PDA

Επιστροφή στο Forum : ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΟΚΕΤΟ («ΕΠΙΛΟΧΕΙΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ»)


MissMarple
25-02-08, 16:00
Συγγραφέας: Julia Frank, MD, Associate Professor, Department of Psychiatry and Behavioral Sciences, George Washington University School of Medicine

Μετάφραση: Γρηγόρης Μιχάλης, MSc Ψυχολόγος.

Προσαρμογή στην Ελληνική και επιστημονική επιμέλεια: Πέτρος Σκαπινάκης, MPH,PhD, Λέκτορας Ψυχιατρικής Παν. Ιωαννίνων


--------------------------------------------------------------------------------


ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ


Ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στη ζωή μιας γυναίκας είναι να αποκτήσει ένα μωρό. Τι θα μπορούσε να την κάνει περισσότερο ευτυχισμένη απ’ αυτό; Τότε γιατί ορισμένες γυναίκες αισθάνονται λύπη μετά από το γεγονός της γέννησης ενός παιδιού;

Δεν ξέρουμε σίγουρα. Περίπου το 80% των γυναικών βιώνουν κάποια συναισθηματικά προβλήματα μετά την εγκυμοσύνη. Αισθάνονται αναστατωμένες, μόνες, φοβισμένες. Μπορεί να νιώθουν ανάμικτα συναισθήματα για το μωρό τους και αυτό τους δημιουργεί ένα αίσθημα ενοχής.

Για τις περισσότερες γυναίκες, τα συμπτώματα αυτά είναι ήπιας μορφής και υποχωρούν από μόνα τους. Αλλά ένα μικρότερο ποσοστό που μπορεί να φτάνει το 5-10% των γυναικών αναπτύσσουν μια πιο σοβαρή μορφή συναισθηματικής διαταραχής που αποκαλείται κατάθλιψη μετά από τον τοκετό ή καμιά φορά και «επιλόχεια κατάθλιψη».

Η συναισθηματική δυσφορία μετά τον τοκετό (γνωστή και ως τα blues της μητρότητας – maternity blues) είναι μια παροδική φάση με έντονα αρνητικά συναισθήματα που εμφανίζεται λίγο μετά τον τοκετό στις μισές περίπου γυναίκες που έχουν γεννήσει ένα μωρό.
-Φτάνει στο αποκορύφωμα 3-5 ημέρες μετά τη γέννηση και διαρκεί από πολλές ημέρες μέχρι και 2 εβδομάδες.

-Μπορεί η γυναίκα να κλαίει πιο εύκολα από ότι συνήθως, να παρουσιάζει προβλήματα ύπνου και να νιώθει εκνευρισμό και λύπη.

-Επειδή η κατάσταση αυτή είναι πολύ συχνή και αναμενόμενη, δεν θεωρείται απαραιτήτως ως ασθένεια.

-Σε μερικές μητέρες ωστόσο η κατάσταση αυτή μπορεί να είναι προάγγελος κανονικής κατάθλιψης που έρχεται γι’αυτό και απαιτείται εγρήγορση

Η κατάθλιψη μετά τον τοκετό είναι μια πιο σοβαρή κατάσταση και χαρακτηρίζεται από τα εξής:
-Συναντάται σε περίπου 5-10% των γυναικών και σε διάστημα 6 μηνών από τη γέννηση ενός μωρού.

-Παράγοντες κινδύνου θεωρούνται προηγούμενα επεισόδια μείζονος κατάθλιψης, ψυχοκοινωνικό στρες, ανεπαρκής κοινωνική υποστήριξη και προγενέστερο προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν καταθλιπτική διάθεση, κλάματα, αδυναμία της γυναίκας να χαρεί με δραστηριότητες που άλλοτε της προκαλούσαν ευχαρίστηση, προβλήματα ύπνου, κόπωση, προβλήματα όρεξης, αυτοκτονικό ιδεασμό, σκέψεις ότι είναι ανεπαρκής σαν μητέρα και προβλήματα συγκέντρωσης.

-Μπορεί η πάσχουσα να ανησυχεί για την υγεία του μωρού και την ευτυχία του. Ενδεχομένως να κάνει αρνητικές σκέψεις σχετικά με το μωρό και να φοβάται ότι μπορεί να του προκαλέσει βλάβη (αν και οι γυναίκες που κάνουν αυτές τις σκέψεις σπάνια τις υλοποιούν).

-Εάν μείνει αθεράπευτη, η κατάθλιψη μετά τον τοκετό μπορεί να κάνει πολύ καιρό να περάσει, ενώ υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να επανέλθει είτε εκτός της περιόδου αυτής είτε και μετά από νέα εγκυμοσύνη.




--------------------------------------------------------------------------------



ΑΙΤΙΕΣ


Δεν έχει εντοπιστεί κάποια συγκεκριμένη αιτία που να θεωρείται υπεύθυνη για την εμφάνιση επιλόχειας κατάθλιψης:

Ορμονικές διαταραχές πιστεύεται ότι παίζουν κάποιο ρόλο
-Τα επίπεδα ορμονών όπως τα οιστρογόνα, η προγεστερόνη και η κορτιζόλη πέφτουν δραματικά 48 ώρες μετά τη γέννηση.

-Γυναίκες που παρουσιάζουν επανειλημμένα συμπτώματα επιλόχειας κατάθλιψης μετά από τοκετούς μπορεί να είναι πιο ευαίσθητες σ’ αυτές τις ορμονικές αλλαγές.

Άλλοι γνωστοί παράγοντες κινδύνου:
-Ψυχική ασθένεια πριν την εγκυμοσύνη

-Ψυχική ασθένεια στην οικογένεια, συμπεριλαμβανομένης και της επιλόχειας κατάθλιψης

-Επιλόχεια ψυχική διαταραχή μετά από προηγούμενη εγκυμοσύνη

-Συγκρούσεις στο γάμο, απόλυση από τη δουλειά ή έλλειψη κοινωνικής υποστήριξης από φίλους και οικογένεια

-Διακοπή της εγκυμοσύνης (π.χ. αποβολή)

Ο κίνδυνος για μείζονα κατάθλιψη μετά από μια αποβολή είναι υψηλός για γυναίκες που δεν έχουν παιδιά καθώς και για γυναίκες που η εγκυμοσύνης τους ήταν ανεπιθύμητη.
Ο κίνδυνος για εμφάνιση κατάθλιψης μετά τον τοκετό είναι υψηλότερος μέσα στους πρώτους 6 μήνες μετά από μια αποβολή.


Η γέννηση παιδιού είναι μια στιγμή μεγάλων αλλαγών για μια γυναίκα. Η ανάγκη προσαρμογής σ’ αυτές τις αλλαγές μπορεί να συμβάλει στην εμφάνιση κατάθλιψης.


-Σημαντικές αλλαγές για μια γυναίκα

Μπορεί να αισθάνεται κουρασμένη μετά από τη γέννηση του μωρού
Ευαισθησία και πόνος στην περιοχή του περινέου μπορεί να δημιουργήσουν πρόβλημα. Το διάστημα της σωματικής ανάρρωσης μετά από καισαρική τομή μπορεί να είναι μεγαλύτερο απ’ ότι μετά από φυσιολογικό τοκετό.
Ορμονικές αλλαγές μπορούν να επηρεάσουν τη διάθεση.


-Συναισθηματικές αλλαγές μετά τον τοκετό.

Αίσθημα ότι έχασε την παλιά της ταυτότητα και ότι είναι εγκλωβισμένη στο σπίτι
Αίσθημα ότι είναι καταβεβλημένη από τις ευθύνες του μητρικού ρόλου
Αίσθημα άγχους από τις αλλαγές στο τρόπο ζωής
Αίσθημα κούρασης εξαιτίας των συνεχών διακοπών του νυχτερινού ύπνου.
Αίσθημα ότι είναι λιγότερο ελκυστική σωματικά και σεξουαλικά


-Η ηλικία μιας μητέρας και ο αριθμός των παιδιών που είχε δεν σχετίζονται με την πιθανότητα να αναπτύξει επιλόχεια κατάθλιψη.


--------------------------------------------------------------------------------


ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ


Συμπτώματα μπορούν να εμφανιστούν οποιαδήποτε στιγμή σε διάστημα από 24 ώρες μέχρι 6 μήνες μετά τη γέννηση ενός παιδιού.

Ο ειδικός βέβαια πριν καταλήξει να διαγνώσει κατάθλιψη θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο ύπαρξης άλλων διαταραχών που μπορούν να προκαλέσουν παρόμοια συμπτώματα .


Κακή διάθεση, συχνά κλάματα.
Έλλειψη ικανοποίησης και ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που κάποτε πρόσφεραν ευχαρίστηση
Προβλήματα στον ύπνο
Μείωση βάρους
Μείωση ενεργητικότητας (ατονία)
Ανησυχία ή άγχος
Αισθήματα αναξιότητας ή ενοχής
Δυσκολία συγκέντρωσης ή λήψης αποφάσεων
Σκέψεις θανάτου ή αυτοκτονίας
Μειωμένο ενδιαφέρον για σεξ
Αισθήματα απόρριψης


Σωματικά συμπτώματα όπως συχνοί πονοκέφαλοι, πόνοι στο στήθος, ταχυπαλμία, μούδιασμα ή ζαλάδα.

--------------------------------------------------------------------------------


ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΤΕ ΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ
Τηλεφώνησε στο γιατρό:

Όταν έχεις συναισθηματικές μεταπτώσεις ή αισθάνεσαι κατάθλιψη μετά τη γέννηση του μωρού
Όταν αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα με τις καθημερινές υποχρεώσεις, συμπεριλαμβανομένης της φροντίδας για το μωρό που μόλις γεννήθηκε ή για τα υπόλοιπα παιδιά.
Όταν έχεις έντονα συναισθήματα κατάθλιψης ή θυμού 1-2 μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού.
Τηλεφώνησε αμέσως σε ένα γείτονα, φίλο, ή αγαπημένο πρόσωπο που βρίσκεται κοντά εάν έχεις οποιοδήποτε από τα ακόλουθα:

Αυτοκαταστροφικές σκέψεις
Σκέψεις πρόκλησης βλάβης στο μωρό ή τα άλλα παιδιά σου.
Σκέψεις ότι το μωρό σου είναι αμαρτωλό (κακό).
Ακούς φωνές ή βλέπεις πράγματα που δεν υπάρχουν.

--------------------------------------------------------------------------------


ΘΕΡΑΠΕΙΑ


Αν και η αυτοβοήθεια δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ιατρική φροντίδα στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης, υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει μια γυναίκα για να βελτιώσει τη διάθεσή της και την ικανότητα να παραμένει λειτουργική στο σπίτι.



Αυτοβοήθεια στο σπίτι
Φρόντισε να έχεις δίπλα σου μέλη της οικογένειάς σου ή φίλους που σε υποστηρίζουν και ζήτησε τη βοήθειά τους στην φροντίδα του μωρού.



Φρόντιζε τον εαυτό σου. Ξεκουράσου όσο περισσότερο μπορείς. Κοιμήσου όταν κοιμάται το μωρό.


Προσπάθησε να μην περνάς πολύ καιρό μόνη σου.


Αφιέρωσε κάποιο χρόνο με τον σύζυγο ή τον σύντροφό σου.


Κάνε ένα μπάνιο και περιποιήσου τον εαυτό σου καθημερινά


Βγες απ’ το σπίτι. Πήγαινε μια βόλτα, βρες ένα φίλο, κάνε κάτι που σε ευχαριστεί. Πάρε κάποιον για να φροντίζεις το μωρό εάν μπορείς. Εάν αυτό δεν είναι εφικτό, πάρε το μωρό μαζί σου.


Μην έχεις υπερβολικές απαιτήσεις από τον εαυτό σου. Μην ανησυχείς τόσο πολύ για τις δουλειές του σπιτιού.
Ζήτα από τους φίλους ή την οικογένεια να βοηθήσουν σ’ αυτές.


Μίλησε με άλλες μητέρες. Μπορεί να μάθει η μια από την άλλη και οι εμπειρίες τους μπορεί να λειτουργήσουν καθησυχαστικά.


Ιατρική Θεραπεία


Το είδος της θεραπείας που θα εφαρμοστεί για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης μετά τον τοκετό εξαρτάται από τον μορφή και την σοβαρότητά της διαταραχής.

Μπορεί να μην είναι πάντοτε αναγκαία η εφαρμογή κάποιας ειδική θεραπείας, επειδή η κατάσταση συχνά βελτιώνεται μόνη της. Εάν τα συμπτώματα δε μειωθούν μέσα σε 2 εβδομάδες, τηλεφώνησε στον γιατρό σου.

Η σοβαρότητα της ασθένειας είναι που θα κατευθύνει τον ειδικό στην επιλογή της θεραπείας για την αντιμετώπιση της επιλόχειας κατάθλιψης. Πιο ήπιες μορφές μπορεί να θεραπευτούν με ψυχοθεραπεία. Πιο σοβαρές μορφές μπορεί να απαιτήσουν φαρμακευτική αγωγή. Κάποιες φορές ένας συνδυασμός των δύο μπορεί να είναι περισσότερο αποτελεσματικός.

Φάρμακα


Αντικαταθλιπτικά φάρμακα όπως η φλουοξετίνη (Ladose), η παροξετίνη (Seroxat), η σερτραλίνη (Zoloft), η σιταλοπράμη (Seropram), η S-σιταλοπράμη (Cipralex) και η βενλαφαξίνη (Efexor) μπορεί να δοθούν για διάστημα ενός χρόνου (πιθανώς και για περισσότερο).

Ορμονική Θεραπεία: η λήψη οιστρογόνων μπορεί να βοηθήσει κάποιες φορές σε συνδυασμό με αντικαταθλιπτικά, αν και οι μελέτες είναι αμφιλεγόμενες.

Εάν θηλάζεις, το φάρμακο που παίρνεις μπορεί να διοχετευτεί (μέσω του γάλακτος) στο μωρό σου. Κάποια αντικαταθλιπτικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν με ασφάλεια καθώς ο κίνδυνος για το μωρό είναι μικρός.

Άλλες θεραπείες


Συνήθως, ψυχοθεραπεία και φάρμακα χρησιμοποιούνται μαζί. Η ψυχοθεραπεία μόνη της μπορεί να είναι αποτελεσματική στις ήπιες περιπτώσεις.

Η διαπροσωπική ψυχοθεραπεία είναι μια εναλλακτική προς τα φάρμακα θεραπεία, που μπορεί να είναι κατάλληλη για κάποιες γυναίκες. Η διαπροσωπική ψυχοθεραπεία βοηθάει στο θέμα της κοινωνικής προσαρμογής. Συνήθως περιλαμβάνει δώδεκα ωριαίες συνεδρίες με ένα θεραπευτή. Ο συγκεκριμένος τύπος ψυχοθεραπείας έχει φανεί ότι είναι αποτελεσματικός στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης για κάποιες γυναίκες, αλλά είναι διαδεδομένος περισσότερο στην Αμερική. Άλλη θεραπεία που μπορεί να είναι αποτελεσματική είναι η γνωσιακή – συμπεριφορική ψυχοθεραπεία.

Εάν τα συμπτώματά σου δεν μπορούν να ελεγχθούν με συμβουλευτική ή φαρμακοθεραπεία και περνούν απ’ το μυαλό σου σκέψεις ότι θα βλάψεις τον εαυτό σου ή το μωρό σου, ο γιατρός μπορεί να κρίνει απαραίτητο να εισαχθείς σε κάποιο νοσοκομείο.

TZOYTZA
26-02-08, 14:01
Ετσι ακριβως!!!!!!
Οταν μου ελεγαν πριν γεννησω για την καταθληψη γελουσα και ελεγα καλα θα εχω το μωρο μου αγκαλιτσα και θα με πιασει καταθλιψη αποκλειεται!!!!!! και ομως με επιασε καταθληψαρα!!!!!!!
Εκλεγα και δεν ηξερα για πιο λογο κλαιω εβλεπα το μωρο και φοβομουν
τοσο πολυ!!!!!!εβλεπα απο το μπαλκονι της μαμαδες με τα παιδακια τους
και αναρωτιομουν θεε μου πως ειναι ευτιχησμενες???συναισθηματα αναμεικτα. ευτηχως μετα απο 40 ημερες ηρθα στα ισα μου και ολα καλα.
δεν θελω να το ξαναπερασω θεε μου!!!!!!!!!

Nikole00
26-02-08, 14:21
ακριβως αυτα τα συμπτωματα!!!!!!!!!!!
χρειαστηκε πολυ μεγαλο διαστημα για να ισιωσω και νομιζω οτι ακομα εχουν μεινει καποια απο αυτα.

Αντιγόνη
26-02-08, 14:28
Ετσι ακριβως!!!!!!
Οταν μου ελεγαν πριν γεννησω για την καταθληψη γελουσα και ελεγα καλα θα εχω το μωρο μου αγκαλιτσα και θα με πιασει καταθλιψη αποκλειεται!!!!!! και ομως με επιασε καταθληψαρα!!!!!!!
Εκλεγα και δεν ηξερα για πιο λογο κλαιω εβλεπα το μωρο και φοβομουν
τοσο πολυ!!!!!!εβλεπα απο το μπαλκονι της μαμαδες με τα παιδακια τους
και αναρωτιομουν θεε μου πως ειναι ευτιχησμενες???συναισθηματα αναμεικτα. ευτηχως μετα απο 40 ημερες ηρθα στα ισα μου και ολα καλα.
δεν θελω να το ξαναπερασω θεε μου!!!!!!!!!
Έτσι ακριβώς κι εγω.. :cry:

renik
26-02-08, 14:50
Eγώ για 2 μήνες περίπου δεν ήθελα ούτε να αγγίξω το μωρό, φοβόμουν μη κατα λάθος του κάνω κακό επειδή δεν ήξερα πως να τον πιάσω, έκλαιγα με οτιδήποτε ,δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο πέρα απο το να κοιμάμαι, είχα φοβερά νεύρα και αναρωτιόμουν πως μπορούν οι άλλες μητέρες να τα καταφέρνουν τόσο τέλεια και εγώ όχι.Μετά άρχισα σιγά σιγά να πέρνω τα πάνω μου και να ασχολούμαι όλο και πιο πολύ με το παιδί.Για το μόνο που λυπάμαι μέχρι και σήμερα είναι που ουσιαστικά έχασα τους 2 πρώτους μήνες του παιδιού μου :cry:

Afroditi D
26-02-08, 14:52
Χριστίνα πολύ ενδιαφέρον , ευχαριστούμε

Μαρια Στυλιανακη
26-02-08, 23:17
απο πόστ μου σε αντίστοιχο τόπικ τα βάζω και εδώ για να υπάρχουν

http://www.singlemom.com/HEALTH/resources_researches/bach_postpartum_depression.htm

Σύμφωνα με αυτό μία στις δέκα γυναίκες παθαίνει κατάθλιψη μετά την γέννα.

http://www.psych.uic.edu/clinical/HRSA/perinatal.htm

αυτό είναι το πιό έγκυρο και μιλάει με έρευνα, για 7-20% ποσοστό ότι παθαίνει κατάθλιψη.

Οι ορμόνες σίγουρα προκαλούν συμπτώματα κατάθλιψης, αλλά για να πεί κάποιος οτι έχει κατάθλιψη πρέπει να περάσει ένα χρονικό διάστημα ή να έχει τέτοια συμπεριφορά: Η κατάθλιψη είναι κάτι που σε κάνει να μή μπορείς να λειτουργήσεις - σε δουλειά, σε συναισθηματικό επίπεδο και σωματικό επίπεδο.

ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΛΟ ΛΙΝΚ που εχω διαβάσει για την κατάθλιψη μετά την γέννα -

http://www.familyministries.org/_Dr%20Miller%20ppd%20talk%202006.pdf (στα αγγλικά..)

επίσης γράφει και το ότι ξεκινάει και κάποιες φορές πρίν την γέννα, και κορυφώνεται μετά τον 3 μήνα μετά την γέννα.

http://www.progenitiki.gr/epiloxeia_katathlipsi.htm

πολλές πληροφορίες για την επιλόχεια κατάθλιψη.


Εδώ θα βρείτε πληροφορίες απο το ppd foundation

Τι είναι το postpartum depression (ppd)
http://www.ppdchicago.org/site/epage/19922_456.htm

Ερωτηματολόγιο
http://www.ppdchicago.org/site/epage/20252_456.htm

chiquititas
06-03-08, 21:13
Γεια σας..
Η καταθλιψη μετα το τοκετο ειναι ενα συνηθησμενο φαινομενο χωρις ιδιαιτερες ανυσηχιες που συμβαινει μετα την 9μηνη αναμονη και συνηθως το πρωτο παιδι με ολα τα ονειρα και της προδοκειες οταν γενιεται το παιδι να υπαρχουν αναμικτα συναισθηματα τα
οποια οφειλονται σε μεγαλες ορμονικες διαταραχες
του οργανισμου που προσπαθει να ξαναεπανελθει στην προ εγκυμοσυν λειτουργικη και ορμονικη ισοροπια.

Ανασφαλειες και αγωνια για το μελλον του παιδιου μας μπλοκαρουν πολλες φορες την σκεψη μας.
Σε επαναλεμβομενες εγκυμοσυνες πχ 3-4 παιδια εξαλιφεται τελειως,γιατι εχουμε την πρωτη εμπειρια και το θεωρουμε φυσιολογικο
Ειναι ενα φυσιολογικο φαινομενο...
Αναλογα βεβαια την οικογενειακη και ψυχολογικη υποστηριξη που εχει καθε καινουργια μητερα απο το περιβαλλον της οσο ισχυροτερη ειναι τοσο το φαινομενη της καταθλιψης ειναι μικροτερο.
Ο γυναικολογος και ο παιδιατρος οφειλουνε να ενημερωνουνε την καινουργια μητερα οτι ειναι ενα φυσιολογικο επακολουθο,ειδιως της πρωτης εγκυμοσυνης χωρις λογο ανυσηχιας.

ΒΑΣΩΚΑΙΧΑΡΗΣ
16-03-08, 05:38
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
και εγώ νόμιζα πως τρελλάθηκα...ήθελα να ήμουν τέλεια και όμως δε μπορούσα να καταφέρω τίποτα...και τελικά είδα πως μπορούσα τόοοσα πολλά!Ελπίζω να το ξεπεράσω εντελώς σύντομα.

ninette
08-04-08, 20:26
Υπέφερα και εγώ από κατάθλιψη μετά από πρόωρο τοκετό. Ήταν έντονο το συναίσθημα ότι το μωρό έπρεπε να είναι ακόμα στην κοιλιά μου, ενώ επί τουλάχιστον τρεις μήνες μετά τη γέννα δεν αντλούσα καμία χαρά από το μωρό. Ευτυχώς η κατάσταση υποχώρησε με τη στήριξη των δικών μου ανθρώπων. Ακόμα πάντως μελαγχολώ όταν βλέπω λεχώνες που είναι πάρα πολύ ευτυχισμένες μετά τον τοκετό.

voula2
09-04-08, 09:00
Υπέφερα και εγώ από κατάθλιψη μετά από πρόωρο τοκετό. Ήταν έντονο το συναίσθημα ότι το μωρό έπρεπε να είναι ακόμα στην κοιλιά μου, ενώ επί τουλάχιστον τρεις μήνες μετά τη γέννα δεν αντλούσα καμία χαρά από το μωρό. Ευτυχώς η κατάσταση υποχώρησε με τη στήριξη των δικών μου ανθρώπων. Ακόμα πάντως μελαγχολώ όταν βλέπω λεχώνες που είναι πάρα πολύ ευτυχισμένες μετά τον τοκετό.

ομοίως ninette. Λες και διαβάζω την δική μου ψυχή...
ειδικά αυτό με τις λεχώνες, να ξερες πως ζηλεύω όταν τις βλέπω...σαν να μην πέρασα εγώ τοκετό...ακόμα οι εικόνες , οι τύψεις και η πικρία με ακολουθούν...
ας είναι...

ninette
09-04-08, 14:53
Είναι και οι αυξημένες απαιτήσεις που έχουμε από τον εαυτό μας μόλις γεννήσουμε καθώς και το σοκ που υφίσταται κανείς όταν αντικρύσει το εξιδανικευμένο μέχρι τότε νεογέννητο. 'Οτι δηλαδή για πολύ καιρό είσαι καθηλωμένη σε έναν καναπέ θηλάζοντας και πλήττοντας. Το καλό πάντως είναι ότι τα μωράκια μεγαλώνοντας ανταποκρίνονται στην τρυφερότητά μας και έτσι βελτιώνεται και η δική μας ψυχολογική κατάσταση

nikol76
11-04-08, 15:17
Παντως εγώ ήθελα για 2 εβδομάδες να κλαίω χωρίς όμως να αισθάνομαι κάτι άλλο δηλαδή ότι δεν μπορώ να αναλάβω τις ευθύνες του παιδιού ή κάτι άλλο. Άλλωστε αντλούσα ευχαρίστηση από την κάθε στιγμή που ήμουν με το παιδί. Απλά πιστεύω ότι ήταν κάτι ορμονικό και ήθελα να κλαίω. Δεν είχα κάποιο θέμα να με προβληματίζει. Το μόνο θέμα ήταν η κούραση...και τώρα που το μωρο είναι 6 μηνών έχω να πω το εξής: ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΑΛΛΟ ΤΟ ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΚΙ ΕΣΥ. Εγώ δεν τα κατάφερα ποτέ και οιυσιαστικά ξεκουράστηκα μετά το α΄τρίμηνο

ninette
11-04-08, 15:51
Σιγουρα οι ορμόνες παίζουν τεράστιο ρόλο.Αλλιώς ακόμα θα κλαίγαμε :D
Α, αυτό το έκανα. Το πρώτο τρίμηνο το έβγαλα κοιμώμενη!

mata
11-04-08, 17:57
Είναι περίεργο σύμπτωμα κι όμως φυσιολογικό. Ευτυχώς δεν μου συνέβη αλλά γνωριζω περιπτωση που για μήνες το μωρό ήταν στη μαμά της κοπέλας.
Τί να κάνουμε, οι ορμόνες παίζουν τρελά παιχνίδια!!!!

sunsun
29-06-08, 16:16
Εγώ ένιωσα απαίσια ακριβώς μετά το 2ο 24ωρο, την 3η μέρα δηλαδή, που είχε πρηστεί και το στήθος υπερβολικά και κατά τη διάρκεια του επισκεπτηρίου, όταν τουλάχιστον 10 άτομα είχαν έρθει να μας δούνε και δεν έβλεπα την ώρα να φύγουνε. Το προηγούμενο βράδυ είχα καταφέρει να βγάλω 2 σταγόνες πρωτόγαλα για το μωρό μου που ήταν στη μονάδα και αυτό το 3ο 24ωρο που βγήκε και ήθελα να την έχω κοντά μου μου την είχε δώσει που υπήρχε κόσμος.

Γενικά ήθελα μόνο τον άνδρα μου σε αυτή τη φάση, τη μπέμπα, και τις γυναίκες στο δωμάτιο (κανένα πρόβλημα, συζητάς κιόλας και ξεχνιέσαι).

Μάλλον την επόμενη φορά που θα γεννήσει κάποια φίλη θα πάω την πρώτη ή την τελευταία μέρα ή και καθόλου για επίσκεψη.

Γενικά πάντως αισθάνομαι πολύ καλά και το παραπάνω δεν ήταν βέβαια κατάθλιψη. Βοηθάει πολύ και το οτι δεν δίνω σημασία όταν μου λένε συνέχεια για το μάτι και το πόσο κακό κάνει κτλ. Βγαίνω έξω όσο μπορώ...μαζί με τη μπεμπούλα

Το μόνο που με κάνει να ανυπομονώ να μεγαλώσει λίγο η μπεμπούλα είναι το οτι θηλάζω αποκλειστικά και ακόμα δεν θέλω να την αφήσω μόνη σε γιαγιά/θεία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να νιώθω εγκλωβισμένη και είναι και δύσκολη περίοδος... Θέλω να κάνω μπάνια κτλ.

Κάνω υπομονή

peony
24-07-08, 14:45
Sunsun, είχα ακριβώς τα ίδια! Ήθελα μόνο τον άντρα μου και την μπέμπα. Μάλιστα, ήμουν κάπως αγενής σε κάποιους επισκέπτες, αλλά δυστυχώς αυτοί δεν το έπιαναν το υπονοούμενο και έμεναν για κουβεντούλα :roll:

Όταν γυρίσαμε σπίτι, ηρέμησα, αλλά και πάλι για τις 2 πρώτες βδομάδες έκλαιγα γύρω στις 9 - 10 το βράδυ, κυρίως λόγω ευσυγκινησίας. Κι αυτό πέρασε. Τώρα στις 42 ημέρες μετά τον τοκετό, ακόμα κλαίω - από νεύρα και κούραση (τύπου "θέλω πίσω τη ζωή μου, δεν αντέχω πια", κτλ κτλ) - 1-2 φορές την εβδομάδα. Ευτυχώς, ο σύζυγος τότε φροντίζει την μπέμπα μέχρι να συνέλθω.

Και εγώ θηλάζω αποκλειστικά, οπότε μπορώ να βγαίνω (όταν έχω κάποιον να κρατάει το μωρό) το πολύ 2 ώρες κάθε φορά. Επειδή όμως είμαι ανυπόμονη, εξοπλίστηκα με θήλαστρο, ώστε να της αφήνω φαγητό στο ψυγείο και να βγαίνω λίγο παραπάνω. Η πρώτη δοκιμή θα γίνει αυτό το Σάββατο που το περιμένω πώς και πώς.

ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ
09-10-08, 01:39
EΓΩ ΜΕΤΑΤΗ ΓΕΝΝΑ ΜΟΥ ΤΗΝ 4 ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΡΧΙΣΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΙ ΝΑ ΕΧΩ ΝΑ ΚΛΕΩ ΜΕ ΛΙΓΜΟΥΣ
ΠΝΙΓΩΜΟΥΝΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΠΛΑΚΩΝΕ
ΑΦΗΝΑ ΣΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΤΟ ΜΩΡΟ ΚΑΙ ΠΗΓΕΝΑ ΒΟΛΤΕΣ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΔΡΑ ΜΟΥ
ΑΥΤΑ ΠΡΙΝ 10 ΗΜΕΡΕΣ
ΕΥΤΙΧΟΣ ΕΔΩ ΚΑΙ 3 ΜΕΡΕΣ ΕΧΩ ΜΑΛΑΚΟΣΕΙ ΕΧΩ ΝΑ ΒΓΩ ΕΞΩ 3 ΒΡΑΔΙΑ
ΕΙΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΙΤΕΡΑ
ΠΙΝΩ ΓΑΛΑ ΤΟ ΒΡΑΔΙ ΚΑΙ ΚΙΜΑΜΕ
ΚΟΝΤΕΨΑ ΝΑ ΤΡΕΛΑΘΩ
ΜΙΛΙΣΑ ΜΕ ΨΙΧΟΛΟΓΟ ΚΑΙ ΜΕ ΗΡΕΜΙΣΕ
ΕΧΩ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΕ ΠΟΛΕΣ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΟΥ
ΠΥΣΤΕΥΩ ΟΤΑΝ ΣΑΡΑΝΤΙΣΩ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ
ΕΙΜΕ 22 ΗΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΕΝΝΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΟΥΚΛΙΤΣΑ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΝΟΩΘΩ ΤΩΡΑ ΠΟΛΥ ΕΥΤΙΧΕΙΣΜΕΝΗ!!!!!!!!

ΔΕΣΠΟΙΝΑ
13-10-08, 12:06
Κορίτσια καλημέρα σε όλες σας!!!!

Η δική μου εμπειρία είναι ουσιαστικά για γέλια και αυτό γιατί.

Ένα χρόνο πριν φέρω στον κόσμο το αγγελούδι μου, είχαν γεννήσει δύο καλές μου φίλες οι οποίες ξεπέρασαν σχετικά δύσκολα την επιλόχεια κατάθλιψη. Οπότε όπως καταλαβαίνεται είχα προετοιμαστεί για τα χειρότερα και το κακό είναι ότι προετοίμαζα και το σύζυγο μου και του έλεγα ότι ευτράπελο θα μπορούσε να μου συμβεί το οποίο θα είχε επιπτώσεις σ' εκείνον, αλλά και σ'εμένα. Οπότε όπως καταλαβαίνετε είχα δεχτεί το δούλεμα της ζωής μου από εκείνον.

Τελικώς αφού γέννησα, είχα την τάση μέσα στην κλινική κάθε φορά που θήλαζα το μωρό μου, να κλαίω και γενικά περνούσαν διάφορα από το μυαλό μου. Παράδειγμα μου έφερναν το μωρό μου και εγώ το λυπόμουν που είχε μανούλα εμένα.
Την ημέρα όμως που θα έφευγα από την κλινική ήρθε ο γυναικολόγος μου για να με δει, τα λόγια που μου είπε ήταν ότι ακριβώς αισθανόμουν και σκεφτόμουν. Αυτό ήταν, από εκεί και πέρα άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να κάνει οποιαδήποτε σκέψη, δεν φοβόμουν πλέον. Για εμένα έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο που ένας άνθρωπος του αντίθετου φύλου ήταν μέσα στο μυαλό μου και καταλάβαινε αυτά που αισθανόμουν.

ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΜΟΝΗ!!!

teacher
21-11-08, 21:20
ερωτηση

τα παααααρα πολλα νευρα μπορει να ειναι κατι τετοιο?
γιατι εγω νευρα περασα σε σημειο να μην μου μιλαει κανενας το πρωι.απαιτησα μαλιστα και απο τον αντρα μου να ρωταει πρωτα αν ειμαι εγω καλα και μετα τι κανει το μωρο

ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ
22-11-08, 22:23
ερωτηση

τα παααααρα πολλα νευρα μπορει να ειναι κατι τετοιο?
γιατι εγω νευρα περασα σε σημειο να μην μου μιλαει κανενας το πρωι.απαιτησα μαλιστα και απο τον αντρα μου να ρωταει πρωτα αν ειμαι εγω καλα και μετα τι κανει το μωρο


ΕΓΩ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΝΕΥΡΑΚΙΑ
ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΑΛΑ ΣΙΜΤΩΜΑΤΑ !!!
ΠΡΟΣΠΑΘΙΣΕ ΝΑ ΕΙΡΕΜΗΣΗΣ

senter for
08-12-08, 13:22
ΕΓΩ ΕΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΕΙΜΟΥΝ ΤΟΣΟ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΞΕΝΥΧΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΠΟΥ ΕΒΑΛΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΑ ΚΛΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ!!!!Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΤΑ ΕΙΔΕ ΟΛΑ! :lol:

korinaki
21-12-08, 01:25
Κοριτσια την τριτη κλεινω 40 μερες που γεννησα τον γιο μου και ενω τον πρωτο καιρο ημουν τρισευτυχισμενη οσο περναει ο καιρος νιωθω καποιες φορες πολυ ασχημα μεσα μου,μου ερχεται να βαλω τα κλαματα και δεν μπορω να το εξηγησω..Το μωρο μου το φροντιζω οσο καλυτερα μπορω αλλα νιωθω να "πνιγομαι" ωρες ωρες και δεν ξερω που οφειλεται αυτο..Και το χειροτερο ειναι οτι δεν εχω ιδιαιτερη στηριξη απο τον αντρα μου μιας και εκεινος απ 'οτι φαινεται δεν ειναι προετοιμασμενος για την νεα κατασταση..Πιστευε οτι θα ηταν ολα οπως πριν..Αλλα με ενα μωρο το οποιο εχω ολη την ευθυνη εγω(ταισμα,αλλαγμα,κρατημα κ.λ.π),προσπαθωντας με ελαχιστες ωρες υπνου να τα προλαβω ολα και παλι πολλες φορες αποτυγχανω..Θελω τοσο να χαρω το μωρο μου αλλα βλεπω οτι καθε μερα που περναει νιωθω χειροτερα και εχω τρομερες ενοχες.. :cry:

anthie g
21-12-08, 10:01
Τα συναισθήματα σου είναι απόλυτα φυσιολογικά. Μην ανυσηχείς σιγά σιγά θα στρώσεις και θα συνηθίσεις και θα αισθανθείς πραγματικά ευτυχισμένη όσο και αν αυτό τώρα φαντάζει άπιαστο. όσο για τον άντρα σου λίγο πολύ όλοι έτσι αντιδρούν, είναι λίγο στον κόσμο τους πλήν φωτεινών εξαιρέσεων. προσπαθούν να συνηθίσουν. Ολα ακόμα προσπαθούν να μπούν σε μία νέα σειρά. και εγώ θυμάμαι κάποιες φορές όταν ήταν ήρεμο ταισμένο αλλαγμένο το άφηνα στην κούνια του και ήθελα να κοιτάω το ταβάνι και αισθανόμουνα ενοχές γιατί πίστευα ότι όλες οι μανούλες θέλουν συνεχώς να παίζουν με τ αμωράκια τους και εγώ η άκαρδη θέλω την ησυχία μου σιγά σιγά όμως βρήκαμε όλοι τους ρυθμούς μας. Οπότε μάνα κουράγιο..

ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ
23-12-08, 00:48
KOΡΙΝΑΚΙ
ΠΡΟΣΠΑΘΙΣΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΓΕΝΕΙΣ ΒΟΛΤΕΣ ΜΑΖΗ ΜΕ ΤΟ ΜΩΡΟ
ΕΣΤΩ ΚΑΙ 10 ΛΕΠΤΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ
ΕΓΩ ΤΟ ΠΕΡΑΣΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΟ
ΕΧΩ ΓΡΑΨΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ
ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΥΣΤΕΨΕΜΕ
ΕΧΑΣΑ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ 13 ΚΙΛΑ!!!
ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΙΟ ΝΕΡΟ ΤΟ ΕΒΛΕΠΑ ΣΤΟ ΠΟΤΙΡΙ ΚΑΙ ΜΕΛΑΝΧΟΛΟΥΣΑ
ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
ΠΡΟΣΠΑΘΙΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΦΙΛΕΣ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ ΘΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΗ ΑΥΤΟ ΠΟΛΥ!!

SOTOS-DORA
08-08-09, 00:06
μπορει και να ναι λίγο άσχετο.... αλλά παρόμοια συμπτώματα είχα κατα τη διαρκεια της προηγούμενης μου εγκυμοσύνης αλλά και αυτής....νοιωθω απελπισία....να πνίγομαι....το σώμα μου να με προδίδει....όλοι και όλα μου φταινε......δεν μπορώ να καταλάβω....υποτίθετε πως για κάποιες κοπέλες είναι η καλύτερη περιοδος της ζωης τους ε...λοιπόν για μένα είναι η χειρότερη... ΄΄ημουν σίγουρη πώς δεν θα έκανα αλλο παιδί...γιατι δεν αντεχα να το ξαναπεράσω όλο αυτο...
κι όμως όταν ξαναέμεινα έγκυος δεν σκέφτηκα ούτε για μια στιγμή να μην κρατήσω το μωράκι μου...στην τελική δεν φταίει αυτό....μα ούτε κι εγώ κατα βάση....αχ αυτες οι ορμόνες μου...τι παιχνίδι μου παίζουν....γύρω στις 40 μέρες μετα τη γέννα το ξεπέρασα ...το γιο μου τον λατρευω...και πιστευω πως το ιδιο θα συμβει και με την κορούλα που περιμένω...

εχει καμια κοπέλα ανάλογη εμπειρία;

maira95
13-08-09, 13:29
''Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2009, 11:52


Είναι γνωστό ότι μετά τον τοκετό πολλές γυναίκες νιώθουν έντονα συμπτώματα κατάθλιψης. Το άγχος και το στρες σε συνδυασμό με το πάρτι των ορμονών που γίνεται στο γυναικείο οργανισμό μπορεί να οδηγήσει τις μητέρες ακόμη και σε αυτοκτονία.

Η γέννηση ενός παιδιού συνεπάγεται μεγάλες αλλαγές στη ζωή της οικογένειας, ειδικά σε ότι αφορά την μητέρα. Η προσαρμογή στις απαιτήσεις που η μητρότητα φέρνει στο προσκήνιο, δεν είναι πάντα κάτι εύκολο.

Οι πρώτες ημέρες τόσο στην κλινική, όσο και στο σπίτι είναι φορτισμένες καθώς το άγχος, η κούραση, η συναισθηματικά ευάλωτη κατάσταση της μητέρας σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις του μωρού και την οικογενειακή κατάσταση έχουν επιπτώσεις στην ψυχολογία της.

Μέχρι ενός σημείου μια τεταμένη ατμόσφαιρα είναι κάτι το φυσιολογικό, για κάποιες γυναίκες όμως η αδυναμία προσαρμογής και ψυχικής ισορροπίας παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις αγγίζοντας τα όρια της κατάθλιψης.

Οι γυναίκες αυτές δεν είναι απλά νευρικές ή συναισθηματικά ευάλωτες.

Η γέννηση του παιδιού τις έχει οδηγήσει σε ένα «ψυχικό τέλμα», η ψυχολογική τους αναστάτωση ξεφεύγει από τα όρια του φυσιολογικού καθιστώντας τες πολλές φορές μη ικανές να ανταποκριθούν στο καθημερινό τους πρόγραμμα και συμβαίνει συχνά να είναι επικίνδυνες για τον εαυτό τους αλλά και για το μωρό!

Η κατάθλιψη αυτή μπορεί να εμφανιστεί ως αποτέλεσμα διαφόρων αιτιολογικών παραγόντων (θα τους δούμε παρακάτω) και μπορεί να ξεπεραστεί με τη βοήθεια ειδικού αλλά και σωστή στήριξη από την οικογένεια προς την μητέρα.

Για να βοηθηθεί μια γυναίκα που πάσχει από επιλόχεια κατάθλιψη χρειάζεται την συνδρομή τόσο του συζύγου όσο και του οικογενειακού κύκλου.
Οπλιστείτε με υπομονή και προσπαθήστε να δείξετε κατανόηση τόσο στις όμορφες όσο και τις άσχημες ημέρες.

Η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά. Το ενδιαφέρον για εκείνη. Με μικρά πράγματα μπορείτε να κάνετε έναν άνθρωπο να νιώσει σημαντικός. Αυτό το έχουν ανάγκη οι γυναίκες σε αυτή τη φάση.

Ακόμη και ένα λουλούδι ίσως τις κάνει να αισθανθούν καλύτερα. Συντονίστε το πρόγραμμα σας με τη νέα πραγματικότητα.
Ένα μωρό αλλάζει τα «νερά» του σπιτιού. Βοηθήστε τη μητέρα, ξεκουράστε τη με όποιο τρόπο μπορείτε.

Αλλά και όσες από εσάς νιώθετε ψυχολογικά καταβεβλημένες μετά την γέννηση του παιδιού σας, μπορείτε να μοιραστείτε το πρόβλημα σας με τον σύζυγο ή με μια φίλη, αλλά μην απογοητευτείτε αν έχουν δυσκολίες να σας καταλάβουν.

Μιλήστε με τον γιατρό σας και ίσως μπορέσει να σας συστήσει κάποιον ψυχολόγο ή ανάλογα εκπαιδευμένο άτομο το οποίο μέσω της εμπειρίας του θα σας βοηθήσει σίγουρα.

Η διατροφή είναι ένα κομμάτι που έχει αποδειχτεί ότι παίζει σημαντικό ρόλο. Ειδικοί συμφωνούν ότι η ποιοτική διατροφή συμβάλει σημαντικά σε μία καλύτερη διάθεση, άσχετα από το γεγονός ότι στην φάση που είστε προσφέρει σε κάθε τομέα (σωστή διατροφή για τον θηλασμό, για την υποστήριξη της σωματικής σας υγείας…).

Η υπερκατανάλωση σοκολάτας μπορεί να μην ανήκει στο πλαίσιο μιας καλής διατροφής, αλλά εάν νιώθετε ότι σας κάνει καλό μην διστάσετε!

Η επιλόχειος κατάθλιψη είναι συχνά ένα γεγονός που δεν θα περάσει «από μόνο του»! Η κατάθλιψη μπορεί να γίνει ασθένεια και ως τέτοια πρέπει τότε να αντιμετωπιστεί. Χρειάζεται υποστήριξη από κάποιον ειδικό, ίσως και φαρμακευτική αγωγή και υποστήριξη από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον της μητέρας.''

ΠΗΓΗ http://www.zougla.gr/

kounelitsa
15-08-09, 11:18
Εγώ θα μιλήσω χωρίς να έχω μωράκι ακόμα, αλλά επειδή την έζησα την κατάθλιψη από κοντά μέσω μιας καλής μου φίλης...
Γέννησε δίδυμα και από εκείνη τη στιγμή βλέπει ψυχολόγο (τα παιδιά είναι τώρα 3ετών!!)

Για να μην πολυλογώ εκείνο που κατάλαβα είναι πως πλέον η γυναίκα έχει ξεφύγει από το ρόλο της μητέρας (όπως το είχαν παλιά στο μυαλό τους οι γυναίκες, που ο μοναδικός τους αυτοσκοπός ήταν ο γάμος και τα παιδιά).
Όταν μια γυναίκα λοιπόν έχει ήδη φτιάξει τη ζωή της (φίλοι, δουλειά κλπ), είναι φυσικό όταν έρχεται το μωρό και ταράζει την ηρεμία της και την καθημερινότητά της, η ψυχολογία της να αλλάζει, όσο και να αγαπάει το μωρό!

Το πιο εύκολο είναι να συμβεί στην καθεμιά μας...το πιο δύσκολο είναι να το αντιμετωπίσεις και ΜΠΡΑΒΟ σε όλες σας που τα καταφέρατε!!!!

ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΝΙΩΘΕΤΕ ΤΥΨΕΙΣ αλλά υπερήφανες που μπορέσατε και βγήκατε από αυτό το μαρτύριο!! Η φίλη μου ακόμα τα αντιμετωπίζει σα να μην είναι δικά της! Α! και να τονίσω ότι δεν είχε καμία προδιάθεση ή κληρονομικότητα κατάθλιψης...απλά...της έτυχε...

Sam
17-10-09, 01:20
Της Μαρίνας Σοφούλη - Μαυροφείδη, Ψυχολόγου, Μέλους του British Psychological Society (BPS)

Μεταβολές της ψυχικής διάθεσης είναι πολύ συνήθεις κατά την πρώτη εβδομάδα της λοχείας. Περίπου 60- 85% των μητέρων δηλώνουν ήπια έως μέτρια συμπτώματα διαταραγμένης διάθεσης ή μελαγχολίας.
Η περίοδος της λοχείας είναι πολύ ιδιαίτερη. Παρουσιάζονται σημαντικές νευροενδοκρινικές αλλαγές (ή αλλιώς μεταβολές των ορμονών) και επιβάλλονται ψυχοκοινωνικές προσαρμογές. Όσον αφορά τον ρόλο που παίζουν οι ορμόνες στη διάθεση, αρκετές έρευνες έχουν γίνει από επιστήμονες χωρίς όμως να καταλήγουν σε συμφωνία. Ερευνητές όπως η Victoria Hendrick και συνεργάτες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια (1997) συμπεραίνουν ότι για τις αλλαγές στη διάθεση μπορεί να οφείλεται η υπερευαισθησία ακόμα και όταν τα επίπεδα ορμονών είναι κανονικά.

Σημαντικό ψυχοκοινωνικό παράγοντα μεταβολής της διάθεσης μπορεί να αποτελεί η ίδια η γέννηση ενός παιδιού, η οποία είναι ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή της γυναίκας που προκαλεί στρες. Άλλοι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες μπορεί να είναι: η έλλειψη υποστήριξης, η συζυγική σύγκρουση, η ανεργία, η μη σχεδιασμένη εγκυμοσύνη, η μονογονεϊκή οικογένεια και η νεαρή ηλικία της μητέρας.

Στο σημείο αυτό είναι σημαντικό να διαχωριστεί ο όρος Επιλόχειος Κατάθλιψη από τη συνήθη μελαγχολία της περιόδου της λοχείας. Σύμφωνα με τον Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSMIV) του Αμερικανικού Ψυχιατρικού Συλλόγου, η μελαγχολία επηρεάζει περίπου το 70% των γυναικών μέσα στις πρώτες 10 μέρες, αλλά όχι στον βαθμό της δυσλειτουργίας.

Τί είναι όμως η Επιλόχειος Κατάθλιψη (ΕΚ); Τα συμπτώματα της ΕΚ δεν διαφέρουν από εκείνα της Μείζονος Καταθλιπτικής Διαταραχής (ΜΚΔ). Η διαφορά με την ΜΚΔ είναι ότι η ΕΚ εμφανίζεται σε γυναίκες εντός των πρώτων τεσσάρων εβδομάδων της λοχείας.

Γυναίκες με ΕΚ μπορεί να εμφανίσουν: θλίψη, εναλλαγές της διάθεσης, ευερεθιστότητα, ανυπομονησία, ανησυχία, κόπωση, αϋπνία, έντονο άγχος, κρίσεις πανικού. Η συμπεριφορά της μητέρας με ΕΚ προς το βρέφος μπορεί να παρουσιάσει: έλλειψη ενδιαφέροντος, φόβο να μείνει μόνη της με το βρέφος, ανησυχία για την ευημερία του βρέφους ( από υπερβολικό ενδιαφέρον έως ψευδαίσθηση) , υπερπαρέμβαση που μπορεί να εμποδίζει το βρέφος από την απαραίτητη ξεκούραση.


Υπολογίζεται ότι 10-15% των μητέρων εμφανίζουν ΕΚ κατά την περίοδο της λοχείας. Η ΕΚ έχει διακυμάνσεις, από ήπια έως βαριά μορφή. Η πιο σοβαρή μορφή επιλόχειας κατάθλιψης είναι η Επιλόχειος Ψύχωση (ΕΨ), αν και κάποιοι επιστήμονες θεωρούν την ΕΚ και την ΕΨ δύο ξεχωριστές διαταραχές. Στην Επιλόχειο Ψύχωση εμφανίζονται παραισθήσεις, ψευδαισθήσεις, και σκέψεις της μητέρας να κάνει κακό στον εαυτό της ή/και στο βρέφος.
Αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης Επιλόχειας Κατάθλιψης παρουσιάζουν οι γυναίκες που έχουν:

Α) Ιστορικό Επιλόχειας Κατάθλιψης: 50% των γυναικών που εμφάνισαν ΕΚ στο παρελθόν θα επανεμφανίσουν επεισόδιο.

Β) Ιστορικό διαταραχής της διάθεσης εκτός περιόδου λοχείας: 30-50% γυναικών που εμφάνισαν επεισόδιο Κατάθλιψης προ εγκυμοσύνης , εμφανίζουν Επιλόχειο Κατάθλιψη.

Γ) Ιστορικό κάποιας διαταραχής της διάθεσης στην οικογένεια.

Δ) Γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε δύο ή παραπάνω εκτρώσεις ή είχαν στο παρελθόν επιπλοκές στον τοκετό.

Ε) Έντονο Προεμμηνορυσιακό Σύνδρομο.

Τα τελευταία χρόνια, επιστήμονες έχουν ασχοληθεί και με έναν ακόμα παράγοντα κινδύνου εμφάνισης ΕΚ, την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Συγκεκριμένα, εξετάζουν αν οι γυναίκες που συλλαμβάνουν με μεθόδους τεχνητής αναπαραγωγής έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν ΕΚ από εκείνες που συλλαμβάνουν με φυσιολογικό τρόπο.

Έρευνα των Monti και συνεργατών που διεξήχθη στο Κέντρο Αναπαραγωγικής Ιατρικής του Arcispedale Santa Maria Nuova στο Reggio Emilia της Ιταλίας και εκδόθηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Fertility and Sterility”, εξέτασε τη σχέση μεταξύ υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και καταθλιπτικών συμπτωμάτων. Συγκεκριμένα, οι ερευνητές εξέτασαν γυναίκες που συνέλαβαν με μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και γυναίκες που συνέλαβαν φυσιολογικά σε τρεις περιόδους:

Α) την 30η-32η εβδομάδα της κύησης

Β) μία εβδομάδα μετά τη γέννα

Γ) 3 μήνες μετά τη γέννα

Τα ευρήματα έδειξαν ότι οι γυναίκες που συνέλαβαν με μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγικής διαδικασίας είχαν υψηλότερα επίπεδα καταθλιπτικών συμπτωμάτων από εκείνες που συνέλαβαν φυσιολογικά.
Επιπλέον, παράγοντες που συντελούν στην εμφάνιση ΕΚ στις μητέρες που συλλαμβάνουν με τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής αποτελούν και οι παρακάτω:

1. Υπογονιμότητα. Επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογική κατάσταση της γυναίκας που θέλει να τεκνοποιήσει. Έρευνα των McMahon και συνεργατών (1997) έδειξε ότι στους 4 μήνες μετά τη γέννα , γυναίκες που συνέλαβαν με μέθοδο τεχνητής γονιμοποίησης είχαν χαμηλότερα αισθήματα αυτοπεποίθησης και αυτοαποτελεσματικότητας από εκείνες που συνέλαβαν φυσιολογικά.
Γυναίκες που συλλαμβάνουν με μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής είναι συναισθηματικά πιο ευάλωτες από εκείνες που συλλαμβάνουν με φυσιολογικό τρόπο. Σχετική έρευνα στο Γενικό Νοσοκομείο Βετεράνων της Taipei, στην Taiwan εξέτασε την ύπαρξη ψυχικής νόσου σε γυναίκες που προσήλθαν στο νοσοκομείο με αίτημα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι από τις 112 γυναίκες που συμμετείχαν στην έρευνα, το 40.2% αυτών εμφάνιζε κάποιας μορφής ψυχική διαταραχή. Σε εκείνες που εμφάνιζαν ψυχική διαταραχή οι πιο συχνές διαγνώσεις ήταν Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή (23.2%), Μείζων Καταθλιπτική Διαταραχή (17%) και Δυσθυμική Διαταραχή (9.8%).

2. Μεγαλύτερη ηλικία της γυναίκας σε σχέση με αυτήν που συλλαμβάνει φυσιολογικά.

3. Πολλαπλές γεννήσεις σε έναν τοκετό.

4. Καισαρική . Η καισαρική ή άλλες επεμβάσεις κατά τον τοκετό μπορεί να προκαλέσουν Μετατραυματικό Στρες. Συνήθως όμως, δεν επηρεάζει τις γυναίκες που έχουν συλλάβει φυσιολογικά.

5. Προσπάθειες με μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Έρευνες δείχνουν ότι η θεραπεία τεχνητής γονιμοποίησης από μόνη της επηρεάζει αρνητικά την ψυχική κατάσταση της γυναίκας. Μακροχρόνια θεραπεία δε οδηγεί κάποιες γυναίκες στην εμφάνιση κατάθλιψης και αγχώδους διαταραχής.

Όλοι οι παραπάνω παράγοντες λειτουργούν αθροιστικά ώστε να αυξήσουν το ψυχικό φορτίο της νέας μητέρας και να μειώσουν την αυτοπεποίθησή της όσον αφορά το νέο της ρόλο.

Παρ’ όλα αυτά, η ΕΚ μπορεί να αντιμετωπιστεί με ψυχοθεραπεία, δίκτυα υποστήριξης και αντικαταθλιπτικά. Πολλές γυναίκες προτιμούν την ψυχοθεραπεία για την αποτελεσματικότητά της και την αποφυγή λήψης αντικαταθλιπτικών φαρμάκων κατά την περίοδο του θηλασμού.
Συγκεκριμένα, πολλοί επιστήμονες, όπως η Σοφία Γρηγοριάδη και συνεργάτες του Πανεπιστημίου του Τορόντο στον Καναδά, συνιστούν το μοντέλο της Διαπροσωπικής Ψυχοθεραπείας για την θεραπεία της ΕΚ. Το μοντέλο αυτό επικεντρώνεται στις σημαντικές διαπροσωπικές αλλαγές που βιώνουν οι γυναίκες στην περίοδο της λοχείας. Η θεραπεία αυτή είναι αποτελεσματική και ολοκληρώνεται σε 12 συνεδρίες δίνοντας έμφαση στις διαπροσωπικές διαφωνίες και την αλλαγή των ρόλων.
Όσον αφορά την πρόληψη εμφάνισης ΕΚ σε γυναίκες με ιστορικό ΕΚ, οι Wisner και συνεργάτες κατέληξαν στην αποτελεσματικότητα των αντικαταθλιπτικών τύπου SSRI.


http://health.ana-mpa.gr/view1.php?id=6018

dorita
29-10-09, 17:19
έχω γεννήσει εδώ και 50 μέρες και νομίζω ότι έχω πολλά συμπτώματα επιλόχειας κατάθλιψης. κλάμα στα καλά καθούμενα, νεύρα που προέρχονται από την αυπνία. νομιζα ότι στις 40 μέρες μου είχαν περάσει αλλά χτες που ήμουν πολύ κουρασμένη ξαναπαρουσιάστηκαν. εκλαιγα ασταμάτητα και τσακώθηκα και με τον άντρα μου που έχει πάθει πλάκα. το σημαντικότερο πρόβλημα μου είναι η αυπνία. δεν μπορώ να κοιμηθώ όταν κοιμάται το μωρό, και όταν κρατάει το μωρό ο άντρας μου για να κοιμηθώ, εγώ πάλι δεν κοιμάμαι και αυτό είναι που μου την δίνει. Δεν μπορώ να κοιμηθώ με τίποτα. Τι να κάνω, να πάρω χάπια; Εχει καμμιά σας παρόμοιο πρόβλημα;

manakaymeni
26-11-09, 01:45
καλησπέρα, είσαι στο μυαλό μου!! βασικά περιγράφεις ακριβώς ότι αισθάνομαι! το μόνο επιπλέον είναι τα νεύρα πολλά νεύρα! αχ ελπίζω να έχεις βρεί την ηρεμία σου γιατι εγώ....

manakaymeni
26-11-09, 01:56
συγνωμη αλλά δεν ξέρω ακόμα να απαντώ σωστά, το παραπανω μήνυμα μου αφορούσε την δημοσίευση του μέλους sotos-dora

marita77
30-11-09, 11:56
Σε καταλαβαίνω απόλυτα,


Εγω δεν μπορούσα να κοιμηθώ απο το μαιευτηριο, γυρνωντας την πρωτη εβδομαδα ήμουν καλα και παροτι καισαρικη εκανα όλες τις δουλειες και ειχα και το μωρο μετα την πρώτη εβδομαδα αρχισε ο Γολγοθας στο σπιτι το ματι γαριδα, νευρα, κλάματα, απελπισια, ενοχες γιατι δεν αγαπουσα και δεν ένιωθα σα μανα το παιδι μου. Ασχημα συναισθήματα και σκέψεις για το παιδι και για μένα, το λυπομουν που ειχε μια μανα με καταθλιψη και δεν το αγαπουσε κτλ κτλ. Τελικα είχα τοσες ενοχες που δεν μπορουσα να παρω τα ποδια μου κατερρευσα, περιμενα μπας και παρω τη μιση ευχη και βγω έξω να ξελαμπικαρω αλλα τίποτα. Τελικα η κατασταση μου γινοταν χειρότερη ώσπου στις 50 μέρες πηγα σε ψυχιατρο και ψυχολογο. τωρα μετα απο 8 μήνες αρχισα να ερχομαι λίγο στα ίσα μου αλλα εχω δρόμο γιατι δε μου φτανει ακόμα αυτο που νοιωθω για το μπεμπη μου. Η καθεμια το περνάει διαφορετικά. Θέλει υπομονη αλλα δεν ειναι κακο να ζηταμε βοηθεια. Εμενα οι ορμονες μου τρελάθηκαν απο το μαιευτήριο.
Σημειωτεόν ειχα μεγάλη επαφη με τα παιδια και δυο ανήψια που θα πέθαινα για χάρη τους. Θα περασει και σε σένα που θα πάει αλλα ειναι πολυ σκληρό και σε καταλαβαίνω!

nnm004
30-11-09, 13:37
Κοριτσια μου καλα γιατι μενετε μεσα 20 ή 40 μερες , ποιος σας το ειπε αυτο ? ουτε καν τα μωρα δεν κανει να τα κραταμε μεσα τοσο καιρο , το αντιδοτο για την καταθλιψη ειναι να βγειτε εξω να δειτε λιγο κοσμο , αλλο αμα δεν θελει καποια μαμα , αλλα οποια θελει και περιμενει να παρει μισες ευχες και τετοια πραγματα προς Θεου μην το κανετε .Εγω στην κορη μου τεταρτη γυρησα απο μαιευτηριο πεμπτη πηραμε το μωρο και πηγαμε στο κοσμος βολτα , μια χαρα ενοιωσα και θα καθομοθνα και για καφε αμα δεν ειχε κολικους η μικρη .Σαφως η επιλοχειος καταθλιψη εχει να κανει με τις ορμονες δεν μπορεις να το ελεξχεις και πολυ αλλα μια βολτα ισως βοηθουσε αμα δεν ενοιωθες αυτο το "πρεπει" να μεινω μεσα , που δεν εχει και βαση στην τελικη .

madq
30-11-09, 14:22
Κοριτσια μου καλα γιατι μενετε μεσα 20 ή 40 μερες , ποιος σας το ειπε αυτο ?

Συμφωνώ απολύτως.

Επίσης, το καλύτερο φάρμακο κατά της επιλόχειας κατάθλιψης είναι ο θηλασμός. Εγώ μόνο όταν ήμουν με το μωράκι και θήλαζε ένοιωθα όμορφα και ήρεμα. Όλα τα άλλα και όλοι οι άλλοι (ιδίως ο άντρας μου και η μάνα του) με στενοχωρούσαν αφάνταστα.

Αν τα συμπτώματα επιμένουν, πρώτη κίνηση είναι ο ενδοκρινολόγος και έπειτα, εφόσον χρειάζεται, οι "Ψ".

anna maria
12-12-09, 21:43
egv εχασα ενα μωρο στην 25 εβδομαδα ,μετα απο χρονια γεννησα την κορολα μου και τρελλαθηκα
πανικος φοβομουνα να εμινω μονη μου μαζι της μην παθει κατι ,φοβος τρελλος μην λιποθιμισω εγω και μεινει μονη της ,ταχυκαρδιες ,νομιζα οτι παθαινω καρδια
και να φανταστειτε ακομα δεν μου εχουν περασει το μωρο ειναι 9 μηνων και ξαναμεινα εγκυος και φοβαμαι πως θα ανταπεξελθω
εχω παει απειρες φορες σε ψυχολογο αλλα δεν εχω βοηθηθει

herk_evi
02-01-10, 18:55
Η μπέμπα μου κλείνει σήμερα 2 εβδομάδες από τη γέννησή της και από τότε που γυρίσαμε σπίτι αντιμετωπίζω το ορμονικό "αλαλούμ"..! Κυρίως κλαίω με το παραμικρό και, παρόλο που έχω πολύ μεγάλη υποστήριξη από το σύζυγο, τη μαμά και την πεθερά μου, την ώρα της κρίσης αισθάνομαι ολομόναχη... Η πρώτη κρίση ξεκίνησε με το άγχος για το θηλασμό, γιατί προσπάθησα για αποκλειστικό, αλλά σύντομα κατάλαβα ότι είναι προτιμότερο για το μωράκι 1-2 συμπληρώματα την ημέρα, παρά μια μητέρα με νευρικό κλονισμό (συμφώνησε κι η παιδίατρος, που έχει δίδυμα!). Με την έλλειψη ύπνου το παλεύω, γιατί, πέρα από την υποστήριξη των δικών μου, έκανα "προπόνηση" με τις αϋπνίες του τρίτου τριμήνου :-)
Το μόνο που έχω να πω στις ομοιοπαθούσες μανούλες είναι να βρίσκουν χρόνο να βγαίνουν από το σπίτι, έστω για ένα μισάωρο! Μην ακούσετε κανέναν "έξυπνο" που θα σας πει να μη βγείτε πριν πάρετε την ευχή (Ενημερωτικά, την ευχή της λεχούς μπορείτε να την πάρετε κι από την πρώτη μέρα μετά τον τοκετό, είναι η ίδια ευχή με το μεσοσαραντισμό!). Επίσης, με βοηθάει πολύ να ντύνομαι και να μη μένω με τις μπιτζάμες μέσα στο σπίτι, λες και είμαι άρρωστη!
Και πάνω απ' όλα, μιλήστε!!! Μην το κρατάτε μέσα σας και μην αισθάνεστε ενοχές, ότι γίνεστε κουραστικές στους γύρω σας! Είναι προτιμότερο να αντιμετωπίσουν μαζί σας την τωρινή φάση, παρά να το αφήσετε να "φουντώνει" μέσα σας και μετά να τρέχετε και να μη φτάνετε!!ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!! :-)

arleta
02-01-10, 23:51
οταν γεννησα πριν 8 μηνες γυρνωντας στο σπιτι ημουν καπως περιεργα. Μια ταση να κλαιω, μια ταση απαξιωσης για ολα, μια στεναχωρια χωρις λογο και κατι παρομοια. Επειδη στο παρελθον ειχα καποια θεματα ψιλοκαταθλιψης κι επειδη εχω δουλεψει μονη μου με τον εαυτο μου σε μεγαλο βαθμο εκανα τα εξης...
δεν εμενα ποτε με τις πυτζαμες στο σπιτι. μια μερα δεν εβαλα ρουχα ολη μερα και τρελαθηκα. το πρωι εβαζα ρουχα, χτενιζα τα μαλλια μου, εκλεβα ενα μισαωρακι για να πιω το καφε μου ησυχα, κι εβγαινα εξω, εστω να παω μεχρι το σουπερ μαρκετ. επισης εκανα φαγητα που μου αρεσουν η γλυκα. μικρα πραγματα που ομως μου ανεβαζαν τη διαθεση και το ηθικο. επισης δεν ηθελα επισκεπτες στο σπιτι. οι αλλοι μου δημιουργουσαν πανικο με τις παντα "σωστες" τους συμβουλες. Ευχη δε πηρα ποτε. δεν ηξερα τι ειναι. το ειχα ακουσει μικρη αλλα δεν το εκανα. καποια στιγμη ολοι επεσαν πανω μου να παω για ευχη γιατι δεν ηταν καλο που εβγαινα εξω. δε το θεωρησα απαραιτητο κι εκανα εκεινο που νομιζα εγω. ετσι σε πολυ λιγο καιρο ημουνα μια χαρα. πανω στο μηνα ειχαμε βγει οικογενειακος για μπυρα... φυσικα ο συντροφος μου ητανε διπλα μου σε οτι χρειαζομουν, βοηθουσε πολυ στο σπιτι κι οποτε με εβλεπε πως η κατασταση ξεφευγε απο τα χερια μου με ταρακουνουσε να συνελθω.

herk_evi
09-02-10, 13:26
Η μπέμπα μου κλείνει σήμερα 2 εβδομάδες από τη γέννησή της και από τότε που γυρίσαμε σπίτι αντιμετωπίζω το ορμονικό "αλαλούμ"..! Κυρίως κλαίω με το παραμικρό και, παρόλο που έχω πολύ μεγάλη υποστήριξη από το σύζυγο, τη μαμά και την πεθερά μου, την ώρα της κρίσης αισθάνομαι ολομόναχη... Η πρώτη κρίση ξεκίνησε με το άγχος για το θηλασμό, γιατί προσπάθησα για αποκλειστικό, αλλά σύντομα κατάλαβα ότι είναι προτιμότερο για το μωράκι 1-2 συμπληρώματα την ημέρα, παρά μια μητέρα με νευρικό κλονισμό (συμφώνησε κι η παιδίατρος, που έχει δίδυμα!). Με την έλλειψη ύπνου το παλεύω, γιατί, πέρα από την υποστήριξη των δικών μου, έκανα "προπόνηση" με τις αϋπνίες του τρίτου τριμήνου :-)
Το μόνο που έχω να πω στις ομοιοπαθούσες μανούλες είναι να βρίσκουν χρόνο να βγαίνουν από το σπίτι, έστω για ένα μισάωρο! Μην ακούσετε κανέναν "έξυπνο" που θα σας πει να μη βγείτε πριν πάρετε την ευχή (Ενημερωτικά, την ευχή της λεχούς μπορείτε να την πάρετε κι από την πρώτη μέρα μετά τον τοκετό, είναι η ίδια ευχή με το μεσοσαραντισμό!). Επίσης, με βοηθάει πολύ να ντύνομαι και να μη μένω με τις μπιτζάμες μέσα στο σπίτι, λες και είμαι άρρωστη!
Και πάνω απ' όλα, μιλήστε!!! Μην το κρατάτε μέσα σας και μην αισθάνεστε ενοχές, ότι γίνεστε κουραστικές στους γύρω σας! Είναι προτιμότερο να αντιμετωπίσουν μαζί σας την τωρινή φάση, παρά να το αφήσετε να "φουντώνει" μέσα σας και μετά να τρέχετε και να μη φτάνετε!!ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!! :-)

Μετά από 50 ημέρες "με λένε Εύη και είμαι καλά!"
Και η μελαγχολία πέρασε και αποκλειστικό θηλασμό κάνουμε! Ας είναι καλά όσοι μου συμπαραστάθηκαν και κυρίως ο άντρας μου! :)
Ο λόγος που ξαναγράφω είναι για να δώσω μια συμβουλή σε όσες μανούλες είναι ακόμα "στο μάτι του κυκλώνα": αρχίστε λίγη έντονη άσκηση, έστω μέρα παρά μέρα. Δε φαντάζαστε πόσο καλό θα σας κάνει το έντονο περπάτημα ή η ποδηλασία, έστω και για μισή ώρα. Πάρτε μαζί σας και την αγαπημένη σας μουσική και η ζωή θα φαίνεται λιγότερο μαύρη..!
Καλό κουράγιο και θα περάσει!!!

Ευάκι
21-05-10, 13:24
Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα
http://assets.tanea.gr/ygeia/files/thumbs/moro%20pateras%20orizontia_200x100.jpg (http://assets.tanea.gr/ygeia/files/moro%20pateras%20orizontia.jpg) Πολλοί νέοι πατέρες παρουσιάζουν κατάθλιψη μετά τη γέννηση του παιδιού τους, αλλά τα περισσότερα κρούσματα ούτε ανιχνεύονται ούτε θεραπεύονται, αναφέρουν αμερικανοί ερευνητές. Πόσοι πατέρες παθαίνουν επιλόχειο κατάθλιψη; Έως ένας στους τέσσερις, σύμφωνα με μία νέα μελέτη!
Η επιλόχειος κατάθλιψη είναι συνηθισμένη στις νέες μητέρες (υπολογίζεται πως την αναπτύσσει ποσοστό έως 15% των νέων μητέρων, ενώ το 50-85% παθαίνουν επιλόχειο μελαγχολία), αλλά έως τώρα δεν πιστευόταν πως μπορεί να την παρουσιάζουν και τόσο πολλοί άντρες.
Γράφοντας στην «Επιθεώρηση της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρείας» (JAMA), οι ερευνητές αποδίδουν την κατάθλιψη των πατέρων στην έλλειψη ύπνου, στις αυξημένες ευθύνες, αλλά και στο ότι συχνά πρέπει να υποστηρίζουν τις γυναίκες τους οι οποίες είναι ψυχικά επιβαρημένες μετά τη γέννηση του μωρού – μια ψυχική επιβάρυνση που εν πολλοίς οφείλεται και στις ορμονικές αλλαγές στο γυναικείο σώμα.
Η νέα μελέτη βασίζεται στην ανάλυση 43 προγενέστερων, στις οποίες είχαν συμμετάσχει συνολικά 28.004 γονείς, από 16 χώρες του κόσμου (μεταξύ αυτών οι ΗΠΑ και η Βρετανία).
Σύμφωνα με τα ευρήματά τους, οι νέοι πατέρες είναι ευτυχισμένοι τις πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννηση του μωρού, με την κατάθλιψη να εκδηλώνεται έπειτα από 3 έως 6 μήνες σε ποσοστό 10% έως 25% από αυτούς.
Επιπλέον, η κατάθλιψη μοιάζει να είναι κάτι που μοιράζονται οι δύο σύντροφοι, καθώς είναι πολύ πιο πιθανό να εκδηλωθεί σε έναν πατέρα εάν πάσχει από αυτήν και η μητέρα.
Οι δρες Τζαίημς Πώλσον και Σαρνάιλ Μπάζμορ, από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Βιρτζίνια, που πραγματοποίησαν την νέα μελέτη, επισημαίνουν ότι πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για να εντοπίζονται οι καταθλιπτικοί πατέρες και να παραπέμπονται για θεραπεία.
Και αυτό διότι «ολοένα περισσότερα στοιχεία υποδηλώνουν πως η πρώιμη γονεϊκή κατάθλιψη δεν πλήττει μόνον τους ενήλικες, αλλά μπορεί να έχει σημαντικές συναισθηματικές, συμπεριφορικές και αναπτυξιακές επιπτώσεις και στα παιδιά», σημειώνουν.
«Εάν μια γυναίκα διαγνωστεί με επιλόχειο κατάθλιψη, πρέπει να ελεγχθεί και ο σύντροφός της και το αντίστροφο», προσθέτουν. «Παρομοίως, η πρόληψη και οι παρεμβάσεις για την κατάθλιψη στους γονείς, πρέπει να εστιάζονται στο ζευγάρι και σε ολόκληρη την οικογένεια, και όχι μόνο στο άτομο».

Από τα ΝΕΑ

ΙΩΑΝΝΑ_30
31-01-11, 22:53
Γεννησα πριν 2,5 μηνες φυσιολογικα. Απο την 2 μερα αρχησα να κλαιω χωρις να ξερω το γιατι.Σταδιακα πηγαινοντας σπιτι το ψιλο ξεπερασα. Τωρα ομως δεν ειμαι καλα παλι νιωθω πολυ κουρασμενη ποναει το σωμα μου, δεν μπορω να κοιμηθω ακομα και οταν το μωρο κοιματε που βεβαια ειναι λιγες οι φορες ειναι πολυ ανυσηχο σε σημειο που καποιες φορες με εκνευριζει και μετα κλαιω που αισθανθηκα ετσι για το μωρο μου. Οταν κοιματε φοβαμαι μην παθει τιποτα και συνεχια σηκωνομαι και την βλεπω αν αναπνεει.Σημερα επειδη κοιμηθηκε το μεσημερι καμια ωρα κατι που δεν συνηθιζει νομιζα πως κατι εχει πηγα να την δω και ειχε ανοιχτα τα ματια της μιλησα και δεν αντεδρασε πανικοβληθηκα αρχισα να κλαιω με λυγμους. Το μωρο βεβαια κοιμοταν, την πηρα αγκαλια και δεν την αφηνα για ποση ωρα. Ειμαι και μονη τις τελευταιες μερες χωρις βοηθεια στο σπιτι δεν τα πηγαινουμε και πολυ καλα με τον θηλασμο και στεναχωριεμαι πολυ, δεν βγαινω και εξω εχω γυρω στις 10 μερες που δεν εχω παει ουτε στο φουρνο, φοβαμαι να μην κρυωσει η μικρη. Δεν ξερω τι να κανω να μιλησω σε κανενα γιατρο? Η θα περασει μονο του. Εχω βαλεριανες ξερετε αν κανει να παρω με τον θηλασμο?

Anta1
01-02-11, 15:19
Αν είχες στο παρελθόν κατάθλιψη -άσχετα με τον τρόπο αντιμετώπισης -ή κάτι παρόμοιο, όπως κρίσεις πανικού ή αν έχεις ζήσει μια μακροχρόνια δύσκολη ψαχολογικά κατάσταση που δεν την έχεις αντιμετωπίσει, θα σε συμβούλευα να δεις έναν ειδικό. Αν πάλι όχι,τότε είναι απλά μια φάση που θα περάσει. Μίλα με τον άντρα σου για το πώς νιώθεις, πάρε κάποια φίλη σου τηλέφωνο και ξέσπασε! Μην το κρατάς μέσα σου! Και μη νιώθες ένοχη, είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθεις έτσι, φταίνει οι ορμόνες της λοχείας! Δεν μπορώ να σου πω πότε θα περάσει, πάντως, η καλύτερη λύση είναι να ΜΙΛΑΣ σε ανθρώπους που εμπιστεύεσαι και πιστεύεις ότι θα σε καταλάβουν. Και αυτό που γράφεις ότι φοβάσαι μην πάθει τίποτα το μωρό,είναι απλά ένας παράλογος φόβος που θα περάσει .Εγώ επειδή θήλαζα το γιο μου είχα τον παράλογο φόβο ότι αν πάθαινα κάτι -αν αρρώσταινα ας πούμε -και σταματούσα το θηλασμό, το παιδί θα πέθαινε, αφού δεν έπιεν ξένο γάλα κι αυτή η παράλογη σκέψη με έκανε να νιώθω τόσο ασφυκτικά, δεν ήθελα με κανένα τρόπο να εξαρτάται από μένα τόσο απόλυτα μια ύπαρξη! Φυσικά τώρα που τα βλέπω από απόσταση - ο γιος μου είναι 22 μηνών -μου φαίνονται τόσο παράλογα όλα αυτά, τότε όμως ήταν το μόνο που σκεφτόμουν! Δεν θα γράψω όλη την ιστορία μου γιατί δεν μπορώ να μοιραστώ τα πάντα στο φόρουμ θα πω όμως κάτι σε σένα και σε όλες τις μανούλες που αντιμετωπίζουν κάτι παρόμοιο: παλέψτε το όσο μπορείτε με συμπαράσταση από τους γύρω σας, ζητήστε βοήθεια από ανθρώπους που σας νοιάζονται και σας αγαπούν, εξηγήστε πώς νιώθετε, μην ντρέπεστε να κλάψετε ή να βρίσετε ή να παραδεχτείτε πως έχετε κουραστεί, αγχωθεί ή οτιδήποτε άλλο, κι αν τίποτα δεν έχει αποτέλεσμα, μην ντραπείτε να ζητήσετε η βοήθεια ειδικού, κατά προτίμηση κάποιου που να έχει πείρα σε παρόμοιες περιπτώσεις!

Συντονιστής Π
04-02-11, 10:07
Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση «ΦΑΙΝΑΡΕΤΗ», συμπληρώνοντας δύο χρόνια από τη λειτουργία του πρώτου εξειδικευμένου Κέντρου Ημέρας για την περιγεννητική ψυχική υγεία, σας προσκαλεί σε ανοιχτή εκδήλωση με θέμα

« Επιλόχεια Κατάθλιψη: Πρόληψη και Φροντίδα στην Κύηση και στη Λοχεία »

που θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011 στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Ευγενίδου (Λ.Συγγρού 387, Π.Φάληρο) και ώρα 18.00.
Η εκδήλωση στοχεύει στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση σε θέματα που αφορούν στη γονεϊκότητα και στην προαγωγή της ψυχικής υγείας της γυναίκας στην κύηση και μετά τον τοκετό.
Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση «ΦΑΙΝΑΡΕΤΗ» ιδρύθηκε το 2006 με σκοπό την έρευνα και την παρέμβαση για την προαγωγή της υγείας της γυναίκας και της οικογένειας στην Ελλάδα. Οργανώνει δράσεις και αναλαμβάνει καινοτόμες πρωτοβουλίες με άμεση αναφορά στη γυναίκα και την οικογένεια και βασικό άξονα την αντίληψη ότι η παροχή υψηλού επιπέδου υπηρεσιών πρόνοιας και πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας δεν συνιστά πολυτέλεια αλλά ανάγκη και δικαίωμα κάθε πολίτη.
Τέλος, η «ΦΑΙΝΑΡΕΤΗ» είναι ιδρυτικό μέλος της Πρωτοβουλίας για τη Δημιουργία της Βουλής της Κοινωνίας των Πολιτών. Παράλληλα, έχει αναπτύξει ένα πλαίσιο συνεργασιών με άλλες Μ.Κ.Ο. και ακαδημαϊκούς φορείς σε ζητήματα υγείας της γυναίκας και της οικογένειας.
Περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση αλλά και για την οργάνωση, στο www.fainareti.gr (http://www.fainareti.gr/) και στο 210-9319054.

Συντονιστής Π
09-02-11, 11:53
Η πρώτη επιστημονική έρευνα στην οποία έλαβαν μέρος αναγνώστριες του parents.gr δημοσιεύτηκε!
Την έρευνα διοργάνωσε ομάδα ειδικών στο πλαίσιο του 4ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Κλινικής Ψυχολογίας της Υγείας της ΕΛΨΕ,

Οι ειδικοί λαμβάνουν ακόμα τα ερωτηματολόγια έτσι ώστε να συγκεντρωθεί και μεγαλύτερο δείγμα - μπορείτε να βρείτε τα ερωτηματολόγια και περισσότερες πληροφορίες εδώ (http://www.parents.gr/news/a331).

Δείτε τα αποτελέσματα της Έρευνας "Μελέτη της Κατάθλιψης σε Δείγμα Εγκύων και Λεχώνων" από το Ινστιτούτο Έρευνας και Θεραπείας της Συμπεριφοράς:

http://bit.ly/gVhidi

Συντονιστής Π
17-02-11, 12:04
Δείτε το σχετικό άρθρο:
http://www.parents.gr/psych/a426

Marirena
07-05-11, 10:08
Καλημέρα, χαίρομαι πολύ που βρήκα αυτό το θέμα. Θα 'θελα να γράψω κι εγώ πως αισθάνομαι. Μάλλον αυτά που νιώθω δεν αποτελούν τη 'σοβαρότερη μορφή' επιλόχειας κατάθλιψης που μπορεί να συναντήσει κανείς, αλλά σίγουρα είμαι 'κάπως'. Επίσης, να πω πως θεωρώ πλέον πως για όλες τις γυναίκες το να φέρουνε ένα παιδί στον κόσμο είναι γεγονός που αποκλείεται να τις αφήσει ανεπηρέαστες, χωρίς αυτό να σημαίνει ούτε ότι δεν το αγαπούν, ούτε ότι δεν είναι καλές μανούλες, ούτε ότι δεν είναι ευτυχισμένες. Ας το απενοχοποιήσουμε λοιπόν. Είναι πολύ σημαντικό, όπως επίσης και το να μιλάμε μεταξύ μας γι αυτά.
Εγώ λοιπόν, με το που γέννησα, είχα για κάποιες ώρες ένα τρομερό συναίσθημα ευφορίας. Και μία αίσθηση πως είμαι ατρόμητη και πως αυτό που κατάφερα ήταν απίστευτο!!!! Επίσης, με το που είδα τη μικρή μου τη λάτρεψα και θεώρησα πως ήταν ακόμα πιο υπέροχη από ότι την περίμενα (πράγμα που ακόμα πιστεύω και το γράφω γιατί έχω διαβάσει πως κάποιες μανούλες βιώνουν το αντίθετο αλλά ντρέπονται να μιλήσουν γι αυτό, και βέβαια είναι πολύ φυσιολογικό). Με το που άρχισε να σουρουπώνει κορίτισα με πιάνει μία μαυρίλα (ήπια ακόμα), ενοχλητική και ανεξήγητη. Την άλλη μέρα το πρωί πλακώνουνε και κάτι θειάδες κ.λ.π μαζί με τη μαμά μου, πεθερά κ.λ.π. Κορίτσια, ήθελα να τους χτυπήσω όλους. Πραγματικά, δεν ξέρω γιατί, αλλά με ενοχλούσανε όλοι. Είχε αργήσει να έρθει και ο καλός μου εκείνο το πρωί κι ημουνα εγώ ανάμεσα στο σόι. Φρίκη.
Προς το απόγευμα η μαυρίλα έγινε χειρότερη. Αρχίσανε κλάματα κ.λ.π. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί ωστόσο το συναίσθημα που με κατέκλυζε ήταν άγχος ότι δεν θα αντεπεξέλθω στη μικρή μου κι ότι θα μου πάθει κάτι. Ότι είμαι άχρηστη κ.λ.π.
Ερχόμαστεσ σπίτι. Μαυρίλα να δείτε. Η χειρότερη όμως!!!!!!!! Πάλι συναίσθημα ότι θα γίνει κάτι κ.λ.π.....
Γενικά μετά τις πρώτες μέρες άρχισα να παίρνω τα πάνω μου. Επίσης, μπορώ να πω ότι οι 2 πρώτες εβδομάδες ήταν σχετικά καλές ως προς τη διάθεσή μου. Μετά άρχισε να γίνεται και η μικρή μου λίγο πιο ανήσυχη, δεν ξέρω αν είναι αυτό, αλλά βασικά αυτό που συμβαινει είναι ότι εκεί που είμαι γενικώς καλά, αν με κυριέψει παλι το άγχος ότι κάτι θα κάνω λάθος με τη μικρή μου γίνομαι κουρέλι, με πιάνουν φοβερά νεύρα με τον άντρα μου και του φωνάζω και είμαι απότομη μαζί του. Με πιάνουν και κλάματα αλλά πιο σπάνια. Επίσης, αυτές τις κακές ώρες, τα συναισθήματα που νιώθω είναι με σειρά προτεραιότητας 1. άγχος για τη μικρή, 2. μαύρη διάθεση. 3 θυμό απέναντι στους άλλους (σαν ότι φταίνε για κάτι) 4. απελπισία του τύπου 'πότε θα έχω τη ζωή μου πίσω?- 5. ενοχές για το προαναφερθέν. και καμία φορά με πιάνει και λύπηση για τη μικρή μου που έχει εμένα μητέρα, ότι δεν θα καταφέρω να την κάνω ευτυχισμένη κ.λ.π.... αυτό ευτυχώς είναι αμυδρό σχετικά....και με πιάνει μόνο στα χειρότερα.
Επίσης, μόνο με τον άντρα μου μιλάω γι αυτά. Και δυστυχώς δεν έχω φίλες με παιδιά. Α, τώρα που είπα φίλες, φοβάμαι πως θα τις χάσω, πως θα απομονωθώ και τέτοια.
Επίσης, μου τη δίνουν η μητέρα μου και η πεθερά μου (όχι πάντα, μόνο σε αυτές τις φάσεις) Αλλά ειδικά τις πρώτες εβδομάδες, δεν ξέρω γιατί, αλλά ενώ είμασταν καλά και ήρεμοι και ωραίοι, μία επίσκεψη των πεθερικών μετά τίναζε τη διάθεση΄μου στον αέρα, ειλικρινά δεν ξέρω γιατί. Επίσης, με ΤΡΕΛλΑΙΝΕΙ το ότι θηλάζω και η πεθερά μου έρχεται μπάστακας από πάνω μου και δεν βάζει και γλώσσα μέσα της, ενώ εγώ ούτε θέλω, ούτε μπορώ να την παρακολουθώ εκείνη την ώρα που θηλάζω (φυσικά, αυτο είναι υγιής αντίδραση οποιουδηποτε ανθρώπου δεν χρειάζεται να έχει επιλόχειο για να τα νιώθεις, ωστόσο, πόσο μάλλον όταν είσαι σε αυτή την ευαίσθητη φάση).
Γενικότερα, αυτό που θα 'λεγα πως χαρακτηρίζει τα συναισθήματά μου αυτή την περίοδο, είναι πως κάτι 'μικρό' μπορεί εμένα να μου φανεί τεράστιο και να με 'χαλάσει' πολύ μα πάαααρα πολύ. Δηλαδή , τα πράγματα 'χρωματίζονται' κάπως διαφορετικά από ότι είναι.
Π.χ ενώ δεν ήθελα να έχουμε αυτοκίνητο με τον άντρα μου τώρα εκνευρίζομαι και του τη λέω που δεν έχουμε σαν να φταίει εκείνος μόνο ενώ κι εγώ δεν ήθελα... Μ' ενοχλεί που αντιδρώ έτσι σε καποια πράγματα σαν αυτό, αλλά πιστεύω πως θα φύγει. Σε άλλα πάλι έχω δίκιο, μεν μου χαλάνε πάααααααρα πολύ την ψυχολογία δε. Σε βαθμό δηλαδή λίγο παράλογο. Όπως το ότι οι πεθεροί δεν εννούν να καταλάβουν πως για να πιάσουν τη μικρή πρέπει να πλύνουν χέρια. Και μάλιστα η πεθερά μία μέρα παρεξηγήθηκε κι από πάνω. Αυτό υπό νορμάλ συνθήκες θα με θύμωνε απλά, τώρα με 'μαυρίζει' και με κάνει να σκέφτομαι και άσχημα πράγματα που μπορεί να συμβούν... Τί να πω δεν ξέρω γιατί.
Θα 'θελα να γράψω κι άλλα πολλά αλλά λέω να εκμεταλλευτώ και με άλλους τρόπους το ότι κοιμάται η μικρή μου.
Κορίτσια μιλήστε γι α όλα αυτά ειναι φυσιολογικότατα!!!!!!!! Και κουράγιο θα περάσει ελπίζω (το λέω για μένα)
Πάντως το να διαβάζεις τις εμπειρίες που γράφονται εδώ βοηθάει πάαααααααρα πολύ.

Χριστινα Μ
11-05-11, 09:54
εγω προς το ππαρον δεν εχω δει σε μενα καποια αλλαγη περα απο τα νευρα μου που ενω δεν ειχα τωρα δεν αντεχω μυγα στο σπαθι μου γενικα ειμαι πολυ οξυθυμη ενω ποτε αλλοτε δεν ημουν ετσι τι να πω ισως φταιει η γεννα ισως τελικα και ο θυρεοειδης παντως για καταθλιψη δεν το κοβω να περναω μεχρι τωρα τουλαχιστον....

ster
21-05-11, 16:04
Μπορεί η επιλόχεια κατάθλιψη να διαρκεί για πάνω από δύο χρόνια; Εχω μια φίλη που υποψιάζομαι ότι μπορεί ακόμα να πάσχει παρ'όλο που εκείνη το αρνείται. Αλλά το βλέπω στην συμπεριφορά της και ανησυχώ.

kathrinkaterina
25-05-11, 09:30
κοριτσια το περασα και εγω αυτο και το περασα στο δευτερο παιδι μου εκλαγα σηνεχεια και ελεγα θελω να παω σπιτι θελω να παω σπιτι και ξεφνικα μου φεραν το μωρο και λεω στο μαια οχι αυτο παρτο δεν το θελω η ενεσεισ(ηρεμηστικες)πηγαν βροχη ! αυτο κρατισε 20 μερες! μετα με πιασαν τα νευρα μου εδιωχνα τον αντρα μου απ το σπιτι ο θεος να τον εχει καλα που εκενε υπομονη.....αλλα περασε μολισ σαραντησα και ηρθα στα ισαι μου στα αλλα δυο μου παιδια δεν ειχα καταθλιψη τουλαχιστον ενφανη! υπομονη νεες μανουλες και υπομονη και σ εμας που θα γινουμε παλι μανουλες!!!!!

fido-dido
13-06-11, 15:00
εγω εχω ιστορικο καταθλιψης -ειχα παθει 2 φορες πριν την πρωτη μου εγκυμοσυνη- αλλα και στις δυο φορες δεν εκανα θεραπεια. ε λιγο πριν τη γεννηση της κορης μου αρχισα παλι ν αναγνωριζω συμπτωματα καταθλιψης στον εαυτο μου με αποκορυφωμα λιγους μηνες μετα που ενω ελεγχα τα ψυχικα συμπτωματα οπως το κλαμα και τη θλιψη και την πεσμενη διαθεση αρχισα να παρουσιαζω διαφορα ψυχοσωματικα και τοτε εκανα θεραπεια με χαπια για λιγους μηνες.
δεν ξερω αν μπορω να τη χαρακτηρισω επιλοχειο ή απλα καταθλιψη, παντς φοβαμαι μην μου ξαναεμφανιστει στο δευτερο παιδι.

efi25
06-07-11, 12:30
κι εγω οταν γεννησα η πρωτη και τη δευτερη μερα ημουν καλα.μετα χωρις να ξερω με επιασαν κλαμματα ενα πρωι στο μαιευτηριο.δεν ηθελα κανεναν μονο το παιδι και τον αντρα μου.δεν ηθελα γονεις και πεθερικα ηθελα το παιδι μονο δικο μου και ηθελα συνεχεια τον αντρα μου διπλα μου.μετα στο σπιτι ειχα ολο νευρα και μου εφταιγαν ολοι.παλι δεν ηθελα κανεναν.μιλησα με μια φιλη μου που ειχε γεννησει και με καθυσηχασε οτι αυτο ειναι φυσιολογικο μετα απο λιγες μερες μου περασε!

Anasstassia
09-09-11, 09:14
Κορίτσια διαβάζω τις εμπειρίες σας και προσπαθώ να παρηγορηθώ. Έχω γεννήσει εδώ και 35 μέρες. Στην αρχή της εγκυμοσύνης έπαθα κρίση πανικού (πρώτη φορά στη ζωή μου) γιατί δεν την περίμενα στα 41 μου χρόνια. Την ξεπέρασα μετά από λίγες εβδομάδες. Από εκεί και έπειτα επικεντρώθηκα στο να πάνε όλα καλά, και νόμιζα ότι όλα θα τελειώσουν με τον τοκετό.
Δυστυχώς. Αρχικά ήμουν πολύ αγχωμένη και κουρασμένη , κυρίως με τον θηλασμό. Κατά την 12η μέρα όμως και ενώ σωματικά άρχισα να είμαι καλύτερα, κατέρευσα ψυχολογικά: άσχημα συναισθήματα, αίσθηση ότι "πνίγομαι" , κανένα συναίσθημα αγάπης για το μωρό, ακόμα και αρνητικές σκέψεις για αυτό (που με "δηλητηρίασαν") κλπ. Μίλησα στον άντρα μου, μίλησα στην μητέρα μου. Είπαμε θα περάσει. Πράγματι βγήκα λίγο από το σπίτι, αποσυμπιέστηκα , είχα καλύτερες μέρες. Όμως προχθές τα συναισθήματα και οι σκέψεις επανήλθαν δριμύτερα. Μία φράση κόλησε στο μυαλό μου:δεν θέλω το μωρό.
Δεν άντεχα άλλο , κόντεψα να σκάσω. Ζήτησα βοήθεια ψυχολόγου, που με καθυσήχασε και θα ξεκινήσουμε τις συνεδρίες. Ωστόσο εγώ αισθάνομαι πολύ άσχημα, δεν αντέχω να κάνω υπομονή. Μίλησα με γνωστή μου ψυχίατρο στην Αθήνα (μένω επαρχία) και μου συνέστησε να πάρω ήπια αντικαταθλιπτικά για να βοηθηθώ αρχικά, ώστε να μπορώ να σταθώ στο μωρό μου, αλλά και στο μεγάλο μου παιδί που είναι 10 ετώΝ. Όμως θα πρέπει να κόψω το θηλασμό. Δεν ξέρω τι νά κάνω. Ο σύζυγός μου δεν θέλει να τον κόψω. Η μητέρα μου με προτρέπει να τον σταματήσω . Εγώ δεν ξέρω τί θέλω να κάνω. Ο θηλασμός είναι καλός για το παιδί, εγώ ωστόσο πιέζομαι και την ώρα που θηλάζω. Θέλω να ανακουφισθώ. Από την άλλη , αν το μετανιώσω μετά? Δεν μπορώ άλλο κορίτσια, νομίζω ότι θα τρελαθώ.

Totzo
09-09-11, 09:35
Κορίτσια διαβάζω τις εμπειρίες σας και προσπαθώ να παρηγορηθώ. Έχω γεννήσει εδώ και 35 μέρες. Στην αρχή της εγκυμοσύνης έπαθα κρίση πανικού (πρώτη φορά στη ζωή μου) γιατί δεν την περίμενα στα 41 μου χρόνια. Την ξεπέρασα μετά από λίγες εβδομάδες. Από εκεί και έπειτα επικεντρώθηκα στο να πάνε όλα καλά, και νόμιζα ότι όλα θα τελειώσουν με τον τοκετό.
Δυστυχώς. Αρχικά ήμουν πολύ αγχωμένη και κουρασμένη , κυρίως με τον θηλασμό. Κατά την 12η μέρα όμως και ενώ σωματικά άρχισα να είμαι καλύτερα, κατέρευσα ψυχολογικά: άσχημα συναισθήματα, αίσθηση ότι "πνίγομαι" , κανένα συναίσθημα αγάπης για το μωρό, ακόμα και αρνητικές σκέψεις για αυτό (που με "δηλητηρίασαν") κλπ. Μίλησα στον άντρα μου, μίλησα στην μητέρα μου. Είπαμε θα περάσει. Πράγματι βγήκα λίγο από το σπίτι, αποσυμπιέστηκα , είχα καλύτερες μέρες. Όμως προχθές τα συναισθήματα και οι σκέψεις επανήλθαν δριμύτερα. Μία φράση κόλησε στο μυαλό μου:δεν θέλω το μωρό.
Δεν άντεχα άλλο , κόντεψα να σκάσω. Ζήτησα βοήθεια ψυχολόγου, που με καθυσήχασε και θα ξεκινήσουμε τις συνεδρίες. Ωστόσο εγώ αισθάνομαι πολύ άσχημα, δεν αντέχω να κάνω υπομονή. Μίλησα με γνωστή μου ψυχίατρο στην Αθήνα (μένω επαρχία) και μου συνέστησε να πάρω ήπια αντικαταθλιπτικά για να βοηθηθώ αρχικά, ώστε να μπορώ να σταθώ στο μωρό μου, αλλά και στο μεγάλο μου παιδί που είναι 10 ετώΝ. Όμως θα πρέπει να κόψω το θηλασμό. Δεν ξέρω τι νά κάνω. Ο σύζυγός μου δεν θέλει να τον κόψω. Η μητέρα μου με προτρέπει να τον σταματήσω . Εγώ δεν ξέρω τί θέλω να κάνω. Ο θηλασμός είναι καλός για το παιδί, εγώ ωστόσο πιέζομαι και την ώρα που θηλάζω. Θέλω να ανακουφισθώ. Από την άλλη , αν το μετανιώσω μετά? Δεν μπορώ άλλο κορίτσια, νομίζω ότι θα τρελαθώ.
θα σου έλεγα να περιμένεις λιγάκι,να ξεκινήσεις με τον ψυχολόγο μια -δυο φορές να δεις πώς θα πάει, και αν δεις ότι όντως δεν αντέχεις άλλο,σκέψου τη λύση των φαρμάκων.αλλά δώσε πρώτα μια ευκαιρία στις συνεδρίες με τον ψυχολόγο ,μπορεί να αρχίσεις να νιώθεις καλύτερα και να μη χρειαστεί να διακόψεις τον θηλασμό.

*tingerbell*
09-09-11, 09:59
Anastassia συμφωνω με την Τotzo. πριν καταφυγεις στα χαπια δωσε μια ευκαιρια στις συνεδριες. και εχε κατα νου οτι ολα αυτα ειναι παροδικα.θα περασει που θα παει...
εγω αυτο προσπαθω να σκεφτομαι. εχει δυο βδομαδες που γεννησα. ξεικινησα για φυσιολογικο και 10 ωρες μετα μου τον πηραν με καισαρικη. πρωτο τραυμα! αυτη η καισαρικη με διελυσε.νιωθω αποτυχημενη.μπορει να ακουγομαι υπερβολικη και φυσικα αναγνωριζω πως αυτο που εχει σημασια ειναι να ειναι καλα το παιδι αλλα το νυστερι που εφαγα το βλεπω σαν δικη μου αποτυχια να φερω εις περας μια διαδικασια φυσιολογικη.
δευτερο τραυμα: το παιδι νοσηλευτηκε για 6 μερες. γυρισα στο δωματιο και ολη νυχτα εβλεπα λεχωνες απο φ.τ να κοβουν βολτες στο διαδρομο με τα μωρα τους κι εγω διπλα μου ειχα μια αδεια κουνια. ασε που στο νεογνολογικο μας ειπαν οτι το παιδι παρουσιασε προβλημα επειδη ζοριστηκε τοσες ωρες και ειχα ενοχες και γι'αυτο ενω τελικα αυτο ηταν μια βλακεια και μιση και δεν ισχυε.
τριτο τραυμα:θηλασμος! την τριτη μερα μου ειπαν οτι μπορω να τον θηλασω.ξεκινησαμε καλουτσικα αλλα οι πληγες που μου δημιουργησε στις θηλες με οδηγησαν στο θηλαστρο. τωρα ο μικρος πινει μονο το γαλα μου αλλα μονο απο μπουκαλι,κι οσο κι αν προσπαθω φανταζει αδυνατο να ξαναπιασει στηθος.
τεταρτο τραυμα:πεθερομαναδες και λοιποι φωτεινοι παντογνωστες!''μη βγαζεις το παιδι στο μπαλκονι,θα κρυωσει'',''αν θες να βγεις εξω να περιμενεις να παρεις μιση ευχη'', ''παλι κοσμος θα ερθει στο σπιτι?κι αν παθει τιποτα το παιδι?''
τα χερια τους ομως δεν ξερουν να τα πλυνουν πριν πιασουν το παιδι κι αλλα πολλα ευχαριστα που τα βλεπω και μου γυρνανε το ματι αναποδα.το καλυτερο?απ'ολα αυτα επηρεαζεται και ο συζυγος και μου λεει συνεχεια μηπως δεν κανει το ενα και μηπως δεν κανει το αλλο.
κοριτσια τα νευρα μου και η ψυχολογια μου ειναι χαλια.προχθες επιασε το μικρο κολικος...τον κρατουσα αγκαλια,εκλαιγε με λυγμους και μαζι του εκλαιγα κι εγω. αυριο φευγει η μανα μου.απο τη μια λεω παλι καλα κι απο την αλλη αναρωτιεμαι αν θα τα καταφερω μονη. η πεθερα απο την αλλη θελει να μετακομισω σπιτι της...οχι για εμενα φυσικα αλλα για να χορτασει λιγο το παιδι αφου η δικια μου μανα ηταν εδω 2 βδομαδες.ο αντρας μου ταζει οτι θα με παει να μεινω εκει και η δικη μου γνωμη δε μετραει.
κανω υπομονη και λεω πως σιγα σιγα θα μπουμε σε προγραμμα. προς το παρον ομως ειμαστε στον αερα...ασε η αυπνια...να δω ποτε θα καταφερω να κοιμηθω λιγακι...καμια φορα το βραδυ κλαιει ο μικρος και σκεφτομαι πως αν κανω οτι δεν τον ακουω μπορει να σταματησει.μετα ξυπναω για τα καλα και τρεχω σαν την τρελη.

Anasstassia
09-09-11, 12:22
Κορίτσια ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας.
Tingerbell σε νιώθω απόλυτα. Τον μεγάλο μου γιο που είναι τώρα 10 ετών τον γέννησα πρόωρα λόγω ενδομήτριας λοίμωξης και τον είχα 1 μήνα στην θερμοκοιτίδα. Η τότε ταλαιπωρία μου με το γάλα μου δεν λέγεται. Είχα πάθει 3 φορές μαστίτιδα μέσα σε εκείνο τον μήνα και στο τέλος από την απελπισία μου μου κόπηκε το γάλα, οπότε παρά τις προσπάθεις του 1 μηνός τελικά δεν θήλασα. Και όταν πήρα το μωρό είχα μετά για μήνες τύψεις. Λόγω αυτών των εμπειριών πήρα ίσως τόσο ανάποδα αυτήν την εγκυμοσύνη.
Αλλά αυτό που αντιμετωπίζω τώρα είναι ανυπόφορο. Το να κοιτάω, να θηλάζω το μωρό και να "ελέγχω" τον εαυτό μου λέγοντας ότι δεν νιώθω τίποτε και δεν το θέλω, με έχει διαλύσει. Θα προσπαθήσω να κάνω υπομονή για τις πρώτες συνεδρίες , οι οποίες όμως ίσως καθυστερήσουν για περίπου μία εβδομάδα, επειδή η ψυχολόγος θα βρίσκεται στην Αθήνα και βλέπουμε. Ελπίζω να αντέξω...

*tingerbell*
09-09-11, 15:29
ειμαι σιγουρη πως θα τα καταφερεις μια χαρα!
καποιος φιλος καποια στιγμη με εμπειρια απο τη γυναικα του ειχε πει οτι το καλυτερο αντιδοτο ειναι να λες ξανα και ξανα στον εαυτο σου οτι ειναι απλα μια ορμονικη παρανοια και οτι συντομα ολα θα ειναι καλυτερα.
αυτο προσπαθω να κανω κι εγω και μεχρι στιγμης εστω και λιγο βοηθαει και με κανει να νιωθω οτι δεν ειμαι τρελη!

fido-dido
20-09-11, 11:32
Anastassia συμφωνω με την Τotzo. πριν καταφυγεις στα χαπια δωσε μια ευκαιρια στις συνεδριες. και εχε κατα νου οτι ολα αυτα ειναι παροδικα.θα περασει που θα παει...
εγω αυτο προσπαθω να σκεφτομαι. εχει δυο βδομαδες που γεννησα. ξεικινησα για φυσιολογικο και 10 ωρες μετα μου τον πηραν με καισαρικη. πρωτο τραυμα! αυτη η καισαρικη με διελυσε.νιωθω αποτυχημενη.μπορει να ακουγομαι υπερβολικη και φυσικα αναγνωριζω πως αυτο που εχει σημασια ειναι να ειναι καλα το παιδι αλλα το νυστερι που εφαγα το βλεπω σαν δικη μου αποτυχια να φερω εις περας μια διαδικασια φυσιολογικη.
δευτερο τραυμα: το παιδι νοσηλευτηκε για 6 μερες. γυρισα στο δωματιο και ολη νυχτα εβλεπα λεχωνες απο φ.τ να κοβουν βολτες στο διαδρομο με τα μωρα τους κι εγω διπλα μου ειχα μια αδεια κουνια. ασε που στο νεογνολογικο μας ειπαν οτι το παιδι παρουσιασε προβλημα επειδη ζοριστηκε τοσες ωρες και ειχα ενοχες και γι'αυτο ενω τελικα αυτο ηταν μια βλακεια και μιση και δεν ισχυε.
τριτο τραυμα:θηλασμος! την τριτη μερα μου ειπαν οτι μπορω να τον θηλασω.ξεκινησαμε καλουτσικα αλλα οι πληγες που μου δημιουργησε στις θηλες με οδηγησαν στο θηλαστρο. τωρα ο μικρος πινει μονο το γαλα μου αλλα μονο απο μπουκαλι,κι οσο κι αν προσπαθω φανταζει αδυνατο να ξαναπιασει στηθος.
τεταρτο τραυμα:πεθερομαναδες και λοιποι φωτεινοι παντογνωστες!''μη βγαζεις το παιδι στο μπαλκονι,θα κρυωσει'',''αν θες να βγεις εξω να περιμενεις να παρεις μιση ευχη'', ''παλι κοσμος θα ερθει στο σπιτι?κι αν παθει τιποτα το παιδι?''
τα χερια τους ομως δεν ξερουν να τα πλυνουν πριν πιασουν το παιδι κι αλλα πολλα ευχαριστα που τα βλεπω και μου γυρνανε το ματι αναποδα.το καλυτερο?απ'ολα αυτα επηρεαζεται και ο συζυγος και μου λεει συνεχεια μηπως δεν κανει το ενα και μηπως δεν κανει το αλλο.
κοριτσια τα νευρα μου και η ψυχολογια μου ειναι χαλια.προχθες επιασε το μικρο κολικος...τον κρατουσα αγκαλια,εκλαιγε με λυγμους και μαζι του εκλαιγα κι εγω. αυριο φευγει η μανα μου.απο τη μια λεω παλι καλα κι απο την αλλη αναρωτιεμαι αν θα τα καταφερω μονη. η πεθερα απο την αλλη θελει να μετακομισω σπιτι της...οχι για εμενα φυσικα αλλα για να χορτασει λιγο το παιδι αφου η δικια μου μανα ηταν εδω 2 βδομαδες.ο αντρας μου ταζει οτι θα με παει να μεινω εκει και η δικη μου γνωμη δε μετραει.
κανω υπομονη και λεω πως σιγα σιγα θα μπουμε σε προγραμμα. προς το παρον ομως ειμαστε στον αερα...ασε η αυπνια...να δω ποτε θα καταφερω να κοιμηθω λιγακι...καμια φορα το βραδυ κλαιει ο μικρος και σκεφτομαι πως αν κανω οτι δεν τον ακουω μπορει να σταματησει.μετα ξυπναω για τα καλα και τρεχω σαν την τρελη.

πωπω ειδικα το τελευταιο κατι μου θυμιζει. θυμαμαι κι εγω στο πρωτο παιδι απο τη μια ειχα τις προσπαθειες για θηλασμο που δυστυχως δεν απεδωσαν απ[ο την αλλη τα πεθερικα ολη την ωρα πανω απ το κεφαλι μου με την πεθερα να μου λεει συνεχεια τι [πρεπει και τι δεν πρεπει, δεν τη γλιτωσα την καταθλιψη, στη δευτερη γεννα το ξεκοψα απο την αρχη στον αντρα μου, και δεν ειχα προβλημα.
μια συμβουλη μη νοιωθεις οτι φταις για την καισαρικη ή για τη νοσηλεια συμβαινουν αυτα, η αυπνια για λιγο καιρο θα ειναι μονο, αυτο που θελω να σου πω ειναι να μεινεις μονη σου με τον αντρα σου και το μωροι για να βρειτε τους ρυθμους σας. και υποσχεσου στην πεθερα οτι μολις μεγαλωσειο λιγακι θα την επισκεπτεστε συχνα με το μωρο για να ασχολειτε μαζι του.
προσπαθησε να κοιμασαι οταν κοιμαται το μωρο ειναι η μονη λυση και αφου η πεθερα σου ειναι τοσο προθυμη ζητα της βοηθεια με τις δουλειες του σπιτιου ή το μαγειρεμα

tazoula82
20-09-11, 15:17
Κορίτσια να σας ζήσουν καταρχήν τα μωράκια σας και καλο κουράγιο σε ολες μας.Εγω εχω 5 μερες που γεννησα αλλα δυστυχως γυρησα σπιτι χωρις το μωρακι μου καθως νοσηλευετε στην μονάδα νεογνων του Πανεπιστημιακου Νοσοκομειου Λαρισας.Γεννησα ακριβως στισ 37 εβδομαδες με φ.τ ενα κοριτσακι 2700 βαρος αλλα μετα απο λιγη ωρα παρουσιασε αναπνευστικό προβλημα.Ευτυχως τωρα ειναι καλύτερα και πιστευουμε μεχρι την Δευτερα να το παρουμε σπιτι.Εγω ομως νιωθω χάλια ψυχολογικά.Κοιταζω την κοιλια μου και θα θελα να ταν ακομα εκει μεσα.Τον τελευταιο καιρο κουραζομουν αρκετα και νιωθω τυψεις γιατι και για αλλους προσωπικους λογους δεν ημουν καλα ψυχολογικά και εκανα μερικα τσιγαρα τον τελευταίο μήνα και τωρα πιστευω οτι εγω ειμαι η αιτία που το κοριτσακι μου βρισκεται μεσα στην θερμοκιτιδα.Θελω να τιμωρίσω τον εαυτό μου.Και απο την αλλη οταν θα το παρω με το καλο στο σπιτι φοβαμαι οτι δεν θα τα καταφερω να ανταπεξελθω καλά γιατι εχω αλλο ενα αγορακι 2 ετων που με τρεχει συνεχεια.Και αλλες πολλες σκεψεις που με βασανίζουν.Αλλιως περιμενα αυτην την φορα οτι θα ειμαι μετα τον τοκετο.Φανταζομουν οτι θα γυρνουσα σπιτι με το μωρο μου πιο ευτυχισμενη και δυνατή,εχοντας την εμπειρία της πρωτης γέννας,Αλλα τελικα.......:(

giotaki83
20-09-11, 15:26
tazoula συγχαρητήρια γιατί έφερες στο κόσμο έναν νέο άνθρωπο!! Μπράβο σου που 9 μήνες το είχες μες τη κοιλίτσα σου και του έδινες να φάει!!! Μπράβο σου γιατί κατάφερες να γεννήσεις φυσιολογικά. Το μωράκι λες τώρα είναι καλύτερα.!!Πάρε μια βαθιά ανάσα και σταμάτα να ασχολείσαι με ευθύνες. Σε λίγους μήνες θα έρχονται στην αγκαλιά σου δύο βλασταράκια και θα χορταίνεις μπόλικα φιλάκια!!!!!!!! Και αναρωτιέσαι αν θα καταφέρεις να το μεγαλώσεις...εννοείται καλή μου!!! Και μόνο που αναρωτιέσαι για κάτι τέτοιο σημαίνει ότι το θεωρεις ότι σημαντικότερο και έτσι σίγουρα θα κάνεις το παν για αυτό αρα ΝΑΙ θα είσαι μι ακαταπληκτική μητέρα!!!!!!!!!!!!!!!ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!! Βγες έξω, πιες ένα καφέ!!!!!!!!!!!!!! και απόλαυσε το νινάκι σου!!!!!!!!!!!!!! Βγάλε τη λέξη ευθύνη από το μυαλό σου και αντικατέστησε την μετ η λέξη απόλαυση!!!!!!!!!!!!

Μαρια2010
20-09-11, 15:29
Κορίτσια να σας ζήσουν καταρχήν τα μωράκια σας και καλο κουράγιο σε ολες μας.Εγω εχω 5 μερες που γεννησα αλλα δυστυχως γυρησα σπιτι χωρις το μωρακι μου καθως νοσηλευετε στην μονάδα νεογνων του Πανεπιστημιακου Νοσοκομειου Λαρισας.Γεννησα ακριβως στισ 37 εβδομαδες με φ.τ ενα κοριτσακι 2700 βαρος αλλα μετα απο λιγη ωρα παρουσιασε αναπνευστικό προβλημα.Ευτυχως τωρα ειναι καλύτερα και πιστευουμε μεχρι την Δευτερα να το παρουμε σπιτι.Εγω ομως νιωθω χάλια ψυχολογικά.Κοιταζω την κοιλια μου και θα θελα να ταν ακομα εκει μεσα.Τον τελευταιο καιρο κουραζομουν αρκετα και νιωθω τυψεις γιατι και για αλλους προσωπικους λογους δεν ημουν καλα ψυχολογικά και εκανα μερικα τσιγαρα τον τελευταίο μήνα και τωρα πιστευω οτι εγω ειμαι η αιτία που το κοριτσακι μου βρισκεται μεσα στην θερμοκιτιδα.Θελω να τιμωρίσω τον εαυτό μου.Και απο την αλλη οταν θα το παρω με το καλο στο σπιτι φοβαμαι οτι δεν θα τα καταφερω να ανταπεξελθω καλά γιατι εχω αλλο ενα αγορακι 2 ετων που με τρεχει συνεχεια.Και αλλες πολλες σκεψεις που με βασανίζουν.Αλλιως περιμενα αυτην την φορα οτι θα ειμαι μετα τον τοκετο.Φανταζομουν οτι θα γυρνουσα σπιτι με το μωρο μου πιο ευτυχισμενη και δυνατή,εχοντας την εμπειρία της πρωτης γέννας,Αλλα τελικα.......:( Ευχομαι για αρχη, συντομα να εχεις κοντα σου το μωρακι σου με υγεια ...τωρα οσο για την επιλοχια καταθλψη την εχω νιωσει στο πετσι μου και πιστεψεμε ηταν πιο δυσκολο απο αυτο που περνας εσυ...μην στεναχωριεσαι και προσπαθησε να μιλας με τον συντροφο σου για καθετι που σε απασχολει και σε αγχωνει,να ανοιγεις την καρδουλα και να μοιραζεσαι τις σκεψεις σου με ανθρωπους που εχεις καλες σχεσεις και εμπιστευεσαι...μην κρατας τιποτα μεσα σου...μιλα ακριβως οπως θα μιλουσες σε εναν γιατρο ψυχολογο...σιγουρα υπαρχουν ανθρωποι που σε αγαπουν γυρω σου και θα σου δωσουν ενα χερι βοηθειας...μην κλεινεσαι στον εαυτο σου...ασχολησου με το πρωτο σου παιδακι και προετοιμασε το για τον ερχομο της αδερφουλας του...φτιαξε το δωματιο της μικρης..ετοιμασε το κρβατακι της...και ειμαι σιγουρη πως θα πανε ολα καλα...δεν εισαι η μονη...οταν ερθει το παιδακι σου να εισαι ηρεμη και θα δεις ποσο ευτυχισμενη εισαι τελικα...θα ανταπεξελθεις σε ολες τις τυχον δυσκολιες...απλα η συμβουλη μου ειναι οσο περισσοτερο μιλας και δεν τα κρατας μεσα σου τοσο καλυτερα θα αισθανεσαι...αντε με το καλο να ερθει και η μπουμπου και ολα οκ;););)dont worry be happy:p:p

tazoula82
20-09-11, 16:19
Κορίτσια ευχαριστω πολύ για το θάρρος που μου δίνετε.Αυτη τη στιγμη δεν μπορω να μιλήσω σε κανεναν αλλο δικό μου.Ξερω εχει δίκιο η Μαρια2010 που μου λεει οτι πρεπει να μιλάω και να μην τα κραταω μεσα μου.Ολοι με παιρνουν τηλ να ευχηθουν για το μωρο και γω δεν εχω καμια ορεξη να μιλαω.Το απογευμα θα παω στο Νοσοκομείο να το δω και να το ταισω.Στεναχωριέμαι και γι αυτο γιατι δεν με αφήνουν ακομα να του δωσω δικό μου γάλα αλλα μονο ξενο στο μπιμπερο.Επειδη παιρνει λενε μια αντιβιωση και ακομα δεν τρωει ικανοποιητικά το δικό μου γαλα δεν το βοηθαει .Ετσι μου λενε.... τι να πω.

*tingerbell*
20-09-11, 17:23
ταζουλα κι εμενα στη μενν του ΠΝΛ νοσηλευτηκε ο μικρος μου με αναπνευστικο προβλημα κι εγω δεν καπνιζα ουτε καπνιζω οποτε μην σκοτιζεις το μυαλο σου με αυτα.κι εγω γυρισα σπιτι χωρις το μωρο μου και στο νοσοκομειο με βαζανε να αντλω και να πεταω το γαλα μου. εμενα παντως παρα την αντιβιωση,ξενο επαιρνε μονο το βραδυ που δεν υπηρχε προγραμμα θηλασμου.ολη την υπολοιπη μερα πηγαινα και το θηλαζα και η κοπελα που βοηθουσε εκει με το θηλασμο ηταν πολυ καλη.τωρα για σενα δεν ξερω ισως επειδη ειναι και μικρουλι(μικρουλι συγκριτικα με το δικο μου που βγηκε 4 κιλα) να μην εχει πολλη δυναμη ακομα για να θηλασει ικανοποιητικες ποσοτητες.παντως το νεογνολογικο σε γενικες γραμμες,αψογο! το μονο μειον που ειδα ηταν αυτο με το γαλα,που αντλουσα και πετουσα.
μην ανησυχεις,ολα καλα θα πανε και θα εχεις συντομα το μπεμπακι σου σπιτι. για τις τρελαμενες ορμονες,υπομονη. εγω ειμαι πλεον πολυ καλυτερα αν και μου προκαλουν εναν εκνευρισμο τα καθημερινα πηγαινελα των πεθερικων.
dimi.dimi η πεθερα μου ειναι προθυμη μονο για το μαγειρεμα(που οκ ειναι μια σημαντικη βοηθεια αλλα για μενα εντελως δευτερευουσα μιας και ενα φαγητο πλεον μπορω να το κανω)και για την φροντιδα του παιδιου(που τα καταφερνω μια χαρα και μονη) προκειμενου να το χορταινει.γι'αυτο και θελει να παω να μεινω εκει. αλλα εγω δεν θα παω.τα νευρα μου ειναι ακομα καπως...κι οταν ερχεται εδω φορτωμενη κολωνια και παιρνει το παιδι αγκαλια και το αναστατωνει ενω αυτο το δολιο κοιμαται, τρελαινομαι! κι ακομα πιο πολυ τρελαινομαι οταν το φιλαει και το αποκαλει ''παιδι μου''. το πηρε αγκαλια,πνιγηκε το παιδι απο τις κολωνιες,αρχισε να φτερνιζεται και ειπε οτι το κρυωσα..γκρρρρ!συγγνωμη για το οφ τοπικ αλλα τα ειπα λιγο και ξελαφρωσα επισης λιγο!

fido-dido
22-09-11, 10:33
Κορίτσια ευχαριστω πολύ για το θάρρος που μου δίνετε.Αυτη τη στιγμη δεν μπορω να μιλήσω σε κανεναν αλλο δικό μου.Ξερω εχει δίκιο η Μαρια2010 που μου λεει οτι πρεπει να μιλάω και να μην τα κραταω μεσα μου.Ολοι με παιρνουν τηλ να ευχηθουν για το μωρο και γω δεν εχω καμια ορεξη να μιλαω.Το απογευμα θα παω στο Νοσοκομείο να το δω και να το ταισω.Στεναχωριέμαι και γι αυτο γιατι δεν με αφήνουν ακομα να του δωσω δικό μου γάλα αλλα μονο ξενο στο μπιμπερο.Επειδη παιρνει λενε μια αντιβιωση και ακομα δεν τρωει ικανοποιητικά το δικό μου γαλα δεν το βοηθαει .Ετσι μου λενε.... τι να πω.

ουτε αντλημενο σ αφηνουν να του δινεις? ισα ισα που με το δικο σου γαλα θα παρει πιο ευκολα τα πανω του και θα παρει και αντισωματα. τουλαχιστον προσπαθησε να αντλεις συνεχεια για να μη σου κοπει το γαλα κι οταν το παρεις σπιτι σου να το θηλασεις κανονικα

kalliopaki
15-11-11, 00:19
Κορίτσια νοείται επιλόχειος κατάθλιψη 2 μήνες μετά τη γέννα??? Είμαι σε μαύρα χάλια.
Το δάκρυ κορόμηλο, απογοήτευση, νεύρα, ένταση στο σπίτι. Ο άντρας στην κοσμάρα του. Αντί να βοηθήσει λίγο επιβαρύνει με τα νεύρα και τις φωνές του.
Προσπαθώ να αναγνωρίσω τις δυσκολίες και το πρόσκαιρο (?) της παρούσας κατάστασης, αλλά δεν ξέρω εάν αντέχω άλλο. Είχα δύσκολη εγκυμοσύνη κι ένα παιδάκι ακόμα 2 ετών. Χάνω την υπομονή μου και χάνω και τις ομορφιες αυτών των ημερών που περνάνε και δεν ξαναγυρνάνε, help!

Elpis80
15-11-11, 00:57
kalliopaki εκ πειρας σου λεω οτι εγω ειχα βαριας μορφης επιλοχειο μελαγχολια (η επιλοχειος καταθλιψη ειναι πολυ ειδικος ορος και για πολυ συγκεκριμενες περιπτωσεις...οι περισσοτερες μανουλες βιωνουμε επιλοχειο μελαγχολια η οποια μπορει να ειναι ηπια αλλα μπορει να ειναι και αρκετα βαρια) μεχρι να γινει η μικρη μου 6 μηνων....σε εσενα εχει συσσωρευτει και η κουραση με το μεγαλυτερο παιδακι οποτε το βιωνεις πιο εντονα....καλο θα ηταν να το συζητησεις με τον συζυγο σου αν και η αληθεια ειναι οτι οι αντρες δεν μπορουν να μας καταλαβουν απολυτα ακομα και αν εχουν ολη την καλη διαθεση!!!παντως ειναι σημαντικο να βρεις καποιον να σε στηριξει συναισθηματικα...στην δικη μου περιπτωση αυτο τον ρολο τον επαιξε η μητερα μου,να ειναι καλα,γιατι χωρις αυτην δεν θα ειχα καταφερει να ανακαμψω ψυχικα!!!

Erjin
15-11-11, 09:37
Κ εγω το χαλι μου το μαυρο ειχα.Αρχισα να συνερχομαι αφου πηγε ο μπεμπης 4 μηνων κ αρχισα λιγο να ξεκουραζουμε κ να μπορω ν αφιερωνω κ λιγο χρονο σε μενα:rolleyes:
Καλλιοπακι ειναι μια φυσιολογικη φαση που απλα θα περασει μονη της..

RATATOULI
15-11-11, 09:39
Καλλιοπάκι μου Καλημέρα! Να σου ζήσουν τα παιδάκια σου! Κάνε λίγο κουράγιο οι ορμόνες κάνουν πάρτι και η καρδούλα σου είναι ευαίσθητη αν θηλάζεις βοηθά στην κατάθλιψη! Όπως και να έχει! Βρές στον ελαχιστότατο χρόνο που έχεις να κάνεις κάτι για τον ευατό σου! Να αγοράσεις ένα φτηνό μπλουζάκι να βαψεις τα νυχάκια σου να πας στο σουπερ μάρκετ βρε αδελφέ βαμμένη για να ανακάμψει η ψυχολογία να φτιάξεις ένα ωραίο φαγάκι ή γλυκό ακόμα και αν μπορούσες να κάνεις μόνη σου μια βολτούλα αν υπάρχει βοήθεια από γιαγιά ίσως! Μην θυμώνεις με τον σύζυγο όλοι έτσι είναι στην ΚΑΡΑΚΟΣΜΑΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΤΟΥΣ! Ελπίζω να σου έφτιαξα λίγο την διάθεση!:wink:

asteroyla
15-11-11, 10:49
Καλημερα κ απο μενα
Να σας πω τι επαθα εγω στην πρωτη μου εγκυμοσυνη κ θα γελατε για μερες...
Λοιπον με το που μπηκα στον 6ο μηνα σταμματησαν να αναπτυσονται σωστα οι μυροι της μικρης μου κ ειχα αρχισει να ψιλοφρικαρω...
Με το που μπηκα στον 7ο μηνα τυλιχτικε 3 φορες στον ομφαλιο λορο στον λαιμο εκει να δειτε φρικηηηηηηηη....
Ο γιατρος ελεγε βεβαια οτι δεν υπαρχει καποιο προβλημα ειτε με το ενα ειτε με αλλο ολα ειναι υπο ελενχο...(χαχααχα ας γελασουμε ελεγα εγω σαν προτοτοκη μανα)
Με το που μπαινω λοιπον στον μηνα μου η μικρη ενω εχει παρει θεση κανονικα γυρναει με τα μουτρα προς τα εξω(δεν ξερω πως λεγετε)
ΗΤΑΝ η ΣΤΑΓΟΝΑ που ξεχυλισε το ποτηρι!!!!!!!
Απο εκει κ υστερα ξεκινησε το δραμα μου μεχρι να γεννησω (38+2)με καισαρικη φυσικα εκλαιγα μερα νυχτα (ανεφ λογο φυσικα)τα νευρα μου ηταν τοσα πολλα που αντρας μου ελεγε πως κοντευω να τρελλαθω!!!!
Παω λοιοπον να γεννησω κ ειμαι μες την καλη χαρα που θα φυγει ολο αυτο το αγχος απο πανω μου(ετσι νομιζα τουλαχιστον)
Κατα την διαρκεια της γεννας παθαινω αλλεργια απο την επισκλιριδιο χωρις να το παρει χαμπαρι κανεις μετα απο 1,5 ωρα το καταλαβαμε...
Παει κ αυτο...
Την επομενη μερα αρχιζουν παλι τα κλαματα κ τα νευρα ξαφνικα νοιωθω απολυτη μοναξια κ δεν με καταλαβαινει κανεις μα κανεις διοτι το κρατω μεσα μου(το χειροτερο που μπορουσα να κανω!!!!!)
Παιρνουμε την μικρη μας στο σπιτι κ αντι να νοιωθω καλυτερα καθε μερα κ χειροτερα κλαμα κλαμα κλαμα.Ειμαι ανικανη μανα δεν καταλαβαινω το παιδι μου δεν θελω το παιδι μου το μονο που θελω ειναι να φυγω μακρια απο ολους κ ολα.
Ενα πραγμα με παριγορουσε μονο οτι μετα απο 20 μερες θα πηγαιναμε σε ενα φιλικο γαμο κ θα ξεφευγα λιγο απο την ρουτινα!!!!!
Φερνουμε λοιπον το παππα να μας δωσει το μισο σαραντισμο κ γυρναει κ λεει:ΔΕΝ υπαρχει μισος σαραντισμος κ δεν θα βγεις αν δεν σαραντισεις απο την στιγμη που εχεις κ βοηθεια απο την μαμα σου!!!
Παιδια τρελαθηκα μολις το ακουσα κ μου λεει ο αντρας μου:ΑΦΟΥ το ειπε ο παππας δεν θα ερθεις στο γαμο(περιττο να σας πω οτι την μερα που βγηκαμε απο το νοσοκομειο ειχαμε αλλον εναν γαμο στον οποιο ο αντρας μου ειχε παει κ γυρισε στις 5 το πρωι!!!!!!!)
Γυρναω λοιπον κ του λεω ενω εχουν πεταχτει τα ματια μου κ ολες οι φλεβες που ειχα στο προσωπο μου οταν δεν παω ΕΓΩ δεν πας ουτε κ ΣΥ το καταλαβες ρε βλαμ...ο???ΜΕ κοιταει με ενα περιεργο βλεμμα κ μου λεει μα καλα πως κανεις ετσι????
Η τρελλα μου ειχε φτασει στα ορια της!!!!!Ακους τι σου λεω????αν δεν παω δεν πας τελια κ παυλα δεν φτανει που με παρατησες την πρωτη μερα που ηρθαμε στο σπιτι θες να πας κ τωρα μονος σου????ΞΕΧΝΑΤΟ!!!!!!!τελικα πηγαμε στο γαμο κ ψιλο ηρεμησα αλλες 20 μερες πηγαιναν ετσι ξυπνουσα το πρωι επαιρνα την μικρη κ πηγαιναμε στην μανα μου την αφηνα εκει κ εγω πηγαινα μεσα στο δωματιο κ κοιμομουν δεν αντεχα ουτε να την βλεπω που λεει ο λογος...
Η δικη μου εμπηρια πριν απο 2,5 χρονια
Τωρα τα σκεφτομαι κ γελαω τοτε ομως ειμουν πολυ χαλια

Τωρα περιμενω το 2ο παιδι κ μεχρι στιγμης παρολου καποιες απολιες που ειχαμε συγκενικα προσωπα φτου φτου φτου ειμαι μια χαρα εχω μπει στον 8ο κ σε 5 βδομαδες γενναω!!!
Φιλακια πολλα

gitsvictoria
15-11-11, 21:23
Κορίτσια ο πρίγκιπας μου κλείνει σε περίπου 10 ημέρες τον 6ο μήνα και τώρα αισθάνομαι καλύτερα!!!! μέχρι τώρα ήμουν όλο νεύρα κλάμματα φωνές στο μωρό -ντρέπομαι που το λέω αλλά ναί-και στον άντρα μου αλλά και σε όλους. όπως καταλάβατε τώρα συνέρχομαι και έχω και βοήθεια απο τον αντρούλη μου-σκεφτείτε να μην είχα-αλλα΄ακομα δεν έχω συνέλθει εντελώς, κάτι που έχω να χάσω άλλα 10-12 κιλά ακόμα-πότε θα φύγουν χριστέ μου!!!! αλήθεια γιατί όλες οι επώνυμες είναι μια χαρά και κορμάρες? τέλος πάντων. αυτά απο εμένα. φιλιά!!!!!

fotinopsaro
01-12-11, 12:29
καλημερα και απο μενα κοριτσια-μανουλες.παθουσα και γω, και διαβαζοντας ολες τις ιστοριες σας και μετα απο 4μιση μηνες μπορω και γω να παραδεχτω οτι αν δεν περασα επιλοχεια σιγουρα την ακουμπησα!στην γεννα ολα καλα γυρνοντας στο σπιτι ειχα το μωρο με ικτερο διαβασμενη για τα παντα προετοιμασμενη και ομως τα ξεχασα ολα.παιδεμα απιστευτο για να θηλασω το μωρο και ναι στην πρωτη εβδομαδα η πεθερουλα αφηνε τον κοσμο να ερχεται επισκεψη ενω ηξερε οτι κλαιω συνεχεια για το μωρο.εχω εναν αντρα καταπληκτικο αλλα λειπει πολλες ωρες.καλοκαιρι με καυσωνα και μεις μεσα.να θελω να τα κανω ολα μονη μου κ να θηλαζω ολη μερα.δοξα τω θεω ολα πηγαν καλα...καλη δυναμη σε ολες μας.

derbybaby
01-12-11, 12:49
ουφ..τι τραβαμε οι μανες...εμενα την μερα που γυρισαμε σπιτι αρχισα το κλαμα γιατι ενω ηθελα αποκλειστικο θηλασμο ο παιδιατρος ειπε οχι τοσξ=η ωρα στο στηθος δινε συμπληρωμα.1 χτυπημα..την επομενη μερα ο μικρος το απογευμα αρχιζει να κλαιει απο τις 6 μεχρι τις 9 σερι..τον εβαζα στο στηθος τιποτα,ερχονται μαναδες πεθερς αδερφες χαμος εγω να κλαιω με λυγμους κ αφηνω το μωρο στην πεθερα κ παω κ ξεραινομαι στον υπνο.ξυπνησα μονο να θηλασω.2 χτυπημα..μετα αρχισαν οι μαστιτιδες κ ο αφορητος πονος στο στηθος χωρις να εχω πληγες.τον εβαζα να θηλασει κ πεθαινα στο κλαμα..η κοιλια μ στο μεταξυ ειχε ραγαδες οποτε τρεχω σκαστη σε δερματολογο για να δει εαν μπορω να κανω λειζερ.οχι μ λεει δεν ειναι πια μωβ...3 χτυπημα ναααα το κλαμα..στις 3 εβδομαδες ξεκιναμε κολικους.να κλαιει το μωρο να καλιω κ εγω..χαλι μαυρο.να μην τα πολυλογω ευτυχως ειχα βοηθεια κ απο τη μανα μ κτην πεθερα μου,σαν μανα σταθηκε η γυναικα κ τον αντρα μου κ στους 2,5 μηνες συνηλθαμε.τωρα φυσικα ολα καλα αλλα οσο το σκεφτομαι ποσο μαυρα τα εβλεπα ολα φοβαμαι.

geonik
02-12-11, 19:37
Γεννησα με φυσιολογικο τοκετο μια χαρα, βιωσα τελεια αυτη την εμπειρια !!!!Ομως απο την ωρα που μου εφεραν να δω το μωρο το κλαμα παει συννεφο......Εχω την απιστευτη στηριξη απο τον αντρα μου αλλα ψυχολογικα η μανα μου με κανει χειροτερο ρακος απο οτι ειμαι. Δεν παω καλα μου ειπε γιατι προσεχω υπερβολικα να μην πιανουν το 15 ημερων μωρο μας μηπως κολλησει κατι.Να το αφηνω να κλαιει και λιγο να ανοιξουν τα πνευμονια του, τι το σηκωνω συνεχεια αγκαλια και το κακομαθαινω....και αν η παιδιατρος μου ειναι τρελη να αλλαξω για να μην τρελαθω και εγω!!!!! Το ιντερνετ και οι ψυχολογοι με εχουν τρελανει λεει, και αλλες εκαναν παιδια αλλα δεν καναν ετσι....ΜΑ ΠΩΣ ΚΑΝΩ ΔΗΛΑΔΗ?????Να σαραντησει θελω ο μπεμπης μου να ξεπεταχτει λιγακι!Φυσικά γινομαι χειροτερα με αυτα ολα που μου εσειρε επειδη τον φιλησε στο κεφαλακι και της την ειπα.Ενταξει μπορει να ειμαι υπερβολικη αλλα περιμενα να καταλαβει οτι και εμενα η ψυχολογια μου ακομα ειναι καπως.:-?Ειμαι υπερβολικη που δεν θελω ακομα να αλλαζει πολλα χερια το παιδι?????:oops:Και να ειμαι περιμενα η μαμα μου να με καταλαβει περισσοτερο.....:confused:

MINNI
02-12-11, 19:44
Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Και εγώ όταν γέννησα, αντιμετώπισα όσα περιγράφεις...
Περίμενα όπως και εσύ, τουλάχιστον οι δικοί μου άνθρωποι να με καταλάβαιναν και γινόμουν τούρμπο όταν μου πετάγανε τα δικά τους υποννούμενα και μου κρατούσαν και μουτρα γιατί δε τους έδινα το μωρό να το κρατήσουν!!!
Εσύ θα κάνεις αυτό που νομίζεις καλύτερο για το μωρό σου και αυτό που θεωρείς σωστό για τον εαυτό σου και με το καιρό θα έρθουν και οι ισορροπίες σας!

fotinopsaro
02-12-11, 23:36
βρε κοριτσια αν και ξεφυγαμε λιγο απο το θεμα αυτο που με τρελαινει οτι ολοι γυρω μας μα ολοι μαμαδες μπαμπαδες πεθερες δεν δειχνουν ΚΑΝΕΝΑ σεβασμο σε αυτο που λεμε μητρικο ενστικτο.εχω φασαριες γιατι δεν αφηνω να πιανουν το παιδι παιδακια με γαστρεντεριτιδα με λοιμωξεις κοντευω να φρικαρω.και συμπερασματικα οτι και να μου λεγανε την επιλοχεια την ξεπερασα μονη μου και ακομη εχω καταλειπα μακαρι να περασουν γρηγορα.....καλη μας δυναμη κοριτσια

aasimak
03-12-11, 13:27
Γέννησα με καισαρική ενώ περίμενα με αγωνία να γεννήσω φυσιολογικά μιας και είχα συσπάσεις ανά 20λεπτο όταν μπήκα στην κλινική. Τελικά δε μας έκανε τη χάρη το μωρό μας που πραγματικά ήταν τόσο ψηλά και αρκετά μεγάλο που δεν είχε νόημα να το παλέψω με τεχνητούς πόνους. Το φινάλε ήταν παρόλο που είχα συνειδητοποιήσει πως θα γεννήσω με καισαρική όταν έγινε μου κακοφάνηκε πάρα πολύ. Έκλαιγα στο νοσοκομείο κυρίως τα βράδια και ένοιωθα ένα μεγάλο κενό. Το μωρό μου το συνειδητοποίησα το δεύτερο βράδυ μιας και την πρώτη μέρα μου το κράτησαν για παρακολούθησ λόγω αυξημένου βάρους.
Ερχόμενη στο σπίτι το κλάμα συνεχίστηκε. Ο άντρας μου στην αρχή με βοηθούσε αρκετά μάλιστα πήρε μια εβδομάδα άδεια για να με φροντίζει, αλλά από τότε που επέστρεψε στη δουλεια του η συμβολή του έχει ελλατωθεί. Η μικρή μας είναι επίμονη και έχει και διαπεραστικό κλάμα, και ο σύζηγος δεν αντέχει. Με αποτέλεσμα να ξυπνάω εγώ και γενικώς να τη φροντίζω εγω. Η αυπνία, ο σωματικός πόνος (καισαρική, μέση, στήθος κτλ), ο θηλασμός αλλά και η απάθεια που βλέπω πολλές φορές στον άντρα μου ο οποίος ασχολείται κυρίως με το σκύλο με έχουν τσακίσει. Το μωράκι μου ειναι 20 ημερών, δε μπορώ να πω είναι τρελλά ανήσυχο, αλλά χρειάζεται την προσοχή μου συνεχώς. Τα πρωινα τις καθημερινες έρχεται η μαμα μου αλλά συμβαινει το εξής παράξενο. Οταν είναι στο σπίτι το μωρό ειναι ήσυχο ή κοιμάται και ο σκύλος επίσης και όταν φεύγει 10 λεπτα μετά το μωρό κλαιει και ο σκύλος θέλει βόλτα με αποτέλεσμα να φρικάρω.
Δεν έχω την απαίτηση να με καταλάβει κανένας, γιατι ο καθένας μας τι περνάει αυτός το γνωρίζει. Αλλά πραγματικά πολλές φορές σκέφτομαι να ήμουν μονη μου να μην είχα να σκεφτω πχ πρέπει να μαγειρέψω για να φάει ο άντρας μου ή να βάλω πλυντήριο. Νομίζω πως μου είναι μια επιπλέον υποχρέωση στη φάση που βρίσκομαι.

miriki
03-12-11, 14:25
Τις πρώτες 6 εβδομάδες στην Κίνα η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως βασίλισσα. Όποιος σας ενοχλεί να μαζέψει τα μπογαλάκια του και να πάει στο σπίτι του. Κουμάντο να κάνουν στα δικά τους παιδιά.

aasimak πάρε ένα ρινγκ σλινγκ φόρα το μωρό και πήγαινε βόλτα το σκύλο όταν δεν έχει.... σκυλόκρυο. Μη μένεις μέσα μόνη σου και φρικάρεις. Όσες από εσάς μένετε Αθήνα υπάρχει το κέντρο Φαιναρέτη που προσφέρει υποστήριξη εξειδικευμένη (με ψυχολόγο κ.λ.π.) ακριβώς για την πρόληψη της επιλοχείου κατάθλιψης και είναι ΔΩΡΕΑΝ.

Κατά τα άλλα δύο έχω να σας προτείνω που εμένα με έσωσαν κυριολεκτικά;
1. να μιλάτε γιαυτά που νιώθετε ακόμη κι αν είναι παράλογα. Μην περιμένετε να καταλάβουν οι άλλοι ζητήστε ακριβώς αυτό που θέλετε και χρειάζεστε.

2. Μην παίρνετε τον εαυτό σας στα σοβαρά. Οι ορμόνες σας είναι ό,τι να ναι τώρα θα το καταλάβετε όταν σαραντίσετε και ακόμη καλύτερα όταν διπλοσαραντήσετε. Εγώ επαναλάμβανα συνέχεια στον εαυτό μου "Δεν είμαι εγώ τώρα είναι μια άλλη που τα σκέφτεται αυτά, θα ηρεμίσω όταν σαραντίσω και θα τα ξαναδώ τότε. Μέρες μετράμε."

iouliam
27-01-12, 21:51
Δεν ξέρω αν είναι λόγω ορμονών αλλά έχω τα χάλια μου. Πέρασα μια δύσκολη κύηση και γέννησα στις 37 εβδομάδες με καισαρική λόγω προβλήματος δικού μου. Στην εγκυμοσύνη έπαθα 2-3 φορές κρίση άγχους και πήγα στο νοσοκομείο όπου με κράτησαν 1 μέρα και μετά όλα καλά.
Αλλά από την ημέρα που γύρισα σπίτι με το μωρό με πιάνει συχνά και φοβάμαι πολύ, μου κόβεται η ανάσα, πιέζεται το κεφάλι μου, πονάει το στήθος μου και ζαλίζομαι. Και όλα αυτά περνάνε μαγικά μόνα τους. Και επανέρχονται όμως. Σκέφτηκα να βγω έξω για ψώνια αλλά με έπιασε μέσα σε μαγαζί και τρόμαξα πολύ. Δεν ξέρω τι να κάνω, δε θέλω να το πω σε κανέναν για να μην τους αγχώσω. Έχω τους γονείς μου και τον άντρα μου που με προσέχουν από την αρχή της κύησης και δεν αντέχω να τους τρομάξω άλλο. Φοβάμαι πολύ!

miriki
27-01-12, 22:27
Μίλα στους δικούς σου και βρες άμεσα ειδικό να σε στηρίξει. Οι δικοί σου μπορεί να ανακουφιστούν αν σε δουν να παραδέχεσαι ότι δεν νιώθεις καλά, γιατί ίσως να διστάζουν να σε προσεγγίσουν και να σου προσφέρουν τη βοήθειά τους.

Δεν κινδυνεύεις να πάθεις κάτι από τις κρίσεις πανικού, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να νιώθει κανείς τόσο άσχημα. Πάρε όση περισσότερη βοήθεια χρειάζεσαι. Να σου ζήσει το μωρό σου.

alexandra1
28-01-12, 10:59
Koρίτσια καλημέρα !Πιστεύω ότι κάτι πέρασα και εγώ !Γέννησα στις 37 εβδομάδες έπειτα από μία όχι και τόσο εύκολη εγκυμοσύνη.Απο τον 6ο μήνα είχα συσπάσεις και το τελευταιο μήνα έπαιρνα χάπια κάθε 2 ώρες για να καταφέρω να φτάσω στην 37η εβδομάδα.Αγχος τρελό και αρκετο κλάμα.Ειχα κάνει και διαβήτη κυήσεως.Γέννησα με καισαρική απο αδρανεια μήτρας και καθόλου υγρό στο σάκο.Στο νοσοκομείο όλα μια χαρά..μολις επέστρεψα σπίτι από το ίδιο βράδυ άρχισα να μην αισθάνομαι καλά.Νόμιζα ότι κάτι θα πάθει το μωρό...το κοιτούσα συνέχεια να δω αν αναπνέει ..φρίκη..κλάμα όλη μέρα και όλη νύχτα(εγώ)!!Ανοιγα το ντους στο μπάνιο και καθόμουν με τις ώρες στη κυριολεξία..έπεφτε το νέρό πάνω μου και ένιωθα εντελώς ανήμπορη να κάνω οτιδήποτε..ακόμη και να βγω απο εκει ..κλάμα και μόνο κλάμα!!!Με βοήθησε η αδερφή μου πάρα πολύ να το ξεπεράσω.Παρ'ολο που μένουμε 400 χλμ μακριά ,ήρθε και έμεινε μαζί μου μια εβδομάδα περίπου γιατί έχει και εκείνη ενα μικράκι 1 χρονού.Μόνο εκέινη και η μητέρα μου με βοήθησαν.Να σημειώσω ότι είχα γίνει και πολυ κακιά νύφη και δεν επέτρεπα σε κανέναν να έρθει σπίτι ..Πέρασα πάρα πολυ δύσκολα.Τώρα βέβαια είμαι καλύτερα και το αγοράκι μου είναι 4 μηνών!!!Συγνώμη αν σας κούρασα :oops:

mpempaki
30-01-12, 13:27
Δεν ξέρω αν είναι λόγω ορμονών αλλά έχω τα χάλια μου. Πέρασα μια δύσκολη κύηση και γέννησα στις 37 εβδομάδες με καισαρική λόγω προβλήματος δικού μου. Στην εγκυμοσύνη έπαθα 2-3 φορές κρίση άγχους και πήγα στο νοσοκομείο όπου με κράτησαν 1 μέρα και μετά όλα καλά.
Αλλά από την ημέρα που γύρισα σπίτι με το μωρό με πιάνει συχνά και φοβάμαι πολύ, μου κόβεται η ανάσα, πιέζεται το κεφάλι μου, πονάει το στήθος μου και ζαλίζομαι. Και όλα αυτά περνάνε μαγικά μόνα τους. Και επανέρχονται όμως. Σκέφτηκα να βγω έξω για ψώνια αλλά με έπιασε μέσα σε μαγαζί και τρόμαξα πολύ. Δεν ξέρω τι να κάνω, δε θέλω να το πω σε κανέναν για να μην τους αγχώσω. Έχω τους γονείς μου και τον άντρα μου που με προσέχουν από την αρχή της κύησης και δεν αντέχω να τους τρομάξω άλλο. Φοβάμαι πολύ!
περασα οτι περιγραφεις και καλεσα ψυχιατρο στο σπιτι πηρε 50 ευρω και το μονο που μου ειπε ηταν μαθε να ζητας και αρχισε να μιλας.μιλα συζητα ανελυσε.εχεις υποστηριχτες μην το κρατας μεσα σου.

iouliam
06-02-12, 18:19
Και εμένα αυτό μου είπε φίλη ψυχολόγος αλλά στους γονείς μου δεν μπορώ να μιλήσω γιατί τους ταλαιπώρησα πάρα πολύ δύο χρόνια με 2παλίδρομες, εξέτάσεις, δύσκολη κύηση και ξαφνική γέννα. Πόσα να αντέξουν;
Στον άντρα μου μίλησα και η αλήθεια είναι πως αν και εκείνη την ημέρα δε φάνηκε να καταλαβαίνει πολύ (είναι πολύ καλός και με στηρίζει αλλά είναι πολύ χαρούμενος με την κόρη του και του το χαλάω) τώρα είμαι λίγο καλύτερα. Βέβαια δεν έχω βγει ακόμα έξω από εκείνη την ημέρα και τρέμω αύριο που θα βγούμε να πάρουμε ευχές μη με ξαναπιάσει πάλι.
Οι φίλοι μας πάλι δεν έρχονται σπίτι γιατί είναι νωρίς για επισκέψεις λόγω του μωρού. Οπότε κάνω ότι δε συμβαίνει τίποτα.
mpempaki μετά από πόσο καιρό συνήλθες;

miriki
06-02-12, 19:17
Αν οι φίλοι σου είναι καλά στην υγεία τους δε βρίσκω κανένα λόγο να μην έχεις λίγη παρέα. Ίσα ίσα θα σε βοηθήσει κιόλας. Επίσης μπορείς να μιλήσεις σε κάποια φίλη σου γιαυτό που σου συμβαίνει αντί για τους γονείς σου. Ακόμη κι ένα τηλεφώνημα εμψυχωτικό μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά.

iouliam
09-02-12, 13:13
Ήμουν κάπως καλύτερα τις προηγούμενες ημέρες, πήραμε και ευχές και ευτυχώς δεν έπαθα τίποτα που βγήκα. Από χθες όμως με έπιασε πάλι σε πολύ μικρότερο βαθμό βέβαια. Θα δείξει. Έχω μια γνωστή ψυχολόγο αλλά δεν μένω καθόλου μόνη στο σπίτι για να της πω να έρθει. Όσο για τις επισκέψεις φίλων έχω από κάτω "έλεγχο" και ακούμε γκρίνια αν έρθει κάποιος γιατί θα πάθει το μωρό. Καθένας με τον κάλο του!!!

nikolname
28-02-12, 13:48
γεια σας ειμαι καινουρια στο φορουμ.Δυστυχως και εγω υποφερω απο επιλοχειος καταθλιψη. Έχω ένα αγοράκι 4 μηνων, εναν αγγελο. Απο τότε που γεννησα μου χτυπησε την πορτα η καταθλιψη. Συμπτωματα:
-αγχος για το μωρο ακομα και για το ταισμα του
-πιστευω οτι δεν ειμαι καλη μανα
-φοβαμαι να ειμαι μονη μου
-αγχος και για τα πιο απλα ασημαντα πραγματα οπως δουλειες του σπιτιου
-πιστευω οτι δεν θα μου περασει
-κρισεις πανικου κατα την διαρκεια της μέρας
-αγχος μην με αφήσει ο άντρας μου
-υπερκινητικοτητα
-θέλω να τα κάνω ολα τελεια, το σπιτι καθαρο
-ξυπναω το πρωι στις 6 με έναν κομπο στο στομαχι και ενω ξερω οτι δεν εχω κατι να κάνω δεν μπορω να ξανακοιμηθω
-μου εχει κοπει η ορεξη
Αλλά περιεργως ολα αυτα το βράδι λίγο υποχωρουν. Επισης να σας πω οτι εχω ιστορικο κυκλικης καταθλιψης οπου καταφερα να ξεπερασω τα τελευταια 4 χρονια. Ακομα και κατα την διαρκεια της εγκυμοσύνης έπερνα ένα ελαφρυ αντικαταθλιπτικο για προλυπτικους λόγους. Είμαι φρεσκοπαντρεμενη μετα απο μια σχεση 1 χρονου. Μέσα βασικα σε ενα χρονο παντρευτηκα, εμεινα εγκυος, μετακομησα σε ενα καινουριο για μενα περιβαλλον. Να σας πω επισης οτι γεννησα με φυσιολογικο τοκετο αλλα ειχαμε επιπλοκες - αιμοραγια-και παραλιγο να πεθανω. Όλα στην ζωη μου πηγαινανε ρολοι. Πηρα συνηδητα την αποφαση να παντρευτω και να μεινω εγκυος γιατι βρηκα τον ανθρωπο που θελω να κανω οικογενεια. Απο την στιγμη που γεννησα ηρθαν τα πανω κατω. Με διακυμανσεις της διαθεσης ανα μερα. Εχω παρατηρησει ότι οταν μου τελειωνει η περιοδος επανερχετε περισσοτερο το προβλημα. Αμεσως πηγα σε ψυχιατρο και πηρα αγωγη αντικαταθλιπτικου, ηρεμηστικου και σταθεροποιητικου διαθεσης. Πηγαινα καλυτερα στον 2 μηνα. Ο γιατρος ομως που πηγαινα δεν με καλυπτε και πηγα σε αλλον ο οποιος μου αλλαξε την αγωγη δινοντας μου αλλο αντικαταθλιπτικο, και κρατοντας το ηπεμιστικο. Δεν παρουσιαζω μανια κατα τα λεγομενα του οποτε γιατι να περνω το σταθεροποιητικο. Εγω ομως επερνα το σταθεροποιητικο παλια για να μου ρυθμιζει της διακυμανσεις της διαθεσης και να υπαρχει μια σταθεροτητα. Η παλια μου γιατρος μου ειχε πει οτι δεν ειμαι μανιοκαταθλιπτικη απλα παρουσιαζω κυκλικη καταθλιψη. Φοβαμαι πολυ. Υπαρχει καμια κοπελα που να εχει περασει τα ιδια με μένα? Τι με συμβουλευεται?

Marirena
28-02-12, 14:57
Καλησπέρα και να σου ζήσει το μπεμπάκι σου! Θα πρότεινα, εφόσον υπάρχει ιστορικό και εφόσον ήδη απευθύνθηκες σε επαγγελματία, να ψάξεις κάποιον-α που θα έχει μία σχετική εξειδίκευση και οικειότητα με το θέμα της επιλοχείου κατάθλιψης. Από εκεί και πέρα είναι πολλά, και καθημερινά αυτά που μπορείς να κάνεις για να νιώσεις κάπως καλύτερα, είναι όμως μικρότερης εμβέλειας (εννοώ λιγότερο άμεσα από τα χάπια), γιατί γενικότερα (από προσωπική εμπειρία) νομίζω πως το ζήτημα επιλόχειος κατάθλιψη θέλει υπομονή και χρόνο. Αυτό βέβαια είναι υποκειμενικό, μπορεί σε 2 μήνες να νιώσεις καλύτερα, μπορεί να χρειαστεί παραπάνω, μπορεί και λιγότερο. Να ξέρεις πως όλο αυτό που νιώθεις είναι φυσιολογικό και θα περάσει, είναι καταιγιστικές οι αλλαγές που επιφέρει η μητρότητα, και σε αναγκάζει να δεις μέσα σου με νέα - ίσως πιο αληθινή - ματιά. Προσωπικά, μπορώ πια να πω πως την ξεπέρασα εντελώς, κι ενώ δεν ήταν καθόλου εύκολα, νιώθω πως η εμπειρία ήταν πολύτιμη. Ήταν σαν να με ανάγκασε κάποιος να κάνω (ακόμα ένα) πιο βίαιο όμως ξεκαθάρισμα μέσα μου. Σα συμβουλή θα σου έλεγα, να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου και σε όλα, π.χ η τελειομανία είναι ό,τι χειρότερο αυτή την περίοδο. Ξεσπάς σε καθάρισμα γιατί αισθάνεσαι πως είναι κάτι που μπορείς να ελέγξεις, μέσα σε όλο αυτό τον ανεξέλεγκτο 'χαμό' που έχει επιφέρει το νέο μέλος της οικογένειας... η μπορεί και να είχες συνηθίσει να ελέγχεις τα πάντα και τώρα νιώθεις πως σου φεύγει ο έλεγχος, σ' εμένα ίσχυε πάντως αυτό και μόλις το συνειδητοποίησα είχα κάνει το μισό δρόμο. Γενικώς, προσπάθησε να βοηθηθείς από μικρά πράγματα, πράγματα που δεν φαντάζεσαι ότι μπορεί να σε βοηθήσουν (π.χ εγώ έπαιρνα τη μικρή αγκαλιά και τραγουδούσα), κάποιο βιβλίο την ώρα που κοιμάται το μωρό, αντί να ξεπατώνεσαι στο καθάρισμα, ένα κείμενο στο ίντερνετ ( με είχε βοηθήσει πολύ ένα μπλογκ συγκεκριμένα, αν θες το παραθέτω ).... και ό,τι άλλο. Τώρα μάλιστα που θα μπει η Άνοιξη, θα πρότεινα το μωρό, και έξω έξω έξω. Να υποθέσω πως δεν θηλάζεις...γιατί ο θηλασμός βοηθάει πολύ στην επιλόχειο κατάθλιψη. Και κυρίως, μίλα με τους αγαπημένους σου και ζήτα βοήθεια (εννοώ για οτιδήποτε, το μωρό, το σπίτι, μην νομίζεις πως πρεπει να τα κάνεις όλα μόνη σου). Ελπίζω να βοηθάω καθόλου. Ό,τι άλλο θες...

nikolname
28-02-12, 15:39
Σε ευχαριστω πολυ καλή μου. Αυτα που λες ειναι πολυ σωστα. Αισθανομαι οτι ολα πρεπει να περνανε απο τα χερια μου. Δεν δίνω χρονο στον εαυτο μου. Πρεπει να το κανω ομως. Θα παω αυριο παλι στον καινουριο γιατρο. Φοβαμαι τι θα μου πει. Παντως βοηθεια εχω δοξα το θεο απο τον αντρα μου και απο την μητερα μου. Απλα εγω βλέπω τα πραγματα με λάθος σκοπια. Εσυ τι ακριβως περασες? Α! πιο ειναι το site που μου ελεγες?

kiki v
07-03-12, 16:26
nikolname, πάντα σε συνδυασμό με την ψυχιατρική στήριξη που χρειάζεσαι λόγω ιστορικού, θα μπορούσες ίσως να ρίξεις μια ματιά κι εδώ: http://www.fainareti.gr/index.php
Δεν έχω προσωπική εμπειρία από το Κέντρο αλλά, νομίζω, πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις αν κάνεις μια τηλεφωνική ή επί τόπου επικοινωνία μαζί τους, τη στιγμή, μάλιστα, που οι υπηρεσίες τους παρέχονται δωρεάν (το λέω γιατί οι εποχές είναι δύσκολες :???:). Σε κάθε περίπτωση, φρόντισε τον εαυτό σου! :p

erma79
08-03-12, 09:51
Τι μου θυμήσατε και εμένα.Πέρασα και εγώ μια τέτοια φάση για κανά 4μήνο.Εαν δεν είχα την μάνα μου θα είχα ...
Ο αντράς μου έλεγε οτι ήμουν υπερβολική.Και οταν με επιαναν οι φοβίες μου δεν μου μίλαγε καθόλου γιατι δεν ηξερε τι να μου πεί. Μαζί με τον αντρά μου είχα και την πεθερά που έλεγε κα απαιτούσε διάφορα.Άστα να πάνε απο παντού να με χτυπάνε.
Περιμένω και το δεύτερο παιδάκι και πιστεύω οτι και αυτή φορά θα είναι τα ίδια.Να είναι καλά η μητέρα μου.Αυτή τη φορά δεν θα αφησώ τον εαυτό μου και θα ζητήσω βοήθεια απο ειδικό εαν δω οτι με παίρνει απο κάτω.
Καλημέρα σας

nikolname
14-03-12, 14:06
βρε κοριτσια να σας ρωτησω κατι, κατα ποσο οι ορμονες παιζουν ρολο στο θεμα της επιλοχειου καταθλιψης. Ταλαιπωρουμε εδω και 5 μηνες, οσο ειναι και ο μπεμπης μας. Σαν να εχω χασει τον εαυτο μου. Πολυ αγχος ακομα και για το πως θα μιλαω και τι θα συζηταω με τον αντρα μου. Φρικη.... Και δεν εχω κανενα παραπονο απο κανενα. Μονο με τον εαυτο μου τα βαζω. Οι ορμονες ποσο θελουν για να επανελθουν, αν υπαρχει θεμα με αυτες. Γιατι υπαρχουν πολλες διακυμανσεις στην διαθεση και στην ενταση του αγχους.

feravgia
14-03-12, 14:31
βρε κοριτσια να σας ρωτησω κατι, κατα ποσο οι ορμονες παιζουν ρολο στο θεμα της επιλοχειου καταθλιψης. Ταλαιπωρουμε εδω και 5 μηνες, οσο ειναι και ο μπεμπης μας. Σαν να εχω χασει τον εαυτο μου. Πολυ αγχος ακομα και για το πως θα μιλαω και τι θα συζηταω με τον αντρα μου. Φρικη.... Και δεν εχω κανενα παραπονο απο κανενα. Μονο με τον εαυτο μου τα βαζω. Οι ορμονες ποσο θελουν για να επανελθουν, αν υπαρχει θεμα με αυτες. Γιατι υπαρχουν πολλες διακυμανσεις στην διαθεση και στην ενταση του αγχους.

μένεις Αθήνα;
Δες και το θέμα της βιοανάδρασης, βοηθάει πολύ στη μείωση του στρες...

Marirena
14-03-12, 20:01
βρε κοριτσια να σας ρωτησω κατι, κατα ποσο οι ορμονες παιζουν ρολο στο θεμα της επιλοχειου καταθλιψης. Ταλαιπωρουμε εδω και 5 μηνες, οσο ειναι και ο μπεμπης μας. Σαν να εχω χασει τον εαυτο μου. Πολυ αγχος ακομα και για το πως θα μιλαω και τι θα συζηταω με τον αντρα μου. Φρικη.... Και δεν εχω κανενα παραπονο απο κανενα. Μονο με τον εαυτο μου τα βαζω. Οι ορμονες ποσο θελουν για να επανελθουν, αν υπαρχει θεμα με αυτες. Γιατι υπαρχουν πολλες διακυμανσεις στην διαθεση και στην ενταση του αγχους.
Ακριβώς αυτό που περιγράφεις είναι 'χάνουμε τον εαυτό μας'. Έτσι ένιωθα κι εγώ. Όμως όντως τον χάνουμε γιατί έχουμε τον νου μας στραμένο απολύτως στα μικρά μας καθώς αυτά είναι απούτως εξαρτημένα από εμάς. Σταδιακά θα δεις πως ακόμα και με τα μικρά βήματα 'ανεξαρτητοποίησης' που θα κάνει το μικράκι σου, θα παίρνεις κι εσύ το περιθώριο να ξαναβρείς τον εαυτό σου. Μόνο που θα πρέπει να δεχτείς πως αυτή θα είναι μια μακριά διαδικασία, πως δεν θα βρεις 'ακριβώς αυτό που άφησες, από τον εαυτό σου εννοώ, όμως είναι μια θεσπέσια ευκαιρία, να ανακαλύψεις έναν νέο εαυτό, γιατί όχι, καλύτερο;););) Θα δεις, όλα περνάνε, μόνο μίλα με ανθρώπους, και ζήτα βοήθεια (εννοώ για τα απλά και καθημερινά).
Τώρα για τις ορμόνες, δεν ξέρω να σου πω, εγώ αυτό που διάβασα πρόσφατα, είναι ότι οι ορμόνες σε ρίχνουν και πάλι όταν αποθηλάζεις, και να σας πως την αλήθεια, μιας που ξεπέρασα την επιλόχειο, δεν θ' αντέξω να την ξαναπάθω λόγο αποθηλασμού....Έλεος πια αυτές οι ορμόνες μας......:?

στεκια3
21-04-12, 21:04
γεια σας..γεννησα πριν 2.5 μηνες περιπου..οσο ημουν εγκυοσ ολα μια χαρα...με το που γενναω με καισαρικη..ενω δεν ηθελα καθολου..ακομα κ μεσα στην κλινικη να νιωθω τελειωσ μονη,να κλαιω. γιρναμε σπιτι καθε μερα κλαμα..να μην θελω κανεναν μερικεσ φορεσ ουτε το ιδιο μου το μωρο..το λεω κ ντρεπομαι! μερικεσ φορεσ δεν μπορω ουτε να κοιμηθω..σκεφτομαι ποσο λαθος χειριστικα την κατασταση κ κατεληξα με καισαρικη..ποσο με εκμεταλλευτηκε ο γιατροσ μου απλα κ μονο να με ξεπεταξει σε 2 ωρριτσες..δεν νιωθω καλα..δεν μπορω με τπτ να το ξεπερασω..δεν εχω κ κανεναν να μιλισω..οταν παω να κανω κουβεντα με τον αντρα μου το μονο που μου λεει ειναι απλα χαλαρωσε...το θεμα ειναι οτι δεν μπορω

ZWH
21-04-12, 21:15
γεια σας..γεννησα πριν 2.5 μηνες περιπου..οσο ημουν εγκυοσ ολα μια χαρα...με το που γενναω με καισαρικη..ενω δεν ηθελα καθολου..ακομα κ μεσα στην κλινικη να νιωθω τελειωσ μονη,να κλαιω. γιρναμε σπιτι καθε μερα κλαμα..να μην θελω κανεναν μερικεσ φορεσ ουτε το ιδιο μου το μωρο..το λεω κ ντρεπομαι! μερικεσ φορεσ δεν μπορω ουτε να κοιμηθω..σκεφτομαι ποσο λαθος χειριστικα την κατασταση κ κατεληξα με καισαρικη..ποσο με εκμεταλλευτηκε ο γιατροσ μου απλα κ μονο να με ξεπεταξει σε 2 ωρριτσες..δεν νιωθω καλα..δεν μπορω με τπτ να το ξεπερασω..δεν εχω κ κανεναν να μιλισω..οταν παω να κανω κουβεντα με τον αντρα μου το μονο που μου λεει ειναι απλα χαλαρωσε...το θεμα ειναι οτι δεν μπορω
Σημασια δεν εχει ο τροπος που γεννησες αλλα οτι γεννησες ενα γερο μωρο.
Να σου ζησει το μωρακι!!! Οι περισσοτερες εχουμε περασει αναλογες φασεις μετα το τοκετο. Αν νιωθεις οτι δεν μπορεις να το διαχειριστεις μονη σου ζητησες βοηθεια.

στεκια3
21-04-12, 21:22
ειμαι τοση δειλη που δεν μπορω να ζητησω βοηθεια ποτε δεν το εκανα στη ζωη μου ..παντα λεω οτι ολα ειναι μια χαρα! κ στην κλινικη δειλιασα κ κατελιξα με καισαρικη..δεν μπορουσα να με υπερασπιστω..μονο εσεισ ειστε η συντροφια μου..διαβασω τις ιστοριες σας κ περνω κουραγιο ειναι η αληθεια

ZWH
21-04-12, 21:28
ειμαι τοση δειλη που δεν μπορω να ζητησω βοηθεια ποτε δεν το εκανα στη ζωη μου ..παντα λεω οτι ολα ειναι μια χαρα! κ στην κλινικη δειλιασα κ κατελιξα με καισαρικη..δεν μπορουσα να με υπερασπιστω..μονο εσεισ ειστε η συντροφια μου..διαβασω τις ιστοριες σας κ περνω κουραγιο ειναι η αληθεια
Oταν ημαστε εγκυος θελουμε το καλυτερο για το εμβρυακι που κουβαλαμε. Διαλεγουμε ενα γιατρο και τον εμπιστευομαστε με κλειστα ματια. Λογικο δεν ειναι αφου αυτη ειναι η δουλεια του? Αφου τον εμπιστευομαστε ακουμε και ακολουθουμε οτι μας λεει. Δεν υπαρχει λογος να ριχνεις ευθυνες στον εαυτο σου. Ησουν σε πολυ ευαισθητη φαση οποτε ακουσες αυτον που ειναι ειδικος. Εχει σημασια πως γεννησες? Σημασια εχει οτι εφερες μια ψυχουλα στον κοσμο.
Δειλη δεν εισαι. Εισαι μια υπεροχη μαμα που θελεις το καλυτερο για το μωρακι σου.
Πριν 9 χρονια περιπου που γεννησα και εγω ο γιατρος μου διεκρινε καποια πραγματα στην συμπεριφορα μου, οπως και η παιδιατρος. Φοβομουν για το μωρο, οτι δεν ετρωγε και δεν επαιρνε βαρος σε υπερβολικο βαθμο. Δεν μπορουσα να λειτουργησω, δεν μπορουσα να κοιμηθω απο το αγχος μου. Ο γιατρος με συμβουλευσε να βγαινω εξω και να παιρνω και το μωρο βολτιτσα αν δεν ειχα κανεναν να μου το κρατησει. μεχρι και διακοπες πηγα με μωρο που μολις ειχε σαραντησει. Εκανα πραγματα που με ευχαριστουσαν και δεν ακουγα κανεναν.
Δεν ειναι ντροπη να κανεις ακομη πραγματα που σε ευχαριστουν ουτε ειναι ντροπη να ζητησεις βοηθεια απο καποιον. Ασε τον αντρα σου να σε στηριξει, μιλα ακομη και με την παιδιατρο σου αν νιωθεις καλα...
Ολα θα πανε καλα, θα δεις.

Έφη_
21-04-12, 21:29
γεια σας..γεννησα πριν 2.5 μηνες περιπου..οσο ημουν εγκυοσ ολα μια χαρα...με το που γενναω με καισαρικη..ενω δεν ηθελα καθολου..ακομα κ μεσα στην κλινικη να νιωθω τελειωσ μονη,να κλαιω. γιρναμε σπιτι καθε μερα κλαμα..να μην θελω κανεναν μερικεσ φορεσ ουτε το ιδιο μου το μωρο..το λεω κ ντρεπομαι! μερικεσ φορεσ δεν μπορω ουτε να κοιμηθω..σκεφτομαι ποσο λαθος χειριστικα την κατασταση κ κατεληξα με καισαρικη..ποσο με εκμεταλλευτηκε ο γιατροσ μου απλα κ μονο να με ξεπεταξει σε 2 ωρριτσες..δεν νιωθω καλα..δεν μπορω με τπτ να το ξεπερασω..δεν εχω κ κανεναν να μιλισω..οταν παω να κανω κουβεντα με τον αντρα μου το μονο που μου λεει ειναι απλα χαλαρωσε...το θεμα ειναι οτι δεν μπορω

Δεν φαντάζεσαι πόσο σε καταλαβαίνω!!Γέννησα κι εγώ πριν από 5 εβδομάδες με καισαρική την μικρή μου.Ακόμα συχτιρίζω γτ δεν καταφέραμε να θηλάσουμε και θεωρώ υπαίτια και την καισαρική!!!Ήθελα πολύ να γεννήσω φυσιολογικά και να βιώσω όλη αυτήν την εμπειρία.Εμένα μου "έσκασε" η καισαρική σαν κεραυνός.Πέμπτη πήγα για εξέταση και μου λέει ο γιατρός"Έλα αύριο για καισαρική"..έπαθα σοκ..έτρεμα ολόκληρη!!!Κοινώς δεν μπορούσα να το χωνέψω.Προσπαθούσα να σκέφτομαι τα λόγια της νύφης μου-η οποία είναι ψυχολόγος- ότι έχει δει περιπτώσεις παιδιών με προβλήματα-νοητικά κ.α.- που οφείλονται σε λανθασμένες κινήσεις τοκετού.Προσπαθούσα να σκέφτομαι ότι είναι για το καλό της μικρής μου.Άργησα πολύ να το χωνέψω,κι ακόμα να σου πω δεν το πολυ-χώνεψα αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι.Προσπαθώ να γυρίσω σελίδα και να χαρώ την κόρη μου.Βλέπεις ακόμα δεν καταφέραμε να θηλάσουμε και το'χω πάρει πολύ βαριά.Όλοι μου λένε να τα παρατήσω.Έκλεγα πολλές φορές θεωρώντας ότι ΑΝ είχα γεννήσει φυσιολογικά δεν θα είχα ίσως πρόβλημα!!!
Μου είχε γίνει εμμονή.Όχι ότι θα τα παρατήσω, αλλά προσπαθώ να είμαι πιο ευχάριστη και γλυκειά...για μένα, για την κόρη μου και για τον αντρούλη μου.
Άστα όλα πίσω σου και μην σκέφτεσαι τίποτα.Εγώ αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι θα ψάξω να βρω γιατρό για την επόμενη εγκυμοσύνη που να αναλαμβάνει να κάνει ΦΤ μετά από ΚΤ κι έτσι παρηγορούμαι..και σίγουρα θα έχω και σύμβουλο θηλασμού μαζί μου απ'την αρχή, για να αποφευχθούν τα λάθη.Νόμιζα ότι ήμουν προετοιμασμένη και για τον τοκετό και για τον θλασμό και το είχα δέσει ότι όλα θα γίνουν έτσι!!!
Αλλά ξέρεις τί λένε για το όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια!!!Κάποιος από κει πάνω γελάει!!!Η ζωή είναι απρόβλεπτη.Σκέψου ότι έχεις ένα υπέροχο πλάσμα στην αγκαλιά σου, ένα μικρό θαυματάκι που το έκανες ΕΣΥ!!!Μη νοιάζεσαι για τίποτα άλλο και μη νιώθεις τύψεις για ό,τι αισθάνεσαι.Είναι φυσιολογικό.Και, αν σε παρηγορεί, να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη!!!Είμαστε πολλές εδώ έξω.Εδώ θα βρεις παρηγοριά!!Ό,τι χρειαστείς, μη διστάσεις να το μοιραστείς.Είναι πιο εύκολο έτσι!!

libera46
21-04-12, 21:56
γεια σας..γεννησα πριν 2.5 μηνες περιπου..οσο ημουν εγκυοσ ολα μια χαρα...με το που γενναω με καισαρικη..ενω δεν ηθελα καθολου..ακομα κ μεσα στην κλινικη να νιωθω τελειωσ μονη,να κλαιω. γιρναμε σπιτι καθε μερα κλαμα..να μην θελω κανεναν μερικεσ φορεσ ουτε το ιδιο μου το μωρο..το λεω κ ντρεπομαι! μερικεσ φορεσ δεν μπορω ουτε να κοιμηθω..σκεφτομαι ποσο λαθος χειριστικα την κατασταση κ κατεληξα με καισαρικη..ποσο με εκμεταλλευτηκε ο γιατροσ μου απλα κ μονο να με ξεπεταξει σε 2 ωρριτσες..δεν νιωθω καλα..δεν μπορω με τπτ να το ξεπερασω..δεν εχω κ κανεναν να μιλισω..οταν παω να κανω κουβεντα με τον αντρα μου το μονο που μου λεει ειναι απλα χαλαρωσε...το θεμα ειναι οτι δεν μπορω

με αφορμη τα οσα λες αλλα και προς απαντηση στην nikolname και σαν μαμα ενος μπεμπη τωρα 12 μηνων θα πω οτι η επιλοχεια ειναι μια τεραστιαααααααααααα κουβεντα....απλα θα σας συμβουλεψω επειγοντως να ζητησετε βοηθεια αν αισθανεστε οτι κατι δεν παει καλα μεσα σας...διαβαζω αυτα που γραφεται πιο νεες μαμαδες και ανατριχιαζω.σαν να ακουω τον εαυτο μου...για 5 μηνες εκλεγα ολη μερα...και νυχτα....ημουν ενα ελαχιστο βημα πριν πηδηξω απο την ταρατσα του σπιτιου μου...χωρις υπερβολες.τιποτα δεν πηγαινε καλα ,ολα ηταν ενα χαος γυρω μου,αισθανομουν ολο και πιο δυστυχισμενη,,,και να λεω μα ειναι δυνατον αντι να χαιρομαι ολο αυτο εγω να βλεπω και καμια φορα το μωρο και να θελω να το αφησω να ανοιξω την πορτα και να φυγω με τις πυτζαμες...τι να ντρεπεσαι καλε να το πεις...πιστεψε με δεν ακουγεται τοσο παραξενο οσο νομιζεις...νομιζω οτι πιο δυσκολο πραγμα απο τη λοχεια δεν υπαρχει...μα και τωρα που το βλεπω πιο καθαρα ειναι φυσιολογικο..ξαφνικα απο τη μια μερα στην αλλη μια τοσο μεγαλη ευθυνη,τοσο μεγαλη αλλαγη...δεν ξερεις αν τα κανεις σωστα αν οχι...ολα μαζι,κουραση ,αυπνια...παντως στα κοριτσια που γεννησαν σχετικα προσφατα θα πω 2 πραγματα...πρωτον οτι ο πρωτος χρονος ειναι πολυ δυσκολος...πολλες αλλαγες μαζι το μωρο μεγαλωνει ταχαιως,και ουσιαστικα για ενα μεγαλο διαστημα μονο δινεις το μωρο δεν σου δινει και πολλα.καταλαβατε πιστευω τι εννοω..θα δειτε πιο μετα αγκαλιτσες,φιλακια,παιχνιδια ειναι μουρλια και αυτο σου δινει κουραγιο να τα αντεχεις ολα...και δευτερον ψαξτε οσο πιο γρηγορα βοηθεια... εγω ενα πραγμα μετανιωσα..πηγα κ σε ψυχιατρο κ σε ψυχολογο .μου ειπε ο ψυχολ.να κοψω το θηλασμο και να παρω αντικαταθλιπτικα.δεν το εκανα γιατι λυπομουν να κοψω το γαλα μου...και μου ειπε τοτε ο ψυχολ.και δεν λυπασαι να βλεπεις τον εαυτο σου ετσι???τοτε δεν ειχα τη δυναμη να το κανω.λαθος μου...γιατι εχω ξαναπαρει σε αλλη φαση χαπια και με βοηθησαν πολυ...κατι που θα μπορουσα να ξεπερασω σε λιγο καιρο το δυσκολεψα πιο πολυ...καθε περιπτωση ειναι διαφορετικη απλα λεω σε ολα τα κοριτσια οτι ολα θελουν τον καιρο τους,ακομη και η σχεση με τον αντρα μας περναει μια κριση,,,,και αυτη θελει το χρονο της.μπορω να πω οτι μετα απο τον εννατο μηνα καλυτερεψαν πολυ τα πραγματα..παρα πολυ...τωρα δεν μπορω να φανταστω πως εγω εκλεγα ,δεν ηθελα το μωρο,ολα μου φαινοταν ενα τεραστιο βουνο...τωρα εχω λιγοτερο χρονο απο οταν ηταν νεογγενητο,εχει πιο κουραση σωματικη κ ψυχολογικη,δοντια μπουσουλημα,να το μαθεις να τρωει μικρα κομματακια..κτλ...και χιλια αλλα..αλλα ειμαι καλα ψυχολογικα...θελει χρονο να προσαρμοστουμε στην νεα πραγματικοτητα...αααααααα..και κατι που μπορει να το ξεχναμε...που και που βγητε και με καμια κοριτσοπαρεα για ποτακι..εστω και μια ωρα....αξιζει οσο 100 ψυχολογουςςςςςςςςςς......ειλικρινα γεμιζει μπαταριες...υπομονη και οτι θελετε εδω ειμαστε...:rolleyes:

στεκια3
21-04-12, 22:01
μολις διαβασα τισ απαντησεις σας κ πραγματικα δεν μπορω να σταματησω να κλαιω..σας ευχαριστω παρα πολυ..χωρις να με ξερετε με βοηθεισατε παρα πολυ..πηγα πηρα κ το μωρακι μου αγκαλια κ το κοιταξα αλλιως αυτη τη φορα...απλα οταν κατι σου γινεται εμμονη θεσ μια κουβεντα παραπανω μια υποστιξη κ η αληθεια ειναι τη πηρα μονο απο δω..ευχαριστω!

ZWH
21-04-12, 22:10
μολις διαβασα τισ απαντησεις σας κ πραγματικα δεν μπορω να σταματησω να κλαιω..σας ευχαριστω παρα πολυ..χωρις να με ξερετε με βοηθεισατε παρα πολυ..πηγα πηρα κ το μωρακι μου αγκαλια κ το κοιταξα αλλιως αυτη τη φορα...απλα οταν κατι σου γινεται εμμονη θεσ μια κουβεντα παραπανω μια υποστιξη κ η αληθεια ειναι τη πηρα μονο απο δω..ευχαριστω!
Να εισαι καλα και εσυ και το μωρακι σου!!! Οποτε θελεις κουβεντουλα ειμαστε εδω!!!

στεκια3
21-04-12, 22:16
σε ευχαριστω παρα πολυ ..η αληθεια ειναι οτι γι αυτο εγινα μελοσ προσφατα..ηθελα καπου να τα πω, να τα γραψω...να ξαλαφρωσω λιγο! κ να παρηγορηθω..

libera46
21-04-12, 22:27
μολις διαβασα τισ απαντησεις σας κ πραγματικα δεν μπορω να σταματησω να κλαιω..σας ευχαριστω παρα πολυ..χωρις να με ξερετε με βοηθεισατε παρα πολυ..πηγα πηρα κ το μωρακι μου αγκαλια κ το κοιταξα αλλιως αυτη τη φορα...απλα οταν κατι σου γινεται εμμονη θεσ μια κουβεντα παραπανω μια υποστιξη κ η αληθεια ειναι τη πηρα μονο απο δω..ευχαριστω!


αχ και να ξερες ποσες γυναικες αισθανονται αυτα τα συναισθηματα και δεν μιλανε......για αυτο πρεπει να λεμε τις εμπειριες μας γιατι αυτο βοηθαει και αλλα κοριτσια..εγω αυτο πιστευω τουλαχιστον..και θα σου πω κατι να χαλαρωσεις οσο αφορα την καισαρικη...εγω γεννησα με καισαρικη ΑΠΟ ΕΠΙΛΟΓΗ....το μωρο ειχε κατεβει πολυ χαμηλα ημουν ετοιμη σου λεω ειχα την καταλληλη θεση να γεννησω φυσιολογικα ηταν ολα μια χαρα...αλλα επειδη ηξερα οτι το μωρο ηταν ηδη μεγαλο,τον εκανα 4 κιλα,δεν ηθελα να ταλαιπωρηθω ουτε εγω ουτε το μωρο...πηγα ενα τελειο πρωι εβγαλα τις φωτο μου με την τεραστια κοιλια μου στο σπιτι..μπηκα χειρουργειο 9 και 9κ25 ειχα γεννησει...και τι???με κανει λιγοτερο μανα????μια χαρα με την επισκληριδιο ακουσα και το πρωτο του κλαμα ,μια χαρα σε 3 ωρες θηλαζα,και θηλασα και αποκλειστικα για 5 μηνες..τιποτα δεν αλλαζει φυσ.η καισαρικη..ολα ειναι στο μυαλο!!!!θα κανεις υπομονη και ολα θα πανε καλα....απλα στη λοχεια ολες κολλαμε καπου....το μωρακι σου οταν θα το βλεπεις να μεγαλωνει θα μεγαλωνει και η αγαπη σου και θα καταλαβεις το θαυμα που εχεις καταφερει....και ποιος τον νοιαζει αν εκανες καισαρικη???απλα θελει χρονο και ζητα βοηθεια απο οπου εσυ αισθανεσαι καλυτερα:rolleyes:

στεκια3
21-04-12, 22:39
εχεισ δικιο..γενικα ειμαι πολυ δυνατος ανθρωπος..να φανταστεισ ηθελ να γεννησω κ χωρις επισκληριδιο..να ζησω ολη την εμπειρια κ ξαφνικα ερχεται καποιοσ κ μου την στερει-δεν ενιωσα ουτε εναν πονο,.ετσι απλα ..ειιναι πολυ σκληρο αυτο..προσπαθω να ξεπερασω..ελπιζω με τον καιρο να νιωσω καλυτερα..οποτε βγαινω εξω νιωθω αμεσωσ πιο καλα..κ ηδη απο τωρα θελω να βρω εναν γιατρο για προσπαθησουμε τουλαχιστον για φυσιολογικο για οταν ερθει το 2ο

Marirena
21-04-12, 22:48
libera4 ακριβώς όπως τα λες είναι, δεν νομίζω πως έχω να προσθέσω πολλά! Διάβασα κάπου πρόσφατα πως με τη γέννηση του μωρού είναι σαν να πεθαίνεις και να ξαναγεννιέσαι κι εσύ ως μαμά πια. Αυτό μ' άρεσε τόσο πολύ για το λόγο ότι έτσι το βίωσα ακριβώς. Και προφανώς αυτό είναι μία διαδικασία που δεν ολοκληρώνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Η μετάβαση στην μητρότητα, στο τί σημαίνει αυτό, αλλά και στην αποδοχή του (ξαφνικά δεν έχεις ούτε σαβ-κύριακα, ούτε γιορτές και αργίες...) είναι αργή και επίπονη. Τελευταία μάλιστα κατάλαβα πως δεν ολοκληρώνεται ποτέ πλήρως, απλώς υποθέτω ζεις πια μ' αυτό και το διαχειρίζεσαι καλύτερα. Οπότε κορίτσια δώστε χρόνο και αφεθείτε στα νέα συναισθήματα, μην νιώθετε ενοχές, μη νιώθετε πως μπορείτε να τα ελέγξετε όλα, και κυρίως μην ντρέπεστε ούτε να μιλήσετε, ούτε να ζητήσετε βοήθεια. Και τώρα που ο καιρός το επιτρέπει, έξω, έξω, έξω! Έστω και για μία ώρα.

Ellemphriem
21-04-12, 22:54
σε ευχαριστω παρα πολυ ..η αληθεια ειναι οτι γι αυτο εγινα μελοσ προσφατα..ηθελα καπου να τα πω, να τα γραψω...να ξαλαφρωσω λιγο! κ να παρηγορηθω..

Κανε κουραγιο κορη μου,

Υπεφερα απο καταθλιψη γυρω στους 6 μηνες μετα απο την γεννα. Δεν εχω νιωσει χειροτερο πραγμα στην ζωη μου. Εβλεπα τον μωρο και το σπιτι μου και κοιταζα εξω απο το παραθυρο την πολη και αισθανομουν οτι δεν ανηκω εκει, οτι δεν μου βγαζει τπτ νοημα, οτι ολα ειναι εξωγηινα. Ασε......κοντεψα να τρελλαθω. Το ξεπερασα..........

Κουραγιο.......να σου ζησει

στεκια3
21-04-12, 23:02
πραγματικα καπως ετσι νιωθω..οτι δεν βγαζει νοημα..δεν ανηκω εδω..καποιεσ φορεσ θελω να φυγω τοσο μακρια,να μη με βρει κανεισ. τοσο καιρρο νομιζα πως ημουν η μονη που νιωθει ετσι..ελεγα να ξεκινησω κ χαπια λιγο να ηρεμω...τελικα ομως ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ!

Marirena
21-04-12, 23:14
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ! όχι δεν είσαι!

Helen@
22-04-12, 01:22
πραγματικά απίστευτο άρθρο κ πολύ χρήσιμο για εμάς που θα γίνουμε μανούλες κ όσες έχουν ήδη γίνει....συγχαρητηρια!!!!!αυτό είναι κάτι που φοβάμαι όταν με το καλό γεννήσω κ το έχω σκεφτεί πολλές φορές....φτου φτου μακρυά απο όλες μας!!

Marirena
22-04-12, 15:57
Noμίζω πως δεν πρέπει κανείς να φοβάται την επιλόχειο αλλά ούτε και να την αγνοεί - προσωπικά δυστυχώς ήμουν στην δεύτερη κατηγορία. Ενώ ήξερα πολλά γι αυτή, με την απόλυτη ενασχόλησή μου με τα του τοκετού και θηλασμού κ.α.....δεν είχα ΚΑΘΟΛΟΥ προετοιμαστεί....

dimmi
22-04-12, 16:28
εχεισ δικιο..γενικα ειμαι πολυ δυνατος ανθρωπος..να φανταστεισ ηθελ να γεννησω κ χωρις επισκληριδιο..να ζησω ολη την εμπειρια κ ξαφνικα ερχεται καποιοσ κ μου την στερει-δεν ενιωσα ουτε εναν πονο,.ετσι απλα ..ειιναι πολυ σκληρο αυτο..προσπαθω να ξεπερασω..ελπιζω με τον καιρο να νιωσω καλυτερα..οποτε βγαινω εξω νιωθω αμεσωσ πιο καλα..κ ηδη απο τωρα θελω να βρω εναν γιατρο για προσπαθησουμε τουλαχιστον για φυσιολογικο για οταν ερθει το 2ο
καλωσήρθες αγγελίνα!
Κι εμείς με καισαρική πρίν 2 εβδομάδες γεννηθήκαμε, διάβαζα το πρώτο μήνυμα σου που έλεγες πως έκλαιγες διαρκώς...εγώ να δείς! Στο μαιευτήριο όποιος κι αν μπαινόβγαινε στο δωμάτιο εγώ έκλαιγα. Τόσο κλάμα σε όλη μου τη ζωή μαζί δεν είχα κάνει...
Οι άνθρωποι μου στεναχωριόνταν και μου έλεγαν όπως και ο άντρας σου να...ηρεμήσω!
Που να ηρεμήσεις? Ξαφνικά νιώθεις το απίστευτο κενό στην κοιλιά, την ψυχή και το μυαλό.
Κενό γιατί το πλασματάκι που είχες μέσα σου τώρα είναι έξω από σένα, είσαι υπέυθυνη εσύ γι'αυτό, όμως νιώθεις άδεια από τις ορμόνες που μέχρι πρότινος είχες.
Κενό γιατί δεν έζησες όσα ήθελες, όπως τα ήθελες. Κενό και παγωμάρα όταν ακούς πως "θα μπούμε για καισαρική" μετά από άπειρες ώρες προσπάθειας για φυσιολογικό τοκετό, που εσένα όμως σου φάνηκαν μια στιγμή!
Κενό γιατί ενώ όλοι είναι γύρω σου και θέλουν να σε στηρίξουν εσύ νιώθεις πως κανείς δε μπορεί να σε καταλάβει...
Και το μεγαλύτερο κενό, επειδή σου γκρέμισαν το όνειρο, όπως το είχες φανταστεί.
Εμένα περισσότερο και από τον τρόπο γέννησης η επιθυμία μου ήταν να θηλάσουμε από την πρώτη στιγμή. Ολα πήγαν διαφορετικά, δε θα πω ανάποδα γιατί πλέον ευχαριστώ το Θεό που είμαστε όλοι καλά και όλα θα τα κάνουμε, κι ας μη θηλάσουμε!
Τί να σου πρωτολέω, αν τύχει και διαβάσεις την ιστορία μου στα θέματα για αποκλειστικό θηλασμό θα καταλάβεις περίπου...

Μετά από όλο αυτό το κενό έρχεται κι ένας άνθρωπος και σου λέει "όλα όσα νιώθεις είναι φσυιολογικά"
έρχεται άλλος και σου λέει για την επιλόχειο, κι ότι αν συνεχιστεί η κατάσταση πρέπει να την αντιμετωπίσουμε.
Γενικά όλοι λένε, κι εσύ καλείσαι μέσα στο χάσιμο που νιώθεις να προσέχεις ΚΑΙ τον εαυτό σου, μη πάθεις κατάθλιψη.
Δεν είναι και το ευκολότερο, δεν είσαι όμως και μόνη!
Ποτέ δε θα είσαι μόνη πια, τόσες μανούλες περνάμε ή εχουν περάσει τα ίδια.
Επαγρύπνηση θέλει και να μη φοβάσαι να ζητήσεις βοήθεια, κυρίως να μη ντραπείς ποτέ!
Γιατί έχεις κάνει ένα μικρό θαύμα, μια νέα ζωούλα, κι αυτό ήταν πολύ κουραστικό από μόνο του.
Αξίζεις να προσέξεις τον εαυτό σου για να είσαι δυνατή να σταθείς δίπλα του, σκέψου το κι αυτό μοναχούλικο τώρα που βγήκε από την κοιλίτσα σου!
Δεν αξίζει το καλύτερο? Το καλύτερο είναι μια υγιής μαμά :wink:

mikro_thiriaki
29-04-12, 02:29
Η dimmi τα είπε πολύ ωραία. Όντως είναι έτσι. Και από ότι βλέπω τώρα... εκεί που προσπαθείς να ξαναβρείς την εσωτερική σου ισορροπία μετά από όλες τις θύελλες της εγκυμοσύνης και ειδικά του τοκετού, το μόνο πλάσμα στον κόσμο που πραγματικά ΜΠΟΡΕΙ να σε υποστηρίξει είναι το μωρό σου. οι άλλοι μόνο σε μπερδεύουν δυστυχώς. Όσο κι αν σε αγαπάνε, δεν μπορούν να μπουν μέσα στην ψυχή σου να δουν τι γίνεται εκεί.

εγώ τώρα περνάω τη φάση της επιλόχειας. σε μένα πάντως δεν εκδηλώνεται ως "αδιαφορία" για το μωρό η απομάκρυνση από αυτό (ούτε την πρώτη φορά είχα τέτοια θέματα). Το αντίθετο μάλλον. Βασικά πάντα ήμουν ευαίσθητη προς νευρική, οπότε φαντάζεστε τώρα.

όταν ήμουν στο νοσοκομείο ένιωσα στα καλά καθούμενα μια απίστευτη, φρικτή μοναξιά (επειδή ο άντρας μου δεν μπορούσε να είναι μαζί μου παραπάνω από 1-2 ώρες την ημέρα ενώ εγώ τον ήθελα δίπλα μου όσο τίποτε άλλο, όχι για να με βοηθήσει σε κάτι ουσιαστικό, από την πρώτη μέρα περπατούσα ελεύθερα και εξυπηρετούσα τον εαυτό μου σε όλα, αλλά απλά να είναι μαζί μου, να τον βλέπω ρε παιδί μου και να ξέρω ότι δεν είμαστε μόνοι με τον μικρό. Συν το ότι η διπλανή είχε συνέχεια 500 επισκέπτες και τον άντρα της από τις 6 το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ, ενώ σε μένα έρχονταν άντε από 2 άτομα την ημέρα για μισή ωρίτσα, και αν.) Μου είχε γίνει έμμονη ιδέα ότι ο άντρας μου δεν αγαπάει τον δεύτερο γιο σαν τον πρώτο (σαφώς και ξέρω ότι είναι βλακείες. Απλούστατα, ένας άντρας βιώνει τον ερχομό του δεύτερου παιδιού σαν μια ...διαδικασία ρουτίνας, χωρίς έντονα συναισθήματα), μου φάνηκε πολύ μα πολύ άσχημο το ότι δεν του αγόρασε κανένα αρκουδάκι / φορμάκι / ξέρω γω για να τον "υποδεχτεί", άλλο τόσο στεναχωρήθηκα που δεν μου έφερε κανένα λουλούδι ή έστω άλλον αρκούδο, - και δεν καταλαβαίνω καν για ποιο λόγο μου κακοφάνηκε αυτό, μάλλον υποσυνείδητα χρειαζόμουν κάποια "επιβεβαίωση" των συναισθημάτων του, έτσι να με συντροφεύει το βράδυ. Και δεν ξέρω τι άλλα σκ@τά έβαζα στο κεφάλι μου στο νοσοκομείο αλλά η αλήθεια είναι πως ήμουν χάλια και δεν ήταν εύκολο να το κρύψω. Εφόσον γύρισα σπίτι όμως ξεχείλισε το ποτήρι χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο και συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ πια να το παίζω δυνατή, γιατί προς το παρόν δεν είμαι. Ήμουν κατά όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εργαζόμουν, πρόσεχα τον μεγάλο, ακόμα και την εξεταστική την άντεξα όντας στον 6ο μήνα και μάλιστα στο εξωτερικό. Βοήθεια στο σπίτι ζήτησα από τον άντρα μου μόνο όταν μπήκα στον 9ο. Άλλον άνθρωπο δεν έχω άλλωστε να με βοηθήσει. Τεσπα ως εδώ ήταν είπα τώρα θέλω να συνέλθω. Αλλά που...
Το τι κλάμα έχω ρίξει δεν λέγεται. Στον ύπνο, στο ξύπνιο, στα κρυφά, στα φανερά... έλεος... Ούτε το τι σκέψεις για τον εαυτό μου μου έρχονταν στο κεφάλι.
Τώρα έχουμε άλλα. Ο μικρούλης ανέβασε λίγο πυρετό και είχε υπνηλία. τον πήγα στο ιπποκράτειο και τον κράτησαν μέσα για εξετάσεις. ε λοιπόν τώρα όχι μόνο ανησυχώ για την υγεία του (και δεν είναι ποτέ μικρό το άγχος όταν πρόκειται για 10 ημερών μωράκι) αλλά και πάλι κολλάει το μυαλό μου και νιώθω διαλυμένη. Και τέλος είναι και το θέμα του θηλασμού. Τον μεγάλο δεν τον θήλασα επειδή τον είχαν κρατήσει για 10 μέρες στο ιπποκράτειο για εξετάσεις, δεν επιτρεπόταν να του πηγαίνω γάλα δικό μου και σε κάποια φάση από τα πολλά μου τα νεύρα και από την έλλειψη επαφής με το μωρό το γάλα κόπηκε μαχαίρι κ ακόμα και τώρα νιώθω τύψεις γι'αυτό. Λες και ήταν στο χέρι μου. Τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται και λέω από μέσα μου αν είναι δυνατόν; Για αυτό το παιδάκι είχα ονειρευτεί ότι θα το θηλάσω οπωσδήποτε και τώρα μου συμβαίνει αυτό. Εκεί που άρχισε να χορταίνει χωρίς συμπλήρωμα, μόνο από μένα.
Και από υποστήριξη; Ναι έχω. Και από τον άντρα μου (όταν δεν νευριάζει με τις χαζομάρες μου και δεν ξεχνάει ότι υπάρχω απασχολημένος με τα δικά του), και από φίλους. Αλλά η στενοχώρια δεν φεύγει...

γιαννηςdad
29-04-12, 07:30
Παρεμβαινω σε ενα θεμα για να πω οτι η γυναικα μου περασε επιλοχεια καταθλιψη και μαλιστα μεγαλης βαρυτητας. Απλα απο την εμπειρια μου πιστευω οτι δεν πρεπει να το αγνοησεις αλλα να το αντιμετωπισεις και μαλιστα απο την αρχη. Τη γυναικα μου τη βοηθησε πολυ ο ψυχολογος Βεβαια τετοιες εποχες που χρηματα για ψυχολογους αλλα σε καποια δημοσια νοσοκομεια μπορεις να βρεις ακομα ειδικους επι του θεματος.

libera46
29-04-12, 15:19
mikro thiriaki...διαβασα το πολυ ωραιο και ξεκαθαρο μηνυμα σου..πραγματικα πιστευω δεν εχεις να φοβηθεις τιποτα...εκφραζεις και ξερεις τοσο καλα τι θελεις που αυτο ειναι το πρωτο βημα...εγω απλα θα σου πω οτι εμεις κανουμε σχεδια και ο θεος χαμογελαει...εμεις λεμε θελουμε εκεινο και αυτο και αυτο αλλα καμια φορα καποιος αλλος αποφασιζει για μας....για αυτο θα σου ελεγα να εχεις εμπιστοσυνη στον εαυτο σου και στην οικογενεια σου και με καλη τυχη και θετικη σκεψη θα πανε ολα οπως τα θελουμε...και αν δεν πανε ακριβως οπως τα θελουμε ε δεν πειραζει θα τα ξεπερναμε γρηγορα γρηγορα για να αντιμετωπισουμε τα αλλα που ερχονται...καπου ειχα διαβασει ενα ωραιο...η καρδια λεει ειναι απο την αριστερη πλευρα γιατι στη ζωη δεν μας ερχονται ολα δεξια...ε δεν πειραζει και αν δεν θηλασεις οπως το χες στο μυαλο σου αρκει το παιδι να ειναι καλα,να μεγαλωνει και γυρισετε ολοι καλα σπιτι σας....παντως με συγκλονισε η καθαροτητα του λογου σου...μπραβο σου,μπραβο σου!!!!

mikro_thiriaki
01-05-12, 16:16
mikro thiriaki...διαβασα το πολυ ωραιο και ξεκαθαρο μηνυμα σου..πραγματικα πιστευω δεν εχεις να φοβηθεις τιποτα...εκφραζεις και ξερεις τοσο καλα τι θελεις που αυτο ειναι το πρωτο βημα...εγω απλα θα σου πω οτι εμεις κανουμε σχεδια και ο θεος χαμογελαει...εμεις λεμε θελουμε εκεινο και αυτο και αυτο αλλα καμια φορα καποιος αλλος αποφασιζει για μας....για αυτο θα σου ελεγα να εχεις εμπιστοσυνη στον εαυτο σου και στην οικογενεια σου και με καλη τυχη και θετικη σκεψη θα πανε ολα οπως τα θελουμε...και αν δεν πανε ακριβως οπως τα θελουμε ε δεν πειραζει θα τα ξεπερναμε γρηγορα γρηγορα για να αντιμετωπισουμε τα αλλα που ερχονται...καπου ειχα διαβασει ενα ωραιο...η καρδια λεει ειναι απο την αριστερη πλευρα γιατι στη ζωη δεν μας ερχονται ολα δεξια...ε δεν πειραζει και αν δεν θηλασεις οπως το χες στο μυαλο σου αρκει το παιδι να ειναι καλα,να μεγαλωνει και γυρισετε ολοι καλα σπιτι σας....παντως με συγκλονισε η καθαροτητα του λογου σου...μπραβο σου,μπραβο σου!!!!

κι εγώ σε ευχαριστώ για τα θερμά σου λόγια :p
έχεις δίκιο, δεν γίνεται να είναι όλα όπως τα θέλουμε. Ούτε πρέπει να απαιτούμε πράγματα από τη ζωή. Πρέπει να την αποδεχόμαστε με τα συν και με τα πλην της. Ακριβώς γι'αυτό ανάρτησα εδώ τις εμπειρίες μου, για να απελευθερωθώ η ίδια από κάποια συναισθήματα που με εμπόδιζαν να χαμογελάσω, και αν υπάρχουν στο φόρουμ κι άλλες μαμάδες που νιώθουν το ίδιο, να δουν κι αυτές διαβάζοντας το μήνυμά μου ότι δεν είναι μόνες.

nikolname
25-05-12, 16:56
με αφορμη τα οσα λες αλλα και προς απαντηση στην nikolname και σαν μαμα ενος μπεμπη τωρα 12 μηνων θα πω οτι η επιλοχεια ειναι μια τεραστιαααααααααααα κουβεντα....απλα θα σας συμβουλεψω επειγοντως να ζητησετε βοηθεια αν αισθανεστε οτι κατι δεν παει καλα μεσα σας...διαβαζω αυτα που γραφεται πιο νεες μαμαδες και ανατριχιαζω.σαν να ακουω τον εαυτο μου...για 5 μηνες εκλεγα ολη μερα...και νυχτα....ημουν ενα ελαχιστο βημα πριν πηδηξω απο την ταρατσα του σπιτιου μου...χωρις υπερβολες.τιποτα δεν πηγαινε καλα ,ολα ηταν ενα χαος γυρω μου,αισθανομουν ολο και πιο δυστυχισμενη,,,και να λεω μα ειναι δυνατον αντι να χαιρομαι ολο αυτο εγω να βλεπω και καμια φορα το μωρο και να θελω να το αφησω να ανοιξω την πορτα και να φυγω με τις πυτζαμες...τι να ντρεπεσαι καλε να το πεις...πιστεψε με δεν ακουγεται τοσο παραξενο οσο νομιζεις...νομιζω οτι πιο δυσκολο πραγμα απο τη λοχεια δεν υπαρχει...μα και τωρα που το βλεπω πιο καθαρα ειναι φυσιολογικο..ξαφνικα απο τη μια μερα στην αλλη μια τοσο μεγαλη ευθυνη,τοσο μεγαλη αλλαγη...δεν ξερεις αν τα κανεις σωστα αν οχι...ολα μαζι,κουραση ,αυπνια...παντως στα κοριτσια που γεννησαν σχετικα προσφατα θα πω 2 πραγματα...πρωτον οτι ο πρωτος χρονος ειναι πολυ δυσκολος...πολλες αλλαγες μαζι το μωρο μεγαλωνει ταχαιως,και ουσιαστικα για ενα μεγαλο διαστημα μονο δινεις το μωρο δεν σου δινει και πολλα.καταλαβατε πιστευω τι εννοω..θα δειτε πιο μετα αγκαλιτσες,φιλακια,παιχνιδια ειναι μουρλια και αυτο σου δινει κουραγιο να τα αντεχεις ολα...και δευτερον ψαξτε οσο πιο γρηγορα βοηθεια... εγω ενα πραγμα μετανιωσα..πηγα κ σε ψυχιατρο κ σε ψυχολογο .μου ειπε ο ψυχολ.να κοψω το θηλασμο και να παρω αντικαταθλιπτικα.δεν το εκανα γιατι λυπομουν να κοψω το γαλα μου...και μου ειπε τοτε ο ψυχολ.και δεν λυπασαι να βλεπεις τον εαυτο σου ετσι???τοτε δεν ειχα τη δυναμη να το κανω.λαθος μου...γιατι εχω ξαναπαρει σε αλλη φαση χαπια και με βοηθησαν πολυ...κατι που θα μπορουσα να ξεπερασω σε λιγο καιρο το δυσκολεψα πιο πολυ...καθε περιπτωση ειναι διαφορετικη απλα λεω σε ολα τα κοριτσια οτι ολα θελουν τον καιρο τους,ακομη και η σχεση με τον αντρα μας περναει μια κριση,,,,και αυτη θελει το χρονο της.μπορω να πω οτι μετα απο τον εννατο μηνα καλυτερεψαν πολυ τα πραγματα..παρα πολυ...τωρα δεν μπορω να φανταστω πως εγω εκλεγα ,δεν ηθελα το μωρο,ολα μου φαινοταν ενα τεραστιο βουνο...τωρα εχω λιγοτερο χρονο απο οταν ηταν νεογγενητο,εχει πιο κουραση σωματικη κ ψυχολογικη,δοντια μπουσουλημα,να το μαθεις να τρωει μικρα κομματακια..κτλ...και χιλια αλλα..αλλα ειμαι καλα ψυχολογικα...θελει χρονο να προσαρμοστουμε στην νεα πραγματικοτητα...αααααααα..και κατι που μπορει να το ξεχναμε...που και που βγητε και με καμια κοριτσοπαρεα για ποτακι..εστω και μια ωρα....αξιζει οσο 100 ψυχολογουςςςςςςςςςς......ειλικρινα γεμιζει μπαταριες...υπομονη και οτι θελετε εδω ειμαστε...:rolleyes:
Σας ευχαριστω ολες!!!!!Τώρα το αγορακι μας ειναι 7 μηνων και ειναι λιγακι συναχομενο αλλα το αντιμετωπιζουμε ψυχραιμα εγω και ο συζυγος μου. Εγω αλλαξα γιατρο και μπορω να πω οτι λιγακι εχουν καλυτερεψει τα πραγματα. Νιωθω φοβερο αγχος για τον συζυγο μου οτι δεν θα με αντεξει αλλο και θα με παρατησει. Αλλα οπως μου εχει χιλιοπει και ο ιδιος κατι τετοιο δεν συμβαινει. Πρωτου γεννηθει ο μπεμπης ολα τελεια με τον αντρα μου δεν αισθανθηκα την παραμικρη ανασφαλεια. Εντομεταξυ ολα αυτα τα αισθηματα ενοχης, κατωτεροτητας ερχονται και φευγουν.Παιρνω αγωγη. Στους 2 μηνες ο 1 χαλια. Στενοχωριεμαι που στενοχωρω τους δικους μου. Εσεις διακυμανσεις στην ψυχολογια ειχατε. Μερικες φορες αισθανομαι οτι το χασα.

libera46
25-05-12, 22:11
διακυμανσεις...............ουαααααααααααααααουυυυυυυυυυυυυυυυυ....και εκει που ελεγα μα τι καλα που ειμαι...γινοταν μα τι να σου πω.....ενα τιποτα...και να να κλαιω να νοιωθω οτι τελειωνει ο κοσμος...να παθαινω πανικο....και λεω μα εγω ημουν καλα....θελει χρονο μωρε..και μπραβο σου που ακολουθεις αγωγη και προσπαθεις...απλα πρεπει να χαλαρωσεις λιγο...ε λιγο συναχομενο το μικρο τιποτα δεν ειναι θα περασει...αυτα δεν ειναι τιποτα ....σκεψου οτι το να μεγαλωσεις ενα παιδι θα επρεπε να ειναι το πιο φυσιολογικο πραγμα στον κοσμο...αλλιως δεν θα υπηρχες ουτε εσυ...αρα μην τα κανεις πιο περιπλοκο απ οτι ειναι...ειναι απλο....στο λεω εγω που περασα ενα βημα απο την τρελλα...χιχιχιχι...και τελικα καταλαβα οτι πρεπει απο μονη μου να τα κανω τα πραγματα απλα....και ας μην ειναι πολλες φορες...κουραγιο μανα...και πατερα...

ΣΤΕΛΛΙ
04-09-12, 16:27
Νομιζω οτι ενα ειδος καταθλιψης-μελαγχολιας το εχω κ γω....Γεννησα 24-7 την μπεμπα μου...ακομα κ μεσα στο μαιευτηριο με επιαναν τα κλαματα ειδικα το βραδυ πο υ εφευγε ο κοσμος κ ο αντρας μου...ημουν κ μονη μου στο δικλινο....με το που ηρθαμε σπιτι, εκει να δειτε κλαμα...γυρισα με τον αντρα μου κ το μωρο μου κ οι δικοι μου μας ειχαν ετοιμασει το σπιτι κ το ειχαν στολισει με δωρα κ εκει παλι κλαμα....μετα μεχρι να προσαρμοστουμε με τα νεα ωραρια κ τις συνηθειες του μωρου...ενα ρακος!!!πριν λιγες μερες επαθα κ μαστιτιδα με πυρετο, εμετους κλπ....παλι ενα ρακος!!! Κ αι το χειροτερο αυτη η πιεση κ η αυπνια εχει προκαλεσει νευρα κ σε εμενα κ στον συζυγο ωστε καποιες φορες να τσακωνομαστε!!!Πρεπει να συνελθω...Λεω.." ετσι θα ειναι η ζωη μου απο δω κ περα?? Να ταιζω το μωρο μονο κ να το πλενω?" Προχθες 40ντισαμε κ πηγαμε κ βολτα....εγω ειχα βγει απο τις 20 μερες...Τωρα το να παω στο σουπερμαρκετ λεω ειναι εξοδος απο το σπιτι!!!Αυριο λεω να παω κομμωτηριο να βαψω μαλλια--ενα χρονο αβαφα ειναι---λιγο να μου φτιαξει η διαθεση!!!Δεν ειναι οτι δεν λατρευω τη μικρη μου αλλα γιατι μοιαζουν ολα μαυρα ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ?? Να πω οτι εχω κ βοηθεια απο γονεις κ συζυγο οσο αφορα το μωρο....

polina26
04-09-12, 19:04
Νομιζω οτι ενα ειδος καταθλιψης-μελαγχολιας το εχω κ γω....Γεννησα 24-7 την μπεμπα μου...ακομα κ μεσα στο μαιευτηριο με επιαναν τα κλαματα ειδικα το βραδυ πο υ εφευγε ο κοσμος κ ο αντρας μου...ημουν κ μονη μου στο δικλινο....με το που ηρθαμε σπιτι, εκει να δειτε κλαμα...γυρισα με τον αντρα μου κ το μωρο μου κ οι δικοι μου μας ειχαν ετοιμασει το σπιτι κ το ειχαν στολισει με δωρα κ εκει παλι κλαμα....μετα μεχρι να προσαρμοστουμε με τα νεα ωραρια κ τις συνηθειες του μωρου...ενα ρακος!!!πριν λιγες μερες επαθα κ μαστιτιδα με πυρετο, εμετους κλπ....παλι ενα ρακος!!! Κ αι το χειροτερο αυτη η πιεση κ η αυπνια εχει προκαλεσει νευρα κ σε εμενα κ στον συζυγο ωστε καποιες φορες να τσακωνομαστε!!!Πρεπει να συνελθω...Λεω.." ετσι θα ειναι η ζωη μου απο δω κ περα?? Να ταιζω το μωρο μονο κ να το πλενω?" Προχθες 40ντισαμε κ πηγαμε κ βολτα....εγω ειχα βγει απο τις 20 μερες...Τωρα το να παω στο σουπερμαρκετ λεω ειναι εξοδος απο το σπιτι!!!Αυριο λεω να παω κομμωτηριο να βαψω μαλλια--ενα χρονο αβαφα ειναι---λιγο να μου φτιαξει η διαθεση!!!Δεν ειναι οτι δεν λατρευω τη μικρη μου αλλα γιατι μοιαζουν ολα μαυρα ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ?? Να πω οτι εχω κ βοηθεια απο γονεις κ συζυγο οσο αφορα το μωρο....

ένα θα σου πω είμαι στην ίδια κατάσταση με σένα και χειρότερη.. δεν έχω βοήθεια μόνο ο σύζυγος κρατάει το μωρό κανα 2ωρο το πρωι καμια φορα για να κοιμηθω. οσο για εξοδους μόνο με τον αντρα μου και χωρια οτι εδω που μενω δεν υπαρχει ψυχη ...τι να πω καλα κουραγια μας

ELENAGEM
04-09-12, 22:33
Καλησπέρα,
Εμένα τα κλάματα με έπιασαν στην αίθουσα τοκετών! Ξαφνικά μέσα στους πόνους σκέφτηκα πάει αυτό ήταν κ πώς θα τα βγάλω πέρα που δεν ξέρω τίποτα κλπ κλπ κι άρχισα να κλαίω σα χαζή..Μετά τον τοκετό για δυο 24ωρα μια χαρά αλλά μετά που γυρίσαμε σπίτι και για δυο περίπου βδομάδες ..πολύ δύσκολα..πανικόβλητη και άυπνη, να τρέμω να ακουμπήσω τον μπέμπη και να φοβάμαι για τα πάντα!
Τελικά ήταν ένα είδος μελαγχολίας που μαζί με την κούραση και τον πανικό των πρώτων ημερών με έβγαλαν νοκ άουτ..Ευτυχώς είχαμε την έμπνευση με τον άντρα μου να διώξουμε μαμά κ πεθερά - νάναι καλά κ οι δυο τους, μας βοήθησαν όσο δεν φανταζόμουν και δεν περίμενα - κ μόλις έγινε αυτό συνήλθα μέρα με τη μέρα. Ακόμα καλύτερα όταν αναγκαστικά έμεινα μόνη τα πρωινά και πήρα τα πράγματα 100% στα χέρια μου.
Ο άντρας μου βοηθάει όσο αντέχει και βασικά είναι ήρωας που άντεξε τις πρώτες δυο βδομάδες με τα ασταμάτητα κλάματά μου και τα τρελλά ωράρια του μωρού μας..
Όσο περνάει ο καιρός, τα πράγματα πάνε καλύτερα ειδικά τώρα που άρχισε σιγά σιγά ο μπεμπης τις φωνούλες κ τα χαμογελακια κ βλέπουμε ότι επικοινωνεί μαζί μας..
Κουράγιο στις κοπέλες που περνάνε δύσκολα, κάντε ό,τι σας πει ο γιατρός σας κ πάνω απ' όλα υπομονή..

elenip
04-09-12, 23:55
Νομιζω οτι ενα ειδος καταθλιψης-μελαγχολιας το εχω κ γω....Γεννησα 24-7 την μπεμπα μου...ακομα κ μεσα στο μαιευτηριο με επιαναν τα κλαματα ειδικα το βραδυ πο υ εφευγε ο κοσμος κ ο αντρας μου...ημουν κ μονη μου στο δικλινο....με το που ηρθαμε σπιτι, εκει να δειτε κλαμα...γυρισα με τον αντρα μου κ το μωρο μου κ οι δικοι μου μας ειχαν ετοιμασει το σπιτι κ το ειχαν στολισει με δωρα κ εκει παλι κλαμα....μετα μεχρι να προσαρμοστουμε με τα νεα ωραρια κ τις συνηθειες του μωρου...ενα ρακος!!!πριν λιγες μερες επαθα κ μαστιτιδα με πυρετο, εμετους κλπ....παλι ενα ρακος!!! Κ αι το χειροτερο αυτη η πιεση κ η αυπνια εχει προκαλεσει νευρα κ σε εμενα κ στον συζυγο ωστε καποιες φορες να τσακωνομαστε!!!Πρεπει να συνελθω...Λεω.." ετσι θα ειναι η ζωη μου απο δω κ περα?? Να ταιζω το μωρο μονο κ να το πλενω?" Προχθες 40ντισαμε κ πηγαμε κ βολτα....εγω ειχα βγει απο τις 20 μερες...Τωρα το να παω στο σουπερμαρκετ λεω ειναι εξοδος απο το σπιτι!!!Αυριο λεω να παω κομμωτηριο να βαψω μαλλια--ενα χρονο αβαφα ειναι---λιγο να μου φτιαξει η διαθεση!!!Δεν ειναι οτι δεν λατρευω τη μικρη μου αλλα γιατι μοιαζουν ολα μαυρα ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ?? Να πω οτι εχω κ βοηθεια απο γονεις κ συζυγο οσο αφορα το μωρο....

Σε καταλαβαίνω απόλυτα.... εγώ να δεις κλάμα που είχα ρίξει... ούτε που θέλω να θυμάμαι εκείνες τις ημέρες... συμβουλή μου: μην κάνεις το λάθος που έκανα εγώ και κλείστηκα σπίτι μέχρι να ξαναγυρίσω για δουλειά.. βγες εξω / κάνε πράγματα για σένα / άλλαζε παραστάσεις / άσε το μωρό σε άτομο που εμπιστεύεσαι και πήγαινε να πιεις ενα καφέ να ξεσκάσεις.. η κούραση δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ για μία μητέρα τουλάχιστον να κάνεις και πράγματα που θα σου προσφέρουν καλή ψυχολογία.... καλό κουράγιο και καλή δύναμη! όσο περνάει ο καιρός και το μωρό στρώνει τα πράγματα γίνονται καλύτερα....

LAROU
23-09-12, 17:21
Εγω δεν εχω κανεναν διπλα μου και νομιζω θα τρελαθω. Αναπολω τις στιγμες που δεν ειχα παιδι. Τα πηγαινα καλα με τον αντρα μου τοτε. Τωρα ειναι απλος παρατηρητης. Μου λεει συνεχεια "θελω να δω αν θα τα καταφερεις!!" Γκρινιαζει που δεν εχει φαι να φαει, που δεν ειναι καθαρο το σπιτι, που ειναι ολα ασιδερωτα, οτι δεν πιανω σωστα το παιδι, κλπ κλπ... Εμενα με πιανουν τα κλαματα, το κεφαλι μου παει να σπασει και οταν το μωρο κλαει παρακαλαω απο μεσα μου καποιον να το παρει να ησυχασω. Γιατι μου φερεται ετσι? Γιατι δεν καθεται να με βοηθησει στις δουλειες του σπιτιου? Δεν θελω ελεγχο να μου κανει του λεω στο τι κανω σωστο κ τι οχι. ΒΟΗΘΕΙΑ ΘΕΛΩ!!!

elenip
24-09-12, 11:29
Εγω δεν εχω κανεναν διπλα μου και νομιζω θα τρελαθω. Αναπολω τις στιγμες που δεν ειχα παιδι. Τα πηγαινα καλα με τον αντρα μου τοτε. Τωρα ειναι απλος παρατηρητης. Μου λεει συνεχεια "θελω να δω αν θα τα καταφερεις!!" Γκρινιαζει που δεν εχει φαι να φαει, που δεν ειναι καθαρο το σπιτι, που ειναι ολα ασιδερωτα, οτι δεν πιανω σωστα το παιδι, κλπ κλπ... Εμενα με πιανουν τα κλαματα, το κεφαλι μου παει να σπασει και οταν το μωρο κλαει παρακαλαω απο μεσα μου καποιον να το παρει να ησυχασω. Γιατι μου φερεται ετσι? Γιατι δεν καθεται να με βοηθησει στις δουλειες του σπιτιου? Δεν θελω ελεγχο να μου κανει του λεω στο τι κανω σωστο κ τι οχι. ΒΟΗΘΕΙΑ ΘΕΛΩ!!!

Καλή μου δυστυχώς πέρα από τον ευατό σου μην περιμένεις βοήθεια από κανέναν... κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει πέρα από μία μητέρα που έχει περάσει τα ιδια.. θεσε προτεραιότητες στη ζωή σου αυτή τη στιγμή π.χ. 1η προτεραιότητα φροντίδα μωρού (τάισμα άλλαγμα μπάνιο κλπ κλπ)... 2η προτεραιτότητα π.χ. φαγητό για εσάς.. εάν δεν μπορείς να το κάνεις delivery .... 3η προτεραιότητα δουλειές σπιτιού (δεν μπορείς, πάρε γυναίκα) ... σε όποιον αρέσει.. σε όποιον δεν αρέσει ας πάρει κατσαρόλα / σκούπα / σίδερο και μετά ας κάνει κριτική... στα γράφω λίγο χύμα αλλά και εγώ έριξα ομηρικούς καβγάδες με τον άντρα μου για τέτοια ζητήματα.. ο μόνος χαμένος? το παιδί που άκουγε τους τσακωμούς μας.. τώρα έχω βάλει τις προτεραιότητές μου και σε όποιον αρέσει.. δυστυχώς έτσι είναι..

LAROU
24-09-12, 20:46
Καλή μου δυστυχώς πέρα από τον ευατό σου μην περιμένεις βοήθεια από κανέναν... κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει πέρα από μία μητέρα που έχει περάσει τα ιδια.. θεσε προτεραιότητες στη ζωή σου αυτή τη στιγμή π.χ. 1η προτεραιότητα φροντίδα μωρού (τάισμα άλλαγμα μπάνιο κλπ κλπ)... 2η προτεραιτότητα π.χ. φαγητό για εσάς.. εάν δεν μπορείς να το κάνεις delivery .... 3η προτεραιότητα δουλειές σπιτιού (δεν μπορείς, πάρε γυναίκα) ... σε όποιον αρέσει.. σε όποιον δεν αρέσει ας πάρει κατσαρόλα / σκούπα / σίδερο και μετά ας κάνει κριτική... στα γράφω λίγο χύμα αλλά και εγώ έριξα ομηρικούς καβγάδες με τον άντρα μου για τέτοια ζητήματα.. ο μόνος χαμένος? το παιδί που άκουγε τους τσακωμούς μας.. τώρα έχω βάλει τις προτεραιότητές μου και σε όποιον αρέσει.. δυστυχώς έτσι είναι..
Ευχαριστω για τις χρησιμες συμβουλες σου. Και εγω καπως ετσι τις εχω καταταξει στο μυαλο μου. Μονο που ξεχασα να σου ξεκαθαρισω οτι στο θεμα του φαγητου, με το ζορι καταφερνω να μαγειρεψω για μενα. Πολλες φορες δεν εχω φαει τιποτα ολη μερα παρα ενα γαλα και 1-2 φρουτα. Πειαναω υπερβολικα. Αλλα και οταν καταφερω να μαγειρεψω οπως τωρα καλη ωρα, ο αντραςμου δεν τα τρωει, γιατι τρωει μονο φαγητα της ωρας. Επιπλεον delivery και γυναικα για το σπιτι δεν παιζει λογω οικονομικου.

manoula eton 21
24-09-12, 23:38
Διαβαζω ολα αυτα που εχουν γραψει ολες οι μανουλες κατα καιρους και βλεπω οτι περναω τα περισσοτερα απο αυτα.. Νομιζα οτι η επιλοχειος καταθλιψη μπορει να εμφανιστει μονο κατα τους πρωτους μηνες.. Μηπως ομως κανω λάθος?? Μπορει καποιος να μου απαντησει??

dimmi
25-09-12, 02:25
Διαβαζω ολα αυτα που εχουν γραψει ολες οι μανουλες κατα καιρους και βλεπω οτι περναω τα περισσοτερα απο αυτα.. Νομιζα οτι η επιλοχειος καταθλιψη μπορει να εμφανιστει μονο κατα τους πρωτους μηνες.. Μηπως ομως κανω λάθος?? Μπορει καποιος να μου απαντησει??
μπορεί να εμφανιστεί και πολύ μετά! Συγκεκριμένα είχα ακούσει και για 6 μήνες μετά! Πόσο καιρό τώρα έχεις γεννήσει? Μην κολλάς στον χρόνο, αφού νιώθεις όπως νιώθεις τί σημασία έχει το πότε άρχισε?

dimmi
25-09-12, 02:27
Εγω δεν εχω κανεναν διπλα μου και νομιζω θα τρελαθω. Αναπολω τις στιγμες που δεν ειχα παιδι. Τα πηγαινα καλα με τον αντρα μου τοτε. Τωρα ειναι απλος παρατηρητης. Μου λεει συνεχεια "θελω να δω αν θα τα καταφερεις!!" Γκρινιαζει που δεν εχει φαι να φαει, που δεν ειναι καθαρο το σπιτι, που ειναι ολα ασιδερωτα, οτι δεν πιανω σωστα το παιδι, κλπ κλπ... Εμενα με πιανουν τα κλαματα, το κεφαλι μου παει να σπασει και οταν το μωρο κλαει παρακαλαω απο μεσα μου καποιον να το παρει να ησυχασω. Γιατι μου φερεται ετσι? Γιατι δεν καθεται να με βοηθησει στις δουλειες του σπιτιου? Δεν θελω ελεγχο να μου κανει του λεω στο τι κανω σωστο κ τι οχι. ΒΟΗΘΕΙΑ ΘΕΛΩ!!!
με τέτοιο άντρα πως να μην έχεις θέματα? μου φαίνεται πως αυτός σου δημιουργεί το πρόβλημα...

Και από υποστήριξη; Ναι έχω. Και από τον άντρα μου (όταν δεν νευριάζει με τις χαζομάρες μου και δεν ξεχνάει ότι υπάρχω απασχολημένος με τα δικά του), και από φίλους. Αλλά η στενοχώρια δεν φεύγει...
πως είσαι κοπέλα μου?

manoula eton 21
25-09-12, 08:50
μπορεί να εμφανιστεί και πολύ μετά! Συγκεκριμένα είχα ακούσει και για 6 μήνες μετά! Πόσο καιρό τώρα έχεις γεννήσει? Μην κολλάς στον χρόνο, αφού νιώθεις όπως νιώθεις τί σημασία έχει το πότε άρχισε?

εχω 10 μηνες που εχω γεννησει κι ομως νιωθω οτι ηταν χτεσ. μοονο ο μικρος μου δινει λιγο χαρα.... ο αντρας μου.... μμμμμμ
απο το νοσοκομειο αρχισαν ολα

KonstantinaDimitris
25-09-12, 08:50
Δεν διάβασα όλα τα μνμ, αλλά θα ήθελα να πω κουράγιο σε όλες τις μάνες. Εμένα μια μέρα πριν γεννήσω προγραμματισμένα μου λέει ογιατρος: σήμερα βγες, κανε ότι θες.... Από αύριο η ζωη σου θα αλλάξει για ΠΑΝΤΑ!!! Εκείνη την στιγμή Κ με την λαχτάρα του μωρού, είπα σιγα μωρέ. Στα κατεργα θα μαι;;;;
Αχ κορίτσια πόσο δίκιο είχε. Όλα άλλαξαν κ χειρότερα από κάτεργα. Αλλά μόνη μου πήρα δύναμη, βοήθεια δεν έχω. Μόνο τις πρώτες μερες η μαμά.... Να κυκλοφορώ σαν αυτόματο για να τα προλάβω όλα κ στο τέλος έβαλα προτεραιότητες κ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. Τι εννοώ;;; Μαγείρεμα, σίδερο κ δουλειές τις έκανα όταν ήταν ο σύζυγος σπίτι κ μπορούσε να κρατήσει το μωρό. Οπότε όταν ήμουν μόνη είχα μόνο την φροντίδα του μωρού.
Έτσι πέρασε ο καιρός κ ανέβηκε η ψυχολογία μου .....
Απλά πιστεύω ότι πόσο γρήγορα θα "αναρρωσεις" εξαρτάται από τον χαρακτήρα του καθένα. Πχ η αδερφή μου με παιδια 6 κ 4 χρόνων , δύο αγγελακια ήσυχα κ παρόλα αυτα κλαίγεται. Μονίμως κουρασμένη, απογοητευμενη, θλιμμενη ...

elenip
25-09-12, 23:42
Ευχαριστω για τις χρησιμες συμβουλες σου. Και εγω καπως ετσι τις εχω καταταξει στο μυαλο μου. Μονο που ξεχασα να σου ξεκαθαρισω οτι στο θεμα του φαγητου, με το ζορι καταφερνω να μαγειρεψω για μενα. Πολλες φορες δεν εχω φαει τιποτα ολη μερα παρα ενα γαλα και 1-2 φρουτα. Πειαναω υπερβολικα. Αλλα και οταν καταφερω να μαγειρεψω οπως τωρα καλη ωρα, ο αντραςμου δεν τα τρωει, γιατι τρωει μονο φαγητα της ωρας. Επιπλεον delivery και γυναικα για το σπιτι δεν παιζει λογω οικονομικου.

Δεν ξερω εαν θηλαζεις το μωρο αλλα ειναι πολυ σημαντικο να τρεφεσαι καλα για να ανταπεξέλθεις στις ανάγκες του.... φτιάχνε κατι προχειρο τουλαχιστον να τρως κατι μην πεσεις κατω .. τώρα για τον άντρα σου εάν τρώει μόνο της ώρας πες του πως θα περιμενει με τις ώρες πια :p οσο για το σπιτι τα βασικά... οσο μεγαλωνει το μωρο και στρωνει το πρόγραμμά του θα έχεις περισσότερο χρονο να ασχολεισαι και με αυτά .. άσε που στρώνει και ο υπνος το βραδυ οποτε θα εχεις και περισσοτερες αντοχες... αν υπάρχει και μαμά ή πεθερα δεν ειναι κακο όταν έρθουν να δουν το μωρο αντί για δώρο να φέρουν και κανένα τάπερ (γεματο εννοείται)!!!

LAROU
26-09-12, 00:38
Αυτο και εγω νομιζω.. αλλα τι να κανω? Τωρα μου κραταει μουτρα και οταν ερχεται απο τη δουλεια δεν ανταλλασουμε κουβεντα. Αλλα ευτυχως που βρηκα εσας και εχω καπως ηρεμησει.

LAROU
26-09-12, 00:39
με τέτοιο άντρα πως να μην έχεις θέματα? μου φαίνεται πως αυτός σου δημιουργεί το πρόβλημα...


πως είσαι κοπέλα μου?
Αυτο και εγω νομιζω.. αλλα τι να κανω? Τωρα μου κραταει μουτρα και οταν ερχεται απο τη δουλεια δεν ανταλλασουμε κουβεντα. Αλλα ευτυχως που βρηκα εσας και εχω καπως ηρεμησει.

LAROU
26-09-12, 00:44
Δεν ξερω εαν θηλαζεις το μωρο αλλα ειναι πολυ σημαντικο να τρεφεσαι καλα για να ανταπεξέλθεις στις ανάγκες του.... φτιάχνε κατι προχειρο τουλαχιστον να τρως κατι μην πεσεις κατω .. τώρα για τον άντρα σου εάν τρώει μόνο της ώρας πες του πως θα περιμενει με τις ώρες πια :p οσο για το σπιτι τα βασικά... οσο μεγαλωνει το μωρο και στρωνει το πρόγραμμά του θα έχεις περισσότερο χρονο να ασχολεισαι και με αυτά .. άσε που στρώνει και ο υπνος το βραδυ οποτε θα εχεις και περισσοτερες αντοχες... αν υπάρχει και μαμά ή πεθερα δεν ειναι κακο όταν έρθουν να δουν το μωρο αντί για δώρο να φέρουν και κανένα τάπερ (γεματο εννοείται)!!!
θηλαζω αλλα δεν εχω απο πουθενα βοηθεια. Η πεθερα μου ειναι 92 και στο γηροκομειο και η μανα 77 και μενει μακρια. Μου ερχεται 1 φορα την εβδομαδα αλλα λυπαμαι να την αγκαρεψω να μου φτιαχνει φαγητα (λογω ηλικιας). Ευτυχως ομως που εχω εσας και ψυχολογικα ειμαι λιγο καλυτερα.

ΣΤΕΛΛΙ
26-09-12, 10:57
Να μην στενοχωριεσαι...εγω ναι μεν εχω βοηθεια απο γονεις, θεια κ συζυγο...δουλευει 12ωρο κ παλι ασχολειται με το μωρο κ ξυπνα τα βραδια....Να δεις κατι τσακωμους κ διαφωνιες....Οτι μιλαω με πολυ τσιριχτη φωνη στο μωρο, οτι πρεπει να ασχολουμαι μονο με το μωρο....κλπ αυτα στην αρχη---ειχαμε τρελες διαφωνιες για οτιδηποτε αφορουσε το μωρο...κ εγω εκλαιγα με τον επιτακτικο τροπο που μου τα ελεγε---με ειχε σαν διακοσμητικο στοιχειο για το ταισμα του μωρου κ μονο...Σιγα σιγα ομως ειπα στους γονεις να μην ερχονται 12ωρο για βοηθεια...ειμαστε 2 μηνων τωρα...εχω αναλαβει τη μικρη πληρως!!!Πλυσιμο, ταισμα κλπ...οταν κοιμαται ή κοιμαμαι κ γω ή μαγειρευω ή κανω δουλειες του σπιτιου---επειδη εχω μανια με αυτες ο αντρας μου με κραζει!!!!Να βαζω προτεραιοτητα το μωρο!!!Λες κ θα αφησω το μωρο για να σκουπισω...Βεβαια η βοηθεια των δικων μου ειναι χρησιμη μιας κ σε μια βδομαδα ξεκινω δουλεια...Αλλα ευτυχς ο δικος μου δεν εχει απαιτησεις...Αδιαθετησα κιολας μετα τη γεννα κ ειμαι χαλια κ μου ειπε να φωναζω καποιον να με βοηθα...κ χτες το βραδυ εφαγε ντελιβερι γιατι ημουν με αιμορραγια κ την μπεμπα αγκαλια ολη μερα!!!!Καθιστε να μιλησετε...ηρεμα....κ γω καθομουν ολη μερα νυστικη κ παραλιγο να λιποθυμησω...Της ωρας φαγητο πες του δεν γινεται...δηλαδη θα τηγανιζεις πχ καλαμαρακια με το μωρο αγκαλια?? η στο μαρσιπο?????Αν δεν εχεις βοηθεια δεν γινεται...Εξηγησε του το αυτο....Και οταν κοιμαται το μωρο, κοιμησου, κανε τις δουλειες σου κλπ....Εγω ειχα πελαγωσει κ εκλαιγα μεχρι κ τον εναμιση μηνα....Κ επειδη εχουμε γοπ, κλαιγαμε ολη μερα κ δεν κοιμομασταν!!!!Εκει να δεις!!!

eirini79
26-09-12, 16:00
LAROY νομίζω πως έχεις ανάγκη καλής ψυχολογίας και ενθάρρυνσης, έχει πολύ κούραση η φάση στην οποία βρίσκεσαι και χρειάζεται μπόλικη υπομονή, μην ξεχνάς όμως πως κάθε μέρα θα είναι και καλύτερη απο την προηγούμενη,μην απογοητεύεσαι και θα έρθουν πολύ όμορφες μέρες, βλέπεις μεγαλώνουν τα παιδάκια....

roverskip
27-09-12, 22:28
Εμένα πάλι... τώρα -εδω και κανα μηνα περιπου-εμφανιζονται καποια συμπτωματα κι εχω αρχισει να ανυσυχώ.. (γεννησα πριν 4 μηνες) δεν νομιζω οτι ειναι επιλοχειος κατάθλιψη αλλα δεν μπορω να ειμαι και σιγουρη -χανω πολλα μαλλια και εχω εντονο αισθημα κουυυρασης παρότι ...αντικειμενικά δεν κουράζει η μικρή μου ειναι απ τα ησυχα μωρα (ολοι μου λενε -τι τυχερη που ειμαι) - τρωω συνέχεια, καμια διαθεση για σεξ φυσικά -ετσι κι αλλιως μόνο 'μαμα" αισθανομαι πλ'εον -δεν βγαινω (δεν εχω και διαθεση) γκρινιάζω πολυ , και φοβάμαι μηπως μ αυτα δεν ευυνοω την αναπτυξη της μικρής..- διαβαζα τα συμπτωματα της επιλοχειου και φυσικά δεν εχω όλα αυτα αλλα καποια...μηπως όμως αυτα ειναι απλα φυσική ροη για ενα διάστημα?

Marirena
28-09-12, 00:41
Εμένα πάλι... τώρα -εδω και κανα μηνα περιπου-εμφανιζονται καποια συμπτωματα κι εχω αρχισει να ανυσυχώ.. (γεννησα πριν 4 μηνες) δεν νομιζω οτι ειναι επιλοχειος κατάθλιψη αλλα δεν μπορω να ειμαι και σιγουρη -χανω πολλα μαλλια και εχω εντονο αισθημα κουυυρασης παρότι ...αντικειμενικά δεν κουράζει η μικρή μου ειναι απ τα ησυχα μωρα (ολοι μου λενε -τι τυχερη που ειμαι) - τρωω συνέχεια, καμια διαθεση για σεξ φυσικά -ετσι κι αλλιως μόνο 'μαμα" αισθανομαι πλ'εον -δεν βγαινω (δεν εχω και διαθεση) γκρινιάζω πολυ , και φοβάμαι μηπως μ αυτα δεν ευυνοω την αναπτυξη της μικρής..- διαβαζα τα συμπτωματα της επιλοχειου και φυσικά δεν εχω όλα αυτα αλλα καποια...μηπως όμως αυτα ειναι απλα φυσική ροη για ενα διάστημα?

Η επιλόχειος μπορεί να βγει μήνες αργότερα. Για την ακρίβεια η πιο επικίνδυνη περίοδος είναι περίπου στους 4-6 μήνες. Κι έχει μια λογική αν το σκεφτεί κανείς γιατί έχει αθροιστεί και πολύ κούραση τους πρώτους μήνες και είναι λίγο σαν να το συνειδητοποιείς ξαφνικά. Σ' εμένα πάντως έτσι συνέβη διότι συνέπεσε και η αρχή του περσινού χειμώνα, και με πείραξε η ξαφνική κλεισούρα. Πάντως δεν είναι απαραίτητο να έχεις κατάθλιψη, μπορεί να είναι απλώς κούραση, η οποία μην την υποτιμούμε, όπως και να χει φέρνει μια δυσθυμία, μελαγχολία κλπ... Πάντως κορίτσια τα καλά νέα, είναι ότι η επιλόχειος ΠΕΡΝΑΕΙ, και όχι όσο κι αν φαίνεται απίστευτο τον πρώτο καιρό, η ζωή με το παιδάκι -κια αλλάζει (δεν θα είναι πάντα έτσι) και γίνεται καθημερινά ομορφότερη καθώς μεγαλώνουν, γιατί όπως λέει μια κοπέλα παραπάνω πολύ ωραία, τα παιδάκια μεγαλώνουν. Υπομονή και να μιλάτε όπου είναι δυνατόν. Με πρόσωπα κοντινά, και αγαπημένα, εδώ, όπου νιώθετε άνετα

dimmi
28-09-12, 03:28
Η επιλόχειος μπορεί να βγει μήνες αργότερα. Για την ακρίβεια η πιο επικίνδυνη περίοδος είναι περίπου στους 4-6 μήνες. Κι έχει μια λογική αν το σκεφτεί κανείς γιατί έχει αθροιστεί και πολύ κούραση τους πρώτους μήνες και είναι λίγο σαν να το συνειδητοποιείς ξαφνικά. Σ' εμένα πάντως έτσι συνέβη διότι συνέπεσε και η αρχή του περσινού χειμώνα, και με πείραξε η ξαφνική κλεισούρα. Πάντως δεν είναι απαραίτητο να έχεις κατάθλιψη, μπορεί να είναι απλώς κούραση, η οποία μην την υποτιμούμε, όπως και να χει φέρνει μια δυσθυμία, μελαγχολία κλπ... Πάντως κορίτσια τα καλά νέα, είναι ότι η επιλόχειος ΠΕΡΝΑΕΙ, και όχι όσο κι αν φαίνεται απίστευτο τον πρώτο καιρό, η ζωή με το παιδάκι -κια αλλάζει (δεν θα είναι πάντα έτσι) και γίνεται καθημερινά ομορφότερη καθώς μεγαλώνουν, γιατί όπως λέει μια κοπέλα παραπάνω πολύ ωραία, τα παιδάκια μεγαλώνουν. Υπομονή και να μιλάτε όπου είναι δυνατόν. Με πρόσωπα κοντινά, και αγαπημένα, εδώ, όπου νιώθετε άνεταΚαι να βγαίνετε έξω! Κάθε μέρα!
Συμφωνώ με όλο το μήνυμα! Κι εμείς τώρα από τους 5 μήνες και μετά δεν είμαστε πολύ καλά, τους πρώτους μήνες αναγκάστικα να ορθοποδήσω λόγω άλλων υποχρεώσεων κ δουλειάς, και φυσικά για το παιδί.
Τώρα μου βγήκε όλη η κούραση.
Επιασα τον εαυτό μου να μη θέλει να γυμναστεί, να τρώει ό,τι να'ναι και να μη θέλει να βγεί, ούτε για δουλειά. Εμ χτύπησε ο συναγερμός!
Φτιάχτηκα, βγήκα, και δουλειά πήγα και μόλις φύγει πάλι η περίοδος τρέχοντας γυμναστήριο! Κι αυτή η περίοδος με έχει τσακίσει, 5,5 μήνες είμαι με αιμορραγίες. Τώρα πήγαινε να φτιάξει με τα χάπια αλλά πάλι σήμερα αδιαθέτησα, και ξε-αδιαθέτησα χθες...

dimmi
28-09-12, 03:32
Αυτο και εγω νομιζω.. αλλα τι να κανω? Τωρα μου κραταει μουτρα και οταν ερχεται απο τη δουλεια δεν ανταλλασουμε κουβεντα. Αλλα ευτυχως που βρηκα εσας και εχω καπως ηρεμησει.το θέμα είναι να μιλάς με τον άντρα σου, όταν κλείνει η πόρτα σας εσείς είστε μες το σπίτι, και το παιδάκι σας. Το παιδάκι σας μπορεί να μη μιλά αλλά καταλαβαίνει τα πάντα. Καλό είναι να του ζητήσεις ευγενικά να λύνετε τις όποιες διαφορές σας και να συνεχίζετε, το να σου κρατάει μούτρα είναι παιδιάστικο και δεν βοηθά σε τίποτε.

Hunter's trap
28-09-12, 22:44
Μήπως να αφήσουμε τις κουβέντες στο ίντερνετ και να πάμε για κανένα καφέ; ;)
Ο μικρός μου, σχεδόν 5 μηνών, είναι τέλειος, ήσυχος,γελαστός και κοιμάται καλά. Εγώ όμως δε δουλεύω (από τον 7ο μήνα εγκυμοσύνης) και η καθημερινότητα με "πνίγει". Αγχώνομαι για το πώς θα τον διασκεδάσω, έχω συνέχεια νεύρα με τον άντρα μου, μου λείπουν οι δικοί μου που είναι μακριά και το μόνο που θέλω είναι να είμαι συνέχεια έξω. Με το παιδί, αλλά και παρέα. Κλαίω σε καθημερινή βάση και με πονάει το στομάχι μου. Το χειμώνα φαντάζομαι ότι θα χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο... :???:

Marirena
28-09-12, 23:49
Όσο για το πως θα τον διασκεδάσεις είναι το μόν που δεν πρέπει να σε ανησυχεί! Στην ηλικία που είναι μπορεί να διασκεδάσει στην κυριολεξία με ο,τιδήποτε! Αρκεί μόνο να είναι το περιβάλλον του ήρεμο και χαρούμενο κι από εκεί και πέρα άφησέ τον να εξερευνά!!! Είναι όλα όσα χρειάζεται για την ώρα, και από αυτή την άποψη τα μωράκια αυτής της ηλικίας έχουν και τα καλά τους. Μην σκεφτόμαστε μόνο πως ο πρώτος χρόνος είναι ζόρικος (που είναι δεν λέω) αλλά να βλέπουμε και τα καλά του. Κι εγώ άργησα να τα συνειδητοποιήσω. Εννοώ ας πούμε πως η σχέση μας με τα μικρά μας έχει τώρα μία απλότητα και αμεσότητα που πιστεύω πως αργότερα ίσως λησμονήσουμε. Ότι ας πούμε τα μωράκια και νηπιάκια χαίρονται με τα απλά, καθημερινά και όμορφα. Θέλουν μόνο αγάπη, φροντίδα κι είναι ευτυχισμένα.

swanocean
30-09-12, 15:49
Αχ πόσο συμφωνώ με τη Marirena.Κ εγώ τον πρώτο χρόνο του μικρού ήμουν μέσα στα νεύρα!Δε μπορείτε να φανταστείτε νεύρα!Στο παιδί δεν ξέσπασα ποτέ αν κ κάποιες φορές ούρλιαζα από τα νεύρα μου κ τρόμαζε το καημένο.Τα νεύρα πέρασαν σταδιακά μέχρι λίγο πριν τον 1ο χρόνο.Τι τράβηξε αυτός ο άντρας μου...τον λυπάμαι τώρα που τα σκέφτομαι.Τα μωράκια τον 1ο χρόνο θέλουν κυρίως στοργή,αγάπη κ φροντίδα.Τους ενθουσιάζουν πολύ απλά πράγματα που μπορείς να τα απασχολήσεις με τις ώρες με αυτά.Τώρα ο μικρός μου κοντεύει 2 χρονών κ αναπολώ εκείνες τις εποχές γιατί τώρα τον κυνηγάω συνέχεια χαχαχαχαχα.
Κάθε περίοδος έχει τα δικά της.Κάποια στιγμή στεναχωρέθηκα γιατί από τα νεύρα μου δεν ασχολιόμουν με όλο μου το είναι με το παιδί.Έρχονται όμως τόσες άλλες στιγμές που περνάς μαζί τους που ξεχνάς ότι έχεις περάσει πιστεύω.Κ θα έρθουν τόσες άλλες στιγμές που θα χάσουμε το μέτρημα χαχαχαχαχα.Αλλά πλέον γι'αυτά ζούμε!Αυτά έχουμε σαν αρχική προτεραιότητά μας.Κ αν δε το νιώσουμε από την αρχή ε δεν χάλασα κ ο κόσμος!Άνθρωποι είμαστε κ εμείς κ όχι υπεράνθρωποι.Γονιός δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι!Κ σε όποια τύχει κάτι τέτοιο κατευθείαν σε ψυχολόγο!Κ αν δεν υπάρχει οικονομική δυνατότητα υπάρχουν κ τα Κέντρα Ψυχικής Υγείας που είναι πάρα πολλοί καλοί άνθρωποι κ επαγγελματίες.Κ το λέω από προσωπική πείρα!

heidy
24-10-12, 11:33
Αντιμετωπιζω και εγω θέμα με επιλοχειο μελαγχολία. Γέννησα πριν 4 βδομαδες με καισαρικη. Ολα καλά μεχρι την 5η μερα μετά τον τοκετό που ξύπνησα και έκλαιγα ασταματητα. Εκλαιγα γιατί έλλειπε το μωρο απο την κοιλια μου, επειδή αλλαξε τοσο ξαφνικα η ζωή μου, επειδή ο άντρας μου δούλευε πολλές ώρες και δεν καταφέρνουμε να μιλήσουμε πολλές φορες καθολου μεσα στην ημερα.Εχω βοηθεια από τους γονεις αλλα δεν ειναι το ιδιο.Υπαρχουν μερες που αισθανομαι ότι εχω μπει στον νεο μου ρολο και τα καταφερνω μια χαρα και αλλες που πνιγομαι σε μια κουταλια νερο.
Αυτό που καταλαβα απο παρόμοιες εμπειριες φιλενάδων και απο συζητήσεις με τον γιατρό μου είναι ότι τους πρωτουςι 2-3 μήνες πρέπει να προσπαθήσουμε να επιβιώσουμε με κάθε τρόπο (βόλτες, ξεκουραση, ενασχόληση με κάτι άλλο όταν κοιμάται το μωρό). Με τον ερχομο του μωρού πρέπει να βρούμε νέες ισορροπιες με τον εαυτό μας καθως και με τον άντρα μας (εγώ μερικλες φορες αισθανομαι οτι το μωρο μπαινει αναμεσα μας).
Θέλει τον χρόνο του. Κουράγιο

nikolname
02-11-12, 23:50
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΑΝΕ. Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΥΜΑΤΗ. ΝΑ ΣΑΙ ΚΑΛΑ MARIRENA ΚΑΙ ΟΛΕς ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕς. ΟΛΑ ΚΑΛΑ. :)Θελω την γνωμη σας σε κατι. Απλα πολλες φιλες και η πεθερα μου λενε να σηκωνομαι νωρις το πρωι για τις δουλειες κ αι μετα να παιζω τον 1 ετους μπεμπη μου μετα το μεσιμερι παλι δουλειες και ττο απογευμα ο μπεμπης. Ολο αυτο το προγραμμα δεν το αντεχω Ευτυχως με βοηθαει ο αντρας μου και πηγαινω καποια απογευματα για γυμναστηριο. Αλλα και παλι εχω τυψεις. Οι γονεις μπορουν να τον κρατανε λιγες ωρες την εβδομαδα. Τι με συμβουλευετε?:?:

elenip
03-11-12, 23:29
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΑΝΕ. Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΥΜΑΤΗ. ΝΑ ΣΑΙ ΚΑΛΑ MARIRENA ΚΑΙ ΟΛΕς ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕς. ΟΛΑ ΚΑΛΑ. :)Θελω την γνωμη σας σε κατι. Απλα πολλες φιλες και η πεθερα μου λενε να σηκωνομαι νωρις το πρωι για τις δουλειες κ αι μετα να παιζω τον 1 ετους μπεμπη μου μετα το μεσιμερι παλι δουλειες και ττο απογευμα ο μπεμπης. Ολο αυτο το προγραμμα δεν το αντεχω Ευτυχως με βοηθαει ο αντρας μου και πηγαινω καποια απογευματα για γυμναστηριο. Αλλα και παλι εχω τυψεις. Οι γονεις μπορουν να τον κρατανε λιγες ωρες την εβδομαδα. Τι με συμβουλευετε?:?:

εγώ θα σε συμβουλευα να βαλεις το προγραμμα που βολευει εσενα και το παιδι και οχι τις φιλες και την πεθερα :p εγω π.χ. πριν κανω την δικη μου οικογενεια και εμενα στο πατρικο μου η μητέρα μου ξύπναγε από την μαυρη νύχτα να μαγειρεψει και να κανει τις δουλεις.... το φαγητο π.χ. το ειχαμε ετοιμο απο τις 11 άσχετα εαν πριν τη 1 δεν τρωγαμε ποτε!!!! όταν την ρώταγα ''καλα ρε μανα γιατι να μαγειρεψουμε από την μαύρη νυχτα?" μου απαντούσε.. ''ο κόσμος ξυπνάει πρωι πρωι να κανει τις δουλεις μην τον πιασει το μεσημέρι" :p:p:p:p στην δικη σου την περιπτωση θα σου προτεινα να βαλεις τις δουλεις σε ωρες που σε βολεύουν, να φροντιζεις το παιδι συμφωνα με τις ανάγκες του και το κυριότερο να έχεις χρόνο για τον εαυτο σου.... αφού οι γονεις σου μπορουν να τον κρατανε μεσα στην εβδομάδα κάνε πράγματα για τον εαυτο σου εκεινες τις ώρες... μονο ετσι θα εχεις καλη ψυχολογια για να ανταπεξέλθεις σε όλα.... ειναι πολύυυυυυυυυ σημαντικο που εχεις τους γονείς σου και μπορούν να τον κρατήσουν... εγω περιμένω την μαμα μου να έρθει απο επαρχια εδώ και δυο μηνες για να παω να βαψω το μαλλι..... η ριζα εχει φτασει μην σου πω που... εχε υποψη σου οτι οι δουλειες δεν τελειώνουν ποτε.... μα ποτε όμως!!!!

fatsoulaki
04-11-12, 13:04
και εγω μια απο τα ιδια ειμαι!!!το μωρακι μου μεχρι τον σαραντισμο δεν ηρεμουσε με τιποτα..εκλαιγε μερα νυχτα γιατι ειχε πονακια...πλεον ειμαστε 2μηνων και εχει ηρεμησει παρα πολυ...ξυπναει απο το τελευταιο γευμα που ειναι στις 10.30 6 το πρωι..αλλα εγω δεν ξερω τι εχω παθει και δεν μπορω να κοιμαμαι..και πολλεσ νυχτες σερι μεχρι το πρωι..ειναι 2 βδομαδες τωρα αυτη η κατασταση αλλα μου την εχει δωσει ασχημα..βαρεθηκα να ειμαι θεατης ολων αυτων που κοιμουνται..τωρα που το μωρακι μου ηρεμησε τωρα δεν μπορω εγω!!!!εχετε παρομοια εμπειρια κ αν ναι ποτε επανηλθατε;;

elenip
04-11-12, 22:28
και εγω μια απο τα ιδια ειμαι!!!το μωρακι μου μεχρι τον σαραντισμο δεν ηρεμουσε με τιποτα..εκλαιγε μερα νυχτα γιατι ειχε πονακια...πλεον ειμαστε 2μηνων και εχει ηρεμησει παρα πολυ...ξυπναει απο το τελευταιο γευμα που ειναι στις 10.30 6 το πρωι..αλλα εγω δεν ξερω τι εχω παθει και δεν μπορω να κοιμαμαι..και πολλεσ νυχτες σερι μεχρι το πρωι..ειναι 2 βδομαδες τωρα αυτη η κατασταση αλλα μου την εχει δωσει ασχημα..βαρεθηκα να ειμαι θεατης ολων αυτων που κοιμουνται..τωρα που το μωρακι μου ηρεμησε τωρα δεν μπορω εγω!!!!εχετε παρομοια εμπειρια κ αν ναι ποτε επανηλθατε;;

εγω παντα ήμουν δυσκολη στον υπνο και με το μωρο ήρθε και εδεσε!! ακομη και τα βραδυα που το μωρο κοιμοταν γαριδα εγω το ματι.... το ειχα συζητησει το θεμα με ενα φιλο μου γιατρο και μου ειχε πει πως ο οργανισμος μας ουσιαστικα διαθετει ενα βιολογικο ρολοι που οταν απορυθμιστει ειναι δυσκολο να επανελθει άμεσα... ειναι βεβαια και στον ανθρωπο... η κολλητη μου ειναι αυτο που λεμε ''κοιμαται και ορθια'' .. εγω ουσιαστικα επανηλθα οταν ξαναγυρισα στη δουλεια δηλ. οταν το μωρο ηταν 7 μηνων και κουραζομουν και πνευματικα και σωματικα τα ειχα παιξει... θυμαμαι απιστευτα βραδυα που ολοι ροχαλιζαν και εγω μετρουσα τις ωρες να ξημερωσει... τα νευρα κροσια... οσο περνουσε η ώρα τοσο εκνευριζομουν περισσοτερο που δεν κοιμομουν... ο φιλος μου ο γιατρος μου ειχε πει να παρω ηρεμιστικα αλλα να σου πω την αληθεια επειδή τα φοβαμαι αυτα δεν τα πηρα... παντως απο την εμπειρια μου ενα έχω να πω... απο αυπνια δεν παθαινεις κατι :razz:

fatsoulaki
06-11-12, 13:32
μακαρι να πανε ολα καλα γιατι εχω τοσα να κανω κατα την διαρκεια της ημερας και η αυπνια σε αποδυναμωνει...δεν ημουν ποτε δυσκολη στον υπνο τωρα το απεκτησα..ευχομαι να ειναι παροδικο και γρηγορα να βρουμε τους ρυθμους μας..η αληθεια ειναι πως δεν ειμαι κ στο σπιτι μου..λογο το οτι μενουμε μακρια λογο του οτι ο αντρας μου ειναι στρατιωτικος ηρθα στην πολη μου κ γεννησα και μεχρι να σαραντησω ημουνα εδω..σε λιγες μερες κατεβαινω στο σπιτι μας..ελπιζω ολα να φτιαξουν μιας και θα ειμαι κ μαζι με τον ατρουλη μου!!!και εγω για χαπια δεν προκειται..θελω ο υπνος να επανελθει φυσιολογικα!!τι να πω υπομονη θελει κ γερα νευρα!!!

menia21
08-11-12, 16:18
Εγώ μετά από 9 μήνες αφότου γέννησα, χωρίς καμία βοήθεια από σύζυγο και τους γονείς μου, ξέσπασα. Τα νεύρα μου είναι σε άθλια κατάσταση, είμαι τόσους μήνες κλεισμένη στο σπίτι, η μόνη μου έξοδος είναι η απογευματινή βόλτα του μπέμπη με το καρότσι. Θέλω να βγω με τις φίλες μου και δεν μπορώ, Θέλω να κάνω πράματα για μένα και δεν μπορώ, θέλω να νιώσω γυναίκα και δεν μπορώ. Εφτασα στο σημείο να παρακαλάω να επιστρέψω στη δουλειά... Καμία βοήθεια από κανέναν και από πάνω να ακούω τις εξυπνάδες του άντρα μου, ότι με βοηθάει, ότι έχει αλλάξει το πρόγραμμά του (ενώ δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα) και ότι δεν συμπεριφέρομαι σωστά ως μαμά. Εχω ρίξει τρικούβερτους καυγάδες αυτές τις μέρες, ως εδώ ήταν τα όριά μου, δεν αντέχω άλλο στο κλουβί. Αυτό λέγεται επιλόχεια κατάθλιψή ή απλά μου έστριψε από την κλεισούρα? Τον μπέμπη τον αγαπάω και ποτέ δεν το απέρριψα, ίσα ίσα που τους πρώτους δύσκολους μήνες ήμουν υπομονετική και χωρίς ιδιαίτερες γκρίνιες...

Helen@
19-11-12, 14:49
ναι κ εγω περασα-σε μικρο βαθμο βεβαια-καταθλιψη..εκλαιγα συνεχεια, δεν αντεχα το μωρο να κλαιει-που ειχε πονακια το καημενο-κ το εδινα στον αντρα μου κ εγω επεφτα για υπνο...παλι καλα κρατησαν 2 μηνες κ μετα ολα οκ..κ δεν το ειχα καταλαβει τοτε οτι ειχα παθει κ ελεγα το γνωστο : "ναι καλα σιγα μη παθω καταθλιψη,θα το καταλαβω..." αααχ ατιμες ορμονες τι μας κανετε...

vasfa
28-11-12, 18:51
καλησπερα! Μετα απο την 4η κριση κλαματος σε 3 περιπου μερες αποφασισα να ψαξω το θεμα της επιλοχειας καταθλιψης γιατι ειναι πολυ πιθανο να μου εχει χτυπησει την πορτα. Εχω ενα αγορακι 17 ημερων και εδω και 3 μερες περναει κολικους και ουρλιαζει αβοηθητο τη νυχτα για κανενα 3ωρο. Αισθανομαι εντελως αχρηστη να το βοηθησω, δεν το παρηγορει τιποτα, θελει μονο να τρωει, ηρεμει για λιγο και ξαναουρλιαζει. Επισης δεν εχω καταλαβει ακομη το προγραμμα που πρεπει να τηρω στο φαγητο του και νιωθω οτι το βασανιζω, ποτε ταιζοντας τον συχνα, ποτε αφηνοντας μεγαλα κενα αναμεσα στα γευματα του. Η παιδιατρος που τον ειδε στις 10 μερες τον βρηκε υγιεστατο, οτι τρωει πολυ καλα και ειχε ανακτησει και το βαρος που ειχε στη γεννηση.
Το βαρος της γεννησης ειναι ενα αγκαθι στην ευτυχια μας, νομιζω οτι ειναι αυτο που συντελεσε στην εμφανιση της καταθλιψης η οποια αρχισε απο το μαιευτηριο και επιδεινωθηκε με τα τρεχοντα προβληματα. Για να εξηγουμαι, το μωρο μου γεννηθηκε μικρουλι, αν και οχι προωρο και με πηρε απο κατω απο τη στιγμη που το ειδα. Ηξερα οτι ηταν μικρο, αλλα δεν περιμενα τοσο. Πραγματικα με στενοχωρουσε που εβλεπα αλλα μωρακια μεγαλυτερα και λυπομουν το δικο μου, σαν να μην το εμπιστευομουν οτι μπορει να μεγαλωσει και να ειναι ενα φυσιολογικο παιδακι. Ομως και οι 2 παιδιατροι που το ειδαν ειπαν οτι ειναι υγιεστατο και θα παρει βαρος συντομα. Εγω νιωθω ανασφαλεια, δεν φταιει το παιδι γι'αυτο, την ειχα απο πριν, απο παντα, οτι δεν ειναι δυνατον να μου πηγαινουν ολα καλα, παντα κατι θα υπαρχει που θα κανει λιγοτερο τελειο αυτο που ζω, και μεχρι στιγμης παντα ετσι γινεται.Ντρεπομαι που το γραφω αλλα ενιωθα οτι αυτο το πλασματακι που περιμενα να με κανει ευτυχισμενη διεψευσε τις προσδοκιες μου. Σιγουρα θα το εισπραττει το χρυσο μου, γι'αυτο ειναι ανησυχο, παρ'οτι προσπαθω να το φροντιζω με τον καλυτερο τροπο και ασχολουμαι πολυ μαζι του. Και η εγκυμοσυνη μου ειχε μερικα προβληματακια και ενιωθα απο τοτε ασχημα συναισθηματα.
Αυτη τη στιγμη νιωθω ανασφαλης, οτι δεν μπορω να φροντισω το μωρο μου επαρκως. Το φροντιζω μονο εγω, η μαμα μου δεν ανακατευεται γιατι φοβαται- ομως εχει αναλαβει ολο το νοικοκυριο, δεν εχω παραπονο- ο αντρας μου το ιδιο, οποτε ασχολουμαι με τις αναγκες του ολο το 24ωρο, και κυριως τις κρισιμες ωρες 12-4 πρωι που ξεφωνιζει απο τους κολικους.
Τωρα αλλαξαμε και γαλα- πιναμε αντιαναγωγικο, τωρα πινουμε αντι-κολικο- και νιωθω φοβο για το πως θα αντιδρασει σε αυτο, μηπως εχω κι αλλα προβληματα απο αυτα που μεχρι τωρα ειχα!
Ηθελα καπου να τα γραψω. Το αγαπαω πολυ το μωρο μου, νιωθω συναισθηματα αγαπης αλλα και απογοητευσης μερικες φορες. Ελπιζω να το ξεπερασω συντομα.

miriki
28-11-12, 19:00
Κούκλα να σου ζήσει το μικρούλι. Να μην δίνεις και πολύ σημασία σε αυτά που σκέφτεσαι δεν είσαι εσύ, είναι μια λεχώνα (με ορμόνες ό,τι να ναι) που σκέφτεται.

Μίλα άμεσα με ψυχολόγο που να ξέρει από λοχεία ιδανικά με το κέντρο Φαιναρέτη www.fainareti.gr

Helen@
29-11-12, 00:09
vasfa να σου ζησει το μωρακι...σε καταλαβαινω,μιας και πριν λιγο καιρο τα περασα κ εγω..βγες μια βολτα εξω να ξεσκασεις,θα σου κανει καλο..εγω αν δεν εβγαινα,εστω μεχρι το σουπερ μαρκετ σιγουρα θα ειχα τρελαθει.......μιλα με καποιον γνωστο σου, πες του τι συμβαινει για να σε βοηθησει...πιστεψε με σε λιγο καιρο θα περασει!!!!!ατιμες ορμονες...

Stav77
29-11-12, 01:44
Αγαπημένη μου Vasfa
σταμάτα ΤΩΡΑ να μιλάς έτσι για τον εαυτό σου και να νιώθεις ανίκανη ως μάνα!. Γέννησες ένα υγιέστατο μωράκι, χωρίς προβλήματα, τι και αν γεννήθηκε μικρούλη? Οι κολικοί είναι ένα θέμα δύσκολο και για το μωρό, αλλά κυρίως για σένα. Τρίψε του την κοιλίτσα με λίγο χλιαρό λαδάκι για να ανακουφιστεί το μικρούλη. Το πιο σημαντικό είναι να δώσεις την ευκαιρία στο εαυτό σου να αποδεχτεί τη νέα κατάσταση χωρίς ενοχές. Είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος αφού καλείσε να ανταποκριθείς σε καινούριες, προωτόγνωρες καταστάσεις και αυτό απαιτεί κόπο και χρόνο. Σου μιλάω εγώ που έπαθα μια βαρβάτη επιλόχειο το τρίτο εικοσιτετράωρο αφότου γέννησα, που έκανα ένα χρόνο να απόδεχτώ το γιο μου, που έχασα πολλές σημαντικές του στιγμές, που έκλαιγα όλη μέρα, μόνη μου, χωρίς βοήθεια. Μην καταπιέζεις τα συναισθήματά σου και ζήτα βοήθεια Άσετη μαμά σου και τον άνδρα σου με το μωρό και βγές έξω. Πήγαινε μια βόλτα, μίλα με μια φίλη σου, πιες ένα καφέ, γέμισε τις μπαταρίες σου, ΚΟΙΜΗΣΟΥ!!!!
Όλα αυτά που νιώθεις είναι φυσιολογικά και αναμενόμενα. Οι ορμόνες σου χορευουν τρελά και η αυπνία σε συνδυασμό με την κόπωση σε καταδιώκουν. Μην αφήσεις τον εαυτό σου. Είσαι μια ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΑΝΟΥΛΑ που κάνει τα πάντα για το μωράκι της. Ένα μωράκι που τη χρειάζεται υγιή και χαρούμενη. Μην αφήνεσαι αγαπημένη μου....Αν μπορείς, πήγαινε και σε ένα ψυχολόγο να μιλήσεις, το έκανα και εγώ και βοηθήθηκα αρκετά. Όλα τα πράγματα θέλουν το χρόνο τους. Απόλαυσε τις στιγμές με το γιο σου...κάθε λεπτό είναι μοναδικό...Είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις.το οφείλεις στον ευατό σου και στο πλασματάκι σου.
Ό,τι θέλεις, μη διστάσεις....
Καλή δύναμη, 'ολα θα πάνε καλά
Σου κάνω μια αγκαλιά

dimmi
29-11-12, 01:52
Κούκλα να σου ζήσει το μικρούλι. Να μην δίνεις και πολύ σημασία σε αυτά που σκέφτεσαι δεν είσαι εσύ, είναι μια λεχώνα (με ορμόνες ό,τι να ναι) που σκέφτεται.

Μίλα άμεσα με ψυχολόγο που να ξέρει από λοχεία ιδανικά με το κέντρο Φαιναρέτη www.fainareti.gr (http://www.fainareti.gr)
ε λοιπόν είναι το καλύτερο που έχω διαβάσει, περιγραφικό, άμεσο και...αληθινό!
Ετσι ακριβώς, είσαι μια λεχώνα (με ορμόνες ο,τι να'ναι) που σκέφτεται!
Υπομονή, σύντομα όλα αυτά θα είναι μακρυνός εφιάλτης!
Να σας ζήσει και υπομονή!

vasfa
02-12-12, 13:33
Κοριτσια ευχαριστω για το ενδιαφερον σας και τα ενθαρρυντικα σας λογια. Τολμω να πω οτι τα πραγματα πανε λιγο καλυτερα για τον μπεμπη μου κι εμενα-φοβαμαι και μην το γκαντεμιασω- ησυχασε λιγακι, πεινουσε ο καημενουλης και τωρα του αυξησα τα ml και ειναι ηρεμος, προσπαθω να του φτιαξω προγραμμα φαγητου για να νιωθει ασφαλης και να μην ξελιγωνεται της πεινας, η παιδιατρος τον βρηκε πολυ καλα και πηρε μισο κιλο σε 10 μερες-φτου φτου το παιδακι μου- κι ετσι εχω μειωσει τα κλαματα. Προσπαθω να ειμαι ηρεμη και βλεπω οτι ειναι κι αυτος, χορευουμε, τραγουδαμε και γενικα προσπαθω να του ειμαι ευχαριστη. Βεβαια επαιξαν ρολο και τα σχολια σας να δω αλλιως την κατασταση και ελπιζω να διατηρηθει αυτη η αισιοδοξια που νιωθω τωρα. Μηπως η επιλοχεια καταθλιψη ειναι θεμα ανασφαλειας και κουρασης και λιγοτερο ορμονων; Η' ολα αυτα μαζι; Μακαρι καμμια να μην βιωνει στρεσογονες καταστασεις και ολα τα μωρακια του κοσμου να ειναι βολικα και ευτχισμενα!!!

Stav77
02-12-12, 13:42
Κοριτσια ευχαριστω για το ενδιαφερον σας και τα ενθαρρυντικα σας λογια. Τολμω να πω οτι τα πραγματα πανε λιγο καλυτερα για τον μπεμπη μου κι εμενα-φοβαμαι και μην το γκαντεμιασω- ησυχασε λιγακι, πεινουσε ο καημενουλης και τωρα του αυξησα τα ml και ειναι ηρεμος, προσπαθω να του φτιαξω προγραμμα φαγητου για να νιωθει ασφαλης και να μην ξελιγωνεται της πεινας, η παιδιατρος τον βρηκε πολυ καλα και πηρε μισο κιλο σε 10 μερες-φτου φτου το παιδακι μου- κι ετσι εχω μειωσει τα κλαματα. Προσπαθω να ειμαι ηρεμη και βλεπω οτι ειναι κι αυτος, χορευουμε, τραγουδαμε και γενικα προσπαθω να του ειμαι ευχαριστη. Βεβαια επαιξαν ρολο και τα σχολια σας να δω αλλιως την κατασταση και ελπιζω να διατηρηθει αυτη η αισιοδοξια που νιωθω τωρα. Μηπως η επιλοχεια καταθλιψη ειναι θεμα ανασφαλειας και κουρασης και λιγοτερο ορμονων; Η' ολα αυτα μαζι; Μακαρι καμμια να μην βιωνει στρεσογονες καταστασεις και ολα τα μωρακια του κοσμου να ειναι βολικα και ευτχισμενα!!!


Γλυκιά μου είδες που όλα πανε καλά? Και θα πηγαίνουν ακόμα καλύτερα, στο υπόσχομαι...Μην αφήνεις τον εαυτό σου να καταρρέει. Το μωράκι σου σε χρειάζεται, ΠΡΕΠΕΙ να είσαι καλά. Σου εχω πολύ εμπιστοσύνη. Είσαι η καλύτερη ΜΑΝΟΥΛΑ. Ό,τι θέλεις, εδώ είμαστε.
Φιλιά σε εσενα και το υπέροχο πλασματάκι σου.

alex1979
02-12-12, 15:23
Nα σου ζήσει ο μπέμπης! Θα συμφωνήσω με την κοπέλα που είπε ότι οι ορμόνες μιλάνε αυτή τη στιγμή. Αν είναι το πρώτο σου παιδάκι, το βρίσκω λογικό να έχεις χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, που λένε, αλλά να ξέρεις πως σύντομα θα στρώσουν τα πράγματα και θα τα βλέπεις όλα διαφορετικά. οι κολικοί είναι μια φάση που θα περάσει. Υπάρχουν τρόποι να τον ανακουφίσεις όσο γίνεται, μασαζάκι στην κοιλίτσα, ασκησεις σαν ποδήλατο, να του φέρνεις τα ποδαράκια κοντά στην κοιλίτσα, κα. Υπάρχει ανάλογο τόπικ αν θυμάμαι καλά. Όσο για το βάρος γέννησης, η μινιατούρα μου γεννήθηκε τελειόμηνη 2670 και τους πρώτους μήνες έβαζε βάρος με ταχύτατους ρυθμούς! Υπομονή λοιπόν, ψυχραιμία και σύντομα θα στρώσει η κατάσταση!

vasfa
05-12-12, 13:59
Γλυκιά μου είδες που όλα πανε καλά? Και θα πηγαίνουν ακόμα καλύτερα, στο υπόσχομαι...Μην αφήνεις τον εαυτό σου να καταρρέει. Το μωράκι σου σε χρειάζεται, ΠΡΕΠΕΙ να είσαι καλά. Σου εχω πολύ εμπιστοσύνη. Είσαι η καλύτερη ΜΑΝΟΥΛΑ. Ό,τι θέλεις, εδώ είμαστε.
Φιλιά σε εσενα και το υπέροχο πλασματάκι σου.

ΠΡΕΠΕΙ να ειμαι καλα και το προσπαθω. Τη νυχτα χανω λιγο τη μπαλα γιατι ειμαι πτωμα, αλλα την ημερα περναμε καλυτερα και πηρα λιγο τα πανω μου. Ευχαριστω για την ψηφο εμπιστοσυνης. Αν σκεφτουμε αυτο που λενε οτι τα μωρα επιλεγουν τους γονεις τους τοτε ο γιος μου με διαλεξε αρα του αρεσω!!!Φιλια stav, να εισαι καλα.


Nα σου ζήσει ο μπέμπης! Θα συμφωνήσω με την κοπέλα που είπε ότι οι ορμόνες μιλάνε αυτή τη στιγμή. Αν είναι το πρώτο σου παιδάκι, το βρίσκω λογικό να έχεις χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, που λένε, αλλά να ξέρεις πως σύντομα θα στρώσουν τα πράγματα και θα τα βλέπεις όλα διαφορετικά. οι κολικοί είναι μια φάση που θα περάσει. Υπάρχουν τρόποι να τον ανακουφίσεις όσο γίνεται, μασαζάκι στην κοιλίτσα, ασκησεις σαν ποδήλατο, να του φέρνεις τα ποδαράκια κοντά στην κοιλίτσα, κα. Υπάρχει ανάλογο τόπικ αν θυμάμαι καλά. Όσο για το βάρος γέννησης, η μινιατούρα μου γεννήθηκε τελειόμηνη 2670 και τους πρώτους μήνες έβαζε βάρος με ταχύτατους ρυθμούς! Υπομονή λοιπόν, ψυχραιμία και σύντομα θα στρώσει η κατάσταση!

Alex εχεις απολυτο δικιο σε ολα οσα λες, ειναι το πρωτο μου παιδι και νιωθω τρομερη ανασφαλεια. Αρκει να σου πω οτι οταν κοιμαται ανακουφιζομαι και οταν ξυπνει νιωθω αρρωστη, γιατι το φαγητο ειναι μεγαλη προκληση. Ειναι λαιμαργος και τρωει γρηγορα, πνιγεται και βηχει, θελει και να ενεργηθει ταυτοχρονα και του κοβεται η ορεξη για φαγητο, αποκοιμιεται, μετα τον αλλαζω και ξυπναει, θελει παλι να φαει, γενικα δεν ειμαι σε θεση να τον ικανοποιησω πληρως ακομα, αλλα ειναι καλυτερα απο τις πρωτες μερες. Ελπιζω ολο και καλυτερα να πηγαινουν τα πραγματα. Θα τα καταφερουμε!

mando n
01-02-13, 09:09
Παιρνω κουραγιο απο οσα διαβάζω γιατι δεν νιωθω μονη μου.Εύχομαι ολες να ειστε καλα και με τον καιρο να νιωθετε ολο και καλυτερα.Το ιδιο ευχομαι και για εμενα. Να περασει

karg
30-07-13, 15:34
Παιρνω κουραγιο απο οσα διαβάζω γιατι δεν νιωθω μονη μου.Εύχομαι ολες να ειστε καλα και με τον καιρο να νιωθετε ολο και καλυτερα.Το ιδιο ευχομαι και για εμενα. Να περασει

καλως ηρθα λοιπον και εγω στο κλαμπ της επιλοχειας !!ευχομαι και εγω να περασει πραγματικα γιατι ειναι μαρτυριο !!!! αρχικα αισθανθηκα ολα οσα εχετε γραψει φοβος , αισθημα αγχους απεριγραπτο , ευθυνης , να μην μπορω να ανταπεξελθω , να νιωθω οτι ειναι εμποδιο πια το μωρο που τοσο ηθελα ! και αλλα πολλα και μονιμα ενα κλαμα ! βεβαια ποτε μα ποτε δεν ενιωσα να κανω κακο στο μωρακι μου και απο την αρχη μεχρι και σημερα το φροντιζω ! εχει καταλαγιασει το αγχος , εχω απευθυνθει σε ψυχολογο και ψυχιατρο αλλα θελει χρονο οπως λενε !!! δεν ξερω τωρα νιωθω μονιμα οτι δεν εχω δυναμεις , λειτουργω μηχανικα και σαν διπροσωπη !!! δεν νιωθω χαρα , ανικανοποιητη με ολα !!!! νιωθω οτι δεν θα φυγει ποτε μα ποτε παρολο το τι λενε ! ( εγω λεω θα ειμαι στην εξαιρεση ) μακαρι ΠΑΝΑΓΙΑ μου μακαρι να γινω οπως πριν συγκροτημενη δυναμικη και χαρωπη !!!!!! και πανω απ ολα να νιωσω την μητροτητα που μου χαρισες και που τοσο ηθελα ( νιωθω πολυ ασχημα που τωρα δεν νιωθω μαμα οπως θα επρεπε ) ΑΡΑΓΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΣΤΙΓΜΗ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ????

first time mommy
31-07-13, 17:24
Καλησπέρα μανούλες! Δεν ξέρω αν είναι το κατάλληλο μέρος να γράψω αυτό που θέλω να σας ρωτήσω αλλά δεν βρήκα κάτι άλλο σχετικό. Δεν ξέρω αν με έχει πιάσει κατάθλιψη, μάλλον είναι και λίγο αργά! Πριν 4,5 μήνες γέννησα το κοριτσάκι μου και ευχαριστώ το Θεό γι' αυτό το θαύμα. Μάλιστα, η γλυκούλα μου, είναι τόσο καλόβολη, κοιμάται όλο το βράδυ από πολύ νωρίς, δεν κλαίει πολύ όταν πεινάει και γενικά δεν με κουράζει. Με τον άντρα μου παντρευτήκαμε και τα κάναμε όλα πολύ γρήγορα (παλιός έρωτας Λυκείου...) καθώς έμεινα έγκυος από την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα χωρίς προφύλαξη. Έτσι ήρθαν όλα λίγο ανακατεμένα, όμως τώρα πια είμαστε πολύ καλά, αν εξαιρέσουμε ότι δεν έχω καμία μα καμία όρεξη για σεξ ούτε καν για φιλιά. Νιώθω πάρα πολύ κουρασμένη και έχω φοβερή υπνηλία. Δεν αντέχω πολλές ώρες να κάθομαι με τη μικρή μου γιατί θέλω να κοιμηθώ ενώ αυτή όχι. Δεν ξέρω είναι πιθανό να έχω πάθει κατάθλιψη? Όπως σας είπα δεν με κουράζει σαν παιδί, και η μητέρα μου με βοηθάει πάρα πολύ. Δεν ξέρω τί γίνεται???? Δυστυχώς, σταμάτησα και να τη θηλάζω και αυτό με στεναχωρεί αρκετά. Τί να κάνω? Από τη μία εγώ που είμαι κομμάτια και από την άλλη ο σύζυγος που έχει σκάσει καθώς και στην εγκυμοσύνη μου δεν είχα καμία όρεξη....

Mariandangela
04-08-13, 17:06
Γεια σας σε όλους. Είμαι ένα νέο μέλος και θα ήθελα τη βοήθειά σας. Έγινα μητέρα για δεύτερη φορά πριν 2 1/2 μήνες. Η πρώτη μου κόρη είναι 6 1/2 χρονών και δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα έως τώρα. Μετά τη γέννηση της δεύτερης κόρης μου και συγκεκριμένα την 7η μέρα παρουσίασα υπέρταση (πέρασα προεκλαμψία λοχείας) αφού μπήκα σε αγωγή με χάπια ρυθμίστηκε η πίεσή μου άρχισα να αγχώνομαι μήπως έχω κάτι πιο σοβαρό και επιρεάστηκα από διάφορα που διάβασα στο internet επισκέφθηκα πολλούς γιατρούς και ένα νοσοκομείο έκανα πολλές εξετάσεις (τριπλεξ καρδιάς, εξ. αίματος ούρων, ακτινογραφίες μέχρι και holder έβαλα γιατί η πίεσή μου που και που, υπέρηχο θυρωειδούς, μετά τον θηλασμό χτυπούσε κάτι υψηλές τιμές) δεν έδειξαν κάτι. Εμένα μου έγινε έμμονη ιδέα ότι έχω κάτι και όταν το ένα σύμπτωμα τελείωνε το άλλο άρχιζε με αποτέλεσμα οι επισκέψεις των γιατρών να μην τελειώνουν. Εν συνεχεία άρχισαν να εμφανίζονται κρίσεις πανικού που πολύ αργότερα έμαθα ότι λέγονται έτσι, φοβόμουνα και ένιωθα ότι πάω να τρελλαθώ, είχα ταχυπαλμία δεν ήξερα γιατί φοβάμαι. Όταν μετά τις εξετάσεις άρχιζα να πείθω τον εαυτό μου ότι δεν έχω κάτι, οι κρίσεις έγιναν εντονότερες και ειδικά σε ώρες που πάω να ξεκουραστώ. Σκέφτομαι διάφορα αρνητικά πράγματα, και να σηκώνομαι από το κρεβάτι ενώ τρέμω ολόκληρη. Υπαρχουν φορές που λέω οτι μετάνιωσα που έκανα δεύτερο παιδί και ότι μια χαρά ήταν η ζωή μου πριν (η αληθεια είναι ότι η πρώτη μου κόρη μας πίεσε πολύ για αδελφάκι και πραγματικά το χαίρεται πιο πολύ από όλους). Μία γιατρός μου συνέστησε βαλεριάνα την όποία έχω πάρει 1-2 φορές μόνο, ένιωσα κάποια ανακούφηση και έχω τρομερή υποστήριξη από σύζυγο και οικογενειακό περιβάλλον. Πως θα αντιμετωπίσω κρίσεις και έχω όντως επιλόχεια κατάθλήψη και αν ναι πότε φεύγει?

m_f_l
04-08-13, 17:34
καλως ηρθα λοιπον και εγω στο κλαμπ της επιλοχειας !!ευχομαι και εγω να περασει πραγματικα γιατι ειναι μαρτυριο !!!! αρχικα αισθανθηκα ολα οσα εχετε γραψει φοβος , αισθημα αγχους απεριγραπτο , ευθυνης , να μην μπορω να ανταπεξελθω , να νιωθω οτι ειναι εμποδιο πια το μωρο που τοσο ηθελα ! και αλλα πολλα και μονιμα ενα κλαμα ! βεβαια ποτε μα ποτε δεν ενιωσα να κανω κακο στο μωρακι μου και απο την αρχη μεχρι και σημερα το φροντιζω ! εχει καταλαγιασει το αγχος , εχω απευθυνθει σε ψυχολογο και ψυχιατρο αλλα θελει χρονο οπως λενε !!! δεν ξερω τωρα νιωθω μονιμα οτι δεν εχω δυναμεις , λειτουργω μηχανικα και σαν διπροσωπη !!! δεν νιωθω χαρα , ανικανοποιητη με ολα !!!! νιωθω οτι δεν θα φυγει ποτε μα ποτε παρολο το τι λενε ! ( εγω λεω θα ειμαι στην εξαιρεση ) μακαρι ΠΑΝΑΓΙΑ μου μακαρι να γινω οπως πριν συγκροτημενη δυναμικη και χαρωπη !!!!!! και πανω απ ολα να νιωσω την μητροτητα που μου χαρισες και που τοσο ηθελα ( νιωθω πολυ ασχημα που τωρα δεν νιωθω μαμα οπως θα επρεπε ) ΑΡΑΓΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΣΤΙΓΜΗ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ????
εγω περασα καταθλιψη πριν τη γεννα...εκει στον 4ο 5ο μηνα με επιασε ενα αισθημα φοβου,οτι κανω κακο στο μωρο που κουβαλαω κ δεν το καταλαβαινω,ειχα μεγαλες φοβιες γενικα...προεπιλοχεια καταθλιψη λεγεται...ηταν χαλια η κατασταση... ο γιατρος μουλεγε να πινω πχ ελληνικο καφε κ ακουγα απο τριτους οτι δεν κανει ο καφες στην εγκυμοσυνη ή μουχε πει ο γιατρος να πινω ντεπον(ειχα ημικρανιες) μεχρι 3 των 1000ων τη μερα κ αλλοι μουλεγαν ΟΧΙ ντεπον,θα κανεις κακο στο παιδι κ τετοια...ειμαι κ ευαισθητη απο τη φυση μου, οποτε το τοσο τοκανα αλλο τοσο στο μυαλο μου...τελικα,χαζομαρεεεεεεεεεες...το παιδακι μια χαρα ειναι...αφου γεννησα την 1η 2η μερα φοβομουν να τον κραταω πολυ ωρα,ενοιωθα οτι θα "σπασει".σαν να κρατουσα την καρδια μου την ιδια ενοιωθα..παλι εκει με κυριεψε φοβος κ ευτυχως ειχα τον αντρα μου εκει ο οποιος ηταν χαλαρος κ ανετος...απο τη ωρα που ηρθαμε σπιτι ομως λες κ ειχα 10 παιδια κανει..ουτε φοβιες ουτε τπτ.ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ ΤΠΤ Κ ΝΑ ΜΗΝ ΑΚΟΘΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ Να θυμαστε οτι οι γυναικες ειμαστε απο τη φυση μας φτιαγμενες να γινουμε μανες..κ μανα δεν εννοω μονο τη γυναικα που γενναει,αλλα τη γυναικα που μεγαλωνει ενα παιδι...ολες οι γυναικες εχουμε αυτο το ενστικτο...εδω μικρα κοριτσακια βλεπεις ν παιζουν με τις κουκλιτσες τους κ βλεπεις πως κανει οτι ειναι μαμα...μην φοβαστε τπτ, κ οταν νοιωθετε οτι κατι δεν παει καλα να θυμαστε οτι ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!!καθε μερα που περναει ειναι καλυτερη κ ο καιρος να ξερετε περναει γρηγορα!!!να χαρουμε τα παιδακια μας!!!οσο για κουραση κ καταπτωση εγω νοιωθω καθημερινα....αυτο δεν λεει κατι....γεννησαμε στο φιναλε,δεν πηγαμε διακοπες ..λογικο ειναι το σωμα μας να αισθανεται την αλλαγη!!!!

m_f_l
04-08-13, 17:50
καλως ηρθα λοιπον και εγω στο κλαμπ της επιλοχειας !!ευχομαι και εγω να περασει πραγματικα γιατι ειναι μαρτυριο !!!! αρχικα αισθανθηκα ολα οσα εχετε γραψει φοβος , αισθημα αγχους απεριγραπτο , ευθυνης , να μην μπορω να ανταπεξελθω , να νιωθω οτι ειναι εμποδιο πια το μωρο που τοσο ηθελα ! και αλλα πολλα και μονιμα ενα κλαμα ! βεβαια ποτε μα ποτε δεν ενιωσα να κανω κακο στο μωρακι μου και απο την αρχη μεχρι και σημερα το φροντιζω ! εχει καταλαγιασει το αγχος , εχω απευθυνθει σε ψυχολογο και ψυχιατρο αλλα θελει χρονο οπως λενε !!! δεν ξερω τωρα νιωθω μονιμα οτι δεν εχω δυναμεις , λειτουργω μηχανικα και σαν διπροσωπη !!! δεν νιωθω χαρα , ανικανοποιητη με ολα !!!! νιωθω οτι δεν θα φυγει ποτε μα ποτε παρολο το τι λενε ! ( εγω λεω θα ειμαι στην εξαιρεση ) μακαρι ΠΑΝΑΓΙΑ μου μακαρι να γινω οπως πριν συγκροτημενη δυναμικη και χαρωπη !!!!!! και πανω απ ολα να νιωσω την μητροτητα που μου χαρισες και που τοσο ηθελα ( νιωθω πολυ ασχημα που τωρα δεν νιωθω μαμα οπως θα επρεπε ) ΑΡΑΓΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΣΤΙΓΜΗ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ????
εγω περασα καταθλιψη πριν τη γεννα...εκει στον 4ο 5ο μηνα με επιασε ενα αισθημα φοβου,οτι κανω κακο στο μωρο που κουβαλαω κ δεν το καταλαβαινω,ειχα μεγαλες φοβιες γενικα...προεπιλοχεια καταθλιψη λεγεται...ηταν χαλια η κατασταση... ο γιατρος μουλεγε να πινω πχ ελληνικο καφε κ ακουγα απο τριτους οτι δεν κανει ο καφες στην εγκυμοσυνη ή μουχε πει ο γιατρος να πινω ντεπον(ειχα ημικρανιες) μεχρι 3 των 1000ων τη μερα κ αλλοι μουλεγαν ΟΧΙ ντεπον,θα κανεις κακο στο παιδι κ τετοια...ειμαι κ ευαισθητη απο τη φυση μου, οποτε το τοσο τοκανα αλλο τοσο στο μυαλο μου...τελικα,χαζομαρεεεεεεεεεες...το παιδακι μια χαρα ειναι...αφου γεννησα την 1η 2η μερα φοβομουν να τον κραταω πολυ ωρα,ενοιωθα οτι θα "σπασει".σαν να κρατουσα την καρδια μου την ιδια ενοιωθα..παλι εκει με κυριεψε φοβος κ ευτυχως ειχα τον αντρα μου εκει ο οποιος ηταν χαλαρος κ ανετος...απο τη ωρα που ηρθαμε σπιτι ομως λες κ ειχα 10 παιδια κανει..ουτε φοβιες ουτε τπτ.ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ ΤΠΤ Κ ΝΑ ΜΗΝ ΑΚΟΘΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ Να θυμαστε οτι οι γυναικες ειμαστε απο τη φυση μας φτιαγμενες να γινουμε μανες..κ μανα δεν εννοω μονο τη γυναικα που γενναει,αλλα τη γυναικα που μεγαλωνει ενα παιδι...ολες οι γυναικες εχουμε αυτο το ενστικτο...εδω μικρα κοριτσακια βλεπεις ν παιζουν με τις κουκλιτσες τους κ βλεπεις πως κανει οτι ειναι μαμα...μην φοβαστε τπτ, κ οταν νοιωθετε οτι κατι δεν παει καλα να θυμαστε οτι ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!!καθε μερα που περναει ειναι καλυτερη κ ο καιρος να ξερετε περναει γρηγορα!!!να χαρουμε τα παιδακια μας!!!οσο για κουραση κ καταπτωση εγω νοιωθω καθημερινα....αυτο δεν λεει κατι....γεννησαμε στο φιναλε,δεν πηγαμε διακοπες ..λογικο ειναι το σωμα μας να αισθανεται την αλλαγη!!!!

marialag
30-09-13, 13:39
Καλησπέρα μόλις γραφτηκα στο φορουμ γιατι αισθανθηκα την αναγκη να μιλησω με καποιον. έχω μια κόρη 3.5 μηνών που είναι μια κουκλα και καλόβολη. Δεν με έχει δυσκολέψει πουθενά απο τη μέρα που γεννήθηκε. Ελάχιστα ξενύχτια, καθόλου κολικοί και γενικά ένα εύκολο μωρό. Παρόλα αυτά η ψυχολογία μου τον τελευταίο μήνα είναι απαίσια. Περνάνε ένα σωρό άσχημες σκέψεις απο το μυαλό μου, ότι δηλαδή η ζωή μου πια τελείωσε. οτι δηλαδή οτι θα ήθελα να κάνω που να μου αρέσει και να με γεμίζει δεν μπορεί να γίνει πια γιατί υπάρχει ένα μωρό τώρα. Αισθάνομαι οτι πέρασα ξαφνικά σε μια κανούργια "γενιά" που είναι πιο κοντά στον θάνατο, οτι "άλλαξα κατηγορία" δηλαδή και με πιάνουν όλο μαύρες σκέψεις. Ξέρω οτι φταίει το γεγονός οτι ο αντρας μου τον τελευταίο μήνα λείπει απίστευτες ώρες λόγω πολλής δουλειάς, ενώ η μαμά μου πρέπει να φροντίζει την γιαγιά μου για την οποία μάθαμε μόλις πριν 2 εβδομάδες οτι έχει καρκίνο, γεγονός που με έχει επηρεάσει ακόμα παραπάνω αφού είναι η γιαγιά που με μεγάλωσε. :cry: Κι έτσι δεν μπορώ να της ζητήσω βοήθεια παρα το γεγονός οτι η ίδια έχει προσφερθεί. Σκέφτομαι, μετά και τα τελευταία γεγονότα που σας είπα να ζητήσω βοήθεια απο ψυχολόγο, γιατί αισθάνομαι πολυ χάλια αλλά νιώθω οτι δεν έχω χρόνο ούτε ακομα και για αυτό. Ξερώ οτι πολλές γυναίκες έχουν βρεθεί σε ανάλογη θέση με τη δική μου και γι' αυτό ξεκίνησα σήμερα με το φόρουμ, για να αισθάνομαι τουλάχιστον ότι δεν ειμαι μόνη...

ευχαριστώ

elenip
30-09-13, 13:52
Καλησπέρα μόλις γραφτηκα στο φορουμ γιατι αισθανθηκα την αναγκη να μιλησω με καποιον. έχω μια κόρη 3.5 μηνών που είναι μια κουκλα και καλόβολη. Δεν με έχει δυσκολέψει πουθενά απο τη μέρα που γεννήθηκε. Ελάχιστα ξενύχτια, καθόλου κολικοί και γενικά ένα εύκολο μωρό. Παρόλα αυτά η ψυχολογία μου τον τελευταίο μήνα είναι απαίσια. Περνάνε ένα σωρό άσχημες σκέψεις απο το μυαλό μου, ότι δηλαδή η ζωή μου πια τελείωσε. οτι δηλαδή οτι θα ήθελα να κάνω που να μου αρέσει και να με γεμίζει δεν μπορεί να γίνει πια γιατί υπάρχει ένα μωρό τώρα. Αισθάνομαι οτι πέρασα ξαφνικά σε μια κανούργια "γενιά" που είναι πιο κοντά στον θάνατο, οτι "άλλαξα κατηγορία" δηλαδή και με πιάνουν όλο μαύρες σκέψεις. Ξέρω οτι φταίει το γεγονός οτι ο αντρας μου τον τελευταίο μήνα λείπει απίστευτες ώρες λόγω πολλής δουλειάς, ενώ η μαμά μου πρέπει να φροντίζει την γιαγιά μου για την οποία μάθαμε μόλις πριν 2 εβδομάδες οτι έχει καρκίνο, γεγονός που με έχει επηρεάσει ακόμα παραπάνω αφού είναι η γιαγιά που με μεγάλωσε. :cry: Κι έτσι δεν μπορώ να της ζητήσω βοήθεια παρα το γεγονός οτι η ίδια έχει προσφερθεί. Σκέφτομαι, μετά και τα τελευταία γεγονότα που σας είπα να ζητήσω βοήθεια απο ψυχολόγο, γιατί αισθάνομαι πολυ χάλια αλλά νιώθω οτι δεν έχω χρόνο ούτε ακομα και για αυτό. Ξερώ οτι πολλές γυναίκες έχουν βρεθεί σε ανάλογη θέση με τη δική μου και γι' αυτό ξεκίνησα σήμερα με το φόρουμ, για να αισθάνομαι τουλάχιστον ότι δεν ειμαι μόνη...

ευχαριστώ

Καλώς ήρθες στην παρέα μας και να σου ζήσει το μωράκι σου.. εάν διαβάσεις θέματα αντίστοιχα στο φόρουμ θα καταλάβεις ότι δεν είσαι μόνη σου... η μετάβαση από την εποχή προ παιδιού και μετά είναι πολύ δύσκολη στην προσαρμογή της... δεν έχεις και πολλά περιθώρια βέβαια :-P δεν είναι π.χ. μία δουλειά που λες ότι λάθος έκανα παραιτούμαι και θα ψάξω κάτι άλλο.... αυτό που θα πρέπει να συνηδειτοποιήσεις είναι ότι η ζωή σου είναι διαφορετική τώρα... για το εάν θα είναι καλώς διαφορετική ή κακώς διαφορετική κρίνεται από εμάς πια.... θα πρέπει να βλέπεις τα θετικά τα οποία είναι πολλά.... σίγουρα οι καταστάσεις γύρω μας (π.χ. ασθένεια δικού σου ανθρώπου) σε επηρεάζουν αλλά δεν παίζουν καταλυτικό ρόλο.. .. καταλυτικό ρόλο παίζει στην ζωή σου πια αυτό το παιδί... ναι θα πρέπει κάποια πράγματα να τα αφήσεις πίσω και να τα ξεχάσεις αλλά όχι όλα... π.χ. εάν σου λείπει ένας καφές με μία φίλη σου, θα αφήσεις το παιδί στη μαμά σου και θα πας... είσαι από τις τυχερές του φόρουμ που το παιδί δεν σε έχει ταλαιπωρήσει με τα γνωστά... υπάρχουν κοπέλες εδώ μέσα (βλέπε εμένα) που δεν έχουν βοήθεια από πουθενά.. εγώ π.χ. πρέπει να πάω στην επαρχία που μένει η μαμά μου για να της αφήσω το παιδί και να πάω για ένα καφέ μόνη με φίλη μου.... θα πρέπει να προσαρμόσεις την ζωή σου στα νέα δεδομένα... και αυτά τα νέα δεδομένα είναι ευχάριστα, όπως ο ερχομός ενός παιδιού.... σίγουρα κάθε προσαρμογή δεν είναι εύκολη αλλά αυτή τη στιγμή έχεις ένα μωράκι που είσαι το σημείο αναφοράς του... πλέον το "εγώ" μας έρχεται σε δεύτερη μοίρα... για να πάρεις τα πάνω σου θα πρέπει να βρεις τις ισορροπίες σε αυτή την νέα εποχή... και με το μωρό και με τον άντρα σου και με τους δικούς σου ανθρώπους... θέληση να έχεις μόνο και θετική σκέψη... εάν νιώθεις ότι ένας ψυχολόγος θα σε βοηθήσει μπορείς να πας... αυτό όμως που νομίζω ότι σου λείπει πιο πολύ είναι ένας άνθρωπος να μοιραστείς τα συναισθήματά σου.. εμείς εδώ είμαστε πάντως!!!!

BabyCute
30-09-13, 14:46
Αγάπη μου το έχει περάσει τόσος πολύς κόσμος αυτό!!! Τρία πράγματα:
1) ο ψυχολόγος θα σε βοηθήσει παρά πολύ!!! Εχει σώσει πολλές γυναίκες! Το να ανοίξεις την καρδιά σου και να μιλήσεις σε κάποιον που δεν σε ξέρει ήδη και είναι και επαγγελματίας είναι πολύτιμο και θα σου αλλάξει την ζωή!
2) πήγαινε στο πάρκο και στους παιδοτοπους και άρχισε να επικοινωνεις με άλλες μανούλες - εδώ που μένω έχουν ήδη προγράμματα για να γνωρίζονται οι εγγυες τη ίδιας περιοχής λίγο πριν γεννήσουν και να κάνουν φιλίες και να είναι μαζί όταν έρθουν τα μωρά και τους.. Αποδείχτηκε οτι βοήθησε να αποτραπεί η κατάθλιψη!!

3) υπάρχει μια βιταμίνη η ινοσιτολη (inositol powder) που ενώ είναι για μαλλιά, δέρμα κλπ έχει αποδειχτεί οτι βοηθάει για την κατάθλιψη!! Αν δεν την βρεις στο φαρμακείο σου θα την βρεις online

Ανοιξε την καρδιά σου, μίλησε σε κάποιον και σκέψου οτι τα καλα της ζωής τώρα αρχίζουν που έχεις το μωρακι σου

Victori@
01-10-13, 09:23
Marialag το πιο σημαντικό βήμα το έχεις ήδη κάνει. Παραδέχεσαι όχι μόνο ότι αντιμετωπίζεις δυσκολίες αλλά και ότι χρειάζεσαι βοήθεια. Θα σε συμβούλευα να βρεις το χρόνο έστω για μια επίσκεψη σε ψυχολόγο, να δεις ότι θα σε βοηθήσει πάρα πολύ και σύντομα θα αφήσεις πίσω σου όλες τις αρνητικές σκέψεις. :p

MAmom?
25-11-13, 14:08
Γεια σας κορίτσια.. θα ήθελα κι εγώ να σας πω τη δική μου ιστορία.

Πάντα ήμουν τελειομανής και έκανα κάθε προσπάθεια να διακριθώ, να πάρω υποτροφίες κτλ. Εδώ και 2 χρόνια κάνω διδακτορικό και αυτή τη στιγμή βρίσκομαι κάπου στη μέση.

Γέννησα δίδυμα αγοράκια πριν 4 μήνες. Από την αρχή της εγκυμοσύνης μου υποβλήθηκα σε διάφορες πιέσεις. Έκανα εξωσωματική και πήρα πολλές ορμόνες και για να μείνω έγκυος, και για να κρατήσω τα μωράκια. Η εγκυμοσύνη μου ήταν πολύ δύσκολη -με δυο μωρά άρχισα να φουσκώνω πολύ νωρίς και οι ενοχλήσεις δε με άφησαν ούτε μια μέρα. Ταυτόχρονα προσπαθούσα να διαβάσω εντατικά για το διδακτορικό μου, πιστεύοντας ότι μπορούσα να το τελειώσω πριν γεννήσω. Όσο ήμουν έγκυος δεν κοιμήθηκα φυσιολογικά κανένα βράδυ, πολλές φορές μάλιστα σηκωνόμουν και έκλαιγα στη μέση της νύχτας γιατί είχαν σπάσει τα νεύρα μου που δεν μπορούσα να κοιμηθώ... Τον τελευταίο μήνα πριν γεννήσω ανέβαζα πίεση και είχα εμβοές, δηλαδή άκουγα τον χτύπο της καρδιάς μου 24 ώρες το 24ωρο μέσα στο κεφάλι μου... νόμιζα ότι θα τρελαθώ!

fast forward στη γέννα, η οποία έγινε απρογραμμάτιστα στη μέση της νύχτας -"αποκόλληση πλακούντα" μου είπαν, "κινδυνεύεις να χάσεις το ένα μωρό" και με έχωσαν στο χειρουργείο για καισαρική. Ούτε η μητέρα μου δεν πρόλαβε να έρθει, κάτι μου πείραξε πάρα πολύ. Στο χειρουργείο είχα τόσο άγχος και έκλαιγα τόσο πολύ, που αναγκάστηκαν να μου κάνουν ολική νάρκωση. Μια ώρα μετά ήμουν μαμά και μάλιστα με 2 μωρά!

Ο πρώτος καιρός στο σπίτι με δυο μωρά ήταν τρομερά δύσκολος. Κοιμόμουν ελάχιστα, 4-5 ώρες στο 24ωρο κι αυτό σε διαστήματα της 1-1,5 ώρας. Η μητέρα μου ενώ ήταν εκεί για να βοηθήσει, τελικά μου δημιουργούσε πρόσθετο άγχος γιατί φερόταν σα να τα ξέρει όλα και μάλιστα με απειλούσε ότι θα πάρει πρωτοβουλία να κάνει διάφορα πράγματα (π.χ. "Θα ανοίξω με παραμάνα τη θηλή των μπιμπερό για να τρώνε τα μωρά γρηγορότερα" ή τους έδινε να γλύφουν μπισκότα σοκολάτας :shock::shock::shock:). Είχα όμως τόσο μεγάλη ανάγκη από βοήθεια και από ύπνο, που δεν της έλεγα τίποτα -απλά κατάπινα το άγχος και το θυμό μου προκειμένου να εξοικονομήσω 2 ώρες να κοιμηθώ... Στο τέλος δεν κοιμόμουν κιόλας, γιατί είχα μεγάλη υπερένταση.

Να μην τα πολυλογώ, το άγχος μου αντί να μειώνεται, αυξάνονταν. Έφτασα στους 2,5 μήνες μετά τη γέννα να έχω τα εξής συμπτώματα:
- απαισιοδοξία, μαυρίλα, μια αίσθηση ότι είμαι φυλακισμένη, υπηρέτρια των μωρών και ότι ποτέ ξανά δε θα αισθανθώ σα φυσιολογικός άνθρωπος και κυρίως ότι δε θα μπορέσω να τελειώσω το διδακτορικό μου
- συχνές κρίσεις/ξεσπάσματα με τσιρίδες και κλάμματα, απειλές ότι θα αυτοκτονήσω και ότι θέλω να πεθάνω
- δεν μπορούσα να κοιμηθώ, ακόμη και αν ο άντρας μου και η μαμά μου αναλάμβαναν επι τούτου μερικές ώρες ώστε να μπορέσω να ξεκουραστώ
- οι καθημερινές δουλειές των μωρών (σιδέρωμα, αποστειρώσεις) μου φαινόταν ένα βουνό.. Νόμιζα ότι όλα πρέπει να είναι τέλεια, το σπίτι συμμαζεμένο και καθαρό, τα μπιμπερό γεμισμένα με νερό ακριβώς με όσα ml πρέπει, τα ρούχα τους πατημένα στο σίδερο και κολλαριστά...
- ένιωθα τύψεις ότι επειδή είναι δυο τα μωρά δεν μπορώ να αφιερώσω όση ώρα χρειάζεται στο καθένα
- πολλές φορές που κρατούσα κάποιο μωρό που έκλαιγε για πολλή ώρα και δεν σταματούσε, και είχα κάνει πια τα πάντα αλλά τίποτε δεν είχε αποτέλεσμα, φαντασιωνόμουν ότι το πετάω με δύναμη στον τοίχο και ότι σταματάει :oops:

Τα πράγματα όλο και χειροτέρευαν. Ώσπου μια μέρα έχασα την υπομονή μου με το ένα μωρό γιατί δεν έτρωγε, και άρχισα να του φωνάζω.. ήθελα να το δείρω :oops::oops:. "Χρειάζεσαι βοήθεια" μου είπε ο άντρας μου, και είχε δίκιο. Στο παρελθόν έχω κάνει ομαδική ψυχοθεραπεία και ήμουν σε θέση να καταλάβω ότι είχε δίκιο. Ξεκίνησα λοιπόν να πηγαίνω σε ψυχολόγο, μια άριστη επιστήμονα που τη γνωρίζω πολλά χρόνια και την εκτιμώ βαθύτατα. Ο καιρός όμως περνούσε, κι εγώ δεν είχα σημαντική βελτίωση. Μάλλον το άφησα να εξελιχθεί πολύ, ενώ έπρεπε να το έχω αντιμετωπίσει νωρίτερα. Εν τέλει κατέληξα να παίρνω αντικαταθλιπτικά χάπια.

Πριν 2 εβδομάδες έγινε μια τεράστια αλλαγή μέσα μου. Δεν οφείλεται αποκλειστικά στα χάπια, γιατί τότε τα έπαιρνα μόνο 1 εβδομάδα και δεν είχαν ενεργήσει ακόμη. Σίγουρα οφείλεται στο γεγονός ότι άρχισα να επανέρχομαι ορμονικά (μου ήρθε περίοδος και άρχισαν να πεφτουν τα μαλλιά μου). Επίσης σίγουρα οφείλεται στο ότι τα μωρά μεγάλωσαν αρκετά και άρχισαν τα γελάκια και τα αγκου, δηλαδή αρχίσαμε να επικοινωνούμε. Ένα σημαντικό γεγονός μου έδωσε την τελική ώθηση -με ταρακούνησε και με έκανε να σκεφτώ τα πράγματα πολύ πιο ξεκάθαρα, και ξαφνικά σα να ήρθαν όλα τα πράγματα στη θέση τους. Καθετί μπήκε στο "κουτάκι που του αξίζει", όπως το είπα στην ψυχολόγο. Κατάλαβα ότι τα παιδιά μου, το χαμόγελο, η υγεία και η ευτυχία τους είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα στον κόσμο. Ότι η δουλειά μου και οι σπουδές μου είναι κι αυτές σημαντικές, αλλά όχι τόσο όσο τα παιδιά μου, και ότι είμαι διατεθειμένη να θυσιάσω ένα μέρος της επαγγελματικής μου φιλοδοξίας για το χαμόγελο των παιδιών μου. Ότι εγώ και μόνο εγώ μαζί με τον άντρα μου (και όχι η μαμά μου) αποφασίζουμε για το πως θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας.

Η περίοδος αυτή με σημάδεψε για πάντα και θεωρώ ότι έχω πολλή δουλειά να κάνω με τον εαυτό μου. Έχω ανάμικτα συναισθήματα για τους πρώτους αυτούς μήνες των μωρών. Αφενός βρέθηκα σε τόσο μεγάλη θλίψη και απόγνωση, που δεν έχω ξαναβρεθεί στη ζωή μου και κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να περάσει. Αφετέρου όμως με βοήθησε να καταλάβω πολλά, να ξεκαθαρίσω τις προτεταιότητές μου και εν τέλει να συνδεθώ με τα μωρά μου.

Θέλω να πω σε όλες τις μανούλες που υποφέρουν, να μην υποφέρουν σιωπηλά. Να ζητήσουν βοήθεια. Ότι υπάρχει ελπίδα, και ότι κάποια στιγμή τα πράγματα ξεκαθαρίζουν! Το να έχεις παιδιά και να περνάς χρόνο μαζί τους είναι το πιο πολύτιμο δώρο σ΄αυτή τη ζωή και τίποτε αλλο δεν μπορεί να υποκαταστησει το μεγαλείο τη μητρότητας και του να έχεις τη δική σου οικογένεια.

Ειρηνη Μ
25-11-13, 14:20
Χαίρομαι πραγματικά που έχουν βελτιωθεί τα πράγματα.
Δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργο που κοντεψες να χάσεις τον έλεγχο όταν έχουν προηγηθεί ενέργειες για εξωσωματική, εξωσωματική, ξαφνικός τοκετός και όλα αυτά σε μια αγχωτική κατάσταση...
Προσπάθησες να τα χωρέσεις όλα μονομιάς : δίδυμα, διδακτορικό,δική σου προσωπική ξεκούραση , ρόλο μάνας, ρόλο συζύγου, δεν γίνεται , είναι ανθρωπίνως αδύνατο...
Εδώ με ένα παιδί τα παίζεις στην αρχή , εσύ με δίδυμα ...
Έυτυχώς κορίτσι μου που βελτιώθηκε η κατάσταση
Να χαίρεσαι τα παιδιά σου και καλή επιτυχία στο διδακτορικό σου !

MAmom?
25-11-13, 14:34
Σ' ευχαριστώ πολύ Ειρήνη ;)

ksotikoula
02-01-14, 17:21
Εμενα η καταθλιψη αρχισε να μου χτυπαει την πορτα καμια βδομαδα μετα απο οταν βγηκα απο το νοσοκομειο. Δεν ειχα ποτε αγχος για τη φροντιδα του παιδιου ουτε με πτοησε η αυπνια, αλλα αρχισα να εχω προβληματα με τον θηλασμο: ραγαδες και στις δυο θηλες, τοσο που βλεπα δευτερη στιβαδα δερματος. Ο πονος δεν υπηρχε! Ειχα ακουσει γυναικες που ελεγαν οτι πονεσαν περσσοτερο στο θηλασμο απο οτι στη γεννα και ελεγα υπερβολες για να μην πανικοβαλλεται ο κοσμος με τη γεννα. Η μικρη να κοιμαται μονο στο στηθος και να μην ταχταριζεται με τιποτε εφοσον μυριζε το γαλα και δεν ησυχαζε αλλιως. Αφηστε που απο τον πονο δεν μπορουσα να την κρατησω στην αγκαλια. Αυτο με αποξενωσε απο το παιδι. Ειχα ενα κουκλακι με το οποιο επαιζαν ολοι και εκεινο οταν με εβλεπε εβαζε τα κλαματα. Μου πηρε καιρο να καταλαβω οτι ηταν απο τη λαχταρα του για μενα και το γαλα και σκεφτομουν αυτο το παιδι δεν με αγαπαει καθολου.

Επιπλεον εκανα τη βλακεια να την κρατησω ολομαναχη τον πρωτο καιρο παρολο που και η μανα και η πεθερα ειναι νεες και δεν δουλευουν. Βασικα απο την εγκυμοσυνη ακομα με αφηναν να σιδερωνω προικες και ρουχα μονη μου με το σιδερο μεσα εξω ενω ειχαν και οι δυο πρεσσες και πρηζονταν τα ποδια μου και στεναχωριομουν κι ελεγα στον αντρα μου αυτες ειναι στην κοσμαρα τους δεν θα με βοηθανε καθολου, αλλα αυτος ελεγε θα αλλαξουν τα πραγματα. Οταν ομως ζητησα βοηθεια στην καθαριοτητα η πεθερα ειπε ειχε ιλιγγο και να παρουμε γυναικα και η μανα μου ελεγε μονο αυτη θα κανει δουλειες στο σπιτι; Τελοσπαντων βοηθουσαν στο φαγητο τουλαχιστον αλλα μονο στο να το φερουν σπιτι και να οι συμβουλες να τρως που θηλαζεις αλλα κανεις να μου κρατησει το παιδι εστω ενα τεταρτο να φαω παρα με παιρνανε τηλ και δεν ειχα με ποιο χερι να απαντησω. Και δεν ελεγα τιποτε γιατι και οι δυο ανηκαν σε γενια που μεγαλωσε εντελως μονη τα παιδια της και η μανα μου δουλευε κιολας. Αλλα καμια δεν εκανε αποκλειστικο θηλασμο να ξερει το ζορι. Στο τελος αρχισαν να με βρισκουν κλαμμενη και αρχισαν να ερχονται κανα διωρο το μεσημερι να κανω κανα ντους και να ξεκουραστω. Πρωτα η πεθερα και μετα η μανα μου θιγμενη που ειπαμε πρωτα στην πεθερα.

Ηταν ομως και καλοκαιρι και χωρις τεντες το σπιτι και επειδη ζοριζονταν και οι δυο να ερχονται (το σπιτι μας ειναι μακρια και απο τις δυο) ειπε η μανα μου να πηγαινω πρωι εως απογευμα στο πατρικο μου. Εγω δεν ηθελα δεδομενου οτι επρεπε να προσαρμοστουμε στην δικη μας πραγματικοτητα και σπιτι συν του οτι η μανα μου ειναι τυπος αγχωδης, παρεμβατικος και ποτε δεν ειχαμε πολυ καλη σχεση. Αλλα για να μην ταλαιπωρω το μωρο πηγα. Εκει ηταν που σκοτωθηκαμε. Επεμενε να τα κανω ολα με το δικο της τροπο, ερχοταν απο πανω μου την ωρα που θηλαζα και αρχιζε τα δεν πινει το μωρο και με αγχωνε. Οταν τελος της ειπα οτι εγω ειμαι που παιρνω τις αποφασεις για το παιδι μου και δεν ειμαι υποχρεωμενη να την υπακουω, βγηκα αχαριστη και δεν κανω τιποτε περα του να θηλαζω και εμ, βεβαια μου γινονται ολες οι δουλειες και αν θελω τη βοηθεια της θα τη δεχομαι οπως μου τη δινει. Ειπα οχι ευχαριστω, της τα χωσα κιολας που μου ελεγε οτι την εχω για υπηρετρια γιατι ηρθε 2 φορες στις τελευταιες βδομαδες που ημουν εγκυος να μου καθαρισει το σπιτι, λες και ηταν κατι το τρομερο και αν ηθελε ας μην το εκανε παρα να μου το χτυπαει. Και τελος το μονο που την μεταπεισε καπως ηταν που της ειπα μη γυρισει ποτε και πει οτι την αποξενωσαμε απο την εγγονη της γιατι τη μια βδομαδα που μου κρατουσε μουτρα δεν μιλουσε και στο μωρο.

Με αυτα κι αυτα περασα μεγαλο λουκι στη λοχεια. Αισθανομουν οτι οι σαραντα μερες ειναι τα σαραντα του μακαριτη του εαυτου μου που δεν θα εβρισκα ποτε και πιστευα οτι ισως τοσες ειναι οι μερες που χρειαζονται μεχρι να σου τσακιστει το ηθικο και να το παρεις αποφαση οτι η μερα της μαρμοτας ειναι η ζωη σου απο δω και μπρος. Και μου στοιχισε πολυ που επρεπε να υποχρεωθω ξανα σε ανθρωπους που ανεχτηκα σε ολη την εφηβεια και αυτοι να ειναι οι δικοι σου κιολας. Δεν λεω ο πατερας μου ηταν πιο ηπιος αλλα δεν καταλαβαιναν την αναγκη μου να βγω εξω εναν περιπατο. Και αφου δεν κραταγαν το μωρο που πεινουσε καθε τρεις και λιγο με χρειαζοταν, κριτικαραν κιολας να το παιρνω εξω ιουνιο μηνα μη παθει τιποτα.

Συν τοις αλλοις επειδη δεν ημουν ποτε η γυναικα που βλεπει μωρο και λιωνει, κι επειδη για μωρο αποφασισα μονο οταν ειδα οτι ο συζυγος μου το θελει και θα βοηθαει, αρχισα να σκεφτομαι μηπως τελικα δεν ειμαι για τετοια πραγματα. Δεν ενιωθα ανεπαρκης. Και το παιδι καλα το προσεχα, και βαρος επαιρνε, αλλα εγω ενιωθα δυστυχισμενη.

ksotikoula
02-01-14, 17:45
Τελικα η λυση ηρθε απο τον συντροφο μου που ηταν πολυ υποστηριχτικος. Τους γραψαμε ολους και πηγαμε ενα σαββατοκυριακο θαλασσα. Ειδαμε οτι τα καταφερναμε και πηγαμε και διακοπες μια βδομαδα οταν η μικρη ηταν τριων. Μη φανταστειτε τιποτα το τρελο, αλλα και μονο που ξυπνουσα στις εφτα και προλαβαινα μιση ωρα μπανιο ανενοχλητη στην πισινα με βοηθησε να ξελαμπικαρω λιγο και να δυναμωσω. Στη συνεχεια αρχισα να χρησιμοποιω μαρσιππο και να βγαινω καθε μερα μια βολτα μαγαζια για να οργανωσω βαφτισια (οι δικοι μου λειψανε ενα μηνα και τα εκανα μονη μου) και ετσι βρηκα τις ισορροπιες μου.

Τωρα η μικρη ειναι 7 μηνων. Που και που ομως νιωθω ακομη μελαγχολια. Περναω κοντα στο δεκαωρο μαζι της και δεν εχω πως να την απασχολησω. Κοιμαται μονο ξαπλωμενη και συνδεδεμενη με το στηθος οποτε δεν μπορω να ασχοληθω με τιποτε περα απο το ταμπλετ. Ειναι πρωιμη πολυ και θελει να την περπαταω σε ολο το σπιτι ολη την ημερα και για μενα που ημουν παντα ανθρωπος με πνευματικα ενδιαφεροντα μου στοιχιζει που δεν μπορω να κανω πολλα πραγματα. Οι γνωστοι μας αποφευγουν η θεωρουν οτι δεν μπορουμε να βγουμε επειδη εχουμε παιδι η δεν κανουν παραχωρησεις για καφετεριες χωρις τσιγαρο η ωρες κοντα στις 7-8. Και το κακο ειναι οτι ολοι εξακολουθουν να βοηθουν να κρατησουμε ολοι μαζι το παιδι. Οχι να το κρατησουν μονοι τους οποτε δεν νιωθω να ξεκουραζομαι. Δεν ειναι λιγες φορες που καθομαι να φαω και μου φερνουν τη μικρη πανω απο το κεφαλι και λενε δες τι κανει η μαμα. Και κου ερχεται να φωναξω να με αφησουν λιγο μονη μου. Εχω τασεις φυγης, οχι εγκαταλειψης προς το παιδι που ευτυχως δεν ειδα ποτε αρνητικα, αλλα αρχιζω να βλεπω ως διεξοδο τη δουλεια και πραγματικα ο επαγγελματικος εαυτος ειναι ο μονος που δεν με ενοιαζε και ποτε να ξαναβρω, αλλα ισως αποβει η σωτηρια μου.

Προσφατα συνειδητοποιησα και γιατι τοσους μηνες εξακολουθω να σκεφτομαι τη γεννα. Ενταξει ειναι δυνατη εμπειρια και η δικια μου ηταν και δυσκολη: η μικρη ειχε τριπλη περιτυλιξη και επεφταν οι σφυγμοι της αλλα τη γεννησα φυσιολογικα και για αρκετη ωρα ελεγα στον εαυτο μου σπρωξε γιατι αν το μωρο πεθανει δεν θελω να εχω τυψεις οτι δεν προσπαθησα. Και αναρωτιομουν τους επομενους μηνες αν πασχω απο μετατραυματικο στρες, αλλα παλι δεν ενιωθα σημαδεμενη απο την εμπειρια. Ο λογος που σκεφτομουν τοσο εντονα τη γεννα ηταν απλα οτι αυτο ηταν το τελευταιο γεγονος που συνεβη σε μενα σαν ξωτικουλα. Απο κει και περα ηταν σαν να μην ειχα ζωη. Ελπιζω καποια στιγμη να ανεξαρτητοποιηθει η μικρη μου που με θελει διπλα της συνεχεια και να βρω λιγη απο την προηγουμενη ζωη μου. Γιατι πιστευα οτι οταν γινεσαι μητερα στριμωχνεις καπου και αυτη την ιδιοτητα δινοντας προτεραιοτητα, αλλα οχι οτι σταματας να αισθανεσαι ανθρωπος. Αυτα δεν τα σκεφτομαι συνεχως αλλα ωρες ωρες με πνιγουν, ειδικα αν ειναι κουραστικη η μερα.

nitsa_ge
03-01-14, 13:04
Κορίτσια, δεν έχω διαβάσει όλο το θέμα και δεν ξέρω αν έχει ξαναναφερθεί: για την επιλόχειο κατάθλιψη υπάρχει το κέντρο Φαιναρέτη στην Ν.Σμύρνη (http://www.fainareti.gr/) που είναι μη κερδοσκοπικό και παρέχει δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη (επίσης βοηθάει και σε πρακτικά θέματα και απορίες για την περιποίηση του μωρού ή τον θηλασμό - μπορείτε ακόμα και να κλείσετε ραντεβού να πάτε εκεί με το μωράκι να το δουν πώς θηλάζει κλπ αν αντιμετωπίζετε πρόβλημα).

AndieMarquise
29-06-14, 01:07
γεια σας και απο μενα. διαβασα πολλες απο τις απαντησεις σας. διεκρινα καποια κοινα στοιχεια,μιας κι εγω πασχω απο επιλοχειο καταθλιψη και μαλιστα βαριας μορφης. εχω εναν μπεμπη 9,5 μηνων και γεννησα με καισαρικη.2 μερες μετα ξεκινησαν τα εντονα ξεσπασματα,κλαματα,υστεριες,μεχρι που ορμησα σε μια μαια δε θυμαμαι καν γιατι.επισης δεν ειχα γαλα,ο μπεμπης δεν ετρωγε,εχασε 300γρ σε 2 μερες κ επεσε το ζαχαρο στο 40,παραλιγο να πεσει σε κωμα.(τραγικα λαθη που εγιναν απο μαιες του ελενα το οποιο παραδοξως υποστηριζει το θηλασμο αλλα ειπαμε οχι κι ετσι). τελοσπαντων περασα τις πιο δυστυχισμενες ημερες της ζωης μου,που για αλλες ειναι οι πιο ευτυχισμενες. πηγαμε σπιτι,τσουπ τα πεθερικα επισκεψη απτο εξωτερικο 20 μερες. επισης ξεσπασματα,κλαματα,κανενα δεσιμο με το μωρο,εκανα καποιες υστατες προσπαθειες για θηλασμο,κατι αρχισα να βγαζω,μαθαινω οτι η μαμα μου ειχε ενα ατυχημα,επαθα σοκ,τελικα δεν ηταν κατι σοβαρο αλλα ο τροπος που το εμαθα ηταν τραγικος.αυτο ηταν κ το τελειωτικο χτυπημα,το γαλα κοπηκε. κλαμα κλαμα κλαμα κλαμα κλαμα...
το μωρο δε με ηθελε,εκλαιγε. στους αλλους καθοταν ομως.αυτο με ποναγε πολυ. ο αντρας μου με στηριξε οσο μπορουσε,αλλα επρεπε κ να δουλεψει. εμεινα μονη μου με το μωρο αγκαλια να κλαιμε παρεα. ο καιρος περασε κι εγω πλεον ειχα απομονωθει εντελως,χωρις καμια βοηθεια,καθολου παρεα.εκοψα απο φιλους,απο βολτες,παραμελησα τον εαυτο μου μεχρι αηδιας.εκανα τα βασικα με το μωρο,οσα επρεπε να κανω.ταισμα,αλλαγμα,μπανιο,υπνο. τιποτα λιγοτερο τιποτα περισσοτερο.
το μωρο μεγαλωνε,αρχισε να καταλαβαινει και να εισπραττει τη συμπεριφορα μου. γκρινιαζε.ασταματητα. ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ. αρχισα να εκνευριζομαι.δεν με αφηνε σε χλωρο κλαρι. εκλαιγα,φωναζα,εβριζα.μετανιωνα που εγινα μανα,γιατι πολυ απλα 'δεν ειμαι εγω γιαυτα'. τραβηξα τα μαρτυρια οταν ειχε κολικους,οταν εβγαζε δοντι,οταν ειχε κ εχει ακομα δυσκοιλια. βαριεται σε δευτερολεπτα.πλεον ειναι 9,5 μηνων και ειναι 10 φορες χειροτερα απο πριν.
πηγα στο γυναικολογο μου για το τσεκαπ μετα τη γεννα,του ειπα τι μου συμβαινει.με εστειλε πακετο στον ψυχιατρο.δεν πηγα.περασαν 2 μηνες μεχρι να το αποφασισω.και αυτο γιατι ο αντρας μου με απειλησε οτι θα στειλει το μωρο στα πεθερικα μου να το μεγαλωσουν,οταν μια μερα γυρισα κ του ειπα πως ''θα το σκοτωσω και μετα θα αυτοκτονησω''. επισης μια φορα το αφησα να κλαιει κ επεσε απτο κρεβατι με το κεφαλι. αδιαφορω,δε θελω να παιξω,να γελασω,να ασχοληθω.εχω χασει καθε ενδιαφερον για τη ζωη και ολα οσα την περιβαλλουν,δεν αφηνω τον αντρα μου να με ακουμπαει νιωθω απεχθεια και τον θεωρω συνυπευθυνο για τα δεινα που περναω. βγαζω το μωρο βολτα και κοιτω με μισος ολο τον κοσμο,λες και ευθυνονται αυτοι που νιωθω εγω ετσι.θελω πραγματικα να τους δολοφονησω.
ο γιατρος με εβαλε αμεσα σε θεραπεια με αντικαταθλιπτικα. συγκεκριμενα με ladose. ''θα αργησεις να γινεις καλα αλλα καποια στιγμη θα περασει''. κ αναρωτιεμαι οοολα αυτα που περιεγραψα πιο πανω,και ακομη περισσοτερα,πως θα περασουν ετσι ευκολα?μονο με ενα χαπι? κ μεχρι τοτε πως μπορω να εμπιστευτω τον εαυτο μου με ενα μωρο που χρειαζεται μια μαμα κ το μονο που εισπραττει ειναι ενα κενο βλεμμα? δεν θα επηρεαστει ανεπανορθωτα ο ψυχισμος του? η προσωπικοτητα του? τι ανθρωπος θα γινει μεθαυριο οταν θα εχει νιωσει την απορριψη απο τοσο μικρος? τα σκεφτομαι ολα αυτα πριν κοιμηθω αλλα δεν με παιρνει ο υπνος. πιστευω πως θα ειχα ηδη αυτοκτονησει αλλα το μετανιωσα γιατι σκεφτηκα πως δεν θα εχουν λεφτα να με θαψουν και κυριως γιατι θα ρωτουσε ο μπεμπης 'γιατι δεν εχω μαμα' και θα του ελεγαν 'γιατι η μαμα σου που δεν σε ηθελε ηταν τρελη κ πηδηξε απτο μπαλκονι'...

αυτα.

Marirena
29-06-14, 15:19
Καλή μου κοπέλα, δεν ξέρω αν ο γιατρός σου πέρα από την φαρμακευτική αγωγή, που καλά κανεις και παίρνεις , σε υποστηρίζει και ψυχοθεραπευτικά. Αν όχι, θα ήταν πολύ καλό να βρεις κάποιον, κάποια με τον οποίο θα μπορέσεις νακάνεις και ψυχοθεραπεία, γιατί πολύ σωστά λες, πως μόνο με ένα χάπι δεν θα φύγουν όλα αυτά. Η ψυχοθεραπεία θα σου δώσει την ευκαιρία να αφηγηθείς και να καταλάβεις το πως δικά σου βιώματα εκφράζονται τώρα έτσι. Ως εδω ότι έγινε έγινε. Υπάρχει χρόνος για να διορθωθούν, αλλά γνώμη μου είναι πως δεν γίνεται χωρίς ψυχοθεραπεία. Αν το σηκώνει το βαλάντιό σας, πήγαινε χθες! Αν δεν το σηκώνει, ξέρω πολύ καλά πως πλέον οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας κατανοούν και παίρνουν πολύ λιγότερα, επίσης υπάρχουν κι άλλες δομές, εδώ είμαστε και μιλάμε. Υπάρχει λύση.

argini
29-06-14, 16:06
Aν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα βρείτε μια κοπέλα πχ βρεφονηπιοκόμο με εμπειρία και αγάπη για τα μωρά για να σε βοηθάει 2-3 ώρες την ημέρα. Η παρουσια της θα αποφορτήσει εσένα και πιθανώς θα ανακουφίσει το μωρό που θα αισθανθεί περιποίηση από έμπειρα και ψυχραιμα χέρια. Τουλάχιστον μέχρι να βρεις τον εαυτό σου...Τωρα τα αντικαταθλιπτικα χρειάζεατι να κάνουν επίπεδα για να αρχίσει η δράση του αλλά σιγορα η ταυτόχρονη ψυχοθεραπευτικη προσέγγιση θα βοηθούσε.

AndieMarquise
29-06-14, 22:52
γεια σας και παλι. εχετε δικιο για την ψυχοθεραπεια. ομως δυσκολα μπορουμε να το αντεξουμε οικονομικα. η αληθεια ειναι πως απο τοτε που εμαθα τεκμηριωμενα πια οτι πασχω, εχω ανοιχτει περισσοτερο σε καποια ατομα του περιβαλλοντος μου. οι στενοι μου συγγενεις δεν δειχνουν κατανοηση ισως και απο αγνοια,περισσοτερο λαμβανω σχολια του στυλ 'κανε κουραγιο,θα το παλεψεις μονη' ή 'εισαι επικινδυνη,δεν πρεπει να εισαι μαζι με το μωρο' και διαφορα αλλα.
μονη μου ΔΕΝ μπορω να το παλεψω.αυτο ειναι το μονο σιγουρο.το προσπαθησα εδω και μηνες και ετσι κατεληξα σε βαρυτερης σημασιας καταθλιπτικη συμπεριφορα.
δεν ειχα ξαναμπει στο φορουμ απο τοτε που ημουν εγκυος στο μηνα μου.κ σημερα ειμαι εδω βλεποντας πως παρα πολλες αλλες γυναικες εχουν/ειχαν το ιδιο προβλημα με μενα.αυτο μου δινει κουραγιο γιατι ξερω οτι δεν ειμαι η μονη.και ξερω οτι θα το ξεπερασω καποια στιγμη.
ελπιζω να μπορεσω να ξανακοιταξω το μωρακι μου με αγαπη και στοργη και να του δωσω οσα περισσοτερα μπορω σαν μητερα,πριν να ειναι αργα...

argini
30-06-14, 11:36
γεια σας και παλι. εχετε δικιο για την ψυχοθεραπεια. ομως δυσκολα μπορουμε να το αντεξουμε οικονομικα. η αληθεια ειναι πως απο τοτε που εμαθα τεκμηριωμενα πια οτι πασχω, εχω ανοιχτει περισσοτερο σε καποια ατομα του περιβαλλοντος μου. οι στενοι μου συγγενεις δεν δειχνουν κατανοηση ισως και απο αγνοια,περισσοτερο λαμβανω σχολια του στυλ 'κανε κουραγιο,θα το παλεψεις μονη' ή 'εισαι επικινδυνη,δεν πρεπει να εισαι μαζι με το μωρο' και διαφορα αλλα.
μονη μου ΔΕΝ μπορω να το παλεψω.αυτο ειναι το μονο σιγουρο.το προσπαθησα εδω και μηνες και ετσι κατεληξα σε βαρυτερης σημασιας καταθλιπτικη συμπεριφορα.
δεν ειχα ξαναμπει στο φορουμ απο τοτε που ημουν εγκυος στο μηνα μου.κ σημερα ειμαι εδω βλεποντας πως παρα πολλες αλλες γυναικες εχουν/ειχαν το ιδιο προβλημα με μενα.αυτο μου δινει κουραγιο γιατι ξερω οτι δεν ειμαι η μονη.και ξερω οτι θα το ξεπερασω καποια στιγμη.
ελπιζω να μπορεσω να ξανακοιταξω το μωρακι μου με αγαπη και στοργη και να του δωσω οσα περισσοτερα μπορω σαν μητερα,πριν να ειναι αργα...

Kαποιο συγγενικό πρόσωπο να περνα καποιες ώρες με το μωρό πιο δημιουργικές πχ μαμα, πεθερα, αδελφή, ξαδελφη , κουνιαδα δεν υπάρχει για να βγαζουν πχ μια βολτα το μωρό και να παίζουν περισσότερο μαζί του?? Διοτι γραφεις σε ένα σημειο ότι μετα τα βασικα αλλαγμα, ταισμα κτλ δεν εχεις διαθεση για άλλη ενασχόληση...αν δεν μπορουν να βοηθησουν εσενα ας βοηθησουν το μωρο μεχρι να συνελθεις εσυ...μην ακους την κριτική τους...αντι να κρινουν ας βοηθησουν το μωρό και ας απαλύνουν λίγο τα δικά σου αγχη και τις τυψεις διοτι στο τελος δημιουργείται ενας φαυλος κύκλος...καταθλιψη-μειωμενη ενασχοληση με το μωρό-τυψεις- επιδεινωση της κατάθλιψης κοκ...να σπάσει ο φαυλος κύκλος!

AndieMarquise
30-06-14, 15:44
δυστυχως δεν υπαρχει κανεις. οι γονεις μου ειναι αρρωστοι και οι 2 (τρεχω κ απο εκει),ο αδερφος μου δουλευει 12ωρα,πεθερικα κ λοιπο συγγενολοι ολοι στο εξωτερικο,αλλοι συγγενεις μου βρισκονται επαρχια,μονο εγω και ο αντρας μου ημαστε.πηρε αναγκαστικη αδεια μετα απο συσταση του γιατρου για να ειναι συνεχεια μαζι μου,αλλα και παλι φευγει γιατι ασχολειται με κατι δευτερευον περα απτη μονιμη δουλεια του,ως εξτρα εισοδημα. η ενασχοληση με το μωρο ειναι πολυ δυσκολη,βαριεται αμεσως,κλαιει με το παραμικρο,ακομα και αν τον σκουπισω με μια πετσετουλα ή του αλλαξω σαλιαρα. ειναι απτα δυσκολα μωρα.. θα μου πεις,παιδι ειναι ετσι κανει. ΟΧΙ!!! διαφωνω με αυτη την αντιληψη γιατι μου το ελεγαν συνεχεια τα πεθερικα μου κ χασκογελουσαν οταν τους μιλουσα απελπισμενη στο τηλ.. βλεπω και αλλα παιδια,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ!! τα βλεπω στο παρκο και διπλα οι γονεις χαρουμενοι και ανεμελοι κ τα μωρα στο καροτσι να μαλακιζονται με καποιο παιχνιδι χωρις ΚΙΧ. επιασα τον εαυτο μου να τους ζηλευω μεχρι και να τους μισω. προσπαθησα να το παιξω αδιαφορη με το μωρο,να πω οτι ενταξει χεσε με,δεν σε παιρνω αγκαλια,κλαψε οσο θες. το εκανα απειρες φορες.μεχρι που επεσε απο το κρεβατι κ χτυπησε στο κεφαλι πισω. ειμαι απλα αβοηθητη.και το μονο που σκεφτομαι ειναι πως κααααποια στιγμη θα περασει απο μονο του. απλως μεχρι τοτε ελπιζω να μην δημιουργησω κι αλλο προβλημα στο μωρο...

argini
30-06-14, 16:20
δυστυχως δεν υπαρχει κανεις. οι γονεις μου ειναι αρρωστοι και οι 2 (τρεχω κ απο εκει),ο αδερφος μου δουλευει 12ωρα,πεθερικα κ λοιπο συγγενολοι ολοι στο εξωτερικο,αλλοι συγγενεις μου βρισκονται επαρχια,μονο εγω και ο αντρας μου ημαστε.πηρε αναγκαστικη αδεια μετα απο συσταση του γιατρου για να ειναι συνεχεια μαζι μου,αλλα και παλι φευγει γιατι ασχολειται με κατι δευτερευον περα απτη μονιμη δουλεια του,ως εξτρα εισοδημα. η ενασχοληση με το μωρο ειναι πολυ δυσκολη,βαριεται αμεσως,κλαιει με το παραμικρο,ακομα και αν τον σκουπισω με μια πετσετουλα ή του αλλαξω σαλιαρα. ειναι απτα δυσκολα μωρα.. θα μου πεις,παιδι ειναι ετσι κανει. ΟΧΙ!!! διαφωνω με αυτη την αντιληψη γιατι μου το ελεγαν συνεχεια τα πεθερικα μου κ χασκογελουσαν οταν τους μιλουσα απελπισμενη στο τηλ.. βλεπω και αλλα παιδια,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ!! τα βλεπω στο παρκο και διπλα οι γονεις χαρουμενοι και ανεμελοι κ τα μωρα στο καροτσι να μαλακιζονται με καποιο παιχνιδι χωρις ΚΙΧ. επιασα τον εαυτο μου να τους ζηλευω μεχρι και να τους μισω. προσπαθησα να το παιξω αδιαφορη με το μωρο,να πω οτι ενταξει χεσε με,δεν σε παιρνω αγκαλια,κλαψε οσο θες. το εκανα απειρες φορες.μεχρι που επεσε απο το κρεβατι κ χτυπησε στο κεφαλι πισω. ειμαι απλα αβοηθητη.και το μονο που σκεφτομαι ειναι πως κααααποια στιγμη θα περασει απο μονο του. απλως μεχρι τοτε ελπιζω να μην δημιουργησω κι αλλο προβλημα στο μωρο...

O άνδρας σου ασχολείται με το μωράκι?? Το παίζει? Το χαιδευει?? Το μωρό δεν φταίει...είναι "δύσκολο" διότι μεγαλώνει σε "δύσκολες" συνθηκες..αυτό το κάνει νευρικό...και στη συνέχεια η νευρικότητα του μωρού επιδεινώνει την δική σου κατάσταση...γι αυτό καλό θα ήταν αν δεν υπάρχει κάποιος άλλος να περνά ο άντρας σου όσο περισσότερο χρόνο με το παιδί...ακόμη και η λύση να πάει το παιδί στο εξωτερικό στους παππούδες για λίγο ίσως να μην ήταν κακή... για να σπάσει ο φαυλος κύκλος...από τις εκφρασεις σου αντιλαμβάνομαι ότι έχεις μεγάλη ένταση απέναντι στο παιδί...Ακόμη και σε παιδικό σταθμό να παέι το παιδί ίσως είναι καλύτερο γι αυτό. Ενδεχομένως αν απευθυνθείτε σε έναν κρατικό σταθμό και υπάρχει και η γνωματευση του ιατρού να το δεχθουν το παιδί ( αν υποθεσουμε ότι δεν υπαρχουν χρηματα για ιδιωτικό σταθμό).
Ο ψυχίατρος πόσο συχνά σε βλέπει??? Μην ξεχνάς τα φάρμακά σου και ψαξε αν στην περιοχή σου υπάρχει κανένα κέντρο υποστήριξης μανας-παιδιου ή καποιο κέντρο ψυχικης υγείας!! Ισως σε βοηθησουν και δεν θα χρειαστεί να πληρωσεις χρηματα. Επίσης σε καποιο μεγάλο κρατικό νοσοκομειο ίσως να υπάρχει ειδικό τμημα για επιλόχειο καταθλιψη...στην αθηνα δεν μένεις???

AndieMarquise
30-06-14, 16:32
προσπαθει κι εκεινος να κανει οτι μπορει. βλεπω αλλους μπαμπαδες που ειναι αδιαφοροι και βλεπω και τον δικο μου οτι τουλαχιστον ασχολειται μεχρι το σημειο που γνωριζει. πχ δεν μπορει να τον βοηθησει με το περπατημα,κοντευει 10 μηνων και ακομα δε μπουσουλαει. σημερα για παραδειγμα του τον αφησα 5 λεπτα να πλυνω κατι πιατα,και αρχισε τους εμετους,να βγαζει σκετα σαλια και να μη μπορουμε να καταλαβουμε τι ειχε γινει,νομιζαμε αρπαξε κρυωμα.τελικα ειχε ενα μικρο πλαστικο κομματακι βαθια μεσα στο στομα. οποτε βλεπω πως δε μπορω να τον εμπιστευτω πουθενα.τουλαχιστον εγω με ολα αυτα στο κεφαλι μου,μπορω να παρεχω τετοια φροντιδα στο μωρο ωστε να μην πνιγει απο κατι.αν ηταν μονος του και εγω ειχα βγει εξω,το μωρο θα πνιγοταν σιγουρα.
οποτε καταλαβαινεις οτι μου ειναι αδυνατον να αφησω το μωρο ουτε καν στον αντρα μου. θελω να ειμαι πανταχου παρουσα.ακομα και αν δεν τον παρω αγκαλια,να ειμαι εκει,και ας τον κραταει ο οποιοσδηποτε.
σχετικα με τον γιατρο,θα ξαναπαω σε 2 εβδομαδες. λογικα θα πηγαινω συχνα γιατι κ εκεινος μου τονισε οτι ειναι στη μεση το μωρο και πρεπει αμεσα να γινει κατι. οποτε θα προτιμουσα να παραμεινω σε αυτον.σευχαριστω πολυ για τις συμβουλες σου! (αθηνα μενω)

argini
30-06-14, 18:02
προσπαθει κι εκεινος να κανει οτι μπορει. βλεπω αλλους μπαμπαδες που ειναι αδιαφοροι και βλεπω και τον δικο μου οτι τουλαχιστον ασχολειται μεχρι το σημειο που γνωριζει. πχ δεν μπορει να τον βοηθησει με το περπατημα,κοντευει 10 μηνων και ακομα δε μπουσουλαει. σημερα για παραδειγμα του τον αφησα 5 λεπτα να πλυνω κατι πιατα,και αρχισε τους εμετους,να βγαζει σκετα σαλια και να μη μπορουμε να καταλαβουμε τι ειχε γινει,νομιζαμε αρπαξε κρυωμα.τελικα ειχε ενα μικρο πλαστικο κομματακι βαθια μεσα στο στομα. οποτε βλεπω πως δε μπορω να τον εμπιστευτω πουθενα.τουλαχιστον εγω με ολα αυτα στο κεφαλι μου,μπορω να παρεχω τετοια φροντιδα στο μωρο ωστε να μην πνιγει απο κατι.αν ηταν μονος του και εγω ειχα βγει εξω,το μωρο θα πνιγοταν σιγουρα.
οποτε καταλαβαινεις οτι μου ειναι αδυνατον να αφησω το μωρο ουτε καν στον αντρα μου. θελω να ειμαι πανταχου παρουσα.ακομα και αν δεν τον παρω αγκαλια,να ειμαι εκει,και ας τον κραταει ο οποιοσδηποτε.
σχετικα με τον γιατρο,θα ξαναπαω σε 2 εβδομαδες. λογικα θα πηγαινω συχνα γιατι κ εκεινος μου τονισε οτι ειναι στη μεση το μωρο και πρεπει αμεσα να γινει κατι. οποτε θα προτιμουσα να παραμεινω σε αυτον.σευχαριστω πολυ για τις συμβουλες σου! (αθηνα μενω)


Απευθυνσου τηλεφωνικα σε ένα από τα παρακατω κεντρα αναλογα ενδεχομένως με την περιοχή που μενεις. Και σε καποιο που βρισκεται πιο μακρια αν απευθυνθείς μπορει να σου δωσουν πληροφοριες και να σε βοηθησουν! Αναρωτιέμαι αν πχ στο ΕΛΕΝΑ ή στο Αλεξανδρας υπάρχουν ψυχιατροι που ασχολούνται με την επιλόχειο καταθλιψη...παρε και εκει ένα τηλεφωνο...ίσως κανουν γκρουπ ψυχοθεραπείας...

1) Κέντρο Κοινοτικής Ψυχικής Υγείας Βύρωνα-Καισαριανής
Διεύθυνση: Δήλου 14
Πόλη: Καισαριανή T.K.: 16121 Νομός: Αττικής
Τηλέφωνο: 210 7640111, 210 7644705,
Φαξ: 210 7662829
E-mail: kkcy@med.uoa.gr

2)Κέντρο Ψυχικής Υγείας Περιστερίου
Διεύθυνση: Πλούτωνος 19 και Ηφαίστου, Περιστέρι, Τ.Κ. 12135
Τηλ. 210 5756226, 210 5756401, 210 5756664

3)Κέντρο Ψυχικής Υγείας Χαλανδρίου
Διεύθυνση: Λεωφ. Μεσογείων και Ζαλόγγου 6
Πόλη: Αγία Παρασκευή T.K.: 15343 Νομός: Αττικής
Τηλέφωνο: 2106015079, 2106016030

4)Κέντρο Ψυχικής Υγείας Παγκρατίου
Α. Κοινοτικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Παγκρατίου – Παιδοψυχιατρικό Τμήμα
Διεύθυνση: Φερεκύδου 1, Παγκράτι, ΤΚ 116 35
Τηλ: 210 7519550-210 7019444
Fax: 210-7519550
Β. Κοινοτικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Παγκρατίου – Τμήμα Ενηλίκων
Διεύθυνση:Φερεκύδου 5, Παγκράτι, τκ. 116 35
Τηλ: 210 7016590-210 7016611

5) Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αθηνών
Διεύθυνση: Ιουλιανού 18 & Μαυροματαίων, 10682 Αθήνα
Τηλέφωνο: 210-8210222
6) Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αιγάλεω
Διεύθυνση: Σούτσου 4 – Πλ. Δαβάκη Τ.Κ. 122 43 Αιγάλεω
Τηλ: 210 59 10 065, 210 59 10 066, 210 53 14 995, 210 53 15 313, 210 59 10 068Fax : 210 59 86 510

7) Κέντρο Ψυχικής Υγείας Πειραιά
Διεύθυνση: Μπουμπουλίνας 15, Πειραιάς, Τ.Κ 185 35
τηλ. 210 4170546

8) Κέντρο Ψυχικής Υγείας Δραπετσώνας – Κερατσινίου
Διεύθυνση: Ελ. Βενιζέλου και Ανδριανού 1, Δραπετσώνα,
Τηλ: 210 4630100, 210 4630134

9) Τμήμα Ψυχιατρικής Εφήβων & Νέων
Πρόκειται για ψυχιατρικό Τμήμα το οποίο υπάγεται στον ψυχιατρικό Τομέα του Γ.Ν.Α. «Γ.ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ».
Διεύθυνση: Μεσογείων 154, ΤΚ 115 27
Τηλεφωνο: 210 748090, 2107481365

10) Κέντρο Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης Βοτανικού
Μέχρι σήμερα ο Δήμος Αθηναίων, μέσω του Κέντρου Πρόληψης και Αγωγής Υγείας «Αθηνά Υγεία», προωθεί δράσεις στήριξης, ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης των μαθητών, των γονέων και των εκπαιδευτικών και παρέχει, σε συνεργασία αλλά και με την επιστημονική ευθύνη του ΟΚΑΝΑ, προληπτικές και συμβουλευτικές υπηρεσίες.
Διεύθυνση: Ελασίδων 30 & Κων/πόλεως, Τ.Κ. 118 54, Βοτανικός
Τηλέφωνο: 210-3424024,3413483
Fax: 210–3413483
E-mail: info@kentro-prolipsis.gr,
Ιστοσελίδα: www.kentro-prolipsis.gr

11) Κέντρο Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης Ζεφυρίου
Εθν. Μακαρίου 2, Ζεφύρι,
τηλ. 210 2682685

ginger1
30-06-14, 22:43
προσπαθει κι εκεινος να κανει οτι μπορει. βλεπω αλλους μπαμπαδες που ειναι αδιαφοροι και βλεπω και τον δικο μου οτι τουλαχιστον ασχολειται μεχρι το σημειο που γνωριζει. πχ δεν μπορει να τον βοηθησει με το περπατημα,κοντευει 10 μηνων και ακομα δε μπουσουλαει. σημερα για παραδειγμα του τον αφησα 5 λεπτα να πλυνω κατι πιατα,και αρχισε τους εμετους,να βγαζει σκετα σαλια και να μη μπορουμε να καταλαβουμε τι ειχε γινει,νομιζαμε αρπαξε κρυωμα.τελικα ειχε ενα μικρο πλαστικο κομματακι βαθια μεσα στο στομα. οποτε βλεπω πως δε μπορω να τον εμπιστευτω πουθενα.τουλαχιστον εγω με ολα αυτα στο κεφαλι μου,μπορω να παρεχω τετοια φροντιδα στο μωρο ωστε να μην πνιγει απο κατι.αν ηταν μονος του και εγω ειχα βγει εξω,το μωρο θα πνιγοταν σιγουρα.
οποτε καταλαβαινεις οτι μου ειναι αδυνατον να αφησω το μωρο ουτε καν στον αντρα μου. θελω να ειμαι πανταχου παρουσα.ακομα και αν δεν τον παρω αγκαλια,να ειμαι εκει,και ας τον κραταει ο οποιοσδηποτε.
σχετικα με τον γιατρο,θα ξαναπαω σε 2 εβδομαδες. λογικα θα πηγαινω συχνα γιατι κ εκεινος μου τονισε οτι ειναι στη μεση το μωρο και πρεπει αμεσα να γινει κατι. οποτε θα προτιμουσα να παραμεινω σε αυτον.σευχαριστω πολυ για τις συμβουλες σου! (αθηνα μενω)
Θα σου πρότεινα κι εγώ τη Φαιναρέτη στη Νέα Σμύρνη-κάνουν εξαιρετική δουλειά. Εγώ χάρη σε αυτές τις μαίες θηλάζω αποκλειστικά.εχουν ψυχολόγους που μπορείς να συμβουλευθείς τηλεφωνικά 9πμ-9μμ και να κλείσεις ραντεβού και να πας από κει να σε δουν,και μαζί με το μωρό.δωρεάν και όσες φορές θες.εχουν αληθινό ενδιαφέρον για τη νέα μητέρα.δεν χάνεις τίποτα να κανείς ένα τηλεφώνημα.

AndieMarquise
30-06-14, 23:40
σας ευχαριστω πολυ για τις πληροφοριες. το φαιναρετη το κοιταξα στο ιντερνετ αλλα ειδα οτι δεχονται γυναικες μεχρι 6μηνες απτη γεννα. :( εγω ειμαι σχεδον 10 μηνες,αν και το προβλημα ξεκινησε απτη 2η μερα.

Stavrou!
30-06-14, 23:48
Andie μην το αφησεις γιατι οσο το αφηνεις δεν περναει αλλα χειροτερευει. Το θεμα δεν ειναι να συνεχισεις η οχι τον θηλασμο αλλα να εισαι ΕΣΥ καλα γιατι ετσι θα ειναι και το μωρο καλα. Αυτο ειναι το σημαντικο!!! Να νιωθεις ΕΣΥ καλα. Για οτιδηποτε νιωθεις να μιλας. Εδω ειμαστε και τα λεμε.

AndieMarquise
30-06-14, 23:55
Andie μην το αφησεις γιατι οσο το αφηνεις δεν περναει αλλα χειροτερευει. Το θεμα δεν ειναι να συνεχισεις η οχι τον θηλασμο αλλα να εισαι ΕΣΥ καλα γιατι ετσι θα ειναι και το μωρο καλα. Αυτο ειναι το σημαντικο!!! Να νιωθεις ΕΣΥ καλα. Για οτιδηποτε νιωθεις να μιλας. Εδω ειμαστε και τα λεμε.


σευχαριστω πολυ.ομως δεν ανεφερα οτι θηλαζω. προσπαθησα αρκετα αλλα το γαλα μου κοπηκε απτις πρωτες μερες της λοχειας.πιστευω πως ηταν κι αυτο ενας αρνητικος παραγοντας που δεν δεθηκα με το μωρο οπως ειναι το φυσιολογικο.

βασ32
01-07-14, 01:49
μου θυμιζεις παραματα που περασα και εγω ολες τα εχουμε περασει λιγο πολυ.

όλα τα παραπάνω που σου ειπαν τα κοριτσια συμφωνω --αν μπορειτε 1-2 φορες την εβδομαδα να ερχεται καποια κοπέλα να το απασχολει εστω 1 ωρα και να βγαινεις εξω για λιγο ή να βγαινετε και με τον αντρα σου το χρειαζεστε και για την σχεση σας.
Πιστεψε με μπορουν κια άλλοι να το φροντισουν καλα Και εγω πεφτω σε αυτη την παγιδα και πελαγωνω

τα ξαναλέμε

kokko
01-07-14, 11:02
Κορίτσι μου σε καταλαβαίνω απόλυτα!9,5 μήνες με την περισσότερη ώρα μόνη στο σπίτι είναι δύσκολο πράγμα....εγώ μένω μια φορά την εβδομάδα μόνη μου μέχρι να γυρισει ο άντρας μου το απόγευμα αργά και με πιάνει φόβος κάθε φορά γιατί ξέρω πόσο δύσκολο θα είναι γιατί και μένα ο μικρός μου (τώρα είναι 18 μηνών) ήταν πάντα ζωηρός, υπερδραστήριος, ακόμα και πριν περπατήσει!Αναγνωρίζω σε αυτά που λες πολλά στοιχεία από αυτά που βίωσα και βιώνω και γω και στα λέω για να σου πω πως δεν θα πρέπει να νιώθεις άσχημα για τα συναισθήματά σου αλλά θα πρέπει να βρείς τρόπους να βοηθήσεις τον εαυτό σου περα από την ψυχοθεραπεια!Πρέπει να βρεις χρόνο για σένα, να κάνεις κάτι ώστε να αποστασιοποιηθείς λίγο και αυτό θα κάνει καλό και στο μωρό!Εγω έχω βρει τις ισορροπίες μου στην δουλειά.Μπορεί να μου λείπει ο μικρός αλλά επειδή ο χρόνος που τον βλέπω είναι πολύ λίγος είναι πολύ πιο ποιοτικός από όταν ήμουν σπίτι με την άδεια λοχείας που ήμουν και γω σαν ρομποτ, υπερπροστατευτική από την μια, άνευρη και χωρίς διάθεση από την άλλη λόγω κούρασης. Σε 3 μήνες θα έρθει και η μπεμπούλα μου και ψιλοτρέμω να σου πω την αλήθεια πως θα την παλέψω με ένα νεογέννητο και έναν ταρζανάκο μέσα στο σπίτι (ο οποιος για να καταλάβεις χθες ήταν 4 ώρες ξύπνιος μέσα στην νύχτα γιατί ήθελε παιχνίδια και γω το πρωί έπρεπε να ξυπνήσω για δουλεια), αλλά πια θα ζητάω βοήθεια κάτι που στον πρώτο μου όχι απλά δεν ήθελα, με εκνεύριζε κιόλας!Κάνε υπομονή και προσπάθησε να βρεις χρόνο για σένα!!!!!!

AndieMarquise
01-07-14, 12:12
Κορίτσι μου σε καταλαβαίνω απόλυτα!9,5 μήνες με την περισσότερη ώρα μόνη στο σπίτι είναι δύσκολο πράγμα....εγώ μένω μια φορά την εβδομάδα μόνη μου μέχρι να γυρισει ο άντρας μου το απόγευμα αργά και με πιάνει φόβος κάθε φορά γιατί ξέρω πόσο δύσκολο θα είναι γιατί και μένα ο μικρός μου (τώρα είναι 18 μηνών) ήταν πάντα ζωηρός, υπερδραστήριος, ακόμα και πριν περπατήσει!Αναγνωρίζω σε αυτά που λες πολλά στοιχεία από αυτά που βίωσα και βιώνω και γω και στα λέω για να σου πω πως δεν θα πρέπει να νιώθεις άσχημα για τα συναισθήματά σου αλλά θα πρέπει να βρείς τρόπους να βοηθήσεις τον εαυτό σου περα από την ψυχοθεραπεια!Πρέπει να βρεις χρόνο για σένα, να κάνεις κάτι ώστε να αποστασιοποιηθείς λίγο και αυτό θα κάνει καλό και στο μωρό!Εγω έχω βρει τις ισορροπίες μου στην δουλειά.Μπορεί να μου λείπει ο μικρός αλλά επειδή ο χρόνος που τον βλέπω είναι πολύ λίγος είναι πολύ πιο ποιοτικός από όταν ήμουν σπίτι με την άδεια λοχείας που ήμουν και γω σαν ρομποτ, υπερπροστατευτική από την μια, άνευρη και χωρίς διάθεση από την άλλη λόγω κούρασης. Σε 3 μήνες θα έρθει και η μπεμπούλα μου και ψιλοτρέμω να σου πω την αλήθεια πως θα την παλέψω με ένα νεογέννητο και έναν ταρζανάκο μέσα στο σπίτι (ο οποιος για να καταλάβεις χθες ήταν 4 ώρες ξύπνιος μέσα στην νύχτα γιατί ήθελε παιχνίδια και γω το πρωί έπρεπε να ξυπνήσω για δουλεια), αλλά πια θα ζητάω βοήθεια κάτι που στον πρώτο μου όχι απλά δεν ήθελα, με εκνεύριζε κιόλας!Κάνε υπομονή και προσπάθησε να βρεις χρόνο για σένα!!!!!!


καλημερα. δυστυχως ακομα και τωρα αν βρω δουλεια,δεν εχω κανενα ατομο να τον αφησω. οικονομικως δεν μας παιρνει για νταντα,αν κ δεν τις εμπιστευομαι ουτως η αλλιως. σε αυτο που λες εχεις δικιο,την αποστασιοποιηση. ξερω οτι θα κανει καλο στο μωρο.αλλα περισσοτερο κακο σε μενα. απτη μια θελω να ειμαι συνεχεια κοντα του,αλλα απτην αλλη δε μπορω να ενασχοληθω μαζι του ωστε να περναει ευχαριστα. η διαθεση μου ειναι χαλια.και οταν τον αφηνω στον αντρα μου κ βγαινω για να ψωνισω κατι στα γρηγορα,φοβαμαι οτι θα επιστρεψω και θα εχει παθει κατι κακο το μωρο.σημερα το κεφαλι μου βουιζει κ ζαλιζομαι απτην ωρα που ξυπνησα,αρχισαν οι παρενεργειες απτο χαπι. και ο αντρας μου θελει να φυγει το απογευμα για 'δουλειες'. δεν προκειται να αλλαξει κατι,οσο μενω μονη μου και οσο ξυπναω με χαλια διαθεση,ετσι θα ειναι τα πραγματα.δυστυχως...

katerina2
01-07-14, 12:30
σας ευχαριστω πολυ για τις πληροφοριες. το φαιναρετη το κοιταξα στο ιντερνετ αλλα ειδα οτι δεχονται γυναικες μεχρι 6μηνες απτη γεννα. :( εγω ειμαι σχεδον 10 μηνες,αν και το προβλημα ξεκινησε απτη 2η μερα.

Όχι όχι! Πάρε τηλέφωνο στη Φαιναρέτη. Δε μπορεί να σε αφήσουν αβοήθητη αν τους περιγράψεις την κατάστασή σου. Δεν έχεις να χάσεις τίποτα. Πάρε τηλέφωνο στη Φαιναρέτη. Κάνουν εξαιρετική δουλειά!

ekavi_
01-07-14, 12:38
καλημερα. δυστυχως ακομα και τωρα αν βρω δουλεια,δεν εχω κανενα ατομο να τον αφησω. οικονομικως δεν μας παιρνει για νταντα,αν κ δεν τις εμπιστευομαι ουτως η αλλιως. σε αυτο που λες εχεις δικιο,την αποστασιοποιηση. ξερω οτι θα κανει καλο στο μωρο.αλλα περισσοτερο κακο σε μενα. απτη μια θελω να ειμαι συνεχεια κοντα του,αλλα απτην αλλη δε μπορω να ενασχοληθω μαζι του ωστε να περναει ευχαριστα. η διαθεση μου ειναι χαλια.και οταν τον αφηνω στον αντρα μου κ βγαινω για να ψωνισω κατι στα γρηγορα,φοβαμαι οτι θα επιστρεψω και θα εχει παθει κατι κακο το μωρο.σημερα το κεφαλι μου βουιζει κ ζαλιζομαι απτην ωρα που ξυπνησα,αρχισαν οι παρενεργειες απτο χαπι. και ο αντρας μου θελει να φυγει το απογευμα για 'δουλειες'. δεν προκειται να αλλαξει κατι,οσο μενω μονη μου και οσο ξυπναω με χαλια διαθεση,ετσι θα ειναι τα πραγματα.δυστυχως...

Εφόσον έχεις επίγνωση του προβλήματός σου και εφόσον παίρνεις ήδη θεραπεία, σκέψου τι θα ήταν εκείνο που θα σε έκανε να αισθανθείς καλύτερα; τι είναι αυτό που θα σου άλλαζε τη διάθεση; Σκέψου ποιο είναι και προσπάθησε να το κάνεις.

Επίσης όταν αισθάνεσαι αυτή τη χάλια διάθεση ή όταν κάνεις αρνητικές σκέψεις , να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι είναι απόρροια της κατάθλιψης ή των χαπιών και δεν φταίει ούτε το μωρό, ούτε ο άντρας σου.

Και ναι μπορείς να μείνεις μόνη σου και να τα καταφέρεις μόνη σου.

Stavrou!
01-07-14, 14:56
σευχαριστω πολυ.ομως δεν ανεφερα οτι θηλαζω. προσπαθησα αρκετα αλλα το γαλα μου κοπηκε απτις πρωτες μερες της λοχειας.πιστευω πως ηταν κι αυτο ενας αρνητικος παραγοντας που δεν δεθηκα με το μωρο οπως ειναι το φυσιολογικο.

Επειδη το ανεφερε καποια κοπελα. Κοριτσι μου δεν εχει σχεση με το θηλασμο, δεν σε δενει αυτο με το μωρο σου. Εγω οταν γεννησα απο το πρωτο βραδυ στο μαιευτηριο ενιωθα οτι πεφτει το ταβανι και με πλακωνει. Ουτε να θηλασ καταφερα παρολο που το ηθελα ποπυ και ειχα προετοιμαστει. Εκλαιγα συνεχεια και ειχα νευρα αλλα ευτυχως ζητησα βοηθεια. Μπορει να σου φαινεται βουνο και να μην θελεις να αφηνεις το μωρο γτ ουτε εγω ηθελα αλλα αξιζει να προσπαθησεις. Θα αλλαξουν ολα και θα εισαι ηρεμη κι ευτυχισμενη.

AndieMarquise
01-07-14, 15:30
σας ευχαριστω πολυ,μου δινετε δυναμη και ειλικρινα το εκτιμω καθως δεν εχω που να μιλησω!! προσπαθησα να βρω κατανοηση απο γνωστους(εφοσον οι συγγενεις εχουν πληρη μεσανυχτα),ειχα φιλους που περασαν καταθλιψη,οχι αυτης της μορφης αλλα οπως και να'χει γνωριζουν το παλουκι,αλλα μεχρι εκει.ο καθενας εχει τα δικα του προβληματα και δε μπορει/θελει να ασχολειται με των αλλων,και το καταλαβαινω.γιαυτο και μπηκα εδω μετα απο τοσο καιρο.τουλαχιστον να τα πω,να ξεθυμανω,και να ξερω οτι μεσα απτην ανωνυμια του ιντερνετ,δε θα βρεθω εκτεθιμενη.
σχετικα με τα πραγματα που θα μπορουσαν να με κανουν να νιωσω καλυτερα,ειναι δικοπο μαχαιρι καθως αν θελω πχ να βγω εξω εστω και για περπατημα,θα εχω την εννοια του μωρου,οσο και αν σφιξω τα δοντια.το εχω ξαναπροσπαθησει στο παρελθον.το παλευα 9 μηνες μεχρι που δεν πηγαινε αλλο κ πλεον ειμαι στην παρουσα φαση. γενικα δεν εχω ηρεμια καθολου και πουθενα.νιωθω δυστυχισμενη ακομα και που μενω σε αυτη την περιοχη.ζηλευω τα σπιτια με μεγαλο μπαλκονι,σε ησυχα στενακια (μενω πανω σε κεντρικο δρομο με 15 μετρα μπαλκονι αλλα μισο μετρο πλατος!!!)
επισης δεν τα εχω καθολου καλα με το σωμα μου.αμεσως που γεννησα εχασα 15 κιλα,και μετα τα πηρα πισω διπλασια.χωρις να τρωω.ο γιατρος λεει οτι κ αυτο ειναι συμπτωμα..δε ξερω... επισης εχασα πααααρα πολλα μαλλια. τα ξεπλενα και μου εμεναν ολοκληρες τουφες στο χερι,ο δερματολογος δε μπορουσε να το εξηγησει,ηταν απτη γεννα λεει,4 μηνες μετα!!!???
τελικα κ αυτο συμπτωμα της καταθλιψης ηταν.. δε ξερω πια τι να πιστεψω...

ginger1
01-07-14, 22:24
Όχι όχι! Πάρε τηλέφωνο στη Φαιναρέτη. Δε μπορεί να σε αφήσουν αβοήθητη αν τους περιγράψεις την κατάστασή σου. Δεν έχεις να χάσεις τίποτα. Πάρε τηλέφωνο στη Φαιναρέτη. Κάνουν εξαιρετική δουλειά!
Λοιπόν,πήρα και ρώτησα σήμερα,δεν ισχύει το εξάμηνο που διάβασες.Ειλικρινά πιστεύω πως θα σε στηρίξουν πολύ.

χαρουλα#
01-07-14, 22:38
Andie με το μωρακι σου βγαινετε εξω καμια βολτιτσα;

Thumber
01-07-14, 22:41
Κοριτσακι μου εγω θελω απλως να σε ρωτησω κατι... απο που αντλεις δυναμη? Μπορει να εισυχολογικα αλλα κατι, καποιος σε κανει να παιρνεις εστω κ λιγη δυναμη.

argini
01-07-14, 22:45
Σε παρακαλώ αφου όπως φαίνεται στη Φαιναρετη δεν θα σου αρνηθουν βοηθεια επικοινωνησε όσο μπορεις πιο γρηγορα. Χρειαζεσαι επαγγελματικη στηριξη. Εμεις θα σου πουμε μια κουβεντα, μια συμβουλή αλλά εδώ που εχεις φτασει πρέπει να λαβεις συστηματικη βοηθεια. Φαινεται ότι θες να βοηθήσεις το μωρο σου και τον εαυτο σου και δεν μπορεις. Χρειαζεσαι μαζι με το χαπι και ψυχολογικη στηριξη. Στη Φαιναρετη υπαρχουν ψυχολογοι και ισως να ξερουν και άλλες δομες για να σου παρεχουν στηριξη. Μην το αφηνεις όπως αρνήθηκες αρχικα να πας στον ψυχιατρο διοτι κάθε μερα που περνά είναι χασιμο χρονου.
Επίσης εγραψες ότι το μωρο είναι δεκα μην και δεν μπουσουλα...ο παιδίατρος τι λέει για αυτό?? Από ποτε εχει να δει το παιδί??

argini
01-07-14, 22:58
To μπουσούλημα δεν αποτελεί σταθμο ανάπτυξης. Καποια μωρα δεν μπουσουλάνε καθολου. Απλώς στο ρωταω γιατι εσυ το ανεφερες...

AndieMarquise
01-07-14, 23:10
θα τους παρω τηλ αυριο πρωι,ευχαριστω που το τσεκαρες για μενα.
δεν ξερω αν αντλω δυναμη απο καπου..σκεφτομαι πολλες φορες οτι ΠΡΕΠΕΙ να τα καταφερω για το παιδι μου και μετα απο λιγο ακυρωνομαι μελαγχολοντας.σημερα τον εβγαλα βολτα,εκλαιγε σε ολη τη διαδρομη,ακομα και στις κουνιες. ευτυχως ειχε λιγο ηλιο ακομα κ φορουσα τα γυαλια μου για να μη φαινεται που εκλαιγα. με πιανει απελπισια. ημουν χαλαρη αν κ ζεσταινομουν αφορητα.κι ομως μου εβγαλε την πιστη παλι.
τωρα που ειπα πιστη.. μια γνωστη μου ειπε οτι θα με βοηθουσε η προσευχη και γενικα ολα αυτα τα θεουλιστικα,εκκλησια,νηστεια,κοινωνια κτλ. αλλα εγω εχω χασει καθε πιστη οπουδηποτε. σκεφτομαι να μη βαφτισω καν το μπεμπη. νιωθω κ πιστευω οτι δεν υπαρχει θεος η κατι ανωτερο. νιωθω αφορητο μισος για την εκκλησια και τους παπαδες. κ γενικοτερα για οποιαδηποτε θρησκεια που αλλα λεει στα βιβλια και αλλα στην πραξη.

AndieMarquise
01-07-14, 23:19
εχουμε να παμε παιδιατρο απο 8,5 μηνων. μας ειπε ξανα σε 2 μηνες εφοσον δεν εχει αλλα εμβολια μεχρι 13 μηνων. οποτε θα ξαναπαμε λογικα σε 2 εβδομαδες. φυσικα δεν γνωριζει οτι εγω πασχω απο καταθλιψη,οταν παμε θα το πουμε. κ ειμαι περιεργη να δω τι θα μου απαντησει,γιατι η συγκεκριμενη γιατρος ειναι της παπαγαλιας.λεει τα ιδια σε ολους. απλως δεν αλλαζουμε γιατι ειναι ψειρα με το μωρο και γραφει τα παντα,εχει ιατρειο πολυ κοντα και ειναι δωρεαν επειδη ειναι συμβεβλημενη με ταμειο στρατου.
σχετικα με το μπουσουλημα,καθεται στον ποπο.οχι για ωρα γιατι γκρινιαζει οπως παντα και τεντωνεται κ πεφτει πισω. μπρουμυτα κρατιεται στα χερια αλλα δεν προχωραει,μονο οπισθεν (ετσι μου επεσε απτο κρεβατι τις προαλλες) και οταν νευριαζει χωνει τη μουρη κατω(με αποτελεσμα να κουτουλαει,γιιαυτο δεν τον βαζω ποτε κατω) κ αρχιζει να κολυμπαει κλαιγοντας. ευτυχως οταν τον πιανω δινει αμεσως δυναμη και σηκωνεται να σταθει. αλλα τα γονατα του λυγιζουν ευκολα κ δε μπορω να τον αφησω να σταθει μονος του καπου.

argini
01-07-14, 23:36
Στη φαση που βρίσκεσαι δικαιολογημένες είναι όλες οι αντιδράσεις σου. Δεν επειγει η βαφτιση. Θα σε φορτωσει και αγχος με τις προετοιμασιες...αστο για όταν συνελθεις. Αυριο παρε στη Φαιναρετη και περιμενουμε νέα σου!! Χρειαζεται λιγος χρόνος αλλα να ξερεις ότι καποια στιγμη θα αρχισεις να βλέπεις μια χαραμαδα με φως στο βαθος του μυαλου σου..."για να γυρισει ο ήλιος θελει δουλεια πολύ" ....αλλά στο τελος ο ήλιος γυρναει...εχεις την σκεψη μας μαζί σου...κουραγιο...

Melina22
02-07-14, 00:03
Συμφωνώ με την argini. Είναι κρίμα να μην πάρεις, γιατί θα σε στηρίξουν επαγγελματικά. Αν εδώ με ανθρώπους που σου μιλούν φιλικά νιώθεις λίγο καλύτερα, εκεί θα αισθανθείς άμεσα πολύ μεγαλύτερη στήριξη και μακροπρόθεσμα οι δυνατότητες μπορούν να φτάσουν πολύ μακριά.

Συνέχισε να μας γράφεις αν σε βοηθά, πες οποιαδήποτε σκέψη και οτιδήποτε θέλεις...

marita77
02-07-14, 02:36
Κοριτσι μου τα φαρμακα θα αρχισουν να δρουν σε 20 μερες απο τοτε που το πηρες, το ladose εικαι και ελαφρυ μιλα με το γιατρο σου, πες του οτι νιωθεις και οτι σκεφτεσαι χωρις αναστολες! Αν ο γιατορς σου ειναι καλος θα βοηθηθεις αμεσα! Εχω περασει το ιδιο λουκι, αφου το παλεψες 9 μηνες χωρις αγωγη κανε υπομονη θα σε βοηθησει πολυ το φαρμακο . Τωρα εχω 2 παιδακια μου βγαζουν το λαδι αλλα ειμαι τρισευτυχισμενη.Θα ρθει η μερα που θα το κοιτάς και θα λιωνεις και θα νιωθεις ευγνωμοσύνη που εγινες μαμα. ΥΠΟΜΟΝΗ! ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΟΠΩΣΔΉΠΟΤΕ!

ekavi_
02-07-14, 09:55
σχετικα με τα πραγματα που θα μπορουσαν να με κανουν να νιωσω καλυτερα,ειναι δικοπο μαχαιρι καθως αν θελω πχ να βγω εξω εστω και για περπατημα,θα εχω την εννοια του μωρου,οσο και αν σφιξω τα δοντια.το εχω ξαναπροσπαθησει στο παρελθον.το παλευα 9 μηνες μεχρι που δεν πηγαινε αλλο κ πλεον ειμαι στην παρουσα φαση. γενικα δεν εχω ηρεμια καθολου και πουθενα.νιωθω δυστυχισμενη ακομα και που μενω σε αυτη την περιοχη.ζηλευω τα σπιτια με μεγαλο μπαλκονι,σε ησυχα στενακια (μενω πανω σε κεντρικο δρομο με 15 μετρα μπαλκονι αλλα μισο μετρο πλατος!!!)
επισης δεν τα εχω καθολου καλα με το σωμα μου.αμεσως που γεννησα εχασα 15 κιλα,και μετα τα πηρα πισω διπλασια.χωρις να τρωω.ο γιατρος λεει οτι κ αυτο ειναι συμπτωμα..δε ξερω... επισης εχασα πααααρα πολλα μαλλια. τα ξεπλενα και μου εμεναν ολοκληρες τουφες στο χερι,ο δερματολογος δε μπορουσε να το εξηγησει,ηταν απτη γεννα λεει,4 μηνες μετα!!!???
τελικα κ αυτο συμπτωμα της καταθλιψης ηταν.. δε ξερω πια τι να πιστεψω...

Αν αυτό που θέλεις είναι να βγείς έξω μόνη σου πχ για περπάτημα αλλά έχεις την έννοια του μωρού, βρες μια μέση λύση. πχ όποτε νιώθεις την ανάγκη να παίρνεις τηλ τον άντρα σου να ρωτάς πως είναι το μωρό. 1-2 φορές, μετά πιστεύω θα ηρεμήσεις και θα δεις ότι μια χαρά θα είναι το μωρό με τον μπαμπά του.
Τα μαλλιά και εμένα αδυνάτισαν και στην αρχή έχανα πολλά. Είναι σύμπτωμα της γέννας (και όχι της κατάθλιψης), ειδικά αν πιο πριν έπαιρνες σίδηρο. (edit: όταν λέω αρχή, μπορεί να διαρκέσει και 1 χρόνο μετά από τη γέννα...)
Δεν μπορείς να πάρεις διπλάσια κιλά χωρίς να τρως. Αν είπε ο γιατρός ότι είναι σύμπτωμα, ίσως εννοούσε ότι λόγω της κατάθλιψης μπορείς να το ρίχνεις στο φαγητό ή στο ανθυγειινό φαγητό χωρίς ίσως να το συνειδητοποιείς.


τωρα που ειπα πιστη.. μια γνωστη μου ειπε οτι θα με βοηθουσε η προσευχη και γενικα ολα αυτα τα θεουλιστικα,εκκλησια,νηστεια,κοινωνια κτλ. αλλα εγω εχω χασει καθε πιστη οπουδηποτε. σκεφτομαι να μη βαφτισω καν το μπεμπη. νιωθω κ πιστευω οτι δεν υπαρχει θεος η κατι ανωτερο. νιωθω αφορητο μισος για την εκκλησια και τους παπαδες. κ γενικοτερα για οποιαδηποτε θρησκεια που αλλα λεει στα βιβλια και αλλα στην πραξη.

Και εγώ τα νιώθω όλα αυτά χωρίς να έχω κατάθλιψη. Φυσιολογικές σκέψεις είναι.;)

Εγώ αυτό που προτείνω είναι να ακολουθήσεις την αγωγή που σου έδωσε ο γιατρός και γενικά όλες τις οδηγίες του και επίσης να προσπαθείς να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν και να κατευνάζεις με διάφορα τεχνάσματα και με τη λογική, τους φόβους-ανησυχίες που μπορεί να έχεις με τη βοήθεια και του άντρα σου.

Thumber
02-07-14, 10:16
θα τους παρω τηλ αυριο πρωι,ευχαριστω που το τσεκαρες για μενα.
δεν ξερω αν αντλω δυναμη απο καπου..σκεφτομαι πολλες φορες οτι ΠΡΕΠΕΙ να τα καταφερω για το παιδι μου και μετα απο λιγο ακυρωνομαι μελαγχολοντας.σημερα τον εβγαλα βολτα,εκλαιγε σε ολη τη διαδρομη,ακομα και στις κουνιες. ευτυχως ειχε λιγο ηλιο ακομα κ φορουσα τα γυαλια μου για να μη φαινεται που εκλαιγα. με πιανει απελπισια. ημουν χαλαρη αν κ ζεσταινομουν αφορητα.κι ομως μου εβγαλε την πιστη παλι.
τωρα που ειπα πιστη.. μια γνωστη μου ειπε οτι θα με βοηθουσε η προσευχη και γενικα ολα αυτα τα θεουλιστικα,εκκλησια,νηστεια,κοινωνια κτλ. αλλα εγω εχω χασει καθε πιστη οπουδηποτε. σκεφτομαι να μη βαφτισω καν το μπεμπη. νιωθω κ πιστευω οτι δεν υπαρχει θεος η κατι ανωτερο. νιωθω αφορητο μισος για την εκκλησια και τους παπαδες. κ γενικοτερα για οποιαδηποτε θρησκεια που αλλα λεει στα βιβλια και αλλα στην πραξη.

Καλημέρα!! Όλοι από κάπου αντλούμε δύναμη. Στη φάση που είσαι απλώς δεν μπορείς να το καταλάβεις. Κ μόνο που είσαι έτσι αλλα έχεις έννοια το μωρό σου κ προσπαθείς για αυτό, δείχνει πολλά. Δεν είσαι κακή μανούλα μην ανησυχείς. Αν ήσουν θα το είχες πλακώσει, δεν θα ένιωθες τύψεις, δεν θα είχες επισκεφτεί ειδικό, δεν θα μιλούσες στο φόρουμ. Θα περάσει όλο αυτό κ θα έρθει η στιγμή να χαρείς την ευτυχια που βιώνεις κ απλά δεν συνειδητοποιείς αυτή τη στιγμη.
Όσο για το θέμα της πίστης..εγω γενικά είμαι πολύ υπερ. ΟΜΩΣ στην κατάσταση σου δεν γίνεται να κάτσεις με ένα βιβλιαράκι αγκαλιά στην απολυτη ησυχία να προσεύχεσαι. Προσευχή καλή μου είναι κ το "Θεέ μου βοήθησε με ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ!!!". Η ψυχή σου το ξέρει πώς θα το ζητήσει. Δεν ξέρω αν ήσουν από πριν κατά της θρησκείας αλλά αν αυτή η "στροφή" έγινε τώρα μάλλον καλό θα ήταν να σου χτυπήσει καμπανάκι. Καλή μου ο ιερέας είναι σαν τον γιατρό. Παντού υπάρχουν καλοί κ κακοί γιατροί, γιατροί που ζητανε φακελάκι για κάτι που ήδη έχεις πληρώσει, γιατροί άνθρωποι που δεν παίρνουν μια...Το ίδιο ισχύει κ για τους ιερείς. Υπάρχουν παπάδες που θα σε κάνουν να μη θες να ξαναπατήσεις στην εκκλησία κ υπάρχουν κ άλλοι που θα γαληνέψουν την ψυχη σου με μια τους μόνο κουβέντα. Το θέμα είναι εμεις να το πάρουμε "εγωιστικά" κ να πούμε "Εγω δεν θα κάτσω να χαλάσω, να μαυρίσω την ψυχή μου γιατι ο ιερέας δεν είναι ικανός να με βοηθήσει. Θα ψάξω, θα βρω άλλον να μου ταιριάζει κ θα προχωρήσω". Δεν ταιριάζουν ολων μας οι απόψεις. Εγω έχω βοηθηθεί πολύ από συγκεκριμένο ιερέα σε πολύ σοβαρά θέματα κ εύχομαι ο Θεός να τον έχει καλά γιατι έχω πέσει κ σε ιερέα που όπως σου είπα με έκανε να μη θέλω να ξαναδώ εκκλησία.
Βρες γλυκιά μου τι θα σε έκανε να νιώσεις λίγο καλύτερα ότι κ αν είναι αυτό. Ζήτα κ βοήθεια από εκεί που σου λένε τα κορίτσια παραπάνω. Καλά τα χάπια θα βοηθήσουν αλλά μόνο εσυ μπορείς πραγματικά να βοηθήσεις την ψυχή σου. Εύχομαι να βγεις γρήγορα από αυτή την κατάσταση..

BusyBee
02-07-14, 11:06
επισης δεν τα εχω καθολου καλα με το σωμα μου.αμεσως που γεννησα εχασα 15 κιλα,και μετα τα πηρα πισω διπλασια.χωρις να τρωω.ο γιατρος λεει οτι κ αυτο ειναι συμπτωμα..δε ξερω... επισης εχασα πααααρα πολλα μαλλια. τα ξεπλενα και μου εμεναν ολοκληρες τουφες στο χερι,ο δερματολογος δε μπορουσε να το εξηγησει,ηταν απτη γεννα λεει,4 μηνες μετα!!!???
τελικα κ αυτο συμπτωμα της καταθλιψης ηταν.. δε ξερω πια τι να πιστεψω...

Πάντως πολλά από αυτά – τα κιλά, τα μαλλιά και η διαταραχή στη διάθεση – είναι και συμπτώματα αρρύθμιστου θυρεοειδούς, κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά μετά την γέννα.

Συνέχισε να γράφεις εδώ αν παίρνεις δύναμη. Εγώ προσωπικά έχω πάρει βοήθεια από το φόρουμ. Είναι τόσο ανακουφιστικό όταν βρίσκουμε κάπου να ακουμπήσουμε τις έγνοιες. Σαν να αλαφρώνει λίγο το κεφάλι από αυτές.

Όμως, θα ενώσω την φωνή μου και με τις άλλες κοπέλες, μην μένεις μόνο σε αυτό. Ζήτησε την βοήθεια των ειδικών, να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος που είστε παγιδευμένοι κι εσύ και το μωράκι σου. Να σου ζήσει!

BabyCute
02-07-14, 11:13
Μπορεις να βρεις άλλες μανούλες στην περιοχή σου με μωρακια πανω κατω της ίδιας ηλικίας να κάνετε παρέα; Υπαρχει περιπτωση να μην θες διάλειμμα απο το μωρο απλα να θες να μιλήσεις και να κανεις παρέα με άλλους ενήλικες στην ίδια φαση με σενα
Μην το υποτιμήσεις αυτο που λέω, τέτοιου είδους παρέα οταν ειςαι νέα μητερα ειναι τόσο σημαντική που πολλές χώρες έχουν σύστηματα να σε ενώνουν με γυναίκες στην ίδια κατάσταση με σενα απο τους τελευαιτους μηνες της εγκυμοσύνης ακομα γιατι αποδείχτηκε οτι αποτρέπει την κατάθλιψη ... Το εκανα και εγω και δυο χρόνια μετα ακομα βλέπω αυτές τις κοπέλες.. Ημουν καθημερινά μαζί τους απο οταν γέννησα μέχρι που πήγα δουλειά ενα χρόνο μετα και πραγματικά δεν ξερω τι θα εκανα χωρις αυτές

Μήπως να απευθυνθείς εδώ στο φόρουμ και στους συντονιστές να δεις πως μπορούν να βοηθήσουν με αυτο τον τροπο;

χαρουλα#
02-07-14, 11:35
Andie μου , καταρχην θελω να σου πω οτι δεν εισαι η μονη που νιωθεις ετσι!Ισως η δικη σου περιπτωση να ειναι λιγο πιο εξειδικευμενη και να χρειαζεσαι βοηθεια ,αλλα λιγο πολυ ολες οι γυναικες νιωθουν παραξενα στην αρχη της μητροτητας.Εχεις πια την ευθυνη για εναν ανθρωπο•εκει που κυριαρχουσε η ανεμελια , οι απειρες κενες ωρες , οι αποφασεις τελευταιας στιγμης , η διασκεδαση , η ανεξαρτησια , τωρα υπαρχει η ευθυνη , ο προγραμματισμος , η ελλειψη προσωπικου χρονου!

Απ οτι καταλαβαινω , πρεπει να εισαι υπερπροστατευτικη με το παιδι και τελειομανης σε οτι το αφορα.Για παραδειγμα εγω (που ειμαι και υπερπροστατευτικη και τελειομανης) , δεν το αφηνω πουθενα ουτε για μια ωρα γιατι πιστευω οτι κανεις πλην εμου , δεν μπορει να το φροντισει σωστα.Ο αντρας μου , δεν το εχει παρει ποτε να το παει βολτα (11μηνες τωρα) , ουτε το εχω αφησει ποτε μαζι του γιατι δεν τον εμπιστευομαι.Βεβαια , ισως να φταιει το οτι η εμπιστοσυνη κερδιζεται....
Τελος παντων , ολο αυτο μου κανει κακο.Ειμαι ολη μερα μ ενα μωρο • στο σπιτι ,στο μαρκετ ,στην αγορα , στην καφετερια , στη θαλασσα , παντου.....Ενω υπαρχουν ανθρωποι να το κρατησουν για να ξεσκασω κι εγω λιγο....
Ερχονται στιγμες που παθαινω πληρες breakdown και εχω νευρα,κλαιω,νιωθω οτι πνιγομαι.Ειναι στιγμες ομως,οχι μια μονιμη κατασταση.Επισης ,ξερω ακριβως το προβλημα μου αλλα πιστευω οτι καθως μεγαλωνει η μικρη θα το παλευω με μικρα βηματακια καθε φορα , μεχρι να τα καταφερω.
Να σημειωσω εδω οτι και το δικο μου παιδι ειναι ζωηρο και βαριεται σε 30 `` το οτιδηποτε εχει στα χερια της!Αυτο κανει τα πραγματα ακομα πιο δυσκολα ,αφου πρεπει συνεχεια να την απασχολω...
Ξερω ομως , οτι ειναι φαση και θα περασει!Και η δικη μου και η δικη της!Και η δικη σας andie μου!!
Παρε το παιδακι σου , βαλτο στο καροτσι και περπατηστε χιλιομετρα . Το περπατημα ειναι το ισχυροτερο αντικαταθλιπτικο .Και για το παιδι ειναι εξερευνηση του αγνωστου!
Και στην τελικη απολαυσε το, ειναι ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ!:p:p

Υ.Γ. συμφωνω με babycute.

Basiliki79
02-07-14, 15:18
AndieMarquise καλησπέρα,
δεν μπορώ να σου δώσω καμία συμβουλή γιατί είμαι ακριβώς στην ίδια φάση με σένα και τα μωρά μας είναι συνομήλικα. Πιστεύω ότι θα βοηθούσε και τις δύο μας αλλά και τα μικρά αν συναντιόμαστε. Εγώ μένω νότια προάστια αλλά ο άντρας μου δουλεύει όλη μέρα κι εγώ δεν οδηγώ. Αν θέλεις στείλε μου προσωπικό μήνυμα.

BabyCute
02-07-14, 15:23
AndieMarquise καλησπέρα,
δεν μπορώ να σου δώσω καμία συμβουλή γιατί είμαι ακριβώς στην ίδια φάση με σένα και τα μωρά μας είναι συνομήλικα. Πιστεύω ότι θα βοηθούσε και τις δύο μας αλλά και τα μικρά αν συναντιόμαστε. Εγώ μένω νότια προάστια αλλά ο άντρας μου δουλεύει όλη μέρα κι εγώ δεν οδηγώ. Αν θέλεις στείλε μου προσωπικό μήνυμα.

Μπράβο ρε κοριτσι !
Ολα να σου πανε καλα!!!

AndieMarquise
02-07-14, 15:51
γεια σας κοριτσια. σας ευχαριστω παρα πολυ για το ενδιαφερον που δειχνετε,ειλικρινα ευχαριστω. πηρα σημερα τηλ στο φαιναρετη και μιλησα με μια κοπελα ψυχολογο,μου εκανε πολλες ερωτησεις(προφανως για να κρινει αν χρειαζομαι οντως ραντεβου) και τελοσπαντων συγκεντρωσα ενα αρκετα υψηλο σκορ κατα τα λεγομενα της οποτε πρεπει να με δει ψυχολογος αμεσα.θα με παρουν τηλ για ραντεβου. με ρωτησε γιατι ζηταω βοηθεια απο ψυχολογο εφοσον πηγα σε ψυχιατρο και της ειπα το πολυ απλο,οτι με ενα χαπι δε νομιζω πως μια μερα θα ξυπνησω και θα δω τη ζωη μου αλλιως.πρεπει να το πολεμησω σκληρα μεσα μου,αλλα χρειαζομαι βοηθεια καθως αυτο εκανα 9,5 μηνες τωρα ,αλλα χωρις κανενα αποτελεσμα.
θα χαρω να βρεθω με την κοπελα που εγραψε οτι περναμε ιδια φαση,ελπιζω να συγχρονιστουμε καπως. θα στειλω κ μηνυμα.
σχετικα με καποιες απαντησεις που ειδα,για θυροειδη.δεν πασχω απο κατι τετοιο,εκανα ολες τις εξετασεις οταν πηγα γυναικολογο 6 μηνες μετα απο τη γεννα.για την αποτομη αλλαγη βαρους,ο ψυχιατρος μου ειπε οτι οφειλεται στη καταθλιψη και το αγχος το οποιο δε προκαλει μονο απωλεια αλλα και αυξηση βαρους.
επισης,το οτι ειμαι υπερπροστατευτικη ειναι κυριως επειδη τοσο καιρο ειμαι μονη με το μωρο,εγω το φροντιζω και ξερω τον συγκεκριμενο τροπο.οπως και να'χει ομως δεν εχω καν ατομο για να τον αφησω εστω και 1 ωρα πλεον.εχω χασει καθε αισθημα εμπιστοσυνης στον αντρα μου 1ον γιατι τον επιασε ξαφνικα η μεση του κ ολη μερα ειναι ξαπλα αντι να με βοηθαει,κ 2ον γιατι οπως εγραψα πιο κατω,μια μερα αφησα μαζι του 5 λεπτα το μωρο κ πνιγοταν με ενα κομματακι πλαστικο κ αυτος καπνιζε στο μπαλκονι.
σχετικα με αλλες μαμαδες,βλεπω στο παρκο οπου τον βγαζω καθημερινως κατι δηθεν μαμαδες που παρατανε τα παιδια τους κ πινουν τη φραπεδια κ αυτα τρωνε τα μουτρα τους στις πετρες.κ αναρωτιεμαι αν τελικα εγω ειμαι πιο νορμαλ απο αυτες.νιωθω επισης ιδιαιτερη απεχθεια/μισος/δολοφονικες τασεις,σε μαμαδες που ειναι μεσα στη γκλαμουρια και την περιποιηση και τα μωρα τους ειναι στην πενα και ησυχα.γιατι να μην ειμαι κ εγω ετσι? πως αφεθηκα κτλ κτλ..
σχετικα με τη θρησκεια,δε θελω να το βαφτισω γιατι δεν πιστευω.και γιατι δεν θελω να ασχοληθω φυσικα.αλλα αντε βγαλε ακρη με τα πεθερικα που ειναι της εκκλησιας. ειλικρινα αν μπορουσα να το αποφυγω θα ημουν πολυ καλυτερα. γενικα τα εχω βαλει με ολους,με μενα,με τον αντρα μου,με το μωρο,με τους γονεις μου,τα πεθερικα μου,τον θεο,τους αγνωστους στο δρομο,με ολους.
ειχα βρει εναν ιερεα που καποτε πριν 4-5 χρονια μιλουσα μαζι του,ακομα κ για καφε βγαιναμε κ ημασταν πολυ φιλοι,ηταν νεος καμια 45ρια.κ τελικα αποδειχθηκε λουγκρα του κερατα.κ αυτος και η λουλου μια προισταμενη του ναου.ιερεας κ αυτος.λοιπον αι στο διαολο και οι παπαδες κ η εκκλησια και τα ευαγγελια κ τα πετραχειλια και τα χρυσαφικα και τα θυμιατα!!!

αυτα.

argini
02-07-14, 16:11
Xαιρομαι πολύ που πηρες στη Φαιναρετη!! Καλή αρχή!! Ενημερωσε και τον ψυχιατρό σου όταν πας μήπως θέλει να βρισκεται σε επαφη μαζί τους!
Τωρα στην κατασταση που βρίσκεσαι απλώς λες "εξω από τα δοντια" πραγματα που και άλλοι σκέφτονται αλλα οι ανασταλτικοι μηχανισμοι τους αποτρεουν να τα εκφρασουν!!
Μην πιεστεις για τη βαφτιση! Θα ερθει και το συγγενολόι, θα λεει ο καθενας το μακρυ και το κοντό του...ανεβαλε την όσο μπορεις!!

Basiliki79
02-07-14, 16:23
Andie Marquise σου έστειλα προσωπικό μήνυμα .

katerina2
02-07-14, 18:31
γεια σας κοριτσια. σας ευχαριστω παρα πολυ για το ενδιαφερον που δειχνετε,ειλικρινα ευχαριστω. πηρα σημερα τηλ στο φαιναρετη και μιλησα με μια κοπελα ψυχολογο,μου εκανε πολλες ερωτησεις(προφανως για να κρινει αν χρειαζομαι οντως ραντεβου) και τελοσπαντων συγκεντρωσα ενα αρκετα υψηλο σκορ κατα τα λεγομενα της οποτε πρεπει να με δει ψυχολογος αμεσα.θα με παρουν τηλ για ραντεβου. με ρωτησε γιατι ζηταω βοηθεια απο ψυχολογο εφοσον πηγα σε ψυχιατρο και της ειπα το πολυ απλο,οτι με ενα χαπι δε νομιζω πως μια μερα θα ξυπνησω και θα δω τη ζωη μου αλλιως.πρεπει να το πολεμησω σκληρα μεσα μου,αλλα χρειαζομαι βοηθεια καθως αυτο εκανα 9,5 μηνες τωρα ,αλλα χωρις κανενα αποτελεσμα.
θα χαρω να βρεθω με την κοπελα που εγραψε οτι περναμε ιδια φαση,ελπιζω να συγχρονιστουμε καπως. θα στειλω κ μηνυμα.
σχετικα με καποιες απαντησεις που ειδα,για θυροειδη.δεν πασχω απο κατι τετοιο,εκανα ολες τις εξετασεις οταν πηγα γυναικολογο 6 μηνες μετα απο τη γεννα.για την αποτομη αλλαγη βαρους,ο ψυχιατρος μου ειπε οτι οφειλεται στη καταθλιψη και το αγχος το οποιο δε προκαλει μονο απωλεια αλλα και αυξηση βαρους.
επισης,το οτι ειμαι υπερπροστατευτικη ειναι κυριως επειδη τοσο καιρο ειμαι μονη με το μωρο,εγω το φροντιζω και ξερω τον συγκεκριμενο τροπο.οπως και να'χει ομως δεν εχω καν ατομο για να τον αφησω εστω και 1 ωρα πλεον.εχω χασει καθε αισθημα εμπιστοσυνης στον αντρα μου 1ον γιατι τον επιασε ξαφνικα η μεση του κ ολη μερα ειναι ξαπλα αντι να με βοηθαει,κ 2ον γιατι οπως εγραψα πιο κατω,μια μερα αφησα μαζι του 5 λεπτα το μωρο κ πνιγοταν με ενα κομματακι πλαστικο κ αυτος καπνιζε στο μπαλκονι.
σχετικα με αλλες μαμαδες,βλεπω στο παρκο οπου τον βγαζω καθημερινως κατι δηθεν μαμαδες που παρατανε τα παιδια τους κ πινουν τη φραπεδια κ αυτα τρωνε τα μουτρα τους στις πετρες.κ αναρωτιεμαι αν τελικα εγω ειμαι πιο νορμαλ απο αυτες.νιωθω επισης ιδιαιτερη απεχθεια/μισος/δολοφονικες τασεις,σε μαμαδες που ειναι μεσα στη γκλαμουρια και την περιποιηση και τα μωρα τους ειναι στην πενα και ησυχα.γιατι να μην ειμαι κ εγω ετσι? πως αφεθηκα κτλ κτλ..
σχετικα με τη θρησκεια,δε θελω να το βαφτισω γιατι δεν πιστευω.και γιατι δεν θελω να ασχοληθω φυσικα.αλλα αντε βγαλε ακρη με τα πεθερικα που ειναι της εκκλησιας. ειλικρινα αν μπορουσα να το αποφυγω θα ημουν πολυ καλυτερα. γενικα τα εχω βαλει με ολους,με μενα,με τον αντρα μου,με το μωρο,με τους γονεις μου,τα πεθερικα μου,τον θεο,τους αγνωστους στο δρομο,με ολους.
ειχα βρει εναν ιερεα που καποτε πριν 4-5 χρονια μιλουσα μαζι του,ακομα κ για καφε βγαιναμε κ ημασταν πολυ φιλοι,ηταν νεος καμια 45ρια.κ τελικα αποδειχθηκε λουγκρα του κερατα.κ αυτος και η λουλου μια προισταμενη του ναου.ιερεας κ αυτος.λοιπον αι στο διαολο και οι παπαδες κ η εκκλησια και τα ευαγγελια κ τα πετραχειλια και τα χρυσαφικα και τα θυμιατα!!!

αυτα.

Χαίρομαι πολύ που επικοινώνησες με τη Φαιναρέτη. Να δεις που θα βοηθηθείς πολύ.

AndieMarquise
02-07-14, 18:46
ναι τελικα θα παω,εκλεισα ραντεβου για την επομενη δευτερα. με μια ψυχολογο καραγιαννη δεσποινα,λιγο ψυχρη μου φανηκε..θα δουμε.η αρχικη κοπελα που μιλησα δε θυμαμαι ονομα της,ηταν πολυ ευγενικη. απλως πηγα να γελασω λιγο οταν σηκωνουν το τηλ στην αρχη ειναι μεσα στην ενεργεια αλλα οταν συνειδητοποιουν οτι μιλανε με ατομο που εχει θεμα,τοτε ηρεμει ο τονος της φωνης τους και αλλαζει παααρα πολυ. οκ φυσιολογικο το βρισκω αλλα ειχε πλακα η εναλλαγη.

ginger1
02-07-14, 21:29
ναι τελικα θα παω,εκλεισα ραντεβου για την επομενη δευτερα. με μια ψυχολογο καραγιαννη δεσποινα,λιγο ψυχρη μου φανηκε..θα δουμε.η αρχικη κοπελα που μιλησα δε θυμαμαι ονομα της,ηταν πολυ ευγενικη. απλως πηγα να γελασω λιγο οταν σηκωνουν το τηλ στην αρχη ειναι μεσα στην ενεργεια αλλα οταν συνειδητοποιουν οτι μιλανε με ατομο που εχει θεμα,τοτε ηρεμει ο τονος της φωνης τους και αλλαζει παααρα πολυ. οκ φυσιολογικο το βρισκω αλλα ειχε πλακα η εναλλαγη.
μπράβο!έκανες πολύ καλά.

free dom
03-07-14, 00:48
Καλησπερα κι απο μενα. Κατ αρχην να πω οτι τα κοριτσια εχουν δωσει πολυ χρησιμες συμβουλες και χαιρομαι πραγματικα που κανεις θετικα βηματα για να βελτιωσεις την κατασταση σου. Με ολο το σεβασμο και την κατανοηση σ αυτο που περνας, ηθελα να σου πω οτι ειναι δικαιωμα σου να πιστευεις η να μην πιστευεις σε οποια θρησκεια θελεις, ομως το να βριζουμε τα ιερα αλλων ανθρωπων σε μια δημοσια συζητηση νομιζω πως ειναι ασχημο και στην τελικη δε σου προσφερει και κατι.. Σου ευχομαι ολοψυχα να βρεις τη δυναμη και την ευτυχια με οποιο τροπο εσυ επιθυμεις και να χαιρεσαι την ψυχουλα που εφερες στον κοσμο!

Basiliki79
03-07-14, 01:08
Νομίζω ότι δεν είναι το κατάλληλο θέμα για υποδείξεις καθωσπρεπισμού. Άλλωστε η κοπέλα δεν αναφέρθηκε στη θρησκεία αλλά στους λειτουργους της και τα αξεσουάρ τους που δεν νομίζω να θεωρούνται από κάποιον ιερά.

free dom
03-07-14, 01:45
Νομίζω ότι δεν είναι το κατάλληλο θέμα για υποδείξεις καθωσπρεπισμού. Άλλωστε η κοπέλα δεν αναφέρθηκε στη θρησκεία αλλά στους λειτουργους της και τα αξεσουάρ τους που δεν νομίζω να θεωρούνται από κάποιον ιερά.
Με συγχωρεις αν σε ενοχλησα καλη μου δεν το εκανα κακοπροαιρετα γι αυτο και μιλησα ομορφα στην κοπελα.. Τα ευαγγελια και η εκκλησια ειναι ιερα για τους χριστιανους ορθοδοξους, αλλα επειδη δεν ειναι αυτο το θεμα, ειπα αυτο που ηθελα στην κοπελα,αν θελει το δεχεται, και για τις υπολοιπες μπραβο σας που τη βοηθατε.

AndieMarquise
03-07-14, 11:26
καλημερα. κατανοω την αντιδραση της κοπελας σχετικα με τα σχολια μου περι εκκλησιας κτλ κτλ. το μονο που εχω να πω ειναι οτι αυτη ειναι η γνωμη μου και τη λεω. δεν θελω να συμφωνησει/διαφωνησει κανεις μαζι μου. εκφραζω αγανακτηση για πολλα πραγματα ταυτοχρονα και ενα απο αυτα ηταν κ αυτο.
επισης ανεφερα ουκ ολιγες φορες οτι ηθελα να αυτοκτονησω. η ζωη ειναι ιερη λενε(το πιο ιερο απο ολα). αλλα δε βλεπω να θιχτηκε κανεις... αυτα.

BabyCute
03-07-14, 11:38
Με συγχωρεις αν σε ενοχλησα καλη μου δεν το εκανα κακοπροαιρετα γι αυτο και μιλησα ομορφα στην κοπελα.. Τα ευαγγελια και η εκκλησια ειναι ιερα για τους χριστιανους ορθοδοξους, αλλα επειδη δεν ειναι αυτο το θεμα, ειπα αυτο που ηθελα στην κοπελα,αν θελει το δεχεται, και για τις υπολοιπες μπραβο σας που τη βοηθατε.

Εχεις δίκιο αλλα δεν ειναι καλα η κοπέλα ειναι σε περίεργη φαςη οπότε ειναι λίγο περίεργο/αδικο να της ζητάμε να προσέχει για το πως εκφράζεται. Πιστεύω για αυτο και δεν είπε καμία τιποτα - πίστεψε με αν ηταν κανένα άλλο θρεντ θα λέγανε πολλές πολλα :-)

AndieMarquise
12-07-14, 00:35
καλησπερα σε ολους. την περασμενη δευτερα πηγα στο φαιναρετη και μπορω να πω οτι με υποδεχτηκαν με πολυ ευγενικο τροπο,αν σκεφτεις οτι οι περισσοτεροι εκει μεσα βρισκονται εθελοντικα (αν κ ειδα οτι ειναι ΜΚΟ,οποτε το χρημα ρεει αφθονο).τελοσπαντων,μιλησα αρκετη ωρα με την ψυχολογο που ειχα το ραντεβου.με ρωτουσε πολλα πραγματα κ με λεπτομερειες.εγω πολλες φορες πηδουσα απτο ενα θεμα στο αλλο χωρις να δινω σαφεις απαντησεις..εκεινη επεμενε βεβαια χαχα.περασε 1.5 ωρα παντως και μπορω να πω οτι εβγαλα απο μεσα μου πολλα πραγματα.κ καπως χαλαρωσα μετα κ ενιωσα λιγο καλυτερα.στο μεταξυ ειχαμε παει οικογενειακως με το αμαξι,γιατι ειχα να πατησω νεα σμυρνη κατι αιωνες.κ αφησα το μωρο με τον αντρα μου κ οταν τελειωσα,το μωρο κοιμοταν,ο δικος μου επινε καφε κ γενικα δεν με περιμενε το αναμενομενο μπαχαλο,οποτε κ καπως ηρεμησα.μετα πηγαμε και βολτα στη πλατεια.ηταν πολυ ωραια,παντου μαγαζια,κοσμος..οχι το χαλι της νικαιας,ουτε μισο μαγαζι δε βρισκεις.
ανανεωσαμε το ραντεβου για την ερχομενη τριτη.πρεπει να πηγαινω καθε εβδομαδα απαραιτητα.ζητησαν και παραπεμπτικο απο τον ψυχιατρο μου και δεχτηκαν να επικοινωνουν μαζι του για την πορεια που εχω,αν κ με τον ψυχιατρο μου δεν βρεθηκα ακομα δυστυχως γιατι ειναι με αδεια. τελοσπαντων,μου ειπε η ψυχολογος εκει,οτι πρεπει οπωσδηποτε να παρω τα φαρμακα αλλα παραλληλα χρειαζομαι τις συνεδριες για να υπαρξουν ουσιαστικα αποτελεσματα... θα δουμε...

μητσουκο
12-07-14, 08:54
Μπράβο!καλή αρχή έκανες!

argini
12-07-14, 11:23
καλησπερα σε ολους. την περασμενη δευτερα πηγα στο φαιναρετη και μπορω να πω οτι με υποδεχτηκαν με πολυ ευγενικο τροπο,αν σκεφτεις οτι οι περισσοτεροι εκει μεσα βρισκονται εθελοντικα (αν κ ειδα οτι ειναι ΜΚΟ,οποτε το χρημα ρεει αφθονο).τελοσπαντων,μιλησα αρκετη ωρα με την ψυχολογο που ειχα το ραντεβου.με ρωτουσε πολλα πραγματα κ με λεπτομερειες.εγω πολλες φορες πηδουσα απτο ενα θεμα στο αλλο χωρις να δινω σαφεις απαντησεις..εκεινη επεμενε βεβαια χαχα.περασε 1.5 ωρα παντως και μπορω να πω οτι εβγαλα απο μεσα μου πολλα πραγματα.κ καπως χαλαρωσα μετα κ ενιωσα λιγο καλυτερα.στο μεταξυ ειχαμε παει οικογενειακως με το αμαξι,γιατι ειχα να πατησω νεα σμυρνη κατι αιωνες.κ αφησα το μωρο με τον αντρα μου κ οταν τελειωσα,το μωρο κοιμοταν,ο δικος μου επινε καφε κ γενικα δεν με περιμενε το αναμενομενο μπαχαλο,οποτε κ καπως ηρεμησα.μετα πηγαμε και βολτα στη πλατεια.ηταν πολυ ωραια,παντου μαγαζια,κοσμος..οχι το χαλι της νικαιας,ουτε μισο μαγαζι δε βρισκεις.
ανανεωσαμε το ραντεβου για την ερχομενη τριτη.πρεπει να πηγαινω καθε εβδομαδα απαραιτητα.ζητησαν και παραπεμπτικο απο τον ψυχιατρο μου και δεχτηκαν να επικοινωνουν μαζι του για την πορεια που εχω,αν κ με τον ψυχιατρο μου δεν βρεθηκα ακομα δυστυχως γιατι ειναι με αδεια. τελοσπαντων,μου ειπε η ψυχολογος εκει,οτι πρεπει οπωσδηποτε να παρω τα φαρμακα αλλα παραλληλα χρειαζομαι τις συνεδριες για να υπαρξουν ουσιαστικα αποτελεσματα... θα δουμε...

Mπράβο!! Εγω πάντως παρατηρησα τρία πράγματα. Πρωτον ότι βρηκες τη διαθεση να μοιραστείς μαζί μας την εμπειρία σου , δευτερον ότι γραφεις πολύ πιο αποφορτισμένα και τρίτον ότι υπάρχει μια νότα αισιοδοξίας στο μήνυμά σου! Βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο!! Συνεχισε!!

miriki
12-07-14, 15:47
Εγώ βλέπω κι ένα τέταρτο θετικό στοιχείο. Ο σύζυγος θέλει να βοηθήσει και επιπλέον του άφησε το μωρό 1,5 ώρα και δε σταμάτησε η γη να γυρνάει.... (μη νομίζεις τα ίδια έκανα κι εγώ)

AndieMarquise
12-07-14, 17:31
καλησπερα! ευχαριστω πολυ για τα θετικα σας μηνυματα,η αληθεια ειναι οτι νιωθω καπως πιο ανακουφισμενη,ισως επειδη εχω συνεχεια παρεα(τον αντρα μου).η αληθεια ειναι οτι ακομα αντιμετωπιζω προβλημα με την οξυθυμη συμπεριφορα μου,και μερικες φορες ειμαι πολυ ηρεμη κ αλλες φορες ειμαι παρα πολυ νευρικη κ μου φταινει ολοι.
το μωρο αναγκαστικα το αφησα γιατι πιστευα οτι δε θα με αφησει να πω ουτε μια λεξη με τη γυναικα κ θα γινομουν ρεζιλι. αλλα απο την αλλη,εκεινη ηθελε να με δει πως αντιδραω με το μωρο,πιστευω θα καταλαβαινε πολλα. ισως την επομενη φορα...
στο μεταξυ εχω ξεκινησει επαφες με μια αλλη κοπελα απο το φορουμ,η οποια αντιμετωπιζει κι εκεινη προβληματα ομοια με τα δικα μου και καπως εκτονωνεται η κατασταση.

BabyCute
12-07-14, 18:26
Φιλενάδα μπράβο για την τεράστια πρόοδο και για την συνάντηση με την άλλη κοπέλα απο εδώ.... Αυτά ειναι τα τέλεια του φορουμ!!!!!!

AndieMarquise
13-07-14, 01:27
καλησπερα. δυστυχως δεν εχουμε συναντηθει ακομα,μονο μιλαμε με πμ.. αλλα ειναι ευχαριστη παρεα και ανταλλαζουμε αποψεις και σκεψεις.. ελπιζω καποια στιγμη να τα φερει ετσι το προγραμμα να βρεθουμε και απο κοντα με τα μωρα μας.
πιθανοτατα θα μεταφερω το ραντεβου με τη φαιναρετη για αλλη μερα,γιατι θελω να συναντηθω με τον ψυχιατρο μου πρωτα και να παρω το 'οκ' για τις συνεδριες (σκεφτομαι μηπως εχει αντιρρηση και θελει να τις κανω μαζι του).επισης πρεπει και να με δει. τα φαρμακα αρχισαν τις παρενεργειες ενω δε βλεπω ουσιαστικα αποτελεσματα ακομα κ τα παιρνω 2 εβδομαδες. οταν λεω παρενεργειες εννοω ναυτιες,τρεμουλο στα χερια,μουδιασμα στη μουρη,ελλειψη συγκεντρωσης,αυπνια(οπως τωρα),μεγαλη δυσκολια στο ξυπνημα κ οχι λογω της αυπνιας,νιωθω 'βαρια'. εντω μεταξυ καπνιζω περισσοτερο απο πριν,ξεπερναω το 1 πακετο.νιωθω οτι πνιγομαι μεσα στο σπιτι.καλα αυτο οφειλεται και στην αφορητη ζεστη που δεν την αντεχω,μακαρι να ημουν τωρα στην ανταρκτικη! γενικα δε με χωραει ο τοπος...

argini
13-07-14, 03:42
καλησπερα. δυστυχως δεν εχουμε συναντηθει ακομα,μονο μιλαμε με πμ.. αλλα ειναι ευχαριστη παρεα και ανταλλαζουμε αποψεις και σκεψεις.. ελπιζω καποια στιγμη να τα φερει ετσι το προγραμμα να βρεθουμε και απο κοντα με τα μωρα μας.
πιθανοτατα θα μεταφερω το ραντεβου με τη φαιναρετη για αλλη μερα,γιατι θελω να συναντηθω με τον ψυχιατρο μου πρωτα και να παρω το 'οκ' για τις συνεδριες (σκεφτομαι μηπως εχει αντιρρηση και θελει να τις κανω μαζι του).επισης πρεπει και να με δει. τα φαρμακα αρχισαν τις παρενεργειες ενω δε βλεπω ουσιαστικα αποτελεσματα ακομα κ τα παιρνω 2 εβδομαδες. οταν λεω παρενεργειες εννοω ναυτιες,τρεμουλο στα χερια,μουδιασμα στη μουρη,ελλειψη συγκεντρωσης,αυπνια(οπως τωρα),μεγαλη δυσκολια στο ξυπνημα κ οχι λογω της αυπνιας,νιωθω 'βαρια'. εντω μεταξυ καπνιζω περισσοτερο απο πριν,ξεπερναω το 1 πακετο.νιωθω οτι πνιγομαι μεσα στο σπιτι.καλα αυτο οφειλεται και στην αφορητη ζεστη που δεν την αντεχω,μακαρι να ημουν τωρα στην ανταρκτικη! γενικα δε με χωραει ο τοπος...

Aν είναι ο ψυχίατρος σου σε δημοσιο φορεα και μπορείτε να τις κανετε δωρεαν ...αλλα αν δεν μπορείς να πληρωσεις τότε μάλλον δεν θα εχει πρόβλημα με τη φαιναρετη αφου και οι ψυχολογοι θα είναι σε επικοινωνία μαζί του. Υπάρχουν και ΄αλλα αντικαταθλιπτικα από το ladose ενδεχεατι να σου αλλαξει αγωγη...τωρα με τη ζεστη΄΄όπως βλέπεις πολλες δεν κοιμομαστε!!