PDA

Επιστροφή στο Forum : ΠΑΙΡΝΩ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΥΠΤΙΚΑ! ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΠΙΘΑΝΗ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ?


sisi 29
15-11-11, 20:42
Καλησπερα σας. Εδω και 2 χρονια παιρνω αντικαταθλυπτικα. Θελω να μεινω εγκυος!
Θα επηρεασουν την εγκυμοσίνη?
Ξερω κοπέλες που συνεχισαν την θεραπεια τους κι ενω ηταν εγκυες.
Εχετε καποια παρόμοια εμπειρία?
Μήπως να τα κόψω?

Thaumataki
15-11-11, 20:43
Μίλησε με το γυναικολόγο σου καλύτερα....

Maria110610
15-11-11, 20:46
Καλησπερα σας. Εδω και 2 χρονια παιρνω αντικαταθλυπτικα. Θελω να μεινω εγκυος!
Θα επηρεασουν την εγκυμοσίνη?
Ξερω κοπέλες που συνεχισαν την θεραπεια τους κι ενω ηταν εγκυες.
Εχετε καποια παρόμοια εμπειρία?
Μήπως να τα κόψω?

Και εγω αυτω θα σου ελεγα μιλησε με τον γυναικολογο σου καλυτερα!

melina_g
15-11-11, 20:48
Θα ρωτήσεις και τον γιατρό που σου τα έχει γράψει και τον γυναικολόγο σου γιατί μπορεί να χρειαστεί απλά να αλλάξεις θεραπεία. Υπάρχουν φάρμακα που πρέπει να περάσει ένας και χρόνος για να αποβληθούν απο τον οργανισμό σου πριν ξεκινήσεις προσπάθειες. Οπωσδήποτε να ρωτήσεις.
Εγώ όμως, μιας και ρωτάς εδω, θα σου πρότεινα να τελειώσεις με τη θεραπεία σου κι ύστερα να ξεκινήσεις. Η εγκυμοσύνη και η αρχή της μητρότητας είναι ήδη δύσκολες ψυχολογικά - ορμονικά. Αν δεν σε πιέζει ο χρόνος θα έλεγα να περιμένεις. ;)

sisi 29
15-11-11, 21:14
Θα ρωτήσεις και τον γιατρό που σου τα έχει γράψει και τον γυναικολόγο σου γιατί μπορεί να χρειαστεί απλά να αλλάξεις θεραπεία. Υπάρχουν φάρμακα που πρέπει να περάσει ένας και χρόνος για να αποβληθούν απο τον οργανισμό σου πριν ξεκινήσεις προσπάθειες. Οπωσδήποτε να ρωτήσεις.
Εγώ όμως, μιας και ρωτάς εδω, θα σου πρότεινα να τελειώσεις με τη θεραπεία σου κι ύστερα να ξεκινήσεις. Η εγκυμοσύνη και η αρχή της μητρότητας είναι ήδη δύσκολες ψυχολογικά - ορμονικά. Αν δεν σε πιέζει ο χρόνος θα έλεγα να περιμένεις. ;)

Αγχωθηκα λιγο κορίτσια. Ενα χρονο για να αποβάλει ο οργανισμός?
Δηλαδη μετα απο ποσο καιρό θα μεινω?
Δεν μένεις κι ευκολα. τρεις μεινες το προσπαθω, εχω και πολυκυστικες κ αγχος! Εντομεταξυ όσες φορές σταματω την αγωγή(εχω κάνει κι αλλες θεραπειες παλια με αντικαταθλυπτικα)εχω παλι τα αρχικά συμπτωματα,ανχος και κρισεις πανικου μετα απο 1 τριμηνο περιπου. Νομιζω οτι θα τα παίρνω εφόρου ζωης!
Γιαυτο ανησυχω για την εγκυμοσυνη κορίτσια. Φοβαμαι για τυχον προβλήματα στο εμβρυο! Ο θεος να φυλάει. Παντως ο γυναικολόγος μου ειπε οτι υπάρχουν περιπτώσεις σαν κι εμένα με αγωγη αντικαταθλυπτικων(μειωμένο χαπι) και φυσιολογικη εγκυμοσύνη!
Όμως ειναι λογικο να ανησυχω!

Thaumataki
15-11-11, 22:11
Εάν ο γιατρός σου έχει δώσει το ok, τότε εύχομαι με το καλό!:D

zoitsa!
15-11-11, 22:25
Σου ευχομαι ολα να πανε καλα!!

karkinaki
18-11-11, 13:45
Αγχωθηκα λιγο κορίτσια. Ενα χρονο για να αποβάλει ο οργανισμός?
Δηλαδη μετα απο ποσο καιρό θα μεινω?
Δεν μένεις κι ευκολα. τρεις μεινες το προσπαθω, εχω και πολυκυστικες κ αγχος! Εντομεταξυ όσες φορές σταματω την αγωγή(εχω κάνει κι αλλες θεραπειες παλια με αντικαταθλυπτικα)εχω παλι τα αρχικά συμπτωματα,ανχος και κρισεις πανικου μετα απο 1 τριμηνο περιπου. Νομιζω οτι θα τα παίρνω εφόρου ζωης!
Γιαυτο ανησυχω για την εγκυμοσυνη κορίτσια. Φοβαμαι για τυχον προβλήματα στο εμβρυο! Ο θεος να φυλάει. Παντως ο γυναικολόγος μου ειπε οτι υπάρχουν περιπτώσεις σαν κι εμένα με αγωγη αντικαταθλυπτικων(μειωμένο χαπι) και φυσιολογικη εγκυμοσύνη!
Όμως ειναι λογικο να ανησυχω!

sissy κανενα σκευασμα αντικαταθλιπτικων δε μπορει να σου εγγυηθει οτι ενδυκνειται για περιοδο εγκυμοσυνης! εδω ειδικα στο 1οτριμηνο δεν πρεπει καλα καλα να παιρνεις ντεπον ασπιρινη. θα σου προτεινα να δεις εναν ειδικο ψυχικης υγειας προκειμενου να απαλλαγεις απο τις κρισεις πανικου και αγχους. πολυ καλη ανταποκριση εχουν οσοι ακολουθουν γνωστικη συμπεριφορικη ψυχοθεραπεια.

καλη δυναμη, ευχομαι ολα να σου πανε καλα!

sisi 29
18-11-11, 14:43
sissy κανενα σκευασμα αντικαταθλιπτικων δε μπορει να σου εγγυηθει οτι ενδυκνειται για περιοδο εγκυμοσυνης! εδω ειδικα στο 1οτριμηνο δεν πρεπει καλα καλα να παιρνεις ντεπον ασπιρινη. θα σου προτεινα να δεις εναν ειδικο ψυχικης υγειας προκειμενου να απαλλαγεις απο τις κρισεις πανικου και αγχους. πολυ καλη ανταποκριση εχουν οσοι ακολουθουν γνωστικη συμπεριφορικη ψυχοθεραπεια.

καλη δυναμη, ευχομαι ολα να σου πανε καλα!

τελικα υπάρχει λυση,μου αλλαξε τα φαρμακα ο ψυχιατρος με αντιστοιχα απο αλλη εταιρια και σταδιακα θα τα μειωσω στο μισο. δεν υπαρχει μεγαλο προβλημα, μονο αν θελω να θηλασω θα πρεπει να τα κοψω εντελως! στο θηλασμο δεν επιτρεπεται σε καμια περιπτωση. ευχαριστω κοριτσια

sisi 29
18-11-11, 15:20
Το προβλημα με τις κρισεις πανικου το εχω τα τελευταια 8 χρονια. Απο τα 21 μου προτοεμφανιστηκε μετα απο χαμο δικου μου προσωπου υποθετω.
ξεκινησε με εντονο αγχος και σφηξιμο στο λαιμο,καποια στιγμη μαζευτηκε τοσο πολυ που δεν μπορουσα να το ελενξω,ετρεμαν τα χερια μου η καρδια μου χτυπουσε δυνατα και με ειχε καταβαλει ο εντονος φοβος οτι εκεινη τη στιγμη κατι σοβαρο θα μου συμβει! καρδιακη προσβολη,θανατος! ημουν μονη και τα βραδια τρελαινομουν,οτι και να μου ελεγαν οι αλλοι εγω εκει! Ποσες φορες πηγα στο γιατρο για εξετασεις!Τιποτα, ολα καλα! το μονο που μου εμεινε ειναι καποιες αρρυθμιες στην καρδια κι αυτες απο το εντονο ανχος. Στην φοιτητικη μου ζωη υπεφερα πραγματικα, δεν μπορουσα να χαρω και να ζησω την καθε στιγμη! Με τα πολλα καποια στιγμη μου συνεστησαν ενα ψυχιατρο,αφου εγω μεχρι τοτε ταλαιπορουμουν με κρισεις πανικου! Μου εδωσε θεραπεια με αντικαταθλυπτικα.Σε ενα μηνα τα συμπτωματα μου ειχαν φυγει,οχι εντελως αλλα η καθημερινοτητα μου ηταν πολυ καλυτερη, ειχα περισσοτερη διαθεση και ορεξη γενικα. ΟΙ φοβιες ηταν παντα στο πισω μερος του εγκεφαλου μου και ελαχιστες φορες με επισκεπτοταν. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΕΙς ΜΗΝΕς ΘΕΡΑΠΕΙΑ ειπα στο γιατρο μου οτι δεν θελω να παιρνω φαρμακα αφου πλεον ενοιωθα καλυτερα. Μου ειπε οτι καλυτερα ηταν να τα συνεχισω ακομη λιγο μεχρι να κανει τον κυκλο της η αγωγη. εγω εκει το δικο μου!! Τελος παντων την διεκοψα την αγωγη και μετα απο ενα μηνα παλι τα ιδια συμπτωματα.
Αποφασισα να παω σε αλλο γιατρο, παλι μου εγραψε αγωγη, παλι συνηλθα, και σταματησα την αγωγη μετα απο 1 χρονο. Επειτα απο λιγους μηνες ομως αρχισαν παλι οι κρισεις πανικου και το ανχος! Τρελαινομουν ! οι φοβιες μου γινοταν ακομη μεγαλυτερες! με επιασε καταθλυψη και ματαιοδοξια,ολα μαυρα. Παρακαλουσα την παναγια να με κανει καλα να μπορω να ζω φυσιολογικα, κι οχι να υποφερω! δεν αντεχα τον ιδιο μου τον εαυτο που ημουν ετσι! Ημουν αρρωστη στην κυριολεξια καθηλωμενη στον κρεβατι και στον καναπε, με μια εκφραση βαθυας θλιψης στο προσωπο μου! Κανεις και τιποτα δεν μπορουσε να την διωξει!!Ξανα αρχισα θεραπεια, σταματησα και παλι τα ιδια.
Τα τελευταια 2 χρονια η ζωη μου εχει αλλαξει προς το καλυτερο, γνωρισα τον ανθρωπο μου και ζουμε μαζι. Εχω συμβιβαστει με το προβλημα μου, εχει οριμασει μεσα μου και το ελενχω περισσοτερο. Δεν με νοιαζει πλεον να παιρνω φαρμακα,ας τα παιρνω αφου μου προσφερουν καλυτερη ποιοτητα ζωης. Δεν με νοιζει καθολου, ξερω μεσα μου οτι θα τα παιρνω για πολυ καιρο ακομη...! ΑΥΤΑ!! ενοιωσα την αναγκη να κανω μια μικρη καταθεση ψυχης!! Αυτο που θελω να μου δωσει ο θεος το ξερετε! ενα μωρακι και να με εχει καλα για να μπορω να του προσφερω τα παντα, και να ειναι υγιη και χαρουμενο.:-)

zoitsa!
18-11-11, 15:31
Μακαρι κοπελα μου να κανεις το παιδακι σου και να εισαι γερη μεσα απο την καρδια μου!:D

mary..
18-11-11, 15:46
σου ευχομαι παντα να εισαι καλα,γερη και με το καλο να σου χαρισει ο θεουλης ενα μωρακι.να σε κανει χαρουμενη και ευτυχισμενη!!σου ευχομαι πραγματικα να σου πανε ολα καλα.το πρωτο βημα,το εκανες,βρηκες τον ανθρωπο σου!

Μελανία
06-12-11, 17:46
Σου εύχομαι όλα να πάνε καλά.Λογικά υπάρχει λύση με τα φάρμακα.Θα πρέπει να κάνεις μάλλον και συχνές μετρήσεις για να ελέγχεις τα ποσοστά των φαρμάκων στον οργανισμό σου.Να τσεκάρεις και όλες σου τις ορμόνες τώρα που θες να μείνεις έγκυος γιατί τα φάρμακα επιρεάζουν και την χημεία του εγκεφάλου.Ρώτα τον γιατρό σου για περίπτωση στερητικού συνδρόμου στο μωρό αφού γεννηθεί να ξέρεις και γι αυτό ανάλογα τι ουσία θα παίρνεις στην εγκυμοσύνη και αν θα πρέπει να κάνεις περισσότερες εξετάσεις όσο θα είσαι έγκυος.Καλή τύχη!

foten
08-12-11, 12:31
Το προβλημα με τις κρισεις πανικου το εχω τα τελευταια 8 χρονια. Απο τα 21 μου προτοεμφανιστηκε μετα απο χαμο δικου μου προσωπου υποθετω.
ξεκινησε με εντονο αγχος και σφηξιμο στο λαιμο,καποια στιγμη μαζευτηκε τοσο πολυ που δεν μπορουσα να το ελενξω,ετρεμαν τα χερια μου η καρδια μου χτυπουσε δυνατα και με ειχε καταβαλει ο εντονος φοβος οτι εκεινη τη στιγμη κατι σοβαρο θα μου συμβει! καρδιακη προσβολη,θανατος! ημουν μονη και τα βραδια τρελαινομουν,οτι και να μου ελεγαν οι αλλοι εγω εκει! Ποσες φορες πηγα στο γιατρο για εξετασεις!Τιποτα, ολα καλα! το μονο που μου εμεινε ειναι καποιες αρρυθμιες στην καρδια κι αυτες απο το εντονο ανχος. Στην φοιτητικη μου ζωη υπεφερα πραγματικα, δεν μπορουσα να χαρω και να ζησω την καθε στιγμη! Με τα πολλα καποια στιγμη μου συνεστησαν ενα ψυχιατρο,αφου εγω μεχρι τοτε ταλαιπορουμουν με κρισεις πανικου! Μου εδωσε θεραπεια με αντικαταθλυπτικα.Σε ενα μηνα τα συμπτωματα μου ειχαν φυγει,οχι εντελως αλλα η καθημερινοτητα μου ηταν πολυ καλυτερη, ειχα περισσοτερη διαθεση και ορεξη γενικα. ΟΙ φοβιες ηταν παντα στο πισω μερος του εγκεφαλου μου και ελαχιστες φορες με επισκεπτοταν. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΕΙς ΜΗΝΕς ΘΕΡΑΠΕΙΑ ειπα στο γιατρο μου οτι δεν θελω να παιρνω φαρμακα αφου πλεον ενοιωθα καλυτερα. Μου ειπε οτι καλυτερα ηταν να τα συνεχισω ακομη λιγο μεχρι να κανει τον κυκλο της η αγωγη. εγω εκει το δικο μου!! Τελος παντων την διεκοψα την αγωγη και μετα απο ενα μηνα παλι τα ιδια συμπτωματα.
Αποφασισα να παω σε αλλο γιατρο, παλι μου εγραψε αγωγη, παλι συνηλθα, και σταματησα την αγωγη μετα απο 1 χρονο. Επειτα απο λιγους μηνες ομως αρχισαν παλι οι κρισεις πανικου και το ανχος! Τρελαινομουν ! οι φοβιες μου γινοταν ακομη μεγαλυτερες! με επιασε καταθλυψη και ματαιοδοξια,ολα μαυρα. Παρακαλουσα την παναγια να με κανει καλα να μπορω να ζω φυσιολογικα, κι οχι να υποφερω! δεν αντεχα τον ιδιο μου τον εαυτο που ημουν ετσι! Ημουν αρρωστη στην κυριολεξια καθηλωμενη στον κρεβατι και στον καναπε, με μια εκφραση βαθυας θλιψης στο προσωπο μου! Κανεις και τιποτα δεν μπορουσε να την διωξει!!Ξανα αρχισα θεραπεια, σταματησα και παλι τα ιδια.
Τα τελευταια 2 χρονια η ζωη μου εχει αλλαξει προς το καλυτερο, γνωρισα τον ανθρωπο μου και ζουμε μαζι. Εχω συμβιβαστει με το προβλημα μου, εχει οριμασει μεσα μου και το ελενχω περισσοτερο. Δεν με νοιαζει πλεον να παιρνω φαρμακα,ας τα παιρνω αφου μου προσφερουν καλυτερη ποιοτητα ζωης. Δεν με νοιζει καθολου, ξερω μεσα μου οτι θα τα παιρνω για πολυ καιρο ακομη...! ΑΥΤΑ!! ενοιωσα την αναγκη να κανω μια μικρη καταθεση ψυχης!! Αυτο που θελω να μου δωσει ο θεος το ξερετε! ενα μωρακι και να με εχει καλα για να μπορω να του προσφερω τα παντα, και να ειναι υγιη και χαρουμενο.:-)
Δεν ξέρεις πόσο σε καταλαβαίνω......Από το 2007 έχω τα ίδια. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ήμουν χάλια. Δεν πήρα ποτέ φάρμακα. Φοβόμουν και αυτά μιας κ διάβαζα τις παρενέργειες... μετά κάπως χαλάρωσα , με βοήθησε ένας παπάς. Κατόπιν έμεινα έγκυος. Νέες κρίσεις πανικού πριν κλείσω τον 4ο μήνα. Εγώ στο νοσοκομείο με την καρδιά μου να φτερουγάει από την ταχυκαρδία. Όταν ψιλοηρέμισα είχαν πέσει οι παλμοί μου στους 120! Το πάλεψα με προσευχή , γιατί σκέφτηκα το αγέννητο παιδί μου. Οι κρίσεις πανικού εξάλλου ήταν και ο λόγος που ζήτησα ολική νάρκωση όταν μου είπαν οτι το δύσκολα θα γεννούσα φυσιολογικά και επομένως η λύση ήταν η καισαρική.Μετά ήρθε το μωρό , ένιωσα δυνατή και υπεύθυνη. Έλεγα οτι δεν επιτρέπεται να είμαι έτσι. Το παιδί μου είναι πλέον 1 έτους. Άρχισαν να με ξαναπιάνουν οι γνωστές κρίσεις , αλλά κρατιέμαι , ακόμη δεν έχω επισκεφθεί το νοσοκομείο.Λίγο οι κρίσεις πανικού , λίγο ο υπερθυρεοειδισμός μετά τον τοκετό , με διέλυσαν. Φοβάμαι οτι η καρδιά μου δεν θα αντέξει, πολλές φορές με λυπάμαι , όπως λυπάμαι το παιδί μου. Δεν του αξίζει κάτι τέτοιο. Στα είπα πολύ περιληπτικά . Όποτε θέλεις στείλε μου pm να συζητάμε. Το ξέρω οτι είναι πολύ δύσκολο, δεν νομίζω ποτέ να μπορέσω να το ξεπεράσω τελείως. Απλώς ίσως να το τιθασσέυω κατά διαστήματα....

aggeloskoni
17-01-12, 01:25
Κορίτσια, συγνώμη που παρεμβαίνω απλώς ήθελα να σας πω ότι είχα κρίσεις πανικού από τα 21 μου, τώρα είμαι 37 και τις έχω ξεπεράσει (κατά 99%). Έρχονται μόνο που και που σε ταξίδια με αεροπλάνα όταν έχει αναταράξεις και τις βίωσα ξανά (ποτέ στην ίδια ένταση που είχαν όταν πρωτοξεκίνησαν) τώρα που περνάω στρες με το θέμα παιδί. Βλεπετε προσπαθούμε 3 χρόνια και είναι αρκετή αφορμή για "πανικό"..
Ήθελα να σας πω ότι εγώ πήρα μόνο για ένα χρόνο ηρεμιστικά και αντικαταθλιπτικά και μετά τα πέταξα. Δεν ήθελα να ζω με χάπια. Με βοήθησε πάρα πολύ η ψυχοθεραπεία, η ομοιοπαθητική (φυτικά σκευάσματα - πιο ήπια για το σώμα), η yoga, ο διαλογισμός, η αυτογνωσία, και φυσικά η προσευχή. Γενικώς, στραφείτε προς τα μέσα, δείτε τι φταίει και το βιώνετε, μην πάτε απλά να το "κουκουλώσετε" γιατί θα σας κυνηγάει μια ζωή. Αυτή είναι η δική μου εμπειρία και ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας μήπως σας βοηθήσει.
Με το καλό να κάνουμε όλες τα παιδάκια μας και να ζούμε ήρεμες και ευτυχισμένες μια ζωή εύχομαι.

zwaki28
17-01-12, 01:43
Αυτό που εγώ θα σου πρότεινα είναι καλή συνεργασία με τον γυναικολόγο και ψυχίατρο-νευρολόγο που σε παρακολουθεί. Επειδή οι κρίσεις πανικού είναι κάτι που δεν το ελέγχεις και μπορούν να σε πιάσουν ακόμα και την ώρα του ύπνου μη πάρεις ρίσκα για τη ζωή σου και ενδεχομένως τη ζωούλα που θα κυοφορείς. Απο την άλλη με τα τοσα που βλέπουμε καθημερινά να συμβαίνουν γύρω μας ανησηχούμε ακόμα και για την ποιότητα των τροφών που καταναλλώνουμε στην εγγυμοσύνη μη σου πώ ακόμα και για τον αέρα που αναπνέουμε. Εύχομαι να σου πάνε όλα καλά και να ξεχάσεις τις αγωνίες σου σαν να μην υπήρχαν ποτέ.

Bruno
31-10-12, 19:59
Για περίπου 4 χρονιά έκανα θεραπεία με αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικά λόγω κρίσεων πανικού που πάθαινα.Δεν μπορούσα να τα κόψω με τίποτα μόλις τα σταμάταγα μετέ από 2 μήνες υποτρόπιαζα, πίστευα ότι ποτέ δεν θα τα κόψω.Τελικά με την βοήθεια ψυχοθεραπείας κατάφερα εδώ και ενάμιση χρόνο να μην πίνω καθόλου αντικαταθλιπτικά.Δεν παθαίνω πλέον κρίσεις αλλά κατα καιρούς πίνω Χαναχ 0,25, όχι καθημερινά όταν αγχωθώ πολύ για κάτι, μπορεί να κάνω 2 μήνες να πιώ αλλά και όταν πίνω παίρνω μισό το πολύ 1 των 0.25.
Ο προβληματισμός μου είναι η εγκυμοσύνη, με τον σύζυγο μου θέλουμε πολύ να κάνουμε παιδί (είμαι 30 χρονών) αλλά με ανγχώνει πολύ το γεγονός ότι κατα την διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να χρειαστεί να πιω Χαναχ και φοβάμαι ότι μπορεί να κάνω κακό στο έμβρυο.
Συγνώμη αν σας κούρασα και έλπίζω κάποιος να με βοηθήσει.

foten
16-11-12, 10:14
Για περίπου 4 χρονιά έκανα θεραπεία με αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικά λόγω κρίσεων πανικού που πάθαινα.Δεν μπορούσα να τα κόψω με τίποτα μόλις τα σταμάταγα μετέ από 2 μήνες υποτρόπιαζα, πίστευα ότι ποτέ δεν θα τα κόψω.Τελικά με την βοήθεια ψυχοθεραπείας κατάφερα εδώ και ενάμιση χρόνο να μην πίνω καθόλου αντικαταθλιπτικά.Δεν παθαίνω πλέον κρίσεις αλλά κατα καιρούς πίνω Χαναχ 0,25, όχι καθημερινά όταν αγχωθώ πολύ για κάτι, μπορεί να κάνω 2 μήνες να πιώ αλλά και όταν πίνω παίρνω μισό το πολύ 1 των 0.25.
Ο προβληματισμός μου είναι η εγκυμοσύνη, με τον σύζυγο μου θέλουμε πολύ να κάνουμε παιδί (είμαι 30 χρονών) αλλά με ανγχώνει πολύ το γεγονός ότι κατα την διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να χρειαστεί να πιω Χαναχ και φοβάμαι ότι μπορεί να κάνω κακό στο έμβρυο.
Συγνώμη αν σας κούρασα και έλπίζω κάποιος να με βοηθήσει.

διάβασε τις οδηγίες για το συγκεκριμένο σκεύασμα αλλά ρώτα και τον γιατρό σου. Μου το είχαν συνταγογραφίσει κι εμένα , αλλά δεν το πήρα ποτε... δεν ξέρω αν τελικά έκανα καλά...

ΝΙΚΗ-ΑΝΤΩΝΙΑ
16-11-12, 10:25
Για περίπου 4 χρονιά έκανα θεραπεία με αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικά λόγω κρίσεων πανικού που πάθαινα.Δεν μπορούσα να τα κόψω με τίποτα μόλις τα σταμάταγα μετέ από 2 μήνες υποτρόπιαζα, πίστευα ότι ποτέ δεν θα τα κόψω.Τελικά με την βοήθεια ψυχοθεραπείας κατάφερα εδώ και ενάμιση χρόνο να μην πίνω καθόλου αντικαταθλιπτικά.Δεν παθαίνω πλέον κρίσεις αλλά κατα καιρούς πίνω Χαναχ 0,25, όχι καθημερινά όταν αγχωθώ πολύ για κάτι, μπορεί να κάνω 2 μήνες να πιώ αλλά και όταν πίνω παίρνω μισό το πολύ 1 των 0.25.
Ο προβληματισμός μου είναι η εγκυμοσύνη, με τον σύζυγο μου θέλουμε πολύ να κάνουμε παιδί (είμαι 30 χρονών) αλλά με ανγχώνει πολύ το γεγονός ότι κατα την διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να χρειαστεί να πιω Χαναχ και φοβάμαι ότι μπορεί να κάνω κακό στο έμβρυο.
Συγνώμη αν σας κούρασα και έλπίζω κάποιος να με βοηθήσει.

Καλή σου μέρα Bruno! Επειδή είμαι ομοιοπαθούσα των κρίσεων πανικού τα τελευταία χρόνια και έχω πάρει και αντικαταθλιπτικά για 6 μήνες μόνο ξέρω ότι στην εγκυμοσύνη δεν επιτρέπονται. Αντιθέτως τα xanax τα οποία παίρνω κι εγώ δεν βλαπτουν κατα την διάρκεια της κύησης. Μόνο στο 1ο τρίμηνο ίσως να μην πρέπει να τα παίρνουμε αλλά γιαυτό δεν είμαι σίγουρη.

sisi 29
11-12-12, 17:23
Δεν ξέρεις πόσο σε καταλαβαίνω......Από το 2007 έχω τα ίδια. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ήμουν χάλια. Δεν πήρα ποτέ φάρμακα. Φοβόμουν και αυτά μιας κ διάβαζα τις παρενέργειες... μετά κάπως χαλάρωσα , με βοήθησε ένας παπάς. Κατόπιν έμεινα έγκυος. Νέες κρίσεις πανικού πριν κλείσω τον 4ο μήνα. Εγώ στο νοσοκομείο με την καρδιά μου να φτερουγάει από την ταχυκαρδία. Όταν ψιλοηρέμισα είχαν πέσει οι παλμοί μου στους 120! Το πάλεψα με προσευχή , γιατί σκέφτηκα το αγέννητο παιδί μου. Οι κρίσεις πανικού εξάλλου ήταν και ο λόγος που ζήτησα ολική νάρκωση όταν μου είπαν οτι το δύσκολα θα γεννούσα φυσιολογικά και επομένως η λύση ήταν η καισαρική.Μετά ήρθε το μωρό , ένιωσα δυνατή και υπεύθυνη. Έλεγα οτι δεν επιτρέπεται να είμαι έτσι. Το παιδί μου είναι πλέον 1 έτους. Άρχισαν να με ξαναπιάνουν οι γνωστές κρίσεις , αλλά κρατιέμαι , ακόμη δεν έχω επισκεφθεί το νοσοκομείο.Λίγο οι κρίσεις πανικού , λίγο ο υπερθυρεοειδισμός μετά τον τοκετό , με διέλυσαν. Φοβάμαι οτι η καρδιά μου δεν θα αντέξει, πολλές φορές με λυπάμαι , όπως λυπάμαι το παιδί μου. Δεν του αξίζει κάτι τέτοιο. Στα είπα πολύ περιληπτικά . Όποτε θέλεις στείλε μου pm να συζητάμε. Το ξέρω οτι είναι πολύ δύσκολο, δεν νομίζω ποτέ να μπορέσω να το ξεπεράσω τελείως. Απλώς ίσως να το τιθασσέυω κατά διαστήματα....






Γεια σου, mphka meta apo polyyyy καιρο στο φορουμ και ειδα το μηνυμα σου. θα ηθελα κι εγω να τα λεμε με πρ. μην που και που. μπορεις να μου στελνεις θα ηθελα να ανταλασουμε εμπειριες απο την κατασταση μας.:wink:

popina
21-12-12, 10:38
θελω να σας γραψω τη δικη μου ιστορια αλλα δεν μπορω να στειλω το μηνυμα. Αυτο ειναι δοκιμαστικο

CrochetMania
22-12-12, 12:44
Κοριτσια καλημερα παθουσα και εγω στον Γιο μου επερνα αντικαταθλιπτικα,με το εμαθα οτι ειμαι εγκυος τα εκοψα αμεσως γεννησα χωρις κανενα προβλημα στους 10 μηνες μετα την γεννα αναγκαστικα να τα ξανααρχισω γιατι τα συμπτωματα εμφανιστηκαν παλι μαζι με τα αντικαταθλιπτκα ξεκινησα και zanax με βοηθησε απιστευτα τωρα μενοντας παλι εγκυος τα εκοψα μαχαιρι,δεν εχω κανενα προβλημα εκτος απο καποιες ζαλαδες λογο της αποτομης διακοπης...
Ο χυχιατρος μου ειχε πει τοτε (πασχω απο φοβικη διαταραχη) οτι στην εγκυμοσυνη τα συμπτωματα λογο ορμονων ελαχιστοποιουνται σχεδον στο μηδεν,μιληστε με το γυναικολογο σας και με τον ψυχιατρος σας ειναι οι 2 αρμοδιοι που θα σας πουν πως μπορειτε να εντυμετωπισετε το προβλημα
Ευχομαι τα καλυτερα σε ολες σας!:)

CrochetMania
22-12-12, 12:46
διάβασε τις οδηγίες για το συγκεκριμένο σκεύασμα αλλά ρώτα και τον γιατρό σου. Μου το είχαν συνταγογραφίσει κι εμένα , αλλά δεν το πήρα ποτε... δεν ξέρω αν τελικά έκανα καλά...

κοριτσια το ζαναχ ειναι πολυ καλο χαπι, το μονο κακο ειναι η εξαρτηση που προκαλει απαξ και το ξεκινησεις δυσκολα σταματας...

CrochetMania
22-12-12, 12:49
Δεν ξέρεις πόσο σε καταλαβαίνω......Από το 2007 έχω τα ίδια. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ήμουν χάλια. Δεν πήρα ποτέ φάρμακα. Φοβόμουν και αυτά μιας κ διάβαζα τις παρενέργειες... μετά κάπως χαλάρωσα , με βοήθησε ένας παπάς. Κατόπιν έμεινα έγκυος. Νέες κρίσεις πανικού πριν κλείσω τον 4ο μήνα. Εγώ στο νοσοκομείο με την καρδιά μου να φτερουγάει από την ταχυκαρδία. Όταν ψιλοηρέμισα είχαν πέσει οι παλμοί μου στους 120! Το πάλεψα με προσευχή , γιατί σκέφτηκα το αγέννητο παιδί μου. Οι κρίσεις πανικού εξάλλου ήταν και ο λόγος που ζήτησα ολική νάρκωση όταν μου είπαν οτι το δύσκολα θα γεννούσα φυσιολογικά και επομένως η λύση ήταν η καισαρική.Μετά ήρθε το μωρό , ένιωσα δυνατή και υπεύθυνη. Έλεγα οτι δεν επιτρέπεται να είμαι έτσι. Το παιδί μου είναι πλέον 1 έτους. Άρχισαν να με ξαναπιάνουν οι γνωστές κρίσεις , αλλά κρατιέμαι , ακόμη δεν έχω επισκεφθεί το νοσοκομείο.Λίγο οι κρίσεις πανικού , λίγο ο υπερθυρεοειδισμός μετά τον τοκετό , με διέλυσαν. Φοβάμαι οτι η καρδιά μου δεν θα αντέξει, πολλές φορές με λυπάμαι , όπως λυπάμαι το παιδί μου. Δεν του αξίζει κάτι τέτοιο. Στα είπα πολύ περιληπτικά . Όποτε θέλεις στείλε μου pm να συζητάμε. Το ξέρω οτι είναι πολύ δύσκολο, δεν νομίζω ποτέ να μπορέσω να το ξεπεράσω τελείως. Απλώς ίσως να το τιθασσέυω κατά διαστήματα....


Γλυκο μου κοριτσι μην αισθανεσαι ετσι το μικρο σου σε εχει αναγκη,μιλησε με εναν αρμοδιο να σε βοηθησει μονη σου οσο προσπαθεις παιδευεις τον εαυτο σου τα εχω περασει και ξερω........Φοβομουν να μεινω μονη με το παιδι μου!!!! μην παθω κατι και τι θα κανει μονο του :-(
εχουν περασει απιστευτα πραγματα απο το μυαλο μου....μην το αφηνεις ετσι και προπαντων μην αισθανεσαι τυψεις το παιδακι σου για καποιο λογο το εστειλε ο θεουλης :wink:

karkinaki
22-12-12, 15:01
Δεν ξέρεις πόσο σε καταλαβαίνω......Από το 2007 έχω τα ίδια. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ήμουν χάλια. Δεν πήρα ποτέ φάρμακα. Φοβόμουν και αυτά μιας κ διάβαζα τις παρενέργειες... μετά κάπως χαλάρωσα , με βοήθησε ένας παπάς. Κατόπιν έμεινα έγκυος. Νέες κρίσεις πανικού πριν κλείσω τον 4ο μήνα. Εγώ στο νοσοκομείο με την καρδιά μου να φτερουγάει από την ταχυκαρδία. Όταν ψιλοηρέμισα είχαν πέσει οι παλμοί μου στους 120! Το πάλεψα με προσευχή , γιατί σκέφτηκα το αγέννητο παιδί μου. Οι κρίσεις πανικού εξάλλου ήταν και ο λόγος που ζήτησα ολική νάρκωση όταν μου είπαν οτι το δύσκολα θα γεννούσα φυσιολογικά και επομένως η λύση ήταν η καισαρική.Μετά ήρθε το μωρό , ένιωσα δυνατή και υπεύθυνη. Έλεγα οτι δεν επιτρέπεται να είμαι έτσι. Το παιδί μου είναι πλέον 1 έτους. Άρχισαν να με ξαναπιάνουν οι γνωστές κρίσεις , αλλά κρατιέμαι , ακόμη δεν έχω επισκεφθεί το νοσοκομείο.Λίγο οι κρίσεις πανικού , λίγο ο υπερθυρεοειδισμός μετά τον τοκετό , με διέλυσαν. Φοβάμαι οτι η καρδιά μου δεν θα αντέξει, πολλές φορές με λυπάμαι , όπως λυπάμαι το παιδί μου. Δεν του αξίζει κάτι τέτοιο. Στα είπα πολύ περιληπτικά . Όποτε θέλεις στείλε μου pm να συζητάμε. Το ξέρω οτι είναι πολύ δύσκολο, δεν νομίζω ποτέ να μπορέσω να το ξεπεράσω τελείως. Απλώς ίσως να το τιθασσέυω κατά διαστήματα....

φωτεινη καλησπερα!
σκεφτηκες να επισκεφτεις ψυχολογο; θα σε βοηθουσε πολυ πιστευω ωστε να αντιμετωπισεις τη γενικεμενη αγχωδη διαταραχη προκειμενου να μην εθιστεις στα φαρμακα και παλευεις με ενα τερας φανταστικο μια ζωη!
προσωπικα επασχα απο κρισεις πανικου 2 χρονια και καταφερα οχι μονο να εξαλειφθουν με τη βοηθεια του θεραπευτη μου, αλλα εκτοτε αντιμετωπισα σοβαρα προβληματα οικογενειακα και ποτε μα ποτε δε ξαναειχα εδω και 6 χρονια κρισεις!παρεπιπτοντως ειμαι ψυχολογος και η ιδια οποτε μπορω με σιγουρια να σου πω οτι οι κρισεις πανικου θεραπευονται με πολυ προσωπικη δουλεια!
ευχομαι να πανε ολα καλα!

popina
24-12-12, 11:36
Γεια σας κι απο μενα κοριτσια!Εχω ταλαιπωρηθει παρα πολυ με τις κρισεις πανικου.Ειχα ολα αυτα τα συμπτωματα που ανεφερετε πιο πανω (ζαλαδες, μουδιασματα στα δαχτυλα των χεριων, μου κοβοταν τα ποδια, σηκωνομουν το βραδυ και ετρεχα στο μπαλκονι γιατι νομιζα πως δεν μου φτανει ο αερας, ταχυπαλμιες, δεν εβγαινα, δεν ετρωγα, δεν εμπαιρνα αυτοκινητο, δεν εμπαινα σε λεωφορεια,τρενα κλπ, εκλαιγα συνεχεια...) εν ολιγοις ειχα χασει την καθημερινοτητα μου. Ενιωθα μεγαλη αδικια που μου συμβαινει αυτο.
Αρχικα πηγα σε ψυχιατρο. Μου εδωσε αγωγη για 8 μηνες (ladose και xanax). Κατα τη διαρκεια της αγωγης ολα ηταν καλα. Αφου τη σταματησα μετα απο τρεις μηνες παλι τα ιδια και ετσι αποφασινα να παω σε ψυχολογο. Τωρα, πλεον μετα απο 5 χρονια ψυχοθεραπειας και εχοντας περασει και μια καταθλιψη ειμαι καλα. Οι κρισεις πανικου εξαφανιστηκαν μετα απο ενα χρονο περιπου. Παλαιυω με την καταθλιψη αλλα μεσα απο την αυτογνωσια και την αγαπη που πρεπει να εχουμε για τους εαυτους μας βγαινω παντα νικητρια. Η ψυχοθεραπέυτρια μου ειναι ενας καταπληκτικος ανθρωπος. Μου εμαθε να μη φοβαμαι τις κρισεις πανικου. Ειναι δκες μας και πρεπει να τις αγαπησουμε. Οταν θα σταματησουμε να τις φοβομαστε τοτε θα εξαφανιστουν. Αλλωστε ποσο κρατανε?10,15 λεπτα και μετα ολα καλα.Συμπτωματα γνωστα ειναι ολα που τα εχουμε παθει τοσες φορες...
Το δυσκολο ειναι η καταθλιψη. Μαυτο πρεπει να παλεψουμε πολυ. Να ξερετε πως οταν ενα ατομο ειναι καταθλιπτικο ακομα και με την αγωγη δεν σταματα ποτε να ειναι καταθλιπτικο. Το παλευουμε ομως. Η ζωη προχωρα και μαζι με αυτην κι εμεις και η επιλογη ειναι να τη ζησουμε,ετσι?
Θελω κι εγω πολυ ενα παιδακι αλλα ξερω πως αν δεν ειμαι εγω καλα τοτε δεν θα ειναι και το παιδι μου καλα.
Οσον αφορα την εγκυμοσυνη ο ψυχιατρος μου ειχε πει πως τα Ladose χορηγουνται και κατα τη διαρκεια της εγκυμοσυνης κανονικα χωρις να υπαρχει κανενα προβλημα. Δεν ισχυει ομως το ιδιο και με τα zanax.
Τα φαρμακα δεν θα λυσουν το προβλημα. Χρειαζεται δουλεια και απο εμας. Αυτα λειτουργουν σαν παυσιπονο. Βαλτε ορια στους αλλους, μην πιεζεστε και να συναναστρεφεστε με ατομα που σας κανουν να νιωθετε καλα και δεν σας κρινουν. Πολλα φιλια και κουραγιο σε ολες μας.

starkieser
24-01-13, 11:29
Το προβλημα με τις κρισεις πανικου το εχω τα τελευταια 8 χρονια. Απο τα 21 μου προτοεμφανιστηκε μετα απο χαμο δικου μου προσωπου υποθετω.
ξεκινησε με εντονο αγχος και σφηξιμο στο λαιμο,καποια στιγμη μαζευτηκε τοσο πολυ που δεν μπορουσα να το ελενξω,ετρεμαν τα χερια μου η καρδια μου χτυπουσε δυνατα και με ειχε καταβαλει ο εντονος φοβος οτι εκεινη τη στιγμη κατι σοβαρο θα μου συμβει! καρδιακη προσβολη,θανατος! ημουν μονη και τα βραδια τρελαινομουν,οτι και να μου ελεγαν οι αλλοι εγω εκει! Ποσες φορες πηγα στο γιατρο για εξετασεις!Τιποτα, ολα καλα! το μονο που μου εμεινε ειναι καποιες αρρυθμιες στην καρδια κι αυτες απο το εντονο ανχος. Στην φοιτητικη μου ζωη υπεφερα πραγματικα, δεν μπορουσα να χαρω και να ζησω την καθε στιγμη! Με τα πολλα καποια στιγμη μου συνεστησαν ενα ψυχιατρο,αφου εγω μεχρι τοτε ταλαιπορουμουν με κρισεις πανικου! Μου εδωσε θεραπεια με αντικαταθλυπτικα.Σε ενα μηνα τα συμπτωματα μου ειχαν φυγει,οχι εντελως αλλα η καθημερινοτητα μου ηταν πολυ καλυτερη, ειχα περισσοτερη διαθεση και ορεξη γενικα. ΟΙ φοβιες ηταν παντα στο πισω μερος του εγκεφαλου μου και ελαχιστες φορες με επισκεπτοταν. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΕΙς ΜΗΝΕς ΘΕΡΑΠΕΙΑ ειπα στο γιατρο μου οτι δεν θελω να παιρνω φαρμακα αφου πλεον ενοιωθα καλυτερα. Μου ειπε οτι καλυτερα ηταν να τα συνεχισω ακομη λιγο μεχρι να κανει τον κυκλο της η αγωγη. εγω εκει το δικο μου!! Τελος παντων την διεκοψα την αγωγη και μετα απο ενα μηνα παλι τα ιδια συμπτωματα.
Αποφασισα να παω σε αλλο γιατρο, παλι μου εγραψε αγωγη, παλι συνηλθα, και σταματησα την αγωγη μετα απο 1 χρονο. Επειτα απο λιγους μηνες ομως αρχισαν παλι οι κρισεις πανικου και το ανχος! Τρελαινομουν ! οι φοβιες μου γινοταν ακομη μεγαλυτερες! με επιασε καταθλυψη και ματαιοδοξια,ολα μαυρα. Παρακαλουσα την παναγια να με κανει καλα να μπορω να ζω φυσιολογικα, κι οχι να υποφερω! δεν αντεχα τον ιδιο μου τον εαυτο που ημουν ετσι! Ημουν αρρωστη στην κυριολεξια καθηλωμενη στον κρεβατι και στον καναπε, με μια εκφραση βαθυας θλιψης στο προσωπο μου! Κανεις και τιποτα δεν μπορουσε να την διωξει!!Ξανα αρχισα θεραπεια, σταματησα και παλι τα ιδια.
Τα τελευταια 2 χρονια η ζωη μου εχει αλλαξει προς το καλυτερο, γνωρισα τον ανθρωπο μου και ζουμε μαζι. Εχω συμβιβαστει με το προβλημα μου, εχει οριμασει μεσα μου και το ελενχω περισσοτερο. Δεν με νοιαζει πλεον να παιρνω φαρμακα,ας τα παιρνω αφου μου προσφερουν καλυτερη ποιοτητα ζωης. Δεν με νοιζει καθολου, ξερω μεσα μου οτι θα τα παιρνω για πολυ καιρο ακομη...! ΑΥΤΑ!! ενοιωσα την αναγκη να κανω μια μικρη καταθεση ψυχης!! Αυτο που θελω να μου δωσει ο θεος το ξερετε! ενα μωρακι και να με εχει καλα για να μπορω να του προσφερω τα παντα, και να ειναι υγιη και χαρουμενο.:-)
Σαν να ακουω τον εαυτο μου,με κρισεις πανικου δυσκολια συλληψης και φαρμακα φαρμακα φαρμακα...αυτο που καταλαβα ειναι οτι πρεπει απλα να παραδεχτουμε οτι ημαστε μια ξεχωριστη κατηγορια ατομων που δεν μπορουμε να διαχειριστουμε το αγχος...ε και τι εγινε;αλλοι περνουν φαρμακα μια ζωη γιατι εχουν καρδια,αλλοι γιατι εχουν διαβητη,αλλοι γιατι εχουν καρκινο,εμεις εχουμε ευαισθητη ψυχη...θα γινουμε καλα ,οταν γινουμε καλα,να αγαπας τον αντρα σου γιατι δυσκολα βρισκεις ανθρωπους σαν τους αντρες μας που μας δεχονται ακριβως οπως ειμαστε...να εισαι καλα και μη φοβασαι δεν εισαι μονη και δεν τρεχει τιποτα ουτε με εσενα, ουτε με εμενα ουτε και με καμια μας...αν θες να μιλησεις στειλε μου μηνυμα ελευθερα...ειμαι παθουσα οχι γιατρος!