PDA

Επιστροφή στο Forum : Θέλει συνέχεια αγκαλιά


talkirti
19-07-07, 12:31
Τις τελευταίες μέρες ο Μάριος θέλει συνέχεια αγκαλιά.
Ειδικά όταν ξυπνάει πρέπει να περάσει κανένα τέταρτο αγκαλίτσα και μετά θέλει να κατέβει κάτω.

Έρχεται κλαίει στα πόδια μου, σηκώνει τα χεράκια και με αυτό το γνωστό ικευτευτικό βλέμμα μου δίχνει πως θέλει αγκαλιά.

Έχω και δουλειές, έχω και άλλο παιδί. Τον στηρίζω αριστερά πάνω στο γοφό και προσπαθώ να κάνω με το ένα χέρι ότι τέλος πάντων θέλω να κάνω αλλά ζορίζομαι.
Έχει αρχίσει να με πονάει και ο γοφός ( :oops: :( ). Σαν γριούλα θα κυκλοφορώ σε λίγο............ :(

elenik
19-07-07, 13:58
Αχ αυτο το ικετευτικο βλεμμα. :lol: :lol: :lol:
Μας χορευουν στο ταψι μ αυτο. Προσπαθησε να του εξηγεις οτι πονας και δεν μπορεις. Και μην υποκυψεις στην δυνατοτερη φωνη γιατι μετα θα εχεις βλεμμα και αν δεν πιανει .... φωνη :lol: :lol: (παθουσα 8) )

Phani
19-07-07, 14:19
Κορίτσια,

Εγώ πιστεύω πως με την αγκαλιά αναπτύσσεται μια σχέση μοναδική και είναι κάτι που δίνει στο παιδί σιγουριά και γαληνή. Δεν συμφωνώ με μαμάδες που θεωρούν ότι το παιδί κακομαθαίνει και τέτοια . . .
Βεβαία, όταν αυτό υπερβαίνει κάποια όρια . . . υπάρχουν πάντα λύσεις.

Ευαγγέλια? Που είσαι?

Μαρια Στυλιανακη
19-07-07, 23:10
talkirti έχει αρχίσει το στάδιο της προσκόλλησης.
το παιδί σου έφτασε την ηλικία που συνειδητοποιούν όλα τα παιδιά ότι δεν είναι ένα κομμάτι με την μητέρα τους.
, για να δημιουργηθεί στενή σχέση μεταξύ σας, είναι εντελώς απαραίτητο αυτό το διάστημα, να δέχεσαι την ανάγκη του για αγκαλιά, ....πάρε ένα μάρσιππο, για να τον κουβαλάς....
όσο λές ότι δεν μπορείς, θα θυμώνει και θα αντιδρά... τώρα δεν είναι η ώρα για να βάλεις όρια.
τα όρια θα τα βάλεις πιό μετά, όταν συνηθίσει στο ότι είναι μόνος, ότι δεν είσαστε ένα.......
είναι μια απώλεια και θέλει βοήθεια για να την συνηθίσει.
για να τα βγάλεις πέρα μάλλον θα χρειαστείς ένα μάρσιππο να τον κουβαλάς χωρίς να χαλάς τη μέση σου.......

φυσικά υπάρχει και κάποιο όριο, αλλά αυτό δεν το ξέρουμε εμείς απο έδώ στο φόρουμ για να στο πούμε.....

euapap
20-07-07, 00:20
Ευαγγέλια? Που είσαι?
Παρουσα!!!!
εγω πιστευω πολύ στην αγκαλιά. όσο περισσότερο δόσεις τόσο πιο πολύ θα "χορτάσει" το παιδι και θα ανεξαρτητοποιηθεί γρηγορότερα.
Επίσης παίρνει το μύνημα ότι η μητερα του και κατά συνέπεια και ο υπόλοιπος κόσμος το δεχονται με αγάπη και με διάθεση να το αγκαλιάσουν όχι να το απορρίψουν.
Είναι σημαντικό να σου "λέει" κάτι και εσύ να ανταποκρίνεσαι. σου λέει με τον τρόπο του "μαμά θέλω να με πάρεις αγκαλίτσα" και εσύ το ακούς και το παίρνεις. δεν το αγνοείς, αρα μαθαίνει ότι οι ανάγκες του εισακούγονται.
Τελος είναι λίγο τραβηγμένο να θέλεις ένα παιδάκι που πέρασε 9 μήνες μέσα σου, μετά το σοκ της γέννας να θέλεις να κάθεται στο καρότσι. Μαζί σου θέλει να είναι, να ακουει την καρδιά σου, τη φωνή σου, να κινείται μαζί σου, όπως εκείνες τις καλές μέρες που ήταν στην κοιλιά...
εγω θα σου έλεγα μή φοβασαι καθόλου ότι θα κακομάθει. δεν κακομαθαίνουν τα μωρά. Αυτά τα κάνουν τα μεγαλύτερα παιδιά. Δωσε όσο αγάπη μπορείς (είμαι σίγουρη ότι αυτό θέλεις να κάνεις) και άσε τους άλλους να εφαρμόζουν τις θεωρίες τους στα δικά τους παιδιά
(beware of baby trainers που λέει και ο Sears).
εγω την Αννα τη φόραγα στο sling με το που ξύπναγε (σχεδόν). από τότε που άρχισε να μπουσουλάει σταμάτησε να θέλει αγκαλιά και θέλει να παίζει μόνη της... τελικά κράτησε πολύ λίγο.
Εμαθε όμως πολλά πράγματα, και τώρα έχει ενδιαφερον για πολλά πραγματα...
αυτή είναι η άποψή μου ;)

Μαρια Στυλιανακη
20-07-07, 11:18
http://www.parents.gr/links/ μπορείς να δείς και εδώ πολλές πληροφορίες, στο γράμμα Μ, θέμα: Μάρσιππος Αγκαλιάς.

elenik
20-07-07, 11:46
φυσικά υπάρχει και κάποιο όριο, αλλά αυτό δεν το ξέρουμε εμείς απο έδώ στο φόρουμ για να στο πούμε.....

Εγω μαλλον επειδη ειχα ξεπερασει αυτα τα ορια υπερβαλλω :lol: :lol: . Ο Βασιλης ηταν αγκαλια μου ακομα και οταν τηγανιζα (τρομερα δυσκολο).
Πονος τρομερος στο μπρατσο απο το πολυ σηκωμα αλλα εκει. Υπηρχαν φορες που εκλαιγα (την countairpain την ειχα κολητη)

Το μαρσιπο δεν το συμπαθησα ποτε. Μου φαινοταν πολυ κλειστο και τα ποδαρακια του παιδιου κρεμοντουσαν με ζορι (πιεζοντας το καβαλο ).

Αυτο που εχει η Ευαγγελια στην φωτο ομως μου φαινεται τελειο.

Μαρια Στυλιανακη
20-07-07, 13:41
υπάρχουν πολλές τεχνικές και βασικά, πρέπει να σου δείξει κάποιος που να ξέρει δεν φτάνει δηλαδή να τον αγοράσεις, αν δεν έχεις πολύ αναλυτικές οδηγίες...

το καλό είναι ότι στο www.babywearing.gr έχει συννενόηση με την NINO που δίνουν πολύ σημαντικές οδηγίες σε σχέση με το πώς,
γιατί εάν γίνει κάτι λάθος δεν μπορείς να το χρησιμοποιήσεις σωστά... θέλει δηλ. κάποια καθοδήγηση.. επικοινώνησε με την υπεύθυνη του site μήπως μπορέσει να σε καθοδηγήσει καλά έτσι ώστε να βρείς αυτό που είναι καλό και σε βολεύει...!

euapap
20-07-07, 16:21
στο www.babywearing.gr υπάρχει και πρόγραμμα συναντήσεων του ΝΙΝΟ που μπορείς να συμμετέχεις και να σου δεις πολλά είδη μαρσιπων και πολλούς τρόπους τοποθετησης. βεβαια λόγω καλοκαιριού δεν ξέρω αν θα γίνουν συναντήσεις (μάλλον ξέρω ότι δε θα γίνουν), αλλα από Σεπτέμβρη μπορείς να πας και να σου δείξουν διάφορα (κερνάνε και καφέ)

elenik
21-07-07, 18:30
Εχω μεινει αφωνη. Ειναι τοσο γλυκο. Φαινεται ανετο και τρυφερο. Το μωρο δεν φαινεται να ζοριζεται καθολου (σιγουρα δεν αναφερομουνα σε αυτο οταν ελεγα μαρσιπο)
Να μαζεψω οδηγιες για το 2ο :lol: :lol: :lol: ?
Τα αγοραζεις , τα φτιαχνεις ? πως γινεται?

Μαρια Στυλιανακη
21-07-07, 19:32
διάβασε στο site που λέμε, νομίζω οδηγίες για να φτιάξεις μπορείς να βρείς ξενόγλωσσες στο δίκτυο εάν ψάξεις στο google
how to make a sling wrap κτλ
αλλά όμως πρέπει να πάρεις τις οδηγίες για το πως να βάζεις το μωρό σου μέσα απο κάποιον που έχει πολλά χρόνια εμπειρία σε αυτό. επικοινώνησε με την υπεύθυνη του site σίγουρα θα σε καθοδηγήσει.

ΜΑΡΥ.Τ
23-07-07, 00:41
Και εγώ του Αναστάση ποτέ δεν του στέρησα την αγκαλιά και ποτέ δεν τον άφησα να κλάψει χωρίς να πάω αμέσως κοντά του. Φυσικά τότε όλοι με αποκαλούσαν υπερβολική, και ότι τον κακομαθαίνω. Όταν ήταν μπεμπούλης και έκλαιγε ξάπλωνα και τον κοίμιζα πάνω μου από την μεριά της καρδιάς για να ακούει τους χτύπους της.
Η πεθερά μου θυμάμαι είχε φρικάρει γιατί θα μου τον κρατούσε όταν θα επέστρεφα στην δουλειά και θεωρούσε ότι θα τον καλομάθω και μετά αυτή θα ζορίζετε γιατί θα της ζητάει αγκαλιά.
Σας πληροφορώ ότι το παιδί ποτέ δεν έγινε ούτε πολύ, πολύ της αγκαλιάς ούτε ήταν ποτέ γκρινιάρης. Είναι ένα ζωηρό παιδί, είναι σκανδαλιάρης όμως ποτέ δεν με κούρασε με την γκρίνια του.

ΜΑΡΥ.Τ
23-07-07, 00:57
Επίσης να συμπληρώσω ότι ένα διάστημα ερχόταν τα βράδια στο κρεβάτι μας, ποτέ δεν του το στέρησα και δεν τον έδιωξα. Τώρα πλέον το έχει κόψει και αυτό, μερικές φορές του ζητάω να ξαπλώσουμε μαζί και αυτός δεν θέλει.

elenik
23-07-07, 09:46
Εμενα με κατηγορησαν παντως οτι ολα αυτα που περναγα με το Βασιλη ηταν επειδη εκανα ακριβως αυτα (και αλλα :lol: ) και τον κακομαθα.
Εχω ακουσει ουκ ολιγες φορες οτι το παιδι της ταδε που το εκανε ετσι και ετσι βγηκε πολυ πιο καλο παιδι απο το δικο μας "κακομαθημενο". :lol: :lol:

elenik
23-07-07, 10:07
Ετσι οπως το εγραψα ακουγεται σαν να δικαιολογω το "κακομαθημενο" που μου χρεωνουν και δεν μου αρεσε. :lol: :lol:

Λοιπον ο Βασιλης ειναι:
Ζωηρος
Υπερδραστηριος
Ξερει το ΟΧΙ στα σοβαρα θεματα (αυτοκινητα, αλλα παιδακια κλπ)
Δεν ξερει το ΟΧΙ στις εξερευνησεις του (με αποτελεσμα και μερικες απωλειες - βλεπε τραπεζακι σαλονιου εχει καταγδαρθει) :lol: :lol:

Δεν λεω οτι βγηκε το ηρεμοτερο :lol: :lol: παιδι του κοσμου αλλα σε ψυχη εχει τα καλυτερα συναισθηματα (ευαισθησια , κατανοηση, συμπονια) .

Και εδω τελειωνει η ψυχαναλυση μου :lol: :lol: :lol: (τελειως εκτος θεμα η τοποθετηση μου για μια ακομα φορα)

erica
23-07-07, 12:43
Και εγώ είμαι καινούρια fan του babywearing! Η Maya την καταβρίσκει πανω μου :D και έτσι κάνουμε τα ψώνια μας και τις δουλειές του σπιτιού όταν δεν θέλει να παίξει μόνη της. Έξω έχω και το καρότσι μαζί, αλλά συνήθως δεν έιναι τόσο χαρούμενη στο καρότσι όσο όταν είναι στο pouch οπότε τον περισσότερο χρόνο είναι στην αγκαλιά μου!

Σπουδαία κληρονομιά το babywearing! (κληρονομιά γιατί είναι ο παλιός τρόπος να ζεις με τα παιδιά σου, απλά με τα χρόνια το είχαμε ξεχάσει)

Αντιγόνη
23-07-07, 12:53
Μου είχε κάνει εντύπωση σε κάποια ντοκυμανταίρ, με κάποιες φυλές στην Αφρική, που οι γυναίκες είχανε τα μωρά τους έτσι με ύφασμα πάνω τους, αλλά στην πλάτη, και κάνανε όλες τις δουλειές! Κόβανε χόρτα, μαγειρεύανε, πλένανε! Και αυτά τα κουτσούνια χαζεύανε ανέμελα πάνω στην μαμά τους! Το βρίσκω ότι πιο όμορφο και φυσικό.

ssidi
23-07-07, 13:31
Και εγώ είμαι καινούρια fan του babywearing! Η Maya την καταβρίσκει πανω μου :D και έτσι κάνουμε τα ψώνια μας και τις δουλειές του σπιτιού όταν δεν θέλει να παίξει μόνη της. Έξω έχω και το καρότσι μαζί, αλλά συνήθως δεν έιναι τόσο χαρούμενη στο καρότσι όσο όταν είναι στο pouch οπότε τον περισσότερο χρόνο είναι στην αγκαλιά μου!

Σπουδαία κληρονομιά το babywearing! (κληρονομιά γιατί είναι ο παλιός τρόπος να ζεις με τα παιδιά σου, απλά με τα χρόνια το είχαμε ξεχάσει)

Ετσι είναι erica, ο σύγχρονος "πολιτισμένος" τρόπος ζωής, λέει να "παρκάρουμε" το μωρό στο καρότσι για να κάνουμε πιο άνετα τις βόλτες μας! Προς Θεού, δεν κατηγορώ κανέναν και καμία που έχει το παιδί του στο καρότσι, είναι η δική μου αγανάκτηση απέναντι σε δικούς μου γνωστούς που επειδή το μωράκι μου δεν θέλει να κάθεται στο καρότσι και προτιμά την αγκαλιά της μαμάς, μου έχουν φάει το κεφάλι να του μάθω με το έτσι θέλω να κάθεται στο καρότσι για να μπορώ να πίνω πιο καλά τον καφέ μου! Ε λοιπόν εγώ τον απολαμβάνω πιο πολύ τον καφέ μου με τον ζούζουνό μου στην αγκαλιά...τόσο κακό είναι... :?: :?: :?

erica
23-07-07, 14:58
Εγώ τους αποστομώνω με το εξής απλό " δεν πειράζει, ας κακομάθει! Είμαι διατεθειμένη να τα λουστώ!" οπότε μένουν να με κοιτούν με απορία, μήπως η μητρότητα με βάρεσε στο κεφάλι :wink:

ssidi
23-07-07, 15:08
Εγώ τους αποστομώνω με το εξής απλό " δεν πειράζει, ας κακομάθει! Είμαι διατεθειμένη να τα λουστώ!" οπότε μένουν να με κοιτούν με απορία, μήπως η μητρότητα με βάρεσε στο κεφάλι :wink:

:lol: Και πολύ καλά κάνεις! Εγώ το λέω αλλά δεν το κάνω! Είναι μέχρι να φτάσω στο αμήν και να εκραγώ μετά...

tozdel
30-07-07, 13:48
Τις τελευταίες μέρες ο Μάριος θέλει συνέχεια αγκαλιά
:(


κι εγώ το ίδιο!!!!!!! :lol: :lol: :lol:

tozdel
30-07-07, 13:53
κι εγώ απολαμβάνω την μπέμπα μου αγκαλίτσα....αλλά έχω 3 δισκοκήλες που μου δυσκολεύουν την ζωή.....δεν έχω την πολυτέλεια να την κουβαλώ πολύ ώρα.

αλλά είναι τέλεια αίσθηση.

επίσης, μου αρέσει να κοιμάται αγκαλίτσα μου - άμα είμαστε έξω....
όπως και στους ημερήσιους ύπνους κομόμαστε παρεούλα αγκαλιά.

ας κακομάθει - πιστεύω πως το απολαμβάνει εξίσου.
άλλωστε δείχνει ανεξάρτητη για την ώρα....άμα βαρεθεί την αγκαλιά μου τεντώνεται και κρεμάει το κεφάλι της....για να την ακουμπήσω κάτω (κάτω=καρότσι, κρεββάτι κλπ)

:wink:

sstamoul
30-07-07, 16:02
κι εγώ απολαμβάνω την μπέμπα μου αγκαλίτσα....αλλά έχω 3 δισκοκήλες που μου δυσκολεύουν την ζωή.....δεν έχω την πολυτέλεια να την κουβαλώ πολύ ώρα.


Αχ, tozdel, σε καταλαβαίνω, δεν ξέρεις πόσο! Έχω κήλες στους σπονδύλους 3, 4 και 5 από φοιτήτρια, καθώς και σκολίωση! Όταν ήμουν έγκυος στο Βασίλη υπέφερα αφάνταστα. Τον τελευταίο 1,5 χρόνο κάνω χειροπρακτική και σε συνδυασμό με κάποιες ασκήσεις τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα.
Άκου όμως το καλύτερο: Από τότε που φοράω το Βασίλη μου, χάρη στο babywearing, η μέση μου είναι πολύ καλύτερα! Ο λόγος είναι ότι άρχισα σταδιακά, από όταν ο Βασίλης ήταν 5 ημερών και ζύγιζε 3,5 κιλά. Οι μύες που χρησιμοποιείς στο babywearing είναι οι ίδιοι ακριβώς μύες που στηρίζουν τη σπονδυλική στήλη και καθώς ο Βασίλης μεγάλωνε, η μέση μου "γυμναζόταν" και δυνάμωνε. Όταν φορούσα το Βασίλη σταθερά (δηλαδή κάθε μέρα για κάποιες ώρες), πονούσα λιγότερο. Αντίθετα όταν χρειάστηκε να λείψω κάποιες μέρες μακριά του η μέση μου χειροτέρεψε! (Απίστευτο, κι όμως αληθινό!)
Τώρα ο Βασίλης είναι 15 κιλά και τον φοράω ακόμα. Ακόμα και τώρα, 6 μηνών έγκυος, τον φοράω και νιώθω πολύ άνετα και πολύ δυνατή! Στα χέρια (αγκαλιά χωρίς slings) δεν μπορώ να τον κρατήσω ούτε 5 λεπτά, αλλά τον φοράω (τώρα τελευταία στην πλάτη) και πάμε μέχρι και στο supermarket!

Φυσικά, οι κήλες σε σπονδύλους είναι σοβαρό πράγμα, και φυσικά χρειάζονται παρακολούθηση γιατρού. Εγώ γιατρός δεν είμαι, αλλά η εμπειρία μου από το babywearing μου έχει αλλάξει τη ζωή ακόμα και σ' αυτό το θέμα και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας!

evi-c
02-08-07, 20:52
Ακόμα και τώρα, 6 μηνών έγκυος, τον φοράω και νιώθω πολύ άνετα και πολύ δυνατή!

βρε Στέλλα πως το καταφερνεις αυτο??? Δεν σένοχλει η κοιλιά?? Τα ποδαράκια του δεν ακουμπαν επάνω??

Εγω προσπαθω να δοκιμάσω το καινουριο μου σλινγκ με μια κουκλα και δυσκολευομαι παααααααααρα πολυ........ :? :? :? :?
Τι κανω λάθος??? Μαλλον μου λείπει η εμπειρια.......

sstamoul
03-08-07, 09:23
βρε Στέλλα πως το καταφερνεις αυτο??? Δεν σένοχλει η κοιλιά?? Τα ποδαράκια του δεν ακουμπαν επάνω??

Εγω προσπαθω να δοκιμάσω το καινουριο μου σλινγκ με μια κουκλα και δυσκολευομαι παααααααααρα πολυ........ :? :? :? :?
Τι κανω λάθος??? Μαλλον μου λείπει η εμπειρια.......

Αν δεις τις φωτογραφίες (ειδικά μερικές απ' τις πιο πρόσφατες), θα δεις ότι το κάνω άνετα, δε μ' ενοχλεί, γιατί το βάρος του Βασίλη δεν πέφτει πάνω στην κοιλιά μου, αλλά με το sling (ή ό,τι άλλο χρησιμοποιώ) ελαφραίνει πολύ. Η αλήθεια είναι ότι γενικά προτιμώ την πλάτη (ή τουλάχιστον στο πλάι) τώρα τελευταία, όσο μεγαλώνει η κοιλιά μου!

Και φυσικά σε καταλαβαίνω, είσαι και 6 εβδομάδες πιο "προχωρημένη" από μένα! Σου εύχομαι με το καλό να έρθει το μωράκι σου και αν δεις και έχεις προβλήματα μετά, να μην ανησυχείς καθόλου, θα σε βοηθήσω όσο θέλεις με το sling σου!

evita
13-08-07, 21:34
Ο μπέμπης μου είναι 35 ημερών και τις ώρες που είναι ξύπνιος (και είναι αρκετές) δεν κάθεται καθόλου μόνος του π.χ. στο relax...θέλει συνεχώς αγκαλιά και κούνημα, κουβέντα, χορό κλπ μέχρι να κοιμηθεί. Κάποιες φορές κάθεται στο relax ή στην κούνια με το παιχνιδάκι από πάνω του αλλά αυτό για κανένα δεκάλεπτο μέχρι να βαρεθεί και να αρχίσει να ουρλιάζει. Δεν με πειράζει να τον έχω συνέχεια αγκαλιά για να μην τον κακομάθω όπως λένε αλλά ....έχει πονέσει η μέση μου και επίσης δεν μπορώ να κάνω καμία δουλειά....δηλαδή συμβαίνει να τον ακουμπάω λίγο στο relax, να τρέχω να πλύνω ένα μπιμπερό , να τον ξαναπαίρνω...και ξανά από την αρχή.. :)...Πρέπει οπωσδήποτε να αρχίσω και εγώ να τον "φοράω"...Αυτό το pouch μπορώ να το αγοράσω ή πρέπει να το φτιάξω μόνη μου;

Μαρια Στυλιανακη
14-08-07, 14:29
μπορείς να το αγοράσεις. όποια φτιάχνει να της στείλει ένα πμ.
καλύτερο θα ήταν να το αγοράσεις απο κάποια έμπειρη στο θέμα, έτσι ώστε να σου κάνει μια καθοδήγηση γιατί δεν έινια ότι το φοράς όπως να ναι το μωρό, θέλει συγκεκριμένους τρόπους.
δες το babywearing.gr αλλά νομίζω ότι λείπει διακοπές! κάνουν και συναντήσεις, κάτι που θα σε βοηθήσει πολύ για να δείς τρόπους κτλ!

StellaK
20-08-07, 14:59
Θα ενδιέφερε κι εμένα ένας μάρσιππος αγκαλιάς. Θα ήθελα όμως περισσότερες πληροφορίες για το ποιος είναι πιο κατάλληλος για τον πιτσιρικά μου ο οποίος είναι 8 μηνών. Θέλω κυρίως να το χρησιμοποιώ μέσα στο σπίτι και όχι τόσο συχνά έξω μιας και το καρότσι του αρέσει πολύ. Επίσης επειδή είμαι αρκετά τεμπέλα θα ήθελα να τον αγοράσω. Θα μπορούσατε να με ενημερώστε σχετικά με πμ; Ευχαριστώ!

mariam
20-08-07, 17:11
Αχ αυτές οι αγκαλιές!!! Εδω και μια εβδομάδα τις μάθαμε και εμεις και θέλουμε συνέχεια αγκαλια, μόνο το βράδυ κοιμάτε στο κρεβατάκι της αφου μας έχει βγάλει off και έχει κουραστεί και αυτή.
Εχει σκάσει το καημένο στα χέρια αλλα δεν λέει να ξεκολλήσει.... λαγοκοιμάτε όλη μέρα πάνω μου η πονηρούλα και όταν πάω να την αφήσω ξεσηκώνει τον κόσμο όλο.
Και τώρα με το ένα χέρι γράφω με το άλλο κραταω

:D :D :D :D :D

Ελένη
20-08-07, 17:30
marjan, να σου ζήσει το μωράκι σου. Και εμένα έτσι ήταν στην αρχή κοιμότανε μόνο στην αγκαλιά μου, όχι ότι τώρα δεν θέλει αγκαλιές και κυρίως της μαμάς του!

Βαλεντινα
20-08-07, 22:36
Αχ αυτές οι αγκαλιές!!! Εδω και μια εβδομάδα τις μάθαμε και εμεις και θέλουμε συνέχεια αγκαλια, μόνο το βράδυ κοιμάτε στο κρεβατάκι της αφου μας έχει βγάλει off και έχει κουραστεί και αυτή.
Εχει σκάσει το καημένο στα χέρια αλλα δεν λέει να ξεκολλήσει.... λαγοκοιμάτε όλη μέρα πάνω μου η πονηρούλα και όταν πάω να την αφήσω ξεσηκώνει τον κόσμο όλο.
Και τώρα με το ένα χέρι γράφω με το άλλο κραταω

:D :D :D :D :D

είναι πολύ μικρούλη ακόμα...μέχρι προχτές ήταν στην κοιλιά σου και άκουγε την καρδιά σου...πώς τώρα να θέλει να είναι σε μία ψυχρή καλαθούνα :? νιώθει ασφάλεια στην αγκαλιά σου..μή του την στερείς λοιπόν :wink:

mariam
21-08-07, 11:00
:D :D :D
Έχει γίνει παπαγαλάκι στον ωμο μου!

ΒΙΚΥ
21-08-07, 11:36
Πολύ καλό!!! :lol: :lol: :lol: :lol:

desptsouk
27-08-07, 13:45
Ούτε εγώ είμαι εναντίον της αγκαλιάς και είμαι σίγουρη πως όση αγάπη δίνεις τόση παίρνεις καθώς επίσης και πως όντως μεγαλώνωντας τα μικρούλια έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να απεξαρτητοποιηθούν γρηγορότερα. Τι γίνεται όμως όταν το μωράκι σου γκρινιάζει αρκετά συχνά? Π.χ. ο δικός μου γκρινιάζει στανταρ όταν είναι να κοιμηθεί -κυρίως μέσα στην ημέρα- και έχει αναπτύξει τη συνήθεια να σταματάει την γκρίνια μόνο όταν τον έχω αγκαλιά και περπατάω πάνω κάτω. Προσπαθώ να του το κόψω κρατώντας τον μεν στην αγκαλιά μου αλλά καθισμένη στον καναπέ ή στο κρεβάτι. Γενικά πιστεύω πως τα όρια του κάθε μωρού μπορεί να τα βρουν μόνο οι γονείς του (η μαμά ίσως καλύτερα από τον μπαμπά 8)) και θέλει πολύ υπομονή!!



http://www.xarakas.gr/baby/line_m121_beg_40_time_1181793600_text_cf20caf9edf3f4e1edf4dfedeff220ece1f220e5dfede1e9.gif (http://www.xarakas.gr)

ΒΙΚΥ
27-08-07, 14:37
Για δοκιμάστε και αυτό: καθήστε στο κρεββάτι, βάλτε ένα μαξιλάρι στα πόδια σας κάτω κάτω και ξαπλώστε το μωρό, κουνάτε το μωρό και τοου κρατάτε τα ποδαράκια ή τα χεράκια ότι σας βολεύει ψυθιρίζοντας του ωοοο, ωοοο, εμένα κοιμάτε αμέσως με αυτόν τον τρόπο, δεν κουράζομαι και έτσι μας έκανε η γιαγιά μου τότε που δεν υπήρχαν τα ρηλάξ.
Δοκιμάστε το και πείτε μου πως πήγε!!!

evita
27-08-07, 16:03
τα ίδια και ο δικός μου...συνέχεια αγκαλιά και όχι καθιστή αλλά βόλτες πέρα δώθε με λίκνισμα και τραγουδάκια. Εδώ και 5-6 μέρες όμως όταν καταλαβαίνω ότι θέλει να κοιμηθεί τον κουνάω στο relax ή στα πόδια μου που λέει και η Βίκυ, ακόμα και στο καρότσι και λίγο πριν κοιμηθεί τελείως τον αφήνω μόνο του...χωρίς κούνημα. Το έκανα αυτό σταδιακά από λίγο κάθε μέρα μέχρι που δούλεψε. Το επόμενο στάδιο είναι βέβαια να μάθει να κοιμάται χωρίς κούνημα και στην κούνια του που δεν του αρέσει καθόλου και πηγαίνει μόνο τη νύχτα. Για να τη συνηθίσει τον βάζω από λίγο κάθε μέρα με το παιχνιδάκι του...και τώρα έχουμε φτάσει να κάθεται μόνος το και να το χαζεύει για κανένα μισάωρο.

ΒΙΚΥ
27-08-07, 23:27
Μπράβο Evita!!! Μάλλον το μητρικό σου ένστικο κάνει υπερωρίες :D :wink: !!!

ΒΙΚΥ
27-08-07, 23:28
Μπράβο Evita!!! Μάλλον το μητρικό σου ένστικο κάνει υπερωρίες :D :wink: !!!

evita
28-08-07, 00:18
Μπράβο Evita!!! Μάλλον το μητρικό σου ένστικο κάνει υπερωρίες :D :wink: !!!

Nαι, ναι...αρχίζω και ξεψαρώνω :P

ΒΙΚΥ
28-08-07, 13:04
Nαι, ναι...αρχίζω και ξεψαρώνω

Εvita μου, έχωντας ήδη ένα παιδί 4ετών, τώρα με το 2ο (2μηνών) είμαι πιο ψαρωμένη από ποτέ!!! Τα χω ξεχάσει?? μου κάνει άλλα κόλπα ο μικρός?? Πάντως ψύχραιμη δεν είμαι! :shock:
Ελπίζω να βρώ τη φόρμουλα σύντομα! :P

mami
02-05-08, 08:44
Βρε κορίτσια, το πρόβλημά μου είναι ότι όταν η μπέμπα μου είναι ξύπνια δεν κάθεται μόνη της με τίποτα.
Τις πιό πολλές φορές θέλει να είναι αγκαλιά συνέχεια.
Αν δοκιμάσω να τη βάλω στο relax ή στο καρότσι, αρχίζει τα κλάματα.
Άντε αν την καταφέρω κάπου-κάπου να κάτσει επιτέλους στο relax, πρέπει να είμαι ακριβώς δίπλα της και να την απασχολώ με παιχνίδια ......
Δεν καθεται καθόλου μόνη της π.χ. "παίζοντας" με τα παιχνίδια της.

Σημειωτέον το relax το λάτρευε μικρότερη. Καθόταν πολλές ώρες.
Επίσης σημειωτέον δεν είναι και η πρώτη υπναρού. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κοιμάται κάθε 2-3 ώρες για μισή ή μία ώρα το πολύ. Οπότε όπως καταλαβαίνεται οι ώρες που είναι ξύπνιες είναι αρκετές !!!

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κουράζομαι και να μην μπορώ να κάνω τίποτα όταν είναι ξύπνια. Ακόμα και το γάλα της το φτιάχνω έχοντάς τη στην αγκαλιά μου ....με ακροβατικά !!!!!

Τι να κάνω ????
Πως να την πείσω να "κάθεται" και λίγο μόνη της ???
Έχει καμμία σας παρόμοια εμπειρία ???

Χρειάζομαι επειγόντως τη βοήθειά σας !!!

katerina24
02-05-08, 09:49
αν επαιρνες ενα σλιγκ θα εχεις τουλαχιστον και τα 2 χερια ελευθερα να κανεις οτι θελεις. :wink:
το μωρο το πηγαινεις καμια βολτουλα?
εμενα ο δικος μου κοιμαται σαν πουλακι μετα!!!
ασε που τον κοιμιζει και το αυτοκινητο :wink:

bousbouko
02-05-08, 10:42
Βρε κορίτσια, το πρόβλημά μου είναι ότι όταν η μπέμπα μου είναι ξύπνια δεν κάθεται μόνη της με τίποτα.
Τις πιό πολλές φορές θέλει να είναι αγκαλιά συνέχεια.
Αν δοκιμάσω να τη βάλω στο relax ή στο καρότσι, αρχίζει τα κλάματα.
Άντε αν την καταφέρω κάπου-κάπου να κάτσει επιτέλους στο relax, πρέπει να είμαι ακριβώς δίπλα της και να την απασχολώ με παιχνίδια ......
Δεν καθεται καθόλου μόνη της π.χ. "παίζοντας" με τα παιχνίδια της.

Σημειωτέον το relax το λάτρευε μικρότερη. Καθόταν πολλές ώρες.
Επίσης σημειωτέον δεν είναι και η πρώτη υπναρού. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κοιμάται κάθε 2-3 ώρες για μισή ή μία ώρα το πολύ. Οπότε όπως καταλαβαίνεται οι ώρες που είναι ξύπνιες είναι αρκετές !!!

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κουράζομαι και να μην μπορώ να κάνω τίποτα όταν είναι ξύπνια. Ακόμα και το γάλα της το φτιάχνω έχοντάς τη στην αγκαλιά μου ....με ακροβατικά !!!!!

Τι να κάνω ????
Πως να την πείσω να "κάθεται" και λίγο μόνη της ???
Έχει καμμία σας παρόμοια εμπειρία ???

Χρειάζομαι επειγόντως τη βοήθειά σας !!!
νομιζω οτι ακομα μαλλον δεν μπορεις να την πεισεις !! για κατι. και η δικη μου τα ιδια ακριβως εκανε. κατι που μπορεις να κανεις ειναι να την βαζεις στο relax και να μπαινοβγαινεις στο δωματιο που την εχεις ή να την εχεις κοντα σου σε καποιο μερος να σε βλεπει και να της μιλας. η λυση του sling ή του pouch νομιζω θα σε βοηθησει πολυ.
κουραγιοοοοοοοο :D

mami
02-05-08, 11:18
ΟΚ, βρε κορίτσια. Να κάνω υπομονή.

Φοβάμαι όμως μήπως έτσι κακομαθαίνω τη μπέμπα και δεν διορθωθεί ποτέ η κατάσταση. Γιατί αλήθεια μέχρι πότε θα μπορώ να την "κουβαλάω" συνέχεια επάνω μου ????

Ακόμα και η παιδίατρος μου λέει να την αφήσω να κλαίει και λίγο.
Και να σας πω την αλήθεια, το δοκίμασα κι αυτό.
Κλαίει, κλαίει, κλαίει ...και μετά από τη εξάντληση κοιμάται στο relax. Να υποθέσω ότι έτσι παίρνει το μάθημά της ???

Lia
02-05-08, 11:59
Θα συμφωνήσω με τη λύση του σλιγκ. Κρίμα είναι να την αφήνεις να κλαίει αφού το καημένο τι ζητάει: Αγκαλίτσα από τη μαμά. Ξέρω ότι είναι δύσκολο για σένα και δεν μπορείς να κάνεις δουλειές αλλά πρέπει να δεχθείς την ανάγκη του μωρού σου που σε χρειάζεται. Με το σλιγκ και θα σε έχει κοντά του και εσύ θα κάνεις τις δουλίτσες σου. Και καλύτερα να το συνηθίσει τώρα που είναι ακόμα μικρή γιατί μπορεί να θέλει αγκαλιές και πιο μεγάλη - καλή ώρα όπως η δικιά μου- και εκεί να δεις πόσο δύσκολο θα είναι. Εγώ παρόλο που έχω σλιγκ, επειδή το πήρα όταν η Μαρία ήταν 17 μηνών, δεν το πολυθέλει. Στην αρχή πήγε καλά αλλά τελευταίως μου κάνει κόλπα και θέλει να την έχω στα χέρια αγκαλιά.
Οπωσδήποτε πάντως μην αφήνεις το παιδί να κλαίει.

Φοβάμαι όμως μήπως έτσι κακομαθαίνω τη μπέμπα και δεν διορθωθεί ποτέ η κατάσταση. Γιατί αλήθεια μέχρι πότε θα μπορώ να την "κουβαλάω" συνέχεια επάνω μου ????

Δεν κακομαθαίνει μην ανησυχείς... Ισα ίσα που της καλύπτεις αυτή της την ανάγκη και κάποια στιγμή θα το ζητήσει και από μόνη της να είναι ανεξάρτητη. Αντίθετα όσο το αποφεύγεις τόσο περισσότερο θα στο ζητάει ...

Έτσι πιστεύω εγώ τουλάχιστον....

SophiaT
02-05-08, 12:35
Και η δικια μου σε αυτη την ηλικια δεν καθοταν καθολου μονη της στο relax. Παντα καθομουν διπλα της και την απασχολουσα με κατι. Προσπαθουσα να μην την εχω συνεχεια αγκαλια και γιατι δεν ηθελα να συνηθησει ετσι αλλα και γιατι εχω ενα προβλημα με τη μεση μου που δεν μου επιτρεπει τετοιου ειδους κινησεις. Την επαιρνα βεβαια αγκαλια (και ακομα την παιρνω οταν μου το ζηταει) αλλα οχι συνεχεια.
Βασικα καθομουν διπλα της και ασχολιομουν μαζι της για να μην γκρινιαζει. Και κοιμοταν στο relax αλλα για πολυ λιγο.
Ωσπου περασε λιγος καιρος και αρχισα να τη βαζω για τους ημερισιους υπνο της στο κρεβατι της. Εκει γκρινιαζε λιγο στην αρχη αλλα μετα το συνηθησε. Και κοιμοταν καλυτερα στο κρεβατακι της και πιο πολυ ωρα καθε φορα.

vagia01
02-05-08, 15:00
ΛΕΤΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ???
http://imgsrv.wzpl.com/image/wzpl/UserFiles/Image/Kelly_Pics/RedneckTimeOut1.jpg

vagia01
02-05-08, 15:02
ΜΗ ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ

nnm004
03-05-08, 10:07
καλημερα κουκλα μου .Βρε μην ανυσηχεις τα μωρακια αλλαζουνε συνεχως γουστα τον πρωτο χρονο της ζωης τους , σε ενα τοσο μικρο μωρακι και να το αφησεις να κλαιει δεν προκειτε να καταλαβει και πολλα πραγματα (μετα τους 9-10 μηνες αρχηζουνε να συντονιζουνε ) , παρτηνα αφοβα αγκαλια και ελεος τι θα γινει αμα κακομαθει ?? ειναι δυνατον να σε πειραζει αμα θα κακομαθει στην αγαπη ? μετα το 1ο ετος θελεις να τα παρεις αγκαλια και δεν γουσταρουνε τα ιδια . Τον δικο μας οπου τον ειχαμε πολυ αγκαλια τον πρωτο χρονο της ζωης του , μολις εκλεισε τους 11 μηνες και μετα και μπορουσε να σταθει ορθιος και να κανει βηματα πιανομενος απο επιπλα και να μπουσουλαει ακομα ποιο γρηγορα δεν μπορουσες να τον πισεις να ερθει αγκαλια . Τωρα που ειναι 14 μηνων αγκαλια ερχεται μονο για αγαπουλες , για να χαιδευτει , να τρυφτει πριν τον υπνο ή αμα ειναι αρρωστος ή κουρασμενος , χθες συνιδιτοποιησα οτι οι μονες στιγμες που καναμε αγκαλιες ηταν για να τον βαλω και να τον βγαλω απο το καθισμα αυτοκινητου , κατα αλλα κατω το ζηταει και επιτακτικα κιολας για παιχνιδι , περπατημα και οτι βαλει ο νους του . Παρτε τα παιδια σας αγκαλιες δεν κακομαθαινουνε , ετσι και αλλιως το αποτελεσμα θα ειναι ιδιο μολις νοιωσουνε λιγο τον εαυτο τους . Εξαλλου ο πρωτος χρονος ζωης ειναι ετσι και αλλιως δυσκολος , γεματος αλλαγες προγραμματος και πολλα πολλα "χουγια " αλλα για αυτο ειμαστε γονεις για να τα ικανοποιουμε .

Μαριρενα
20-01-10, 12:31
ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΓΕΝΗΘΗΚΕ Η ΜΠΕΜΠΑ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ 6ΜΙΣΗ ΜΗΝΩΝ ΤΗΝ ΚΑΡΑΤΑΩ ΜΟΝΟ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΩ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑΝΕ ΑΓΓΚΑΛΙΑ , ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΛΙΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΚΥΜΑΤΑΙ ΒΑΘΙΑ , ΕΣΙ Η ΜΠΕΜΠΑ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΘΕΩΡΕΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΓΑΛΙΑ , ΟΤΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΚΡΑΒΑΤΑΚΙ Η ΣΤΟ ΚΑΡΕΚΛΑΚΙ ΦΑΓΗΤΟΥ , ΕΡΩΤΙΣΗ ΥΠΑΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ Η ΣΤΟ ΚΑΡΕΚΛΑΚΙ ΦΑΓΗΤΟΥ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ 30 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΤΥΠΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΛΕΕΙ ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΝ ΑΓΚΑΛΙΑ , ΑΝ ΝΙΑ ΣΕ ΤΙ ΗΛΙΚΙΑ ???
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΑΠΑΙΤΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΑΜΕΣΟ ΚΥΝΔΙΝΟ ΕΦΝΙΔΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΠΙΔΕΙ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΜΠΕΜΠΑ ΚΑΙ ΜΑΜΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΚΟΥΒΑΡΙ ΟΤΑΝ ΚΥΜΟΜΑΣΤΑΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΥΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΔΩΜΑΤΙΟ ??? Εστάλη στις 12:25 μ.μ. την Τετάρτη

Marigoula
20-01-10, 12:46
Βρε Μαριρένα για ποιο λόγο να την κρατάς συνέχεια μα συνέχεια αγκαλιά; Πώς ξεκίνησε αυτό; Και γιατί να επιβάλλεις σε όλους να την έχουν συνεχώς αγκαλιά; Αυτό δεν το καταλαβαίνω....ταλαιπωρείσαι κι εσυ και η μικρούλα σου.
Τώρα που την έμαθες έτσι πολύ δύσκολο να ξεμάθει, θα κλαίει και θα οδύρεται με το που την αφήνεις....αν μπορείς να το αντέξεις (εγω δεν θα μπορούσα γι'αυτό δεν την έμαθα αγκαλια). Καθώς θα αρχίσει να μπουσουλάει και να στέκεται πιστεύω θα βελτιωθεί το πρόβλημα γιατί θα θέλει να εξερευνεί, απλώς θα θέλει πολύ αγκαλιά για τον ύπνο.
Στον ύπνο γιατί δεν της βάζεις υπνόσακο να γλιτώσεις τις κουβέρτες και το ξεσκέπασμα;;

pk33
20-01-10, 12:54
ο μόνος τρόπος για να ξεμάθει είναι το κλάμα. Για μία βδομάδα τουλάχιστον θα κλαίει συνέχεια, απλά συνέχεια. Μετά σιγά σιγά θα αρχίσει να συνηθίζει.
Αν δεν το κάνεις τώρα θα το κάνεις όταν θα πάει 1η δημοτικού πια.

Το ότι δεν κρατάμε συνέχεια αγκαλιά τα παιδιά μας δεν σημαίνει ότι δεν τα αγαπάμε. Απλά επειδή είναι άνθρωποι, η διαπεδαγώγησή τους ξεκινά από την 1η μέρα της ζωής τους.

G.Geo
20-01-10, 13:25
Διαβάζω το topic και πραγματικά απορώ!!! Πως περιμένεις να σταματήσει την αγκαλιά αφού όλοι την κρατάνε ΣΥΝΕΧΕΙΑ αγκαλιά?? Αφού έτσι την μάθατε και συνεχίζετε, πως θα το κόψει, μόνη της εννοείς? Αν δεν σταματήσετε τις αγκαλιές, δεν πρόκειται να το κόψει..Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια..Συγνώμη για την "απόλυτη" ίσως στάση, αλλά είμαι μια μαμά που επέβαλε στους άλλους ακριβώς το αντίθετο (λόγω προβλήματος στον αυχένα, δεν μπορούσα να κρατάω βάρος πάνω από 20 λεπτά το πολύ κ δεν ήθελα να τις μάθει) και μου φαίνεται τόσο περίεργο αυτό που λές!! Δεν έχεις κουραστεί? δεν φοβάσαι αυτό που λες για τον αιφνίδιο θάνατο? Σκέψου ότι αν το μωρό σου τώρα είναι 7-8 κιλά, σε λίγο καιρό θα είναι 10-12 και τότε πως θα την κρατάς συνέχεια?
Δεν μπορώ να σε συμβουλέψω τίποτα αλλο από το να σταματήσεις, όσο είναι νωρίς. Αλλα να ξέρεις ότι αυτό θα γίνει μόνο με πολύ κλάμα. Αν κλαίει, προσπάθησε να την ηρεμείς με χάδια, παιχνίδια, τραγουδάκια, γλυκόλογα στο αυτί κτλ κτλ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΓΚΑΛΙΕΣ!

Ellemphriem
20-01-10, 13:35
Εγω παλι κοριτσι μου δεν θα ειμαι οσο αρνητικη οσο οι προηγουμενες κοπελες σε αυτο το θεμα. Γιατι? Πολυ απλο. Γιατι η μικρουλα μου κοιμοταν ΠΑΝΩ στο στηθος μου μεχρι 4 μηνων, και καροτσι δεν ηθελε γιατι ηθελε αγκαλια και την ειχα σε μαρσιππο μεχρι προσφατα. Ακομα την εχω που και που. ΔΕΝ την αφησα ΠΟΤΕ κατω να κλαψει πολυ για να μαθει γιατι πολυ απλα δεν λειτουργουμε ετσι στην οικογενεια μας. Σεβομαστε τι αισθανεται ο καθενας και αυτο αφορα και ενα μωρο επισης. Εδειχνε η μικρη την αναγκη αγκαλιας και την ειχε ΠΑΝΤΑ οταν την ηθελε. Ακομα την εχει. Αλλα οπως περνουσε ο καιρος ακριβως το οτι της εδινα την ασφαλεια που ειχε αναγκη εκεινη (εχουν και αυτα χαρακτηρες ξερεις), ηταν το πρωτο θετικο βημα προς την ανεξαρτησια της ΧΩΡΙΣ κλαμματα καθολου. Λιγο λιγο λοιπον μονη της αρχισε να 'φευγει΄απο εμενα. Μια το μπουσουλισμα, μια το περπατημα, μια το ταιζομαι μονη μου αρχισε να καταλαβαινει οτι μπορει να κανει πραγματα μονη της και το γουσταρε. Τωρα? Αντε πιαστην......απο πισω την κυνηγαω. Παμε στο παρκο της πιανω το χερι για να κυνηγησουμε μαζι περιστερια, δινει μια τραβαει τα χερια της ελευθερονεται και φευγει μονη της. Ζηταει αγκαλια μεσα στην μερα η οποια κραταει 3 δευτερολεπτα την φορα. Ερχεται δηλαδη κανει μια αγκαλιτσα επιβεβαιωσης και μετα εξαφανιζεται για αλλες περιπετειες. Το οτι της εχω δωσει τοση ασφαλεια οταν την ζηταγε την εχει κανει φοβερα κοινωνικη σε σημειο που μου φευγει και περνει απο πισω μεγαλυτερα παιδακια χωρις να κοιταει αν ερχομαι. Που και που οταν τρομαξει οντως κολλαει επανω μου αλλα για λιγο. Να θεωρησω παραλογο οτι ενα τοσο μικρο πλασμα εχει αναγκη της σιγουριας που της προσφερω και να την διωξω για να μαθει? ΠΟΤΕ....υπαρχει και αλλος τροπος να μαθει, και αυτος ειναι ο χρονος.....το μωρο μου ειναι 14 μηνων, κλαιει παρα πολυ σπανια και πλεον σχεδον τρεχει χωγρις να κοιταει πισω της.....Για μενα? Συνεχισε να της προσφερεις αυτο που σου ζηταει, και θα κανει τα πρωτα βηματα ανεξαρτησιας απο σενα με τους ΔΙΚΟΥΣ της ρυθμους και οχι με τους ρυθμους που πολλες φορες επιβαλει μια απροσωπη κοινωνια.....

ΤΙΓΡΑΚΙ
20-01-10, 13:35
ο μόνος τρόπος για να ξεμάθει είναι το κλάμα. Για μία βδομάδα τουλάχιστον θα κλαίει συνέχεια, απλά συνέχεια. Μετά σιγά σιγά θα αρχίσει να συνηθίζει.
Αν δεν το κάνεις τώρα θα το κάνεις όταν θα πάει 1η δημοτικού πια.

Το ότι δεν κρατάμε συνέχεια αγκαλιά τα παιδιά μας δεν σημαίνει ότι δεν τα αγαπάμε. Απλά επειδή είναι άνθρωποι, η διαπεδαγώγησή τους ξεκινά από την 1η μέρα της ζωής τους.

συμφωνω μαζι σου ή τωρα ή ποτε που λενε...,
μια αποφαση ειναι,παρε την τωρα γιατι το παιδι θα αποκτησει ενα θεμα...αργοτερα.
συγνωμη αλλα φρικαρα:shock: με την λεξη επιβαλω και στους αλλους.

elachl
20-01-10, 13:39
Εγω παλι κοριτσι μου δεν θα ειμαι οσο αρνητικη οσο οι προηγουμενες κοπελες σε αυτο το θεμα. Γιατι? Πολυ απλο. Γιατι η μικρουλα μου κοιμοταν ΠΑΝΩ στο στηθος μου μεχρι 4 μηνων, και καροτσι δεν ηθελε γιατι ηθελε αγκαλια και την ειχα σε μαρσιππο μεχρι προσφατα. Ακομα την εχω που και που. ΔΕΝ την αφησα ΠΟΤΕ κατω να κλαψει πολυ για να μαθει γιατι πολυ απλα δεν λειτουργουμε ετσι στην οικογενεια μας. Σεβομαστε τι αισθανεται ο καθενας και αυτο αφορα και ενα μωρο επισης. Εδειχνε η μικρη την αναγκη αγκαλιας και την ειχε ΠΑΝΤΑ οταν την ηθελε. Ακομα την εχει. Αλλα οπως περνουσε ο καιρος ακριβως το οτι της εδινα την ασφαλεια που ειχε αναγκη εκεινη (εχουν και αυτα χαρακτηρες ξερεις), ηταν το πρωτο θετικο βημα προς την ανεξαρτησια της ΧΩΡΙΣ κλαμματα καθολου. Λιγο λιγο λοιπον μονη της αρχισε να 'φευγει΄απο εμενα. Μια το μπουσουλισμα, μια το περπατημα, μια το ταιζομαι μονη μου αρχισε να καταλαβαινει οτι μπορει να κανει πραγματα μονη της και το γουσταρε. Τωρα? Αντε πιαστην......απο πισω την κυνηγαω. Παμε στο παρκο της πιανω το χερι για να κυνηγησουμε μαζι περιστερια, δινει μια τραβαει τα χερια της ελευθερονεται και φευγει μονη της. Ζηταει αγκαλια μεσα στην μερα η οποια κραταει 3 δευτερολεπτα την φορα. Ερχεται δηλαδη κανει μια αγκαλιτσα επιβεβαιωσης και μετα εξαφανιζεται για αλλες περιπετειες. Το οτι της εχω δωσει τοση ασφαλεια οταν την ζηταγε την εχει κανει φοβερα κοινωνικη σε σημειο που μου φευγει και περνει απο πισω μεγαλυτερα παιδακια χωρις να κοιταει αν ερχομαι. Που και που οταν τρομαξει οντως κολλαει επανω μου αλλα για λιγο. Να θεωρησω παραλογο οτι ενα τοσο μικρο πλασμα εχει αναγκη της σιγουριας που της προσφερω και να την διωξω για να μαθει? ΠΟΤΕ....υπαρχει και αλλος τροπος να μαθει, και αυτος ειναι ο χρονος.....το μωρο μου ειναι 14 μηνων, κλαιει παρα πολυ σπανια και πλεον σχεδον τρεχει χωγρις να κοιταει πισω της.....Για μενα? Συνεχισε να της προσφερεις αυτο που σου ζηταει, και θα κανει τα πρωτα βηματα ανεξαρτησιας απο σενα με τους ΔΙΚΟΥΣ της ρυθμους και οχι με τους ρυθμους που πολλες φορες επιβαλει μια απροσωπη κοινωνια.....
και εγω ετσι την ειχα τη μικρη μου...και τωρα δηλαδη που κοντευει τα 3 δεν την αφηνω καθολου να κλαψει!καλο η κακο εγω ετσι ειμαι με το παιδι μου!

Ellemphriem
20-01-10, 13:45
και εγω ετσι την ειχα τη μικρη μου...και τωρα δηλαδη που κοντευει τα 3 δεν την αφηνω καθολου να κλαψει!καλο η κακαο εγω ετσι ειμαι με το παιδι μου!

Ναι μωρε προσωπικες αποφασεις ειναι. Ο καθενας οπως καταλαβαινει. Τωρα η κοπελα ας βγαλει το συμπερασμα της με βαση τις αναγκες της δικης της οικογενειας.

MarcoPolo
20-01-10, 13:46
Kαι ο δικος μου ειχε μαθει στην αγκαλια μου γιατι λογω παλινδρομησης επρεπε να τον κραταμε συνεχεια μετα το φαγητο γιατι εκανε εμετους. Λιγο και η τρελη αδυναμια που του εχουμε, λιγο και η προωροτητα που επαιξε τον ρολο της, καταληξαμε να ειναι συνεχεια στα χερια. Περα απο το οτι βαρυνε και μου ειχε φυγει η μεση εβλεπα οτι δεν εξελισσοταν στο μπουσουλημα και στις κινησεις γιατι ηταν συνεχεια στα χερια. Σιγα σιγα αρχισαμε να τον βαζουμε κατω σε παπλωμα πανω σε χαλι με ολα τα παιγνιδια και καθομασταν και εμεις και τον παιζαμε και τον στηριζαμε οταν επεφτε και ετσι σιγα σιγα εξελιχτηκε και τωρα μπουσουλαει σε ολο το σπιτι. Παραμαινει βεβαια αγκαλιτσας οταν το θελει αλλα οχι συνεχεια οπως πριν. Αφηνοντας το κατω χωρις να κλαιει γιατι ημουν συνεχεια διπλα του το παιδι μεταμορφωθηκε. Τωρα μπουσουλαει και γυρναει ολο το σπιτι και προσπαθει να σηκωθει και να πιαστει απο τα επιπλα. Αθελα μας λογω της παλινδρομησης και της αδυναμιας που του εχουμε παρολιγο να του κανουμε κακο στην κινητικη του εξελιξη καθως οταν ηταν συνεχεια αγκαλια δεν δουλευε τα χερακια του και τα ποδαρακια του με αποτελεσμα να καθυστερει η εξελιξη του. Χαλαρωσε και δως του χωρο να κανει καινουργια πραγματα. Θα εισαι συνεχεια διπλα του και θα ξεπερασει την μονιμη αγκαλια.

Access
20-01-10, 13:49
Για μένα τα παιδιά μεγαλώνουν με και στις αγκαλιές αυτό πιστεύω ότι χρειάζονται απλόχερα
Το... για πάντα είναι μεγάλο χρονική διάστημα για να……. Ελπίζεις….. ναι ελπίζεις……. γιατί το παιδάκι σου κάποια στιγμή θα μεγαλώσει και θα φύγει από την αγκαλιά σου οπότε απόλαυσέ το όσο διαρκεί.
Το να απαιτείς βέβαια από τους άλλους να έχουν συνέχεια αγκαλιά το μωράκι σου μου φαίνεται υπερβολικό αν αυτή η κατάσταση έχει αρχίσει να σε κουράζει θα σου πρότεινα να αγοράσεις ή φτιάξεις ένα sling έτσι ώστε να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα να κάνεις και καμιά δουλειά
http://www.babywearing.gr/

Το μόνο για το οποίο θα σου συνιστούσα να κάνεις είναι να διαβάσεις για το co-sleeping και την ασφάλεια του μωρού σου
Ρίξε μια ματιά εδώ άσχετα αν θηλάζεις ή όχι έχει και κάποιες πληροφορίες για την ασφάλεια
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=31676&highlight=%E1%F3%F6%DC%EB%E5%E9%E1+co-sleeping

Dimitra83
20-01-10, 14:18
ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΓΕΝΗΘΗΚΕ Η ΜΠΕΜΠΑ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ 6ΜΙΣΗ ΜΗΝΩΝ ΤΗΝ ΚΑΡΑΤΑΩ ΜΟΝΟ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΩ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑΝΕ ΑΓΓΚΑΛΙΑ , ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΛΙΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΚΥΜΑΤΑΙ ΒΑΘΙΑ , ΕΣΙ Η ΜΠΕΜΠΑ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΘΕΩΡΕΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΓΑΛΙΑ , ΟΤΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΚΡΑΒΑΤΑΚΙ Η ΣΤΟ ΚΑΡΕΚΛΑΚΙ ΦΑΓΗΤΟΥ , ΕΡΩΤΙΣΗ ΥΠΑΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ Η ΣΤΟ ΚΑΡΕΚΛΑΚΙ ΦΑΓΗΤΟΥ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ 30 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΤΥΠΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΛΕΕΙ ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΝ ΑΓΚΑΛΙΑ , ΑΝ ΝΙΑ ΣΕ ΤΙ ΗΛΙΚΙΑ ???
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΑΠΑΙΤΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΑΜΕΣΟ ΚΥΝΔΙΝΟ ΕΦΝΙΔΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΠΙΔΕΙ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΜΠΕΜΠΑ ΚΑΙ ΜΑΜΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΚΟΥΒΑΡΙ ΟΤΑΝ ΚΥΜΟΜΑΣΤΑΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΥΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΔΩΜΑΤΙΟ ??? Εστάλη στις 12:25 μ.μ. την Τετάρτη

λοιπον γλυκο κ τρυφερο ειναι να εχεις το μωρο αγκαλια γιατι καποτε θα το αποχωριστεις οταν μεγαλωσει κλπ κλπ.αλλα ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ
δεν ειναι κατασταση να το εχεις 24 ωρες το 24ωρο αγκαλια!το λεω γιατι ξερω περιπτωση που κρατησε μεχρι 3 ετων κ το ελαττωσε(οχι οτι το σταματησε)αναγκαστικα στον παιδικο σταθμο στον οποιο το πηγαινει η μαμα του αγκαλια!
αυτη η γυναικα δεν εχει βοηθεια απο κανεναν κ ειναι ανυπαντρη μητερα αρα ουτε τον αντρα της να την βοηθησει.ΟΛΗ μερα αγκαλια!μαγειρευε με το παιδι αγκαλια,ζυμωνε κιμα καθαριζε πατατεσ επλενε πιατα με το παιδι αγκαλια.σκουπα ξεσκονισμα καθαρισμα ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΓΚΑΛΙΑ.εκανε μπανιο κ το ειχε στην μπανιερα μαζι της να της κραταει το ποδι κ να κλαιει.πιστολακι με το παιδακι αγκαλια ,μεχρι κ την αναγκηη της με το παιδι αγκαλια την εκανε!
βγαιναμε εξω κ δεν εμπαινε ποτε στο καροτσι κ ετσι το κυλουσε αδειο με το ενα χερι κ με το αλλο το ειχε αγκαλια.το εβαζε 5 λεπτα στο καροτσι για να ξεκουραστει η γυναικα αλλα κ τα 5 λεπτα σπαραζε στο κλαμα.κ κοιμοταν σε ημικαθιστη σταση για να το εχει αγκαλια.!σας λεω ακομα κ σημερα 3 ετων το πηγαινει στον παιδικο αγκαλια .παει στον ιδιο με την κορη μου.
συγνωμη αλλα εγω δε μπορω ετσι με τιποτα κ ας με πουν μερικες κακια μανα (το εχω ξανακουσει οταν ειπα οτι δε θα αφηνα το παιδι 11 ετων στις 12 τη νυχτα μονο του εξω κ χαρακτηριστικα ως ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ αλλα οφ τοπικ αυτο).ΝΑΙ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ οτι θα το παρω αγκαλια το παιδι.αλλα ΟΧΙ Κ ΕΤΣΙ!!!

fistikaki
20-01-10, 14:28
εγω δεν καταλαβα, γιατι να το 'επιβαλεις'

αν ας πουμε, καποιος δεν θελει εκεινη τη στιγμη να κρατησει το παιδι, για ποιο λογο να το κανει?

η γνωμη μου ειναι, πως προσφερουμε αγκαλια οταν το θελουμε, οταν το θελει και το παιδακι... κανενας ανθρωπος στο κοσμο (ακομα και τα μωρακια) δε νομιζω οτι θελουν συνεχεια να τα αγκαλιαζει καποιος!!!

Μαριρενα
20-01-10, 14:42
Σας ευχαριστω για τις απαντησεις!!!!!!
Αυτη ειναι η ματια του αντρα μου που μας βλεπει εγω δεν θα ειμαι τοσο δραματικη
ηθελα ομως πριν απαντησω να δουμε πρωτα απο τη δικη του σκοπια δεν ειναι εγγεγραμενος χρηστης και ετσι το παρεθεσα οπως ακριβως το εγραψε


Για να ειμαι ειλικρινης δεν επιβαλωσε ολους να την κρατανεψ αγκαλια εκτος απο τον αντρα μου αρκετες φορες
αν την αφησω σε γιαγιαδες καιω στον παππου εκεινοι επιλεγουν να την εχουν αγκαλια συνηθως τους την βαζω στο καρεκλακι φαγητου και την παιρνουν οποια στογμη θελουν εκεινοι πριν αρχισει να διαμαρτυρεται
τωρα θα μου πεις γιατι στον μπαμπα
γιατι ο μπαμπας στην αρχη δεν ηθελε να την κραταει καθολου στην αρχη γηιατι δεν ηξερε και τωρα για να μην κακομαθει λειπει αρκετες ωρες στην δουλεια και θα ηθελα τα 5 λεπτα 10 το πολυ που συνηθως λειπω να την κραταει και να ερχεται σε φυσικη επαφη μαζι του
πιστευω οτι τον χρειαζεται και την αγκαλια του μπαμπα
λογικο εριναι να γκρινιαζει ωρες ωρες γιατι ειναι κουρασμενος αλλα δεν θελω να ερθει και να ασχολειτε με τον υπολογιστη απο την ωρα που θα ερθει μεχρι την ωρα που θα κοιμηθει η μικρη 10 λεπτα απο εδω 5 απο εκει θελω να την κραταει ασχετα αν κακομαθει
στην αρχη η μικρη δεν εκανε καθολου με τον μπαμπα της δεν τον πολυηξερε σαν ατομο που την αγαπαει και δεν εκανε μαζι του τωρα τουλαχιστον οταν την κραταει γελαει και χαιρεται εκτος αν θελει επειγωντος αλλαγμα πανας
ερχετε αργα περιπου 7 η και 8 το βραδυ απο τις 9 το πρωι επειδη οι αλλοι βαριουνται να κανουν την δουλια τους σε ενα προτζεκτ και κατανοω οτι θελει και εχει την αναγκη να χαλαρωση
αλλα θα ηθελα μιας που κοιμομαστε αργα να την κρατησει ενα μισαωρο συνολικα μεσα σε αυτες τις 3-4 ωρες που μενουμε ξυπνιοι

οσο για τον υπνοι εχει δικιο που φοβαται
και εγω φοβαμαι οταν την παιρνω το βραδυ να κοιμηθει στο κρεβατι μας
αλλα ζητημα 7 μηνες τωρα να το εχω κανει 15 αντε 20 φορες μετα απο πολυ κουραση
Χθες πηγα να την χωσω κοιμησμενη στον υπνσακο της και καθε φορα που την αφηνα κατω ξυπνουσε και τσιριζε
κοιμηθηκαμε μαζι απο τις 2 μεχρι τις 4 οπου μετα ξυπνησα και ξαναπροσπαθησα 2-3 φορες ακομα να την βαλω στο κρεββατακι της αλλα δεν αντεξα παλι 5.30 μιση ημουν ρακος την κρατουσα στην αγκαλια μου και νυσταζα αν δεν τηξν εβαζα να κοιμηθει διπλα μου θα αποκοιμομουν με την μικρη αγκαλια το οποιο θεωρησα πιο επικινδινο
το επικυνδινο δεν ειναι οτι απλα την βαζω στο κρεβατι μας και κοιματε αλλα οτι γυριζει και θελει να ειναι σχεδον κολλητα επανω μου χθες την γυρισερ ο αντρς μου για ακομα μια φορα και την πηγε παραπερα να μην την πλακασω
και μετα απο λιγο ξαναγυρισε απο οτι μου λεει γιατι εμεινε ξαγρυπνος να μας παρακολουθει
ειμαι απο χθε με 4 ωρες υπνου!!!!!!!
παντως τον καταλαβαινω με το θεμα του υπνου γιατι ερχεται απο την δουλεια ξεσκισμενος!!:(και δεν μπορει να κανει τον νυκτοφυλακα να μας προσεχει οποτε η μικρη δν θελει να παει στο κρεβατακι της να κοιμηθει το οποιο ειναι κολλημενο διπλα στο δικο μξας με κατεβασμενο το καγκελο
συνηθως την κοιμιζω στην αγκαλια μου και μετα την βαζω στο κρεβατακι της
και χθες εκανε μιλαμε επανασταση να κοιμηθει διπλα μου



Συγγνωμη για το τεραστιο ποστ!!!!!!!!!:oops:

Μαριρενα
20-01-10, 15:23
Το μόνο για το οποίο θα σου συνιστούσα να κάνεις είναι να διαβάσεις για το co-sleeping και την ασφάλεια του μωρού σου
Ρίξε μια ματιά εδώ άσχετα αν θηλάζεις ή όχι έχει και κάποιες πληροφορίες για την ασφάλεια
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=31676&highlight=%E1%F3%F6%DC%EB%E5%E9%E1+co-sleeping

θηλαζουμε και εμεις
ναι κατι τετοιο αρχιζει να γινεται την πιπιλα δεν της την εχω μαθει απο τη αρχη δεν την ηθελε και δεν επεμενα τωρα της την εχουμε δωσει καποιες στιγμες και γελαμε γιατι δεν την πιπιλαει αλλα την δαγκωνει και πεταγεται απο το στομα της μεσα σε δευτερολεπτα:-D

gavramid
20-01-10, 15:42
Εγω παλι κοριτσι μου δεν θα ειμαι οσο αρνητικη οσο οι προηγουμενες κοπελες σε αυτο το θεμα. Γιατι? Πολυ απλο. Γιατι η μικρουλα μου κοιμοταν ΠΑΝΩ στο στηθος μου μεχρι 4 μηνων, και καροτσι δεν ηθελε γιατι ηθελε αγκαλια και την ειχα σε μαρσιππο μεχρι προσφατα. Ακομα την εχω που και που. ΔΕΝ την αφησα ΠΟΤΕ κατω να κλαψει πολυ για να μαθει γιατι πολυ απλα δεν λειτουργουμε ετσι στην οικογενεια μας. Σεβομαστε τι αισθανεται ο καθενας και αυτο αφορα και ενα μωρο επισης. Εδειχνε η μικρη την αναγκη αγκαλιας και την ειχε ΠΑΝΤΑ οταν την ηθελε. Ακομα την εχει. Αλλα οπως περνουσε ο καιρος ακριβως το οτι της εδινα την ασφαλεια που ειχε αναγκη εκεινη (εχουν και αυτα χαρακτηρες ξερεις), ηταν το πρωτο θετικο βημα προς την ανεξαρτησια της ΧΩΡΙΣ κλαμματα καθολου. Λιγο λιγο λοιπον μονη της αρχισε να 'φευγει΄απο εμενα. Μια το μπουσουλισμα, μια το περπατημα, μια το ταιζομαι μονη μου αρχισε να καταλαβαινει οτι μπορει να κανει πραγματα μονη της και το γουσταρε. Τωρα? Αντε πιαστην......απο πισω την κυνηγαω. Παμε στο παρκο της πιανω το χερι για να κυνηγησουμε μαζι περιστερια, δινει μια τραβαει τα χερια της ελευθερονεται και φευγει μονη της. Ζηταει αγκαλια μεσα στην μερα η οποια κραταει 3 δευτερολεπτα την φορα. Ερχεται δηλαδη κανει μια αγκαλιτσα επιβεβαιωσης και μετα εξαφανιζεται για αλλες περιπετειες. Το οτι της εχω δωσει τοση ασφαλεια οταν την ζηταγε την εχει κανει φοβερα κοινωνικη σε σημειο που μου φευγει και περνει απο πισω μεγαλυτερα παιδακια χωρις να κοιταει αν ερχομαι. Που και που οταν τρομαξει οντως κολλαει επανω μου αλλα για λιγο. Να θεωρησω παραλογο οτι ενα τοσο μικρο πλασμα εχει αναγκη της σιγουριας που της προσφερω και να την διωξω για να μαθει? ΠΟΤΕ....υπαρχει και αλλος τροπος να μαθει, και αυτος ειναι ο χρονος.....το μωρο μου ειναι 14 μηνων, κλαιει παρα πολυ σπανια και πλεον σχεδον τρεχει χωγρις να κοιταει πισω της.....Για μενα? Συνεχισε να της προσφερεις αυτο που σου ζηταει, και θα κανει τα πρωτα βηματα ανεξαρτησιας απο σενα με τους ΔΙΚΟΥΣ της ρυθμους και οχι με τους ρυθμους που πολλες φορες επιβαλει μια απροσωπη κοινωνια.....

ΜΕ ΚΑΛΥΨΕΣ ΑΠΟΛΥΤΑ!!!

agentP
20-01-10, 16:05
Παν μέτρον άριστον.
Κατ' αρχήν είμαι μαμά που πήρα πολύ αγγαλιά τα παιδιά μου, ακόμα κι όταν μου έλεγαν ότι θα τα κακομάθω. Κανέναν δεν κακόμαθα. Τους απαντούσα, άμα δεν τα πάρω τώρα αγγαλιά, πότε θα τα πάρω, όταν πάνε φαντάροι;
Απ' την άλλη δεν τους έβαλα να κοιμηθούν στο κρεβάτι μας, παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις που το ζήτησαν τα ίδια (αρρώστια, εφιάλτες κλπ).
Λογικά σε λίγο το μωρό σου θ' αρχίσει να μπουσουλάει και θα θέλει να είναι ελεύθερο να εξερευνήσει, οπότε δοκίμασε να καθίσετε μαζί στο χαλί, ή παίξε μαζί της κάτι όταν κάθεται στο καρεκλάκι της, γενικά βρες τρόπους να την απασχολήσεις και μάθε της να παίζει και να απασχολείται μόνη της με κάποιο παιχνίδι.
Όσον αφορά τον μπαμπά της, άφησέ τον ν' αποφασίσει εκείνος πότε θέλει να πάρει αγγαλιά το παιδί του. Είναι η δική του σχέση με το μωρό, ο καθένας έχει τον τρόπο του.

Μαριρενα
20-01-10, 16:09
co-sleeping????gia poso????
δεν φοβαστε μηπως τα πλακωσετε???????????
Με την μικρη μου φοβαμαι οταν κοιμομαστε στο ιδιο κρεβατι γιατι ειμαι εγω σε μια θεση ξυπναω πιασμενη το πρωι
και επειδη μας εχει παρατηρησει ο αντρας μου εχει παρει ενα δυο φωτγραφιες που ειναι κολλημενη απανω μου οποτε δεν θα ηθελα να το κανουμνε συνεχεια αυτο παραμονο σε εκτακτες περιπτωσεις ανυσηχιας
ασε που οταν μεγαλωσει λιγακι ακομα δεν θα μας χωραει το κρεββατι και δεν θελω να πηγαινω εγω στο κρεβατι της μικρης και να αφηνω μονο τον αντρα μου ουτε να πηγαινει εκεινος στο σαλονι για να κοιμηθουμε ανετα:oops:

neamanoula
20-01-10, 16:35
Mαριρένα γεια σου.Θα σου πω κι εγώ τη δική μου γνώμη.Διάβασα σε παραπάνω ποστ, ότι έμαθε το παιδί στην αγκαλιά. Ότι εσύ το έμαθες.Επειδή κι εμείς είμασταν της αγκαλιάς, εκνευριζόμουν με όλους που μου έλεγαν -εμ, εσύ φταις, έτσι το έμαθες!
1. η μικρή μου από νεογέννητο έκλαιγε τρελά και ηρεμούσε μόνο με αγκαλιά αλλά όχι σε στάση ότι 'ναι πχ.στάση ξαπλωτή αλλά αγκαλιά όρθια για να κοιτάει. Προτιμούσα να μην την έχω συνεχώς αγκαλιά γιατί ήταν απίτσευτη κούραση αλλά έκλαιγε όλη μέρα κι όλη νύχτα. Περνούσε ο καιρός και κατάλαβα ότι το παιδί θέλει να είναι όρθιο και είπα ότι όταν σταθεί στα πόδια της θα ηρεμήσουμε.7 μηνών που πάτησε στα πόδια της ήταν τρομερή αλλαγή. Όλη μέρα όρθια, σχεδόν καθόλου αγκαλιά και όλα τέλεια.
2. η μικρή μου δεν πήγαινε σε κανένα μόνο σε εμένα όταν ήταν μικρούλα.Στη μαμά μου να φανταστείς που την έβλεπε και συχνά πήγε 6 μηνών.Όλοι απορούσαν και πάλι -πώς το έκανες έτσι το παιδί!!6 μηνών πήγε μόνη της στη γιαγιά και από τότε όλα τέλεια. Το κάθε παιδί θέλει τους δικούς του χρόνους προσαρμογής. Απλά τσατίζομαι όταν ακούω -έτσι το έμαθες το παιδί!είναι ακόμη μωρό!
Ελπίζω να σου έθεσα καινουργια γωνία οπτικής. :D

pk33
20-01-10, 17:01
Ο πεθερός μου ήταν γιατρός:
Μου είχε πει λοιπόν: Τα παιδιά ξέρουν πότε θα σταματήσουν το κλάμα. Από την 1η μέρα να το μάθεις σε πρόγραμμα. Υπάρχει η ώρα της αγκαλιάς , του παιχνιδιού αλλά και του ύπνου και της ηρεμίας και η ώρα που πρέπει να μένει μόνο του.
Το 1ο παιδί του πριν από 45 χρόνια το άφησε να κλαίει 3 μέρες συνεχόμενες μόλις το πήραν από το μαιευτήριο. Δεν ξαναέκλαψε από τότε.
Πολλές που το ακούτε αυτό θα πείτε ότι ήταν τέρας αυτός ο άνθρωπος. Οι κόρες του όμως λιώνανε για τον μπαμπά, τον αγαπούσαν τρελλά όπως και αυτός.

Άλλο αγκαλιά και άλλο αγάπη. Το να αφήσεις το παιδί σου να κλαίει κάποιες φορές δεν είναι έλλειψη αγάπης αλλά διαπαιδαγώγηση. Το κλάμα είναι μία φυσιολογική λειτουργία.
Επίσης: Τα παιδιά μας δεν είναι προέκταση του εαυτού μας. Είναι άλλοι άνθρωποι τους οποίους έχουμε χρέος να τους κάνουμε ανθρώπους, όχι μαμόθρευτα, όχι κακομαθημένα, όχι εξαρτημένα από εμάς για όλη τους τη ζωή.

Εσύ που λές ότι το επιβάλεις στον άντρα σου, θεωρείς ότι έτσι θα αγαπήσει το παιδάκι; Θα το αγαπήσει ΑΝ και ΟΠΟΤΕ το θέλει αυτός, άσχετα με το τι του επιβάλλεις.
Πρόσεχε μήπως αυτή η επιβολή προς τον άντρα σου και η στάση του απέναντυ στο παιδί, έχει να κάνει με δικά σας προβλήματα.

Το ξέρω ότι θα λογοκριθεί αυτό το μήνυμά μου, όπως λογοκρίνονται πάντα όσα μηνύματα γράφω και ξεπερνούν την πεπατημένη και τα σταθερά στερεότυπα του forum (όποιος παίρνει αγκαλιά = αγαπάει το παιδί του, όποιος λεέει λιγότερη αγκαλιά είναι τέρας)

mikio
20-01-10, 17:03
Κι εγώ θα συμφωνήσω ότι τα παιδιά από μωρά είναι καλό να έχουν ανά πάσα στιγμή δίπλα τους τους γονείς τους και να νιώθουν ασφάλεια και ζεστασιά μέσα από το χάδι, την αγκαλιά και την τρυφερή κουβέντα. Πιστεύω βέβαια από την άλλη ότι χρειάζεται κι ένα μέτρο. Αυτό το "μην κακομάθει" άκουγα κι εγώ συνεχώς αλλά από το ένα αυτί μου έμπαινε κι από το άλλο έβγαινε. Γιατί και για μένα είναι αδιανόητο να αφήσω το μωρό μου να κλαίει για να μάθει να μένει, κοιμάται, παίζει κλπ μόνο του. Πιστεύω ότι ειδικά η απουσία του γονιού σκόπιμα από το δωμάτιο ακόμα κι αν το ίδιο το παιδί τον αναζητάει, για τους παραπάνω λόγους είναι απαράδεκτη τακτική. Αλλά θέλω και το μωρό μου να μπορεί να απασχοληθεί μόνο του, να νιώθει ασφαλές και άνετα ακόμα κι αν βρεθεί μακριά μου για λίγο και να μην χρειάζεται συνεχώς την αγκαλιά μου για επιβεβαίωση.

Αρχικά λοιπόν κι εγώ τον είχα συνεχώς αγκαλιά. Έμαθε λοιπόν στην αγκαλιά και δεν έκανε με τίποτα πουθενά αλλού. Κοιμόταν στο στήθος μου ή στα χέρια μου και μόλις τον ακουμπούσα στο κρεβατάκι του έκλαιγε! Το ίδιο και την ημέρα. Ούτε ρηλάξ ήθελε, ούτε καρότσι.... τίποτε πέρα από τα χέρια ακόμα κι αν ήμουν δίπλα του... Υπέφερε κι αυτό κι εγώ. Ώσπου αποφάσισα ότι κάνω κακό και σε εμένα τα χεράκια μου και η μεσούλα μου να δεις τι τράβηξαν και σε αυτό που δεν μπορούσε να χαρεί ούτε τα παιχνιδάκια του. Σιγά-σιγά και χωρίς κλάματα άρχισα να τον βάζω στο ρηλάξ, να τον απασχολώ δίπλα του πάντα με παιχνιδάκια, να τον χαϊδεύω, να του μιλάω, να του τραγουδάω. Αν έβλεπα ότι δυσανασχετούσε τον έπαιρνα για λίγο και μετά τον έβαζα σε άλλη δραστηριότητα. Πάντα από λίγο-λίγο.

Μέχρι πριν από 1 μήνα κοιμόταν στα χέρια μου με σσσσ, νανούρισμα και κούνημα. Κι έπρεπε να τον βάλω απαλά-απαλά χωρίς να το καταλάβει στο κρεβάτι. Όπου και να τον ακουμπούσα αντιδρούσε με κλάμα οπότε επιτόπου τον σήκωνα. Τον άλλαζα, έντυνα, έγδυνα στα χέρια!!! Έχεις δει μαμά να κρατάει μωρό στην αγκαλιά και να φτιάχνει γάλα, μαγειρεύει, κάνει δουλειές??? Χωρίς σλινγκ, στα χέρια!!! Εγώ ήμουν αυτή.

Τώρα ο μπέμπης μου (χωρίς να μεσολαβήσει καμία από αυτές τις βάρβαρες μεθόδους όπου το αφήνεις 3 ή 5 ή κι εγώ δεν ξέρω πόσες μέρες να κλάψει για να μάθει) μπορεί πλέον να κάτσει μόνος του να παίξει. Κάθεται και στο ρηλάξ και στο καρότσι, στο κρεβατάκι του, στο γυμναστήριο. Και παίζει και μόνος του. Το βράδυ τον παίρνω μια αγκαλίτσα, τον σφίγγω τρυφερά, τον βάζω στο κρεβατάκι του, ακουμπάω το ένα χέρι μου στο στέρνο του και τον κοιτάζω μες στα μάτια και του χαμογελάω με ένα χαμόγελο σιγουριάς. Σα να του λέω "είμαι εδώ, μη φοβάσαι". Αυτός πιάνει σφιχτά με τα δυο του τα χεράκια το χέρι μου και με κοιτάζει ακίνητος μες στα μάτια. Σιγά-σιγά τα ματάκια του κλείνουν...και αυτό ήταν... Νιώθει ανασφάλεια?? Δε νομίζω. Η αγκαλιά μου είναι πάντα εκεί...και θα είναι εκεί. Αλλά θέλω να ανοίξει και τα φτεράκια του. Μόλις ξυπνήσει και τον ακούσω θα τρέξω να με δει πριν να με αναζητήσει καν, πριν κλάψει. Είμαι εκεί και το ξέρει. Πιστεύω ότι πράττω σωστά... Τώρα αν εσύ θες να αλλάξει η κατάσταση που ζείτε ίσως από σιγά-σιγά με παρόμοιο τρόπο τα καταφέρεις. Δε χάνεις κάτι να δοκιμάσεις. Θέλει πολύ υπομονή στην αρχή αλλά πιστεύω ότι είναι καλό και για τους δυο σας. Θα είσαι λιγότερο κουρασμένη κι εσύ και θα έχεις και χρόνο να κάνεις κάτι μες στο σπίτι. Εγώ ας πούμε ούτε τουαλέτα πήγαινα! Και ο άντρας σου μπορεί να την απασχολεί κι ας μην την έχει αγκαλιά. Ξαπλώστε και οι 3 στο κρεβάτι σας με τη μπέμπα ανάμεσά σας και παίξτε, τραγουδήστε, γελάστε, γαργαληθείτε! Τα χέρια κουράζουν και το μωρό και τη μαμά κάποιες φορές....

mikio
20-01-10, 17:11
Να σημειώσω για να μην παρεξηγηθώ ότι το να αφήσω το παιδί να κλαίει για μένα προσωπικά είναι βάρβαρο γιατί εγώ προσωπικά υποφέρω περισσότερο από το παιδί. Δεν κατακρίνω κανέναν που το έχει κάνει. Ξέρω πολλούς φίλους μου που το έκαναν και φυσικά δε μου πέφτει λόγος. Κάθε παιδί είναι και διαφορετικό και κάθε οικογένεια λειτουργεί διαφορετικά. Εγώ κοιτάω μόνο το σπίτι μου και μιλάω για την προσωπική μου τακτική. Αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί είναι δικαίωμά του και αποδεκτό.

pk33
20-01-10, 17:14
Τώρα ο μπέμπης μου (χωρίς να μεσολαβήσει καμία από αυτές τις βάρβαρες μεθόδους όπου το αφήνεις 3 ή 5 ή κι εγώ δεν ξέρω πόσες μέρες να κλάψει για να μάθει) ....

Νατο το 1ο σχόλιο....
Φαντάζομαι τώρα θα νομίζεις ότι είμαι ένας βάρβαρος που αφήνει τα παιδιά του να πλαντάζουν στο κλάμα και ειδονίζομαι να τα βλέπω να είναι δυστυχισμένα.
Απλά να σου πω πως αν έχεις 3 παιδιά, τα χέρια σου μπορούν να πιάσουν ταυτόχρονα το πολύ 2 παιδιά (η μέση όμως ίσως και κανένα) οπότε πρέπει να μάθουν και χωρίς αγκαλιά, και ξέρεις κάποιες φορές ότι και να κάνεις τα παιδιά θα κλαίνε.
Βέβαια πιστεύω ότι θεωρείς πως άσχετα με το πόσα παιδιά έχω (βάλε και τη δοισκοπάθεια) θα πρέπει να μην τα αφήνουμε ποτέ να κλαίνε.

Προσπάθησε να κάνεις δίδυμα να μην κλαίνε (+ένα ακόμη 2,5 ετών) μόνη σου, όταν και τα 3 αρχίζουν να κλαίνε ταυτόχρονα επειδή το ένα ακούει το άλλο, και μετά τα ξαναλέμε.
Κάποιες φορές τα παιδιά κλαίνε γιατί απλά δεν αντέχουμε, γιατι αν δεν κλάψουν, μετά δεν θα έχουν μαμά και μπαμπά για να τα ταϊσει όταν θα το χρειαστούν.

pk33
20-01-10, 17:16
Να σημειώσω για να μην παρεξηγηθώ ότι το να αφήσω το παιδί να κλαίει για μένα προσωπικά είναι βάρβαρο γιατί εγώ προσωπικά υποφέρω περισσότερο από το παιδί. Δεν κατακρίνω κανέναν που το έχει κάνει. Ξέρω πολλούς φίλους μου που το έκαναν και φυσικά δε μου πέφτει λόγος. Κάθε παιδί είναι και διαφορετικό και κάθε οικογένεια λειτουργεί διαφορετικά. Εγώ κοιτάω μόνο το σπίτι μου και μιλάω για την προσωπική μου τακτική. Αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί είναι δικαίωμά του και αποδεκτό.

Αν είχες 3 και ταυτόχρονα ήθελαν να φάνε και αρχίζανε να κλαίνε, για πές μου πως θα τα ηρεμούσες; θα τα έπαιρνες και τα 3 αγκαλιά; Αντέχει η μέση σου 40 κιλά βαρος; Η δική μου όχι, και επειδή θα πρέπει να είμαι εκεί και σε μία βδομάδα και σε ένα μήνα και σε ένα χρόνο και σε 20 χρόνια, κάποιο ή κάποια θα κλαίνε!

Ωραίο είναι να βάζουμε ταμπέλες, πες μας λοιπόν και τη συνταγή για όλες τις περιπτώσεις

mikio
20-01-10, 17:22
p33 δεν είχα διαβάσει ειλικρινά σου μιλάω το μήνυμά σου όταν έγραφα το δικό μου.
επίσης ακόμα δε διάβασα τις απαντήσεις σου και τα σχόλια σου πάνω στο δικό μου μήνυμα. προς το παρόν βιάστηκα να απαντήσω ότι δε θέλω να με παρεξηγήσεις γιατί ειλικρινά δεν αναφερόμουν στα όσα έγραφες εσύ. Διαβάζω και τα υπόλοιπα και θα μιλήσουμε σε λίγο.

marandnik
20-01-10, 17:34
Εγώ έχω τρία παιδιά που τα μεγάλωσα με αγκαλιές και co-sleeping.:cool:
Το τρίτο, το στερνοπούλι, είναι τώρα στην ίδια φάση με τη μπέμπα σου. Κάθεται ελάχιστες στιγμές της ημέρας μόνος του για να παίξει με τα παιχνιδάκια του αλλά τις περισσότερες ώρες θέλει την αγκαλιά μου (θηλάζουμε και εμείς). Τα άλλα δύο τα μεγάλωσα με τον ίδιο τρόπο και τώρα τα κυνηγάμε με τον άντρα μου για μια πεταχτή αγκαλιά και ένα φιλάκι (κοινώς χόρτασαν αγκαλιές και τώρα μας έχουν γραμμένους :mrgreen:).

Οπότε, αν το δεις αποστασιοποιημένα, ένας άνθρωπος είναι μωρό για ένα - ενάμιση χρόνο της ζωής του και νιώθοντας ανασφάλεια αποζητά τις αγκαλιές για μερικούς μήνες (μόλις περπατήσει, θα το κυνηγάς). Τι πιο σοφό από το να απολαύσεις αυτόν τον τόσο λίγο χρόνο που το μωρό σου σε χρειάζεται και από το να το αφήσεις να τον απολαύσει και αυτό.;)

Έχω ακούσει και εγώ ιστορίες από γονείς που αφήνουν τα παιδιά τους να κλαίνε μέχρι να το πάρουν απόφαση ότι δεν πρόκειται κανείς να έρθει για αυτά. Επίσης έχω νιώσει και από τα τρία παιδιά μου την ανταπόδοση της στοργής (πολλές φορές τα δύο πρώτα μας χτυπούσαν καθησυχαστικά στην πλάτη όταν τα κρατούσαμε αγκαλιά, όπως τους κάναμε και εμείς. Ο τρίτος δεν το κάνει ακόμα). Νομίζω ότι κάθε γονιός είναι ελεύθερος να επιλέξει ποιος δρόμος από αυτούς τους δύο του ταιριάζει.

mikio
20-01-10, 17:39
Αν είχες 3 και ταυτόχρονα ήθελαν να φάνε και αρχίζανε να κλαίνε, για πές μου πως θα τα ηρεμούσες; θα τα έπαιρνες και τα 3 αγκαλιά; Αντέχει η μέση σου 40 κιλά βαρος; Η δική μου όχι, και επειδή θα πρέπει να είμαι εκεί και σε μία βδομάδα και σε ένα μήνα και σε ένα χρόνο και σε 20 χρόνια, κάποιο ή κάποια θα κλαίνε!

Ωραίο είναι να βάζουμε ταμπέλες, πες μας λοιπόν και τη συνταγή για όλες τις περιπτώσεις

Ειλικρινά ζητώ συγνώμη που σου έδωσα να καταλάβεις κάτι τέτοιο. Ότι δλδ θεωρώ ότι όποιος αφήνει το μωρό να κλάψει είναι κακός γονιός ή βάρβαρος γονιός (εδώ παρεξηγήθηκαν τα λόγια μου, ας το γράψω καλύτερα) Ανέφερα ότι για μένα είναι βάρβαρο δλδ ότι εγώ προσωπικά βασανίζομαι όχι ότι αυτός που θα το κάνει ασκεί βαρβαρότητα απέναντι στο παιδί. Φυσικά και μιλάω εκ του ασφαλούς με ένα παιδί. Και φυσικά δεν έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε πάντα απίκο για να μην κλάψουν και φυσικά κάποιες φορές δε θα μπορέσουμε, προλάβουμε να ικανοποιήσουμε, ή ακόμα και να καταλάβουμε τις ανάγκες τους και θα κλάψουν . Και υπάρχουν και περιπτώσεις που ακόμα κι αν έχουμε ικανοποιήσει όλες τους τις ανάγκες και είμαστε εκεί απίκο θα κλάψουν γιατί το κλάμα είναι στο κάτω-κάτω και ένας τρόπος εκτόνωσης της έντασης. Μια ανάγκη ακόμα και για εμάς του ενηλίκους. Ειλικρινά δεν είχα την πρόθεση να θίξω κανέναν και πάλι σου ζητώ συγνώμη αν σε έκανα να θιχτείς. Μίλησα για εμένα προσωπικά, υπενθυμίζω ότι με ένα παιδί όλα σαφώς είναι πιο εύκολα, γνωρίζω πολύ καλά ότι με 2 και με 3 μπορεί να αλλάξω γνώμη και φυσικά δε θα νιώσω λιγότερο καλή μητέρα αν αφήσω το παιδί μου να κλάψει. Ούτε επίσης θεωρώ λιγότερο καλή μητέρα αυτή που θα αφήσει το παιδί της να κλάψει. Εσύ πχ μπορεί να είσαι χίλιες φορές καλύτερη και πιο τρυφερή και...και..και... από εμένα που μπορεί να το είχα στα χέρια. Η αγάπη της μάνας δεν διαφαίνεται από την αγκαλιά.


Κι επαναλαμβάνω ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ είχα διαβάσει το μήνυμά σου όταν έγραψα το δικό μου οπότε δεν αναφερόμουν σε εσένα.
Το μήνυμά σου δημοσιεύθηκε στις 17:01 και 2 λεπτά αργότερα δημοσιεύθηκε το δικό μου! Λανθασμένα λοιπόν εξέλαβες την απάντησή μου ως κριτική για τα όσα έγραφες.

Ellemphriem
20-01-10, 18:35
Νατο το 1ο σχόλιο....
Φαντάζομαι τώρα θα νομίζεις ότι είμαι ένας βάρβαρος που αφήνει τα παιδιά του να πλαντάζουν στο κλάμα και ειδονίζομαι να τα βλέπω να είναι δυστυχισμένα.
Απλά να σου πω πως αν έχεις 3 παιδιά, τα χέρια σου μπορούν να πιάσουν ταυτόχρονα το πολύ 2 παιδιά (η μέση όμως ίσως και κανένα) οπότε πρέπει να μάθουν και χωρίς αγκαλιά, και ξέρεις κάποιες φορές ότι και να κάνεις τα παιδιά θα κλαίνε.
Βέβαια πιστεύω ότι θεωρείς πως άσχετα με το πόσα παιδιά έχω (βάλε και τη δοισκοπάθεια) θα πρέπει να μην τα αφήνουμε ποτέ να κλαίνε.

Προσπάθησε να κάνεις δίδυμα να μην κλαίνε (+ένα ακόμη 2,5 ετών) μόνη σου, όταν και τα 3 αρχίζουν να κλαίνε ταυτόχρονα επειδή το ένα ακούει το άλλο, και μετά τα ξαναλέμε.
Κάποιες φορές τα παιδιά κλαίνε γιατί απλά δεν αντέχουμε, γιατι αν δεν κλάψουν, μετά δεν θα έχουν μαμά και μπαμπά για να τα ταϊσει όταν θα το χρειαστούν.

Κανενας δεν κατηγορει κανενα. Ειναι απλα το πως λειτουργει η καθε οικογενεια και φυσικα οι αντοχες που εχει ο καθε γονιος και οι αντιστοιχες συνθηκες....πολλα τελος παντων. Επι παραδειγματι η κουμπαρα μου εχει διδιμα, κλαινε ή ταυτοχρονα ή εναλαξ. Εχει λυγισει η κοπελα πραγματικα. Λυπαμαι οταν την ακουω στο τηλεφωνο. Και ομως δεν αφηνει κανενα να κλαψει κατω. Τα εχει και τα δυο αγκαλια και φορες φορες προσπαθει να βαλει το ενα στο ενα στηθος και το αλλο στο αλλο.....:lol::lol: Εγω παλι αυτο το βρισκω εκπληκτικο εκ μερους της......αλλα οπως προειπα ο καθενας με τον τροπο του.......

Dimitra83
20-01-10, 18:44
καλα ρε παιδια οκ.η κοπελα πως να εχει 3 μωρα αγκαλια.τι παει να πει εχει τον τροπο του?μπορεις να κυκλοφορεισ ολη μερα με 3 παιδια αγκαλια?μη λεμε οτι θελουμε κ οτι ακουμε απο κουμπαρεσ συννηφαθες κ μπατζανακηδες
3 παιδια αγκαλια ολη μερα ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ

Ellemphriem
20-01-10, 18:58
καλα ρε παιδια οκ.η κοπελα πως να εχει 3 μωρα αγκαλια.τι παει να πει εχει τον τροπο του?μπορεις να κυκλοφορεισ ολη μερα με 3 παιδια αγκαλια?μη λεμε οτι θελουμε κ οτι ακουμε απο κουμπαρεσ συννηφαθες κ μπατζανακηδες
3 παιδια αγκαλια ολη μερα ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ

Δεν αμφιβαλω ουτε κατακρινω τι κανει το κοριτσι στο σπιτι του. Ορθως κανει τα δικα της εκεινη οπως ειπα και στο παραπανω δημοσιευμα ο καθενας κανει το καλυτερο βαση των συνθηκων και της κουρασης που αντιστοιχει στο σπιτι τους. Λογικο. Οσο για την κουμπαρα μου που προανεφερε ζω στην κυριολεξια μεσα στο σπιτι της οποτε βλεπω τι κανει....μερικοι μπορουν να το καταφερουν αυτο. Αυτο δεν σημαινει οτι ο ενας ειναι καλυτερος απο τον αλλο. Ειπα μονο οτι προσωπικα αυτο που κανει μου αρεσει.....τιποτα αλλο.

Dimitra83
20-01-10, 19:15
αν ειχε κ ακομα ενα δηλαδη πιστευεις οτι θα τα ειχε κ τα 3 ολη μερα αγκαλια για να μη κλαινε.
εγω οταν εκανα τον μικρο η μεγαλη ζηλευε.επαιρνα αγκαλια τον μικρο ερχοταν κ αυτη.εγινε κανενα μηνα αυτη η δουλεια αλλα οχι δεν αντεξα.αυτη ηταν 14 κιλα κ ο μικρος ειχε παει 4.να σημειωσω οτι βοηθεια απο πουθενα γιατι ολοι ειναι στην ελλαδα κ ο αντρας μου δουλευει 12 κ 13 ωρες την ημερα μεχρι τισ 12 το βραδυ.επρεπε να κανω δουλειες να μαγειρευω να σιδερωνω να ταιζω να κοιμιζω να σκουπιζω να παιζω με τη μεγαλη να ξυπναω καθε 2 ωρες το βραδυ κ να κοιμαμαι μετα απο αλλεσ 2 ωρες κ ολα αυτα με 3-4 ωρεσ υπνο την ημερα.πως να εχω 2 παιδια αγκαλια συγχρονως???
κ τωρα οποτε κλαψουν χτυπησουν αρρωστησουν δουν εφιαλτη τα παιρνω αγκαλια.κ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΛΑΒΩ κ σε ασχετες στιγμες εκει που παιζουμε κανουμε αγκαλιες γαργαλιομαστε κλπ.αλλα να παρω αγκαλια επειδη θελει να περασει το πεισμα του οχι.αν κανω ετσι στον εναν ερχετε κ ο αλλος κ θελει.κ τα 2 μαζι 30 κιλα ζυγιζουν.πως μπορω εγω 48 κιλα να κουβαλαω 30 κιλα μονο κ μονο για να περασει το πεισμα τους κ να μη κλαινε.

Ellemphriem
20-01-10, 19:24
αν ειχε κ ακομα ενα δηλαδη πιστευεις οτι θα τα ειχε κ τα 3 ολη μερα αγκαλια για να μη κλαινε.
εγω οταν εκανα τον μικρο η μεγαλη ζηλευε.επαιρνα αγκαλια τον μικρο ερχοταν κ αυτη.εγινε κανενα μηνα αυτη η δουλεια αλλα οχι δεν αντεξα.αυτη ηταν 14 κιλα κ ο μικρος ειχε παει 4.να σημειωσω οτι βοηθεια απο πουθενα γιατι ολοι ειναι στην ελλαδα κ ο αντρας μου δουλευει 12 κ 13 ωρες την ημερα μεχρι τισ 12 το βραδυ.επρεπε να κανω δουλειες να μαγειρευω να σιδερωνω να ταιζω να κοιμιζω να σκουπιζω να παιζω με τη μεγαλη να ξυπναω καθε 2 ωρες το βραδυ κ να κοιμαμαι μετα απο αλλεσ 2 ωρες κ ολα αυτα με 3-4 ωρεσ υπνο την ημερα.πως να εχω 2 παιδια αγκαλια συγχρονως???
κ τωρα οποτε κλαψουν χτυπησουν αρρωστησουν δουν εφιαλτη τα παιρνω αγκαλια.κ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΛΑΒΩ κ σε ασχετες στιγμες εκει που παιζουμε κανουμε αγκαλιες γαργαλιομαστε κλπ.αλλα να παρω αγκαλια επειδη θελει να περασει το πεισμα του οχι.αν κανω ετσι στον εναν ερχετε κ ο αλλος κ θελει.κ τα 2 μαζι 30 κιλα ζυγιζουν.πως μπορω εγω 48 κιλα να κουβαλαω 30 κιλα μονο κ μονο για να περασει το πεισμα τους κ να μη κλαινε.

Μπορει οχι μπορει οχι....δεν κατηγορησα κανενα βρε κοριτσι μου, οπως ειπα και πριν ο καθενας κανει το καλυτερο που μπορει με βαση τις συνθηκες που υπαρχουν στο σπιτι του.....και με βαση την κουραση.....και σιγουρα 1 παιδι ειναι 1, 2 ειναι 11, 3 ειναι 111 (ετσι ελεγε η γιαγια μου) οποτε δεν αμφιβαλω οτι ειναι δυσκολο. Τωρα τι κανω εγω ή τι θα εκανα, τι κανει η δικη μου η κουμπαρα και τι ο γειτονας τελικα μικρες κουβεντες ειναι. Ας αφησουμε το δημοσιευμα ησυχο εδω που εφτασε γιατι εχουμε βγει εντελως εκτος θεματος......εγω ειπα την αποψη μου στην κοπελα η οποια εχει 1 παιδι και οχι 3 και ας κρινει εκεινη τι θα κανει. Αν κανει και αλλα ας τα προσαρμοσει με βαση του πως θα ειναι τα πραγματα.....τιποτε αλλο απο μενα. Κλεινω εδω......:lol:

marandnik
20-01-10, 19:34
καλα ρε παιδια οκ.η κοπελα πως να εχει 3 μωρα αγκαλια.τι παει να πει εχει τον τροπο του?μπορεις να κυκλοφορεισ ολη μερα με 3 παιδια αγκαλια?μη λεμε οτι θελουμε κ οτι ακουμε απο κουμπαρεσ συννηφαθες κ μπατζανακηδες
3 παιδια αγκαλια ολη μερα ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ

Καλά βρε Δήμητρα, πόσες γυναίκες ξέρεις που να έχουν τρίδυμα; Μία, δύο, τρεις; Η κοπέλα που ξεκίνησε τη συζήτηση έχει ένα μωρό. Και εγώ που είμαι υπέρ της αγκαλιάς έχω τρία αλλά σε διαφορετικές ηλικίες (6 και 3,5 χρονών και 7 μηνών). Τα παιδιά από τη στιγμή που περπατούν και ανεξαρτητοποιούνται δεν θέλουν από μόνα τους αγκαλιά 24 ώρες το 24ωρο.

Dimitra83
20-01-10, 19:48
ναι αλλα ααπαντησα στο σχολιο οτι θεωρειται βαρβαρο να το αφησουμε να κλαιει.αν ειναι βαρβαρο τοτε ειναι μονο για 6 μηνων κ οχι για 3-4 χρονων?γιαυτο απαντησα ετσι κ ειπα οταν ο μικρος θελει αγκαλια οχι επειδη παιζουμε οχι επειδη χτυπησε η δε νιωθει καλα αλλα μονο απο πεισμα επειδη ΘΕΛΕΙ κ τον παρω τοτε αρχιζει κ η μεγαλη.γιαυτο δεν παιρνω κανεναν κ τελος.επειδη εχω παει κ σε παιδοχυψολογο το ξερω κ στο συγκεκριμενο ιατρειο ητααν οχι 1 αλλα 3 κ μου ειπαν πως γενικως αν κανουμε το χατιρι του παιδιου οταν ξερουμε οτι το κανει απο πεισμα ειτε θελει κατι που δε πρεπει να πιασει ειτε αγκαλια με το ετσι θελω χωρις λογο κλπ κλπ κατα λεξη μου ειπε τοτε ''η ραφαελα γινεται 26 χρονων κ εσυ 3.5'' κ το χειροτερο ειναι οτι δεν μαθαινει να δεχεται το ΟΧΙ αλλα κ στο μελλον θα αποζητα με το ζορι την προσοχη τον αλλων ετσι εμαθε απο το σπιτι της να της λενε ''ΝΑΙ τα παραταω ΟΛΑ κ σε παιρνω αγκαλια κ ας μην υπαρχει σοβαρος λογος που δε μπορεις να περιμενεις'' δε θα ειναι συμπαθης σε κανεναν.
κ εκει εξω οχι δε θα την βρει αυτην την ''αγκαλια''οτι ωρα της ερθει κ τοτε σιγουρα θα απογοητευτει ΠΟΛΥ..

marandnik
20-01-10, 19:59
ναι αλλα ααπαντησα στο σχολιο οτι θεωρειται βαρβαρο να το αφησουμε να κλαιει.αν ειναι βαρβαρο τοτε ειναι μονο για 6 μηνων κ οχι για 3-4 χρονων?γιαυτο απαντησα ετσι κ ειπα οταν ο μικρος θελει αγκαλια οχι επειδη παιζουμε οχι επειδη χτυπησε η δε νιωθει καλα αλλα μονο απο πεισμα επειδη ΘΕΛΕΙ κ τον παρω τοτε αρχιζει κ η μεγαλη.γιαυτο δεν παιρνω κανεναν κ τελος.επειδη εχω παει κ σε παιδοχυψολογο το ξερω κ στο συγκεκριμενο ιατρειο ητααν οχι 1 αλλα 3 κ μου ειπαν πως γενικως αν κανουμε το χατιρι του παιδιου οταν ξερουμε οτι το κανει απο πεισμα ειτε θελει κατι που δε πρεπει να πιασει ειτε αγκαλια με το ετσι θελω χωρις λογο κλπ κλπ κατα λεξη μου ειπε τοτε ''η ραφαελα γινεται 26 χρονων κ εσυ 3.5'' κ το χειροτερο ειναι οτι δεν μαθαινει να δεχεται το ΟΧΙ αλλα κ στο μελλον θα αποζητα με το ζορι την προσοχη τον αλλων ετσι εμαθε απο το σπιτι της να της λενε ''ΝΑΙ τα παραταω ΟΛΑ κ σε παιρνω αγκαλια κ ας μην υπαρχει σοβαρος λογος που δε μπορεις να περιμενεις'' δε θα ειναι συμπαθης σε κανεναν.
κ εκει εξω οχι δε θα την βρει αυτην την ''αγκαλια''οτι ωρα της ερθει κ τοτε σιγουρα θα απογοητευτει ΠΟΛΥ..

Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι είναι διαφορετικά να αποζητά την αγκαλιά μας συνεχώς ένα βρέφος λίγων μηνών και διαφορετικό το να ζητά την αγκαλιά μας ένα παιδάκι αρκετών χρόνων. Το πρώτο δεν καταλαβαίνει από λόγια, δεν περπατά, δεν μιλά, δεν αυτοεξυπηρετείται. Κλαίει ζητώντας στοργή και ασφάλεια. Το παιδάκι που ζητά ταυτόχρονα την αγκαλιά με το αδερφάκι του (κι εμένα το κάνουν τα δικά μου) ζητά στιγμιαία επιβεβαίωση και όχι να το κρατάς αγκαλιά 24 ώρες το 24ωρο με sling.:confused:

Εμένα προσωπικά δεν μου έχει τύχει κάτι τέτοιο τουλάχιστον. Ενώ τον μπέμπη τον έχω αυτοκόλλητο πάνω μου, τα άλλα δύο θα τύχει να ζητήσουν την αγκαλιά μου, να ξαπλώσουν κοντά μου για να χουζουρεψουν αλλά μετά αφού πάρουν την επιβεβαίωσή τους, την κοπανάνε για να διαλύσουν ό,τι έχει απομείνει από το σπίτι μας.:mrgreen:

Πάντως είναι κρίμα κατά την άποψή μου, να μην προσφέρει κάποιος την αγκαλιά του στο μωρό για να μην ζηλέψει και ζητήσει αγκαλιά και το μεγάλο. Γιατί υποθέτω το μεγάλο πήρε όταν ήταν στην ίδια θέση τη στοργή που του αναλογούσε. Γιατί να τη στερηθεί το μικρότερο;

mikio
20-01-10, 20:02
ναι αλλα ααπαντησα στο σχολιο οτι θεωρειται βαρβαρο να το αφησουμε να κλαιει.

Το δικό μου σχόλιο? Τόσο παρεξηγήσιμο ήταν??? Ξεκαθάρισα ότι με πονάει, δεν το μπορώ, υποφέρω περισσότερο από το μωρό μου όταν κλαίει, είναι βάρβαρο εις βάρος μου δλδ κι όχι βάρβαρο εκ μέρους του γονέα απέναντι στο παιδί του.
Επίσης με το δεύτερο μήνυμά μου ξεκαθάρισα ότι δε θέλω να παρεξηγηθώ, μιλάω μόνο για τον εαυτό μου και για τη δική μου τακτική, ότι δε μπορεί να συγκριθεί και κατά συνέπεια να κριθεί καμιά οικογένεια και στο κάτω-κάτω το τι κάνει ο καθένας στο σπίτι του και με τα παιδιά του δε με αφορά! Η κοπέλα παρεξηγήθηκε επειδή νόμισε ότι σχολίασα το δικό της μήνυμα. Φαίνεται κι από το χρόνο της δημοσίευσης! Δεν είμαι δα και γιούρι γκέλερ να διαβάσω σε 2 λεπτά το μνμ της κοπέλας και να απαντήσω και με ολόκληρο κατεβατο! Ξεκαθάρισα εκ νέου τη θέση μου από εκεί και πέρα αν συνεχίσει να γίνεται το μήνυμα μου αιτία παρεξήγησης να το διορθώσω βρε παιδιά! Και τι να πω...αν έθιξα κάποιον συγνώμη, δεν είχα τέτοια πρόθεση.

Dimitra83
20-01-10, 20:25
Το δικό μου σχόλιο?
γιαυτο που ειπες για τη βαρβαροτητα θα σου πω προσωπικη εμπειρια.μονη στο σπιτι η μεγαλη ηταν 9-10 μηνων το λαστιχο του πλυντηριου εφυγε κ πεταξε ΟΛΑ τα νερα στο πατωμα.αναγκαστικα την εβαλα στο παρκο σε σημειο να με βλεπει κ επι μιση ωρα μαζευα νερα με πετσετες απο το πατωμα.αυτο εννοειται οτι με ενα μωρο αγκαλια δε μπορεις να το κανεις ουτε κ να το αφησεις για αργοτερα.10 λεπτα αργοτερα η κορη μου αρχισε να κλαιει.με θεωρεις βαρβαρη που αφησα ενα μωρο να κλαιει 20-25 λεπτα?
κ τελος ΟΧΙ ποτε δεν αφησα τα παιδια μου να κλαινε μερα νυχτα για 1-2-3 μερες.κ ουτε κ ξερω κ καμια που να αφησε το μωρο της 24 ωρες το 24ωρο μονο του να κλαιει επι μερες για να μη το παρει αγκαλια

mikio
20-01-10, 21:15
γιαυτο που ειπες για τη βαρβαροτητα θα σου πω προσωπικη εμπειρια.μονη στο σπιτι η μεγαλη ηταν 9-10 μηνων το λαστιχο του πλυντηριου εφυγε κ πεταξε ΟΛΑ τα νερα στο πατωμα.αναγκαστικα την εβαλα στο παρκο σε σημειο να με βλεπει κ επι μιση ωρα μαζευα νερα με πετσετες απο το πατωμα.αυτο εννοειται οτι με ενα μωρο αγκαλια δε μπορεις να το κανεις ουτε κ να το αφησεις για αργοτερα.10 λεπτα αργοτερα η κορη μου αρχισε να κλαιει.με θεωρεις βαρβαρη που αφησα ενα μωρο να κλαιει 20-25 λεπτα?
κ τελος ΟΧΙ ποτε δεν αφησα τα παιδια μου να κλαινε μερα νυχτα για 1-2-3 μερες.κ ουτε κ ξερω κ καμια που να αφησε το μωρο της 24 ωρες το 24ωρο μονο του να κλαιει επι μερες για να μη το παρει αγκαλια

Δήμητρα διαβάζεις τι γράφω? Ή απλά δεν καταλαβαίνεις?Το λέω για τρίτη φορά ότι δεν θωρώ έναν γονιό βάρβαρο όταν αφήσει το παιδί να κλάψει και μάλιστα για λόγο όπως αυτόν που περιγράφεις παραπάνω. Είπα ότι για μένα είναι επίπονο (ή αλλιώς βάρβαρο εις βάρος μου!!! ΜΟΥ!!!), με πονάει, με κάνει να στεναχωριέμαι πώς το λένε?? Έστω για να το καταλάβεις κι εσύ και η άλλη κοπέλα! Ξέχνα τη λέξη "βάρβαρο" και στη θέση της βάλε τη λέξη "επώδυνο"...
Δεν είπα ότι ο γονιός που αφήνει το παιδί να κλαίει για χ λόγους ασκεί "βία" επάνω στο παιδί.
Ελπίζω να κατάλαβες. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εξηγήσω.

ΤΙΓΡΑΚΙ
20-01-10, 21:34
Ο πεθερός μου ήταν γιατρός:
Μου είχε πει λοιπόν: Τα παιδιά ξέρουν πότε θα σταματήσουν το κλάμα. Από την 1η μέρα να το μάθεις σε πρόγραμμα. Υπάρχει η ώρα της αγκαλιάς , του παιχνιδιού αλλά και του ύπνου και της ηρεμίας και η ώρα που πρέπει να μένει μόνο του.
Το 1ο παιδί του πριν από 45 χρόνια το άφησε να κλαίει 3 μέρες συνεχόμενες μόλις το πήραν από το μαιευτήριο. Δεν ξαναέκλαψε από τότε.
Πολλές που το ακούτε αυτό θα πείτε ότι ήταν τέρας αυτός ο άνθρωπος. Οι κόρες του όμως λιώνανε για τον μπαμπά, τον αγαπούσαν τρελλά όπως και αυτός.

Άλλο αγκαλιά και άλλο αγάπη. Το να αφήσεις το παιδί σου να κλαίει κάποιες φορές δεν είναι έλλειψη αγάπης αλλά διαπαιδαγώγηση. Το κλάμα είναι μία φυσιολογική λειτουργία.
Επίσης: Τα παιδιά μας δεν είναι προέκταση του εαυτού μας. Είναι άλλοι άνθρωποι τους οποίους έχουμε χρέος να τους κάνουμε ανθρώπους, όχι μαμόθρευτα, όχι κακομαθημένα, όχι εξαρτημένα από εμάς για όλη τους τη ζωή.

Εσύ που λές ότι το επιβάλεις στον άντρα σου, θεωρείς ότι έτσι θα αγαπήσει το παιδάκι; Θα το αγαπήσει ΑΝ και ΟΠΟΤΕ το θέλει αυτός, άσχετα με το τι του επιβάλλεις.
Πρόσεχε μήπως αυτή η επιβολή προς τον άντρα σου και η στάση του απέναντυ στο παιδί, έχει να κάνει με δικά σας προβλήματα.

Το ξέρω ότι θα λογοκριθεί αυτό το μήνυμά μου, όπως λογοκρίνονται πάντα όσα μηνύματα γράφω και ξεπερνούν την πεπατημένη και τα σταθερά στερεότυπα του forum (όποιος παίρνει αγκαλιά = αγαπάει το παιδί του, όποιος λεέει λιγότερη αγκαλιά είναι τέρας)

σε αλλες συζητησεις εχουμε ερθει σε αντιπαραθεση και μαλιστα μας εβγαλαν και εκτος...:???:
στη συγκεκριμενη συζητηση με βρισκεις να συμφωνω μαζι σου,οχι απολυτα αλλα σε πολλα.στο θεμα διαπεδαγωγησης ειμαι μαζι σου,ειναι πολυ σοβαρο και εχει αμεση σχεση η υπερβολικη αγκαλια.

ΤΙΓΡΑΚΙ
20-01-10, 21:47
να σας πω και εγω οτι το παιδι μου εννοειται οτι δεν θελω να κλαιει και να βλεπω τα γαλαζια του ματακια κατακοκκινα...:sad:
αλλα θεωρω οτι η αγκαλια χωρις λογο και με το ζορι μονο προβληματα μπορει να φερει στο μελλον.
εγω τον φιλαω συνεχεια,παιζω μαζι του ασταματητα ειμαστε μαζι και και η επαφη μας ειναι ουσιαστικη.πολλες φορες ερχεται και εκεινος και απλωνει τα χερακια του να με αγκαλιασει.:razz:
ποτε ομως δεν θα επεβαλα σε καποιον αλλο να κρατα συνεχεια το μικρο μου αγκαλια.:-?
θελω να γινει ενα ανεξαρτητο παιδι και αργοτερα ενας ανεξαρτητος ενηλικας.ξερει οτι ειμαι διπλα του οποτε με χρειαστει για να του προσφερω οτι θελει,τα παντα.
ο γιος μου θελω να μεγαλωσει και να ξερει οτι ειμαι εδω για εκεινον,ουτε λιγο πιο μπροστα,ουτε λιγο πιο πισω.ακριβως εκει που με χρειαζεται...

agentP
20-01-10, 21:57
Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι είναι διαφορετικά να αποζητά την αγκαλιά μας συνεχώς ένα βρέφος λίγων μηνών και διαφορετικό το να ζητά την αγκαλιά μας ένα παιδάκι αρκετών χρόνων. Το πρώτο δεν καταλαβαίνει από λόγια, δεν περπατά, δεν μιλά, δεν αυτοεξυπηρετείται. Κλαίει ζητώντας στοργή και ασφάλεια. Το παιδάκι που ζητά ταυτόχρονα την αγκαλιά με το αδερφάκι του (κι εμένα το κάνουν τα δικά μου) ζητά στιγμιαία επιβεβαίωση...

Αυτό ακριβώς θα έγραφα. Μπορούμε να ξεχωρίσουμε πότε ένα μεγαλύτερο παιδάκι έχει χειριστική συμπεριφορά και κλαίει για να πετύχει κάτι που του έχουμε αρνηθεί. Αντίθετα ένα μωράκι ημερών ή μηνών, δεν έχει "δόλο", κλαίει γιατί είναι ο μοναδικός τρόπος που έχει για να επικοινωνήσει και να ζητήσει κάτι που το έχει απόλυτη ανάγκη.
Έχω μάθει να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου. Όταν ακούω το μωρό να κλαίει, το ένστικτό μου φωνάζει να το πάρω αγκαλιά, να δω τι έχει, να το παρηγορήσω. Δεν θα μπορούσα ν΄αφήσω ποτέ το μωρό να κλαίει σαν μέσο διαπαιδαγώγησης, εξάλλου η ίδια η λέξη νομίζω ότι ταιριάζει σε παιδιά, όχι σε βρέφη. Μπορώ όμως να καταλάβω έναν εξαντλημένο γονιό που δεν μπορεί ν΄ανταποκριθεί πια γιατί έχει λιώσει στα πόδια του από το ξενύχτι π.χ.

G.Geo
21-01-10, 12:05
Η αιώνια σύγκρουση..ποια είναι πιο καλή μαμά?

pk33 "(όποιος παίρνει αγκαλιά = αγαπάει το παιδί του, όποιος λεέει λιγότερη αγκαλιά είναι τέρας) " με θυμώνει τόσο πολύ αυτή η αντίληψη..γιατί ο κάθένας δεν μεγαλώνει όπως νομίζει το παιδί του,να τελειώνει η ιστόρία?
αλλά μετά δεν μπορεί να παραπονιέται για τα αποτελέσματα, σωστά?

marandnik λες "Επίσης έχω νιώσει και από τα τρία παιδιά μου την ανταπόδοση της στοργής (πολλές φορές τα δύο πρώτα μας χτυπούσαν καθησυχαστικά στην πλάτη όταν τα κρατούσαμε αγκαλιά, όπως τους κάναμε και εμείς"
Εμείς οι μαμάδες που δεν επιλέξαμε την μέθοδο της "άμεσης" αγκαλιάς, νομίζεις πως δεν έχουμε νιώσει την αντίστοιχη ανταπόδοση, νομίζεις πως τα παιδιά μας μας αγαπούν λιγότερο, μας αγκαλιάζουν, μας φιλάνε, μας χαμογελούν λιγότερο? Εγώ βλέπω την "επιβεβαίωση" του παιδιού μου σε κάθε του χαμόγελο (και πίστεψε με, μεγαλώνω έναν ΧΑΧΑ!)και ικανοποιούμε όταν βλέπω τον τρόπο που μεγαλώνει, που αναπτύσεται, που εξελίσεται..Κάθε μέρα ακούω πως το μωρό μου είναι ένα αγγελούδι, είναι το καλύτερο παιδί λένε, ένας θυσαυρός λέω εγώ, και δεν τον έπαιρνα αγκαλιά, παρά μόνο στα πολλά ζόρια, που δεν ηρεμούσε από το κλάμα με οτιδήποτε άλλο (χάδια, γλυκόλογα, τραγούδια κτλ)

Dimitra83 "δεν μαθαινει να δεχεται το ΟΧΙ αλλα κ στο μελλον θα αποζητα με το ζορι την προσοχη τον αλλων ετσι εμαθε απο το σπιτι της"
Είσαι μέσα ακριβώς στον τρόπο που σκέφτομαι...γιατί λοιπόν μία μαμά που έχει συνέχεια αγκαλιά αγαπάει περισσότερο το παιδί της, από μια μαμά που του δείχνει πως υπάρχουν, κανόνες, υπάρχουν όρια, πως στην κοινωνία που θα βγει, και όχι θα του πουν και θα τον στενοχωρήσουν και τα χατήρια δεν θα του κάνουν?

Και κάποια άλλη κοπέλα έγραψε ότι αυτά αφορούν τα παιδιά και όχι τα βρέφη (γιατί αυτά είναι μωρά και δεν ξέρουν), και εν συντομία θα πω ότι ξέρουν πολύ καλά, και όποιος μπει στην λούμπα αυτή, απλά θα αργήσει πολύ να βάλει οποιοδήποτε πρόγραμμα στο παιδί του.
Το παιδί και το σκυλί όπως το μάθεις λέει ο λαός (ελπίζω να μην παρεξηγηθώ, ότι εξισώνω το παιδί με το σκυλί) Ξέρουν πολύ καλά και καταλαβαίνουν τα πάντα! Εγώ αυτό έχω δει..και δεν νομίζω ότι μεγαλώνω τον Αινσταιν αλλά ένα παιδί σαν όλα τα άλλα.

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι ΚΑΚΩΣ κάνουν όσες επιλέγουν να κρατάνε συνέχεια, ή όποτε τελοσπάντων θέλουν τα παιδιά τους αγκαλιά! Αφού αυτό θέλουν και το έχουν επιλέξει, ΚΑΛΑ κάνουν, αλλα ας αφήσουν κι εμάς τις άλλες να κάνουμε αυτό που εμείς θεωρούμε σωστό! ΜΗΝ το κατακρίνετε!
Ο κάθε ένας μεγαλώνει το παιδιί του όπως νομίζει...αλλά ΕΜΕΝΑ προσωπικά αν με ρωτήσεις είμαι αντίθετη με την λογική ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ και μπορώ να επιχειρηματολογίσω όσο θέλετε.

Στην κοπέλα, απαντάμε γιατί ρώτησε...και γιατί φαίνεται να έχει κουραστεί και να μην μπορεί άλλο να συνεχίσει, αυτό που μέχρι τώρα έκανε (την μέθοδο-συνέχεια αγκαλιά). ζήτησε λοιπόν την άποψη της κάθε μίας από εμάς..
Και έτσι απανταμε..

Dimitra83
21-01-10, 12:10
πιστευω πως με την συνεχη αγκαλια κ με το ''ελα να σε παρω αφου το θες κ παραταω τα παντα για να μη περιμενεις'' το μονο που καταφερνουμε ειναι να δημιουργουμε στο παιδι μας το αγχος του αποχωρισμου.οταν θα παει παιδικο η σχολειο θα του λειπει αυτη η συνεχης αγκαλια κ θα νιωσει παρατημενο απο τη μαμα γιατι απλα θα εχει συνδεσει μαμα=αγκαλια αρα ελειψη αγκαλιας=ελλειψη μαμας.
το ξαναειπαμε.παν μετρον αριστο.η υπερβολη κανει ΚΑΚΟ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ.

pk33
21-01-10, 13:13
Εγώ έχω τρία παιδιά που τα μεγάλωσα με αγκαλιές και co-sleeping.:cool:
Το τρίτο, το στερνοπούλι, είναι τώρα στην ίδια φάση με τη μπέμπα σου. Κάθεται ελάχιστες στιγμές της ημέρας μόνος του για να παίξει με τα παιχνιδάκια του αλλά τις περισσότερες ώρες θέλει την αγκαλιά μου (θηλάζουμε και εμείς). Τα άλλα δύο τα μεγάλωσα με τον ίδιο τρόπο και τώρα τα κυνηγάμε με τον άντρα μου για μια πεταχτή αγκαλιά και ένα φιλάκι (κοινώς χόρτασαν αγκαλιές και τώρα μας έχουν γραμμένους :mrgreen:).

Οπότε, αν το δεις αποστασιοποιημένα, ένας άνθρωπος είναι μωρό για ένα - ενάμιση χρόνο της ζωής του και νιώθοντας ανασφάλεια αποζητά τις αγκαλιές για μερικούς μήνες (μόλις περπατήσει, θα το κυνηγάς). Τι πιο σοφό από το να απολαύσεις αυτόν τον τόσο λίγο χρόνο που το μωρό σου σε χρειάζεται και από το να το αφήσεις να τον απολαύσει και αυτό.;)

Έχω ακούσει και εγώ ιστορίες από γονείς που αφήνουν τα παιδιά τους να κλαίνε μέχρι να το πάρουν απόφαση ότι δεν πρόκειται κανείς να έρθει για αυτά. Επίσης έχω νιώσει και από τα τρία παιδιά μου την ανταπόδοση της στοργής (πολλές φορές τα δύο πρώτα μας χτυπούσαν καθησυχαστικά στην πλάτη όταν τα κρατούσαμε αγκαλιά, όπως τους κάναμε και εμείς. Ο τρίτος δεν το κάνει ακόμα). Νομίζω ότι κάθε γονιός είναι ελεύθερος να επιλέξει ποιος δρόμος από αυτούς τους δύο του ταιριάζει.

Δουλεύεις; Η γυναίκα μου δουλεύει. ΘΕωρείς ότι μπορει να τα έχει αγκαλιά όταν κάνει μάθημα;

Dimitra83
21-01-10, 13:20
ρκ33 συγγνωμη που σε αποκαλεσα ''κοπελα'' σε προηγουμενα ποστ :oops::oops::lol::lol: λοιπον η γυναικα σου εχει απολυτο δικιο κ μια χαρα σωστη ειναι απεναντι στα παιδια της.εχω δει 13χρονο αγορι να κοιμαται μαζι με τη μαμα κ τον μπαμπα γιατι ετσι το εμαθαν απο μικρο ολο αγκαλιες ακομα κ στον υπνο για να μη κλαιει ε αποτελεσμα να πηγαινει γυμνασιο κ να ζηταει απο τους καθηγητες κλαιγοντας να παει η μαμα του:shock:
και φυσικα αφου η γυναικα σου δουλευει πως θα τα εχει αγκαλια?:shock: η μηπως ειναι σκληρη μανα επειδη πρεπει να εργαστει?τα παιδια δε μεγαλωνουν μονο με αγκαλια.χρειαζονται ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ τα οποια κοστιζουν

ΤΙΓΡΑΚΙ
21-01-10, 13:24
εχω δει 13χρονο αγορι να κοιμαται μαζι με τη μαμα κ τον μπαμπα γιατι ετσι το εμαθαν απο μικρο ολο αγκαλιες ακομα κ στον υπνο για να μη κλαιει ε αποτελεσμα να πηγαινει γυμνασιο κ να ζηταει απο τους καθηγητες κλαιγοντας να παει η μαμα του:shock:


αν ειναι δυνατον...:shock:αυτο πλεον ξεπερνα τα ορια του φυσιολογικου...:-?

pk33
21-01-10, 13:27
Επειδή βλέπω ότι άναψα φωτιές με αυτό που έγραψα γαι τον πεθερό μου, καλό θα ήταν πριν γράφετε να σκέφτεστε πως μεγάλωσε η γενιά μας, ιδίως όσοι έχουν πολλά αδέλφια.
Οι γονείς μου και τα πεθερικά μου, όπως και πολλών άλλων εδώ μέσα γνώρισαν τον πόλεμο στα παιδικά τους χρόνια. Πολύ σκληρά χρόνια που τους κάνανε και αυτούς σκληρούς. Ο πατέρας μου έμεινε ορφανός από τον πόλεμο, όπως και η πεθερά μου και ο πεθερός μου. Δηλαδή μας μεγάλωσαν άνθρωποι που δεν ήξεραν τι σημαίνει αγκαλιά. Ο παππούς μου πήγαινε στον Πειραιά για δουλειά επι κατοχής και δεν ήξερε αν θα ζεί για να επιστρέψει σπίτι, θα καθόταν να σκεφτεί αν παίρνει τη μαμά μου αρκετά αγκαλιά; Εγώ γεννήθηκα επί χούντας. Ο πατέρας μου γλύτωσε το 73 στο παρά πέντε από ελεύθερους σκοπευτές. Δεν θυμάμαι να έχω κάτσει ποτέ στα πόδια του. Η μητέρα μου δούλευε επειδή απλά δεν τα βγάζαμε πέρα 5 άτομα, τις αγκαλιες θα σκεφτόντουσαν; Μας είχανε μάθει από 5 ετών να γυρνάμε μόνοι μας στο σπίτι (φυσικά τότε άλλες εποχές για το συγκεκριμένο, πήγαινα 5 ετών και αγόραζα γάλα και η μαμά μου ήξερε ότι ο παντοπόλης δεν θα με κλέψει, κοιμόμασταν με ξεκλείδοτες τις πόρτες, αλλά αυτά είναι off topic). Όμως και οι δύο θα έδιναν και τη ζωή τους για εμένα και τα αδέλφια μου. Επειδή δεν με παίρναν αγκαλιά σημαίνει ότι δεν με αγαπούσαν; Έδειχναν την αγάπη τους με άλλο τρόπο. Ο πατέρας μου είχε φτάσει στο σημείο να μας αφήνει ελεύθερα από μικρά να παίρνουμε όσα λεφτά θέλουμε από το πορτοφόλι του, ξέροντας ότι δεν θα εκμεταλευτούμε την ελευθερία που μας έδωσε, γιατί μας εμπιστευόταν. Αντί να μας μαθαίνει στην αγκαλιά, μας έμαθε να "στεκόμαστε στα πόδια μας" από μικρά για να είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι για τη ζωή. Θυμάμαι που μου έλεγε: "όσα έμαθα κανενας δεν μου τα έμαθε γιατί δεν είχα πατέρα και είχα μια αμόρφωτη μάνα, εσείς έχετε την ευκαιρία να μάθετε από εμάς πολλά πράγματα, αρπάξτε αυτή την ευκαιρία". Τι και αν δεν με πήρε αγκαλιά; Όποτε ήθελα κάτι για σπουδές, μάθηση, γινόταν κομμάτια, αλλά όποτε ήθελα κάτι άχρηστο, δεν υπήρχε περίπτωση να τον λιγίσω να μου κάνει χατήρι.

Εμείς καθόμαστε και διυλίζουμε τον κόνωπα. Αχ το παιδάκι έκλαψε, αχ ο τάδε ψυχολόγος λέει ότι πρέπει να παίρνουμε αγκαλιά το μωρό όταν χέζουμε, αχ ο άλλος ψυχολόγος λέει ότι πρέπει να έχουμε αγκαλιά το μωρό με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο! Έτσι μεγαλώσαμε; με το τι λέγανε κάποιοι ξερόλες;

Σαφώς και όταν το μωρό πονάει, είναι άρρωστο, έχει γενικά κάτι η αγκαλιά το ηρεμεί.
Όταν όμως ένα μωρό 7 μηνών ή και 2,5 ετών κλαίει επειδή απλά βαριέται, γιατί θα πρέπει να είναι αγκαλιά; Για να μάθει πως όποτε φωνάζει λίγο ο γονιός του θα κάθεται σούζα; Δεν είναι καλύτερο εκείνη τη στιγμή να το απασχολήσουμε με κάτι άλλο εκτός αγκαλιάς;
Όταν η γυναίκα πρέπει να βγει από το σπίτι για δουλειά, σαφώς και τα παιδιά επιβάλλεται να μάθουν χωρίς αγκαλιά.
Για όσους έχουν την περιέργεια έχω 3 παιδιά, ένα κορίτσι 2,5ετών και δίδυμα 7 μηνών.
Αλλο 3 παιδιά σειριακά, και άλλο παράλληλα. Όσες βγάζετε φιρμάνια για την αγκαλιά, για ελάτε να δείτε τι γίνεται όταν και τα 3 απλά τσιρίζουν επειδή βαριούνται και επειδή το ένα ακούει το άλλο. Ποιόν να πιάσεις; τη μεγάλη ή τα μικρά;
Τι κάνεις όταν η μεγάλη έχει πάθει κρίση ζήλειας και ένα από τα μικρά έχει χτυπήσει και κλαίει; ποιόν θα πιάσεις αγκαλιά να ηρεμήσει;

Γιαυτό μην βγάζετε αφορισμούς. Όσες έχετε ένα παιδί τα βλέπετε όλα ιδανικά. Αν σας έρθει το 2ο ή και το 3ο μαζί, τότε θα δείτε τη γλύκα όσες λέτε ότι πρέπει τα παιδιά να είναι συνέχεια αγκαλιά.

Τη μεγάλη την είχαμε μάθει να μην θέλει αγκαλιά από μικρή. Όση αγκαλιά δεν την πείραμε τα 2 πρώτα χρόνια, την έχουμε πάρει μετά τη γέννηση των διδύμων γιατί υπάρχει κάτι που λέγεται ζήλεια.

Dimitra83
21-01-10, 13:35
κιομως ουτε εγω θα τοπιστευα αλλα εμενα ακριβως απο κατω τους.οι γονεις του αγανακτισμενοι κ ο πατερας ελεγε συνεχεια στη γυναικα του ''εσυ φταις εσυ τον εμαθες ετσι οταν ηταν μικρος κ σου ελεγα να παει στο κρεβατι του εσυ ελεγεσ ΟΧΙ κ οταν σου ελεγα να μη τον εχεις ολη μερα αγκαλια ελεγες οτι το αγαπας πιο πολυ απο μενα'' μοιραζομασταν την ιδια αυλη 2 χρονια κ πλεον ειμασταν σαν ενα σπιτι .λοιπον η μανα του μου ειπε οτι απο νεογεννητο δεν εκλαψε ποτε πανω απο 5 δευτερολεπτα κ οτι δε το πηγαινε σε κανεναν παππου-γιαγια κλπ αν δεν ηταν κ αυτη μαζι μηπως κ κλαψει κ δε το παρουν αμεσως αγκαλια.κ οτι στα 2 προσπαθησε να του αλλαξει δωματιο αλλα επειδη δεν ηθελε χωρις 2η προσπαθεια το επερνε μαζι της στην κρεβατοκαμαρα.στα 13 πλεον κοιμοταν στο κρεβατι του αλλα τις νυχτες πηγαινε στους γονεις του κ παρακαλουσε να κοιμηθει μαζι τους.
οταν στο σχολειο εκλαιγε για τη μαμα του κ τον ρωτουσαν γιατι κανει ετσι ελεγε ''θελω να με παει σπιτι'' κ οποτε πηγαινα σπιτι τους καθοταν κολλημενος πανω της κ εβλεπαν σειρες στην τηλεοραση αγκαλια!ε οχι δε θελω να φτασω σαυτο το σημειο να δημηουργησω στο παιδι τοσες ανασφαλειες.γιατι αναγκαστικα θα παει σχολειο κ τοτε θα του λειπει η ολημερις αγκαλια μου κ οχι δεν κοβεται ολοημερη αγκαλια ενος μωρου οταν γινει 2-3 χρονων γιατι ετσι εμαθε κ οσο πιο πολυ μεγαλωνει το μωρο τοσο πιο δυσκολα κοβεται μια συνηθεια

ΤΙΓΡΑΚΙ
21-01-10, 13:35
Τη μεγάλη την είχαμε μάθει να μην θέλει αγκαλιά από μικρή. Όση αγκαλιά δεν την πείραμε τα 2 πρώτα χρόνια, την έχουμε πάρει μετά τη γέννηση των διδύμων γιατί υπάρχει κάτι που λέγεται ζήλεια.

και το βρισκω απολυτα λογικο να προσφερεις στο παιδι σου οτι αυτο ζητησει οταν το εχει αναγκη.ετσι ξεχωριζει και το παιδι τις καταστασεις
η συνεχεις αγκαλια χανει και την αξια της και τη μοναδικοτητα της...παν μετρον αριστον(οπως ανεφερε και η δημητρα83)

Dimitra83
21-01-10, 13:40
Αντί να μας μαθαίνει στην αγκαλιά, μας έμαθε να "στεκόμαστε στα πόδια μας" από μικρά για να είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι για τη ζωή.....

Εμείς καθόμαστε και διυλίζουμε τον κόνωπα. Αχ το παιδάκι έκλαψε, αχ ο τάδε ψυχολόγος λέει ότι πρέπει να παίρνουμε αγκαλιά το μωρό όταν χέζουμε,

Σαφώς και όταν το μωρό πονάει, είναι άρρωστο, έχει γενικά κάτι η αγκαλιά το ηρεμεί.
Όταν όμως ένα μωρό 7 μηνών ή και 2,5 ετών κλαίει επειδή απλά βαριέται, γιατί θα πρέπει να είναι αγκαλιά; Για να μάθει πως όποτε φωνάζει λίγο ο γονιός του θα κάθεται σούζα; Δεν είναι καλύτερο εκείνη τη στιγμή να το απασχολήσουμε με κάτι άλλο εκτός αγκαλιάς;
Όταν η γυναίκα πρέπει να βγει από το σπίτι για δουλειά, σαφώς και τα παιδιά επιβάλλεται να μάθουν χωρίς αγκαλιά.

Τι κάνεις όταν η μεγάλη έχει πάθει κρίση ζήλειας και ένα από τα μικρά έχει χτυπήσει και κλαίει; ποιόν θα πιάσεις αγκαλιά να ηρεμήσει;

Γιαυτό μην βγάζετε αφορισμούς. Όσες έχετε ένα παιδί τα βλέπετε όλα ιδανικά. Αν σας έρθει το 2ο ή και το 3ο μαζί, τότε θα δείτε τη γλύκα όσες λέτε ότι πρέπει τα παιδιά να είναι συνέχεια αγκαλιά.

εγραψες ακριβως αυτα που σκεφτομαι:wink: επειδη απλα βαριεται..ετσι απλα

Μαριρενα
21-01-10, 14:09
<Σας ευχαριστω ολες για τις απαντησεις σας!!!!

την μικρη θελντας και μη πρεπει να την αφησω κατω ε8τε για να φτιαξω ενα φαγητο ειτε να σκουπισω ειτε να παω 5 λεπτα τουαλετα ειτε απλα για να την ταισσω !!!!!!!
αλλα οταν την αφηνω κατω τις εχω πολλα παιχνιδακκια να παιζει και της ξηγω το καθε τι που γινεται και αισθανεται οτι εχει την προσοχη μου
τωρα ο μπαμπας πιστευει οτι ειναι ολη μεραα αγκαλια γιατι δουλευει μεχρι αργα
και οταν του τη αφηνω του τη ν βαζω στην αγκαλια του

παλια συνιθιζα να του λεω να την προσεχει οταν ειναι κατω με τα παιχνιδακια της για να μην χτυπησει αλλα τωρα το εχω κοψει γιατι βλεπω οτι ειναι στον υπολογιστη και δεν την κοιταει
εχω το βιτσιο οταν λειπω να θελω να την κοιταει 5 λεπτα και να της σκαει που και που κανενα χαμογελο καθως παιζει με τα παιχνιδια της αλλα μια που παιζει ενα παιχνιδι στο Η/Υ του την αφηνω εκει να την βλεπει και να ασχοληται παραλληλα και με το παιχνιδι
γενικα συνηθως η καημενη η μικρη ειναι αρκετα υσηχο παιδακι

marandnik
21-01-10, 14:18
Δουλεύεις; Η γυναίκα μου δουλεύει. ΘΕωρείς ότι μπορει να τα έχει αγκαλιά όταν κάνει μάθημα;

Πάντα δούλευα και στα τρία παιδιά. Στον ιδιωτικό τομέα. Τώρα εξαντλώ την εξάμηνη άδεια για το τρίτο.;)
Σχετικά με τη δεύτερη ερώτηση, δεν θεωρώ τίποτα για τη δική σου οικογένεια, εννοείται ότι την διαμορφώνεις όπως εσύ νομίζεις και επιθυμείς.

pk33
21-01-10, 14:23
Πάντα δούλευα και στα τρία παιδιά. Στον ιδιωτικό τομέα. Τώρα εξαντλώ την εξάμηνη άδεια για το τρίτο.;)
Σχετικά με τη δεύτερη ερώτηση, δεν θεωρώ τίποτα για τη δική σου οικογένεια, εννοείται ότι την διαμορφώνεις όπως εσύ νομίζεις και επιθυμείς.

Άρα δεν τα έπαιρνες συνέχεια αγκαλια, αφού έλειπες τα πρωϊνα! Τι μας κάνεις τότε μάθημα περί αγκαλιάς;

marandnik
21-01-10, 14:33
:confused::confused:
Μάλλον εσύ ξέρεις καλύτερα από μένα αν τα έπαιρνα αγκαλιά και πότε έλειπα από το σπίτι.:confused:
Δηλαδή σε σένα η γυναίκα σου όταν δεν κάνει μαθήματα τα κρατά συνεχώς αγκαλιά και η ώρα των μαθημάτων είναι το πρόβλημα; Και την ώρα των μαθημάτων τα αφήνει και τα τρία στην κούνια ακίνητα και χωρίς επίβλεψη; Μήπως εσύ μας κάνεις μαθήματα εκ των ων ουκ άνευ;:rolleyes:

kloemak
21-01-10, 15:11
Εδω ειναι φορουμ και ο καθενας λεει τη γνωμη του. αν καποιος δε θελει να ακουει τις γνωμες των αλλων και νευριαζει και τους τη λεει επειδη ειπαν την αποψη τους να πανε να κοιταξουν ενα ψυχολογο γιατι τα παιρνουν τοσο ευκολα στο κρανιο!! Η να πανε να καταταγουν στους ναζι αμα δεν μπορουν να δεχτουν τη γνωμη των αλλων.φιλακια.

ZIMAROULIS
21-01-10, 15:20
εγγύτητα και αγκαλιά.
ασφαλή προσκόλληση
η άρνηση στην ζήτηση εγγύτητας προκαλεί περισσότερο άγχος και προσκόλληση σε παιδιά που αντιμετωπίζουν μία αλλαγή περιβάλλοντος όπως η προσαρμογή σε ένα παιδικό σταθμό

Πολύ λίγα που βιαστικά σκέφτηκα διαβάζοντας κάποια ποστ στο παρελθόν της Μαρίας Στυλιανάκη
Θλίβομαι πραγματικά θα έλεγα όχι μόνο για τις απόψεις κάποιων που έγραψαν σε αυτό το θέμα (φυσικά είναι δικαίωμά του καθένα να γράφει ότι θέλει και το δέχομαι) όμως και εγώ δικαιούμαι να πω την γνώμη μου, όχι όμως για να πείσω κανέναν αλλά ούτε και να κρίνω ή ακόμα χειρότερα να κατακρίνω κανένα.
Αυτό δεν μπορώ να το κάνω γιατί είναι πολύ βαθύτερα τα αίτια όταν άνθρωποι λένε ότι τα μωρά πρέπει να μπουν σε πρόγραμμα, να μην κακομάθουν με τις αγκαλιές, κλπ κλπ
Άπειρες συζητήσεις έχουν γίνει εδώ μέσα για το θέμα της αγκαλιάς, του ξύλου, του θηλασμού και καταλήγουν τις περισσότερες φορές στο αρχείο.
Αναρωτιέμαι γιατί κάποιοι γίνονται αμυντικοί έως και επιθετικοί για να υπερασπιστούν τις απόψεις τους?? Για σκεφτείτε το λίγο
Πως είναι ποτέ δυνατόν να βγάλουμε χρονοδιάγραμμα αγκαλιών..
Πως είναι δυνατόν να ακυρώνουμε τους παιδοψυχολόγους και όλους αυτούς τους επαγγελματίες που ασχολούνται με την παιδική ψυχή, μάλλον προσπαθούν να ασχοληθούν, για να μας βοηθήσουν όταν σπάνε τα νεύρα μας από την καθημερινότητα και τις δυσκολίες που όλοι αντιμετωπίζουμε προσπαθώντας να μοιραστουν μαζί μας αυτά που έχουν διαβάσει και αυτά που έχουν δει από τα εκατοντάδες παιδιά και γονείς που βλέπουν καθημερινά. Φυσικά και δεν θα μας δώσουν καμία μυστικη συνταγή όμως ίσως επειδή έχουν την γνώση μπορούν να μας ξεμπλοκάρουν κάποιες φορές και να μας κάνουν να δούμε τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία που εμείς να μην είχαμε σκεφτεί.

ANNA27!
21-01-10, 15:28
στο πρώτο μου αγόρι ήμουν μόνη εντελώς σε ξένη πόλη και με σύζυγο φαντάρο κι όντως το μωρό το άφηνα πολλές φορές να κλαίει χωρίς αγκαλιά άλλοτε γιατί έτρεχα πανικόβλητη για όλα κι άλλοτε για να μη μου κακομάθει γιατί ήμουν μόνη και πώς θα τα βγαζα πέρα....
αυτά από 4 μηνών έως και 13 μηνών!

τώρα ο δημήτρης μου είναι 3 ετών....

ΜΑΚΑΡΙ να γύριζα το χρόνο πίσω!!!!
ΜΑΚΑΡΙ να καταλάβαινε τις χίλιες συγνώμες μου για τότε!!!
να το χα το παιδάκι μου κολλημένο πάνω μου!

pk33
21-01-10, 15:36
Πως είναι δυνατόν να ακυρώνουμε τους παιδοψυχολόγους και όλους αυτούς τους επαγγελματίες που ασχολούνται με την παιδική ψυχή, μάλλον προσπαθούν να ασχοληθούν, για να μας βοηθήσουν όταν σπάνε τα νεύρα μας από την καθημερινότητα και τις δυσκολίες που όλοι αντιμετωπίζουμε προσπαθώντας να μοιραστουν μαζί μας αυτά που έχουν διαβάσει και αυτά που έχουν δει από τα εκατοντάδες παιδιά και γονείς που βλέπουν καθημερινά. Φυσικά και δεν θα μας δώσουν καμία μυστικη συνταγή όμως ίσως επειδή έχουν την γνώση μπορούν να μας ξεμπλοκάρουν κάποιες φορές και να μας κάνουν να δούμε τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία που εμείς να μην είχαμε σκεφτεί.

Σου θίξαμε τον κλάδο;
Ότι και να έχει δεί ο επαγγελματίας που αναφέρεις αν δεν έχει δικά του παιδιά να τα φροντίζει 24 ώρες το 24ωρο δεν μπορεί να καθοδηγήσει καθόλου, αντίθετα μπορεί να καθοδηγήσει και λάθος.

pk33
21-01-10, 15:37
στο πρώτο μου αγόρι ήμουν μόνη εντελώς σε ξένη πόλη και με σύζυγο φαντάρο κι όντως το μωρό το άφηνα πολλές φορές να κλαίει χωρίς αγκαλιά άλλοτε γιατί έτρεχα πανικόβλητη για όλα κι άλλοτε για να μη μου κακομάθει γιατί ήμουν μόνη και πώς θα τα βγαζα πέρα....
αυτά από 4 μηνών έως και 13 μηνών!

τώρα ο δημήτρης μου είναι 3 ετών....

ΜΑΚΑΡΙ να γύριζα το χρόνο πίσω!!!!
ΜΑΚΑΡΙ να καταλάβαινε τις χίλιες συγνώμες μου για τότε!!!
να το χα το παιδάκι μου κολλημένο πάνω μου!

Δηλαδή βλέπεις ότι έπαθε κάποιο κακό από αυτό που έκανες;

madalena
21-01-10, 15:51
Το δικό μου σχόλιο? Τόσο παρεξηγήσιμο ήταν??? Ξεκαθάρισα ότι με πονάει, δεν το μπορώ, υποφέρω περισσότερο από το μωρό μου όταν κλαίει, είναι βάρβαρο εις βάρος μου δλδ κι όχι βάρβαρο εκ μέρους του γονέα απέναντι στο παιδί του.

se katalabainw giati k gw etsi niw8w otan afinw ta paidia na klaine.stin arxi lew asta na ma8oun meta me ponaei re paidi mou kai giauto trexw na ta parw agkalia kai na ta iremisw.
γιαυτο που ειπες για τη βαρβαροτητα θα σου πω προσωπικη εμπειρια.μονη στο σπιτι η μεγαλη ηταν 9-10 μηνων το λαστιχο του πλυντηριου εφυγε κ πεταξε ΟΛΑ τα νερα στο πατωμα.αναγκαστικα την εβαλα στο παρκο σε σημειο να με βλεπει κ επι μιση ωρα μαζευα νερα με πετσετες απο το πατωμα.αυτο εννοειται οτι με ενα μωρο αγκαλια δε μπορεις να το κανεις ουτε κ να το αφησεις για αργοτερα.10 λεπτα αργοτερα η κορη μου αρχισε να κλαιει.με θεωρεις βαρβαρη που αφησα ενα μωρο να κλαιει 20-25 λεπτα?
κ τελος ΟΧΙ ποτε δεν αφησα τα παιδια μου να κλαινε μερα νυχτα για 1-2-3 μερες.κ ουτε κ ξερω κ καμια που να αφησε το μωρο της 24 ωρες το 24ωρο μονο του να κλαιει επι μερες για να μη το παρει αγκαλια
egw exw biwsei polles fores tetoies katastaseis. o ka8enas dra opws tou leei i sunidisi tou pistevw. an esu den eniwses asxima pou to afises na klaiei tote kala ekanes. egw ton megalo ton exw afisei polles fores na klaiei sto domatio o tou giati apla den i8ele parigoria kai me klwtsage, uparxoun fores omws pou 8elw na paw na ton parigorisw kai as kaei to spiti olokliro.
den pistevw i mikio na anaferwtan omws se kamia alli ektos apo to ti aistanete gia ton eauto tis ekeini tin stigmi.
στο πρώτο μου αγόρι ήμουν μόνη εντελώς σε ξένη πόλη και με σύζυγο φαντάρο κι όντως το μωρό το άφηνα πολλές φορές να κλαίει χωρίς αγκαλιά άλλοτε γιατί έτρεχα πανικόβλητη για όλα κι άλλοτε για να μη μου κακομάθει γιατί ήμουν μόνη και πώς θα τα βγαζα πέρα....
αυτά από 4 μηνών έως και 13 μηνών!

τώρα ο δημήτρης μου είναι 3 ετών....

ΜΑΚΑΡΙ να γύριζα το χρόνο πίσω!!!!
ΜΑΚΑΡΙ να καταλάβαινε τις χίλιες συγνώμες μου για τότε!!!
να το χα το παιδάκι μου κολλημένο πάνω μου!
kai egw to lew auto gia ton dimitri twra pou megalwse kai den dexete oute na ton agkaliasw to skatouli!
Δηλαδή βλέπεις ότι έπαθε κάποιο κακό από αυτό που έκανες;
to paidi oxi alla auti opws k gw niw8ei tin anagki auti! den ta kanoume ola kata kanona alla kata kardias manas!!!

ANNA27!
21-01-10, 15:53
ναι ακριβώς παρατήρησα πρόβλημα
ήταν ένα μωρό χρονιάρικο πια νευρικό, όλο παράπονα, απαιτητικό....
ήθελε περισσότερο τους άλλους απ ότι εμένα....

ένα βράδυ δε κοιμήθηκε ολόκληρο χωρίς διακοπές να κλαίει στον ύπνο του χωρίς λόγο τρομαγμένο και να ξυπνάει 6 και 8 φορές όλη νύχτα.
έβγαζε όλο του το παράπονο στον ύπνο...

όχι να μην αφήνετε τα παιδιά σας να κλαίνε
φέρνει και αρνητικά αποτελέσματα

τώρα έχω 2 παιδιά στην αγκαλιά μου και πάλι χωρίς ουσιαστική βοήθεια

και ΝΑΙ έχω κάνει και μάθημα (είμαι φιλόλογος) με το δημήτρη αγκαλιά και έχω πάει και στο πανεπιστήμιο (ήμουν μεταπτυχιακή φοιτήτρια) με το παιδί μου μωρό...

ZIMAROULIS
21-01-10, 16:05
Σου θίξαμε τον κλάδο;
Ότι και να έχει δεί ο επαγγελματίας που αναφέρεις αν δεν έχει δικά του παιδιά να τα φροντίζει 24 ώρες το 24ωρο δεν μπορεί να καθοδηγήσει καθόλου, αντίθετα μπορεί να καθοδηγήσει και λάθος.

Αν νομίζεις ότι με το να είσαι εριστικός και να με προκαλείς θα σου απαντήσω ώστε να ξεκινησούμε να διαφωνούμε είσαι πολύ γελασμένος. Ο μόνος λόγος που σου απαντώ είναι για να δεις πόσο μυγιασμένος είσαι...
Καταλαβαίνω ότι έχεις τρία παιδιά και βλέπω νευράκια τσαταλάκια αλλά αυτό είναι δικό σου πρόβλημα και ως ενήλικας και πατέρας θα πρέπει να το διαχειριστείς αναλόγως
Κρίμα που δεν μπορείς να αποτανθείς και σε κάποιον ειδικό αφού είναι ξερόλες (προς θεού δεν υποννοώ κάτι σε προλαβαίνω, εννοώ απλά να συζητήσεις την πίεση που φαίνεται από τα γραπτά σου ότι υφίστασαι από την πατρότητα)

ZIMAROULIS
21-01-10, 16:07
Σου θίξαμε τον κλάδο;
Ότι και να έχει δεί ο επαγγελματίας που αναφέρεις αν δεν έχει δικά του παιδιά να τα φροντίζει 24 ώρες το 24ωρο δεν μπορεί να καθοδηγήσει καθόλου, αντίθετα μπορεί να καθοδηγήσει και λάθος.

Επίσης δεν ανέφερα πουθενά για καθοδήγησει είναι πολύ ξεκάθαρο αυτό που έγραψα

Dimitra83
21-01-10, 17:37
Η κορη μου παντως που δεν ηταν 24 ωρες αγκαλια προσαρμοστικε σε 5 ημερες στον παιδικο σταθμο.παει 2 χρονια κ ουτε μια φορα δεν εκλαψε επειδη την αφησα ουτε οπως μερικα αλλα χτυπιοταν στα πατωματα κ ποτε οι δασκαλες δε με πηραν τηλ να μου πουν οτι με θελει κ να παω να την παρω.αντιθετα ολες λενε ποσο καλο παιδι ειναι ποσο προσαρμοσιμο στους κανονες του σχολειου χωρις να δημιουργει προβληματα σε κανεναν.25 μερες κλειστα λογω χριστουγεννων κ καθε μερα ρωτουσε ποτε θα παει σχολειο.το λατρευει!
σε αντιθεση με το αλλο αγορακι που προανεφερα που ηταν ΟΛΗ μερα αγκαλια κ μεχρι την 1η γυμνασιου εκλαιγε οποτε ηταν χωρις τη μανα του

Access
21-01-10, 18:00
pk33 επείδη μου άρεσε η ιστορία σου για τον τρόπο που μεγάλωσες θα σου πω την δικιά μου και ίσως την συνέχεια και της δικιά σου.......
Οι γονείς μου δούλευαν σκληρά μπλά μπλά μπλα μας παρείχαν τα πάντα μπλα μπλα μπλα ήταν πάντα δίπλα μας όταν τους χρειαζόμασταν πότε δεν αμφέβαλα ότι με λάτρευαν και ότι πάντα σκεπτόταν το καλλίτερο για μένα μπλά μπλά μπλά .......με μάθανε να είμαι ανεξάρτητος άνθρωπός και να τα βγάζω πέρα μόνη μου στην ζωή μπλα μπλά μπλα άλλα ποτέ δεν θυμάμε τους γονείς μου να με παίρνουν αγκαλιά και να δείχνουν λεκτικά την αγάπη τους.
Έφτασα στο σημείο να πιστεύω ότι απλά έτσι είναι ο χαρακτήρας τους και δεν εκδηλώνουν την αγάπη τους.
Η μητέρα μου λοιπόν σήμερα έχει δύο εγγόνες που λατρεύει παθολογικά δεν τους χαλάει ποτέ χατίρια (με μέτρο το χούι δεν κόβεται) παίζει μαζί τους ακόμα και στο πάτωμα τα ποιο "χαζά" παιχνίδια. Όταν την ρώτησα γιατί αφού σε εμάς δεν...... μου απάντησε ότι δεν μπόρεσα να ευχαριστηθώ τότε ευτυχώς αξιώθηκα να το κάνω τώρα με τις εγγόνες μου.
Επειδή εγώ λοιπόν μπορεί να μην αξιωθώ να αγκαλιάσω αρκετά τα εγγόνια μου θέλω να το κάνω τουλάχιστον στα παιδιά μου.
Και όχι δεν κακομαθαίνουν ούτε γίνονται εξαρτημένα

Dimitra83
21-01-10, 18:09
εσυ πηγες στο αλλο ακρο τωρα!καθολου αγκαλια!δεν ειπαμε ΚΑΘΟΛΟΥ και να ειναι ΜΟΝΑ τους και να κλαινε!ειπαμε ΟΧΙ 24ΩΡΕΣ ΤΟ 24ΩΡΟ κ εχει τεραστεια διαφορα ..!

mikio
21-01-10, 18:21
pk33 επείδη μου άρεσε η ιστορία σου για τον τρόπο που μεγάλωσες θα σου πω την δικιά μου και ίσως την συνέχεια και της δικιά σου.......
Οι γονείς μου δούλευαν σκληρά μπλά μπλά μπλα μας παρείχαν τα πάντα μπλα μπλα μπλα ήταν πάντα δίπλα μας όταν τους χρειαζόμασταν πότε δεν αμφέβαλα ότι με λάτρευαν και ότι πάντα σκεπτόταν το καλλίτερο για μένα μπλά μπλά μπλά .......με μάθανε να είμαι ανεξάρτητος άνθρωπός και να τα βγάζω πέρα μόνη μου στην ζωή μπλα μπλά μπλα άλλα ποτέ δεν θυμάμε τους γονείς μου να με παίρνουν αγκαλιά και να δείχνουν λεκτικά την αγάπη τους.
Έφτασα στο σημείο να πιστεύω ότι απλά έτσι είναι ο χαρακτήρας τους και δεν εκδηλώνουν την αγάπη τους.
Η μητέρα μου λοιπόν σήμερα έχει δύο εγγόνες που λατρεύει παθολογικά δεν τους χαλάει ποτέ χατίρια (με μέτρο το χούι δεν κόβεται) παίζει μαζί τους ακόμα και στο πάτωμα τα ποιο "χαζά" παιχνίδια. Όταν την ρώτησα γιατί αφού σε εμάς δεν...... μου απάντησε ότι δεν μπόρεσα να ευχαριστηθώ τότε ευτυχώς αξιώθηκα να το κάνω τώρα με τις εγγόνες μου.
Επειδή εγώ λοιπόν μπορεί να μην αξιωθώ να αγκαλιάσω αρκετά τα εγγόνια μου θέλω να το κάνω τουλάχιστον στα παιδιά μου.
Και όχι δεν κακομαθαίνουν ούτε γίνονται εξαρτημένα

Kάτι μου θυμίζει η ιστορία σου AGE...
Επίσης Δήμητρα εγώ σαν παιδάκι βίωσα πολύ έντονα το άγχος του αποχωρισμού κι εγώ έκλαιγα κι εγώ δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ κι εγώ δεν ήθελα να πάω σχολείο...ακόμα θυμάμαι εκείνη την πρώτη μέρα στο νήπιο!!! Να ψάχνω τον μπαμπά μου τρελή από αγωνία... κι αυτός απέξω να με κοιτάζει χωρίς να τον βλέπω. Ακόμα μου το λέει... Αγκαλιά δε θυμάμαι όμως ποτέ να με πήρε! Την αγκαλιά της μάνας μου αμυδρά, του πατέρα μου ΠΟΤΕ! Ομοίως τον λατρεύω και με λατρεύει, μου έχει προσφέρει τα πάντα και συνεχίζει να μου προσφέρει, χαλί να τον πατήσω θα γίνει! Γεννούσα κι έκλαιγε από έξω από την αίθουσα. Αλλά αυτό το κενό δε γεμίζει ποτέ! Αν χρειαστεί να τον πάρω αγκαλιά θα νιώσω άβολα! Μου φαίνεται αφύσικο να πάρω τον πατέρα μου αγκαλιά. Ντρέπομαι, νιώθω παράξενα, σαν κάτι απαγορευμένο...δεν μπορώ να το εξηγήσω! Θεωρώ ότι είναι κατάλοιπο από την παιδική μου ηλικία. Δεν έχει να κάνει το άγχος του αποχωρισμού με τις αγκαλιές. Είναι στο παιδί. Ή αν έχει να κάνει εγώ προσωπικά και χωρίς να είμαι ειδικός πιστεύω ότι αν ο πατέρας μου με έκανε να νιώθω περισσότερο ασφαλής κι ότι είναι κοντά μου, δεν θα βίωνα με τέτοιο τρόπο τον αποχωρισμό. Το παιδί μου λοιπόν εγώ προσωπικά νιώθω ότι θέλω να το παίρνω αγκαλιά. Και ότι αυτός είναι ένας από πολλούς τρόπους για να νιώσει ασφαλές! Μου λείψανε εμένα, δε θέλω να λείψουν στο παιδί μου! Κατοχικό σύνδρομο!!!!!!!!!!!! :lol:

Palladin
21-01-10, 18:23
θέλω να πω πολλά, αλλά θα πω λίγα

Τη μεγάλη την είχαμε μάθει να μην θέλει αγκαλιά από μικρή. Όση αγκαλιά δεν την πείραμε τα 2 πρώτα χρόνια, την έχουμε πάρει μετά τη γέννηση των διδύμων γιατί υπάρχει κάτι που λέγεται ζήλεια.
θα μου επιτρέψεις μια διόρθωση: την είχατε μάθει να μην ζητάει αγκαλιά, όχι να μην θέλει. Είναι αδιανόητο και αφύσικο ένα μωρό να μην θέλει την αγκαλιά της μαμάς του. Απλά όταν το μωρό κλάψει μια, δυο, τρεις, δέκα, κάποια στιγμή απελπίζεται, αντιλαμβάνεται ότι οι γονείς του δεν είναι εκεί να το παρηγορήσουν, και σταματά. Το τι συνέπειες έχει αυτό, ίσως φανούν μετέπειτα.

Έχεις σκεφτεί ποτέ, ότι αν την είχατε χορτάσει με αγκαλιές όσο ήταν μωρό, τώρα δεν θα πάθαινε κρίσεις ζήλιας, γιατί θα θεωρούσε δεδομένο ότι την αγαπάτε;

Access
21-01-10, 18:33
εσυ πηγες στο αλλο ακρο τωρα!καθολου αγκαλια!δεν ειπαμε ΚΑΘΟΛΟΥ και να ειναι ΜΟΝΑ τους και να κλαινε!ειπαμε ΟΧΙ 24ΩΡΕΣ ΤΟ 24ΩΡΟ κ εχει τεραστεια διαφορα ..!
Βρε Δημητρά μου ποιός γονιός έχει κυριολεκτικά το παιδί του 24/24 στην αγκαλιά ?(κάποτε θα θές να πάς στην τουαλέτα):lol::lol:

Πάντως αυτό το βαριέται και κλαίει, εμένα μου λέει κάτι. Άπειρες φορές μου έχει ζητήσει η κόρη μου να την πάρω αγκαλιά την ώρα που κάνω κάτι την παίρνω αγκαλιά την φιλάω και την ξαναφήνω κάτω, έχω ικανοποιήσει την ανάγκη της για αγκαλιά και ξαναγυρίζει στα παιχνίδια της τι ποιο απλό ?
Να σημειώσω (κουκουβά) ότι το κοριτσάκι μου προσαρμόστηκε μέσα σε 3 μέρες στον παιδικό και την 3 μέρα εκτός του ότι δεν ήθελε να φύγουμε κάθισε σχεδόν όλο το ωράριο και κοιμήθηκε. Όταν είμαστε με κόσμο πότε δεν είναι δίπλα μου (εντάξει λίγο στην αρχή μέχρι να εξοικειωθεί) άλλα είναι κοινωνικότατη (κουκουβάω είπαμε:mrgreen::mrgreen:)

Access
21-01-10, 18:35
θέλω να πω πολλά, αλλά θα πω λίγα

θα μου επιτρέψεις μια διόρθωση: την είχατε μάθει να μην ζητάει αγκαλιά, όχι να μην θέλει. Είναι αδιανόητο και αφύσικο ένα μωρό να μην θέλει την αγκαλιά της μαμάς του. Απλά όταν το μωρό κλάψει μια, δυο, τρεις, δέκα, κάποια στιγμή απελπίζεται, αντιλαμβάνεται ότι οι γονείς του δεν είναι εκεί να το παρηγορήσουν, και σταματά. Το τι συνέπειες έχει αυτό, ίσως φανούν μετέπειτα.

Έχεις σκεφτεί ποτέ, ότι αν την είχατε χορτάσει με αγκαλιές όσο ήταν μωρό, τώρα δεν θα πάθαινε κρίσεις ζήλιας, γιατί θα θεωρούσε δεδομένο ότι την αγαπάτε;
Συμφωνώ!!! εντελώς όμως :lol::lol:

νινάκια2
21-01-10, 18:44
Εγώ πιστεύω ότι αν το μωρό ζήτά αγκαλιες πρέπει να τις έχεις.Οταν χορτάσει αυτό το στάδιο θα προχωρήσει πιο ήρεμο στο επόμενο στάδιο όταν θα περπάταει θα είναι πιο ανεξάρτητο.Γιατι θα έχει ικανοποιησει την ανάγκη του αυτή στο μέγιστο βαθμό.Τώρα κατι που διαβασα.Οι ερευνες εδειξαν πως οι γονείς που ανταποκρίνονται γρήγορα και με ευαισθησία στις ανάγκες του μωρού.Το μωρό θα είναι ηρεμο και ευτυχισμένο και θα κλάψει πολύ λιγότερο.Από το μωρό που οι γονείς το αγνοούν.Είναι αδύνατο να κακομάθει το μωρό.

Dimitra83
21-01-10, 18:54
απο οτι καταλαβα οι περισσοτεροι ειστε παιδια που ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δε τα πηραν αγκαλια κ για να ικανοποιησετε τη δικη σας ελλειψη παιρνετε ολη μερα τα μωρα σωστα?κ ρωταω.εχω ΠΧ ενα μωρο 6 μηνων το οποιο ειναι στο παρκο του ξυπνιο κ εδω κ 15 λεπτα παιζει με τα κουκλακια του.τι κανω?το βουταω αγκαλια κ το ξεσηκωνω επειδη περασαν 15 ολοκληρα λεπτα χωρις να το εχω αγκαλιαα???
επισης ο γιος μου δεν ειναι παιδι της αγκαλιας/.οχι δε το εκανα επιτηδες εγω.απλως δε μπορει να κατσει στο ιδιο μερος πανω απο 1 λεπτο.οταν ηταν πολυ μωρο κ τον ειχα αγκαλια για να κοιμηθει τσιριζε.μολις τον τυλιγα σε μια πανα κ τον εβαζα στο ριλαξ κοιμοταν.τι επρεπε να κανω?ντε και καλα να τον κουναω αγκαλια???μεχρι κ σημερα τον παιρνω αγκαλια να παιξουμε κ στριφογυρναει σα σβουρα στα χερια να κατεβει κατω να εξερευνησει!ειαι πολυ υπερκινητικος.για πειτε μου???
φυσικα κ ειμαι υπερ της αγκαλιας σε τρυφερες στιγμες αναμεσα μας η οταν ποναει ειδε εφιαλτη κλπ αλλα επειδη δεν εχει τι να κανει κ φερνει βολτες κλαιγοντας οχι!καλυτερα να κατσω να κανουμε μια χειροτεχια ενα παζλ εναν πυργο με τουβλακια παρα να το εχω ντε και καλα αγκαλια

Access
21-01-10, 19:00
Kάτι μου θυμίζει η ιστορία σου AGE...
Μου λείψανε εμένα, δε θέλω να λείψουν στο παιδί μου! Κατοχικό σύνδρομο!!!!!!!!!!!! :lol:

Έτσι ήταν τότε τα πράγματα mikio, είμαστε πολλοί,:-? δεν κατακρίνω τους γονείς μου ξέρω ότι κάναν το καλλίτερο που μπορούσαν (έτσι μάθανε και αυτοί)
Άλλα εγώ δεν θα αγνοήσω τις ανάγκες του παιδιού μου.

Λιζα Ν.
21-01-10, 20:08
Ελεγα να μην γραψω...ομως ολο το απογευμα σκεφτομουν εκεινο το μωρακι, που εκλαιγε 3 μερες...:-(

Το να υποστηριζουν μερικοι οτι η αγκαλια απο μονη της δημιουργει δυστροπους (ας το πω ετσι) ανθρωπους ενω η ελλειψη της και μαλιστα απο τους ιδιους τους τους γονιους το αντιθετο, μονο οξυμωρο μπορει να θεωρηθει!!! Το ακουσαμε κι αυτο.....οι εκδηλωσεις αγαπης, μας κανουν χειροτερους! Δεν κατηγορω κανεναν, και ιδιως τις μητερες χωρις βοηθεια- ειμαι μια απο αυτες και πολλες φορες εχω αναγκαστει να αφησω το παιδι μου κατω ενω ηθελε αγκαλια για να κανω καποια δουλεια, με τυψεις- αλλα οχι να το κανετε και επιτηδες!!!!!!!!!!!

Ο ανθρωπος ειναι αναποδος, οταν νιωθει οτι ΔΕΝ τον αγαπουν.

Τωρα το αντιθετο, το να ειναι απασχολημενα με κατι και να τα παιρνετε αγκαλια με το ζορι, ειναι περιττο αλλα και παλι κακο δεν μπορω να πειστω οτι θα τους κανει!!!

Αφηστε τα πληκτρολογια και αρχιστε τις αγκαλιες!!! Κανουν καλο....

Dimitra83
21-01-10, 20:36
λιζα μαλλον εχεις προβλημα στο διαβασμα γιατι κανεις δεν ειπε να μη τα περνουμε αγκαλια επιτηδες :shock::shock::shock: συγκεκριμενα εγω ειπα ως μανα χωρις βοηθεια απο πουθενα κ με εναν αντρα να δουλευει 12-13 ωρες ως τις 12-12.30 το βραδυ οτι ΝΑΙ δεν εχω παρει παιδι αγκαλια οταν κλαιει επειδη βαρεθηκε η επειδη θελει για να περασει το δικο του αλλα εκεινη την ωρα παιζουμε με παζλ τουβλακια παραμυθια κλπ ΑΛΛΑ αγκαλιαζω ΚΑΘΕ μερα τα παιδια μου κ μαλιστα κ χωρις να μου το ζητησουν παω κ τα κανω αγκαλια.απλα ανεφερα συγκεκριμενες περιπτωσεις που δε το κανω.αν εχω να ετοιμασω το φαι του μικρου κ ερθει διπλα μου η μεγαλη κ απαιτει αγκαλια κ δε της φτανει ΜΙΑ αγκαλια που της κανω εκεινη τη στιγμη αλλα θελει να την κραταω στα χερια ε προτιμω να την αφησω 5 λεπτα να κλαψει παρα να πειναει ο μικροσ που δε θα φταιει σε τιποτα να μεινει νιστηκος(παραδειγμα εδωσα δεν εχει κανει η κορη μου κατι τετοιο τουλαχιστον μπορει σε καποια πραγματα να ειναι αναποδη αλλα σαυτο ξερει πως η μαμα δεν εχει 15 χερια κ 56 ποδια) φυσικα κ αγκαλιαζουμε τα παιδια μας αλλα δε τα εχουμε κ ολη μερα να κρεμονται κ απο πανω μας.προτειμω να μπορει να κανει κ καποια πραγματα μονο του απο το να εαποτελει ΑΠΛΑ την προεκταση του χεριου μου μεσα στο σπιτι.
οσο για την φραση με την προστακτικη εγκλισηΑφηστε τα πληκτρολογια και αρχιστε τις αγκαλιες!!
ΔΕΝ ξερεις πως ειμαστε με τα παιδια μας γιαυτο θα σε παρακαλουσα να επιβαλλεσαι σε αλλους που ζηταν κατι τετοιο απο σενα εμεις δε το ζητησαμε.
αν δε ξερεις τι κανει ο αλλος σπιτι του να μη λες τετοιες φρασεις ...Αφηστε τα πληκτρολογια και αρχιστε τις αγκαλιες!! δε ξερεις ποτε ποτε χρησημοποιει καποιος το πληκτρολογιο κ αν το κανει οταν κοιμαται το παιδι του η οχι.η αν ξεκλεβει λιγα λεπτα την ωρα που παιζει.ησουν πολυ επικριτικη

marandnik
21-01-10, 21:00
Dimitra83 νομίζω ότι έχεις παρανοήσει ελαφρώς το θέμα.

Καταρχάς η όλη κουβέντα ξεκίνησε με μια μητέρα που ρωτούσε για το 6,5 μηνών ΒΡΕΦΟΣ της. Είναι άλλο ένα βρέφος και άλλο ένα παιδάκι 4 χρονών. Εννοείται ότι δικαιούνται και τα δύο την αγκαλίτσα τους (όπως άλλωστε και εμείς οι λίγο μεγαλύτεροι, γιατί να το κρύψομεν άλλωστε :mrgreen:). Αλλά άλλες οι απαιτήσεις του ενός και άλλες του άλλου.

Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο έχεις θιχτεί προσωπικά και αναφέρεις προσωπικές ιστορίες για το αν θα αφήσεις το τετράχρονο παιδί σου να παίξει με τα τουβλάκια του ή θα το πάρεις με το ζόρι αγκαλιά. Επίσης γιατί μας ρωτάς αν έκανες καλά που δεν πήρες αγκαλιά τα παιδιά σου όταν πλημμύρισε το σπίτι σου.:shock: Δε νομίζω ότι αυτό είναι το θέμα συζήτησης αλλά κυρίως το αν αφήνουμε τα ΒΡΕΦΗ να κλαίνε και δεν ανταποκρινόμαστε στο κλάμα τους ως ΜΕΣΟ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗΣ.

Τέλος να σου πω ότι προσωπικά θίγομαι όταν κάποιοι προσπαθούν να βρουν "κουσούρια" σε μένα και στα παιδιά μου απλά και μόνο επειδή ακολουθούμε διαφορετικό μοντέλο διαπαιδαγώησης από αυτούς. Προσωπικά σε διαβεβαιώ ότι τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μου δεν είναι προσκολλημένα πάνω μου, η μεγάλη μου προσαρμόστηκε αμέσως στον παιδικό όταν πρωτοπήγε, ο μεσαίος δεν έχει πάει ακόμα παιδικό αλλά μου ζητάει ο ίδιος να πάει (το βρέφος είναι ακόμα αυτοκολλητάκι μου, θα σου πω σε λίγα χρόνια). Τέλος, θεωρώ πολύ "χαμηλό" χτύπημα να κατηγορείς ως στερημένους τους γονείς που επειδή στερήθηκαν την αγκαλιά μικροί την προσφέρουν οι ίδιοι στα παιδιά τους. Κατά την άποψή μου η στέρηση στοργής στα παιδικά χρόνια δημιουργεί συνήθως ενήλικες που είναι ανίκανοι να εκδηλώσουν και οι ίδιοι στοργή. Και χρειάζεται αρκετό μεγαλείο ψυχής για να φτάσουν στο άλλο άκρο. Ωστόσο,εγώ θα διαψεύσω και εδώ καθώς σε διαβεβαιώ ότι δεν στερήθηκα καμιά αγκαλιά ως παιδί, την χόρτασα και από τη μαμά μου και από τον μπαμπά μου και γι' αυτό ίσως έχω αρκετά αποθέματα για να προφέρω και στα τρία παιδιά μου.;)

Dimitra83
21-01-10, 21:09
και εγω ετσι την ειχα τη μικρη μου...και τωρα δηλαδη που κοντευει τα 3 δεν την αφηνω καθολου να κλαψει!καλο η κακο εγω ετσι ειμαι με το παιδι μου!
αν ειχες αλλα 2 ηλικιας 1.5 ετων κ 2 μηνων ας πουμε.το 3χρονο εκλαιγε επειδη ζηλευε κ βαριοταν το 1.5 χρ. εκλαιγε γιατι πεινασε κ τα εκανε πανω του το 2μηνων εκλαιγε γιατι ειχε κολληκους κ κλαιγανε Κ ΤΑ 3 ΜΑΖΙ με ποια σειρα θα τα εκανες ολα ωστε να μη κλαψει κανενα ουτε 1 λεπτο?κ να τα εχεις συγχρονως κ τα 3 αγκαλια?:shock: ας μην ειμαστε απολυτοι

Για μένα τα παιδιά μεγαλώνουν με και στις αγκαλιές αυτό πιστεύω ότι χρειάζονται απλόχερα
[FONT=Verdana]Το... για πάντα είναι μεγάλο χρονική διάστημα για να……. Ελπίζεις….. ναι ελπίζεις……. γιατί το παιδάκι σου κάποια στιγμή θα μεγαλώσει και θα φύγει από την αγκαλιά σου οπότε απόλαυσέ το όσο διαρκεί.
αν πιστευεις οτι ειναι καλο να το εχεις αγκαλια μεχρι τη στιγμη που θα παει να ζησει μονο του δηλαδη μετα τα 18 η 20 η 30 τοτε οκ δικαιωμα σου να τον κρατας αγκαλια κ να ξυριζεται

Πάντα δούλευα και στα τρία παιδιά. Στον ιδιωτικό τομέα. Τώρα εξαντλώ την εξάμηνη άδεια για το τρίτο.;)
Σχετικά με τη δεύτερη ερώτηση, δεν θεωρώ τίποτα για τη δική σου οικογένεια, εννοείται ότι την διαμορφώνεις όπως εσύ νομίζεις και επιθυμείς.
η δουλεια σου ειναι εντος σπιτιου?αν ναι οκ.αν δουλευες πχ 8 ωρες σε μμια τραπεζα θα το ειχες μαζι σου αγκαλια?αν ησουν εργατρια σε βιοτεχνια θα επαιρνες το μωρο 8 κ 10 ωρες στις βαρδιες με την ραπτομηχανη(πχ)?


να το χα το παιδάκι μου κολλημένο πάνω μου!
και ειναι ωραιο να μαθει ενα παιδι να ειναι κολλημενο στη μανα του κ να μη νιωθει ανεξαρτητο σωμα αλλα ενα με το δικο της?αυτο ειναι δικη σου αναγκη κ οχι του παιδιου.αν εγω θελω να εχω κολλημενο σα γραμματοσημο 24 ωρες τη μερα ειναι δικο μου θελω.το παιδι θα μαθει πως χωρις τη μαμα δε μπορουμε να κανουμε βημα κ θα γεμισει φοβιες(κ ουτε εννοω καθολου αγκαλια ΞΑΝΑΛΕΩ αλλα αγκαλια ΜΕ ΜΕΤΡΟ κ οχι ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ


όχι να μην αφήνετε τα παιδιά σας να κλαίνε
φέρνει και αρνητικά αποτελέσματα
εγω παλι που δεν τα ειχα αυτοκολλητα κ τα εχω αφησει να κλαψουν κ 5 λεπτα δεν εκανα προβληματικα παιδια αλλα περναν ολες τις ηλικιακες φασεις που περναει καθε φυσιολογικο παιδι.

mikio
21-01-10, 21:36
Θα συμφωνήσω ότι οι περισσότερες κοπέλες αναφερόμαστε σε μωρά. Που πραγματικά άλλες οι απαιτήσεις του μωρού κι άλλες του μεγαλύτερου παιδιού.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι όταν το μωρό ΜΟΥ κλαίει κι έχω ικανοποιήσει όλες του τις ανάγκες, θα προσπαθήσω να το παρηγορήσω με άλλον τρόπο αλλά αν δεν πιάσει στα επόμενα 2-3 λεπτά που εμένα θα μου φανούν αιώνας θα το πάρω αγκαλιά! Αν πάρει φωτιά η κουζίνα μου σαφώς και θα αφήσω το μωρό να κλάψει για να μη μου λαμπαδιάσει το σπίτι.
Επίσης δεν θα το αφήσω 3 μέρες συνεχόμενες να κλάψει για να μάθει να κοιμάται μόνο του κι εγώ να πλένω πιάτα για να μην το ακούω... (αυτό έκανε η κουνιάδα μου και με προέτρεψε να το κάνω κι εγώ, το ανέφερα στο πρώτο μου μήνυμα και ο p33 άναψε και κόρωσε γιατί το πήρε κι αυτός προσωπικά) και τέλος δε θα πάρω αγκαλιά στο ξεκάρφωτο το μωρό μου εκεί που παίζει με τα παιχνιδάκια του γιατί μια μέρα που το δοκίμασα έμπηξε τις τσιρίδες σα να μου έλεγε "ασε με κυρά μου!"

Κι επειδή σε 2-3 χρόνια θα λέει "ΑΑΑΑΣΕΕΕΕ ΜΕΕΕΕ!!" και σε καμιά 15αριά "Παράτα μας ρε μάνα!" λέω τώρα να το χορτάσω.
Από εκεί και πέρα το τι κάνει ο καθένας δεν με απασχολεί και δε με αφορά. Και γενικώς κάποια πράγματα είναι αυστηρά προσωπικές επιλογές του καθενός και κανένας δεν έχει δικαίωμα να τις κρίνει. Ο θηλασμός, η ανατροφή των παιδιών, η εκπαίδευση των παιδιών κ.α. Σου αρέσει κάτι ή δε σου αρέσει κάτι. Συμφωνείς ή διαφωνείς, το ασπάζεσαι ή δεν το ασπάζεσαι. Γούστα είναι αυτά! :lol:

Αν τώρα κάποιος θίγεται από τη γνώμη των άλλων (δεν αναφέρομαι σε κανέναν από εδώ οκ?? γενικά μιλάω) και νομίζει ότι αναφερόμαστε σε αυτόν-η προσωπικά τότε έχει θέμα...

Palladin
21-01-10, 21:40
Δήμητρα νομίζω ότι κακώς το παίρνεις τόσο προσωπικά το θέμα.
Οι αντιρρήσεις είναι ως προς την τακτική του να αφήνουμε ένα βρέφος να πλαντάζει και σκόπιμα να μην το παίρνουμε αγκαλιά, για να μην "κακομάθει". Κανείς δεν είπε, ούτε καν υπονόησε ότι την ώρα που το μωρό παίζει ήσυχα με τα παιχνίδια του πρέπει ντε και σώνει να το παίρνουμε αγκαλιά.

Dimitra83
21-01-10, 22:50
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι όταν το μωρό ΜΟΥ κλαίει κι έχω ικανοποιήσει όλες του τις ανάγκες, θα προσπαθήσω να το παρηγορήσω με άλλον τρόπο αλλά αν δεν πιάσει στα επόμενα 2-3 λεπτά που εμένα θα μου φανούν αιώνας θα το πάρω αγκαλιά! Αν πάρει φωτιά η κουζίνα μου σαφώς και θα αφήσω το μωρό να κλάψει για να μη μου λαμπαδιάσει το σπίτι.
Επίσης δεν θα το αφήσω 3 μέρες συνεχόμενες να κλάψει για να μάθει να κοιμάται μόνο του κι εγώ να πλένω πιάτα για να μην το ακούω... και τέλος δε θα πάρω αγκαλιά στο ξεκάρφωτο το μωρό μου εκεί που παίζει με τα παιχνιδάκια του γιατί μια μέρα που το δοκίμασα έμπηξε τις τσιρίδες σα να μου έλεγε "ασε με κυρά μου!".

αυτο ακριβως λεω κ εγω τοση ωρα!αν ειναι πολυ μωρο 2-3 λεπτα αν ειναι λιγο μεγαλυτερο πχ 7 μηνων 5 λεπτα αν ειναι 2 χρονων θα κατσεις να του εξηγησεις με λογια αν ειναι 4 θα κανετε συζητηση.δεν ειναι η λυση στο πρωτο κιχ η αγκαλια.πρεπει να μαθει να αυτοελεγχεται κ να ησυχαζει κ με αλλους τροπους.οποιον παιδιατρο κ να ρωτησεις θα σου πει να μην πεταγεσαι σαν σουστα στο δευτερολεπτο μολις το μωρο κανει ιιι κ εννοειται δε το βουτας την ωρα που παιζει κ θελει χρονο με τον εαυτο του(τα 2-3 λεπτα κ τα 5 που ειπα τα ειπα ενδεικτικα.το λεω για να μην ειπωθουν σχολια οτι κραταω κ ρολοι για το ποτε θα τα παρω αγκαλια)

ANNA27!
21-01-10, 23:38
ναι καλέ κι εγώ αυτό είχα καταλάβει ότι μιλάμε για βρέφη! για παιδάκια κάτω των 2 που δε τα παίρνουμε αγκαλιά για να μη κακομάθουν!

είναι δυνατόν να μη παίρνεις ένα μωράκι αγκαλιά; κι όσοι πιστεύουν ότι δε "κάνει" απλά με όσα είπαμε εδώ ας το ξανασκεφτούν!

οκ Δήμητρα έχεις δίκιο σε αυτά που λες με μέτρο για τα μεγαλύτερα παιδάκια νομίζω όμως και σκέψου το κι εσύ ότι δεν εννοείς μέτρο στις αγκαλιές αλλά στα χατήρια!!! άλλο το να δείχνεις αγάπη στο παιδί σου κι άλλο να το κακομαθαίνεις λέγοντας σε όλα "ναι".
οι αγκαλιές δε δίνονται με μέτρο! κάτι άλλο λες εδώ που δε σχετίζεται με το θέμα.

έρχεται το παιδί σου να σε πάρει αγκαλιά και το διώχνεις; το ίδιο είναι με το να σου ζητήσει το 13ο σοκολατάκι; όχι δεν ερχεται επειδή βαριέται έρχεται γιατί θέλει απόδειξη της αγάπης σου.

ο μεγάλος μου γιος οποτε θηλάζω το μωρό έρχεται από πάνω και με ρωταει 100 φορές αν τον αγαπώ! ένα 3χρονο παιδάκι και του περνάει απ το μυαλό η έννοια της απόρριψης! νομίζω είναι κάτι βαθύτερο απ το βαριέμαι ή θέλω να γίνει το δικό μου.

θέλει να ξέρει ότι το αγαπάς, ζηλεύει, πληγώνεται...
είναι δυνατόν; κόκκινα του τα χω κάνει τα μαγουλάκια απ τα φιλιά!

κι επειδή ειπώθηκε και το θέμα των 2-3-4 παιδιών και πάει λέγοντας...
μια μάνα που έχει αποφασίσει κι έχει κάνει τόσα παιδιά ξέρει πολύ καλά μέσα της ότι η αγκαλιά της όλα τα χωράει, ανα πάσα στιγμή και για πάντα!

Dimitra83
21-01-10, 23:50
δε το διωχνω ποτε το παιδι μου γιατι πολυ απλα δε μου ζητανε απο το πρωι ως το βραδυ αγκαλια.αλλα ζητανε ναι.ειδικα η μεγαλη.αλλα δε τα παιρνω μονο οταν ζητανε αλλα κ οταν παιζουμε μαζι.για να ξερουν πως ειναι δεδομενη η αγαπη μου κ δε χρειαζεται να τη ζητησουν.ουτε να τα κουβαλαω στα χερια.κ δε χρειαστηκε ποτε να με ρωτησουν ''μαγαπας?'' γιατι ΠΑΝΤΑ τους προλαβαινω κ τους το λεω κ το αποδικνειω.νομιζω οτι ειναι μεγαλο επιτευγμα απο μια μανα να κανει τα παιδια της να αισθανονται τετοια σιγουρια

maan
22-01-10, 09:00
καλα, εγω εχω αλλο ζορι, τα χω ξαναπει..........

το δικο μου θηλυκο δεν πολυθελει αγκαλιες............

ααααααααααααααχχχχχχχχχ ο πονος της μανας!!!!!!!!!!!!!!

κ η δικιά μου το ίδιο ρε γμτ!!! τη δελεάζω!! όλα τα παιχνιδάκια τα κρατάω να έρθει προς τα εδώ τίποτα αυτή!! από τότε που άρχισε το μπουσούλημα οι υπόλοιποι απλά δεν υπάρχουμε... κλαψ κλαψ!!!

εχθές έβλεπα 1 ταινία στο star "τα πεθερικά της συμφορας!" κ εκέι ο DeNiro εφάρμοζε τη μέθοδο ferber!! αφήνουμε το παιδί να πλαντάζει για να μάθει να ηρεμεί μόνο του!! α ρε τι γέλια έριξα!!! σε λίγο θα τα μαθαίνουμε και τη νοηματική να συνεννοούμαστε!!! χιχιχ!!!
πάρτε ρε αγκαλίτσα τα μωρα εεεε!!! πόσα χρόνια νομίζετε θα σας θέλουν!!!;;;!!!

G.Geo
22-01-10, 11:06
θέλω να πω πολλά, αλλά θα πω λίγα

θα μου επιτρέψεις μια διόρθωση: την είχατε μάθει να μην ζητάει αγκαλιά, όχι να μην θέλει. Είναι αδιανόητο και αφύσικο ένα μωρό να μην θέλει την αγκαλιά της μαμάς του. Απλά όταν το μωρό κλάψει μια, δυο, τρεις, δέκα, κάποια στιγμή απελπίζεται, αντιλαμβάνεται ότι οι γονείς του δεν είναι εκεί να το παρηγορήσουν, και σταματά. Το τι συνέπειες έχει αυτό, ίσως φανούν μετέπειτα.

Έχεις σκεφτεί ποτέ, ότι αν την είχατε χορτάσει με αγκαλιές όσο ήταν μωρό, τώρα δεν θα πάθαινε κρίσεις ζήλιας, γιατί θα θεωρούσε δεδομένο ότι την αγαπάτε;

Κι εγώ ξέρω περιπτώσεις, που παρόλο που ήταν συνέχεια αγκαλιά το μωρό (συνέχεια όμως.., είχαν πέσει τα χέρια της μαμάς τελείως) συνέχισε το ίδιο και ως μεγαλύτερο παιδάκι μέχρι 4 που είναι σήμερα...Θέλει αγκαλιά και επιβεβαίωση συνέχεια κ ζηλεύει πάρα πολύ!
Σημαίνει κάτι αυτό?? Δεν μπορούμε να βγάζουμε τόσο εύκολα συμπεράσματα!

Dimitra83
22-01-10, 11:07
maan αν διαβασες τα ποστ ΟΛΑ θα ειδες οτι κανεις μας δεν εχει αφησει μωρο να κλαιει επι μερες που κολισατε σαυτο κ το λετε κ το ξαναλετε:rolleyes::rolleyes:
λεμε πως αν το αφησεις κ 2-3-5 λεπτα να κλαψει αναλογα την ηλικια δεν θα παθει ψυχολογικα τραυματα κ ουτε κ θα πεσει στα ναρκωτικα:rolleyes:
αν με το πρωτο ουα τα παιρνεις παραμασχαλα τοτε ειναι που καταλαβαινουν πως με το κλαμα θα παρουν παντα αυτο που θελουν.κ οι παιδιατροι το ιδιο λενε.αμεσως '' πάρτε ρε αγκαλίτσα τα μωρα εεεε!!'' σε λιγο θα μας πειτε οτι τα κλειδωνουμε κ στα μπουντρουμια να κλαινε 5 μερες μονο με νερο:shock::shock:

Dimitra83
22-01-10, 11:11
Κι εγώ ξέρω περιπτώσεις, που παρόλο που ήταν συνέχεια αγκαλιά το μωρό (συνέχεια όμως.., είχαν πέσει τα χέρια της μαμάς τελείως) συνέχισε το ίδιο και ως μεγαλύτερο παιδάκι μέχρι 4 που είναι σήμερα...Θέλει αγκαλιά και επιβεβαίωση συνέχεια κ ζηλεύει πάρα πολύ!
Σημαίνει κάτι αυτό?? Δεν μπορούμε να βγάζουμε τόσο εύκολα συμπεράσματα!

οπως ειπα ξερω κ γω 2 τετοιες περιπτωσεις .κλαινε γοερα στο σχολειο κ μολις παει η μαμα την αγκαλιαζουν κ σταματανε.αυτα τα παιδια εχουν κανει πλεον τροπο ζωης την αγκαλια κ χωρις αυτο νιωθουν οτι κινδυνευουν

maan
22-01-10, 11:20
maan αν διαβασες τα ποστ ΟΛΑ θα ειδες οτι κανεις μας δεν εχει αφησει μωρο να κλαιει επι μερες που κολισατε σαυτο κ το λετε κ το ξαναλετε:rolleyes::rolleyes:
λεμε πως αν το αφησεις κ 2-3-5 λεπτα να κλαψει αναλογα την ηλικια δεν θα παθει ψυχολογικα τραυματα κ ουτε κ θα πεσει στα ναρκωτικα:rolleyes:
αν με το πρωτο ουα τα παιρνεις παραμασχαλα τοτε ειναι που καταλαβαινουν πως με το κλαμα θα παρουν παντα αυτο που θελουν.κ οι παιδιατροι το ιδιο λενε.αμεσως '' πάρτε ρε αγκαλίτσα τα μωρα εεεε!!'' σε λιγο θα μας πειτε οτι τα κλειδωνουμε κ στα μπουντρουμια να κλαινε 5 μερες μονο με νερο:shock::shock:

ρε κούκλα δεν είπα τίποτα για σένα και αρπάζεσαι με τη μία!!! ουτε φυσικά νομίζω ότι μια μανούλα θα άφηνε το παιδάκι της επί μέρες να πλαντάζει!! μια ατάκα της ταινίας είπα!
παρ'όλ'αυτά ΌΧΙ το δικό μου παιδάκι δεν θα κλάψει επειδή θέλει αγκαλιτσα ούτε 2 ούτε 3 ούτε 5 λεπτά όσο ετών και αν είναι!!! και αν με το κλαμα καταλαβαίνουν ότι θα πάρουν αυτό που θέλουν είναι φυσικό... είναι το πρώτο μέσο επικοινωνίας τους...αν τους το απορρίψουμε κ αυτό, με τι θα συνεννοούνται τα δόλια...; με τη νοηματική;

pk33
22-01-10, 11:49
θέλω να πω πολλά, αλλά θα πω λίγα

θα μου επιτρέψεις μια διόρθωση: την είχατε μάθει να μην ζητάει αγκαλιά, όχι να μην θέλει. Είναι αδιανόητο και αφύσικο ένα μωρό να μην θέλει την αγκαλιά της μαμάς του. Απλά όταν το μωρό κλάψει μια, δυο, τρεις, δέκα, κάποια στιγμή απελπίζεται, αντιλαμβάνεται ότι οι γονείς του δεν είναι εκεί να το παρηγορήσουν, και σταματά. Το τι συνέπειες έχει αυτό, ίσως φανούν μετέπειτα.

Έχεις σκεφτεί ποτέ, ότι αν την είχατε χορτάσει με αγκαλιές όσο ήταν μωρό, τώρα δεν θα πάθαινε κρίσεις ζήλιας, γιατί θα θεωρούσε δεδομένο ότι την αγαπάτε;

Θα σου αντιστρέψω το ερώτημα: πιστεύεις ότι ένα παιδί μπορεί να χορτάσει ποτέ τις αγκαλιές; Αν την παίρναμε συνέχεια αγκαλιά μήπως θα θεωρούσε δεδομένο ότι αγκαλιά παίρνουμε μόνο αυτήν και όχι τα μωρά;
Επίσης, έχεις ακούσει ποτέ δίχρονο να μην ζηλεύει την έλευση όχι ενός αλλά δύο μωρών;
Εμάς, Δόξα τω θεώ, δεν μας είπε: "Πόσο ζούν αυτά;" ή "πάρτε τα πίσω δεν τα θέλω". Αντίθετα όποτε της λέμε αν θέλει να δώσουμε ένα από τα μικρά, γυρνάει με σοβαρό ύφος και μας λέει ότι είναι δικά μας και τα δύο και τους θέλει και τους δύο. Όποτε κλαίνε πριν μπει το κουτάλι στο στόμα, τους κάνει ένα πείραγμα, ή τους δίνει ένα φιλάκι και τους ηρεμεί.
Σαφώς και παθαίνει κρίσεις ζήλειας. Υπάρχει κανένας άνθρωπος ανά τους αιώνες που δεν έπαθε καμία κρίση ζήλειας λόγω μικρότερων αδελφών; Αν ξέρετε κάποιον πείτε τό μας.

Προσωπικά πιστεύω ότι ναι το παιδί πρέπει να μάθει να μην ζητάει αγκαλιά συνέχεια. Σαφώς και υπάρχουν στιγμές που θα το πάρεις αγκαλιά, αλλά αυτό που βλέπω σε κάποιους, το να παίρνουν αγκαλιά ένα μωρό που παίζει μόνο του μια χαρά, το θεωρώ απαράδεκτο!

Και ναι θεωρώ ότι από μωρό πρέπει να μάθει να κοιμάται χωρίς νανούρισμα.

Διαβάζω εδώ το τί κάνουν όλοι στα μωρά τους, γιατί όλοι έχουμε μωρά. Προσωπικά θεωρώ σημαντικότερο να κλάψει λίγο παραπάνω το μωρό, αλλά να έχω και εγώ την ψυχική και σωματική υγεία να το φροντίσω σε 2,3,5,10,20 χρόνια, όταν θα έχει πυρετό, θα είναι άρρωστο, παρά να εξαντλούμαι κάθε μέρα.
Ας κάνουμε αυτή τη συζήτηση σε 20 χρόνια, να δούμε τι παιδιά θα έχει μεγαλώσει ο καθένας και τι αντοχές θα έχει ο καθένας μας.
Επίσης: καλό είναι να μην μπει ποτέ νυστέρι στη μέση, γιατί τότε είναι που δεν θα ακουμπάει το παιδί του όποιος πάθει δισκοπάθεια. Αυτό το έχει σκεφτεί κανείς; Εγώ που έχω δισκοπάθεια καθημερινά ζω με αυτή τη σκέψη. Και μη μου πει κανείς ότι μία εγχείριση στη μέση βελτιώνει την κατάσταση γιατί δεν ξέρω άνθρωπο που να έχει γίνει καλύτερα από εγχείριση δισκοπάθειας.

Επίσης, θεωρώ πως κάθε κίνησή μας, κάθε βλέμα μας προς τα μωρά (ιδίως μέχρι την ηλικία των 2 ετών) είναι θέμα διαπεδαγώγησης. ακόμη και το αν θα πέσω πάνω στο έπιπλο ή όχι αν το δει το μωρό, κάτι σημαίνει για αυτό. Αν βαριέται και με το 1ο κλάμα το πάρει κάποιος αγκαλιά, μαθαίνει ότι η αντιδραση στο κλάμα από βαρεμάρα είναι η αγκαλιά. Αν κλαίει από πείνα και το πάρω αγκαλιά να το ταϊσω, μαθαίνει ότι το φαγητό το τρώμε αγκαλιά, αν κλάψει επειδή θύμωσε που το αδελφάκι του του πήρε το παιχνίδι και το πάρουμε αγκαλιά αντί να του δώσουμε άλλο παιχνίδι, τότε μαθαίνει ότι η αντίδραση στο κλάμα του θυμού είναι η αγκαλιά. Αυτά νομίζω είναι κοινή λογικη, και δεν καταλαβαίνω γιατί διαφωνούν μαζί μου κάποιοι που λένε τα ίδια πράγματα με άλλα λόγια.

PASOUMI
22-01-10, 12:27
Γενικά για μένα νομιζω πως εχει να κανεις πως εχει μεγαλωσει η καθε γενεά. Εγω απ τις δικες μου εμπειριες εχω δει οτι ολοι οι παλιοι που μεγαλωσανε πιο σκληρα απο εμας (ειτε συγγενεις ειτε οχι) μου λενε αστο το παιδι να κλαψει (σε λογικα πλαισια) δεν πειραζει.οι νεοτεροι ομως οταν ακουσουν τον μικρο μου να κλαψει εστω κ για δευτερολεπτα κατ ευθειαν μου λενε παρτον αγκαλια να μην κλαει το καημενο.
για μενα η σωστη λυση ειναι καπου στη μεση. οχι καθολου αγκαλια αλλά ουτε κ συνέχεια ομως. και πανω απ ολα ποιος ειναι ο λογος που θελει την αγκαλια καθε φορα.
εγω τον μικρο μεχρι 1,5 χρονων τον επαιρνα αγκαλια οποτε ηθελε αυτός ή οποτε ηθελα εγω. τωρα ομως σιγα σιγα που βλεπω οτι αρχιζει κ καταλαβαινει ( κ μπορει κ να με "καβαλίσει" γιατι τα μικρα, τελικά, ειναι πολύ...ύπουλα κ κατεργαρικα :D) ειμαι πιο εγκρατής με τις αγκαλιές. κ ας γκρινιάξει κ ας κλαψει καποιες φορες γι αυτο. σκεφτομαι οτι το κανω γι το μελλοντικο του καλο κ παρηγοριεμαι στα κλαματα του.
τωρα γενικα για ολο το διαλογο που υπαρχει εδω, σαφως κανεις δεν θα αλλαξει τη γνωμη του αλλου, ειδικα για ενα τοσο σοβαρο θεμα οσο ειναι η διαπεδαγωγηση των παιδιων του,ειναι τελειως ουτοπικο αυτο κ δεν θα πρεπει κανεις γονιος να κατακρινει τη συμπεριφορα κ τις πραξεις του αλλου. ο καθενας ας κοιταζει τα παιδια του κ ας παραθετει τη γνωμη του χωρις παρατραγουδα.

ANNA27!
22-01-10, 12:29
δε νομίζω ότι έχουμε όλοι εντελώς αντίθετη άποψη.
άλλα συμφραζόμενα απλώς!
προφανώς με 3 παιδιά και πρόβλημα υγείας αλλάζουν τα δεδομένα ή αναπροσαρμόζονται.

το θέμα είναι το αποτέλεσμα και όλοι επιθυμούμε να χουμε ευτυχισμένα παιδιά, με όποιο τρόπο, δε το αμφισβητεί κανείς μας αυτό.

elachl
22-01-10, 12:34
και εγω ετσι την ειχα τη μικρη ΜΟΥ...και τωρα δηλαδη που κοντευει τα 3 δεν την αφηνω καθολου να κλαψει!καλο η κακο εγω ετσι ειμαι με το παιδι ΜΟΥ! :mrgreen::confused:

elachl
22-01-10, 12:36
Γενικά για μένα νομιζω πως εχει να κανεις πως εχει μεγαλωσει η καθε γενεά. Εγω απ τις δικες μου εμπειριες εχω δει οτι ολοι οι παλιοι που μεγαλωσανε πιο σκληρα απο εμας (ειτε συγγενεις ειτε οχι) μου λενε αστο το παιδι να κλαψει (σε λογικα πλαισια) δεν πειραζει.οι νεοτεροι ομως οταν ακουσουν τον μικρο μου να κλαψει εστω κ για δευτερολεπτα κατ ευθειαν μου λενε παρτον αγκαλια να μην κλαει το καημενο.
για μενα η σωστη λυση ειναι καπου στη μεση. οχι καθολου αγκαλια αλλά ουτε κ συνέχεια ομως. και πανω απ ολα ποιος ειναι ο λογος που θελει την αγκαλια καθε φορα.
εγω τον μικρο μεχρι 1,5 χρονων τον επαιρνα αγκαλια οποτε ηθελε αυτός ή οποτε ηθελα εγω. τωρα ομως σιγα σιγα που βλεπω οτι αρχιζει κ καταλαβαινει ( κ μπορει κ να με "καβαλίσει" γιατι τα μικρα, τελικά, ειναι πολύ...ύπουλα κ κατεργαρικα :D) ειμαι πιο εγκρατής με τις αγκαλιές. κ ας γκρινιάξει κ ας κλαψει καποιες φορες γι αυτο. σκεφτομαι οτι το κανω γι το μελλοντικο του καλο κ παρηγοριεμαι στα κλαματα του.
τωρα γενικα για ολο το διαλογο που υπαρχει εδω, σαφως κανεις δεν θα αλλαξει τη γνωμη του αλλου, ειδικα για ενα τοσο σοβαρο θεμα οσο ειναι η διαπεδαγωγηση των παιδιων του,ειναι τελειως ουτοπικο αυτο κ δεν θα πρεπει κανεις γονιος να κατακρινει τη συμπεριφορα κ τις πραξεις του αλλου. ο καθενας ας κοιταζει τα παιδια του κ ας παραθετει τη γνωμη του χωρις παρατραγουδα.
ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ!:mrgreen::confused:

maan
22-01-10, 12:37
και εγω ετσι την ειχα τη μικρη ΜΟΥ...και τωρα δηλαδη που κοντευει τα 3 δεν την αφηνω καθολου να κλαψει!καλο η κακο εγω ετσι ειμαι με το παιδι ΜΟΥ! :mrgreen::confused:

πολυ ωραία το θέτεις! τελικά εμείς συμφωνούμε σε πολλά!!:)

fistikaki
22-01-10, 14:08
εμενα πολλες φορες κανει οτι κλαιει ψευτικα, οταν δεν της γινεται το δικο της...

ε, δε τρεχω να την παρω αγκαλια!! της λεω 'εεεεεεεεεεεεεπ... μουφοκλαμααααααα'

και ξεραινεται στο γελιο!!!:lol:

sweet_february
22-01-10, 15:36
Κι εγω θα συμφωνησω με αυτο που οι περισσοτεροι ειπανε: Ολα με μετρο. Πιστευω παιζει πολυ σημαντικο ρολο να ξεχωριζεις το λογο που κλαει καθε φορα! Αν κλαιει γιατι πειναει, διψαει, ειναι λερωμενη, κρυωνει ή ζεσταινεται, ποναει καπου τοτε δρω αμμεσα! Δεν νομιζω δηλαδη πως υπαρχει καποιος που να ξερει πως κλαιει δικαιολογημενα το παιδι του και να το αφηνει!
Απο εκει και περα αν κλαιει για να εκτονωθει ή επειδη βαριεται ή επειδη θελει κατι και δεν μπορει να το ζητησει αλλιως δεν νομιζω πως πειραζει να κλαψει και λιγο. Δεν εννοω να αλλαξει και χρωμα απο το κλαμμα, απλα να κλαψει λιγακι.
Ο καθενας βεβαια κανει αυτο που θεωρει σωστο για τη δικη του οικογενεια! Ομως πιστευω πως το μετρο ειναι η χρυση τομη σε ολα!

Dimitra83
22-01-10, 15:45
συμφωνω απολυτα με τη φαιη.το ιδιο κανουμε κ εμεις κ δεν ειναι αδιαφορια ουτε κακοποιηση ουτε στερηση αγαπης

agentP
22-01-10, 15:58
Γενικά για μένα νομιζω πως εχει να κανεις πως εχει μεγαλωσει η καθε γενεά. Εγω απ τις δικες μου εμπειριες εχω δει οτι ολοι οι παλιοι που μεγαλωσανε πιο σκληρα απο εμας (ειτε συγγενεις ειτε οχι) μου λενε αστο το παιδι να κλαψει (σε λογικα πλαισια) δεν πειραζει.οι νεοτεροι ομως οταν ακουσουν τον μικρο μου να κλαψει εστω κ για δευτερολεπτα κατ ευθειαν μου λενε παρτον αγκαλια να μην κλαει το καημενο.
Νομίζω είναι θέμα νοοτροπίας όχι ηλικίας, ο πατέρας μου που είναι άνω των 75, δεν μπορεί ν' ακούει μωρό που το αφήνουν να κλαίει (όχι από εκνευρισμό από έννοια). Και εμάς σαν μωρά δεν μας άφησαν ποτέ να κλαίμε και με τα εγγόνια του, αμέσως ρωτάει τι έχουν.
Μην ξεχνάμε ότι παλιότερα τα μωρά μεγάλωναν σε σπίτια γεμάτα από ανθρώπους κι όχι μόνα με έναν ή έστω και δύο γονείς στο διαμέρισμα. Πάντα βρισκόταν μια γιαγιά ή μεγαλύτερη αδελφή, ή ξαδελφη ή θεία ν' ασχοληθεί.
Το ν' αφήνεις το μωρό να κλαίει νομίζω ότι είναι νέα ιδέα, προσωπικά δεν το έχω ακούσει από κανέναν μεγαλύτερο.

minoan
22-01-10, 16:13
Μην ξεχνάμε ότι παλιότερα τα μωρά μεγάλωναν σε σπίτια γεμάτα από ανθρώπους κι όχι μόνα με έναν ή έστω και δύο γονείς στο διαμέρισμα. Πάντα βρισκόταν μια γιαγιά ή μεγαλύτερη αδελφή, ή ξαδελφη ή θεία ν' ασχοληθεί.

Σωστό! Και φανταστείτε πόσες αδελφές-ξαδέλφες-θείες/γεροντοκόρες υπήρχαν που ήταν σπίτι ή κάπου κοντά στη γειτονιά και δεν κάνανε τίποτα. Ούτε σχολείο οι περισσότερες δεν πήγαιναν και σίγουρα όχι για καφέ με τις φίλες ή σε άλλες δραστηριότητες. Φαντάζομαι κάπως έτσι ήταν εφικτό να μεγαλώνει μια οικογένεια 6 και 8 και 10 παιδιά! Όλες οι θεωρίες για τις αγκαλιές και την ανεξαρτοποίηση (πχ να κοιμάται το παιδί σε δικό του δωμάτιο/κρεβάτι) μου φαίνεται βγήκαν όταν η γυναίκα έπρεπε να είναι και μητέρα και νοικοκυρά και σύζυγος και εργαζόμενη μόνη της με τις γιαγιάδες στην άλλη άκρη της πόλης. Δε ξέρω...υποθέτω....

desperate_mary
22-01-10, 16:31
Φιλοι και φιλες,

Διαβασα ολα τα ποστ στο τοπικ αυτο και πραγματικα λυπηθηκα και μπερδευτηκα ταυτοχρονως.

Ειμαι νεα μητερα χωρις καποια καθοδηγηση στο σπιτι μου απο μητερα. Το φορουμ αυτο με εχει βοηθησει απιστευτα να λυσω προβληματα που ειχα κατα τη διαρκεια της προσαρμογης μας με το μπεμπουλη, και ειναι πλεον αναποσπαστο κομματι της καθημερινοτητας μας.

Στο θεμα των αγκαλιων ομως δεν ξερουμε τι να κανουμε γιατι παρακολουθω εμπειρες μανουλες και πατεραδες να διαφωνουν σθεναρα.

Το τι θα κανουμε εμεις με το δικο μας παιδι θα το δουμε στην πορεια, γιατι δεν εχω σχηματισει αποψη με αυτα που διαβασα και δεν ξερω με ποιον να συμφωνησω, γιατι ολοι εχουν δικαιο.

Διαφωνω καθετως ομως με τις ειρωνειες και τις προσωπικες επιθεσεις σε καποιους. Ειναι ευκολο να κανουμε κριτικη στις πραξεις καποιου ειδικα οταν εχουμε ξεπερασει το ενδεχομενως απελπιστικο σταδιο αναπτυξης του παιδιου του και ισως να εχουμε ξεχασει τι τραβηξαμε στο αντιστοιχο σταδιο.

Δεν μπορει καποιος η καποια να θεωρει "αδιανοητο" εκ μερους μου να εφαρμοσω μια μεθοδο να ηρεμησω το μωρακι μου λιγο ανορθοδοξη για τα δικα της/του γουστα. Θα ηταν προτιμοτερο να κανω 1 χρονο να κοιμηθω, το σπιτι μου να βρωμαει, να ειμαι ατημελητη, να βριζομαστε ολη μερα με τον αντρα μου η να χωρισουμε κιολας και στο τελος να μισησω αυτο το παλσματακι που απλως ποναει και η μαμα του δεν μπορει να το ανακουφισει??? Αν καποιος κοιμαται 2 ωρες το 24ωρο και τις υπολοιπες 22 τσιριζει ενα μωρο απο τους κολικους με μαθηματικη ακριβεια θα του συμβουν τα παραπανω.

Οταν λοιπον αγαπητη/ε ερθεις αε αυτη τη θεση εσυ μην επιλεξεις την αδιανοητη μεθοδο για να ηρεμησεις το μωρο σου και να χαρεις τους πρωτους μηνες της ζωης του. Ευχομαι ομως να μη σου συμβουν τα υπολοιπα που ανεφερα

Οταν μια μανουλα λεει οτι της κοπηκαν τα χερια απο τις αγκαλιες - το πιστευω και το σεβομαι. Δεν μπορω να τη βοηθησω ουτε να της πω να το αφησει να κλαιει. Εκεινη ξερει.

Οταν μια μανουλα λεει οτι το αφηνε να κλαιει και δεν το επαιρνε αγκαλια- το πιστευω και το σεβομαι. Δεν μπορω να τη βοηθησω - ειχε τους λογους της.

Μια μανουλα οφειλει να ειναι ηρεμη και ξεκουραστη για να μεγαλωσει σωστα το παιδακι της. Αν η αγκαλια την κουραζει και τη δυσαρεστει να την κοψει αμεσως! Αν το να μην παιρνει το παιδι της αγκαλια για να μην "μαθει" τη στενοχωρει να το παρει αγκαλια αμεσως!

Αφηστε τον καθενα να μεγαλωσει τα παιδια του οπως θελει.

Αφηστε τα παλια χρονια και την εξιδανικευση τους. Υπηρχαν παρα πολλα ασχημα στις εποχες εκεινες που τα ξεχναμε..

Συγνωμη για το τεραστιο ποστ... Οποιος θελει το διαβαζει

fistikaki
22-01-10, 20:02
αν και εχουμε ξεφυγει -ως συνηθως :lol: - απο το θεμα

θα πω το εξης (εδω θα εβαζα κομμα αλλα εβγαλε το κουμπακι η μικρη :-? )


λογικα ολες μας ξεχωριζουμε το κλαμα της αμεσης αναγκης (κομμα) το κλαμμα του 'κατι δεν παει καλα' (κομμα :lol: ) το κλαμμα του 'τσακιζομαι και παραταω οτιδηποτε κανω και τρεχω στο παιδι μου'

απο το κλαμα του 'ουφ μαμα βαριεμαι παρε με αγκαλια!!' ή το κλαμμα του 'νυσταζω και δεν ξερω τι να κανω και κλαιω' ... οκ στις 2 τελευταιες περιπτωσεις δεν τρεχω σα τρελη να παω κοντα της...

κλαμα απο κλαμα διαφερει

Dimitra83
22-01-10, 20:09
και εμεις αυτο λεμε τοση ωρα αλλα...

Palladin
23-01-10, 22:12
ο μόνος τρόπος για να ξεμάθει είναι το κλάμα. Για μία βδομάδα τουλάχιστον θα κλαίει συνέχεια, απλά συνέχεια. Μετά σιγά σιγά θα αρχίσει να συνηθίζει.


Ο πεθερός μου ήταν γιατρός:
Μου είχε πει λοιπόν: Τα παιδιά ξέρουν πότε θα σταματήσουν το κλάμα. Από την 1η μέρα να το μάθεις σε πρόγραμμα. Υπάρχει η ώρα της αγκαλιάς , του παιχνιδιού αλλά και του ύπνου και της ηρεμίας και η ώρα που πρέπει να μένει μόνο του.
Το 1ο παιδί του πριν από 45 χρόνια το άφησε να κλαίει 3 μέρες συνεχόμενες μόλις το πήραν από το μαιευτήριο. Δεν ξαναέκλαψε από τότε.


λιζα μαλλον εχεις προβλημα στο διαβασμα γιατι κανεις δεν ειπε να μη τα περνουμε αγκαλια επιτηδες :shock::shock::shock:
το ποιος έχει πρόβλημα ανάγνωσης είναι ένα καλό ερώτημα:rolleyes:

επίσης επειδή δεν αντέχω, θέλω να πω ότι πίστευα μέχρι πρόσφατα, ότι και ο πιο σκληρός, και ο πιο χαζός άνθρωπος θα μπορούσαν να κατανοήσουν ότι ένα μωρό που επί 9 ολόκληρους μήνες ζούσε μέσα στην κοιλιά της μητέρας του, την άκουγε και την μύριζε και αισθανόταν την ζεστασιά της, όταν γενιέται και το παρατάς ξαφνικά μόνο του να πλαντάζει για 3 μέρες (έλεος!) νιώθει απελπισία, φόβο και μοναξιά. Και το ότι ήταν γιατρός δεν μου λέει τίποτα, και ο Μένγκελε γιατρός ήταν

Dimitra83
23-01-10, 22:22
συμφωνω οτι αυτο με το 3ημερο κλαμα το θεωρω απανθρωπο κ σε καμια περιπτωση δε το υποστηριζω.επειδη εκανες παραθεση το σχολειο μου ελπιζω να καταλαβες τι εννοουσα εγω κ 2-3 αλλα ατομα.οταν μιλαμε για νεογεννητο ΝΑΙ συμφωνω στην αμεση αγκαλια.αλλα ειπα οτι εχει διαφορα ενα νεογεννητο ενα 6 μηνων ενα 2 ετων κ ενα 4.κ σε καθε ηλικια αντιδρας αλλιως σε καθε τυπο κλαματος.αλλο να πειναει να ποναει να ειναι αρρωστο αλλο να βαριεται να εχει πεισμωσει κτλ.
πχ η κορη μου 2 ετων καμια φορα απο βαρεμαρα ερχοταν κ ηθελε αγκαλια κ τσιριζε.την επαιρνα κ μολις την αφηνα παλι τα ιδια.προτιμοτερο ηταν να την παρω κ να παμε να παιξουμε κουκλοθεατρο η να ζωγραφισουμε η να πουμε παραμυθι κ το ευχαριστιοταν.
ο γιος μου 2 ετων κ αυτος οπως ειπα δεν ειναι της αγκαλιας απο πολυ μωρο.απο 2 μηνων δε κοιμοταν αγκαλια με τιποτα.σπαραζε κ κουνουσε χερια ποδια οπως κ αν τον κρατουσα.μολις τον τυλιγα ελαφρα με μια πανα κ τον εβαζα στο ριλαξ κοιμοταν αμεσως.επρεπε ντε και καλα να ειναι αγκαλια?αφου δεν ηθελε το μωρο!σημερα συγκεκριμενα επαιζε με τα τουβλακια του κ πηγα να τον φιλισω κ δυσανασχετησε γιατι νομιζε οτι θα του χαλασω το παιχνιδι.
οχι δε το ζορισα το παιδι.ειχε αναγκη να παιξει μονος του κ τον αφησα.

Iride
24-01-10, 00:34
Ο μεγαλύτερος γιος μας μεγάλωσε μες τις αγκαλιές μας από νεογέννητο μέχρι τώρα. Κουραζόμασταν κάποιες φορές συνέχεια αγκαλιά, αλλά με τον ίδιο τρόπο μεγαλώσαμε και το δεύτερο παιδάκι μας. Τώρα τα κυνηγάμε να τα πάρουμε αγκαλιά! Έχουν τις δικές τους ασχολίες, τα παιχνίδια τους... Έχω καταλήξει ότι η αγκαλιά δεν τα "χάλασε" σε τίποτα, η παιδίατρος έλεγε "αγκαλιά ναι, κούνημα για να κοιμηθούν όχι". Αν έχω την ευκαιρία και τρίτη φορά, πάλι στην αγκαλιά θα μεγαλώσει...

kit_katerina
28-01-10, 16:01
Χιλιοειπωμενο αλλα ανεξαντλητο το θεμα, εε?

Εχω καταληξει στο οτι κανενας δεν μπορει να πει σε κανενα τι να κανει, ουτε καν να του υποδειξει. Η καθεμια/καθενας παιρνει το ρισκο του πιστευοντας οτι κανει το καλυτερο για τα παιδια του. Το τι θα βγει στην πορεια κανεις δεν ξερει. Οι γνωμες των "ειδικων" (γιατι δεν πιστευω οτι υπαρχουν ειδικοι σε τετοια θεματα) και μη διαφερουν και παντα θα διαφερουν. Τελικα μαλλον εμεις προσπαθουμε να πεισουμε -ποιους?, μηπως και τους εαυτους μας?- οτι κανουμε καλη δουλεια σαν γονεις! Ευχομαι πραγματικα ολοι να κανουμε οντως το καλυτερο για τα παιδια μας, οποιασδηποτε ηλικιας κι αν ειναι, για να γινει και το μελλον τους καλυτερο απο αυτο που ειχαμε εμεις...

Παρολα αυτα, (για να πω και την εμπειρια μου και οχι τη γνωμη μου) ειμαι υπερμαχος της αγκαλιας και ολων αυτων που ισως θεωρουνται οτι χαλανε ενα παιδι (κουνημα, τραγουδι κ.α.) Κατα καιρους φορεσα ζωνη στη μεση απο την κουραση, χρησιμοποιησα θερμαντικες αλοιφες και συσκευες μασαζ για την υπερκοπωση, δεν προλαβαινα να ασχοληθω καθολου με τον εαυτο μου (νυχια, αποτριχωση, κομμωτηριο και τα λοιπα "των γυναικων"). Αλλα δε με ενοιαξε καθοοοολου! Η κουραση περασε (ή περναει), τα υπολοιπα ειναι δευτερευουσας σημασιας για μενα. Οταν αποφασισα να γινω μαμα αποφασισα επισης οτι ο εαυτος μου ερχεται σε 2η μοιρα και προτεραιοτητα θα εχουν τα παιδια μου. Το κυριοτερο για μενα ειναι να κανω αυτο που πιστευω οτι ειναι καλυτερο για το παιδι μου και αυτο τελικα πιστευω πως πρεπει να κανουμε ολοι.

Ellemphriem
28-01-10, 19:20
Παρολα αυτα, (για να πω και την εμπειρια μου και οχι τη γνωμη μου) ειμαι υπερμαχος της αγκαλιας και ολων αυτων που ισως θεωρουνται οτι χαλανε ενα παιδι (κουνημα, τραγουδι κ.α.) Κατα καιρους φορεσα ζωνη στη μεση απο την κουραση, χρησιμοποιησα θερμαντικες αλοιφες και συσκευες μασαζ για την υπερκοπωση, δεν προλαβαινα να ασχοληθω καθολου με τον εαυτο μου (νυχια, αποτριχωση, κομμωτηριο και τα λοιπα "των γυναικων"). Αλλα δε με ενοιαξε καθοοοολου! Η κουραση περασε (ή περναει), τα υπολοιπα ειναι δευτερευουσας σημασιας για μενα. Οταν αποφασισα να γινω μαμα αποφασισα επισης οτι ο εαυτος μου ερχεται σε 2η μοιρα και προτεραιοτητα θα εχουν τα παιδια μου. Το κυριοτερο για μενα ειναι να κανω αυτο που πιστευω οτι ειναι καλυτερο για το παιδι μου και αυτο τελικα πιστευω πως πρεπει να κανουμε ολοι.

Πολυ ομορφα το εθεσες......:lol::lol:

νινάκια2
28-01-10, 22:52
Στα μαθήματα ψυχοπροφυλακτικής μας είχαν πει κάτι που μου άρεσε." Το παιδί γεννιέτε από την κοιλιά και ο άνθρωπος από την αγκαλιά"

tarshou
29-01-10, 02:06
Συμφωνώ απόλυτα. Επίσης όμως να μην ξεχνάμε ότι τόσο το παιδί όσο και ο άνθρωπος χρειάζονται και αέρα για να αναπνέουν.

kit_katerina
29-01-10, 16:52
Συμφωνώ απόλυτα. Επίσης όμως να μην ξεχνάμε ότι τόσο το παιδί όσο και ο άνθρωπος χρειάζονται και αέρα για να αναπνέουν.
Βεβαια, συμφωνω! Οπως ειναι ασχημο να το καταπιεζεις και να μην το παιρνεις αγκαλια οταν το θελει, ετσι ασχημο ειναι και να το παιρνεις αγκαλια οταν αυτο δε θελει.

maan
29-01-10, 16:59
αχ ρε κορίτσια...μου φαίνεται αδιανόητο μια μανούλα να μην παίρνει ένα βρεφάκι-μωράκι-παιδάκι αγκαλιά ενώ αυτό το ζητάει, επειδή αυτή δεν θέλει-πονάει-πεινάει...και ο,τιδήποτε άλλο...έτσι μεγάλωσα δεν ξέρω...εγώ ακόμα ζητάω αγκαλιά από τη μαμά και το μπαμπά μου και αν δε με πάρουν θυμώνω...:)

tarshou
29-01-10, 17:06
Να σου πω, προσωπική μου θέση πάντα, όπως με ενοχλεί να βλέπω ένα μωρό να σπαρταράει στο κλάμα για να το πάρει η μητέρα του αγκαλιά και εκείνη να αδιαφορεί ή να προτιμάει να διαβάσει περιοδικό ή να μιλήσει στο τηλέφωνο (δεν λέω να έχει να κάνει πραγματικά κάτι επείγον εκείνη τη στιγμή), το ίδιο με ενοχλεί ένα παιδί που κλαίει και χτυπιέται γιατί έχει μάθει να κρέμεται συνέχεια πάνω από τη μητέρα του. Αγκαλιές, φιλιά, χάδια, παιχνίδια, όλα για τα παιδάκια μας. Αλλά όχι να φτάνουμε και στο άλλο άκρο. Ούτε το έτσι ούτε το αλλιώς κάνουν καλό.

marandnik
29-01-10, 17:25
Να σου πω, προσωπική μου θέση πάντα, όπως με ενοχλεί να βλέπω ένα μωρό να σπαρταράει στο κλάμα για να το πάρει η μητέρα του αγκαλιά και εκείνη να αδιαφορεί ή να προτιμάει να διαβάσει περιοδικό ή να μιλήσει στο τηλέφωνο (δεν λέω να έχει να κάνει πραγματικά κάτι επείγον εκείνη τη στιγμή), το ίδιο με ενοχλεί ένα παιδί που κλαίει και χτυπιέται γιατί έχει μάθει να κρέμεται συνέχεια πάνω από τη μητέρα του. Αγκαλιές, φιλιά, χάδια, παιχνίδια, όλα για τα παιδάκια μας. Αλλά όχι να φτάνουμε και στο άλλο άκρο. Ούτε το έτσι ούτε το αλλιώς κάνουν καλό.

Όλες έχουμε παιδιά και δε νομίζω να υπάρχει κάποια από εμάς που να μην έχει βιώσει ξέσπασμα γκρίνιας από το παιδί της, εκεί κυρίως στις ηλικίες 2 με 3. Όταν βλέπει ένας τρίτος το ξέσπασμα ενός παιδιού δεν είναι σε θέση να γνωρίζει για ποιο λόγο φέρεται έτσι. Έχει δίκιο; Έχει άδικο; Είναι κουρασμένο; Είναι απογοητευμένο; Κρυώνει; Ζηλεύει;
Πώς μπορείς να είσαι τόσο σίγουρη και να βγάζεις το συμπέρασμα ότι όλα τα παιδιά που κλαίνε και ζητούν την αγκαλιά της μητέρας τους το κάνουν επειδή είναι απλά κακομαθημένα;

Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν δύο άκρα. Πιστεύω ότι τα παιδιά δεν κακομαθαίνουν από την εκδήλωση στοργής, όταν αυτά την επιζητούν αλλά από πολλά άλλα πράγματα. Επίσης θεωρώ ότι η αγκαλιά δεν είναι παραχώρηση που κάνουμε στο παιδί αλλά πρωταρχικό του δικαίωμα.

Δεν θα δώσω τίποτα λιγότερο στο παιδί μου από ότι δικαιούται ακόμα και ένα μικρό "άλογο" ζώο της ζούγκλας.;)

http://media-cdn.tripadvisor.com/media/photo-s/01/56/4a/57/mama-and-baby-monkey.jpg

tarshou
29-01-10, 17:40
Ποιός μίλησε για κακομαθημένα παιδιά; Σε αυτά που είπα, διάβασες πουθενά να αναφέρομαι σε κακομαθημένα παιδιά ή όχι; Ούτε σε κανένα απολύτως σημείο ανέφερα ότι όποτε ένα παιδί κλαίει το κάνει επειδή θέλει μόνο να γκρινιάξει και επειδή είναι κακομαθημένο. Τι συμπεράσματα είναι αυτά που έβγαλες; Αν είναι δυνατόν!!! Στο νύχι στέκεσαι; Να καταλαβαίνουμε τι διαβάζουμε, εκτός αν το κάνεις μόνο και μόνο για να αντιταχθείς. Κι εγώ έχω δύο παιδιά, κι εγώ τα παίρνω συνέχεια αγκαλιά και προσπαθώ να ρουφήξω κάθε στιγμή τους. Ούτε είπε κανείς ότι κρίνουμε τα παιδιά των άλλων. Μάλλον διάβαζες κάποια άλλο μήνυμα και τα μπέρδεψες με το δικό μου.

marandnik
29-01-10, 17:44
το ίδιο με ενοχλεί ένα παιδί που κλαίει και χτυπιέται γιατί έχει μάθει να κρέμεται συνέχεια πάνω από τη μητέρα του.

Από αυτό, έβγαλα το συμπέρασμα, ότι μιλάς για ένα παιδί που κλαίει και χτυπιέται και βγάζεις το συμπέρασμα ότι το κάνει επειδή έχει μάθει να κρέμεται συνέχεια πάνω από τη μητέρα του....:confused:
Εννοούσες κάτι άλλο; Σε έθιξα με κάποιον τρόπο; Διάβασες κάτι στο προηγουμενο post μου που να σε θίγει ή να σε προσβάλει;

tarshou
29-01-10, 17:54
Δε θίχτηκα καθόλου. Απλά μου έκαναν εντύπωση αυτά που έλεγες γιατί καμία σχέση δεν είχαν με αυτά που έλεγα εγώ. Ακόμη και στα λόγια μου που παρέθεσες δε λέω ότι όποιο παιδί που κλαίει είναι κακομαθημένο και το κάνει γιατί έχει μάθει να κρέμεται από τη μητέρα του. Να το πω με άλλα λόγια: ένα παιδί που κλαίει σίγουρα έχει τους λόγους του. Μπορεί να πονάει. Μπορεί να πεινάει/διψάει. Μπορεί να είναι θυμωμένο. Μπορεί να είναι στεναχωρημένο. Μπορεί... μπορεί... μπορεί... Η κάθε μάνα ξέρει καλύτερα το δικό της παιδί και μόνο εκείνη ξέρει (κι όχι πάντα) τους λόγους για τους οποίους κλαίει το παιδί της. Αυτό που είπα, λοιπόν, είναι ότι όταν ο λόγος που κλαίει ένα παιδί είναι επειδή θέλει ντε και καλά αγκαλιά ενώ εκείνη την ώρα η μητέρα του δεν μπορεί να το πάρει και αυτό επιμένει κλαίγοντας (και αυτό σε ηλικία που το παιδί να μπορεί να καταλάβει κάποια πράγματα) και χάνοντας εντελώς τον έλεγχό του, αυτό είναι που με ενοχλεί. Δε γενίκευσα, δεν μίλησα για κακομαθημένα παιδιά. Ακόμη κι αυτό το παιδί δε θα το χαρακτήριζα κακομαθημένο σε καμία περίπτωση. Βασικά, δε θα το χαρακτήριζα τίποτα, όπως δε θα μου άρεσε να χαρακτηρίζουν και τα δικά μου τα παιδιά. Δεν έβγαλα κανένα συμπεράσμα, είπα απλά ότι όταν γίνεται μόνο για αυτόν τον λόγο, εμένα προσωπικά δε μου αρέσει. Αυτό.

Φαντάζομαι ότι και στη δική μας παρεξήγηση έπαιξε ρόλο ο γραπτός λόγος που δεν γίνεται πάντα τόσο κατανοητός όσο ο προφορικός. Αν κάτι από όσα είπα ακούστηκε προσβλητικό, ζητάω συγγνώμη.

marandnik
29-01-10, 18:00
Φαντάζομαι ότι και στη δική μας παρεξήγηση έπαιξε ρόλο ο γραπτός λόγος που δεν γίνεται πάντα τόσο κατανοητός όσο ο προφορικός. Αν κάτι από όσα είπα ακούστηκε προσβλητικό, ζητάω συγγνώμη.

Καθόλου. Ούτε χρειάζεται συγγνώμη. Απλά και εγώ αυτά ακριβώς ήθελα να πω:


ένα παιδί που κλαίει σίγουρα έχει τους λόγους του. Μπορεί να πονάει. Μπορεί να πεινάει/διψάει. Μπορεί να είναι θυμωμένο. Μπορεί να είναι στεναχωρημένο. Μπορεί... μπορεί... μπορεί... Η κάθε μάνα ξέρει καλύτερα το δικό της παιδί και μόνο εκείνη ξέρει (κι όχι πάντα) τους λόγους για τους οποίους κλαίει το παιδί της.

Ότι ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι γιατί κλαίει και ζητά αγκαλιά ένα παιδί, οπότε δεν μπορούμε να πούμε ότι το κάνει γιατί έχει μάθει να κρεμιέται πάνω από τη μητέρα του.;) Τελικά, το ίδιο ακριβώς είπες και εσύ σε επόμενο post σου, οπότε δεν τίθεται θέμα παρεξήγησης αλλά συμφωνίας!

tarshou
29-01-10, 18:04
Μ'αρέσει να διαφωνούμε συμφωνώντας... ή να συμφωνούμε διαφωνώντας :lol:

marandnik
29-01-10, 18:18
Μ'αρέσει να διαφωνούμε συμφωνώντας... ή να συμφωνούμε διαφωνώντας :lol:

:mrgreen::mrgreen::mrgreen:

xristina 32
04-02-10, 16:21
μπορείς να το αγοράσεις. όποια φτιάχνει να της στείλει ένα πμ.
καλύτερο θα ήταν να το αγοράσεις απο κάποια έμπειρη στο θέμα, έτσι ώστε να σου κάνει μια καθοδήγηση γιατί δεν έινια ότι το φοράς όπως να ναι το μωρό, θέλει συγκεκριμένους τρόπους.
δες το babywearing.gr αλλά νομίζω ότι λείπει διακοπές! κάνουν και συναντήσεις, κάτι που θα σε βοηθήσει πολύ για να δείς τρόπους κτλ!

εχω μια μπεμπουλα 4,5 μηνων και συμπασχω με την evita... Δεν μπορω να κανω βημα μακρυα της χωρις να μας ακουσει ολη η περιοχη:oops:.. την εχω κακομαθει ή οχι δεν ξερω, ομως με ενδιαφερει πολυ να αγορασω απο καποια που θα μου δειξει και τη σωστη χρηση του. Αν υπαρχουν συστασεις παρακαλω στειλτε μου:lol:!! Μ αρεσει να την εχω αγκαλια, αλλα πρεπει να γινονται κ αλλες δουλειες μεσα στο σπιτι δυστηχως ή ευτυχως:rolleyes:

xristina 32
04-02-10, 16:28
Χιλιοειπωμενο αλλα ανεξαντλητο το θεμα, εε?

Εχω καταληξει στο οτι κανενας δεν μπορει να πει σε κανενα τι να κανει, ουτε καν να του υποδειξει. Η καθεμια/καθενας παιρνει το ρισκο του πιστευοντας οτι κανει το καλυτερο για τα παιδια του. Το τι θα βγει στην πορεια κανεις δεν ξερει. Οι γνωμες των "ειδικων" (γιατι δεν πιστευω οτι υπαρχουν ειδικοι σε τετοια θεματα) και μη διαφερουν και παντα θα διαφερουν. Τελικα μαλλον εμεις προσπαθουμε να πεισουμε -ποιους?, μηπως και τους εαυτους μας?- οτι κανουμε καλη δουλεια σαν γονεις! Ευχομαι πραγματικα ολοι να κανουμε οντως το καλυτερο για τα παιδια μας, οποιασδηποτε ηλικιας κι αν ειναι, για να γινει και το μελλον τους καλυτερο απο αυτο που ειχαμε εμεις...

Παρολα αυτα, (για να πω και την εμπειρια μου και οχι τη γνωμη μου) ειμαι υπερμαχος της αγκαλιας και ολων αυτων που ισως θεωρουνται οτι χαλανε ενα παιδι (κουνημα, τραγουδι κ.α.) Κατα καιρους φορεσα ζωνη στη μεση απο την κουραση, χρησιμοποιησα θερμαντικες αλοιφες και συσκευες μασαζ για την υπερκοπωση, δεν προλαβαινα να ασχοληθω καθολου με τον εαυτο μου (νυχια, αποτριχωση, κομμωτηριο και τα λοιπα "των γυναικων"). Αλλα δε με ενοιαξε καθοοοολου! Η κουραση περασε (ή περναει), τα υπολοιπα ειναι δευτερευουσας σημασιας για μενα. Οταν αποφασισα να γινω μαμα αποφασισα επισης οτι ο εαυτος μου ερχεται σε 2η μοιρα και προτεραιοτητα θα εχουν τα παιδια μου. Το κυριοτερο για μενα ειναι να κανω αυτο που πιστευω οτι ειναι καλυτερο για το παιδι μου και αυτο τελικα πιστευω πως πρεπει να κανουμε ολοι.

πολυ συγκινητικο ετσι οπως το θετεις και ομοιως πραττω και εγω!! Αλλα μην ξεχναμε οτι πρεπει πρωτα να ειμαστε εμεις καλα για να μπορουμε να μεγαλωνουμε και τα παιδακια μας! Σωστα??

maria_s
04-02-10, 19:29
...έψαχνα στο φόρουμ κάτι σχετικό να καταλάβω γιατί ο 5 μηνών γιος μου, παρόλο που από βρεφάκι είναι αρκετά ανεξάρτητο, ξαφνικά τις τελευταίες μέρες μου γκρινιάζει όποτε τον ξαπλώνω για λίγο και αποχωρίζεται την αγκαλιά μου...και έπεσα πάνω στις αντιπαραθέσεις σας, τις οποίες και δεν καταλαβαίνω...

Kάτι μου θυμίζει η ιστορία σου AGE...
Επίσης Δήμητρα εγώ σαν παιδάκι βίωσα πολύ έντονα το άγχος του αποχωρισμού κι εγώ έκλαιγα κι εγώ δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ κι εγώ δεν ήθελα να πάω σχολείο...ακόμα θυμάμαι εκείνη την πρώτη μέρα στο νήπιο!!! Να ψάχνω τον μπαμπά μου τρελή από αγωνία... κι αυτός απέξω να με κοιτάζει χωρίς να τον βλέπω. Ακόμα μου το λέει... Αγκαλιά δε θυμάμαι όμως ποτέ να με πήρε! Την αγκαλιά της μάνας μου αμυδρά, του πατέρα μου ΠΟΤΕ! Ομοίως τον λατρεύω και με λατρεύει, μου έχει προσφέρει τα πάντα και συνεχίζει να μου προσφέρει, χαλί να τον πατήσω θα γίνει! Γεννούσα κι έκλαιγε από έξω από την αίθουσα. Αλλά αυτό το κενό δε γεμίζει ποτέ! Αν χρειαστεί να τον πάρω αγκαλιά θα νιώσω άβολα! Μου φαίνεται αφύσικο να πάρω τον πατέρα μου αγκαλιά. Ντρέπομαι, νιώθω παράξενα, σαν κάτι απαγορευμένο...δεν μπορώ να το εξηγήσω! Θεωρώ ότι είναι κατάλοιπο από την παιδική μου ηλικία. Δεν έχει να κάνει το άγχος του αποχωρισμού με τις αγκαλιές. Είναι στο παιδί. Ή αν έχει να κάνει εγώ προσωπικά και χωρίς να είμαι ειδικός πιστεύω ότι αν ο πατέρας μου με έκανε να νιώθω περισσότερο ασφαλής κι ότι είναι κοντά μου, δεν θα βίωνα με τέτοιο τρόπο τον αποχωρισμό. Το παιδί μου λοιπόν εγώ προσωπικά νιώθω ότι θέλω να το παίρνω αγκαλιά. Και ότι αυτός είναι ένας από πολλούς τρόπους για να νιώσει ασφαλές! Μου λείψανε εμένα, δε θέλω να λείψουν στο παιδί μου! Κατοχικό σύνδρομο!!!!!!!!!!!! :lol:

Κοριτσάκι, διάβασα και τα προηγούμενα ποστς σου και επειδή τα παιδάκια μας είναι σχεδόν συνομήλικα, συμφωνώ μαζί σου. Όσον αφορά στο παραπάνω, αντίθετα με σένα, έχω μεγάλη εξοικείωση με τον μπαμπά μου που ακόμα και σήμερα ταράζουμε τις αγκαλιές και παρόλαυτα, και γω και ο αδελφός μου είμαστε ανεξάρτητοι χαρακτήρες που είχαμε κλειδί του σπιτιού 5 χρονών και γυρνούσαμε μόνα μας από το σχολείο (τα καλά της επαρχίας), φύγαμε από το σπίτι στα 18 για σπουδές στο εξωτερικό και από τότε ζούμε μόνοι μας. Και σαν παιδιά πήραμε πολλές αγκαλιές. Το ίδιο επιλέγω και γω για το παιδί μου, καθώς ξέρω από πρώτο χέρι, ότι τα παιδιά που σαν βρέφη ένιωσαν την ασφάλεια της αγκαλιάς, γίνονται ως επί το πλείστον ανεξάρτητοι και δυναμικοί άνθρωποι χωρίς ανασφάλειες και στερητικά σύνδρομα (σύμφωνα με τα λεγομένα σου :)).

απο οτι καταλαβα οι περισσοτεροι ειστε παιδια που ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δε τα πηραν αγκαλια κ για να ικανοποιησετε τη δικη σας ελλειψη παιρνετε ολη μερα τα μωρα σωστα?κ

Δήμητρα, το παραπάνω, απαντάει και στο ερώτημά σου. Η απορία όμως που μου γεννήθηκε διαβάζοντας τα ποστς σας είναι κατά πόσον εσύ είσαι παιδί που το έπαιρναν αγκαλιά ή όχι;
Σημειωτέον και για να μην αρχίσουμε πάλι την ίδια κουβέντα, μιλάω σαν μάνα που έχει ΜΟΝΟ ΕΝΑ παιδί και δη ΒΡΕΦΟΣ :)

Κι επειδή σε 2-3 χρόνια θα λέει "ΑΑΑΑΣΕΕΕΕ ΜΕΕΕΕ!!" και σε καμιά 15αριά "Παράτα μας ρε μάνα!" λέω τώρα να το χορτάσω.


Επίσης θα μας λέει "Άσε με βλε μαμά, τώλα παίαίαίζωωωω" :lol::lol::lol:

εμενα πολλες φορες κανει οτι κλαιει ψευτικα, οταν δεν της γινεται το δικο της...

ε, δε τρεχω να την παρω αγκαλια!! της λεω 'εεεεεεεεεεεεεπ... μουφοκλαμααααααα'

και ξεραινεται στο γελιο!!!:lol:

χαχαχαχαχα ξύπνιο το ζουζουνάκι σου! και όταν ήταν βρεφάκι; την έπαιρνες αγκαλίτσα όταν έκλαιγε;

maria_s
04-02-10, 19:30
εχω μια μπεμπουλα 4,5 μηνων και συμπασχω με την evita... Δεν μπορω να κανω βημα μακρυα της χωρις να μας ακουσει ολη η περιοχη:oops:.. την εχω κακομαθει ή οχι δεν ξερω, ομως με ενδιαφερει πολυ να αγορασω απο καποια που θα μου δειξει και τη σωστη χρηση του. Αν υπαρχουν συστασεις παρακαλω στειλτε μου:lol:!! Μ αρεσει να την εχω αγκαλια, αλλα πρεπει να γινονται κ αλλες δουλειες μεσα στο σπιτι δυστηχως ή ευτυχως:rolleyes:

Χριστινούλα, δες εδώ: www.babywearing.gr (http://www.babywearing.gr). Θα βρεις πολλές λύσεις και πολλή βοήθεια από την Στέλλα :)

Dimitra83
04-02-10, 19:36
η αληθεια ειναι πως δεν ενηλικιωθηκα κρεμασμενη απο τη μαμα μου ωστοσο δεν εχω καποιο ψυχιατρικο προβλημα :mrgreen:
επισης αν προσεξες καλα ολα τα ποστ οπως ειπες θα ειδες οτι συμφωνω στην αγκαλια σε ενα βρεφος αλλα οχι στο να εχουμε ενα παιδι 2 3 4 5 κ βαλε ετων στα χερια ολη μερα για να μη κανει κιχ
ας μην αναμασαμε τα ιδια.διαβασε τα ποστ μου μιας κ αναφερθηκες σε εμενα κ στο τελος βγαλε συμπερασμα.

kokoraki
05-02-10, 14:54
Γειά σας κορίτσια.... νέα μαμά είμαι και γεμάτη απορίες και άγχη (είμαι καλή στο νέο μου ρόλο ή τα έχω ήδη θαλασσώσει και έπεται συνέχεια??). Ο μπέμπης μου είναι μόλις 22 ημερών, θηλάζω αποκλειστικά και προσπαθώ να τον καταλάβω ακόμα. Η ερώτησή μου είναι η εξής: Πώς γίνεται όλη την ημέρα να τρώει και να κοιμάται σχεδόν κατευθείαν και το βράδυ να θέλει συνέχεια αγκαλιά και το στήθος μου για πιπίλα?? Ειδικά το βράδυ, πρέπει να πάει απαραιτήτως η ώρα 1:30 για να κοιμηθεί (το μάτι γαρίδα μέχρι τότε) και αυτό με στήθος, αγκαλιά και κούνημα και φυσικά κλάματα. Βέβαια άπαξ και κοιμηθεί, θα ξυπνήσει μόνο 1 φορά ενδιάμεσα (γύρω στις 4:30 συνήθως) για φαί και μετά στις 7:30-8. Να σημειώσω ότι γενικά μετά τις 6-7 το απόγευμα βρίσκεται σε υπερδιέγερση και γκρινιάζει, κατά πάσα πιθανότητα έχει κολικούς και δείχνει ότι πονάει. Επίσης, έχω να ρωτήσω και το εξής: Είναι φυσιολογικό το ότι δεν μπορεί να μείνει μόνος του στο πορτ μπεμπέ χωρίς να κλαίει? Μόλις τολμήσω να τον αφήσω για λίγο (εννοείται αλλαγμένο και ταϊσμένο), αρχίζει να κλαίει και θέλει αγκαλιές και βόλτες. Μήπως τον έχω μάθει εγώ έτσι και τώρα αυτό παγιώθηκε και δεν αλλάζει? Από την άλλη πάλι, δε μπορώ να τον έχω να κλαίει πάνω από 3-4 λεπτά (σπαράζει και με σκοτώνει..). Κάποιοι μου λένε "μωρό είναι και κλαίει...τί θες να κάνει?" εγώ όμως ανησυχώ ότι πρόκειται για νευρικό μωρό και ότι εγώ τον έχω κάνει έτσι...Αν μπορεί να με διαφωτίσει κάποια κοπέλα, θα είμαι ευγνώμων. Ευχαριστώ.

Dimitra83
05-02-10, 14:59
ολα τα μωρα το ιδιο κανουν συνηθως μεχρι τις 40 μερες.απλα εχει ανασφαλειες.μεχρι πριν λιγεσ μερες ηταν μεσα σου σε ενιωθε σεε ακουγε καθε δευτερολεπτο.ειναι φυσικο να μην αντεχει μακρυα σου.στον υπνο συνηθως στους 3 μηνες παιρνει προγραμμα απο μονο του.ειναι φυσικο να εχει υπερδιεγερση λογω κουρασης αλλα κ περισσοτερων ερεθισματων.κ οι κολικοι ειναι φυσικο φαινομενο.παρα πολυ λιγα μωρα δεν ειχαν καθολου κολικους.θελει υπομονη κ να συνεχισεις να κανεις οτι κανεις για λιγο καιρο ακομα.ολες τα ιδια περασαμε μεχρι να 40ντισει ειναι το μεγαλο ζορι

Mina G
05-02-10, 15:30
Και εγω θελω να πω την εμπειρια μου. Ο μικρος ειναι σχεδον 10 μηνων και θελει να ειναι γατζωμενος πανω μας. Δεν αρνηθηκα ποτε την αγκαλια στο μωρο ομως υπαρχουν και στιγμες που πρεπει να κατσει μονο του για λιγο οπως π.χ. να μαγειρεψω. Εχω αναγκαστει να καθαριζω γαριδες με το μωρο στο χερι. Εχω ριξει μακαρονια με το μωρο στο χερι. Στρωνω τραπεζι με το μωρο στο χερι. Φτιαχνω το γαλα με το μωρο στο χερι. Γιατι δεν θελει να μεινει μονος του. Δεν ειναι οτι ποναει, διψαει, πειναει κτλ. απλα θελει να ειναι πανω μας συνεχεια. Καποιες φορες λεω ποτε θα περπατησει να ανεξαρτητοποιηθει και ολοι μου λενε τοτε θα τον κυνηγαω. Το προτιμω να σας πω την αληθεια.
Αυτο που θελω να πω ειναι οτι ναι δινω την αγκαλια μου στο μωρο και μερικες φορες το χρειαζομαι και εγω, αλλα παλι αλλες φορες πρεπει να περιμενει να τελειωσω αυτο που κανω και να τον παρω. Πρεπει να μαθει και να περιμενει οταν κατι δεν ειναι επειγον και απλα κλαιει γιατι θελει να γινει το δικο του.

pk33
05-02-10, 15:56
Δεν θέλει να μείνει μόνος του ή δεν θέλεις να μείνει μόνος του;

Αν το έχεις μάθει να είναι συνέχεια αγκαλιά αυτό θα θέλει! Τι είναι, χαζό; Αφού τώρα το έχει μάθει ότι με το που κλαίει το παίρνεις αγκαλιά, οπότε σε εκμεταλεύεται πλήρως. Τα δικά μας τα δίδυμα που είναι 8 μηνών μια χαρά κάθονται στα καρεκλάκια τους στην κουζίνα και ευχαριστιούνται να παρακολουθούν τι κάνουμε.

Δυστυχώς θα πρέπει να αρχίσεις να ανέχεσαι μερικά λεπτά κλάμα, σιγά σιγά θα μάθει ότι υπάρχουν και οι στιγμές που πρέπει να κάθεται.

Τώρα φυσικά πάλι θα μου επιτεθούν όσες μαμάδες είναι οπαδοί του "φόρα το παιδί σου" κτλ και θα γίνει πάλι ένας μύλος και πάλι θα πλακωθούμε για αυτά που λέω.

Τα μωρά όταν γεννιουνται δεν ξέρουν τίποτα. ούτε αγκαλιά ούτε τίποτα. Όλα τους τα μαθαίνουμε εμείς σιγά σιγά. Δηλαδή όσα παιδιά ήταν στη θερμοκοιτίδα με το που γεννήθηκαν, τα έπαιρνε κανείς αγκαλιά; όχι βέβαια! και στις 20 πρώτες μέρες συνήθως κοιμούνται, και κοιμούνται εκεί που τα βάζουμε, στο κρεβάτι τους ή στην αγκαλιά μας.
Από την 1η μέρα μαθαίνει το μωρό. Σαφώς και του αρέσει η αγκαλιά (σε ποιόν δεν αρέσει) αλλά όταν δεν ξέρει, φυσικά μπορεί να αρχίσει να μαθαίνει ότι κάποιες ώρες είναι στο κρεβάτι του, κάποιες ώρες κάθεται και κάποιες φορές είναι αγκαλιά.

pk33
05-02-10, 16:00
Γειά σας κορίτσια.... νέα μαμά είμαι και γεμάτη απορίες και άγχη (είμαι καλή στο νέο μου ρόλο ή τα έχω ήδη θαλασσώσει και έπεται συνέχεια??). Ο μπέμπης μου είναι μόλις 22 ημερών, θηλάζω αποκλειστικά και προσπαθώ να τον καταλάβω ακόμα. Η ερώτησή μου είναι η εξής: Πώς γίνεται όλη την ημέρα να τρώει και να κοιμάται σχεδόν κατευθείαν και το βράδυ να θέλει συνέχεια αγκαλιά και το στήθος μου για πιπίλα?? Ειδικά το βράδυ, πρέπει να πάει απαραιτήτως η ώρα 1:30 για να κοιμηθεί (το μάτι γαρίδα μέχρι τότε) και αυτό με στήθος, αγκαλιά και κούνημα και φυσικά κλάματα. Βέβαια άπαξ και κοιμηθεί, θα ξυπνήσει μόνο 1 φορά ενδιάμεσα (γύρω στις 4:30 συνήθως) για φαί και μετά στις 7:30-8. Να σημειώσω ότι γενικά μετά τις 6-7 το απόγευμα βρίσκεται σε υπερδιέγερση και γκρινιάζει, κατά πάσα πιθανότητα έχει κολικούς και δείχνει ότι πονάει. Επίσης, έχω να ρωτήσω και το εξής: Είναι φυσιολογικό το ότι δεν μπορεί να μείνει μόνος του στο πορτ μπεμπέ χωρίς να κλαίει? Μόλις τολμήσω να τον αφήσω για λίγο (εννοείται αλλαγμένο και ταϊσμένο), αρχίζει να κλαίει και θέλει αγκαλιές και βόλτες. Μήπως τον έχω μάθει εγώ έτσι και τώρα αυτό παγιώθηκε και δεν αλλάζει? Από την άλλη πάλι, δε μπορώ να τον έχω να κλαίει πάνω από 3-4 λεπτά (σπαράζει και με σκοτώνει..). Κάποιοι μου λένε "μωρό είναι και κλαίει...τί θες να κάνει?" εγώ όμως ανησυχώ ότι πρόκειται για νευρικό μωρό και ότι εγώ τον έχω κάνει έτσι...Αν μπορεί να με διαφωτίσει κάποια κοπέλα, θα είμαι ευγνώμων. Ευχαριστώ.


Το βράδυ πια έχει βαρεθεί έχει χορτάσει ύπνο και εσύ του προσφέρεις την αγκαλιά και το στήθος σου για παιχνίδι, γιαυτό ηρεμεί. Προσπάθησε να το έχεις λίγη περισσότερη ώρα ξύπνιο στη διάρκεια της μέρας (όταν λέμε λίγη εννοούμε απλά να το ξυπνάς πχ 5 λεπτά πιο νωρίς σε κάθε γεύμα).
Για το port bebe, μπορεί να μην του αρέσει επειδή είναι στενό. (μήπως εννοείς relax?)

Αν θέλεις να τον μάθεις αγκαλιές και βόλτες, είσαι σε καλό δρόμο. Αν θέλεις να τον μάθεις να κάθεται και λίγο, ε τότε θα πρέπει να μάθεις να ανέχεσαι και το κλάμα του.

gavramid
05-02-10, 16:15
Και εγω θελω να πω την εμπειρια μου. Ο μικρος ειναι σχεδον 10 μηνων και θελει να ειναι γατζωμενος πανω μας. Δεν αρνηθηκα ποτε την αγκαλια στο μωρο ομως υπαρχουν και στιγμες που πρεπει να κατσει μονο του για λιγο οπως π.χ. να μαγειρεψω. Εχω αναγκαστει να καθαριζω γαριδες με το μωρο στο χερι. Εχω ριξει μακαρονια με το μωρο στο χερι. Στρωνω τραπεζι με το μωρο στο χερι. Φτιαχνω το γαλα με το μωρο στο χερι. Γιατι δεν θελει να μεινει μονος του. Δεν ειναι οτι ποναει, διψαει, πειναει κτλ. απλα θελει να ειναι πανω μας συνεχεια. Καποιες φορες λεω ποτε θα περπατησει να ανεξαρτητοποιηθει και ολοι μου λενε τοτε θα τον κυνηγαω. Το προτιμω να σας πω την αληθεια.
Αυτο που θελω να πω ειναι οτι ναι δινω την αγκαλια μου στο μωρο και μερικες φορες το χρειαζομαι και εγω, αλλα παλι αλλες φορες πρεπει να περιμενει να τελειωσω αυτο που κανω και να τον παρω. Πρεπει να μαθει και να περιμενει οταν κατι δεν ειναι επειγον και απλα κλαιει γιατι θελει να γινει το δικο του.
Καταρχην καλησπερα.Εχω να σου πω το εξης..Εγω που ειμαι η πιο χαζομαμα του κοσμου και εφτασε 2χρονων η κορη μου στην κυριολεξια στην αγγαλια μας και επισησ η μικρη μου ηταν σαν και το δικο σου-δηλαδη ουρλιαζε μονη της και δεν καθοταν(μεχρι που περπατησε)-οταν εκανα δουλειες την αφηνα να ουρλιαζει-ειναι και επικινδυνο να εισαι πανω απο την κατσαρολα με το μωρο,ή να κρατας μαχαιρι και μωρ0-Επισης αν φτιαχνεις γαλα θα το φτιαξεις πιο γρηγορα νε το μωρο κατω.Μπορεις να του βρεις μια δημιουργικη απασχοληση την ωρα που κανεις τη δουλεια σου και να τον εχεις διπλα σου στο καρεκλακι να σε βλεπει.Εγω πχ της εδινα μια κατσαρολα και ενα κουταλι και εκανε οτι κανω την ωρα πυο μαγειρυω-κοπαναγε μεν τη κατσαρολα αλλα απο το ναουρλιαζει το προτιμουσα
Παρολα αυτα ακνε υπομονη>Θα περπετησει και θα φυγεις απο τις αγγαλιες

gavramid
05-02-10, 16:19
Γειά σας κορίτσια.... νέα μαμά είμαι και γεμάτη απορίες και άγχη (είμαι καλή στο νέο μου ρόλο ή τα έχω ήδη θαλασσώσει και έπεται συνέχεια??). Ο μπέμπης μου είναι μόλις 22 ημερών, θηλάζω αποκλειστικά και προσπαθώ να τον καταλάβω ακόμα. Η ερώτησή μου είναι η εξής: Πώς γίνεται όλη την ημέρα να τρώει και να κοιμάται σχεδόν κατευθείαν και το βράδυ να θέλει συνέχεια αγκαλιά και το στήθος μου για πιπίλα?? Ειδικά το βράδυ, πρέπει να πάει απαραιτήτως η ώρα 1:30 για να κοιμηθεί (το μάτι γαρίδα μέχρι τότε) και αυτό με στήθος, αγκαλιά και κούνημα και φυσικά κλάματα. Βέβαια άπαξ και κοιμηθεί, θα ξυπνήσει μόνο 1 φορά ενδιάμεσα (γύρω στις 4:30 συνήθως) για φαί και μετά στις 7:30-8. Να σημειώσω ότι γενικά μετά τις 6-7 το απόγευμα βρίσκεται σε υπερδιέγερση και γκρινιάζει, κατά πάσα πιθανότητα έχει κολικούς και δείχνει ότι πονάει. Επίσης, έχω να ρωτήσω και το εξής: Είναι φυσιολογικό το ότι δεν μπορεί να μείνει μόνος του στο πορτ μπεμπέ χωρίς να κλαίει? Μόλις τολμήσω να τον αφήσω για λίγο (εννοείται αλλαγμένο και ταϊσμένο), αρχίζει να κλαίει και θέλει αγκαλιές και βόλτες. Μήπως τον έχω μάθει εγώ έτσι και τώρα αυτό παγιώθηκε και δεν αλλάζει? Από την άλλη πάλι, δε μπορώ να τον έχω να κλαίει πάνω από 3-4 λεπτά (σπαράζει και με σκοτώνει..). Κάποιοι μου λένε "μωρό είναι και κλαίει...τί θες να κάνει?" εγώ όμως ανησυχώ ότι πρόκειται για νευρικό μωρό και ότι εγώ τον έχω κάνει έτσι...Αν μπορεί να με διαφωτίσει κάποια κοπέλα, θα είμαι ευγνώμων. Ευχαριστώ.
Το δικο σου πιστευω οτι ειναι παρα πολυ μικρο για να πεις οτι ειναι νευρικο Συμφωνω με Dimitra83.Τωρα ειναι τα ζορια.Κανε λιγο υπομονη και μετα θα δεις τι μωρο εχεις..Απλα προσπαθησε να μην κοιμαται τοσο την ημερα για να στρωσει πιο γρηγορα σωστο προγραμμα.το ξερω οτι την ημερα εχεις κουραστει απο ολη τη νυχτα αλλα φαντασου να σου κανει τη μερα νυχτα!!

babystar
05-02-10, 16:29
Και εγω θελω να πω την εμπειρια μου. Ο μικρος ειναι σχεδον 10 μηνων και θελει να ειναι γατζωμενος πανω μας. Δεν αρνηθηκα ποτε την αγκαλια στο μωρο ομως υπαρχουν και στιγμες που πρεπει να κατσει μονο του για λιγο οπως π.χ. να μαγειρεψω. Εχω αναγκαστει να καθαριζω γαριδες με το μωρο στο χερι. Εχω ριξει μακαρονια με το μωρο στο χερι. Στρωνω τραπεζι με το μωρο στο χερι. Φτιαχνω το γαλα με το μωρο στο χερι. Γιατι δεν θελει να μεινει μονος του. Δεν ειναι οτι ποναει, διψαει, πειναει κτλ. απλα θελει να ειναι πανω μας συνεχεια. Καποιες φορες λεω ποτε θα περπατησει να ανεξαρτητοποιηθει και ολοι μου λενε τοτε θα τον κυνηγαω. Το προτιμω να σας πω την αληθεια.
Αυτο που θελω να πω ειναι οτι ναι δινω την αγκαλια μου στο μωρο και μερικες φορες το χρειαζομαι και εγω, αλλα παλι αλλες φορες πρεπει να περιμενει να τελειωσω αυτο που κανω και να τον παρω. Πρεπει να μαθει και να περιμενει οταν κατι δεν ειναι επειγον και απλα κλαιει γιατι θελει να γινει το δικο του.


Εμένα η δικιά μου, ακόμα και τώρα που περπατάει, όταν μαγειρεύω, δεν είναι ότι θέλει να γίνει το δικό της, απλά θέλει να είναι αγκαλιά και να βλέπει τι κάνω στον πάγκο!!!!Και επειδή από πολύ μικρή αυτό έκανε, την έχω μάθει και τη φοράω στην πλάτη (με μάρσιπο mei tai) και μαγειρεύω, καθαρίζω πατάτες, πλένω πιάτα, κ.α. Και το μωρό παρακολουθεί τι κάνω και εγώ δουλεύω με ασφάλεια!Τώρα τελευταία άμα κάνω κανά κέικ, την ανεβάζω πάνω στον παγκο, κάθεται εκεί (είναι μεγάλος ο πάγκος και δε φοβάμαι) και της λέω να μου δίνει τα υλικά και έτσι κάνει!Οπότε μη στενοχωριέσαι, απλά έχε τον εκεί, θέλει να είναι "μέσα στα πράγματα!".

Πάντως η αλήθεια ειναι ότι και εγώ δε συμφωνώ με αυτό που λένε "άμα περπατήσει θα κουραστείς παραπάνω", γιατί απλά εμένα από τη στιγμή που περπάτησε, κάθεται μόνη με τις ώρες, πάει όπου θέλει χωρίς να είμαι από πίσω της και γενικά έφυγε από την ακαλιά μου, σε σημείο που και έξω μονη θέλει να περπατάει!!!Οπότε, υπομονή!

tarshou
05-02-10, 17:10
Γειά σας κορίτσια.... νέα μαμά είμαι και γεμάτη απορίες και άγχη (είμαι καλή στο νέο μου ρόλο ή τα έχω ήδη θαλασσώσει και έπεται συνέχεια??). Ο μπέμπης μου είναι μόλις 22 ημερών, θηλάζω αποκλειστικά και προσπαθώ να τον καταλάβω ακόμα. Η ερώτησή μου είναι η εξής: Πώς γίνεται όλη την ημέρα να τρώει και να κοιμάται σχεδόν κατευθείαν και το βράδυ να θέλει συνέχεια αγκαλιά και το στήθος μου για πιπίλα?? Ειδικά το βράδυ, πρέπει να πάει απαραιτήτως η ώρα 1:30 για να κοιμηθεί (το μάτι γαρίδα μέχρι τότε) και αυτό με στήθος, αγκαλιά και κούνημα και φυσικά κλάματα. Βέβαια άπαξ και κοιμηθεί, θα ξυπνήσει μόνο 1 φορά ενδιάμεσα (γύρω στις 4:30 συνήθως) για φαί και μετά στις 7:30-8. Να σημειώσω ότι γενικά μετά τις 6-7 το απόγευμα βρίσκεται σε υπερδιέγερση και γκρινιάζει, κατά πάσα πιθανότητα έχει κολικούς και δείχνει ότι πονάει. Επίσης, έχω να ρωτήσω και το εξής: Είναι φυσιολογικό το ότι δεν μπορεί να μείνει μόνος του στο πορτ μπεμπέ χωρίς να κλαίει? Μόλις τολμήσω να τον αφήσω για λίγο (εννοείται αλλαγμένο και ταϊσμένο), αρχίζει να κλαίει και θέλει αγκαλιές και βόλτες. Μήπως τον έχω μάθει εγώ έτσι και τώρα αυτό παγιώθηκε και δεν αλλάζει? Από την άλλη πάλι, δε μπορώ να τον έχω να κλαίει πάνω από 3-4 λεπτά (σπαράζει και με σκοτώνει..). Κάποιοι μου λένε "μωρό είναι και κλαίει...τί θες να κάνει?" εγώ όμως ανησυχώ ότι πρόκειται για νευρικό μωρό και ότι εγώ τον έχω κάνει έτσι...Αν μπορεί να με διαφωτίσει κάποια κοπέλα, θα είμαι ευγνώμων. Ευχαριστώ.
Θα συμφωνήσω με τις υπόλοιπες κοπέλες ότι είναι ακόμα πολύ μωρό και θέλει τον χρόνο του για να ηρεμήσει και σιγά-σιγά ν'αρχίσει να μπαίνει σε ένα δικό του πρόγραμμα. Οι πρώτες 40 ημέρες είναι όντως λίγο ζόρι. αλλά σιγά-σιγά η μάνα γνωρίζει το μωρό της, το μωρό γνωρίζει τη μαμά του κι αρχίζουν και αναπτύσσουν μεταξύ τους το δικό τους κώδικα επικοινωνίας. Παρ'όλα αυτά, θα πρότεινα να είσαι λίγο προσεκτική σε κάποια πράγματα, εκτός και αν έτσι θέλεις να συνεχίσεις και στην πορεία. Προσωπικά δε θήλασα, δυστυχώς, τα μωρά μου, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο ενδείκνυται να μαθαίνει το μωρό στο στήθος-πιπίλα. Το στήθος είναι για να θηλάζει, αν θέλει πιπίλα, υπάρχουν οι πιπίλες. Επίσης, πρόσεξε λίγο το κομμάτι "αγκαλιά". Εννοείται ότι δε λέω άσε το παιδί να πλαντάξει στο κλάμα και τέτοια, όχι βέβαια. Εξάλλου είναι ακόμη πολύ μωράκι. Από την άλλη, όμως, κάποια πράγματα εδραιώνονται από την αρχή και με αυτή τη λογική, αν σκέφτεσαι ότι γενικά θέλεις το μωρό να το έχεις συνέχεια στην αγκαλιά σου και αργότερα, οταν θα πάει 6,7,8,9 μηνών και βάλε, τότε είσαι μια χαρά. Αν όμως σκέφτεσαι ότι δε θέλεις να έχεις συνέχεια πάνω σου το μωρό ούτε να το κοιμίζεις κάνοντας βόλτες πάνω-κάτω μέσα στο σπίτι, τότε δειλά-δειλά ξεκίνησε να το αφήνεις για λίγο, λιγάκι, μόνο του στην κούνια του, στο relax του ή όπου αλλού το αφήνεις. Πάντως μην απελπίζεσαι, όσο μεγαλώνει το μωρό, τόσο κάποια πράγματα μπαίνουν από μόνα τους σε κάποιο πρόγραμμα.

tarshou
05-02-10, 17:22
Και εγω θελω να πω την εμπειρια μου. Ο μικρος ειναι σχεδον 10 μηνων και θελει να ειναι γατζωμενος πανω μας. Δεν αρνηθηκα ποτε την αγκαλια στο μωρο ομως υπαρχουν και στιγμες που πρεπει να κατσει μονο του για λιγο οπως π.χ. να μαγειρεψω. Εχω αναγκαστει να καθαριζω γαριδες με το μωρο στο χερι. Εχω ριξει μακαρονια με το μωρο στο χερι. Στρωνω τραπεζι με το μωρο στο χερι. Φτιαχνω το γαλα με το μωρο στο χερι. Γιατι δεν θελει να μεινει μονος του. Δεν ειναι οτι ποναει, διψαει, πειναει κτλ. απλα θελει να ειναι πανω μας συνεχεια. Καποιες φορες λεω ποτε θα περπατησει να ανεξαρτητοποιηθει και ολοι μου λενε τοτε θα τον κυνηγαω. Το προτιμω να σας πω την αληθεια.
Αυτο που θελω να πω ειναι οτι ναι δινω την αγκαλια μου στο μωρο και μερικες φορες το χρειαζομαι και εγω, αλλα παλι αλλες φορες πρεπει να περιμενει να τελειωσω αυτο που κανω και να τον παρω. Πρεπει να μαθει και να περιμενει οταν κατι δεν ειναι επειγον και απλα κλαιει γιατι θελει να γινει το δικο του.
Δε μας είπες όμως τι κάνει και πως αντιδράει αν εσύ δεν τον πάρεις πάνω σου την ώρα που έχεις να κάνεις κάποια δουλειά. Ότι κλαίει, είναι σίγουρο. Αλλά κλαίει κι εσύ αμέσως τρέχεις να τον πάρεις αγκαλιά, κλαίει και ουρλιάζει απαιτώντας αγκαλιά, κλαίει και αν δεν τον πάρεις πάνω σου μετά από λίγο σταματάει; Δεν ξέρω, εγώ έχω δίδυμα και ίσως λόγω συνθηκών δεν τις είχα/έχω ποτέ αγκαλιά όταν κάνω κάποια δουλειά στο σπίτι. Αλλά μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι όταν το κλάμα του παιδιού δεν είναι από πόνο, πείνα, δίψα, στεναχώρια, λερωμένη πάνα ή κάτι τετοιο τέλος πάντων, αλλά είναι "θέλω κι απαιτώ και θα κλαίω έτσι μέχρι να περάσει το δικό μου", τότε με αρκετή υπομονή εκ μέρους σου και επιμονή σταματάει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.

Όπως είπε και η gavramid, μπορείς να τον έχεις κάπου κοντά σου και να τον κρατάς απασχολημένο με κάτι δημιουργικό, ή κάτι που κάνει καταπληκτικούς θορύβους (για τα παιδιά τα τάπερ της μαμάς και οι κατσαρόλες της είναι φανταστική πηγή ενθουσιασμού και ήχων :D ). Βάλε τη φαντασία σου και θα βρεις διάφορους τρόπους ώστε κι εσύ να κάνεις τις δουλειές σου και το παιδί να διασκεδάζει χωρίς να είναι υποχρεωτικά γατζωμένο από πάνω σου.

kokoraki
05-02-10, 17:46
Το βράδυ πια έχει βαρεθεί έχει χορτάσει ύπνο και εσύ του προσφέρεις την αγκαλιά και το στήθος σου για παιχνίδι, γιαυτό ηρεμεί. Προσπάθησε να το έχεις λίγη περισσότερη ώρα ξύπνιο στη διάρκεια της μέρας (όταν λέμε λίγη εννοούμε απλά να το ξυπνάς πχ 5 λεπτά πιο νωρίς σε κάθε γεύμα).
Για το port bebe, μπορεί να μην του αρέσει επειδή είναι στενό. (μήπως εννοείς relax?)

Αν θέλεις να τον μάθεις αγκαλιές και βόλτες, είσαι σε καλό δρόμο. Αν θέλεις να τον μάθεις να κάθεται και λίγο, ε τότε θα πρέπει να μάθεις να ανέχεσαι και το κλάμα του.



Δεν τίθεται θέμα ανοχής δικής μου με το κλάμα.... φοβάμαι όμως ότι δεν είναι ό,τι καλύτερο για ένα τόσο μικρό παιδάκι να το αφήσω να κλαίει για πάνω από μερικά λεπτά (απ' ότι έχω διαβάσει τουλάχιστον, σε αυτή την ηλικία υποτίθεται δεν νουθετείται ένα παιδί). Από την άλλη, σίγουρα δε θέλω να τον μάθω να είναι συνέχεια στα χέρια μας. Αλλά το βράδυ είναι ένα άλλο παιδί!!! Παρεμπιμπτόντως, εννοώ πορτ μπεμπέ και όχι ριλάξ - δεν επιτρέπεται η χρήση ριλάξ ακόμα.... Τον κοιμίζω μια χαρά όλη τη μέρα στο πορτ μπεμπέ....το βράδυ μας τα χαλάει όμως και δεν νομίζω μόνο το βράδυ να μην του καλαρέσει το πορτ μπεμπε και να τον στενεύει. Παντως από βδομάδα θα έχει λίκνο οπότε θα τον τεστάρουμε και εκεί.

Dimitra83
05-02-10, 18:24
εχεις δοκιμασει να το τυλιξεις ελαφρα σε μια πανα με τα χερακια μεσα?θα νιωσει την ασφαλεια της μητρα ετσι.ο μικρος μου μονο ετσι κοιμοταν κ καθοταν χωρις να κλαιει.κ γω εχω 2 παιδια κ οταν γεννησα το 2ο η μεγαλη ηταν 2 ετων κ κατι.κ βοηθεια δεν εχω απο κανεναν.ουτε οσο θα ηθελα απο τον αντρα μου μιας οταν δεν εχει το εβδομαδιαιο ρεπο ειναι 3 ωρες τη μερα σπιτι.δε γινοταν λοιπον με 2 παιδια να εχω το νεογεννητο ολη μερα αγκαλια.πχ ηθελα να αλλαξω την μεγαλη πως θα το εκανα??ο μικρος ετσι κιαλλιως δεν ηταν νεογεννητο που σπαραζε κ πολυ για αγγαλιες αν δεν υπηρχε λογος.πχ αν πεινουσε πονουσε λερωνε πανα τοτε εκλαιγε πολυ.αν ηθελα να μαγειρεψω (πχ ) τον τυλιγα σε μια πανα κ τον αφηνα μεσα στο παρκο στον ιδιο χωρο μαζι μου.η οταν ηθελα να κανω μπανιο την μεγαλη τον εβαζα στο ριλαξ (εχει ειδικα ριλαξ για νεογεννητα ...τουλαχιστον εδω στη γερμανια εχω δει...) κ οταν ηταν η ωρα του υπνου τον ταιζα αγκαλια φυσικα.αλλες φορες τον επαιρνε ο υπνος στα χερια μμου κ τον αφηνα στο κρεββατακι.λιγη ωρα μετα ξυπνουσε κ εκλαιγε.τοτε τον τυλιγα σε μια πανα τον γυριζα στο πλαι κ κοιμοταν του καλου καιρου

nathael
05-02-10, 19:02
Γειά σας κορίτσια.... νέα μαμά είμαι και γεμάτη απορίες και άγχη (είμαι καλή στο νέο μου ρόλο ή τα έχω ήδη θαλασσώσει και έπεται συνέχεια??). Ο μπέμπης μου είναι μόλις 22 ημερών, θηλάζω αποκλειστικά και προσπαθώ να τον καταλάβω ακόμα. Η ερώτησή μου είναι η εξής: Πώς γίνεται όλη την ημέρα να τρώει και να κοιμάται σχεδόν κατευθείαν και το βράδυ να θέλει συνέχεια αγκαλιά και το στήθος μου για πιπίλα?? Ειδικά το βράδυ, πρέπει να πάει απαραιτήτως η ώρα 1:30 για να κοιμηθεί (το μάτι γαρίδα μέχρι τότε) και αυτό με στήθος, αγκαλιά και κούνημα και φυσικά κλάματα. Βέβαια άπαξ και κοιμηθεί, θα ξυπνήσει μόνο 1 φορά ενδιάμεσα (γύρω στις 4:30 συνήθως) για φαί και μετά στις 7:30-8. Να σημειώσω ότι γενικά μετά τις 6-7 το απόγευμα βρίσκεται σε υπερδιέγερση και γκρινιάζει, κατά πάσα πιθανότητα έχει κολικούς και δείχνει ότι πονάει. Επίσης, έχω να ρωτήσω και το εξής: Είναι φυσιολογικό το ότι δεν μπορεί να μείνει μόνος του στο πορτ μπεμπέ χωρίς να κλαίει? Μόλις τολμήσω να τον αφήσω για λίγο (εννοείται αλλαγμένο και ταϊσμένο), αρχίζει να κλαίει και θέλει αγκαλιές και βόλτες. Μήπως τον έχω μάθει εγώ έτσι και τώρα αυτό παγιώθηκε και δεν αλλάζει? Από την άλλη πάλι, δε μπορώ να τον έχω να κλαίει πάνω από 3-4 λεπτά (σπαράζει και με σκοτώνει..). Κάποιοι μου λένε "μωρό είναι και κλαίει...τί θες να κάνει?" εγώ όμως ανησυχώ ότι πρόκειται για νευρικό μωρό και ότι εγώ τον έχω κάνει έτσι...Αν μπορεί να με διαφωτίσει κάποια κοπέλα, θα είμαι ευγνώμων. Ευχαριστώ.


Ειναι πολυ μωρο ακομα για να κακομαθει.
Μαλλον προκειται για κολικους.
Υπομονη μεχρι να περασουν, εμας σταματησαν στις 50 μερες, αλλα ξερω κι αλλους που εκαναν 3 4 μηνες.
Σε αυτην την ηλικια σιγουρα κατι φταιει που κλαιει το παιδι.
Να σου ζησει και ... υπομονη!!!

νινάκια2
05-02-10, 22:08
"Είναι φυσιολογικό το ότι δεν μπορεί να μείνει μόνος του στο πορτ μπεμπέ χωρίς να κλαίει? "
Μια φορά που είχαμε πάει επίσκεψη σε ένα σπίτι και όλη τη ώρα που μείναμε είταν εκεί καθισμένος δεν εκλαιγε, δεν ασχολιόντουσαν οι γονείς του.Το λυπήθηκα.Μου φαίνεται πιο έξυπνο ένα παιδί να κλαίει και να θέλει να γνωρίσει να αγγιξει να γευτεί να αγκαλιαστεί από το να είναι καθηλωμένο σε μία θέση.Για μένα ο μικρούλης είναι πανέξυπνος.Κάτι θέλει να σου πεί."Ακουσέ τον"...

kokoraki
06-02-10, 12:18
Ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας και τις συμβουλές. Dimitra 83 έχω όντως δοκιμάσει το φάσκιωμα (ειδικά όταν δείχνει ότι πονάει) αλλά δεν του αρέσει καθόλου και δεν τον ηρεμεί. Αυτό που έχω δοκιμάσει και πιάνει συνήθως όταν έχει φάει το ενδιάμεσο μεταμεσονύκτιο γεύμα είναι να τον βάλω στο πορτ μπεμπέ χωρίς να τον έχει πάρει ο ύπνος πάνω μου (επαναλαμβάνω ταϊσμένο και αλλαγμένο). Ο κύριος κάνει για 3-4 λεπτά μούτες, ψιλοκλάματα και φωνούλες (πάρε με αγκαλιά να κοιμηθώ και τέτοια...) και στο τέλος τον παίρνει ο ύπνος από μόνο του γιατί νυστάζει έτσι κι αλλιώς. Αυτό όμως δυστυχώς δεν πιάνει ποτέ το βράδυ (π.χ. στις 10 ή 11) πράγμα που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το κλάμα του δεν είναι απλά γκρίνια αλλά ότι μάλλον πονάει κιόλας. Τί να πώ? Όταν γεννιούνται δεν βγαίνουν με οδηγίες χρήσεως...Κάνουμε ό,τι μας φωτίσει ο μεγαλοδύναμος με την ελπίδα ότι είμαστε καλοί γονείς γιατί μόνο το καλό τους θέλουμε...

Να σας ζήσουν τα μωράκια σας!

tarshou
06-02-10, 16:32
Όταν γεννιούνται δεν βγαίνουν με οδηγίες χρήσεως...

Αχ, πόσες φορές το έχω πει, τι καλά να μας τα δίνανε με ένα manual κι ας ήταν και σε ηλεκτρονική μορφή :p

despinoula_kouz
07-02-10, 18:50
καλησπέρα!
Ειμαι καινουρια στο φορουμ και ηθελα τα φωτα σας για το ζητημα του υπνου.
η μπεμπουλα μας ειναι 3 μηνων και τη θηλαζω αποκλειστικα καθε μιαμιση ωρα (λογω βαρους). Ο θηλασμος κρατα απο 30 ως 45 λεπτα περιπου, το αλλαγμα της πανας αλλα 10 λεπτα και ετσι εχουμε 30 με 40 λεπτα υπνου (υποψιν κανει 10-15 λεπτα για να κοιμηθει). Σας λεω μεγαλο θεμα με τον υπνο! Α, εννοειται με πολυ κουνημα και μονο αγκαλια-αν την αφησεις στο καροτσι εστω και κοιμισμενη ξυπναει. Ευτυχως κοιμαται την νυχτα περιπου 8-10 ωρες.Εννοειται οτι ξυπαει να φαει 2-3 φορες την νυχτα...
Αληθεια τα παιδια του θηλασμου ποτε κοιμουνται αφου ολη την ωρα τρωνε???
Και πως το μαθαινεις να κοιμαται μονο του αφου ολη την μερα ειναι στο στηθος συνεπως αγκαλια σου???
Συγνωμη για το μεγαλο μηνυμα,περιμενω απαντησεις!
Ευχαριστω...

Mina G
08-02-10, 09:30
Δεν θέλει να μείνει μόνος του ή δεν θέλεις να μείνει μόνος του;

Αν το έχεις μάθει να είναι συνέχεια αγκαλιά αυτό θα θέλει! Τι είναι, χαζό; Αφού τώρα το έχει μάθει ότι με το που κλαίει το παίρνεις αγκαλιά, οπότε σε εκμεταλεύεται πλήρως. Τα δικά μας τα δίδυμα που είναι 8 μηνών μια χαρά κάθονται στα καρεκλάκια τους στην κουζίνα και ευχαριστιούνται να παρακολουθούν τι κάνουμε.

Δυστυχώς θα πρέπει να αρχίσεις να ανέχεσαι μερικά λεπτά κλάμα, σιγά σιγά θα μάθει ότι υπάρχουν και οι στιγμές που πρέπει να κάθεται.

Τώρα φυσικά πάλι θα μου επιτεθούν όσες μαμάδες είναι οπαδοί του "φόρα το παιδί σου" κτλ και θα γίνει πάλι ένας μύλος και πάλι θα πλακωθούμε για αυτά που λέω.

Τα μωρά όταν γεννιουνται δεν ξέρουν τίποτα. ούτε αγκαλιά ούτε τίποτα. Όλα τους τα μαθαίνουμε εμείς σιγά σιγά. Δηλαδή όσα παιδιά ήταν στη θερμοκοιτίδα με το που γεννήθηκαν, τα έπαιρνε κανείς αγκαλιά; όχι βέβαια! και στις 20 πρώτες μέρες συνήθως κοιμούνται, και κοιμούνται εκεί που τα βάζουμε, στο κρεβάτι τους ή στην αγκαλιά μας.
Από την 1η μέρα μαθαίνει το μωρό. Σαφώς και του αρέσει η αγκαλιά (σε ποιόν δεν αρέσει) αλλά όταν δεν ξέρει, φυσικά μπορεί να αρχίσει να μαθαίνει ότι κάποιες ώρες είναι στο κρεβάτι του, κάποιες ώρες κάθεται και κάποιες φορές είναι αγκαλιά.

Δεν θελει να χανει λεπτο απο ο,τιδηποτε συμβαινει μεσα στο σπιτι. Αλλα και εγω δεν τον παραταω σε μια ακρη και δεν του δινω σημασια. Ειναι στο καρεκλακι κοντα μου του μιλαω του τραγουδαω, του δινω ενα σωρο πραγματα αλλα εκεινος τιποτα. Θελει να σηκωθει. Απλα καποιες φορες τον αφηνω λιγο παραπανω και ας κλαιει και αλλες ειμαι κουρασμενη απο την δουλεια και μετα στο σπιτι να συμμαζεψω, να μαγειρεψω να του ετοιμασω κρεμες κτλ που δεν αντεχω να ακουω την γκρινια. Το ξερω οτι εχει κακομαθει λιγο και αυτο που δεν εγραψα στο αρχικο μου μηνυμα ειναι οτι επειδη δουλευω τον κραταει η πεθερα μου οπου εκει ξεσαλωνει και εκεινη κανει οτι θελει ο μικρος για να μην κλαιει. Οσες φορες της εχουμε εξηγησει και εγω αλλα και ο αντρας μου πιο εντονα αφου ειναι μητερα του,οτι δεν ειναι σωστο αυτο το πραγμα εκεινη μας λεει οτι σιγα μην αφησει το μωρο να κλαψει και να το ακουει η γειτονια να νομιζει οτι κατι του κανει. Επειδη ομως ειναι πολυ αγχωτικη και μεγαλη γυναικα και φοβαται πολυ δεν μπορουμε να της επιβαλλουμε κατι που δεν μπορει να το κανει. Οποτε μετα τα λουζομαστε και εμεις. Τελος παντων το κλιμα ειναι στραβο απο την αρχη. Ειναι κατι που δεν καταφερα να κανω και ας ελεγα αλλα πριν γεννησω. Οταν μεγαλωνεις το μωρο μονη σου μπορεις να του φερεις στα νερα σου. Δυστηχως γυρισα στη δουλεια πολυ πιο νωρις απο το κανονικο και η πεθερα μου εχοντας ενα πολυ μικρο μωρο να μεγαλωσει επρεπε να κανει οτιδηποτε για να μην κλαει.

Mina G
08-02-10, 09:35
Καταρχην καλησπερα.Εχω να σου πω το εξης..Εγω που ειμαι η πιο χαζομαμα του κοσμου και εφτασε 2χρονων η κορη μου στην κυριολεξια στην αγγαλια μας και επισησ η μικρη μου ηταν σαν και το δικο σου-δηλαδη ουρλιαζε μονη της και δεν καθοταν(μεχρι που περπατησε)-οταν εκανα δουλειες την αφηνα να ουρλιαζει-ειναι και επικινδυνο να εισαι πανω απο την κατσαρολα με το μωρο,ή να κρατας μαχαιρι και μωρ0-Επισης αν φτιαχνεις γαλα θα το φτιαξεις πιο γρηγορα νε το μωρο κατω.Μπορεις να του βρεις μια δημιουργικη απασχοληση την ωρα που κανεις τη δουλεια σου και να τον εχεις διπλα σου στο καρεκλακι να σε βλεπει.Εγω πχ της εδινα μια κατσαρολα και ενα κουταλι και εκανε οτι κανω την ωρα πυο μαγειρυω-κοπαναγε μεν τη κατσαρολα αλλα απο το ναουρλιαζει το προτιμουσα
Παρολα αυτα ακνε υπομονη>Θα περπετησει και θα φυγεις απο τις αγγαλιες

Καλημερα. Οπως απαντησα και πριν λιγο στην pk33 τον εχω κοντα μου στο καρεκλακι και του δινω οτι μπορεις να φτανταστεις.Εκτος απο τα παιχνιδια του του εχω δωσει μπολακια, κουταλες, ταψακια, καπακια και οτι αλλο σε ...ακια μπορεις να φανταστεις. Θα τα δει για λιγο και μετα θα ξαναθυμηθει οτι θελει να σηκωθει.

Mina G
08-02-10, 09:41
Δε μας είπες όμως τι κάνει και πως αντιδράει αν εσύ δεν τον πάρεις πάνω σου την ώρα που έχεις να κάνεις κάποια δουλειά. Ότι κλαίει, είναι σίγουρο. Αλλά κλαίει κι εσύ αμέσως τρέχεις να τον πάρεις αγκαλιά, κλαίει και ουρλιάζει απαιτώντας αγκαλιά, κλαίει και αν δεν τον πάρεις πάνω σου μετά από λίγο σταματάει; Δεν ξέρω, εγώ έχω δίδυμα και ίσως λόγω συνθηκών δεν τις είχα/έχω ποτέ αγκαλιά όταν κάνω κάποια δουλειά στο σπίτι. Αλλά μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι όταν το κλάμα του παιδιού δεν είναι από πόνο, πείνα, δίψα, στεναχώρια, λερωμένη πάνα ή κάτι τετοιο τέλος πάντων, αλλά είναι "θέλω κι απαιτώ και θα κλαίω έτσι μέχρι να περάσει το δικό μου", τότε με αρκετή υπομονή εκ μέρους σου και επιμονή σταματάει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.

Όπως είπε και η gavramid, μπορείς να τον έχεις κάπου κοντά σου και να τον κρατάς απασχολημένο με κάτι δημιουργικό, ή κάτι που κάνει καταπληκτικούς θορύβους (για τα παιδιά τα τάπερ της μαμάς και οι κατσαρόλες της είναι φανταστική πηγή ενθουσιασμού και ήχων :D ). Βάλε τη φαντασία σου και θα βρεις διάφορους τρόπους ώστε κι εσύ να κάνεις τις δουλειές σου και το παιδί να διασκεδάζει χωρίς να είναι υποχρεωτικά γατζωμένο από πάνω σου.


Καλημερα και σε σενα tarshou. Δεν θα απαντησω αναλυτικα γιατι ηδη τα εχω πει στα δυο προηγουμενα μηνυματα. Απλα ηθελα να απαντησω στην ερωτηση σου τι κανει και πως αντιδρα αν δεν τον παρω αγκαλια. Κλαιει, φωναζει, απο τις πολλες φωνες και κλαματα πνιγεται και βηχει. Απαντησα και στην gavramid οτι τον απασχολω με παιχνιδια και οτι αλλο βρω που μπορει να κανει θορυβο, του μιλαω, του τραγουδαω αλλα οπως εγραψα και παραπανω ξεκινησαμε στραβα οποτε θα κανω υπομονη μεχρι να περπατησει.

herk_evi
10-02-10, 14:13
Γειά σας κορίτσια.... νέα μαμά είμαι και γεμάτη απορίες και άγχη (είμαι καλή στο νέο μου ρόλο ή τα έχω ήδη θαλασσώσει και έπεται συνέχεια??). Ο μπέμπης μου είναι μόλις 22 ημερών, θηλάζω αποκλειστικά και προσπαθώ να τον καταλάβω ακόμα. Η ερώτησή μου είναι η εξής: Πώς γίνεται όλη την ημέρα να τρώει και να κοιμάται σχεδόν κατευθείαν και το βράδυ να θέλει συνέχεια αγκαλιά και το στήθος μου για πιπίλα?? Ειδικά το βράδυ, πρέπει να πάει απαραιτήτως η ώρα 1:30 για να κοιμηθεί (το μάτι γαρίδα μέχρι τότε) και αυτό με στήθος, αγκαλιά και κούνημα και φυσικά κλάματα. Βέβαια άπαξ και κοιμηθεί, θα ξυπνήσει μόνο 1 φορά ενδιάμεσα (γύρω στις 4:30 συνήθως) για φαί και μετά στις 7:30-8. Να σημειώσω ότι γενικά μετά τις 6-7 το απόγευμα βρίσκεται σε υπερδιέγερση και γκρινιάζει, κατά πάσα πιθανότητα έχει κολικούς και δείχνει ότι πονάει. Επίσης, έχω να ρωτήσω και το εξής: Είναι φυσιολογικό το ότι δεν μπορεί να μείνει μόνος του στο πορτ μπεμπέ χωρίς να κλαίει? Μόλις τολμήσω να τον αφήσω για λίγο (εννοείται αλλαγμένο και ταϊσμένο), αρχίζει να κλαίει και θέλει αγκαλιές και βόλτες. Μήπως τον έχω μάθει εγώ έτσι και τώρα αυτό παγιώθηκε και δεν αλλάζει? Από την άλλη πάλι, δε μπορώ να τον έχω να κλαίει πάνω από 3-4 λεπτά (σπαράζει και με σκοτώνει..). Κάποιοι μου λένε "μωρό είναι και κλαίει...τί θες να κάνει?" εγώ όμως ανησυχώ ότι πρόκειται για νευρικό μωρό και ότι εγώ τον έχω κάνει έτσι...Αν μπορεί να με διαφωτίσει κάποια κοπέλα, θα είμαι ευγνώμων. Ευχαριστώ.
Σε καταλαβαίνω απόλυτα! Η μικρή μου είναι 50 ημερών και βιώσαμε ακριβώς τα ίδια! Τώρα πια η μόνη φορά που μένει μισή ώρα στο ριλάξ χωρίς να κλάψει είναι το πρωί, μετά το θηλασμό. Μεσημέρι και απόγευμα δεν υπάρχει θέμα να ησυχάσει μόνη της! Μην ανησυχείς, δεν είναι νευρικό το μωρό, είναι φυσιολογική κατασταση, ειδικά λόγω των κολικών.
Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα να την κρατάω αγκαλιά (λέμε γελώντας με τον μπαμπά της ότι το καλοκαίρι θα βγούμε στην παραλία με τέλεια γράμμωση στα μπράτσα :lol:). Της μιλάμε, χορεύουμε με τη μουσική που ακούμε και τη χαιρόμαστε!Το πρόβλημά μου είναι όταν πρέπει να κάνω κάποια δουλειά. Εννοείται ότι θα την αφήσω να κλάψει όταν έχω κάτι επείγον να κάνω (πρέπει να πάμε και τουαλέτα...:p). Αυτοί που δε βοηθάνε είναι οι γιαγιάδες, οι οποίες τρέχουν να την αγκαλιάσουν, αν και έχω ζητήσει να την αφήνουν και να κλάψει όποτε έχουν δουλειές.
Έχω ακούσει πολλές και διαφορετικές γνώμες σχετικά με την αγκαλιά (τη μεγαλύτερη πλάκα έχουν αυτοί που ΔΕΝ έχουν κάνει παιδιά και λένε γελώντας "αχ, τι έχει να σας κάνει όταν μεγαλώσει!" ή "α, πρέπει να της το κόψετε!", με αυστηρό ύφος:twisted:), αλλά αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι ο καλύτερος συμβουλάτορας είναι το ένστικτο.
Σήμερα της αγόρασα παιχνιδάκια για την ηλικία της. Θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε μαζί με αυτά και ελπίζω να της τραβούν την προσοχή και να ησυχάζει μόνη της.
Σου εύχομαι καλή υπομονή!

kit_katerina
11-02-10, 16:08
καλησπέρα!
Ειμαι καινουρια στο φορουμ και ηθελα τα φωτα σας για το ζητημα του υπνου.
η μπεμπουλα μας ειναι 3 μηνων και τη θηλαζω αποκλειστικα καθε μιαμιση ωρα (λογω βαρους). Ο θηλασμος κρατα απο 30 ως 45 λεπτα περιπου, το αλλαγμα της πανας αλλα 10 λεπτα και ετσι εχουμε 30 με 40 λεπτα υπνου (υποψιν κανει 10-15 λεπτα για να κοιμηθει). Σας λεω μεγαλο θεμα με τον υπνο! Α, εννοειται με πολυ κουνημα και μονο αγκαλια-αν την αφησεις στο καροτσι εστω και κοιμισμενη ξυπναει. Ευτυχως κοιμαται την νυχτα περιπου 8-10 ωρες.Εννοειται οτι ξυπαει να φαει 2-3 φορες την νυχτα...
Αληθεια τα παιδια του θηλασμου ποτε κοιμουνται αφου ολη την ωρα τρωνε???
Και πως το μαθαινεις να κοιμαται μονο του αφου ολη την μερα ειναι στο στηθος συνεπως αγκαλια σου???
Συγνωμη για το μεγαλο μηνυμα,περιμενω απαντησεις!
Ευχαριστω...

Να σου ζησει η μπεμπουλα σου!!
Εισαι απο τις πολυ τυχερες που το μωρακι σου κοιμαται τοσο πολυ και συνεχομενα! Εμενα προσωπικα με βοηθησε παρα πολυ το σλινγκ στο θεμα του υπνου κατα τη διαρκεια της μερας. Επισης καναμε ααααπειρες βολτες μεταξυ σαλονιου και κουζινας με το καροτσι και ειχαμε πολυ κουνημα με την καλαθουνα, τοσο που στο τελος εσπασε!! Δεν ξερω πώς μαθαινει ενα παιδι που θηλαζει να κοιμαται μονο του. Ο δικος μου ακομα κοιμαται θηλαζοντας και ξυπναει 1-2 φορες κατα τη διαρκεια της νυχτας για να θηλασει. Αν θες ριξε μια ματια εδω: http://www.parents.gr/forum/forumdisplay.php?s=&daysprune=&f=109

kit_katerina
11-02-10, 16:14
πολυ συγκινητικο ετσι οπως το θετεις και ομοιως πραττω και εγω!! Αλλα μην ξεχναμε οτι πρεπει πρωτα να ειμαστε εμεις καλα για να μπορουμε να μεγαλωνουμε και τα παιδακια μας! Σωστα??

Ναι, ναι βεβαια, ετσι ειναι! Εγω ομως δε θα ημουνα καλα αν δεν μπορουσα να παρω το μωρο μου αγκαλια, οσο κι αν πονουσα σωματικα... Εβρισκα αλλους τροπους, π.χ. ξαπλωνα και τον επαιρνα επανω μου ή κατι παρομοιο. Και για να μην παρεξηγηθω σε καμια περιπτωση δεν προτρεπω καμια μαμα να κανει το ιδιο, ετσι? Ειναι η δικια μου αισθηση και η δικια μου εμπειρια, σωστη ή λαθος.

geonik
26-01-12, 15:55
μεχρι να σαραντησει ο μπεμπης μου καθοταν αρκετη ωρα στην κουνια & ριλαξ μονος του!!!!Τωρα αν δεν κοιμαται δεν με αφηνει να κανω βημα με θελει συνεχεια απο πανω του να του μιλαω η να τον εχω αγκαλια και μαλιστα να ειμαι ορθια. Μολις καθομαστε σε καναπε αρχιζει το κλαμα.....Δεν μπορω ουτε νερο να πιω, ουτε να φαω αν καποιος δεν τον απασχολει.....:roll: Κανω κατι λαθος?????Επισης για να κοιμηθει πρεπει να ειναι αγκαλια, αν τον αφησω κατευθειαν σε κουνια εκνευριζεται, κλαει και δεν κοιμαται με τιποτα.:oops:

G.Geo
29-01-12, 23:03
καλησπέρα!
Ειμαι καινουρια στο φορουμ και ηθελα τα φωτα σας για το ζητημα του υπνου.
η μπεμπουλα μας ειναι 3 μηνων και τη θηλαζω αποκλειστικα καθε μιαμιση ωρα (λογω βαρους). Ο θηλασμος κρατα απο 30 ως 45 λεπτα περιπου, το αλλαγμα της πανας αλλα 10 λεπτα και ετσι εχουμε 30 με 40 λεπτα υπνου (υποψιν κανει 10-15 λεπτα για να κοιμηθει). Σας λεω μεγαλο θεμα με τον υπνο! Α, εννοειται με πολυ κουνημα και μονο αγκαλια-αν την αφησεις στο καροτσι εστω και κοιμισμενη ξυπναει. Ευτυχως κοιμαται την νυχτα περιπου 8-10 ωρες.Εννοειται οτι ξυπαει να φαει 2-3 φορες την νυχτα...
Αληθεια τα παιδια του θηλασμου ποτε κοιμουνται αφου ολη την ωρα τρωνε???
Και πως το μαθαινεις να κοιμαται μονο του αφου ολη την μερα ειναι στο στηθος συνεπως αγκαλια σου???
Συγνωμη για το μεγαλο μηνυμα,περιμενω απαντησεις!
Ευχαριστω...
Επειδή και εγώ θηλάζω ακόμη, θα σου πω την δική μου εμπειρία. Τις περισσότερες φορές όντως κοιμόταν στο στηθος την ώρα που έτρωγε, αλλά αυτές που δεν κοιμόταν, τις εκμεταλευόμουν για να μάθει να κοιμάται μόνος του. Τον έβαζα στο καλαθάκι του με ανοιχτά ακόμη ματάκια του έδινα ένα γλυκό φιλί και του έλεγα "νάνι". Μπορεί να γκρίνιαζε για λίγο, του έβαζα και μια μουσικούλα- νανούρισμα και σε λίγο κοιμόταν (μπορέι να χρειαζόταν να κουρδίσω το νανούρισμα και 10 φορές τις δύσκολες μέρες). Ετσι έμαθε να κοιμάται την ημέρα και το βράδυ που ήταν λίγο πιο δύσκολο- όταν πάλι δεν τον επαιρνε ο ύπνος στο στήθος, τον έβαζα στην κούνια (στην κούνια μπήκε 45 ημερών, τότε ξεκίνησα αυτό που θα σου πω) και τον άφηνα με φιλί και στο αυτάκι "νάνι τώρα". Εκλεγε, πήγαινα μετά από λίγο, του έλεγα το ίδιο 'η "η μανούλα είναι εδώ, νάνι τώρα ), του έδινα φιλάκι και έφευγα. Εκανα αυτό αυξάνοντας τα διαστήματα απόκρισης κάθε φορά (η μέθοδος υπάρχει και σε βιβλίο αν δεν κάνω λάθος), μέχρι που κοιμήθηκε. Την πρώτη μέρα ήταν δύσκολο και την δεύτερη λιγότερο δύσκολο. Την τρίτη κοιμήθηκε νιαουρίζοντας μόνο για 1-2 λεπτά. Έτσι έμαθαν και τα δύο μου παιδιά να κοιμούνται μονα τους από 50 ημέρων. Τώρα που "μεγαλώσαμε", ακόμη του κουρδίζω μία φορά το νανούρισμα για να καταλάβει ότι πρέπει να κοιμηθεί και του δίνω και μία αγελαδίτσα κουκλάκι που την κρατάει για να κοιμηθεί, του αρέσει η αίσθηση στο προσωπάκι του..Καλό είναι να έχουν ένα τέτοιο αντικείμενο. Επίσης μπορείς για να σε αισθάνεται, να του βάλεις δίπλα στο προσωπάκι του μία μπούζα σου/ πιτζάμα για να έχει την μυρωδιά σου..