PDA

Επιστροφή στο Forum : Σημειώστε εδώ την εμπειρία σας (μωράκια στην θερμοκοιτίδα)


Σελίδες : [1] 2

administrator
14-12-08, 16:41
Σημειώστε εδώ την εμπειρία σας
μην ξεχάσετε να γράψετε


1) τι σας βοήθησε, απο αντικείμενα μέχρι φράσεις ή λέξεις που σας είπαν,

2) πόσος καιρός έχει περάσει απο τότε που το μωρό σας χρειάστηκε να μεινει στην θερμοκοιτίδα

3) τι γνωρίζατε όσον αφορά τις απαιτήσεις που μπορείτε να έχετε όταν το μωρό σας βρίσκετε σε θερμοκοιτίδα

4) τι σας επέτρεψαν να κάνετε κατά την διάρκεια που το μωρό σας βρισκόταν στην θερμοκοιτίδα

5) τι θα συστήνατε στους γονείς που διαβάζουν, για να είναι ενημερωμένοι,
και να είναι το διάστημα της παραμονής του παιδιού τους στην θερμοκοιτίδα όσο λιγότερο ψυχοφθόρο.



θυμηθείτε ότι εφ όσον θέλετε να κανετε κάποια καταγγελία, εάν την γράφετε επώνυμα (δηλαδή αναφέρετε ονόματα και μαιευτήρια) , να μην προβαίνετε σε χαρακτηρισμούς και περιγράψτε απλώς το συμβάν όπως ακριβώς συνέβη.

VickyB.
17-12-08, 13:40
H κορούλα μου γεννήθηκε πολύ πρόωρα, στις 29 εβδομάδες και 3 μέρες. Ήταν 1270 γρ και 39 εκ! Αμέσως διακομίστηκε στη Β’ ΜΕΝ του Παίδων, για τους οποίους δε θα με ακούσετε να πω κανένα κακό λόγο. Το αντίθετο μάλιστα τους ευγνωμονώ.

Από το μαιευτήριο βγήκα μία μέρα νωρίτερα και έτρεξα να βρω την κόρη μου. Η πρώτη εικόνα: ΣΟΚ. Ήταν τόσο μικροσκοπική & κατατρυπημένη. Φοβούμουν να τη χαϊδέψω γιατί δεν υπήρχε εκατοστό χωρίς καλώδια! Ευτυχώς που δεν χρειάστηκε πέρα από μισή μέρα υποβοήθηση για να αναπνεύσει γιατί αυτό είναι το πιο βάρβαρο για τα προωράκια.

Πήγαινα 2 φορές την ημέρα και έβγαζα γάλα άλλες 5-6 (ήταν το δώρο μου, δεν μπορούσα να τη βοηθήσω αλλιώς). Τη χάιδευα, της τραγουδούσα, της μίλαγα για το πώς την περιμέναμε με χαρά στο σπιτάκι μας δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Προσπαθούσα όταν ήμουν δίπλα της να είναι αισιόδοξη και γελαστή και να μη νοιώθει τη στεναχώρια μου και την αγωνία μου.

Ήμουν αισιόδοξη και πίστευα εξαρχής ότι θα την πάρω σπίτι μου. Δίπλα της ήταν ένα αγοράκι, μαχητής, που γεννήθηκε 700 γρ και είχε φθάσει αισίως το βάρος της κόρης μου. Ένα απόγευμα ενημέρωσαν τη μητέρα ότι το παιδί ήταν πλέον εκτός κινδύνου. Το επόμενο πρωϊ ήρθε παπάς και το βάφτισε! Το παιδί δίπλα μου ήταν σχεδόν νεκρό και άκουσα που έλεγαν στη δύστυχη μάνα: αφήστε μας να του βγάλουμε τα καλώδια. Ακόμα και τώρα που το γράφω κλαίω.

Τότε κατάλαβα ότι δεν ήταν τυχαία η κόρη μου στη μονάδα εντατικής και ότι όλα ήταν πιθανά να συμβούν. Η Αναστασία ήρθε στο σπίτι μας μετά από 40 ημέρες στη θερμοκοιτίδα. Στο μεταξύ αρκετά παιδάκια είχαν πεθάνει, άλλα κακόμοιρα αφού έμειναν μήνες και ταλαιπωρήθηκαν με χειρουργεία έχασαν τη μάχη. Η ίδια έπαθε 2 λοιμώξεις νοσοκομείου και έκανε 3 μεταγγίσεις αίματος.

Περιττό να πω ότι παρά την ανείπωτη χαρά μας όταν την πήραμε υπήρχε ένα τρομερό βάρος ευθύνης. Αφού όταν μου ανακοίνωσαν ότι θα την πάρω έκλαιγα και δεν ήθελα να το κάνω. Δεν ήθελα να της κάνω κακό. Ήταν 2000 γρ, έπρεπε να ταΐζεται ανά 2ωρο. Έπρεπε να βάζουμε ξυπνητήρι γιατί ήταν τόσο μικρή που δεν έκλαιγε σαν τα άλλα μωρά. Αν δεν το τάιζες μόνη σου, απλά θα πέθαινε από ασιτία. Kαι το τάισμα της ήτανε τόσο δύσκολο. Δεν ρουφούσε κοιμόταν συνέχεια. Έκανε άπνοια και έπρεπε να τη συνεφέρω εγώ (μην ξεχνάτε ότι ήταν και το πρώτο παιδί). Έκανε εμετούς από στόμα και μύτη και υπήρχε κίνδυνος πνιγμού! Εννοείται ότι κοιμόμουν 3-4 μισάωρα σπαστά καθόλη τη διάρκεια της μέρας. Και δεν το συζητάμε να μου έχει δείξει κανείς τίποτα ή να έχω βοήθεια. Λόγω μικροβίων ήμουν παντελώς μόνη.

Επιπλέον από το Παίδων μου είχαν πει ότι το μωρό ήταν πολύ μικρό να θηλάσει, μετά από κανα μήνα θα είχε δύναμη. Αλλά πλέον δεν είχα χρόνο να βγάζω γάλα. Η παιδίατρος και εγώ πήραμε ένα ρίσκο να εμπιστευθούμε τη φύση. Εάν όμως έχανε βάρος θα έπρεπε να ξανανοσηλευτεί. Η Αναστασία μου τα κατάφερε και εκεί!

Στήριγμα και στο νοσοκομείο αλλά και μετά ήταν η επαφή με τις άλλες μαμάδες. Η μία έπαιρνε δύναμη από την άλλη. Ακόμα ελπίδα μου έδιναν οι φωτογραφίες που έστελναν γονείς πρόωρων που είχαν μεγαλώσει. Δεν το πίστευα ότι η κόρη μου θα γινόταν ποτέ μεγάλο παιδάκι.

Οι γονείς που έχουν ένα παιδί, που γεννήθηκε τόσο πρόωρα, καταλαβαίνουν ότι τα βάσανα δεν τελειώνουν όταν το παίρνεις σπίτι. Για αρκετούς μάλιστα τότε ξεκινούν. Υπάρχουν συνεχή check-up και συνεχή αγωνία ότι το παιδί σου αναπτύσσεται σωστά. Όσο μικρότερο είναι το παιδί σου τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος να εμφανισθούν προβλήματα. ΩΡΛ, οφθαλμίατροι, νευρολόγοι, παιδίατροι, εργασιοθεραπευτές, ψυχολόγοι παρακολουθούν το παιδί. Ακόμα και φέτος το καλοκαίρι η κόρη μου πέρασε από έλεγχο για να δουν αν ήταν έτοιμη για την πρώτη δημοτικού.

Κάνοντας δεύτερο παιδί που όλα κύλησαν ομαλά, κατάλαβα την ευλογία, που έχουν οι μαμάδες δεδομένη. Ότι θα πάρουν το παιδί τους στο σπίτι τους και ότι απλά θα ασχοληθούν με το παιδί τους με τρόπο ανέμελο. Εγώ με την κόρη μου ποτέ δεν έπαιξα τυχαία παιχνίδια. Πάντοτε κάναμε συγκεκριμένα πράγματα που άρμοζαν σε κάθε στάδιο ηλικίας, γιατί κρινόταν από ένα check up η πνευματική της ανάπτυξη.

Τώρα για τα κατάλοιπα στο παιδί τι να πω. Το λιγότερο που θα πω ότι της έχουν μείνει μόνιμα σημάδια σε χεράκια/ποδαράκια από τις πρώτες αυτές βελόνες. Ότι παρόλο που δεν υπήρξε ποτέ κανένα πρόβλημα, έτρεχε σε γιατρούς. Σήμερα θα πάμε στο γιατρό που θα ζωγραφίσεις, αύριο στο γιατρό που θα τρέξεις, μεθαύριο να δούμε εάν βλέπεις καλά. Στο τελευταίο, που πλέον καταλάβαινε ότι κρινόταν πάγωσε και έβαλε τα κλάματα. Ως πότε; Δεν την ξαναπάω. Πιστεύω ότι ταλαιπωρήθηκε αρκετά.

Η μοίρα το έφερε και η κουνιάδα μου γέννησε 2 χρόνια μετά, ένα αγοράκι 21 εβδομάδων, 600 γρ, με φυσιολογικό τοκετό, που λίγες μέρες μετά έφυγε..

mama xrysa
17-12-08, 15:09
Απίστευτη ιστορία Βίκη!Το μόνο που έχω να σου πω είναι μπράβο σας!! :!: Μπράβο καταρχήν στην κορη σου που το πάλεψε και βγήκε νικήτρια και μετά σε σενα και στον άντρα σου που παρόλες τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες τα βγάλατε πέρα και στηρίξατε τη μικρή σας τόσο καλά και αποτελεσματικά!

mariantinos
17-12-08, 19:44
kala...ki egw paraponiomoun pou me ksipnouse kathe 3 wres gia na faei...poso ntepomai metaap ayta pou diavasa....ki o dikos mou emeine 2 meres sthn thermokitida giati eixa diskolh genna.sfinwse sthn lekanh mou k genithikexwris anapnoh k kardiakous sfigmous.pethameno sxedon dld.oi giatroi perimenan oti tha diskoleytei poly k oti tha xreiastei metafora thesalonikh.eytyxws to antraki mou apodixtike poly dinato k den xreiastike tpt ap ayta k se 2 meres ton eixa agalitsa.exw fwto toy mesa sthn thermokitida.akoma k twra thn koitaw vourkwnw...

τετα
17-12-08, 21:11
Γεννησα και εγω τη μπουμπου μου 29w και 3d. 1.350 βαρος και 41 εκατοστα. Αμεσως μολις γεννηθηκε την πηγαν στο παιδων αγια σοφια οπου νοσηλευτηκε στη β μεν. υπεροχοι ανθρωποι. εσωσαν το μωρακι μου.
ειχε αναπνευστηρα, ηταν μικροσκοπικη, φοβομουν να την ακουμπησω μην τη σπασω. τρυπημενη παντου. κεφαλι, χερια, ποδια. παντου. οταν την ειδα μου ειπαν οτι ειναι πολυ κρισιμα και οτι μπορει να μην τα καταφερει. εκει τρελαθηκα. εχασα τη γη κατω απο τα ποδια μου. ηθελα να σκοτωσω τον γιατρο μου, τη παιδιατρο στο μαιευτηριο, τουσ παντες. καθε μερα ημουν εκει. 2 φορεσ τη μερα για μιση ωρα. τι να σου κανει μια ωρα τη μερα? ηθελα να το βοηθησω και δεν μπορουσα. απλα της κραταγα το χερι και της μιλαγα. τησ ελεγα ποσο πολυ την αγαπαμε και την περιμενουμε να ειμαστε ολη μερα αγκαλιτσα. μετα απο δυο μερες εμφανιστηκε εγκεφαλικη αιμορραγια. να οι υποθεσεις για χειρουργια και βαλβιδες. αλλο κλαμα. αλλη στεναχωρια. καποια στιγμη και εκει που περιμενα για να μπω με φωναζουν και μου λενε οτι η μπεμπα εβγαλε μονη τησ τον αναπνευστηρα και δεν τον ξαναδεχεται. ειχε ηδη περασει ενας μηνας. μου ειπαν να μην χαιρομαι και πολυ γιατι μπορει να μην βγαλει τη νυχτα. εμενα ομωσ κατι μου ελεγε μεσα μου οτι θα τα κταφερει. και τσι και εγινε. τα καταφεραμε και αναπνεαμε μονες μασ. χωρισ καμια βοηθεια. εφυγε και η εγκεφαλικη αιμοραγια μονη της. μολισ πηγε 2 κιλα την πηραμε. ειχα πολυ αγχος τισ πρωτες μερες. τωρα δοξα το θεο ειμαστε πολυ καλα και παμε καλα. απλα εχουμε μια μικρη ταλαιπωρια που πρεπει καθε λιγο και λιγακι να ειμαστε στο παιδων για εξετασεις.
συγνωμη για το μεγαλο post και συγνωμη αν σας κουρασα....

nat-left
18-12-08, 11:45
Ανατρίχιασα με τις ιστορίες σας. Τις τελευταίες μέρες έχω συσπάσεις που όλο και δυναμώνουν και δεν το είχα πάρει αρκετά σοβαρά μέχρι που διάβασα τα μηνύματά σας. Ο γιατρός μου, μου έχει πει να κάνουμε ενέσεις στην 28η εβδομάδα για ωρίμανση των πνευμόνων των διδύμων για παν ενδεχόμενο!

Συγχαρητήρια στα κοριτσάκια σας που παρόλο τις αντίξοες συνθήκες βγήκαν νικητριες!!!! και σε εσάς μανούλες που περάσατε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις.

koritsaki
18-12-08, 12:05
Γεννησαμε και εμεις......
Δεν προλαβα μεχρι τωρα να σας το γραψω......
Οσες θυμαστε ημουν με περιδεση και κρεββατι....
Στις 2.12.08 γεννησα στις 29+3 ενα αγορακι πολυ ομορφο!!!!!
Ειμαστε βεβαια στη μοναδα......Μπηκαμε μονο ενα βραδυ στον αναπνευστηρα...ευτυχως προλαβαμε και ετοιμασαμε τους πνευμονες με την κορτιζονη και ετσι βοηθησαμε το μωρο.....
Τωρα τρωμε απο το γαλα της μαμας αποκλειστικα....
Και απλα περιμενουμε να βαλουμε τα κιλα μας και να παμε σπιτακι μας....

Ο λογος ή μαλλον οι λογοι που γεννησα πρωορα ειναι πολλοι....
Επαθα ουρολιμωξη μου χτυπησε στα νεφρα και ειχα συσπασεις...
Ετσι επρεπε να παρουμε το μωρο για να μην τον ταλαιπωρησουμε
Αρα δεν εχει να κανει με την περιδεση...........

Τελοσπαντων το μωρο μας παει μια χαρα μεγαλωνει βαζει το βαρος του και θα σας λεμε τα νεα μας...........

Jean
18-12-08, 12:31
Να σας ζησει Koritsaki! Με το καλο να τον πατε στο σπιτακι σας!

Σε ολες τις προωρομανουλες ευχομαι να χαιρεστε τα παιδακια σας τα βιαστικουλια!

Ξεκινησα να γραφω κι εγω την εμπειρια μου στις θερμοκοιτιδες αλλα η ατιμη η ΔΕΗ με διακοψε... Μολις βρω χρονο θα κατσω να γραψω κι εγω!

nat-left
18-12-08, 13:10
Γεννησαμε και εμεις......
Δεν προλαβα μεχρι τωρα να σας το γραψω......
Οσες θυμαστε ημουν με περιδεση και κρεββατι....
Στις 2.12.08 γεννησα στις 29+3 ενα αγορακι πολυ ομορφο!!!!!
Ειμαστε βεβαια στη μοναδα......Μπηκαμε μονο ενα βραδυ στον αναπνευστηρα...ευτυχως προλαβαμε και ετοιμασαμε τους πνευμονες με την κορτιζονη και ετσι βοηθησαμε το μωρο.....
Τωρα τρωμε απο το γαλα της μαμας αποκλειστικα....
Και απλα περιμενουμε να βαλουμε τα κιλα μας και να παμε σπιτακι μας....

Ο λογος ή μαλλον οι λογοι που γεννησα πρωορα ειναι πολλοι....
Επαθα ουρολιμωξη μου χτυπησε στα νεφρα και ειχα συσπασεις...
Ετσι επρεπε να παρουμε το μωρο για να μην τον ταλαιπωρησουμε
Αρα δεν εχει να κανει με την περιδεση...........

Τελοσπαντων το μωρο μας παει μια χαρα μεγαλωνει βαζει το βαρος του και θα σας λεμε τα νεα μας...........

Να σου ζήσει το μωράκι σου! Να το χαίρεσαι!

mamy-g
18-12-08, 13:33
o άγγελος μου γεννηθηκε 31εβδομάδων και 4 ημερών, 2κιλά και 42εκατοστά
έσπασε τα νερά όταν ήμουν εγκυος στην 24η εβδομάδα
ευτυχώς η Παναγία έβαλε το χέρι της και με τη βοήθεια του γιατρού μου αποφασίσαμε να νοσηλευτώ στο νοσοκομείο και να παίρνω μέσω ορού φάρμακο για να σταματήσοιν οι συσπάσεια και κατά συνέπεια να μην προχωρήσει ο τοκετός
έτσι έμεινα κλινήρης για σχεδόν δύο μήνες, δεν σηκωνόμουν ούτε για τουαλέτα προκειμένου να μη χάσω και το υπόλοιπο αμνιακό υγρό
τελικά γέννησα 31 εβδομάδες και 4 ημέρες, ο μικρός διασωληνώθηκε για 5 ημέρες και μετά βγήκε από τον αναπνευστήρα
αυτές ήταν και οι πιο δύσκολές μέρες της ζωής μου, τον είδα με τόσα σωληνάκια και δεν μπορούσα να τον πάρω μια αγκαλιά
το πρώτο 24ωρο παρουσίασε πνευμονοθώρακα (υγρό στον πνεύμονα) αλλά ευτυχώς το ξεπέρασε γρήγορα εκεί αισθάνθηκα ότι χάν τη γη κάτω από τα πόδια μου
ευτυχώς θού θέλοντος ο μικρός τα κατάφερε και αφού παρέμεινε 35 ημέρες στην μονάδα τον πήραμε σπίτι μας
όσο για τα follow up είναι ένας πονοκέφαλος αλλά όλα τα πρωοράκια είναι ήρωες και αξίζουν την παραπάνω προσοχή
κουράγιο έπαιρνα απο τους άλλου γονείς και από τις φωτογραφίες άλλων μωρών που έβλεπα ότι είχαν γίνει πια μεγάλα παιδάκια

nat-left
18-12-08, 13:45
Απίστευτο!!! να χαίρεσαι τον παίδαρό σου :D

prosperous
18-12-08, 14:03
Απίστευτο!!! να χαίρεσαι τον παίδαρό σου :D

βρε εσυ!! ξερω οτι κανεις οτι κανω και εγω..ενημερωνομαστε και συμπασχουμε νοερα με αυτες τις καταστασεις αλλα ελπιζω να μην αγχωνεσαι μιας και εισαι και εσυ εγκυουλα..26 εβδομαδων αν βλεπω καλα..

σιγουρα οφειλουμε να πουμε ενα κουραγιο σε οσες ειναι στην διαδικασια αυτη της εντατικης και ενα μπραβο σε οσες αγωνιζονται να φροντισουν τα μωρακια τους αλλα και στα ιδια τα μωρακια..να ναι καλα και ευλογημενα..

nat-left
18-12-08, 14:34
Εγώ αγχώνομαι γιατί αν δεις έχω ανοίξει θέμα για τις ενέσεις ωρίμανσης πνευμόνων γιατί έχω προβληματάκια.
Απλά πονάω και συμπάσχω με αυτές τις δύσκολες καταστάσεις και χαίρομαι με όλη μου την καρδιά όταν όλα πάνε καλά στο τέλος.

VickyB.
19-12-08, 08:50
Καλημέρα κορίτσια,

Nat-left, ξέρω ότι ακούγεται χαζό, αλλά όσο μπορείς να μην αγχώνεσαι. Εγώ θυμάμαι στην εγκυμοσύνη της Αναστασίας που ήταν δύσκολη εξαρχής, ότι έρχονταν διάφοροι και ,μου λέγανε τέτοιες ιστορίες. Το βράδυ ένοιωθα όλα τα συμπτώματα και ένοιωθα ότι την έχανα :wink: Ωστόσο, εάν ό γιατρός σου σου έχει συστήσει να τις κάνεις τις ενέσεις, σου προτείνω να τις προχωρήσεις. Εγώ της είχα κάνει γι' αυτό και η Αναστασία δε χρειάστηκε διασωλήνωση. Όταν πήγα στο μαιευτήριο δεν πίστευαν ότι είχα κάνει ήδη 2, μου έκαναν και άλλη μία πριν γεννήσω και το παιδάκι μου μετά ήταν γερό!

Koritsaki να σου ζήσει! Θα τα θυμάσαι αργότερα που θα βλέπεις τo αντράκι σου μεγάλο και δεν θα το πιστεύεις πως μεγάλωσε το σπουργιτάκι σου.

Τέτα, να χαίρεσαι το κοριτσάκι σου. Δεν ήταν το μεγαλύτερο δώρο όταν την πήρες σπίτι; Εγώ θυμάμαι ανάμεσα στα άλλα, ότι από τη χαρά μου (τη δίψα μου καλύτερα να το πω για το μωρό μου) ενώ αυτό κοιμόταν ήσυχο την έβαζα πάνω μου να ξαπλώσει! Δεν το πίστευα ότι την είχα κοντά μου! Τι τραβάμε οι χαζομαμάδες…

Mama xrysa, σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ωστόσο, όταν το μωράκι σου είναι σε κίνδυνο όλα αυτά είναι αυτονόητα. Και είδα δυστυχώς ότι υπάρχουν πολλές κοπέλες στο forum με αντίστοιχη εμπειρία. Με το καλό να κρατήσεις στα χέρια σου το παιδάκι σου. Και μην επηρεάζεσαι καθόλου από τις ιστορίες μας.

Ξέχασα να σας πω σκηνή, την οποία δεν έζησα αλλά δεν έχει ξεχάσει κανείς από τους δικούς μου. Ενώ ακόμα ήμουν στην ανάνηψη, ο άντρας μου έπρεπε να υπογράψει τα χαρτιά ότι ήταν υπεύθυνος για τη μεταφορά του παιδιού στο Παίδων. Οι δικοί μου βλέπανε από το παράθυρο το ασθενοφόρο με σειρήνα να φεύγει με το μωράκι μου και τον άντρα μου από πίσω να ακολουθεί με μηχανή και να οδηγούν στο αντίθετο ρεύμα για να φθάσουν γρήγορα. Ο άντρας μου μου εξομολογήθηκε αργότερα ότι εκείνη τη στιγμή κατάλαβε τη σοβαρότητα της κατάστασης!

VickyB.
19-12-08, 09:29
Άσχετο, για να ρίξω και λίγο το επίπεδο, αλλά σε εσάς τις προωρομανούλες συμβαίνει; Η κόρη μου γενικώς στη ζωή της είναι ανυπόμονη! Δεν μπορεί να περιμένει (ώρες ολόκληρες νουθεσίας πάνε χαμένες). Είναι και εσάς τα παιδάκια σας έτσι;

nat-left
19-12-08, 10:10
VickyB σε ευχαριστώ κορίτσι μου για τις συμβουλές σου :D

koritsaki
19-12-08, 10:17
Καλημερα μανουλες...
Παντως και εγω προωρο μωρο ειμαι ....και ειμαι πολυ ανυπομονη σε ολα..και οπως φαινεται να κατι που κληρονομισε και ο μπεμπης μου σιγουρα απο εμενα.....
Κοριτσια θελω να σας ρωτησω κατι.....Μου ειπανε να παρω φορμακια....Πηρα λιγα newborn μεγαλα μου φαινονται βεβαια.....
Πως τα πλενεται??????

τετα
19-12-08, 10:22
vickyb καλημερα!!! σε ευχαριστω για τα καλα σου λογια. βεβαια και ενιωσα τελεια. αφου οταν μου το ειπαν απο το παιδων οτι θα βγουμε δεν τους πιστευα. ασε και μενα πανω μου κοιμαται. δεν με νοιαζει τιποτα. αρκει που ειναι καλα. στισ εγκυουλες να εχουν μια καλη εγκυμοσυνη και να ειναι γερα τα μωρακια τους. τιποτα δεν αξιζει παραπανω απο τηνυγεια των παιδιων μας.

Jean
19-12-08, 10:47
Κοριτσια θελω να σας ρωτησω κατι.....Μου ειπανε να παρω φορμακια....Πηρα λιγα newborn μεγαλα μου φαινονται βεβαια.....
Πως τα πλενεται??????

Βαλτα στο πλυντηριο με σκονη βρεφικη (οχι μαλακτικο) και σιδερωσε τα μεσα εξω με ατμο. Για τη μεταφορα τυλιξε τα σε ενα σεντονακι που επισης εχει σιδερωθει μπρος πισω με ατμοσιδερο.
Ναι, οντως ειναι μεγαλα τα newborn για τα προωρακια αλλα μην παρεις και πολλα γιατι μεγαλωνουν γρηγορα τα μωρακια.

koritsaki
19-12-08, 10:53
Κοριτσια θελω να σας ρωτησω κατι.....Μου ειπανε να παρω φορμακια....Πηρα λιγα newborn μεγαλα μου φαινονται βεβαια.....
Πως τα πλενεται??????

Βαλτα στο πλυντηριο με σκονη βρεφικη (οχι μαλακτικο) και σιδερωσε τα μεσα εξω με ατμο. Για τη μεταφορα τυλιξε τα σε ενα σεντονακι που επισης εχει σιδερωθει μπρος πισω με ατμοσιδερο.
Ναι, οντως ειναι μεγαλα τα newborn για τα προωρακια αλλα μην παρεις και πολλα γιατι μεγαλωνουν γρηγορα τα μωρακια.

ευχαριστωωωωωωωωω....στο σπιτι ρε κοριτσια τι φοραμε?μακρι μεσα εξω??

VickyB.
19-12-08, 10:55
Αν θυμάμαι καλά, γριά γυναίκα, τα έπλενα με αρκάδι και τα σιδέρωνα μέσα έξω.

Υπήρχαν φορμάκια στο prenatal για "μικρά" νεογέννητα (κάτω από 2,5 κιλά). Ωστόσο, ακόμα και αυτά ήταν τεράστια.

Jean
19-12-08, 11:02
ευχαριστωωωωωωωωω....στο σπιτι ρε κοριτσια τι φοραμε?μακρι μεσα εξω??
Μεσα εξω μακρυ, ναι. τα προωρακια κρυωνουν περισσοτερο απο τα νεογεννητα επειδη ειναι αδυνατουλια. Εγω τον πρωτο καιρο την σκεπαζα ακομη και στα χερια που την ειχα με μια πικε κουβερτουλα... Τωρα εσεις εκει στην Κυπρο εχετε και καλο καιρο... Βλεποντας και κανοντας πανε αυτα. Αλλωστε ενα προωρακι οταν κρυωνει το καταλαβαινεις απο το χρωμα του δερματος (κανει κατι κοκκινιλες το δερματακι τους). Θα τσεκαρεις επισης συνεχεια χερακια, μυτη, αυτακια να μην ειναι κρυα. Αν ειναι, παει να πει οτι θελει κι αλλα ρουχα.

koritsaki
19-12-08, 11:11
ναι ναι .......πω πω ρε κοριτσια στη μοναδα μου το δωσανε και τον πηρα αγκαλια ..ποσο μικρο μωρακι..πως θα γινει ανθρωπος αυτος ????τοσο δα μικρο μωρακι.....σαν κουκλα ψευτικη ειναι......
:cry: :cry: :cry: :cry:

cristin
19-12-08, 17:22
Αχ κοριτσακια,τι τραβηξατε κι εσεις.....πιστευω πως ειναι πολυ δραματικο να βλεπεις το μωρο σου μεσα σε αυτο το κουτι και απλα να μην μπορεις να βοηθησεις....μονο που το σκεφτομαι ,σφιγγεται το στομαχι μου!
Ελπιζω ολα τα προωρα μωρακια σας να ειναι παντα γερα και υγειη!Να σας δινει δυναμη ο Θεος και να βρισκετε παντα το κουραγιο και τη δυναμη ,να ξεπερνατε τετοιες καταστασεις......
Κοριτσακι,καλη δυναμη !Μακαρι να μην υπαρξει αλλο αντιστοιχο ποστ,και μακαρι να διαβαστει απο πολλες κοπελες ,για να δουν ποσο τυχερες ειναι ...και ποσο πρεπει τελικα να προσεχουμε!
Καλα χριστουγεννα!!!!!

mamy-g
19-12-08, 19:48
Άσχετο, για να ρίξω και λίγο το επίπεδο, αλλά σε εσάς τις προωρομανούλες συμβαίνει; Η κόρη μου γενικώς στη ζωή της είναι ανυπόμονη! Δεν μπορεί να περιμένει (ώρες ολόκληρες νουθεσίας πάνε χαμένες). Είναι και εσάς τα παιδάκια σας έτσι;


και εμένα ο δικός μου όταν θέλει κάτι πραγματικά είναι ανυπομονος
όσο για τα ρουχαλάκι καλο σιδέρωμα και ζεστό σπιτάκι με συχνό αερισμό στα δωμάτια εναλάξ ('πταν δεν βρίσκεται εκεί το αγγελούδι ) για να αποφεύγονται συσώρευση μικροβίων και ιώσεις

Olg@
21-12-08, 22:20
Τέλεια που άνοιξε θέμα για τα προώρα ... μπράβο αντμιν ... νομίζω ότι ήταν απαραίτητο...

Βίκυ συγκλονιστική η ιστορία σου, όπως και των άλλων κοριτσιών ...
Θα δανειστώ τη φράση της φίλης μου της jean, την είχε πει πολύ παλιότερα αλλά τώρα τελευταία δυστυχώς ένιωσα τη σημασία της μέσα στο πετσί μου που λένε ... όποιος δεν έχει δει το παιδί του μέσα στη θερμοκοιτίδα, πραγματικά δεν έχει δει τίποτα ... :cry: :cry: :cry: ...
Για μένα οι μνήμες είναι ακόμα πολύ φρέσκες και δεν μπορώ να γράψω την εμπειρεία μας, θα το κάνω όμως εν καιρώ...

Να πω και εγω πως την κρατώ συνέχεια πάνω μου την τοσοδούλα μου ... θέλω να το πιστεψω πως είναι ολη δική μου πια!!!

monbebe
22-12-08, 02:17
διαβαζω τι περασατε και φρικαρω... σκεφτομαι πως ημουν οταν ο μικρουλης μου ανεβαζε ικτερο και δεν τον εφερναν καθολου στο δωματιο, που το ειδα λιγο κατω απ'τη λαμπα με εκεινα τα πανινα γυαλακια που ο αντρας μου δεν ηθελε να παρουμε μαζι μας σαν ενθυμιο -αφου ηταν πληρωμενα ετσι κι αλλιως και τα ηθελα να θυμαμαι ποσο μικρουλι ειναι ενα μωρακι- αφου τον στεναχορουσε σαν "αναμνηστικο" και το ΠΟΣΟ στεναχωρημενη και φοβισμενη ημουν μεχρι να πεσει ο ικτερος... και μου φιανεται τοσο μικρο μπροστα σε οτι περνανε τα μωρακια στις θερμοκοιτιδες... μπραβο που εχετε τοσες αντοχες! να ειστε παντα καλα και εσεις και τα μωρα σας!

Jean
22-12-08, 15:58
Η φιλη μου η Ολγα εγραψε πιο πανω οτι επι του παροντος αδυνατει να μοιραστει την εμπειρια της μαζι μας επειδη το τραυμα ειναι ακομη νωπο... Ποιος μπορει να πει οτι δεν την καταλαβαινει; :cry:
Εγω παλι 2 χρονια πριν, τετοιο καιρο ημουν ακομη στη μοναδα μην ξεροντας ποτε και εαν θα παρουμε το παιδι στο σπιτι εγκαιρως για τα Χριστουγεννα. Τελικα καναμε και Χριστουγεννα και Πρωτοχρονια μεσα στη μοναδα. Αλλαξε ο χρονος κι εμεις εκει, στο παγκακι να κοιταμε μονο ενα φωτισμενο παραθυρο. Με τι καρδια να γυρισεις σπιτι;
Σημερα η πληγη ποναει πολυ, αυτες τις μερες. Ειναι σαν ενα παλια χειρουργημενο σημειο που εχει μνημη και ξυπναει επετειακα για να θυμιζει ποσο πολυ πονεσε.
Παμε λιγο πιο πισω ομως. 1η Νοεμβριου ηταν οταν ακουστηκε το πρωτο κλαμα της μικρης μου, αδυναμο σαν νιαουρισμα... Δεν καταλαβα οτι ηταν το δικο μου παιδι, ακουστηκε τοσο μακρινο. Διασωληνωθηκε αμεσως και μεταφερθηκε στη ΜΕΝ. Το μονο που μου ειπαν: Εκλαψε αμεσως, 1300γρ το βαρος. Την ειδα 36 ωρες μετα τη γεννηση. Πονουσα τοσο πολυ που μου ηταν αδυνατο να σταθω ορθια. Κι εδω θα σταθω για να ευχαριστησω εκεινη την καλη μαια που βλεποντας με δακρυσμενη στο κρεβατι φωναξε (ακουω ακομη την εκνευρισμενη φωνη της) : "Για ονομα του Χριστου και της Παναγιας!! Φερτε ενα καροτσακι να παμε την κοπελα να δει το παιδι της!! " Να ειναι καλα οπου και να ναι...
Με πηγε λοιπον ο αντρας μου καθισμενη στο αναπηρικο. Η πρωτη εικονα με ξεσκισε. Ενα μωρακι γυμνο που το newborn παμπερακι που φορουσε εφτανε μεχρι τις μασχαλες, με βεντουζακια στο στηθος, με καλωδια, πολλα καλωδια, μελανιασμενα χερακια, ορο στην πατουσα, με τα ματακια κλειστα, ακινητο, καταχλωμο. Κατι ποδαρακια ξυλακια, χωρις σαρκα, οι φλεβες να διαγραφονται γαλαζιες, πεντακαθαρα πανω στο ζαρωμενο δερματακι. Ηταν η πρωτη φορα στη ζωή μου που δεν καταλαβα ποτε δακρυσα. Τα ενιωσα απλα να σταζουν και να κυλανε. Προσπαθουσα να ανασηκωθω να δω τα ματακια του αλλα πονουσα πολυ... Ο γιατρος μας ειπε οτι της εβγαλαν τον αναπνευστηρα γιατι εδω και λιγες ωρες αναπνεει χωρις υποστηριξη. Μου εδωσε οδηγιες αντλησης του γαλακτος, αποστειρωσης και μεταφορας και εφυγε. Μας πληροφορησε δε οτι θα δοκιμαζαν να της δωσουν 1ml γαλα κατα το απογευματακι...
Γυρισα στο δωματιο πιο κομματια απο ποτε. Οι αλλες κοπελες ειχαν τα μωρακια τους διπλα κι εγω γυρισα πλατη κι εκανα πως κοιμομουν γιατι η ευτυχια των αλλων ειναι στιγμες που δεν αντεχεται
:oops:
Το επομενο πρωι η γιατρος: Προσπαθουμε να το ταϊσουμε...τα βγαζει...
Το κοιτουσα κι ελεγα, Χριστε μου σε παρακαλω.... αλλα εμενα εκει, δεν ηξερα τι να ζητησω παρακατω. Δεν ηξερα ποιο ηταν το ζητουμενο. Κι η προσευχη για μερες ολοκληρες εμενε μιση.
Βγηκα απο το νοσοκομειο με αδεια χερια, αδεια ψυχη, αδεια ματια. Μπηκα στο σπιτι κι ειδα τις γλαστρες, τα ροζ μπαλονια με το it's a girl!!, τα κουτια με τα γλυκα.... Κουκουλωθηκα κατω απο τα παπλωματα...
Η εικονα της το επομενο πρωι με τα μαλλακια ξυρισμενα και το ορο στο κεφαλι με σοκαρε. Η γιατρος εσπευσε να με προλαβει, να μου πει οτι ετσι συνηθιζεται και να μην ανησυχω. Οι φλεβες στα χερακια ειχαν σπασει ολες...
2 μερες μετα βλεπω το παιδι μου καταχλωμο, ακινητο σαν μισοπεθαμενο. Η γιατρος με ενημερωσε οτι φοβουνται για λοιμωξη, κανουν καλλιεργιες αιματος αλλα επειδη κανουν 48 ωρες να βγουν τα αποτελεσματα ξεκινησαν αντιβιωση προληπτικα.
Το απογευμα με ενημερωσαν οτι της εκαναν μεταγγιση αιματος. Να λιποθυμισω τωρα, με παιρνει; Να κρατηθω να λιποθυμισω μετα; Ακομη κι αυτο το παζαρευεις με τον εαυτο σου τετοιες στιγμες. Εχασα το χρωμα μου... "Τα αιματα ειναι ελεγμενα, μην ανησυχειτε..." Το απογευμα περιμεναμε τα αποτελεσματα. Καθισα μονη μου σε ενα καφενεδακι και περιμενα ωρες ολοκληρες...
Η λοιμωξη, τελικα, υποχωρησε, το παιδι εφερε το χρωμα του...
4 μερες αργοτερα μας ενημερωσαν οτι το παιδι δεν "γενναει" σιδηρο... Αλλη μεταγγιση...
Την επομενη βδομαδα 3η μεταγγιση και ξανα πυρετος.... ξαναρχιζει αντιβιωση....
2 μερες αργοτερα ταχυκαρδιες. Της χορηγουν φαρμακο για την καρδια. Αρχισα να την χαιδευω που και που, με χιλιες προφυλαξεις για τα μικροβια. Νυχια κομμενα συρριζα, χερια τριπλοαποστειρωμενα. Την πρωτη φορα που της επιασα το χερακι το τραβηκε και το εκρυψε κατω απο τη μασχαλη. Με φοβηθηκε. Την αγγιζαν μονο για αιμοληψια...Μονο πονο ειχε βιωσει. Αυτο μου στοιχησε πολυ. Βγηκα στις σκαλες κι εκλαιγα. Και παλι μπροστα μου η ιδια μαια... "κανε λιγο υπομονη. Ημουν 9 χρονια μεσα στις θερμοκοιτιδες. Ειδα χιλιαδες θαυματα να γινονται. Μην στενοχωριεσαι" Και πηρα κουραγιο να ξανασταθω ορθια.
Και φτανουμε 21 μερες ζωής και μπαινοντας στην εντατικη βλεπω τη θερμοκοιτιδα του παιδιου αδεια... Μου κοπηκαν τα αιματα...
Η γιατρος που καθοταν στο γραφειακι μαλλον επιασε το βλεμμα μου και πεταχτηκε πανω "οχι, μην παει ο νους σας στο κακο!! Σημερα η μικρη πηρε το πρωτο παρασημο της ζωής της!! Ειναι στο δωματιο 2. Δεν ειναι ακριβως εντατικη, παλι σε θερμοκοιτιδα ειναι αλλα αποσωληνωμενη..." Απ' τη χαρα μου τη φιλησα κι ετρεξα στο παιδι μου. Πηρα τηλεφωνο τον αντρα μου και απ' τη χαρα του κοπηκε η μιλια...Αυτη χαρα κρατησε μονο λιγες ωρες γιατι το επομενο βραδυ ανοιξαν οι ασκοι του αιολου... Παραθετω αυτουσιο ενα παλαιοτερο ποστ μου...
Βραδυ 21 Νοεμβρίου 2006. Στη μονάδα εντατικής νεογνων. Εχω αποστειρώσει τα χέρια μου και χαιδεύω το μωράκι μου που κοιμάται . Εχουν περάσει 21 μέρες απ' τη γέννηση του. Ακούω πίσω μου μια φωνή. 'Το χαιδευετε;" Γυρνάω. Γυναικα γιατρος, αγνωστη φατσα. "Ναι" λέω. ¨Μόλις τελειωσετε, θα μπορουσα να σας δω λίγο στο γραφείο μου;" Με ζώσαν τα φιδια. Συνήθως η ενημέρωση γινόταν επι τόπου. "Συμβαίνει κατι;" " θα τα πουμε μέσα" Φέυγει. Κλείνω τα παραθυράκια της θερμο και την ακολουθω. "Τι συμβαινει;" Δυστυχως το μωρό σας υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία" "Τι είναι αυτό, πότε, γιατι, τι σημαινει δηλαδή;;" Δεν ένιωθα τα πόδια μου. Καθισε απαθής και μου ζωγράφιζε με μολύβι οπάνω σ ενα χαρτι. Μίλαγε μίλαγε, αδυνατούσα να συλλάβω το νόημα. Ηθελα να τρεξω πίσω στο μωρό, να το χωσω στην αγκαλιά μου. (δεν με ειχαν αφησει μεχρι τοτε να το κάνω) Όταν τελειωσε το σχεδιαγραμμα της έμοιαζε σαν συντριβάνι. Μου είπε πολλά: "Πιθανότητα να εξελιχθει σε υδροκέφαλο, μεγαλώνει ανεξέλεγκτα το κεφάλι, αν την γλιτωσει θα κανουμε εγχειρηση, θα μπει μια βαλβίδα στο κεφάλι και θα διώχνει το αιμα στην κοιλιά. Στο μελλον μπορει να εχει κινητικά προβληματα." Αυτό ηταν η πιο ήπια απ' τις συνέπειες που μου ανεφερε. Τις άλλες δεν αντεχω, ουτε και τωρα, μετά απο 10 μήνες να τις αναφέρω. Έτρεξα πισω στο μωρό. Εκλαιγα πάνω απ' τη θερμοκοιτίδα βουβά. Αυτό ηταν σκεφτηκα, τελειωσα!! Δεν θα βγω ζωντανη απ' αυτή την ιστορια. Η μαια με πληροφόρησε οτι εληξε το επισκεπτηριο. Θυμάμαι βγαινοντας να συναντάω τη γιατρό στην έξοδο να βάζει το μπουφάν της και να μου λέει ατάραχη: "Πω πω!! Έβγαλε ψυχρα! Μπρρρ! "
Ποσταρω και συνεχιζω... (Η ΔΕΗ καραδοκει, τουλαχιστον να το σωσω...)

Jean
22-12-08, 16:29
Γυρναω σπιτι λοιπον και κοιταω στο ιντερνετ. Η γιατρος ειχε χαρακτηρισει την εγκεφαλικη αιμορραγια 2ου προς 3ου βαθμου. Ολα οσα διαβασα με τρομοκρατησαν. Μπαινω σε αλλες ιστοσελιδες και ψαχνω παιδονευρολογους, παιδονευροχειρουργους... Σημειωνω καποια ονοματα και φευγω την αλλη μερα το πρωι. Ζηταω να δω το διευθυντη. Του λεω οτι θελω να μεταφερθει το παιδι στο παιδων. Με διαβεβαιωνει οτι αν παραστει αναγκη πρωτος αυτος θα δωσει την εντολη. Μπαινω να δω το παιδι και με πιανουν τα κλαματα. Στο μεταξυ ειχε ερθει κι ο αντρας μου σκαστος απο τη δουλεια. Με πλησιαζει μια γιατρος και μου λεει "Μην κλαις, εχουμε δει πολλες τετοιες περιπτωσεις παιδιων να το ξεπερνανε." Πηρα λιγο κουραγιο...
Την επομενη μερα μας ειπαν οτι μεσα σε 2 24ωρα το κεφαλι αυξηθηκε 2 εκατοστα σε περιμετρο. Το αιματωμα στο κεφαλι ασκει πιεση στον εγκεφαλο. Φοβηθηκαν για υδροκεφαλο... Μα εξηγησαν οτι αν συνεχισει ετσι θα περασουν μια αντλια στην σπονδυλικη στηλη του παιδιου να ανλησουν αιμα για να αποσυμφορησουν το κεφαλι. Αν δεν μειωθει η πιεση θα μπει χερουργειο για να του βαλουν μια βαλβιδα να διωχνει απο κει το αιμα προς την κοιλια... Κι οσο μεγαλωνει το παιδι θα γινεται αλλο χειρουργειο για να ....μακραινουν την βαλβιδα...
Ημουν μια ζωντανη νεκρη. Μονη μου διεξοδος τις ωρες που δεν ημουν με το παιδι ηταν το εκκλησακι του νοσοκομειου... Κρατιομουνα ορθια γιατι επρεπε...
Τις επομενες μερες αλλο ενα εκατοστο... Της εβαλα ενα φυλαχτο κατω απο το στρωματακι της θερμοκοιτιδας κι εριξα ολες μου τις ελπιδες εκει. Ηταν ο μονος λογος που αντεξα τη δοκιμασια. Αυτο και μια φραση του αντρα μου που λειτουργησε μεσα μου σαν μεταγγιση: " Μια χουφτιτσα μωρο παλευει με νυχια και με δοντια να κερδισει τη ζωή του, θα λυγισουμε εμεις; " Και κρατηθηκα...
Εντωμεταξυ εφτασε σιγα σιγα τα 1670γρ κι εκαναν προσπαθειες να πιει με μπιμπερο... Τα καταφερε κι επιασε τη θηλη κι ετσι περιμεναμε να μαθει να σιτιζεται απο κει για να της αφαιρεσουν το σωληνακι...
Ενα βραδυ οπως το καληνυχτιζα μου λεει η νοσοκομα. " Σε λιγο ειναι να φαει...θελετε να το ταϊσετε;" Κοκκαλο εγω. Δεν την ειχα ξαναπαρει αγκαλια...
Ανοιξε τη θερμο, την τυλιξε σ'ενα σεντονακι, την εβαλε σε μια αλλξιερα, της αλλαξε πανακι κι εγω κοιταγα σαν χαζη αυτο το μικροσκοπικο πλασματακι που χασμουριοταν πληρως αφημενο στη φροντιδα της μαιας...
Φορεσα μια ποδια ιατρικη και μου την αφησε στα χερια... Τρελαθηκα!! Ειναι μια στιγμη, απ' αυτες που αξιζει να ζει κανεις για να βιωσει... Η μαια προσπαθουσε να μου δειξει, σε μενα την ασχετη μανα πως να το ταισω, αλλα τα χερια μου ετρεμαν, τα ματια μου ειχαν γεμισει δακρυα, κι εκεινα τα ματακια ειχαν εστιασει στα δικα μου... δεν συνεχιζω, θα με παρουν τα ζουμια...
Αρχισαμε να το ταιζουμε εν αλλαξ με τον αντρα μου, δεν χαναμε ουτε γευμα. Θυμαμαι παραμονη Χριστουγεννων δεν ειχαμε φυγει ουτε λεπτο. Μειναμε μεχρι να μας διωξουν πολυ αργα το βραδυ. Απ τις 6 το πρωι καθε μερα μεχρι το τελευταιο γευμα ημουν εκει. Να ειμαι σιγουρη οτι δεν πειναει, οτι τρωει στην ωρα της (ειναι τοσο λιγο το προσωπικο...) οτι τρωει με το πασο της, οτι το τρωει ολο... Ειχαμε τρελαθει απο χαρα με τον αντρα μου. Τσακωνομασταν ποιος εχει σειρα να την ταισει... :D
Το κεφαλακι της ειχε καπως σταθεροποιηθει και οι πρωτες δειλες αχτιδες αισιοδοξιας ειχαν διαφανει.
Περασε κι η Πρωτοχρονια και μεταφεραν το παιδι στο δωματιο με τα τελειομηνα. Εβαλε ρουχαλακια και μπηκε σε κουνακι...
Κι ενα πρωι εντελως απροσμενα μου λεει ενας παιδιατρος... "Τι θα γινει κυρια Σ; Θα το παρετε το παιδι; Τα εχασα! Λεω:Οτι μου πειτε....εγω το παιρνω και τωρα! "Ε, παρτο μου λεει, με ενα χαμογελο μεχρι τ' αυτια!!" Και το πηρα, ετσι απλα! μας δοθηκαν οδηγιες, εκανε τα synagis του, το πηγαιναμε στο Παιδων και εβδομαδα για υπερηχο στο κεφαλι, μετα καθε μηνα, μετα εκανε μια αξονικη, μετα αλλη μια...και καποια στιγμη που ειδαμε πως το κεφαλι σταθεροποιηθηκε ακουσαμε το :Παιδια, ξεχαστε το, μην ξαναασχοληθειτε, το παιδι ειναι μια χαρα!!!
Θα σταθω σε ενα δυο σημεια:
1) Στην αναγκαιοτητα προσληψεων νοσηλευτικου προωπικου στις ΜΕΝ. Οι μαιες τρεχουν και δεν φτανουν με αποτελεσμα να κανουν εκπτωσεις στη φροντιδα των παιδιων!
2) Στην αναγκαιοτητα να κοιταξουν επιτελους στα ελληνικα νοσοκομεια και λιγο τους γονεις. Πρεπει να προσληφθουν ειδικοι να σχοληθουν με το κομματι της ψυχολογιας. Ειναι μεγαλη η ψυχολογικη πιεση, τεραστια η στενοχωρια (πολλοι γονεις χανουν τελικα τα παιδακια τους ή βιωνουν πραγματικα στιγμες αφατου πονου και δεν ειναι κανεις εκει να τους στηριξει)! επισης καποιοι γιατροι πρεπει να καθισουν σε κανα δυο σεμιναρια ψυχολογιας... :?

Αυτη ηταν η δικη μου εμπειρια...Sorry αν σας κουρασα...αλλα 2.5 μηνες ηταν αυτοι... ποσο περιληπτικα να τα πω; :D

Nikolekaki
22-12-08, 16:38
Είχα μήνες να κλάψω τόσο πολύ...

Δεν έχω λογια να εκφράσω τον θαυμασμό μου για την δύναμή σου Jean και όλων των προωρομαμάδων... Και εγώ παραπονιόμουν που ο Μαρκούλης μου έμεινε 5 μέρες στη ΜΕΝ... :oops: :oops: :oops: :oops:

Να σας έχει ο Θεός καλά κι εσάς και τα θαυματάκια σας, και να τα δείτε όλες όπως επιθυμούν!!

:wink: :wink: :wink:

koritsaki
22-12-08, 16:55
Αν και για μενα ειναι πολυ νωρις για να σας πω πως αισθανομαι.....
Τα εζησα και περσι αυτα και ειμαι καπως πιο ''ετοιμη'' αυτη την φορα.....
Οταν περσι γεννησα πρωορα τα διδημακια μου 24 εβδομαδων 650 γρ το ενα μωρο δεν τα καταφερε το αλλο εζησε 24 μερες....
Ξερω πολυ καλα τι σημαινει να μπαινεις στο γραφειο των γιατρων και να σου λενε απλα κοφτα αυτα τα λογια που αναφερε και Jean ακριβως τα ιδια ακουσα και εγω......Τα ιδια ...............
Ημουνα μονη μου θυμαμαι............και δεν θα το ξεχασω οσο ζω.......
Βρηκα δυναμη πηγα στην θερμοκοιτιδα και τον αποχαιρετησα.....
Του ειχα πει καλυτερα να φυγεις.....
Μονο αυτο και ηξερα μεσα μου οτι αυτο θα γινοταν και ηταν θεμα ημερων....
Και ετσι εγινε....Σε 2 μερες εφυγε......

Μετα απο 1 χρονο και 3 μηνες ειμαστε στην ιδια μοναδα στο ιδιο δωματιο ..........
Με την διαφορα οτι ειμαστε μεν πιο μεγαλο μωρο που αυτο ειναι το σημαντικο και με πιο πολυ βαρος...
Και ειναι ολα καλυτερα.......
Τωρα περασαμε στο δωματιο 6 που απλα περιμενουμε να βαλουμε βαρος και να ειμαστε σταθεροι...(οι κοπελες που περασαν απο ολα αυτα ξερουν και τις λεξεις που χρησιμοποιουμε)

Ξερω επισης και πολυ καλα το πως ενιωσα και τις 2 φορες που γεννησα τι θα πει να εισαι χωρις το μωρο σου μαζι.....
Να ερχεσαι σπιτι μονη....Να εισαι ρακος και να πηγαινεις εκει και να πρεπει να εισαι καλα για αυτο μωρο που παλεβει να τα καταφερει.....
Να εισαι σπιτι και να ανυσηχας αν το φροντιζουν αν το σκεπαζουν αν αν αν αν αν ..........Ολα αυτα τα αν...που θα εκανε η καθε μανουλα......

Συγνωμη που τα γραφω λιγο μπερδεμενα αλλα επειδη τα ζω τωρα ειμαι και καπως μεσα στι κατασταση.......

Αλλα επισης εχω τοση δυναμη μεσα μου που νιωθω οτι και απο δω που ειμαι του την δινω να αντεξει...και γρηγορα να ερθει σπιτι με την μαμα και τον μπαμπα του......

Sotiria
22-12-08, 17:06
Δεν έχω λόγια.... koritsaki εύχομαι σύντομα να έρθει το μωρό σου στο σπίτι υγιές και δυνατό!!!
Μπραβο σε όλες σας για τη δύναμή σας!!!

Jean
22-12-08, 17:08
.........
Ημουνα μονη μου θυμαμαι............και δεν θα το ξεχασω οσο ζω.......
Βρηκα δυναμη πηγα στην θερμοκοιτιδα και τον αποχαιρετησα.....
Του ειχα πει καλυτερα να φυγεις.....
Μονο αυτο και ηξερα μεσα μου οτι αυτο θα γινοταν και ηταν θεμα ημερων....
Και ετσι εγινε....Σε 2 μερες εφυγε......



:cry: :cry: :cry: :cry: :cry: Ανατριχιασα.. :cry:


Θα σου ευχηθω μονο γρηγορα να παρετε τον μπουμπουκο σας στο σπιτι...
Να εχεις πιστη στην Παναγια κι ολα θα πανε καλα!

voula2
22-12-08, 17:26
την δική μου ιστορία, βαριά όπως και οι παραπάνω, δεν θα ήθελα να την μοιραστώ με κανέναν.
Εύχομαι όμως σε όλες εσάς τις μητέρες και τα παιδακια τους που ήρθαν πρόωρα σε αυτόν τον κόσμο, να είναι ήσυχη και άνέφελη η πορεία της ζωής τους έκτοτε και ο πρόωρος τοκετός να παραμείνει μί α πικρή σελίδα στην μνήμη τους.

Sam
22-12-08, 17:54
Παρότι ο δικός μου γεννήθηκε στην 38η εβδομάδα 1740 γρ με επείγουσα καισαρική
δεν έκλαψε όταν γεννήθηκε και μετά αισθάνθηκα να χάνω τις αισθήσεις μου
όταν συνήλθα δεν ήξερα τίποτα ούτε αν το παιδί ήταν ζωντανό ούτε αν ήταν νεκρό
ενημερώθηκα από τον άντρα μου ότι είχε μπει στην ΜΕΝ
είχε πρόβλημα με το αναπνευστικο του και κρίσεις υπογλυκαιμίας περιττό να σας
ο γιατρός πέρασε στις 10 η ώρα το βράδυ και στην ερώτηση μου αν το παιδί θα τα καταφέρει
μου είπε ότι θα ξέρει σίγουρα αν θα ζήσει σε 3 μέρες
πω ότι πέρασα ένα πολύ δύσκολο βράδυ περιμέναμε γι΄αυτό το παιδί 7 χρόνια
κι όλα φαινόταν να χάνονται...
Όλο το βράδυ έκλαιγα ειδικά οι ώρες που έφερναν το μωράκι στην διπλανή
μου ήταν οι χειρότερες ντρέπομαι ακόμη και τώρα που το γράφω :oops: :oops:
Την επόμενη μέρα σηκώθηκα και ξεκίνησα να πάω στην εντατική οι μαίες
μου το απαγόρευσαν μου είπαν ότι πρέπει να συνοδεύομαι....
περίμενα να έρθει ο άντρας μου για να πάμε μαζί στο διάστημα εκείνο
μπήκε ένας γιατρός στο δωμάτιο μου και γυρίζει και μου λέει
<<καλά εσύ σηκώθηκες και δεν πήγες να δεις το παιδί σου ωραία μάνα είσαι>>
και φεύγει ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να περιγράψω τα αισθήματα μου τον πόνο μου τον θυμό μου
Ήρθε ο άντρας μου και πήγαμε στον μικρό τον αναγνώρισα κατευθειαν
παρόλο που είχε κι άλλα μωρά μέσα δεν ξέρω το πως και το γιατί
μία καλή γιατρός μου είπε ότι αν θέλω μπορώ να τον ακουμπήσω να
νιώσει κι εκείνος το χάδι της μάνας όπως είπε άπλωσα το χέρι μου
και ακούμπησα το ποδαράκι του και του ψιθύρισα ψυχούλα μου
άνοιξε τα ματάκια του προς το μέρος της φωνής δεν κατάλαβα ότι έκλαιγα..
Από την επόμενη μέρα δεν θυμάμαι να ξανακάθισα στο δωμάτιο μου
όταν είχε επισκεπτήριο ήμουν στην εντατική τις υπόλοιπες ώρες καθόμουν
από έξω ..
Την τρίτη μέρα μου είπαν ότι θα βγει από την θερμοκοιτίδα αλλά θα ήταν
καλύτερα να παραμείνει μέσα στην ΜΕΝ σε κονάκι
εκτος και αν θέλαμε να υπογράψουμε και να βγει με δική μας ευθύνη φυσικά δεν το συζητήσαμε καθόλου...
Μία μαία καλή της ώρα μου ψιθύριζε διάφορα αλλά τότε δεν καταλάβαινα τι έλεγε....
Πήγαινα στην εντατική και μου έδιναν να τον ταίσω αλλά ποτε δεν έτρωγε
τα γραμμάρια που μου είχαν επιβάλλει τότε ερχόταν η προισταμένη και
μου έλεγε διάφορα ότι πρέπει να τα πιει μονορούφι ότι τον ταίζω λάθος και άλλα πολλά ..
Σάββατο ήταν να βγούμε και την Παρασκευή το απόγευμα μου λεει ο γιατρός
εσείς θα βγείτε αλλά ο μικρός θα παραμείνει μέχρι να πάρει το επιθυμητο
βάρος ξέσπασα σε κλάματα αισθανόμουν ανίκανη ότι δεν έκανα κάτι
σωστά
πήρα τηλέφωνο τον άνδρα μου σε έξαλλη κατάσταση ο οποίος ήρθε
αμέσως πήγαμε μαζί στην εντατική μόλις ο γιατρός με είδε κλαμμένη
γυρίζει και μου λέει αν είναι να κάνετε έτσι σας τον δίνω από σήμερα
δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή να τον δείρω βγαίνοντας από την ΜΕΝ
συνάντησα τον γυναικολόγο μου που με ενημέρωσε ότι ο γιατρός τον
πήρε τηλέφωνο και τον ρώτησε αν μπορεί να του εγγυηθεί ότι η πελάτισα
του θα μπορούσε να φροντίσει το παιδί έμεινα να τον κοιτάζω σοκαρισμένη
ευτυχώς όπως μου είπε ο γιατρός μου τον έβαλε ο ίδιος στην θέση του..
το βράδυ που πήγα να ταίσω το παιδί η μαία που τόσο καιρό μουρμούριζε
μόλις με έβλεπε μου εξήγησε διάφορα πράγματα όπως το γεγονός ότι
πριν πάω να τον ταίσω του δίνανε πάντα να πιει γάλα γύρω στα 20 γρ
και πως γι΄αυτό δεν δεχόταν να φάει από εμένα ότι γιατί ήταν μικρούλης
κουραζόταν εύκολα και πως θα έπρεπε να του ανοίγω το στοματάκι και να στάζω το γάλα μέσα στο στόμα του
να τον σηκώνω να ρευτεί όποτε θεωρούσα σωστό και μετά να του ξανάδινα λίγο γάλα κι άλλα πολλά..
Στην 8η μέρα τον πήγαμε στο ιατρείο του εν λόγω γιατρού κατόπιν εντολής του
ο μικρός είχε πάει ήδη στα 1960 γρ ενώ όπως είχε πει ήθελε να τον κρατήσουν μέσα
για να φτάσει τα 1900 στην ερώτηση απάντηση του συζύγου μου φαίνεται ότι είμαστε καλύτεροι από το προσωπικό σας
μιας και έχουμε περάσει
τα 1900γρ το μόνο που έκανε ήταν να σηκώσει
τους ώμους και να πει αυτά συμβαίνουν......
Στην αξιολόγηση της κλινικής έγραψα ότι χρειάζονται προσωπικό
και ψυχολόγο για τις γυναίκες που αντιμετωπίζουν αυτές τις καταστάσεις...

Ήθελα απλά να καταθέσω κι εγώ την εμπειρία μου παρότι η διάρκεια παραμονής μας δεν συγκρίνεται με τις μανούλες που γέννησαν πρόωρα
και αναγκαστήκανε να παραμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα στις διάφορες ΜΕΝ

Ιολη
23-12-08, 11:45
Jean

πλάνταξα στο κλάμα

Να είστε πάντα καλά και ξέρω ότι δεν μπορείτε να ξεχάσετε να σας ευχηθώ να προσπεράσετε λοιπόν


Εχω φίλη που γέννησε προωρα τα διδυμάκια της και το ένα δυστυχώς έχασε τη μάχη.

Έμαθα να "σας" σέβομαι και να "σας" θαυμάζω

και η δική μου κόρη, χρειάστηκε να μπει σε οξυγόνο για 5 μέρες και νομιζα ότι είχα βιώσει τον υπέρτατο πόνο, χα καμία σχέση.

Να είστε όλες και όλοι πάντα καλά και υγιείς

cristin
23-12-08, 18:01
Ειλικρινα,δεν εχω λογια..............! :cry:

snowwhite
23-12-08, 18:25
Ειλικρινα,δεν εχω λογια..............! :cry:

:cry:

Jen.
23-12-08, 19:21
:( :cry:

Olg@
24-12-08, 22:13
Αν και κάθε ιστορία που γράφεται σε αυτή την ενότητα είναι σίγουρα μοναδική και συγκλονιστική ... η ιστορία της Jean όσες φορές και να την ακούσω μου ανεβαίνουν δάκρυα στα μάτια ... θυμάμαι σαν να ταν χτες όλη την αγωνία που ζούσαμε μέχρι να μας πει η jean τα νέα τους ... και με τη δύναμη ψυχής αντιμετώπισαν την όλη κατάσταση ... για αυτό και για πολλά άλλα της βγάζω το καπέλο ...

http://www.youtube.com/watch?v=ysG1qmP_OqU

Olg@
24-12-08, 22:16
Κοριτσάκι ευχομαι σύντομα να γύρίσετε όλοι μαζί στο σπιτάκι της και να μην χρειαστει να ξαναπάτήσετε ποτέ στην μονάδα .... υπομονή και κουράγιο κοριτσάκι μου και φιλιά στο μικρό αγωνιστή σου!!!

xrysanthi26
26-12-08, 16:52
Παρότι ο δικός μου γεννήθηκε στην 38η εβδομάδα 1740 γρ με επείγουσα καισαρική
δεν έκλαψε όταν γεννήθηκε και μετά αισθάνθηκα να χάνω τις αισθήσεις μου
όταν συνήλθα δεν ήξερα τίποτα ούτε αν το παιδί ήταν ζωντανό ούτε αν ήταν νεκρό
ενημερώθηκα από τον άντρα μου ότι είχε μπει στην ΜΕΝ
είχε πρόβλημα με το αναπνευστικο του και κρίσεις υπογλυκαιμίας περιττό να σας
ο γιατρός πέρασε στις 10 η ώρα το βράδυ και στην ερώτηση μου αν το παιδί θα τα καταφέρει
μου είπε ότι θα ξέρει σίγουρα αν θα ζήσει σε 3 μέρες
πω ότι πέρασα ένα πολύ δύσκολο βράδυ περιμέναμε γι΄αυτό το παιδί 7 χρόνια
κι όλα φαινόταν να χάνονται...
Όλο το βράδυ έκλαιγα ειδικά οι ώρες που έφερναν το μωράκι στην διπλανή
μου ήταν οι χειρότερες ντρέπομαι ακόμη και τώρα που το γράφω :oops: :oops:
Την επόμενη μέρα σηκώθηκα και ξεκίνησα να πάω στην εντατική οι μαίες
μου το απαγόρευσαν μου είπαν ότι πρέπει να συνοδεύομαι....
περίμενα να έρθει ο άντρας μου για να πάμε μαζί στο διάστημα εκείνο
μπήκε ένας γιατρός στο δωμάτιο μου και γυρίζει και μου λέει
<<καλά εσύ σηκώθηκες και δεν πήγες να δεις το παιδί σου ωραία μάνα είσαι>>
και φεύγει ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να περιγράψω τα αισθήματα μου τον πόνο μου τον θυμό μου
Ήρθε ο άντρας μου και πήγαμε στον μικρό τον αναγνώρισα κατευθειαν
παρόλο που είχε κι άλλα μωρά μέσα δεν ξέρω το πως και το γιατί
μία καλή γιατρός μου είπε ότι αν θέλω μπορώ να τον ακουμπήσω να
νιώσει κι εκείνος το χάδι της μάνας όπως είπε άπλωσα το χέρι μου
και ακούμπησα το ποδαράκι του και του ψιθύρισα ψυχούλα μου
άνοιξε τα ματάκια του προς το μέρος της φωνής δεν κατάλαβα ότι έκλαιγα..
Από την επόμενη μέρα δεν θυμάμαι να ξανακάθισα στο δωμάτιο μου
όταν είχε επισκεπτήριο ήμουν στην εντατική τις υπόλοιπες ώρες καθόμουν
από έξω ..
Την τρίτη μέρα μου είπαν ότι θα βγει από την θερμοκοιτίδα αλλά θα ήταν
καλύτερα να παραμείνει μέσα στην ΜΕΝ σε κονάκι
εκτος και αν θέλαμε να υπογράψουμε και να βγει με δική μας ευθύνη φυσικά δεν το συζητήσαμε καθόλου...
Μία μαία καλή της ώρα μου ψιθύριζε διάφορα αλλά τότε δεν καταλάβαινα τι έλεγε....
Πήγαινα στην εντατική και μου έδιναν να τον ταίσω αλλά ποτε δεν έτρωγε
τα γραμμάρια που μου είχαν επιβάλλει τότε ερχόταν η προισταμένη και
μου έλεγε διάφορα ότι πρέπει να τα πιει μονορούφι ότι τον ταίζω λάθος και άλλα πολλά ..
Σάββατο ήταν να βγούμε και την Παρασκευή το απόγευμα μου λεει ο γιατρός
εσείς θα βγείτε αλλά ο μικρός θα παραμείνει μέχρι να πάρει το επιθυμητο
βάρος ξέσπασα σε κλάματα αισθανόμουν ανίκανη ότι δεν έκανα κάτι
σωστά
πήρα τηλέφωνο τον άνδρα μου σε έξαλλη κατάσταση ο οποίος ήρθε
αμέσως πήγαμε μαζί στην εντατική μόλις ο γιατρός με είδε κλαμμένη
γυρίζει και μου λέει αν είναι να κάνετε έτσι σας τον δίνω από σήμερα
δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή να τον δείρω βγαίνοντας από την ΜΕΝ
συνάντησα τον γυναικολόγο μου που με ενημέρωσε ότι ο γιατρός τον
πήρε τηλέφωνο και τον ρώτησε αν μπορεί να του εγγυηθεί ότι η πελάτισα
του θα μπορούσε να φροντίσει το παιδί έμεινα να τον κοιτάζω σοκαρισμένη
ευτυχώς όπως μου είπε ο γιατρός μου τον έβαλε ο ίδιος στην θέση του..
το βράδυ που πήγα να ταίσω το παιδί η μαία που τόσο καιρό μουρμούριζε
μόλις με έβλεπε μου εξήγησε διάφορα πράγματα όπως το γεγονός ότι
πριν πάω να τον ταίσω του δίνανε πάντα να πιει γάλα γύρω στα 20 γρ
και πως γι΄αυτό δεν δεχόταν να φάει από εμένα ότι γιατί ήταν μικρούλης
κουραζόταν εύκολα και πως θα έπρεπε να του ανοίγω το στοματάκι και να στάζω το γάλα μέσα στο στόμα του
να τον σηκώνω να ρευτεί όποτε θεωρούσα σωστό και μετά να του ξανάδινα λίγο γάλα κι άλλα πολλά..
Στην 8η μέρα τον πήγαμε στο ιατρείο του εν λόγω γιατρού κατόπιν εντολής του
[quote]ο μικρός είχε πάει ήδη στα 1960 γρ ενώ όπως είχε πει ήθελε να τον κρατήσουν μέσα
για να φτάσει τα 1900 στην ερώτηση απάντηση του συζύγου μου φαίνεται ότι είμαστε καλύτεροι από το προσωπικό σας
μιας και έχουμε περάσει τα 1900γρ το μόνο που έκανε ήταν να σηκώσει
τους ώμους και να πει αυτά συμβαίνουν......
Στην αξιολόγηση της κλινικής έγραψα ότι χρειάζονται προσωπικό
και ψυχολόγο για τις γυναίκες που αντιμετωπίζουν αυτές τις καταστάσεις...

Ήθελα απλά να καταθέσω κι εγώ την εμπειρία μου παρότι η διάρκεια παραμονής μας δεν συγκρίνεται με τις μανούλες που γέννησαν πρόωρα
και αναγκαστήκανε να παραμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα στις διάφορες ΜΕΝ ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ.Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ,ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΣΤΗΛΗ ΜΩΡΑ ΣΕ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ,ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΕΤΕ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟ?ΕΜΕΝΑ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΦΤΑΣΕΙ ΤΑ 2,300 ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΟ ΕΔΙΝΑΝ,ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ ΠΑΝΤΩΣ.
ΕΙΔΕΣ ΠΩΣ ΤΑ ΠΡΟΩΡΑΚΙΑ ΜΑΣ ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ?????
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΡΙΩΝ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΦΤΑΝΟΥΜΕ ΤΑ 5,300 ΚΙΛΑ.ΦΙΛΙΑ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ]

Sam
26-12-08, 17:04
ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ.Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ,ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΣΤΗΛΗ ΜΩΡΑ ΣΕ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ,ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΕΤΕ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟ?ΕΜΕΝΑ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΦΤΑΣΕΙ ΤΑ 2,300 ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΟ ΕΔΙΝΑΝ,ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ ΠΑΝΤΩΣ.
ΕΙΔΕΣ ΠΩΣ ΤΑ ΠΡΟΩΡΑΚΙΑ ΜΑΣ ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ?????
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΡΙΩΝ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΦΤΑΝΟΥΜΕ ΤΑ 5,300 ΚΙΛΑ.ΦΙΛΙΑ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ]

Χρόνια Πολλά και καλή Πρωτοχρονιά Χρυσάνθη
να είσαι σίγουρη ότι το πρωτοκολλο στις ιδιωτικές κλινικές δεν ισχύει
ειδικά αν τους πεις ότι θέλεις να μεταφερθεί σε δημόσιο νοσοκομείο
από την στιγμή που υπάρχει πρόβλημα στην δική μας δεν υπήρχε
άλλος λόγος εκτός του χαμηλού βάρους ......
Ο δικός μου σήμερα είναι 27 μηνών με 12300 και 98 πόντους
που δεν βάζει ούτε γλώσσαμέσα ούτε κώλο κάτω :lol: :lol: καμία σχέση
με το μωρό που φέραμε στο σπίτι!!!1

kati
26-12-08, 21:39
ΜΑΝΕΣ ΥΠΕΡΟΧΕΣ Χρόνια πολλά σε εσάς και στην οικογένειά σας .
Εύχομαι η ζωη να είναι πιο ρόδινη απο εδώ και πέρα και να έχετε μόνο όμορφες στιγμές να μας διηγήστε.ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ

xrysanthi26
30-12-08, 02:12
[quote="nat-left"][quote]Εγώ αγχώνομαι γιατί αν δεις έχω ανοίξει θέμα για τις ενέσεις ωρίμανσης πνευμόνων γιατί έχω προβληματάκια.
Απλά πονάω και συμπάσχω με αυτές τις δύσκολες καταστάσεις και χαίρομαι με όλη μου την καρδιά όταν όλα πάνε καλά στο τέλος.[/quote[ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΕΣΕΙΣ,ΝΑ ΤΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ,ΑΥΤΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟ ΜΩΡΟ ΠΟΛΛΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΑΝ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΠΡΟΩΡΟ.ΠΑΛΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΠΡΟΛΑΒΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΚΑΝΑ ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΕΓΚΥΟΣ ΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΛΟΥ ΘΑ ΕΙΧΕ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.ΚΟΥΡΑΓΙΟ]

mamy-g
30-12-08, 09:29
συμφωνώ απόλυτα με τη Χρυσάνθη να τις κάνεις τις ενέσεις άφοβα και ο μικρός μου βοηθήθηκε πολύ από αυτό...
όλα καλά θα πάνε μη φοβάσαι.. :D :D :D

Vasso75
30-12-08, 16:44
Κατ'αρχήν Χρόνια πολλά σ'ολες τις μανούλες και τα αγγελούδια τους!!!
Και μεις ανήκουμε σ'αυτήν την ενότητα μιας και βιαστήκαμε να βγούμε άγνωστος ο λόγος ακόμα. Είχαμε ΠΗΤ 28/12 και μας ήρθε η μικρή 7/11 δλδ 32 εβδ και 6 ημ. Ο πανικός μου μεγάλος μιας και δεν είχα μπεί ακόμα στην διαδικάσια να συνειδητοποιήσω οτι πλησιάζει η ώρα της γέννας (πρωτότοκος) ο τρομος μου δεν με άφησε να απολαύσω τον τοκετό και να βοηθήσω τον εαυτό μου στους πόνους μετα απο 11 ώρες τοκετού γεννήθηκε με ΦΤ η μικρή μας Νεφέλη, μια στιγμή προλάβαμε να την δούμε και μετα αμέσως μπήκε στην εντατική για αναπνευστική υποστήριξη για λόγους προληπτικούς όπως μας είπαν. Το καλό της μικρής μας ήταν οτι γεννήθηκε πολύ καλή στα κιλά της 2150gr. Ο πόνος όμως μεγάλος που εμείς δεν είχαμε μωράκι στην αγκαλία μας παρα ενα διασωληνομένο πλασματάκι στην θερμοκοιτίδα. Το να κάθομαι στο δωμάτιο του νοσοκομείου μου ήταν αδιανοητο μιας και δεν είχα το μωρό μου να περιμένω όπως τα άλλα δυο κορίτσια στον θάλαμο, την έβγαζα είτε στην καφετέρια είτε έξω απο την εντατική. Την πρώτη φορά που κατέβηκα να την δω με πήραν οι λυγμοί ειδικά όταν την βλεπα να κλαίει βουβά και δεν μπορούσα να την πάρω αγκαλία να της πώ οτι εδώ είναι η μαμα και κλαίει μαζί σου. Το κορμάκι της μελανιασμένο με σωληνάκια και καλώδια παντού. Αφού πήρε τα πάνω της και βγήκε απο την ΜΕΝ1 και πήγε δίπλα στην ΜΕΝ2 πήραμε μεγάλη χαρά πιστέψαμε οτι ίσως πλησιάζει η ώρα να την πάρουμε ο Ικτερος δεν μας άφησε όμως κάθε μέρα σταδιακά ανέβαζε όλο και πιο πολύ μέχρι που φτασε το 15. Οταν πια πήρα εξιτήριο άφησα την καρδια μου το μυαλό μου και την ψυχή μου πίσω. Ευτυχώς για μας κράτησε λίγο το μαρτύριο, 8 μέρες έμεινε η μικρή μας στην θερμοκοιτίδα και μέχρι στιγμής είναι ένα απίστευτο μωράκι που δεν κλαίει τρώει αρκετά έχουμε διπλασιαστεί απο τότε που ήρθαμε σπίτι (την πήραμε 2060 και τώρα είναι 4200) και τις μέρες εκείνες προσπαθούμε να τις ξεχάσουμε εντελώς! Το κακό είναι οτι άν και απο την πρώτη στιγμή ξεκίνησα να βγάζω το γάλα με θηλαστρο και όταν άρχισε να τρώει της το πήγαινα το γάλα μου γρήγορα κόπηκε. :(

Olg@
30-12-08, 16:55
Την πρώτη φορά που κατέβηκα να την δω με πήραν οι λυγμοί ειδικά όταν την βλεπα να κλαίει βουβά και δεν μπορούσα να την πάρω αγκαλιά να της πώ οτι εδώ είναι η μαμα και κλαίει μαζί σου. Το κορμάκι της μελανιασμένο με σωληνάκια και καλώδια παντού.

Με κανες κομμάτια τώρα ... λες και τα έγραψα εγώ αυτά ... :cry: :cry: :cry: ...

Vasso75
30-12-08, 17:01
Απο την μία λέω να μπορούσα να τα ξεχάσω όλα αυτα αλλα απο την άλλη λέω οχι να τα θυμάμαι πάντα και να είμαι για το παιδάκι μου η καλύτερη μανούλα που θα μπορούσε να έχει μιας και ταλαιπωρήθηκε τόσο απο τις πρώτες μέρες της ζωής της! Και έτσι νομίζω οτι πρέπει να το βλέπουμε όλες! Ευχομαι πραγματικά όλα τα προωράκια του κόσμου να πάνε στις αγκαλίες των μαμάδων τους τέτοιες μέρες να μην υποφέρει κανείς!

Jean
30-12-08, 17:06
Απο την μία λέω να μπορούσα να τα ξεχάσω όλα αυτα αλλα απο την άλλη λέω οχι να τα θυμάμαι πάντα και να είμαι για το παιδάκι μου η καλύτερη μανούλα που θα μπορούσε να έχει μιας και ταλαιπωρήθηκε τόσο απο τις πρώτες μέρες της ζωής της! Και έτσι νομίζω οτι πρέπει να το βλέπουμε όλες! Ευχομαι πραγματικά όλα τα προωράκια του κόσμου να πάνε στις αγκαλίες των μαμάδων τους τέτοιες μέρες να μην υποφέρει κανείς!

Αυτο ακριβως! Ετσι το αντιμετωπιζω κι εγω. Δεν θελω να ξεχασω, γιατι δεν αξιζει στο παιδι μου να ξεχασω. Θελω να τα θυμαμαι γιατι ετσι θα θυμαμαι οτι της αξιζει το καλυτερο.

Να σου ζησει το μωρακι σου!

Jean
30-12-08, 17:11
Εχω κρατησει αρχειο, φωτογραφιες, υπερηχους, τα παντα. Οταν φτασει σε ηλικια που να καταλαβαινει θα της τα πω ολα, γιατι θελω να θυμαται οτι η ζωή της δεν της χαριστηκε. Παλεψε σκληρα για να ερθει στον κοσμο, κρατηθηκε σ' αυτη τη ζωή με νυχια και με δοντια κι αυτο θελω να το ξερει. Ετσι θα μαθει να εχει αυτοεκτιμηση, αυτοσεβασμο και πανω απ' ολα θα σεβεται την ιδια της την ζωή. Ετσι δεν θα την χαραμισει, δεν θα αφησει στιγμες ανεκμεταλλευτες, θα διεκδικησει την ευτυχια της και δεν θα επιτρεψει σε κανεναν να την ακυρωσει σαν ανθρωπο.

Olg@
30-12-08, 17:41
Έτσι είναι ρε κορίτσια όπως τα λέτε στα παιδάκια μας αξίζουν χίλια μπράβο γιατί πάλεψαν απο το πρώτο λεπτό για τη ζωή τους και αυτό πρέπει να το γνωρίζουν γιατί ειναι η δύναμή τους ... όμως είναι στιγμές που μου έρχονται ξανά εικόνες στα μάτια και δεν μπορώ βουρκώνω ...

mama xrysa
02-01-09, 11:40
Jean απίστευτη η ιστορία σου,συγκλονίστηκα πραγματικά και πολύ χαίρομαι που τελικά πήγαν όλα κατ'ευχην...μου αρέσει που το αντιμετωπίζεις έτσι. Που κράτησες δηλαδή όλο αυτό το αρχείο για να δείξεις αργότερα στην κόρη σου πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Εύχομαι να είστε πάντα ευτυχισμένοι και υγιείς όλοι στην οικογένεια σου, και όχι άλλες τέτοιες δυσκολίες!

ANGELIN
05-01-09, 15:14
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ,

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΠΡΟΩΡΟ 32 ΕΒΔ. 1560 ΓΡ κ 47 ΕΚ. ΣΤΟ ''ΙΑΣΩ'' ΚΑΙ ΝΟΣΗΛΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΜΕΝ ΕΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ''ΙΑΣΩ'' ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΗΝΑ. Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΛΕΓΟΤΑΝ ΠΡΟΕΚΛΑΨΙΑ. ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΗΛΑΣΑ ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ ΕΒΓΑΛΑ ΓΑΛΑ ΜΕ ΤΟ ΘΗΛΑΣΤΡΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΥΨΗΛΗ ΠΙΕΣΗ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΤΟ ΕΚΟΨΑ ΜΕ ΧΑΠΙΑ.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΩ ΕΙΝΑΙ, ΟΤΙ ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΟΙ ΛΙΓΟ ΠΟΛΥ ΔΥΣΑΝΑΣΧΕΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ, ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΑΣ ΦΕΡΘΗΚΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ. ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΜΕΣΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ ΑΛΛΑ ΟΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΙ (ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ ΟΤΙ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΟΤΕ) ΜΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΑΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ, ΣΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΥΓΕΙΝΗΣ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΑΥΣΤΗΡΟΙ. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΟ ΠΗΡΑ 2 KG, ΥΓΙΕΣΤΑΤΟ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΠΟΤΕ ΚΑΘΟΛΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΟΛΛΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΜΙΚΡΟΒΙΟ.
ΟΣΟ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΗΣ Η ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΑ ΓΕΥΜΑΤΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ. ΤΗΝ ΠΡΟΩΡΟΤΗΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΜΕΤΡΟΥΣΕ (KG, ΥΨΟΣ ΚΛΠ) ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΝΕ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ.
ΒΕΒΑΙΑ ΓΙΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΤΑΚΤΙΚΟΥΣ ΕΛΕΓΧΟΥΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΜΑΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΑΝ ΟΤΙ Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΕΞΑΛΥΨΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΩΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ ΟΤΙ ΤΗ ΒΟΗΘΗΣΕ ΠΟΛΥ Ο ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΕΝΕΣΕΙΣ ΚΟΡΤΙΖΟΝΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΑΚΙΑ ΤΗΣ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΔΙΑΣΩΛΗΝΩΘΕΙ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΝΕΞΥΠΝΗ ΖΟΥΖΟΥΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ.
ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΜΑΔΕΣ ΠΡΟΩΡΩΝ ΝΕΟΓΝΩΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ.

katerina-maria
11-01-09, 20:08
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΓΕΝΝΗΣΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΡΟΩΡΑ! ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΣΤΙΣ 7/1/08 ΚΑΙ ΕΝΩ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ ΣΤΗΝ 34 ΕΒΔΟΜΑΔΑ. ΓΕΝΝΗΣΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ ΣΤΟ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ. ΑΛΛΑ ΑΣ ΑΡΧΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ. ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΜΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΟΤΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΜΑΧΗΤΗΣ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ. ΜΟΛΙΣ ΜΕΝΩ ΕΓΚΥΟΣ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ 2ΧΡΟΝΩΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ, 6 ΕΒΔΟΜΑΔΩΝ ΠΑΘΑΙΝΩ ΑΠΟΚΟΛΛΗΣΗ ΠΛΑΚΟΥΝΤΑ. ΞΑΠΛΑ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΓΙΑ 4ΜΗΝΕΣ. ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ ΤΕΛΟΣ ΟΙ ΑΙΜΟΡΑΓΙΕΣ, ΤΙΣ ΚΑΛΟΣΩΡΙΖΑ ΠΑΛΙ. ΜΕΤΑ ΤΟΝ 4ΜΗΝΑ ΕΙΠΑ ΝΑ ΣΗΚΟΘΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ. ΞΑΝΑ ΞΑΠΛΑ. ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟ ΜΟΥ ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Ο ΠΛΑΚΟΥΝΤΑΣ ΔΕΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕ, ΤΟ ΜΩΡΟ ΔΕΝ ΕΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ. ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΘΑ ΓΕΝΝΗΣΩ ΠΡΟΩΡΑ. ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΣΥΝΗΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΣΟΒΑΡΟ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ. ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΟΤΙ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ. ΣΤΙΣ 7/1 ΕΝΩ ΞΑΝΑΠΗΓΑ ΓΙΑ ΕΞΕΤΑΣΗ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΔΕ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ, ΑΛΛΙΩΣ ΥΠΗΡΧΕ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ. ΦΥΓΑΜΕ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΣΑ ΜΕ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ.ΤΟ ΜΩΡΟ ΔΕΝ ΕΚΛΑΨΕ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ.ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ 1980KGR ΚΑΙ 42 ΠΟΝΤΟΥΣ. ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ 7100KGR ΚΑΙ 74 ΠΟΝΤΟΥΣ. ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΡΑΤΗΣΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ. ΜΟΥ ΤΟ ΔΕΙΞΑΝ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΚΑΘΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ. ΑΚΟΥΓΑ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥΣ ΤΑ ΚΟΥΝΑΚΙΑ ΚΑΙ ΕΚΛΑΙΓΑ. ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ ΜΟΥ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΔΩΣΕΙ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ, ΕΝΑ ΧΑΔΙ.ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΝΙΩΣΕ.
ΜΠΗΚΕ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ."ΤΑ 2ΠΡΩΤΑ 24ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΙΜΑ" ΜΑΣ ΛΕΓΑΝΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ, ΜΟΝΟ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ. ΤΡΑΓΙΚΗ ΦΙΓΟΥΡΑ Ο ΑΝΔΡΑΣ ΜΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ, ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΙΑ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΤΟΣΑ ΚΑΛΩΔΙΑ ΚΑΙ ΒΕΛΟΝΕΣ ΠΑΝΩ ΤΗΣ,ΕΚΛΑΙΓΕ ΚΑΙ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΩ ΑΓΚΑΛΙΑ, ΝΑ ΤΗ ΓΕΜΙΣΩ ΜΕ ΦΙΛΙΑ,ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΗ ΧΑΙΔΕΥΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗ ΜΙΛΑΩ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ ΘΕΡΜΟΚΟΙΤΙΔΑΣ. ΑΚΟΥΓΑ ΤΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΝΑ ΣΦΥΡΑΝΕ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΟΥΝΑ, ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΚΑΤΙ ΕΠΑΘΕ. ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΠΙΤΙ, ΕΒΓΑΖΑ ΤΟ ΓΑΛΑ, ΤΟ ΠΕΤΟΥΣΑ ΚΑΙ ΕΚΛΑΙΓΑ ΜΕ ΛΥΓΜΟΥΣ.
23/01 ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΑΝ ΝΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΤΗ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ. ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ,ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ, ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ. ΧΟΡΟΠΗΔΟΥΣΑ ΣΑΝ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ. ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΠΗΡΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΗΚΑ.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΑΝΕ ΕΚΕΙ. ΤΩΡΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΦΥΣΙΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ, ΕΧΟΥΜΕ ΥΠΟΤΟΝΙΑ. ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Η ΚΟΡΗ ΜΑΣ ΦΑΝΗΚΕ ΔΥΝΑΤΗ. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΑΝΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΝΑ ΛΕΝΕ ΑΣ ΓΕΝΝΗΣΩ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΓΔΟΟ, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝΕ ΑΛΛΟ, ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ. ΜΑΚΑΡΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙΣ 40ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ. ΕΓΩ ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΕΣ ΜΟΥ.
ΔΕ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΥΓΚΙΝΟΥΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΓΕΝΝΗΣΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΟ ΠΑΙΔΙ!
ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΡΑ!

Vasso75
11-01-09, 23:53
katerina-maria σας εύχομαι απο καρδιάς να έχετε πάντα την ευχή και την βοήθεια της Παναγίας (της Μάνας αυτής που όλες μας προσευχήθηκαμε όταν τα μωράκια μας δεν τα είχαμε κοντά) και να μεγαλώσει και να θερίεψει η μικρή σου για να την καμαρώνεις! Δεν σου λέω να ξεχάσεις όλα αυτα γιατί έτσι δεν θα θυμάσαι πάντα πόσο πάλεψες εσύ και η μικρή σου για να την έχεις αγκαλιά! :wink:

Olg@
12-01-09, 00:17
ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΕΝΕΣΕΙΣ ΚΟΡΤΙΖΟΝΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΑΚΙΑ ΤΗΣ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΔΙΑΣΩΛΗΝΩΘΕΙ.


Δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι ισχύει αυτό ... και εγώ έκανα τις ενέσεις κορτιζόνης στην εγκυμοσύνη μου παρατάυτα το μωρό χρειάστηκε διασωλήνωση ...

Να χαιρόμαστε όλοι τα μωράκια μας!!!

Jean
12-01-09, 00:35
. ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΗΛΑΣΑ ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ ΕΒΓΑΛΑ ΓΑΛΑ ΜΕ ΤΟ ΘΗΛΑΣΤΡΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΥΨΗΛΗ ΠΙΕΣΗ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΤΟ ΕΚΟΨΑ ΜΕ ΧΑΠΙΑ.


Γιατι; Κι εγω ειχα υψηλοτατη πιεση αλλα δεν μου ειπαν κατι. Εβγαζα γαλα με το θηλαστρο και της πηγαινα. Δηλαδη τι σου ειπαν;
Να σου ζησει, να το χαιρεσαι το παιδακι σου.


Ρε Ολγακι που εισαι εσυ ματια μου; Ολα καλα;

rike
14-01-09, 11:24
Γεννησα κι εγώ πρόωρα... και ΝΑΙ είναι ανυπόμονη όσο δεν πάει!
Την πρώτη μου κόρη την γέννησα φυσιολογικά εύκολα τελειόμηνη.
Στη δεύτερη εγκυμοσύνη πήγαιναν όλα καλά χωρίς κανένα πρόβλημα ή περίεργο ιστορικό αλλά.... γέννησα ΞΑΦΝΙΚΑ στην 32η εβδομάδα +3 ημέρες με ολική αποκόληση πλακούνται και τρομερή αιμοραγία όταν ήμουν στη δουλειά μου.
Έπαθα αιμοραγία ενώ ήμουν στη δουλειά!

Με πήγαν φυσικά στο μαιευτήριο που ΕΥΤΥΧΩΣ ήταν κοντά σε απόσταση 10 λεπτών και γλίτωσα κι εγώ και το μωρό με επείγουσα καισαρική γιατί έχανα συνεχώς αίμα. 1 παρα 10 ήμουν στη δουλειά και 1 και 20 είχα γεννήση χάρη στην ετοιμότητα του μαιευτηρία και του γιατρού μου που ΤΥΧΑΙΑ ήταν εκεί!

Γεννήθηκε 1.900 πήρε 4 ημέρες οξυγόνο γιατί τα μωρά από αποκόληση παθαίνουν ασφυξία και πολύ μεγάλο σοκ και έμεινα 10 ημέρες θερμοκιτίδα και 18 ημέρες συνολικά στο μαιευτήριο.
Την πρώτη μέρα επειδή είχα χάσει πολύ αίμα και είχα κάνει καισαρική δε με άφησαν να τη δω.. τη δεύτερη μέρα το πρωί δεν κρατιόμουν. Μόλις την είδα ξέσπασα σε κλάματα ... λίγισα... ένιωθα ότι εγώ έφταιγα που δε μπορούσα να την κρατήσω και ταλαιπωρείται έτσι. Εκείνη την ώρα ευτυχώς βρέθηκε μια νοσοκόμα και με άφησε να βάλω το χέρι μου να την ακουμπήσω!
Η μικρή άρχισε να κλαίει σαν με παράπονο με όση δύναμη είχε... και ένιωσα ότι με κατάλαβε.
Την άλλη μέρα έτυχε να βρω μια γνωστή γνωστού κοπέλα που δουλεύε στα πρόωρα και μου εξήγησε τα πάντα. Τι με περιμένει τι μπορει να συμβεί από το χειρότερο μέχρι το καλύτερο και τι θα μπορούσα να δω για να είμαι προετοιμασμένη. Ότι μπορεί να την ταίζουν από τη μύτη και όλα αυτά τα οποία ούτε καν είχα φανταστεί πριν μπω μέσα από την πόρτα της ΜΕΝ!
Είναι φοβερό είναι ένα άλλος κόσμος που αν δεν τον έχεις ζήσει δεν μπορείς να καταλάβεις ΤΙΠΟΤΑ.
Με προετοίμασε για τα χειρότερα... αλλά το καλύτερο που μου είπε ενώ είχα λιγύσει.. ήταν ότι ΠΡΕΠΕΙ ΕΣΥ να είσαι ΔΥΝΑΤΗ για να τη βοηθήσεις.. και εκεί άλλαξα εντελώς ψυχολογία.
Τη δεύτερη μέρα πήγα δυνατή και αισιόδοξη... Κάθε μέρα παρόλο που κάποιες νοσοκόμες δεν αφήναν, έβαζα το χέρι και τη χάϊδευα... και ένιωθα ότι με καταλαβαίνει και τώρα ηρεμούσε δεν έκλαιγε. Ένιωθα ότι το απολάμβανε.
Άρχισε να τρώει γάλα την 4η μέρα. Στην αρχή είχε μόνο ορό και οξυγόνο.
Η μικρή στην αρχή τρεφόταν από τη μύτη με σωλινάκι. Έχανε βάρος. Έπρεπει να σταθεροποιηθεί στο βάρος και κυρίως στην αναπνοή για να βγει από τη θερμοκιτίδα.
Σχεδόν μισούσα τους γιατρούς που την ταλαιπωρούσαν με σωλινάκια και σύριγγες και σου λέγανε κάθε μέρα τα ίδια πράγματα για καλή μας τύχη σταθερά και όχι χειρότερα. Κρεμόμασταν από τα χείλη τους και στο σπίτι ερμηνεύαμε κάθε λέξη γιατί είπε αυτό και τι εννοούσε με εκείνο.
Κάποια μέρα θυμάμαι που γύρισα σπίτι και ξέσπασα.. και νόμιζα ότι δε θα αντέξω άλλο, αλλά συνήλθα και πήγα πάλι με αισιοδοξία. Δεν ήθελα να νιώσει ότι κλαίω.
Είχαμε αρχίσει να χαρακτηρίζουμε τους γιατρούς αυτός είναι αισιόδοξος και τα λέει καλά, ο άλλος βαρίεται, ή άλλη είναι σκέτη απογοήτευση... κλπ ανάλογα ποιός μας ενημέρωνε κάθε φορά.
Εντομεταξύ νοίκιασα θήλαστρο και έβγαζα γάλα κάθε 2 ώρες με ξυπνητήρι μέρα νύχτα και πήγαινα το γάλα στο ψυγείο.
Ήμουν αισιόδοξη και ΣΙΓΟΥΡΗ ότι θα τα καταφέρει και το μόνο που με ένοιαζε ήταν πότε θα την πάρω σπίτι.
Τελικά την 10η μέρα μετακινήθηκε σε κρεβατάκι στη ΜΕΝ εκτός θερμοκιτίδας και εκεί όταν την πήρα για πρώτη φορά κανονικά αγκαλιά ξέσπασα σε κλάματα. Ήταν η καλύτερη στιγμή μου ανάμεσα σε εκείνες της ημέρες.
Μετά πήγαινα κάθε 3 ώρες να την ταϊζω εγώ με το μπουκάλι και πλέον το όνειρο μου ήταν πότε θα ξεφορτωθώ το μπουκάλι να θηλάσω αλλά δε με άφηναν γιατί λέει ήταν αδύναμη.
Τελικά την πήρα σπίτι 2 κιλά και αμέσως τη θήλασα και τα κατάφερε. Με είχαν αγχώσει όμως ότι δε θα παίρνει καλό βάρος με το θηλασμό γιατί έχει πιο πολύ κόπο από το μπουκάλι και έτσι τη θήλαζα για 1-2 λεπτά για να μαθαίνει το στήθος, και μετά το έβγαζα και της έδινα μπουκάλι.
Έπρεπει να την ξυπνάω κάθε 2 ώρες για να φάει γιατί δεν ξυπνούσε μόνη της δεν είχε τη δύναμη.. και έκανε περίπου μισή ώρα να φάει. Έτσι έμενα 1,5 ώρα για να αποστηρώσω θύλαστρο να ξαναβγάλω γάλα να έχω έτοιμο κλπ.
Αυτό συνέχισε μέχρι να φτάσει περίπου 2,400 όπου άρχισε να κουνιέται μόνη της.. για να ξυπνήσει που σήμαινει ότι αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να φάει. Εκεί έκοψα τελείως και το μπουκάλι ξεφορτώθηκα το θήλαστρο και την αποστείρωση που μου έδινε στα νεύρα και έτσι θήλασα 11 μήνες μέχρι που γύρισα στη δουλειά.
Τη ζύγιζα πριν και μετά το φαγητό για να ξέρω πόσο περίπου τρώει γιατί όλοι οι παιδίατροι δε φαίνεται να ενθαρύναν το θηλασμό που δεν έχεις εικόντα πόσο τρώει το μωρό και κρατούσα ημερολόγιο με βάρος τις φορές που τρώει κλπ.

Ήθλελα να κάνω ΌΤΙ καλύτερο.. αφού της στέρησα 2 μήνες στην κοιλιά.
Ταυτόχρονα είχα και την άλλη μου κόρη 2 ετών πάνα δίπλα για να μη ζηλεύει.
Τώρα σε ένα μήνα περίπου το προωράκι μας γίνεται 4 και είναι μια χαρά!
Το μόνο που ίσως έχει να κάνει με την προωρότητα είναι ότι φόρεσε γυαλάκια πριν ένα χρόνο γιατί έχει υπερμετρωπία και στα δύο ματάκια.

Επειδή ήταν η δεύτερη δε βλέπω να είχε καθυστέρηση σε κάτι σε σχέση με την πρώτη. Στα φυσιολογικά πλαίσια μίλησε 2 ετών ενώ η πρώτη 18 μηνών με προτάσεις κλπ και περπάτησε 14 μηνών (ημερολογιακή ηλικία) ενώ η πρώτη 12 μηνών.
Το πρώτο δοντάκι εμφανίστηκε 19 μηνών αλλά και η μεγάλη μου είχε αργήσει πολύ (14 ρων μηνών). Φυσιολογικές αποκλείσεις δηλαδή μεταξύ των δύο παιδιών. Σε ύψος βάρος ακολουθεί ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια καμπύλη που ακολουθεί και η μεγάλη... στα minimum.
Όλα λοιπόν μια χαρά εκτός από την πρώτη λαχτάρα που μας έκανε.
Η ανυπομονισία τη χαρακτηρίζει!

dina
18-01-09, 03:20
θελω να δωσω συγχαριτηρια σε ολες τις μητερες που αντεξαν σε τοσο ασχημες συνθηκες και καταφεραν να στηριξουν τα μωρακια τους ενω αυτα παλευαν για την ζωη τους!ειλικρινα σας θαυμαζω....ευχαριστω το θεο που μου χαρησε ενα υγειες παιδακι και ευχομαι μεσα απο την καρδια μου να εχουν ολα τα προωρακια την καλυτερη δυνατη εκβαση.οσα δε ,ξεπερασαν τις δυσκολες στιγμες,ευχομαι να ηταν αυτες οι πρωτες δυσκολες μερες και οι τελευταιες που ταλαιπωρηθηκαν,και στη συνεχεια της ζωης τους να πανε ολα καλα.μακαρι καμια μανουλα και κανενα βρεφακι να μην περναει τετοιες καταστασεις.jean δεν ηξερα την ιστορια σου.......δεν εχω λογια......εγω δεν ξερω αν θα αντεχα τοση ψυχολογικη πιεση θα ειχα καταρευσει......και παλι μπραβο σου,η μικρη σου ειναι πολυ τυχερη που σε εχει μανουλα!!!

georgia2006
26-01-09, 14:18
Τι να πώ μανούλες αυτή τη συγκίνηση που ενιωσα διαβάζοντας τις εμπείριες σας δεν περιγράφεται.
Ειμαι λοιπόν και εγώ μια μανούλα που γέννησα προώρο μωρό. Γέννησα στη 38 εβδομάδα ένα μωρό 1970 kg ΤΟ προαίσθημα της μάνας είναι φοβερό ήταν ημέρα Σάββατο (9/12) αλλά όλη τη προηγούμενη εβδομάδα δεν ένιωθα πολύ καλά κάτι μου έλεγε ότι το μωρό μου δεν είναι καλά (βλέπετε δεν το άκουγα πολύ καλά τις τελευταίες δύο ημέρες και έτσι παιρνω τηλ τη Παρασκεύη το απόγευμα το γιατρό μου για να κλείσω ραντεβου ή γραμματεας του μου είπε για τη Δευτέρα όμως έγω επέμεινα και της είπα ότι αύρίο θα πάω στη Κλινική και φυσικα καλά έκανα. (ήταν ζητήμα ωρών αν δε πήγαινα εγκαίρα!!!!! δεν θέλω να φανταστώ τι θα μπορούσε να συμβεί!!!!! το σκεφτόμαι και ανατριχιάζω.) Μολίς με εξετάζει ο γιατρός μου λέει γεννάμε τώρα με καισαρική τόμή ετοιμάστε το χειρουργείο εγω τά έχασα δεν ήξερα τι να κάνω ο άντρας μου το ίδιο το μόνο που μου εμεινε να κάνω κάθώς με ετοιμάζανε ήταν να κλαίω και να προσεύχομαι στη ΠΑΝΑΓΙΑ & στην ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ (ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΟΥΣ) να γεννηθεί το μώρο μου ΓΕΡΟ για μένα δεν με ενοιαζε τιποτα μέσα σε 10 λεπτά γεννήθηκε ο μικρος μου έγω φώναζα (γεμάτη απόγνωση) γιατρέ είναι ΚΑΛΑ????? δεν τον ακούω δεν κλαίει μου λέει μη φοβασαι (λίγο λεπτά αργότερα έκλαψε μου φάνηκε αιώνας )τον είδα για ένα δευτερόλεπτο δεν με αφήσαν να το κρατήσω στην αγκαλία μου μπήκε αμέσως σε ΜΕΝ για λήψη οξυγόνου βλέπεται ήταν χιλιοτυλιγμένος με το λώρο παρόλα αυτά όμως όλα πήγαν πολύ καλά η ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ (βλεπετε γεννήθηκε ανημέρα της γιορτής της ) με βοήθησε .
Τον πήρα σπίτι 1900 kg ήταν σαν να έβλεπα ένα παίδι της Αιθιοπίας δεν είχε καθόλου κρέας μόνο το δερματάκι μου που κρεμμότανε, να θηλάσω δεν τα κατάφερα γιατί ήταν πολύ μικρούλης, και δεν είχε δύναμη΄(πάνω από 40 ημέρες προσπάθησα) πάρόλλα αυτά μεγάλωσε πολύ γρήγορα. Στους 4 μήνες παρουσιάστηκε αλλεργία στο γάλα αγελάδος αλλά δοξά το θέο τώρα είμαστε σε ελεγχόμενη κατάσταση.

Σήμερα ο Νικολής μου - Μάριος είναι 25 μηνών 12.000 Κg και 94 c . ειναί πολύ ζωηρούλης και δε βάζει γλώσσα μέσα του.
Είναι η ζώη μου τον λατρεύω και κάθε βράδυ εύχομαι να είναι παντά καλά ο γίος μου και όλα τα παιδια του κοσμού!!!!
Εύχομαι σε όλες τις μαμάδες που έχουν περάσει πολύ δύσκολες κατάστασεις δύναμη και κουράγιο.
Για τις ημέρες που φύγαν και τις ημέρες που θα έρθουν να είναι καλύτερες και πιο αισιόδοξες.
Σας φιλώ με αγάπη
Georgia

koukounaki
26-01-09, 17:04
Οταν εισαι εξω απο το χωρο πολλα τραγουδια λες. ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ που παρ οτι εχω στο σπιτι μου γερο και δυνατο το κοριτσακι μου, διαμαρτυρομαι γιατι δεν κοιμαται πολυ και γκρινιαζει, αντι να χαιρομαι και να ευγνομωνω το Θεο που ειναι καλα. Ευχομαι ολες οι μανουλες που αντιμετωπιζουν τετοιου ειδους προβληματα να τα ξεπερασουν το συντομοτερο δυνατο και να παρουν τα παιδακια τους γρηγορα στο σπιτακι τους.

mpam
26-01-09, 19:18
Καλησπερα σας!

Διαβαζοντας τις εμπειριες σας σταθηκα σε πολλα σημεια,κυριως ομως μια προταση εμεινε στο μυαλο...Οτι αν δεν εχεις δει το μωρο σου στην θερμοκοιτιδα,χιλιοτρυπημενο,με σωληνακια στην μυτη κτλ,δεν μπορεις να πεις οτι εχεις δει τιποτα...

Γεννησα κι εγω στις 13/01 τα διδυμακια μου,τα οποια αποφασισαν να ερθουν στην ζωη προωρα,δηλαδη στις 33w+4d...Πηγα για ενα NST στο μαιευτηριο που θα γεννουσα,και ειδαμε οτι ειχαν πεσει οι παλμοι και στα δυο μωρακια μου,τοσο πολυ,που κινδυνευαμε να χασουμε και τους δυο...Μπηκα χειρουργειο για επειγουσα καισαρικη με ολικη ναρκωση,ο γιατρος δεν προλαβε καν να συλλεξει δειγμα βλαστοκυτταρων,προτιμησε να σωσει τα παιδακια μας,οπως χαρακτηριστικα μας ειπε...Τα ζουζουνια μου γεννηθηκαν 2090 γρμ ο ενας και 1640 γρμ ο αλλος,μπηκαν αμεσως σε θερμοκοιτιδες,στην ΜΕΝΝ του "μητερα" με υποστηριξη οξυγονου και εμενα με αφησαν να τους δω για 3 λεπτα τον καθενα,την επομενη μερα,λιγο πριν τους μεταφερουν στην ΜΑΦ του Αγια Σοφια...

Τους ξαναειδα 4 μερες αργοτερα,που βγηκα απ το μαιευτηριο...Αντικρυσα 2 μικροσκοπικα πλασματακια,με μαυρισμενα χερακια απ τα τρυπηματα,με σωληνακια στις μυτουλες τους,με ορους,ευτυχως χωρις υποστηριξη οξυγονου...Τα δακρυα ετρεχαν χωρις να το καταλαβω,οχι μονο γιατι δεν ειχα προλαβει να τα κρατησω στην αγκαλια μου,αλλα και για την ταλαιπωρια των παιδιων μου...Σημερα ειναι η 13η ημερα παραμονης τους στην ΜΑΦ,και παρολο που ο μεγαλος επαθε μια νοσοκομειακη λοιμωξη,εκανε απνοιες και πυρετο,μπορουμε να λεμε οτι τα μωρακια μας ειναι καλα...Εχουν ξεκινησει και παιρνουν βαρος,εχουν φτασει τα 2330 γρμ ο μεγαλος και τα 1890 γρμ ο μικρος και το κυριοτερο ειναι οτι μεχρι στιγμης δεν εχουν παρουσιασει αλλο προβλημα,περα απ την λοιμωξη του μεγαλου...

Ευχομαι σε ολες τις μανουλες,που περνάμε απ αυτη τη δοκιμασια,να εχουμε υπομονη,να ειμαστε δυνατες για τα μωρακια μας γιατι αυτα απο εμας εξαρτωνται κι εμεις πρεπει να τα στηριζουμε!Ξερω οτι ολες μας καποιες στιγμες λυγιζουμε αλλα πρεπει να αποδεχτουμε την κατασταση και να παλεψουμε για τα παιδακια μας,γιατι κι αυτα παλευουν,παρολο που ειναι τοσο μικροσκοπικα!

Επισης θελω να επισημανω απο εδω,ποσο σημαντικο ειναι να αυξηθει το προσωπικο σε αυτες τις μοναδες!Οι ανθρωποι πραγματικα δινουν ενα καθημερινο αγωνα,τα μωρακια ειναι πολλα και οι νοσηλευτες και οι γιατροι λιγοι...Θελω να ευχαριστησω απο εδω το προσωπικο,γιατρους και νοσηλευτες της ΜΑΦ νεογνων της Πανεπιστημιακης Κλινικης του Αγια Σοφια,γιατι με κανουν να αισθανομαι οτι τα μωρακια μου ειναι ασφαλη και σε καλα χερια!

Ευχομαι συντομα να τα θυμομαστε ολα αυτα σαν ενα μακρυνο,κακο ονειρο,που δεν θα επιστρεψει ποτε...

Γατουλα
27-01-09, 15:36
Ενα μεγαλο μπραβο στις προωρομανουλες
Χρειαζεται πολυ δυναμη για να αντεξεις το γολγοθα της ΜΕΘ ΜΕΝ ΜΑΦ και οπως αλλιως το λεμε και τα χιλια δυο σκαμπανεβασματα της.
Εκει που παει να γελασει το χελακι σου να σου δινεται μια κατραπακια και να σε στελνει στα ταρταρα

Εγω γεννησα διδυμακια ευτυχως σε καλη βδομαδα 35+1, μια μερα μονο τα προσεξαν και ολα πηγανε καλα

Ομως ημουνα διπλα στον αγωνα μιας αλλης μανουλας , που το πρωορακι της ο Συμεων παλεψε 4 μηνες μεχρι να βρει τη θεση του διπλα στα αγγελακια και πολλες φορες ενιωσα οτι ημουνα μεσα εκει μαζι του. Παρακαλουσα να αντεξει και πολλες φορες ...τωρα.....μετα.....θυμωνω, γιατι εφυγε, γιατι αν μια κωλολοιμωξη αν δεν ερχοταν την στιγμη που ηρθε να ζουσε :cry: Σε 5 μερες θα γινοταν 1 :cry:

georgia2006
30-01-09, 13:08
mpam Ειλικρινά από τα βάθυ της ψυχής μου σου εύχομαι καλό κουράγιο για αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνας με τα διδυμάκια σου καταρχήν να σου ζήσουν να είστε όλοι γεροι και να τα δείτε όπως επιθυμήτε και επιθυμούν. !!!!
Πρέπει να έχεις κουράγιο γιατί μη ξεχνάς ότι είσαι η μανούλα τους και αυτή τη στιγμή τα διδυμάκια σου σε έχουν ανάγκη όσο τίποτα άλλο στο κόσμο. (πρεπεί να είμαστε οι γονείς καλά για να είναι και καλά τα παιδιά μας). Σας εύχομαι με το καλό να πάτε σπίτι σας και να είσαι σίγουρη ότι μόλις πάτε θα εισπράξουν τόσο πολύ αγάπη και αγκαλίες από ΕΣΕΝΑ ΤΗΝ ΜΑΜΑ ΤΟΥΣ που θα ξεχάσουν και θα ξεχάσεις !!!! τις δύσκολες ώρες του Νοσοκομείου .
Περιμενούμε νέα σου

μαριαπαβ
30-01-09, 18:57
Μανουλες καλησπερα.Διαβαζοντας ολες τις ιστοριες για αυτα που περνανε οι γονεις αλλα και τα μωρακια,θα ηθελα να ευχηθω να σας ζησουν κααι να εχουν παντα υγεια.Εγω μα τη σειρα μου γεννησα προωρα το γιο μου στις 35+5 με καισαρικη τομη.Ας το παρω απο την αρχη.Οταν ημουν στην αρχη του 6ου μηνα απο την κουραση της δουλειας παρουσιασα προωρες συσπασεις μητρας,ημουν ετοιμη να μου σπασουν τα νερα και να γεννησω οταν ο γιατρος μου με εβαλε για παρακολουθηση στο νοσοκομειο για πεντε μερες.Με ορους και φαρμακα καταφεραμε να τον κρατησουμε να παρει λιγους μηνες και βαρος.Ημουν στο κρεβατι μετα για 2 μηνες και παραπανω για να μη γινει τιποτα ωσπου ενα απογευμα καλη ωρα,καθομουν στο φορουμ και διαβαζα διαφορα ενιωσα την αναγκη να παω τουαλετα και μια κουραση για να ξαπλωσω.Οταν πηγα στο μπανιο ημουν βρεγμενη(νομιζα οτι ειχα βραχει) αλλα δεν ειχα νιωσει κατι.Η μαια μου,μου ειπε οτι για να ειμαστε σιγουρη οτι δεν εχουν σπασει τα νερα να παω στο νοσοκομειο να με δουν.Αυτο εκενα αλλα στην διαδρομη εγω ειχα συσπασεις καθε τεταρτο.Μου ειπαν οτι μαλλον σπασανε τα νερα και οτι το μωρο ειναι ετοιμο να γεννηθει αλλα δεν ειχα καθολου διαστολη.Επιλεξαμε την καισαρικη για να μη πιεστει το μωρο.
Τελικα ο μπεμπης γεννηθηκε 3050 και 52εκ.,εκλαψε αμεσως και η μαια μου μου τον εφερε για λιγο.Δεν ηξερα τιποτε μεχρι που μου το ειπε ο αντρας μου.Το μωρο μπηκε αμεσως στη θερμοκοιτιδα για παρακολουθηση επειδη δεν μπορουσε να αναπνευσει καλα μονος του.Η καρδια μου σκιστικε στα δυο,δεν μπορουσα να παω κοντα στο παιδι μου να το βοηθησω να το παρω αγκαλιτσα.Την αλλη μεραΜου ειπαν οτι μπορουσα να κατεβω να τον δω το απογευμα και οτι περνει οξυγονο,εχει ορο και ειναι καπως σταθερος.Παρ'ολο που ειχα την καισαρικη συκωθηκα μονη μου απο το κρεβατι και ζητησα να με πανε κατω.Οταν ειδα οτι περνουσε η ωρα χωρις να μου δινουν σημασια στο νοσοκομειο και δεν στελνουν καποιον να με παει στο μωρο μου αρχησα να κλαιω να φωναζω να βριζω και πηρα τηλ τη μαια μου να τους βαλει τις φωνες.τελικα κατεβηκα κατω για 5 λεπτα οταν αντικρησα το μωρο μου ενιωσα να πεθαινω.Σολινακια παντου,κατατριπιμενος,τα χερακια του μελανιασμενα και να ακουω απο τη παιδιατρο οτι δεν παει καλαΕχασα τη γη κατω απο τα ποδια μου.Ημουν σαν χαμενη,δεν ηθελα να φαω,να μιλαω,τιπατα παρα μονο το παιδι μου.
Ο μπεμπης την επομενη χειροτερεχε και οταν με κατεβασανε να τον δω δεν αντεξα.Η παναγια ομως δεν με εγκατελειψε εμεινε 5 μερες στη θερμοκοιτιδα και αλλες δυο στη παρακολουθηση.Εκεινες τις μερες φροντιζα να του μιλαω,να του παινω τα ποδαρακι και να του λεω οτι τον αγαπω,οτι ημουν εκει και να γινει γρηγορα καλα να παμε σπιτι μας.Πραγματι ο μπεμπης ολο και πηγενε καλα και στις 7 μερες ηπθαμε σπιτι.απο το νοσοκομειο τον πηρα 3100 και τωρα ζωη να εχει ειναι 2 μηνων και ειναι 5700 και 60εκ.Ειναι καλα στην υγεια του,τον αγαπαμε πολυ και δοξαζουμε το θεο που ειναι μαζι μας.

μαριαπαβ
30-01-09, 19:09
Μανουλες καλησπερα.Διαβαζοντας ολες τις ιστοριες για αυτα που περνανε οι γονεις αλλα και τα μωρακια,θα ηθελα να ευχηθω να σας ζησουν κααι να εχουν παντα υγεια.Εγω μα τη σειρα μου γεννησα προωρα το γιο μου στις 35+5 με καισαρικη τομη.Ας το παρω απο την αρχη.Οταν ημουν στην αρχη του 6ου μηνα απο την κουραση της δουλειας παρουσιασα προωρες συσπασεις μητρας,ημουν ετοιμη να μου σπασουν τα νερα και να γεννησω οταν ο γιατρος μου με εβαλε για παρακολουθηση στο νοσοκομειο για πεντε μερες.Με ορους και φαρμακα καταφεραμε να τον κρατησουμε να παρει λιγους μηνες και βαρος.Ημουν στο κρεβατι μετα για 2 μηνες και παραπανω για να μη γινει τιποτα ωσπου ενα απογευμα καλη ωρα,καθομουν στο φορουμ και διαβαζα διαφορα ενιωσα την αναγκη να παω τουαλετα και μια κουραση για να ξαπλωσω.Οταν πηγα στο μπανιο ημουν βρεγμενη(νομιζα οτι ειχα βραχει) αλλα δεν ειχα νιωσει κατι.Η μαια μου,μου ειπε οτι για να ειμαστε σιγουρη οτι δεν εχουν σπασει τα νερα να παω στο νοσοκομειο να με δουν.Αυτο εκενα αλλα στην διαδρομη εγω ειχα συσπασεις καθε τεταρτο.Μου ειπαν οτι μαλλον σπασανε τα νερα και οτι το μωρο ειναι ετοιμο να γεννηθει αλλα δεν ειχα καθολου διαστολη.Επιλεξαμε την καισαρικη για να μη πιεστει το μωρο.
Τελικα ο μπεμπης γεννηθηκε 3050 και 52εκ.,εκλαψε αμεσως και η μαια μου μου τον εφερε για λιγο.Δεν ηξερα τιποτε μεχρι που μου το ειπε ο αντρας μου.Το μωρο μπηκε αμεσως στη θερμοκοιτιδα για παρακολουθηση επειδη δεν μπορουσε να αναπνευσει καλα μονος του.Η καρδια μου σκιστικε στα δυο,δεν μπορουσα να παω κοντα στο παιδι μου να το βοηθησω να το παρω αγκαλιτσα.Την αλλη μεραΜου ειπαν οτι μπορουσα να κατεβω να τον δω το απογευμα και οτι περνει οξυγονο,εχει ορο και ειναι καπως σταθερος.Παρ'ολο που ειχα την καισαρικη συκωθηκα μονη μου απο το κρεβατι και ζητησα να με πανε κατω.Οταν ειδα οτι περνουσε η ωρα χωρις να μου δινουν σημασια στο νοσοκομειο και δεν στελνουν καποιον να με παει στο μωρο μου αρχησα να κλαιω να φωναζω να βριζω και πηρα τηλ τη μαια μου να τους βαλει τις φωνες.τελικα κατεβηκα κατω για 5 λεπτα οταν αντικρησα το μωρο μου ενιωσα να πεθαινω.Σολινακια παντου,κατατριπιμενος,τα χερακια του μελανιασμενα και να ακουω απο τη παιδιατρο οτι δεν παει καλαΕχασα τη γη κατω απο τα ποδια μου.Ημουν σαν χαμενη,δεν ηθελα να φαω,να μιλαω,τιπατα παρα μονο το παιδι μου.
Ο μπεμπης την επομενη χειροτερεχε και οταν με κατεβασανε να τον δω δεν αντεξα.Η παναγια ομως δεν με εγκατελειψε εμεινε 5 μερες στη θερμοκοιτιδα και αλλες δυο στη παρακολουθηση.Εκεινες τις μερες φροντιζα να του μιλαω,να του παινω τα ποδαρακι και να του λεω οτι τον αγαπω,οτι ημουν εκει και να γινει γρηγορα καλα να παμε σπιτι μας.Πραγματι ο μπεμπης ολο και πηγενε καλα και στις 7 μερες ηπθαμε σπιτι.απο το νοσοκομειο τον πηρα 3100 και τωρα ζωη να εχει ειναι 2 μηνων και ειναι 5700 και 60εκ.Ειναι καλα στην υγεια του,τον αγαπαμε πολυ και δοξαζουμε το θεο που ειναι μαζι μας.

thessalonikia
02-02-09, 00:48
να πω και εγω με την σειρα μου ενα μεγαλο μπραβο σε ολες τις μανουλες και τους μπαμπαδες που ζησανε αυτο την δυσκολο περιοδο της πρωοροτητας του παιδιου τους καλη δυναμη σε αυτους που το ζουν τωρα και να ευχαριστησω τον θεο που εχει καλα τον γιο μου ραφαηλ

γεννησα και εγω προωρα τον ραφαηλακο στην 25.5 εβδομαδα γεννουσα 14.5 μερες με ωδυνες τοκετου κτλ γεννησα φυσιολογικα χωρις επισκληριδιο κτλ το παιδι μου μπηκε εντατικη στην ανδρεου οι συνθηκες εκει δεν ηταν οτι καλυτερο τελος παντων οι καταστασεις σιγουρα δυσκολες μαχητης κανονικα ο μικρος σαν ολα τα παιδακια που γεννιουνται προωρα περασαμε παρα πολλα επαθε ανακοπη καρδιας επανηλθε ολικη τυφλωση επανηλθε και αλλα πολλα τελος καλο ολα καλα αυτη την στιγμη ο ζουζουνος μου ειναι ενα παιδι σε αναπτυξη και νοητικη και σωματικη πολυ παραπανω απο οτι ενα παιδι τελειομηνο ειναι ενα θειο δωρο

υγ να σημειωσω οτι ολο αυτο της προωροτητας εγινε απο λαθος γιατρου που αντι να μου δωσει πρεπαρ για καποιες συσπασεις που ειχα με εβαλε για περιδεση και αντ αυτου μου εραψε μητρα με εντερο 40 μερες μετα την γεννηση του μικρου και αφου φυσικα με εστειλε θεσσαλονικη (γιατι αυτο εγινε πατρα) με πληρη αδιαφορια και με απαντηση παρε τον γυναικολογο σου εκει 40 μερες μετα ξαναμπηκα χειρουργειο να βρουν την περιδεση που φυσικα δεν υπηρχε με ειχε ραψει με σκοινι για σακια οποτε μεγαλη μεγαλη προσοχη στον γυναικολογο σας μανουλες

ευχομαι να μην ζησει κανενας γονιος αυτες τις δυσκολες στιγμες που περασα εγω και αλλες τοσες μανουλες και μπαμπαδες


και πανω απο ολα να ειναι γερα ολα τα παιδακια του κοσμου

Γατουλα
02-02-09, 20:54
αει σιχτηρ.......ακου σκοινι :shock: τον μα......κα :evil:

Aggeloudia
20-02-09, 13:46
αει σιχτηρ.......ακου σκοινι :shock: τον μα......κα :evil:

Θελει να λέγεται και γιατρός...

ANGELIN
24-02-09, 23:50
Εγώ πάντως θα τον έτρεχα στα δικαστήρια το χασάπή, γιατί για χασάπη μιλάμε και όχι για γιατρό.

akahito
03-03-09, 01:01
Αναρωτιέμαι τι παιχνίδια παίζει η ζωή καί γιατί τα παίζει αφού στο τέλος νικητής θα είναι η κάθε Αναστασία.
Νά σού ζήσει :) καί εύχομαι ποτέ ξανά στην ζωή της να μην έχει κακές στιγμές.

fistikaki
03-03-09, 01:03
Εγώ πάντως θα τον έτρεχα στα δικαστήρια το χασάπή, γιατί για χασάπη μιλάμε και όχι για γιατρό.


πραγματικα :evil: :evil:

alcyon
03-03-09, 03:20
Τα δίδυμα γεννήθηκαν στις 38 εβδομάδες και επειδή είχα πρόωρες συσπάσεις στον 7ο μου είχαν χορηγήσει ενεσούλες που δυναμώνουν τα πνευμονάκια τους. Έτσι δε χρειάστηκαν θερμοκοιτίδα.

Τα άλλα δύο όμως χρειάστηκαν. Μόνο που θα τα γράψω σε άλλη στιγμή γιατί ακόμα και σήμερα αρνούμαι να εκφράσω όλα αυτά που ένιωθα εκείνες τις μέρες. Ούτε στον εαυτό μου δεν μπορώ να τα εξιστορίσω! Αυτός ο "κόμπος" στο λαιμό και το "σφίξιμο" της καρδιάς, με έχουν κάνει να "παγώσω" τα συναισθήματα και τις εικόνες εκείνων των ημερών. Μάλλον είναι κάποιος συναισθηματικός αμυντικός μηχανισμός.

Και να σκεφτείτε πως δεν ήταν τίποτα το πολύ τραγικό. Παροδική ταχύπνοια (για όσες ξέρουν). Και μέρες παραμονής 1 για το αγόρι, 5 για τη μικρή μας.

Θα πω μόνο μια φράση άλλης μανούλας που είχε κι εκείνη τα μικρά της στην εντατική: "Όσοι γονείς έχουν πραγματικά προβλήματα.... φαίνονται λιγότερο συναισθηματικοί και πιο ψύχραιμοι, ενώ γονείς με παιδιά που είχαν μικρότερα προβλήματα ήταν πιο εκδηλωτικοί και περισσότερο ανήσυχοι (από θέμα έκφρασης)".

Για τις ιστορίες... θα επανέλθω.
Για τους γονείς με μωράκια στη θερμοκοιτίδα..... κουράγιο και μια ευχή όλα να πάνε καλά!

bipe21
07-03-09, 19:00
διαβαζω .... κλαιω.... θυμαμαι....θελω να ξεχασω μα δεν μπορω...... ειναι τοσο ζωντανες οι εικονες στο μυαλο μου που ακομα και τωρα 11 μηνες μετα δεν μπορω να τις ξεχασω!
γεννησα 38 +6 ημ. φυσιολογικα πολυ γρηγορα και σχετικα ευκολα.... ολα ως εκει καλα! γεννηθηκε 3250γρ , εκλαψε αμεσως και εκανε ολα τα υπολοιπα που υποδηλωναν ενα φυσιολογικο νεογνο........ ειμαστε 24ωρες το 24ωρο μαζι .... προσπαθουμε να θηλασεις ....κατι καταφερνουμε.... την τριτη μρερα της γεννησης σου και μια μερα πριν βγουμε περνα ο παιδιατρος να σε δει και να μας δωσει το οκ να βγουμε να παμε σπιτι μας...."ειναι χλωμη.... θα κανουμε εξεταση για ικτερο¨βγαινουν τα αποτελεσμτα ....14,1 ....μας λεει οτι θα το παρακολουθησουμε μια μερα ακομα το απογευμα με το ζορι ανοιγεις τα ματακια σου εισαι ακομα πιο χλωμη ... δεν εχει δυναμη ουτε να θηλασεις .... κανουμε εκ νεου εξεταση 15,7.... μπαινεις στην μοναδα νεογνων κατω απο τις λαμπες.... ειμαια εκει εξω και κλαιω... μας χωριζει μια πορτα αλλα εισαι τοσο μακρια μου... ενοιωσα να σε αρπαζουν απο την αγκαλια μου.... καθε 3 ωρες ειμαι εκει να σε θηλασω....η επομενη εξευαση για ικτερο δειχνει 19,4.... καμια απαντηση εισαι ακομα πιο κιτρινη και κατω απο 2πλη λαμπα αλλα ο ικτερος αναιβενει.... κανεις δεν μας λεει το γιατι....προσπαθω να σε θηλασω και κλαιω... τα δακρυα μου αγγιζουν το προσωπακι σου κλεινεις τα ματακια σου και ειναι σα να το νοιωθεις... επομενη εξεταση την επομενη μερα 17,3 μετα 15,5 και πιο μετα 13,1....σταματαω να κλαιω μετα τα λογια του γιατρου οτι θα σε παρακολουθησουν και αν δεν αναιβασεις για 24 ωρες θα σε παρουμε και θα βγουμε.... περιμενω.... ειμαι εκει εξω απο την πορτα νομιζω οτι ακουω το κλαμα σου.... τελευταιος θηλασμος στις 11 το βραδυ ... εισαι χωρις λαμπες αλλα ακομα χλωμη ...πρωτος πρωινος θηλασμος στις 6:00 δεν εισαι εκει που σε αφησα.... που εισαι ψαχνω να σε βρω... με ενημερωνουν οτι μπηκες παλι στις λαμπες.... ειμαι ετοιμη να πεσω κατω.... σε βλεπω....χλωμη και αδυναμη... ρωταω ποσο εχεις και μου λενε παλι 17,3 ....σε τρυπουν καθε 2ωρες .....δεν πεφτει ανεβαινει κι αλλο.... κατω απο 3πλη λαμπα και φτανεις 23,9 ακομα και οι γουλιτσες που εβγαζες ηταν κιτρινες..... ουτε την φωνουλα σου δεν ακουω πλεον
μας φωναζουν οι γιατροι και μας λενε οτι ανα μεχρι το βραδυ δεν πεσει κατω απο 20 θα σου κανουν αφαιξομεταγγιση....θα σου αφαιρουσαν ολο το αιματακι σου και θα σου χορηγουσαν ταυτοχρονα αλλο..... και πως ενδεχεται να μην ειναι νεογνικος ικτερος αλλα πυρινικος και να ειμαστε προετοιμασμενοι για ολα.....στελνονται εκετασεις στο παιδων κανουμε και εμεις καποιε ειδικες εξετασεις και περιμενουμε.... εχουμε μπει στην διαδικασια να σκεφτουμε οτι μπορει να σου κληρονομισαμε εμεις κατι, μπορει να κανεις αιμολυση απο την αντιβιωση που επαιρνα εγω.... τα σταματω ολα!
η ωρα εχει παει 9 το βραδυ ο ικτερος ειναι 22.... πεφτει αλλα οχι οσο θα επρεπε ... μας φωναζουν να υπογραψουμε.... μας ενημερωνουν οτι ολα μπορουν να συμβουν και να δηλωσουμε το παιδι στο ληξιαρχειο.... δεν αντεχω αλλο μονο κλαιω.... δεν εχω αλλα δακρυα.... ζηταμε την βοηθεια της Παναγιας.... σε παρακαλω να γινεις πιο δυνατη... να τα καταφερεις... τελευταια μετρηση πριν την αφαιξομεταγγιση.... 19,2.... ακουω την φωνουλα σου... νομιζω οτι μου λες οτι θα τα καταφερεις και να σταματησω να κλαιω... ειμαι εκει εξω απο την πορτα γονατιστη και περιμενω .....επομενη μετρηση 17 εχω ελπιδες... θα τα καταφερεις....εισαι δυνατη σε 6 ωρες πεφτει στο 13 βγαινεις απο τις λαμπες ..... παρακολουθηση 24 ωρες.... δεν περνουν με τιποτα..... εχω παρει εξητηριο και ειμαι εκει διπλα σου... εξω απο την πορτα λιγο πριν κλεισεις το 24ωρο μακρια απο τις λαμπες αναιβενει παλι στο 17.... δεν εντεχω να σε βλεπω ετσι.....τελευταιος θηλασμος στις 11 το βραδυ ....πρεπει να φυγω και δεν μπορω... δεν εχω την δυναμη να σε αφησω εκει μονη σου κατω απο τις λαμπες .... φοροντας μονο το παμπερακι σου και με την μικροσκοπικη μασκουλα στα ματακια σου..... το δερματακι σου ξεφλουδιζει και το πωπουδακι σου εχει κανει πληγες αλλα αυτα ειναι το τελευταιο που σκεφτομαι!
παω σπιτι... κλαιω σε ολη την διαδρομη.... το σπιτι αδειο.... τα ματια μου πεφτουν πανω στην κουνια που την ειχαν φερει αφου ημουν στο νοσοκομειο... μονο κλαιω και παρακαλαω να γινεις καλα! δεν μπορω να κατσω σπιτι ερχομαι παλι εκει κοντα ου εξω απο την πορτα.... μονο να νοιωθω οτι ειμαι διπλα σου! φτανει 6 το πρωι η επομενη μετρηση δειχνει 14, 3 θελω να χαρω αλλα φοβαμαι σε 2 ωρες εχει πεσει στο 11 μενεις σταθερη για 24 ωρες.... σε παιρνουμε σπιτι και την επομενη θα σε παμε παλι για μετρηση.... δεμ υπαρχει σημειο του κορμιου σου να μην σε εχουν τρυπισει.... την επομενη εχεις εχεις 15,3... αν δεν πεσει μεσα σε 6 ωρες θα μπεις παλι στην μοναδα.....μονο σε θηλαζω ..... δεν σε βγαζω καθολου απο το στηθος θελω να εισαι συεχως κοντα μου... επομενη μετρηση 11 μετα 10 και μετα 9 επιτελους χαμογελαω δεν εισαι πλεον χλωμη εισαι πολυ ομορφη....
ευχαριστω την Παναγια που μου εδωσε δυναμη

marinaxk
12-03-09, 12:38
Τι να σας πω για τη δικη μου ιστορια!
ολα κυλουσαν ομαλα ή σχεδον ομαλα, στον 4ο μηνα επαθα μια μικρη αποκοληση εμειν αμια εβδ κατω ,στη 25 εβδομαδα μου σπασαν τα νερα ,δεν το αντιληφθηκα αμεσως ηταν η πρωτη μου εγκυμοσυνη και εχανα υγρα σταδιακα σε τρεις μερες θεωρησα οτι ηταν μια μορφη ακρατειας ,το τριτο βραδυ ομως ειχα και αιμα,τηλεφωνησα την αλλη μερα στο γιατρο μου ,μου ειπε να καθισω κατω στη συνεχεια ειχα συσπασεις μεχρι που το βραδυ εγιναν πιο εντονες, πηγα στο ΙΑΣΩ,μου εβαλαν αντισυσπαστικο ορο, μοθ εκαναν εξετασεις και βρεθηκε λοιμωξη ,την αλλη μερα γεννησα με φ.τ.ενα αγορακι 780γρ.,το παιδι το ειχαμε για χαμενο , ο γιατρος μας ειχε απελπισει,τελικα το παιδι εκλαψε,διασοληνωθηκε και μπηκε στη μοναδα απο εκει και επειτα ξεκινησε ο αγωνας ,καθε μερα αγωνια, στις 15 ημερες επαθε μια κριση του αναπνευστικου παρα λιγο νατο χασουμε,εκεινο το βραδυ ηταν το πιο δυσκολο στη ζωη μου,η παναγια το βοηθησε και οπροφ.Ηλιας γιατι ανημερα στη γιορτη του γεννηθηκε ειμαι σιγουρη ,αφου οι γιατροι ελεγαν και απορουσαν και οι ιδιοι την αλλη μερα οτι η κλινικη του κατασταση ειναι πολυ καλη η ακτινογραφια των πνευμονων ομως χαλια,στο μηνα επανω μεταφερθηκαμε στο παιδων γιατι επρεπε να κανουμε συγκλιση βοταλιου πορου γιατι το παιδι λογω αυτου δεν μπορουσε να βγει απο το οξυγονο ,στο παιδων ηταν σαν να ξεκινουσαμε απο την αρχη,παλι εξετασεις ,τρυπηματα ,το αγγιζες και μαζευοτανε σαν κουταβακι, μονο φοβο ενιωθε,οπως καταλαβαινετε αλλοι γιατροι ,αλλη τακτικη,στην αρχη ειχαμε τρελαθει,μετα ηρθε η επεμβαση μας τρομοκρατησαν για αλλη μια φορα ,ολα ομως πηγαν καλα με μια μικρη μετεγχειρητικη ανωμαλια, αλλα ολα καλα,στην πορεια βγαλαμε το οξυγονο ,αρχισαμε να τρωμε και ολα πηγανε κατ'ευχην,στις 20 οκτωβρη ακριβως τρεις μηνες μετα την γεννηση του τον πηραμε σπιτι,ανελπιστο πραγματικα,τωρα ειναι 5 μηνων και 5,700 και ολα πανε καλα!το σημαντικο ειναι οτι δεν εκανε κανενα αιματωμα πραγμα σπανιο για την προωροτητα του,δεν ξερω τι να περιγραψω και πως,δεν ηξερα πως ειναι να ειναι ενα μωρο σε ΜΕΝ και ουτε το ειχα φανταστει οτι θα συνεβαινε αυτο ποτε σέμας,ειναι φοβερο να βλεπεις ενα μωρο σε αναπνευστηρα για 40 ημερες,ειναι φοβερο να βλεπεις ενα μωρο μετα το χειρουργειο,ολα ειναι φοβερα,ειχαμε κανει 10 μεταγγισεις αιματος ουτε εγω θυμαμαι ποσες φορες τον εβρισκα σε φαση μεταγγισης,ειχε κανει και μια απνοια αφου εβγαλε το οξυγονο.Θελω να πω πως ειναι τυχεροι οι γονεις αλλα και τα μωρα που γεννιουνται στην ωρα τους,μακαρι ναμη συμβαινουν αυτα σε κανενα,ομως παντα το αποτελεσμα μετραει,δεν ξερω πωσ θα ημουν αν δεν ειχα αυτο το πλασματακι στη ζωη μου ,λυπαμαι πολυ για τους γονεις που χανουν τα μωρα τους και ευχομαι κουραγιο σε ολους.

Jean
12-03-09, 12:45
Αχ βρε κοπελα μου τραβηξες κι εσυ των παθων σου τον ταραχο! :cry: :cry:
Εμενα το παιδι μου γεννηθηκε 1η Νοεμβριου ανημερα των Αγιων Αναργυρων (προστατες της ιατρικης) κι ο γιατρος μου λεγεται Αργυρης. Το θεωρησα σημαδι απ' το Θεο. Τη μερα που μου ειπαν οτι εκανε εγκεφαλικη αιμορραγια ηταν 21 Νοεμβριου, τα Εσοδια της Θεοτοκου (την εταξα αμεσως στο εκκλησακι του νοσοκομειου και την εβγαλα Μαρια) και κατι μεσα μου απο εκεινη τη στιγμη μου ελεγε οτι ολα θα πανε καλα. Και πηγαν!
Να τον χαιρεσαι τον μπουμπουκο σου!

marinaxk
12-03-09, 12:56
Αυτο που λες ισχυει ξεχασα να πω οτι οταν επαθε την κριση ηταν παραμονη της Σωτηρος , οταν καναμε χειρουργειο παλι ηταν γιορτη και οταν βγηκαμε το ιδιο.Ε! τοτε πειτε μου δεν ειναι θαυμα?

marilia12
15-03-09, 19:53
Τι τραβηξατε καλη μου και εσεις. Και εμεις την ιδια εποχη ειμασταν πανω κατω στο παιδων με την δικια μας περιπετεια. Τωρα ομως ειναι καλα η μπουμπου μου τοσο καλα που νομιζω οτι δεν περασα ποτε απο το παιδων δεν εγχειριστηκε ποτε. Λεσ και το μυαλο μου θελει να τα θαψει ολα.
Πολυ πολυ χαιρομαι να ακουω θετικες εξελιξεις!!

marilia12
15-03-09, 20:01
Τι να πώ μανούλες αυτή τη συγκίνηση που ενιωσα ι.
Ειμαι λοιπόν και εγώ μια μανούλα που γέννησα προώρο μωρό. Γέννησα στη [b]38 εβδομάδα ένα μωρό 1970 kg
Georgia
Γεωργια πολυ χαιρομαι για την θετικη εκβαση της γεννησης του μωρου. Ομως 38η εβδομαδα δεν θεωρειται ενα μωρο προωρο αν κανω λαθος ας με διορθωσουν οι μανουλες εδω.
Εγω γεννησα στην 36η και στο παιδων μου το ελεγαν τελειομηνο. Αλλα ασχετα απο αυτο οι προγραμματισμενες καισαρικες δεν υπερβαινουν ποτε την 38η εβδομαδα συνεπως τα μωρα που γεννιουνται με καισαρικη θα επρεπε ολα να χαρακτηριζονται προωρα.
Αν κανω λαθος ας με διορθωσουν εδω.

marinaxk
15-03-09, 20:13
κοριτσια απ'οτι ξερω εγω απο την 36 εβδομαδα και μετα ενα μωρο ειναι τελειομηνο γιατι ο ενατος μηνας ειναι απο τη 36 εως και 40 εβδομαδες,

Goofy-Mom
17-03-09, 00:13
Georgia2006 μήπως έκανες κάποιο λάθος 38η εβδομάδα και μόνο 1970 γραμμάρια???? Ένα οποιοδήποτε μωρό στην 38η εβδομάδα πρώτον δεν θεωρείτε πρόωρο και δεύτερον το βάρος του είναι σαφώς μεγαλύτερο.

despoina
17-03-09, 22:42
βρε κοριτσια γινεται. Αν εχει υπολειπομενη αναπτυξη((IUGR) ειναι πολυ πιθανον να πηγε 38η με βαρος κατω απο 2 κιλα!

Goofy-Mom
18-03-09, 00:07
despoina δεν αντιλέγω! Υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις, οι οποίες όμως γίνονται γνωστές κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης . Η Georgia2006 δεν ανέφερε κάποιο αίτιο ή τους λόγους που το μωράκι της γεννήθηκε ελλειποβαρές και επίσης απεκάλεσε το μωρό της πρόωρο αν και γεννήθηκε στις 38 εβδομάδες. Αυτά μου έκαναν εντύπωση, γι'αυτό και το έθιξα το θέμα. Είμαι μαία και γνωρίζω τέτοιες περιπτώσεις νεογνών , αλλά στην προκυμένη περίπτωση η Georgia2006 μας τα είπε λίγο περίεργα. Βρισκόμαστε σε ένα site το οποίο ενημερώνει τους γονείς (και τους μέλλοντες εννοείται) και το να βγαίνουν κάποια πράγματα προς τα έξω τα οποία δεν έχουν βάση , δεν το θεωρώ σωστό. Γι'αυτο και ρώτησα μήπως μπερδεύτηκε και είπε κάτι λάθος ώστε να επιστρέψει και να δώσει κάποιες διευκρινήσεις. Προς Θεού δεν την στήνουμε στα 3 μέτρα την γυναίκα...αλλά μία απάντηση θα ήταν ότι πρέπει.

marilia12
19-03-09, 07:55
βρε κοριτσια γινεται. Αν εχει υπολειπομενη αναπτυξη((IUGR) ειναι πολυ πιθανον να πηγε 38η με βαρος κατω απο 2 κιλα!
Ναι αυτος ειναι ενας λογος για χαμηλο βαρος στην 38η εβδομαδα. Ομως οπως εγραψα 38η εβδομαδα θεωρειται τελειομηνο το μωρο.

greek.mother
20-03-09, 14:22
Georgia2006 μήπως έκανες κάποιο λάθος 38η εβδομάδα και μόνο 1970 γραμμάρια????
Καλημέρα και από μένα.
Κατά την διάρκεια της εκπαίδευσής μου, και αργότερα στον εργασιακό χώρο, συνάντησα αρκετά τέτοια περιστατικά ελλειποβαρών νεογνών!
Προσωπικό μου παράδειγμα, η γέννηση του 2ου γιού μου, αν και ήταν 38 εβδ. + 5 ημ. το βάρος του ήταν 2030 γρ.
Έχω θρομβοφιλία,αλλά την διαπίστωσα στις 31 εβδ. κύησης και θεωρώ ότι ήμουν τυχερή, γιατί δεν είχα καμία αποβολή, που θεωρείται κύριο σύμπτωμα της πάθησης.
Δυστυχώς, καθώς προχωρούν τα βήματα της ιατρικής, μεγάλώνουν και οι αιτιολογικοί παράγοντες, που επιβαρρύνουν την πορεία μιας κύησης!
Και το χειρότερο είναι, ότι αυξάνονται και με γρήγορους ρυθμούς!
Το μόνο που θα ευχηθώ, σε όλους τους γονείς που περνούν τέτοιες δοκιμασίες, είναι να έχουν υπομονή, επιμονή, κουράγιο και πολύ πίστη.
Οι παραπάνω ιστορίες, εκτός του ότι με συγκίνησαν, με έκαναν να ανατριχιάσω, όταν έγινε αναφορά στις διάφορες ημερομηνίες.
Τον 1ο μου γιό τον έταξα και τον βάφτισα στην Παναγιά της Τήνου και τον 2ο, τον έταξα και θα τον βαφτίσω στον Αγ. Φανούριο!
Μπορώ να γράφω για ώρες για το πόσο με έχει βοηθήσει η πίστη μας, αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό!
Μην το βάζετε κάτω!

ΡΙΑ
28-03-09, 10:04
Εγω κοριτσια οταν ημουν εγκυος στον γιο μου ολα πηγαν μια χαρα. Μου εσπασαν τα νερα μια χαρα, πηγαμε στο μαιευτηριο και γεννησα μεσα σε 2 ωρες πολυ γρηγορα χωρις ιδιαιτερους πονους και εφερα στον κοσμο τον κουκλο μου 3.100κιλα. Την ιδια ημερα το βραδυ εφεραν τα μωρα στο δωματιο (6κλινο) και περιμενα να δω το παιδι μου για 1η φορα μετα την γεννα. Ερχοταν το ενα μωρο, μετα το αλλο και το δικο μου καθυστερουσε. Οταν ηρθαν ολα τα μωρα, ξαφνικα ερχεται ενας γιατρος πανω απο το κρεβατι μου και μου κοπηκαν τα ποδια, εχασα το φως μου και φωναξα"ΤΙ ΕΓΙΝΕ?ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ?". Ο γιατρος μου ειπε οτι "κρυωνε και μαυρισε και το πηγαν να ζεσταθει σε μια θερμοκοιτιδα. Αν ειναι δυνατον!!Τελικα για να μην σας κουραζω το παιδι μου ειχε παθει αναρροφηση και κοντευε να πνιγει και η μαια που ηταν??που ηταν??? Σε ιδιωτικο μαιευτηριο!! Βγηκαμε μετα απο 3 ημερες απο την θερμοκοιτιδα.

drosostalia
21-04-09, 14:08
εχω να πω κι εγω μια ιστορια.πριν αρκετα χρονια μια φηλη μου εκανε ενα αγορακι το γενησε προορα στον 7 μηνα. αφου γενηθηκε τησ ειπε ο γιατροσ οτι εχει ελειπσει βιταμινον και βαρουσ 1280γρ το πιγανε στο παιδον απο λαθοσ χειρισμοθ τισ νοσοκομασ εστριπσε το εντερο του παιδιου δε μπορουσε να φαι προσπαθουσαν οι γιατροι να καταλαβοθν τι εχει το μορο αλλα τπτ τελικα το παιδι χειροτερεψε επαθε σιψεμια ειχε κανει αρκετεσ ακτινογραφειεσ ι φιλι μου εκανε φασαριεσ αρκετεσ γιατι δε το προσεχαν οσο θα πρεπε τελικα με τα πολα το βαζουν χειρουργειο και του κανουν αφερεσει εντερου 40 εκατοστα γιατι ειχε τριπισει τελευτεα φορα που ειδα το παιδι μου ειταν πριν το χειρουργειο ζωντανο πεθανε μεσα στο χειρουργειο. αυτα που εγραψα ουτε τα μισα δεν ειταν τωρα θα ειταν 11 χρονων και φυσικα μιλαο για το δικο μου αγορι το δικο μου παιδι το προτο μου παιδι και το τελευταιο περασαν αρκετα χρονια χορισα γιατι ο προιν ελεγε συνεχεια οτι εγο εφτεγα αλειθεια ποτε δε καταλαβα τι εφτεξε τελοσ παντον. παντρευομαι ξανα σε λιγεσ μερεσ και σε 5 μηνεσ θα γενησω ελπιζο να μι μου το παρει κι αυτο ο θεοσ. με πολυ σεβασμο και αγαπη σε ολεσ τησ μητερεσ του κοσμου

bibikos
14-05-09, 14:28
Πολύ καιρό τώρα αποφεύγω το ζήτημα και δεν έχω μπεί στη σελίδα αυτή.. σήμερα το χέρι μου λειτούργησε αυτοβούλως!!! Όλες οι ιστορίες όλα όσα γράφει κάθε μανούλα έχει κάτι και από τι δική μου ιστορία.. Όλες όσες περάσαμε απο ΜΕΝ.Θερμοκοιτίδες, πρόωρο τοκετό κτλ όλες έχουμε τα ίδια λόγια να πούμε, τις ίδιες σκέψεις να μοιραστούμε,περάσαμε τους ίδιους φόβους και ξεκινήσαμε μία από τις πιό όμορφες στιγμές της ζωής μας με κλάμα και πόνο.Και η δική μας ιστορία ήρθε να μου πεί ότι τίποτα δεν χαρίζεται και ακόμα και για τα απλά κάποιοι άνρθωποι πρέπει να πολεμήσουν. Και λέω η δική μας γιατί εμείς (οι γονείς)δίναμε μια εύκολη μάχη σε σχέση με τις μικρές ψυχούλες που ήρθαν στον κόσμο με δυσκολία. Έμαθαν αμέσως, να μάχονται για να αναπνεύσουν,να φάνε, να αντέξουν τον πόνο, μόνα τους χωρίς αγκαλιά, χωρίς βοήθεια χωρίς τη ζεστασία της μητρικής αγκαλιάς και αποδείχτηκαν "ήρωες". Ο μικρός μπου γεννήθηκε στην 31 εβδομάδα και 6 μέρες αλλά με βάρος που παρέπεμπε 2-3 εβδομάδες πίσω 1490γρ. ήδη από τον 5ο μήνα ήξερε για πρόβλημα στην μητριαία αρτηρία με ζήτημα χαμηλού βάρους και πιθανότητα πρόωρου τοκετού.. τίποτε όμως δεν πλησίαζε στη πραγματικότητα που θα περνούσαμε...Λίγες μέρες πρίν τον τοκετό οι έλεγχοι γίνονταν κάθε 4 μέρες ώσπου ο μικρός δεν παίρνει βάρος και τίθεται θέμα αναγκαστικής καισαρικής. αναμενόμενο σοκ αλλά και προσπάθεια να είμαστε θετικοί!! Και σε μένα η πρώτη στιγμή του τοκετού ήρθε με μιά κλεφτή ματιά στο μωρό 2 λέξεις "είναι καλά " και τον πήραν μακριά μου. Λόγω ωρών κτλ δεν με άφησαν να τον επισκευτώ καθόλου εκείνη την ημέρα και την επόμενη το μωρό μεταφέρθηκε στη ΜΕΝ ΑΓ.Σοφίας (τους οποίους ευχαριστώ θερμά για την υποστήριξη και τη φροντίδα του παιδιού μου). Το μικρό μου το είδα 4 μέρες μετά ( και εγώ έφυγα νωρίτερα). η πρώτη ματιά..ΣΟΚ .ένα μικρό διάφανο πλασματάκι γεμάτο σωληνάκια με τα μάτια κλειστά ευτυχώς χωρίς οξυγόνο ήταν εκεί ξαπλωμένο και ανάμεσά μας ένα τζάμι.. δεν μπορούσα να ακούσω τα χτύπο της καρδιάς του δεν μπορούσε να ακούσει τη δική μου. τα δάκρυα ποτάμι και τύψεις ενοχές "γιατί έγινε αυτό, εάν έφταιγα εγώ πώς το σώμα μου έκανε τόσο κακό σε σένα". Πρώτη στιγμή που έβαλα το χέρι μου μέσα στη θερμοκοιτίδα να το αγγίξω το χέρι μου έτρεμε. μια γιατρός μου είπε με θάρρος "Αγγίξτε το μη φοβάστε, το περιμένει όπως και εσείς"... μετά από αυτό η ιστορία γνωστή 2 φορές τη μέρα εκεί απ'εξω με όλο το γάλα που είχα βγάλει μετά από 6-7 απογαλακτισμούς ... το δώρο μου όπως έχει γράψει και άλλη μιά μαμά... ξεροσταλιάζαμε για ένα λεπτό περισσότερο χάδι ένα λεπτό περισσότερη κουβεντούλα και τραγούδι και όταν ήρθε η στιγμή να το πάρουμε την πρώτη αγκαλιά στη μονάδα ΜΕΘ τότε ήταν ανείπωτη χαρά... Χαρά και ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά... όμως η μνήμες είναι πολλές, από κουβέντες με άλλους γονείς που δεν ήταν τόσο τυχεροί που είχαν την μία λοίμωξη πάνω στην άλλη που έφυγαν χωρίς μωρό που κάνουν ακόμα αγώνα να λύσουν κινητικά ή άλλα προβλήματα όλα αυτά που δεν αφήνουν την εμπειρία αυτή να σβήσει.. μιά εμπειρία που όσο και να θέλουν άνθρωποι που δεν την έχουν περάσει δεν μπορούν να την κατανοήσουν.. μια εμπειρία που δεν ξέρουμε τι έχει χαράξει στις ψυχές των παιδιών μας. Τώρα είμαστε καλά έχει περάσει χρόνος και μοιάζουν σας κακό μακρυνό εφιάλτη το μόνο που κάνει το θέμα πιό ζωντανό είναι η πιθανότητα ενός αντίστοιχου τοκετού στο μέλλον... Η μόνη μου ευχή και προσευχή για όλες τις μαμάδες του κόσμου και για όλα τα παιδιά είναι να ζήσουν ποτέ ποτέ ποτέ μια Μονάδα Εντατικής.. ποτέ να μην αποχωριστεί μάνα το παιδί της και παιδί τη πρώτη αγκαλιά της μαμάς του.. και αυτόν τον πόνο να μην τον ξανανιώσει ποτέ κανείς........


(1 μήνα μακριά μου έμεινε ο μπιμπίκος μου ευτυχώς όλα πήγαν καλά)

nea mamaka
14-05-09, 14:45
Προσπαθω να σας διαβάσω ..... αλλά τα μάτια μου θολώνουν!
Προσπαθώ να σας νιώσω ..... αλλα η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή!
Σας θαυμάζω!
Αυτό είναι το μόνο σίγουρο!
Για την δύναμη που εχετε!
Εσείς, τα μικρά σας!

babystar
16-07-09, 23:39
Δεν έχω καμία σχέση με πρόωρο τοκετό, το αντίθετο θα έλεγα...
Διαβάζω όμως τις εμπειρίες σας και προσπαθώ να σας κατανοήσω, πράγμα δύσκολο.
Συγχαρητήρια για τη δύναμη σας, το κουράγιο σας, την αγάπη σας.
Δεν υπάρχουν λόγια.

MarcoPolo
17-07-09, 00:12
Δροσοσταλια καταλαβαινω οτι αυτο που περασες δεν θα το ξεπερασεις ποτε απλα θα το εχεις κρυμενο στην καρδουλα σου και θα το κουβαλας. Ομως το μωρακι που κουβαλας ειναι μια νεα ψυχουλα ποα θα ερθει στον κοσμο και σε χρειαζεται δυνατη και χωρις φοβο. Προσπαθησε να εισαι ηρεμη κατα την διαρκεια της εγκυμοσυνης σου και ολα θα πανε καλα. Να σκεφτεσαι αισιοδοξα και το μωρακι σου θα τα παει μια χαρα. Οσο για τον πρωην καλυτερα που δεν ειστε πλεον μαζι γιατι ενας αντρας που δεν σου στεκεται στα δυσκολα και δεν αντεχει τις μπορες και σε κατηγορει σε μια τοσο δυσκολη στιγμη μονο για πατερας δεν κανει.
Να σκεφτεσαι μονο οτι ολα θα πανε καλα γιατι ο θεος σου το χρωσταει.

gourou
18-07-09, 13:24
Εγω γεννησα 32 εβδομαδων απο αποκολληση πλακουντα,αιμοραγια βρυση!το μωρο πηγα να το δω την 9τη μερα γιατι ηθελα ψυχολογικα να σταθω λιγο στα ποδια μου πριν τον δω,ο αντρας μου εντωμεταξυ πηγαινε θεσνικη καθε μερα κ το βλεπε.Οσο ημουν στον 7μηνα του τραγουδουσα καθε μερα και ολη μερα το τραγουδι αν το θυμαστε που λεει:τ αγορι μου τ αγορι μου γλυκο και τραγανο σαν καραμελα,τ αγορι μου τ αγορι μου τ αγοριμου ειναι μουρλια ειναι τρελλα!Λοιπον οταν πηγα να το δω πρωτη φορα ηταν με πολλα σωληνακια και διασωληνομενο,μαζεψα δυναμη μεσα στα δακρυα μου κ αρχισα να του τραγουδαω δυνατα και διπλα στο αυτακι του το ιδιο τραγουδι.Με τις πρωτες λεξεις(το σκεφτομαι και συγκινουμαι ακομη και τωρα),με τις πρωτες λεξεις που αρχισα να του τραγουδω ανοιξε τα ματακια του αμεσως γυρισε το κεφαλακι του και κοιταξε προς τη μερια που ακουγε το τραγουδι,το στομα μου ειχε αποσταση 10 ποντους απο το αυτι του.Τα ματια του τα ανοιξε για 5 δευτερολεπτα οχι παραπανω και συνεχισε να κοιμαται παλι.Ηταν η πρωτη φορα που κοιταχτηκαμε και απο τοτε δε χορταινω να τον κοιταω.Σημερα κοντευει τα 2 ετη και δε σταματησα να του τραγουδω αυτο το τραγουδι...

cruelty
18-07-09, 16:23
κι εμεις 32η εβδομαδα γεννησαμε....ολη η εγκυμοσυνη ηταν πολυ δυσκολη ειχα διαφορα προβληματα πιεση,λευκωμα,οιδηματα, διαβητη νοσηλευτηκα πολλες ημερες και η τελευταια φορα που μπηκα για νοσηλεια εφερε και τον μικρο μου. Επαθα εξαλειψη τραχηλου ευτυχως προλαβαμε και καναμε τις celeston και ο μικρος δε διασωληνωθηκε.Μπηκε ομως σε διαχυτο οξυγονο και 2-3 μερες του βαζαν λιγο με γυαλακια καθισαμε 28 ημερες στη ΜΕΝΝ του Ιασω ...τωρα ειμαστε σπιτι ειανι δυσκολα γιατι εχω και ενα αλλο παιδακι σε μικρη ηλικια ,τωρα ειμαι πιο ηρεμη με τον μικρο μου τρωει Δοξα το Θεο .Οσο για την εμπειρια της Μενν, ακομα επειδη ειμαι στο τρεξιμο νομιζω πως θα μου βγει πιο μετα, σιγουρα δεν ειμαι η Ελινα που ημουν ...με αλλαξε πολυ.Ηταν η χειροτερη εμπειρια της ζωης μου ως τωρα να δω το νεογεννητο μωρο μου με σωληνακια και ορους...Να το αγκαλιασω 15 μερες μετα τη γεννα γιατι ειχα ορους στα χερια...Τοτε καθε βραδυ εκλαιγα...και τωρα κλαιω γιατι φοβαμαι...λεω Θεε μου τι αλλο θα μου δωσεις. Κινδυνεψα πολυ στον τοκετο μου ακομα δνε εχω συνελθει αλλα μου φτανει που ναι το παιδι σπιτι..

gourou
19-07-09, 12:27
Και μενα κοντεψαν να με χασουν στο χειρουργειο,ενοιωθα τονους βαρος στο σωμα μου πρωτα στα ποδια και μετα στην κοιλια και μετα στο στηθος και ρωταω ,χωρις να πω τιποτα για το πως νιωθω, τον αναισθησιολογο αν μου βαλε ακομα το φαρμακο για αναισθησια και μου πε οχι ακομα θα το βαλω μολις μου πει η γιατρος.Τοτε αρχιζω να τους λεω δεν ειμαι καλα πιστεψτε με δεν ειμαι καλα παραλυω και τοτε φωναζει η γιατρος της το παιρνουμε τωρα!τοτε μου βαλαν μια μασκα στο στομα και τελος.Οταν ξυπνησα το μωρο ειχε ξεκινησει για θεσνικη εντατικη.Εγω ειχα πολυ αιμοραγια,πληρη αποκολληση πλακουντα μετα που ξυπνησα απο τον μεσημεριανο μου υπνο...Θελει πολυ προσοχη και οχι επαφες και αγκαλιες απο τριτους και εννοω και γιαγιαδες.Εμεις φορουσαμε μασκα συνεχεια στο σπιτι εως το μωρο να φτασει στην ημερομηνια που ηταν να γεννηθει κανονικα, οχι οτι το σταμητησαμε αμεσως μετά.

cruelty
19-07-09, 15:41
παει περασανε αυτα..
εμας ο γιατρος ειπε να του φερομαστε κανονικα του μωρου οχι μασκες κτλ τωρα δεν εχουμε και κανενα να θελει να το πιασει οποτε ειμαστε κυριλε!!!!!

gourou
19-07-09, 16:11
Και μενα Χαρουλη τον λενε!Εμας γεννηθηκε Οκτωβρη και τον φεραμε Νοεμβρη σπιτι,περιοδος ιωσεων τοτε και γι αυτο ειχαμε τετοιες οδηγιες.Για εμας περασανα αυτα γιατι ειναι τωρα σχεδον 2 ετων,απλα επειδη ειναι και το πρωτο παιδι τα περιμενεις ολα διαφορετικα ,μεχρι και γεννα στο νερο σκεφτομουν, και ακομα σκεφτομαι τι περασαμε και οι δυο μας.Απλα το ξεχνας οταν το βλεπεις να ειναι γερο.

cruelty
19-07-09, 18:12
αχ κι εγω 2 γεννες κι οι 2 ασχημες κι εγω ονειρευομουν ασε...

α να χαιρομαστε τους χαρουληδες!!!!!κιο μεγαλος μου νωριςγεννηθηκε 36η βδομαδα αλλα δεν μπηκε σε μοναδα

που μενεις?

MarcoPolo
19-07-09, 18:19
Δεν πειραζει κοριτσια σημασια εχει να ειναι καλα τα μπεμπε μας!!!!!
Και εσυ Ελινα τα καταφερες και 2 φορες παρακαλω!!!!!
Μια χαρα ολα, ολοκληρωσες την οικογενεια σου με πολυ κοπο βεβαια αλλα αφου ολα πηγαν καλα μην σε νοιαζει τιποτα αλλο!!!!

ant
19-07-09, 21:39
κοριτσια εγω ειχα μια εγκυμοσηνη χαλια.ο μικρος μου γεννηθηκε στις 37εβδομαδες και 6 ημερες.δεν ηταν πρωορο αλλα μπηκα να γεννησω με αιμοραγια ενω ειχα ραντεβου να μπω στην κλινικη μετα απο μια εβδομαδα.ημασταν τυχεροι γιατι γεννηθηκε 3.150 ο γυναικολογος μου,μου ειπε οτι επαθα ολικη αποκοληση του πλακουντα.το μικρο βγηκε με αναπνευστηκο προβλημα ευτηχως μπηκε στη θερμοκιτιδα μονο για 3 ημερες.δεν ετρωγε,ειχα και εναν νεογνολογο που ολο με αγχωνε και μπροστα στον αντρα μου ελεγε αλλα.σημερα δοξα το θεο ειναι 11 μηνων ειναι λιγο φιλασθενος αλλα εχει γινει μπουλουκακι.οσο για την εγκυμοσηνη,το πρωτο τριμηνο στο κρεβατι ημουν με αιμοραγια,το τριτο τριμηνο το περασα με χαπια για τις συσπασεις και πονους απο τον εβδομο μηνα.μην χανετε το κουραγιο σας και ολα καλα θα πανε.το ευχομαι με ολη μου την καρδια.

cruelty
20-07-09, 00:41
πωπω....τι περασατε κι εσεις ευτυχως κατσατε λιγο

και στη μενν τη δικη μας ειχε πολλα τελειομηνα ρε γμτ...κι αυτα με αναπνευστικα κτλ κ λες εμεις ενταξει μπηκε ηταν προωρο αλλανα βλεπεις 4 κιλα μωρα διασωληνωμενα...
ο Θεος να τα χει καα ολα τα μωρακια

mitsi1
07-09-09, 14:55
Τη δικη μου ιστορια ισως καποιες τη διαβασαν και σε αλλο ποστ. Σημερα μονο ανακαλυψα αυτη τη σελιδα και θελω απλα να καταθεσω τα συναισθηματα μου απο αυτην την εμπειρια. Γεννησα και γω την 32η εβδομαδα, αφου εκανα τις περιβοητες ενεσεις κορτιζονης. Δεν ειχα αμνιακο υγρο αρκετο, η μπεμπα εκανε ταχυκαρδιες και η διαγνωση ηταν ανομοιογενης υπολειπομενη αναπτυξη του εμβριου. Επρεπε να γεννησω. Αμεσως μετα τη γεννα η μικρη πηγε σε θερμοκοιτιδα σε δημοσιο νοσοκομειο. Καθισαμε 29 ημερες. Ακομα δεν μπορω να πιστεψω οτι ο εφιαλτης τελειωσε. Εγω πηγα την 3η ημερα απο τη γεννα να τη δω. Επαθα σοκ. Ενα μικρουλη πλασματακι, γεννηθηκε 1820 γρ και πηγε στα 1600, με ενα σωρο καλωδια, ορους, σωληνακια...Χλωμο, νωθρο και τοσο αδυνατο. Επαθα πανικο. Ενα σωρο μαυρες σκεψεις με κατεκλυσαν. Εκλαιγα ασταματητα για 3 ημερες. Την πρωτη ημερα διασωληνωθηκε κιολας, ευτυχως βγηκε απο το μηχανημα σε 8 ωρες. Μετα τη μαυριλα των πρωτων ημερων, τα εβαλα με τον εαυτο μου. Πρεπει να φανεις δυνατη, σκεφτομουν. Το πλασματακι αυτο σε εχει αναγκη. Δινει τον αγωνα του να ζησει και συ μοιρολογας;;;Με αυτες τις σκεψεις και πολυ θεληση καταφερα να ξεπερασω την καταθλιψαρα μου και να πηγαινω καθημερινα στο παιδι μου. Αργοτερα πηγαινα καθε 3 ωρες και την ταιζα, την αλλαζα, της μιλουσα. Τωρα ειναι η 3η εβδομαδα που την εχουμε σπιτι και εχουμε ηρεμησει. Την περναω βεβαια και γω απο μικροσκοπιο αφου δεν εχω ηρεμησει απολυτα ακομη. Η παιδιατρος μας ειναι μια απο τις γιατρους στη μενν. Μαλιστα ειναι η αναπληρωτρια διευθυντρια της μοναδας. Επιλεξαμε αυτην που εχει εμπειρια στα προωρα και ξερει την περιπτωση μας. Συνεχως μου λεει οτι το μωρακι μου ειναι σαν ολα τα μωρακια και να μην αγχωνομαι. Αλλα ποιος μπορει να ξεχασει αυτον τον εφιαλτη;;;; Ευχομαι σε ολες τις μανουλες των προωρων να ειναι παντα καλα τα μωρακια τους και οσοι μπαινουν τωρα σ αυτην την περιπετεια να κανουν υπομονη και να μονο θετικες σκεψεις να εχουν. Και να πηγαινουν στα μωρακια τους οσο πιο συχνα μπορουν, να τους μιλανε, να τα αγγιζουν, εαν επιτρεπεται. Νομιζω οτι αυτα τα παιδακια ειναι τοσο μονα εκει....Αυτο με στεναχωρουσε παντα οταν εφευγα και την αφηνα...Με κοιτουσε με τις ματαρες της και εγω σπαραζα που την αφηνα και που ηταν τοσο μονη εκει.......

Μαρια Ξ.
24-09-09, 14:38
ειχα μια τελεια εγκυμοσυνη...με μονη εξειρεση το ζαχαρο που ομως τα πηγαινα μια χαρα.
δεν ειχα παρει ουτε 1 γραμμαριο.
η μπεμπα εως τον 6ο μηνα μεγαλωνε πολυ καλα.ηταν αρκετα ψηλη για την ηλικια κυησης,ατακτη,εκανε την παρουσια της αισθητη 24ωρες το 24ωρο.
ξαφνικα 30η εβδομαδα καποιες εξετασεις δεν βγηκαν καλες. εκανα crp το οποιο βγηκε 4,4 με οριο 0,6.
βρεθηκα με πολυυδραμνιο.....κ οι εντολες της γιατρου μου ηταν ......ξεκουραση μετρημενες κινησεις......υπαρχει πιθανοτητα να σπασουν ανα πασα στιγμη τα νερα.
το εκανα, εβγαινα μονο για εξετασεις μερα παρα μερα.μια εβδομαδα αντιβιωση,ενεσεις για τα πνευμονακια κ υπομονη.
περασε ενας μηνας ....το crp ειχε πεσει μεσα σε μια εβδομαδα,το αμνιακο ειχε κατεβει,ημασταν με μεγαλη καμπυλη , αλλα εντος φυσ.τιμων.
33+6 καθομαι στο αιθριο σε ενα καναπε κ λεω "Παναγια μου , κανε να γεννηθει καλα το μωρακι μου"
την επομενη μερα στην ιδια θεση,νιωθω να βρεχομαι...παιρνω την γιατρο μ....τρεχα στην κλινικη...
παω τπτ,μαλλον απωλλεια ουρων-ακρατεια...ξεκουραση...
στις 6 επρεπε να παμε τις πρωινες εξετασεις στην γιατρο μου.λυσσαξα να τις παω εγω.τσακωθηκα με τον αντρα μου...κ πηγα.δεν ανεβηκε μαζι μου ομως.
μπαινω , μου λεει να με κοιταξει κ εκεινη....παω να βγαλω το παντελονι μ......κ γεμιζει το πατωμα νερα.....λεω δειλα...."κατουρηθηκα!!!!!!"
με κοιταει η γιατρος μου....κ μου λεει "γενναμε"
το μονο που ειπα ειναι "αποκλειεται,ειναι νωρις".
.........πηγα στο μαιευτηριο,καναμε καισαρικη....22:05 μμ γεννηθηκε.
η μικρη 2010γρ. 46cm.....
τοσοδουλα....κατακοκκινη.....πανεμορφη!την ειδα μονο για δευτερολεπτα.πηγα στο δωματιο...κανεις δεν μιλαγε για το μωρο....
ειπαν θα μεινει στη ΜΕΝΝ λογω του ζαχαρου...αυριο θα την δω.
δεν κοιμηθηκα,απαιτησα να μου βγαλουν τον καθετηρα,ηθελα να την αγγιξω.
με τα πολλα την ειδα,μεσα σ ενα κουνακι,με κουτακι στην μουριτσα της...σαστισα....
η νοσοκομα αμεσως της το εβγαλε,ηταν για διαχυτο οξυγονο,αλλα τελικα δεν χρειστηκε..ειχε ομως ορο....
ειχε παντου μικρα τσιροτα....την ταισαν,την αλλαξαν....δεν την χορταινα..ευτυχως δεν ειχε επισκεπτηριο.μπορουσα να ειμαι εκει οση ωρα ηθελα,αρκει να μην εξεταζαν κανενα παιδακι.
εμενα εκει 19 ωρες...εφυγα μονη μου την παρασκευη...πηγαινα σε καθε γευμα , ωσπου τελικα δεν εφευγα.ο παιδιατρος με παρακινησε να την αγκαλιασω,να την ταισω....πραγματα που δεν με αφηναν να κανω οι υπολοιποι.
το Σαββατο πρωτη φορα την αγκαλιασα,την ταισα.....την αλλαξα.
ετρεμα μην την πονεσω,μην τραβηχτει ο ορος....
την Δευτερα την πηραμε σπιτι
1880γρ...ακομα πιο μικρη....

εκτοτε ειμαστε μαζι καθε μερα ολη μερα.
δεν θυμιζει προωρο μωρο....ειναι 6 μηνων 7.400γρ 66cm..... ειναι μια κουκλα,πολυ μπροστα κινητικα,λεει 3 λεξεις ηδη...(Ακη-τον μπαμπας της,αντε-οταν νευριαζει,ελα-οταν με βλεπει κ θελει αγκαλια).
στεκεται ορθια,αρκει να στηριζεται .....

η ιστορια μου ειναι πολυ βατη σε σχεση με ολες οσες διαβασα....οταν την γραφω ή την διαβαζω χαμογελαω.....για αυτο την εγραψα.....
εκλαψα πολυ με ολες οσες διαβασα.....νιωθω τις μανουλες γιατι αυτη η αγωνια,το οτι δεν εχεις το μωρο σου διπλα σου ειναι αβασταχτο ακομα κ αν κρατησει ενα λεπτο....

να ειναι ολα τα μωρακια του κοσμου παντα καλα!!

Angel256
27-09-09, 09:40
Γεια σας εγο γεννησα τα διδυμακια μοθ ενα αγορακι κ ενα κοριτσακι στις 11/10/2009 περασα ολη την εγκυμοσυνη στο κρεβατι γιατι ειχαν παρει χαμηλη θεση απο την αρη οι μερες ,οι μηνες δεν περναγαν μοθ φανηκαν βουνο αλλα με την βοηθεια του θεου ολα πηγαν καλα.
Ενα μεγαλο ευχαριστω κ στον αντρουλη μου που αυτος με φροντιζε για 8 μηνες¨)

Παω να κανω το doopler την τεταρτη κ μου λεει ο γιατρος μου το Σαββατο γεννατε γιατι η μπουμπου ειε πειει το αμνιακο υγρο κ θα στεγνωνε

Σαββατο ξεκιναμε πρωι πρωι για το ιασω κ ολα πηγαν καλα ο μπεμπακος γεννηθηκε 1990 κ η μπουμπου 1770 κατευθειαν θερμοκοιτιδα

κ εδο αρχιζουν τα δυσκολα
μαμαδες να κλαινε ποτε θα τα παρουν δεν μπορεις να παρεις τα μωρα σου αγκαλια να τα φιλησεις
πηγαινα συνεχεια κατω στην εντατικη να τα δω στις ωρες του επισκεπτηριου ηθελα να τα σφιξω στην αγκαλια μου αλλα δεν μπορουσα .τα ειχανε στην ιδια θερμοκοιτιδα κ οι μεες τα φωναζαν το ζευγαρακι γιατι το ενα πιπιλιζε το δαχτυλακι του αλλου κ ηταν παντα με της μυτουλες τους διπλα διπλα.

βγαινοντας εγω απο το ιασω πηγαινα 3 φορες την μερα αφου τα πηγαν στην απλη μοναδα κ για να τα παρουμε επρεπε να πινουν γαλα απο το μπουκαλι 60 gr. ημουν ολη μερα σπιτι με ενα θηλαστρο για να πηνουν τουλαιστον το δικο μου γαλα.

εκει γινοτανε χαμος ηταν τοσα τα μωρακια που δεν χωρουσαμε ολοι οι γονεις να μπουμε να τα δουμε κ να τα ταισουμε ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ

γονεις κλαιγανε ,φωναζανε πως ενω πινανε τα 60gr δεν τα δινανε στουσ γονεις να τα παρουνε σπιτι τους για να περνουνε λεφτα 300.00Ε την ημερα

εμενα κατσανε 15 μερες ο μπεμπης μου κ 18 η μπεμπουλα αφου εφερα πρωτα την δικη μου παιδιατρο κ ξαφνικα την αλλη μερα μας πηρανε τηλεφωνο να παμε να παρουμε τον μπεμπη

ποσο δυσκολα ενιωθα να εχο τυο ενα σπιτι κ το αλλο οχι νομιζο ηταν χειροτερα απο το πριν που δεν ειχα κανενα
μετα απο 3 μερες πηραμε κ την μπεμπα κ εκει που περιμεναμε να την ντυσουν οι μεες βλεπουμε κ παθαμε σοκ ηταν ο ποπουδακος τησ σε αθλια κατασταση απο το συγκαμα .αλλο κλαμα κ στενοχωρια τοτε

κ το θρασος τους τι κανετε ετσι με λιγη καλη φροντιδα θα φυγει

γιατι εσεις τι κανατε τοσες μερες κ αφησατε να το παθει αυτο???
8.600 ευρω πηρανε για τις θερμοκοιτιδες τι κανανε δεν τα αλλαζαν τα μωρα???

σημερα ειναι 11 μηνων οι ψυχουλες μου κ δεν τα εχω αποχωριστει καθολου

Μαρια Ξ.
27-09-09, 09:58
για εμας το καλο ,ειμαστε επαρχεια,ηταν οτι η ΜΕΝΝ δεν ειχε επισκεπτητιο συγκεκριμενο...ηταν κ λιγα τα νινακια....3 μονο....το δικο μ κ ενα ζευγαρακι διδυμα,αλλα τα ειχαν ξεχωριστα γιατι ηταν υπερκινητικα..

MarcoPolo
27-09-09, 12:33
Angel 256 απαραδεκτη μοναδα του Ιασω. Τοσα λεφτα και τετοια αντιμετωπιση?????? Εσυ να εισαι καλα και να χαιρεσαι τα παιδακια σου παντα!!!!!!!!!!!!!!

Εγω απο την πρωτη ημερα που εμαθα οτι ειμαι εγκυος μεχρι το τελος ειχα μια πολυ δυσκολη εγκυμοσυνη. Επειδη γνωριζαμε οτι ειμαι σε υψηλου κινδυνου κυηση ημουν στο σπιτι κλεισμενη το μεγαλυτερο διαστημα της εγκυμοσυνης. Εβγαινα σπανια και κυριως για εξετασεις. Καθε 15 ημερες εμπαινα στο Αλεξανδρας και εκανα αφαιξομεταγγισεις για τρεις ημερες.

Με πολυ φοβο και αγωνια περναγαν οι εβδομαδες και μεγαλωνε η πιστη μας οτι μπορει να τα καταφερουμε τελικα. Οι εξετασεις του παιδιου βγαιναν παντα καλες και η αγωνια των γιατρων επικεντρωνοταν στα δικα μου προβληματα υγειας. Με παρακολουθουσε μια μεγαλη ομαδα γιατρων αιματολογων και γυναικολογων στο Αλεξανδρας.

Οσο μεγαλωνε η εγκυμοσυνη εγω ενιωθα ολο και πιο δυσκολα. Οι φλεβες των χεριων μου ειχαν ολες καταστραφει και με τρυπουσαν γυρω στις 20 με 30 φορες για να μου βρουν μια φλεβα. Στο τελος καλουσαν αναισθησιολογο για να τα καταφερει.

Γυριζα στο σπιτι μετα απο καθε νοσηλεια κουρελι αλλα χαρουμενη που επεστρεφα σπιτι και το μωρο ηταν καλα. Μολις πλησιαζα την 27η εβδομαδα ενιωθα οτι δεν θα αντεξω μεχρι τελους. Πηγα στο ραντεβου του γυναικολογου και το παιδι ειχε παρει θεση. Του ζητησα να μου κανει τις ενεσεις κορτιζονης γιατι απο ενστικτο ενιωθα οτι δεν θα αντεχα αλλο και οτι κατι θα πηγαινε στραβα.
Μετα απο λιγες ημερες ειχα ζαλαδες πονοκεφαλο και αδυναμια να σταθω ορθια, πηγα στο νοσοκομειο και εκει με γρηγορες εξετασεις βρηκαν οτι ο αιματοκριτης ειχε πεσει στο 18. Αμεσως με βαλαν σε φορειο και απορουσαν πως στεκομαι ορθια.
Τις επομενες ημερες ψαχναν αιμα συμβατο με το δικο μου αλλα ειχε ελλειψη η συγκεκριμενη ομαδα αιματος. Εγω ολο και χειροτερευα. Δωσαν φιλοι, συγγενεις συναδελφοι αιμα αλλα δεν βρηκαν αμεσως.

Πλεον ημουν σε ακινησια και χρειαζομουν και αξυγονο, οι ημερες περναγαν και αιμα πουθενα. Ενα βραδυ που ημουν μονη γιατι δεν επετρεπαν να μενει συγγενης κανενας στο δωματιο τη νυχτα, αρχισα να ποναω φρικτα στο στηθος και στην καρδια. Φωναξα την νοσοκομα αλλα δεν ειχε ιδεα τι να κανει. Πηρα τηλ τον αντρα μου μεσα στη νυχτα και του λεω ελα εδω τωρα πεθαινω. Μπηκε μεσα με τσαμπουκα και με βρηκε σε μαυρα χαλια.Φωναξε ηρθαν οι γιατροι και με εξεταζαν συνεχεια. Το συμπερασμα ηταν οτι λογω χαμηλου αιματοκριτη ειχε αρχισει η καρδια και οι πνευμονες να υπολειτουργουν. Μου κανανε καποιες ενεσεις και περασε η βραδυα. Το επομενο πρωι ολοι οι γιατροι καναν συμβουλιο και πιεσαν να βρεθει αιμα. Το απογευμα βρεθηκε και μεταγγιστηκα. Το βραδυ ο αντρας μου απαιτησε να μεινει μεσα στο δωματιο για να μην ξανασυμβει κατι και ειμαι μονη μου. Και καλα εκανε γιατι το βραδυ παρουσιασα υπνηλια και ο αντρας μου καταλαβε οτι κατι δεν παει καλα. Ειχα πυρετο και επεφτα σε ληθαργο. Φωναξε τους γιατρους και αμεσως καταλαβαν οτι πεφτουν τα επιπεδα οξυγονου στον οργανισμο. Περναγα οξυ θωρακικο συνδρομο και καρδιακη καμψη ταυτοχρονα. Με βαλαν τρεχοντας σε φορειο και με πηγαν στην αιθουσα τοκετου. Με λιγα λογια ο οργανισμος δεν αντεξε τοσες ημερες χωρις αιμα και βαρεσε διαλυση. Εμεινα ολο το βραδυ στην αιθουσα τοκετου συνδεδεμενη με μηχανηματα και εγω και το εμβρυο που πιεζοταν απο την κατασταση και ειχε ταχυκαρδια.

Διπλα μου αλλες γυναικες γενναγαν κανονικα και εγω δεν ηξερα τι με περιμενε, μονη μου γιατι δεν επετρεπαν στους συγγενεις μου να μπουν. Γεννησαν τεσσερεις κοπελες ολο το βραδυ και εγω αναρωτιομουν για την τυχη την δικη μου. Ηρθε και ο γιατρος μου και ειπε στον αντρα μου οτι δεν μπορει να μου παρει το παιδι γιατι ημουν σε κρισιμη κατασταση και δεν θα αντεχα την καισαρικη. Ξημερωσε και με εβαλαν εντατικη. Εμεινα στην εντατικη μια εβδομαδα παλευοντας για να ζησω με τον Μαριο μεσα μου να παλευει και αυτος. Μου καναν τρυπα στον λαιμο, σφαγητιδα λεγεται και μου μετρουσαν την αρτηριακη πιεση. Ημουν σαν τον ρομποκοπ.
Αφου αντεξα και τα καταφερα με εβγαλαν και μετα απο λιγες ημερες στην αρχη της 32ης εβδομαδας μου πηραν το παιδι γιατι φοβοντουσαν οτι θα ξαναχειροτερευα. Δεν μπορω να περιγραψω ολη την αγωνια που εζησα ολο αυτο το διαστημα και την αγωνια για το πως θα τα καταφερνε το παιδι λογω της προωροτητας. Γεννηθηκε με καισαρικη και επισκληριδιο 1890 γραμμαρια και ηταν σε πολυ καλη κατασταση ευτυχως. Οταν τον εβγαλαν απο μεσα μου τον ειδα λιγα δευτερολεπτα γιατι επρεπε να μπει στην μοναδα νεογνων. Τα χερια μου ηταν δεμενα και δεν μπορεσα να τον αγκαλιασω. Ακουμπησα μονο την μυτουλα μου στη δικη του μπας και προλαβει να παρει την μυρωδια της μαμας του. Μπηκα στην ανανηψη για ενα 24ωρο και μετα με μετεφεραν σε δωματιο. Ημουν χαλια γιατι ειχα κανει πυρετο και σηκωθηκα με τεραστιο κοπο να παω να τον δω. Οταν τον αντικρισα και καταλαβα ποσο αδυνατος ηταν σοκαριστηκα, εχασα την γη κατω απο τα ποδια μου και εκλαιγα συνεχεια γιατι ενιωθα οτι εγω εφταιγα που τα περναγε ολα αυτα το παιδι μου.

Ηταν πολυ αδυναμος αλλα παλευε και δεν χρειαστηκε διασωληνωση. Πηγαινα συνεχεια στο επισκεπτηριο και τον εβλεπα. Μετα απο τρεις ημερες γυρισα σπιτι χωρις το παιδι και πηγαινα και τον εβλεπα. Μερα με την ημερα δυναμωνε και καποια στιγμη αρχισα να τον ταιζω εγω. Την πρωτη φορα που τον αγγιξα και τον ταισα κοντευα να πεσω κατω απο το αγχος μου.Το προσωπικο ηταν αψογο και προσεχαν πολυ το παιδι και τις ευχαριστω πολυ γιαυτο. Μειναμε 16 ημερες μεσα στην μοναδα και ημασταν πολυ τυχεροι που το παιδι δεν ειχε αλλα προβληματα. Τον πηραμε σπιτι δυο κιλα και ηταν πανεμορφος αλλα ταπαιπωρημενος.

Τωρα ειναι 5μιση μηνων και ειναι σαν κανονικο παιδακι χωρις προωροτητα. Αντεξε πολλα το παιδι μου αλλα βγηκε ενα πολυ δυνατο παιδι και ευχαριστω τον Θεο γιαυτο.

Συγνωμη αν εγραψα πολλα αλλα το εκανα οσο πιο συνοπτικα γινονταν γιατι περασαμε παρα πολλα στην εγκυμοσυνη μου και δυσκολα. Σημασια εχει οτι και εγω και το παιδι μου ειμαστε καλα τωρα γιαυτο αποφασισα να τα γραψω τωρα.

2αγοράκια
27-09-09, 16:33
Angel 256 απαραδεκτη μοναδα του Ιασω. Τοσα λεφτα και τετοια αντιμετωπιση?????? Εσυ να εισαι καλα και να χαιρεσαι τα παιδακια σου παντα!!!!!!!!!!!!!!

Εγω απο την πρωτη ημερα που εμαθα οτι ειμαι εγκυος μεχρι το τελος ειχα μια πολυ δυσκολη εγκυμοσυνη. Επειδη γνωριζαμε οτι ειμαι σε υψηλου κινδυνου κυηση ημουν στο σπιτι κλεισμενη το μεγαλυτερο διαστημα της εγκυμοσυνης. Εβγαινα σπανια και κυριως για εξετασεις. Καθε 15 ημερες εμπαινα στο Αλεξανδρας και εκανα αφαιξομεταγγισεις για τρεις ημερες.

Με πολυ φοβο και αγωνια περναγαν οι εβδομαδες και μεγαλωνε η πιστη μας οτι μπορει να τα καταφερουμε τελικα. Οι εξετασεις του παιδιου βγαιναν παντα καλες και η αγωνια των γιατρων επικεντρωνοταν στα δικα μου προβληματα υγειας. Με παρακολουθουσε μια μεγαλη ομαδα γιατρων αιματολογων και γυναικολογων στο Αλεξανδρας.

Οσο μεγαλωνε η εγκυμοσυνη εγω ενιωθα ολο και πιο δυσκολα. Οι φλεβες των χεριων μου ειχαν ολες καταστραφει και με τρυπουσαν γυρω στις 20 με 30 φορες για να μου βρουν μια φλεβα. Στο τελος καλουσαν αναισθησιολογο για να τα καταφερει.

Γυριζα στο σπιτι μετα απο καθε νοσηλεια κουρελι αλλα χαρουμενη που επεστρεφα σπιτι και το μωρο ηταν καλα. Μολις πλησιαζα την 27η εβδομαδα ενιωθα οτι δεν θα αντεξω μεχρι τελους. Πηγα στο ραντεβου του γυναικολογου και το παιδι ειχε παρει θεση. Του ζητησα να μου κανει τις ενεσεις κορτιζονης γιατι απο ενστικτο ενιωθα οτι δεν θα αντεχα αλλο και οτι κατι θα πηγαινε στραβα.
Μετα απο λιγες ημερες ειχα ζαλαδες πονοκεφαλο και αδυναμια να σταθω ορθια, πηγα στο νοσοκομειο και εκει με γρηγορες εξετασεις βρηκαν οτι ο αιματοκριτης ειχε πεσει στο 18. Αμεσως με βαλαν σε φορειο και απορουσαν πως στεκομαι ορθια.
Τις επομενες ημερες ψαχναν αιμα συμβατο με το δικο μου αλλα ειχε ελλειψη η συγκεκριμενη ομαδα αιματος. Εγω ολο και χειροτερευα. Δωσαν φιλοι, συγγενεις συναδελφοι αιμα αλλα δεν βρηκαν αμεσως.

Πλεον ημουν σε ακινησια και χρειαζομουν και αξυγονο, οι ημερες περναγαν και αιμα πουθενα. Ενα βραδυ που ημουν μονη γιατι δεν επετρεπαν να μενει συγγενης κανενας στο δωματιο τη νυχτα, αρχισα να ποναω φρικτα στο στηθος και στην καρδια. Φωναξα την νοσοκομα αλλα δεν ειχε ιδεα τι να κανει. Πηρα τηλ τον αντρα μου μεσα στη νυχτα και του λεω ελα εδω τωρα πεθαινω. Μπηκε μεσα με τσαμπουκα και με βρηκε σε μαυρα χαλια.Φωναξε ηρθαν οι γιατροι και με εξεταζαν συνεχεια. Το συμπερασμα ηταν οτι λογω χαμηλου αιματοκριτη ειχε αρχισει η καρδια και οι πνευμονες να υπολειτουργουν. Μου κανανε καποιες ενεσεις και περασε η βραδυα. Το επομενο πρωι ολοι οι γιατροι καναν συμβουλιο και πιεσαν να βρεθει αιμα. Το απογευμα βρεθηκε και μεταγγιστηκα. Το βραδυ ο αντρας μου απαιτησε να μεινει μεσα στο δωματιο για να μην ξανασυμβει κατι και ειμαι μονη μου. Και καλα εκανε γιατι το βραδυ παρουσιασα υπνηλια και ο αντρας μου καταλαβε οτι κατι δεν παει καλα. Ειχα πυρετο και επεφτα σε ληθαργο. Φωναξε τους γιατρους και αμεσως καταλαβαν οτι πεφτουν τα επιπεδα οξυγονου στον οργανισμο. Περναγα οξυ θωρακικο συνδρομο και καρδιακη καμψη ταυτοχρονα. Με βαλαν τρεχοντας σε φορειο και με πηγαν στην αιθουσα τοκετου. Με λιγα λογια ο οργανισμος δεν αντεξε τοσες ημερες χωρις αιμα και βαρεσε διαλυση. Εμεινα ολο το βραδυ στην αιθουσα τοκετου συνδεδεμενη με μηχανηματα και εγω και το εμβρυο που πιεζοταν απο την κατασταση και ειχε ταχυκαρδια.

Διπλα μου αλλες γυναικες γενναγαν κανονικα και εγω δεν ηξερα τι με περιμενε, μονη μου γιατι δεν επετρεπαν στους συγγενεις μου να μπουν. Γεννησαν τεσσερεις κοπελες ολο το βραδυ και εγω αναρωτιομουν για την τυχη την δικη μου. Ηρθε και ο γιατρος μου και ειπε στον αντρα μου οτι δεν μπορει να μου παρει το παιδι γιατι ημουν σε κρισιμη κατασταση και δεν θα αντεχα την καισαρικη. Ξημερωσε και με εβαλαν εντατικη. Εμεινα στην εντατικη μια εβδομαδα παλευοντας για να ζησω με τον Μαριο μεσα μου να παλευει και αυτος. Μου καναν τρυπα στον λαιμο, σφαγητιδα λεγεται και μου μετρουσαν την αρτηριακη πιεση. Ημουν σαν τον ρομποκοπ.
Αφου αντεξα και τα καταφερα με εβγαλαν και μετα απο λιγες ημερες στην αρχη της 32ης εβδομαδας μου πηραν το παιδι γιατι φοβοντουσαν οτι θα ξαναχειροτερευα. Δεν μπορω να περιγραψω ολη την αγωνια που εζησα ολο αυτο το διαστημα και την αγωνια για το πως θα τα καταφερνε το παιδι λογω της προωροτητας. Γεννηθηκε με καισαρικη και επισκληριδιο 1890 γραμμαρια και ηταν σε πολυ καλη κατασταση ευτυχως. Οταν τον εβγαλαν απο μεσα μου τον ειδα λιγα δευτερολεπτα γιατι επρεπε να μπει στην μοναδα νεογνων. Τα χερια μου ηταν δεμενα και δεν μπορεσα να τον αγκαλιασω. Ακουμπησα μονο την μυτουλα μου στη δικη του μπας και προλαβει να παρει την μυρωδια της μαμας του. Μπηκα στην ανανηψη για ενα 24ωρο και μετα με μετεφεραν σε δωματιο. Ημουν χαλια γιατι ειχα κανει πυρετο και σηκωθηκα με τεραστιο κοπο να παω να τον δω. Οταν τον αντικρισα και καταλαβα ποσο αδυνατος ηταν σοκαριστηκα, εχασα την γη κατω απο τα ποδια μου και εκλαιγα συνεχεια γιατι ενιωθα οτι εγω εφταιγα που τα περναγε ολα αυτα το παιδι μου.

Ηταν πολυ αδυναμος αλλα παλευε και δεν χρειαστηκε διασωληνωση. Πηγαινα συνεχεια στο επισκεπτηριο και τον εβλεπα. Μετα απο τρεις ημερες γυρισα σπιτι χωρις το παιδι και πηγαινα και τον εβλεπα. Μερα με την ημερα δυναμωνε και καποια στιγμη αρχισα να τον ταιζω εγω. Την πρωτη φορα που τον αγγιξα και τον ταισα κοντευα να πεσω κατω απο το αγχος μου.Το προσωπικο ηταν αψογο και προσεχαν πολυ το παιδι και τις ευχαριστω πολυ γιαυτο. Μειναμε 16 ημερες μεσα στην μοναδα και ημασταν πολυ τυχεροι που το παιδι δεν ειχε αλλα προβληματα. Τον πηραμε σπιτι δυο κιλα και ηταν πανεμορφος αλλα ταπαιπωρημενος.

Τωρα ειναι 5μιση μηνων και ειναι σαν κανονικο παιδακι χωρις προωροτητα. Αντεξε πολλα το παιδι μου αλλα βγηκε ενα πολυ δυνατο παιδι και ευχαριστω τον Θεο γιαυτο.

Συγνωμη αν εγραψα πολλα αλλα το εκανα οσο πιο συνοπτικα γινονταν γιατι περασαμε παρα πολλα στην εγκυμοσυνη μου και δυσκολα. Σημασια εχει οτι και εγω και το παιδι μου ειμαστε καλα τωρα γιαυτο αποφασισα να τα γραψω τωρα.
Δεν εχω λογια...:cry:Πραγματικα.
Να ειστε καλα να τον χαιρεστε!!

MarcoPolo
27-09-09, 17:17
Σε ευχαριστω πολυ να χαιρεσαι και εσυ τα αντρακια σου και να ειναι παντα γερα.

mitsi1
27-09-09, 18:36
Angel 256 απαραδεκτη μοναδα του Ιασω. Τοσα λεφτα και τετοια αντιμετωπιση?????? Εσυ να εισαι καλα και να χαιρεσαι τα παιδακια σου παντα!!!!!!!!!!!!!!

Εγω απο την πρωτη ημερα που εμαθα οτι ειμαι εγκυος μεχρι το τελος ειχα μια πολυ δυσκολη εγκυμοσυνη. Επειδη γνωριζαμε οτι ειμαι σε υψηλου κινδυνου κυηση ημουν στο σπιτι κλεισμενη το μεγαλυτερο διαστημα της εγκυμοσυνης. Εβγαινα σπανια και κυριως για εξετασεις. Καθε 15 ημερες εμπαινα στο Αλεξανδρας και εκανα αφαιξομεταγγισεις για τρεις ημερες.

Με πολυ φοβο και αγωνια περναγαν οι εβδομαδες και μεγαλωνε η πιστη μας οτι μπορει να τα καταφερουμε τελικα. Οι εξετασεις του παιδιου βγαιναν παντα καλες και η αγωνια των γιατρων επικεντρωνοταν στα δικα μου προβληματα υγειας. Με παρακολουθουσε μια μεγαλη ομαδα γιατρων αιματολογων και γυναικολογων στο Αλεξανδρας.

Οσο μεγαλωνε η εγκυμοσυνη εγω ενιωθα ολο και πιο δυσκολα. Οι φλεβες των χεριων μου ειχαν ολες καταστραφει και με τρυπουσαν γυρω στις 20 με 30 φορες για να μου βρουν μια φλεβα. Στο τελος καλουσαν αναισθησιολογο για να τα καταφερει.

Γυριζα στο σπιτι μετα απο καθε νοσηλεια κουρελι αλλα χαρουμενη που επεστρεφα σπιτι και το μωρο ηταν καλα. Μολις πλησιαζα την 27η εβδομαδα ενιωθα οτι δεν θα αντεξω μεχρι τελους. Πηγα στο ραντεβου του γυναικολογου και το παιδι ειχε παρει θεση. Του ζητησα να μου κανει τις ενεσεις κορτιζονης γιατι απο ενστικτο ενιωθα οτι δεν θα αντεχα αλλο και οτι κατι θα πηγαινε στραβα.
Μετα απο λιγες ημερες ειχα ζαλαδες πονοκεφαλο και αδυναμια να σταθω ορθια, πηγα στο νοσοκομειο και εκει με γρηγορες εξετασεις βρηκαν οτι ο αιματοκριτης ειχε πεσει στο 18. Αμεσως με βαλαν σε φορειο και απορουσαν πως στεκομαι ορθια.
Τις επομενες ημερες ψαχναν αιμα συμβατο με το δικο μου αλλα ειχε ελλειψη η συγκεκριμενη ομαδα αιματος. Εγω ολο και χειροτερευα. Δωσαν φιλοι, συγγενεις συναδελφοι αιμα αλλα δεν βρηκαν αμεσως.

Πλεον ημουν σε ακινησια και χρειαζομουν και αξυγονο, οι ημερες περναγαν και αιμα πουθενα. Ενα βραδυ που ημουν μονη γιατι δεν επετρεπαν να μενει συγγενης κανενας στο δωματιο τη νυχτα, αρχισα να ποναω φρικτα στο στηθος και στην καρδια. Φωναξα την νοσοκομα αλλα δεν ειχε ιδεα τι να κανει. Πηρα τηλ τον αντρα μου μεσα στη νυχτα και του λεω ελα εδω τωρα πεθαινω. Μπηκε μεσα με τσαμπουκα και με βρηκε σε μαυρα χαλια.Φωναξε ηρθαν οι γιατροι και με εξεταζαν συνεχεια. Το συμπερασμα ηταν οτι λογω χαμηλου αιματοκριτη ειχε αρχισει η καρδια και οι πνευμονες να υπολειτουργουν. Μου κανανε καποιες ενεσεις και περασε η βραδυα. Το επομενο πρωι ολοι οι γιατροι καναν συμβουλιο και πιεσαν να βρεθει αιμα. Το απογευμα βρεθηκε και μεταγγιστηκα. Το βραδυ ο αντρας μου απαιτησε να μεινει μεσα στο δωματιο για να μην ξανασυμβει κατι και ειμαι μονη μου. Και καλα εκανε γιατι το βραδυ παρουσιασα υπνηλια και ο αντρας μου καταλαβε οτι κατι δεν παει καλα. Ειχα πυρετο και επεφτα σε ληθαργο. Φωναξε τους γιατρους και αμεσως καταλαβαν οτι πεφτουν τα επιπεδα οξυγονου στον οργανισμο. Περναγα οξυ θωρακικο συνδρομο και καρδιακη καμψη ταυτοχρονα. Με βαλαν τρεχοντας σε φορειο και με πηγαν στην αιθουσα τοκετου. Με λιγα λογια ο οργανισμος δεν αντεξε τοσες ημερες χωρις αιμα και βαρεσε διαλυση. Εμεινα ολο το βραδυ στην αιθουσα τοκετου συνδεδεμενη με μηχανηματα και εγω και το εμβρυο που πιεζοταν απο την κατασταση και ειχε ταχυκαρδια.

Διπλα μου αλλες γυναικες γενναγαν κανονικα και εγω δεν ηξερα τι με περιμενε, μονη μου γιατι δεν επετρεπαν στους συγγενεις μου να μπουν. Γεννησαν τεσσερεις κοπελες ολο το βραδυ και εγω αναρωτιομουν για την τυχη την δικη μου. Ηρθε και ο γιατρος μου και ειπε στον αντρα μου οτι δεν μπορει να μου παρει το παιδι γιατι ημουν σε κρισιμη κατασταση και δεν θα αντεχα την καισαρικη. Ξημερωσε και με εβαλαν εντατικη. Εμεινα στην εντατικη μια εβδομαδα παλευοντας για να ζησω με τον Μαριο μεσα μου να παλευει και αυτος. Μου καναν τρυπα στον λαιμο, σφαγητιδα λεγεται και μου μετρουσαν την αρτηριακη πιεση. Ημουν σαν τον ρομποκοπ.
Αφου αντεξα και τα καταφερα με εβγαλαν και μετα απο λιγες ημερες στην αρχη της 32ης εβδομαδας μου πηραν το παιδι γιατι φοβοντουσαν οτι θα ξαναχειροτερευα. Δεν μπορω να περιγραψω ολη την αγωνια που εζησα ολο αυτο το διαστημα και την αγωνια για το πως θα τα καταφερνε το παιδι λογω της προωροτητας. Γεννηθηκε με καισαρικη και επισκληριδιο 1890 γραμμαρια και ηταν σε πολυ καλη κατασταση ευτυχως. Οταν τον εβγαλαν απο μεσα μου τον ειδα λιγα δευτερολεπτα γιατι επρεπε να μπει στην μοναδα νεογνων. Τα χερια μου ηταν δεμενα και δεν μπορεσα να τον αγκαλιασω. Ακουμπησα μονο την μυτουλα μου στη δικη του μπας και προλαβει να παρει την μυρωδια της μαμας του. Μπηκα στην ανανηψη για ενα 24ωρο και μετα με μετεφεραν σε δωματιο. Ημουν χαλια γιατι ειχα κανει πυρετο και σηκωθηκα με τεραστιο κοπο να παω να τον δω. Οταν τον αντικρισα και καταλαβα ποσο αδυνατος ηταν σοκαριστηκα, εχασα την γη κατω απο τα ποδια μου και εκλαιγα συνεχεια γιατι ενιωθα οτι εγω εφταιγα που τα περναγε ολα αυτα το παιδι μου.

Ηταν πολυ αδυναμος αλλα παλευε και δεν χρειαστηκε διασωληνωση. Πηγαινα συνεχεια στο επισκεπτηριο και τον εβλεπα. Μετα απο τρεις ημερες γυρισα σπιτι χωρις το παιδι και πηγαινα και τον εβλεπα. Μερα με την ημερα δυναμωνε και καποια στιγμη αρχισα να τον ταιζω εγω. Την πρωτη φορα που τον αγγιξα και τον ταισα κοντευα να πεσω κατω απο το αγχος μου.Το προσωπικο ηταν αψογο και προσεχαν πολυ το παιδι και τις ευχαριστω πολυ γιαυτο. Μειναμε 16 ημερες μεσα στην μοναδα και ημασταν πολυ τυχεροι που το παιδι δεν ειχε αλλα προβληματα. Τον πηραμε σπιτι δυο κιλα και ηταν πανεμορφος αλλα ταπαιπωρημενος.

Τωρα ειναι 5μιση μηνων και ειναι σαν κανονικο παιδακι χωρις προωροτητα. Αντεξε πολλα το παιδι μου αλλα βγηκε ενα πολυ δυνατο παιδι και ευχαριστω τον Θεο γιαυτο.

Συγνωμη αν εγραψα πολλα αλλα το εκανα οσο πιο συνοπτικα γινονταν γιατι περασαμε παρα πολλα στην εγκυμοσυνη μου και δυσκολα. Σημασια εχει οτι και εγω και το παιδι μου ειμαστε καλα τωρα γιαυτο αποφασισα να τα γραψω τωρα.

Οντως περασες παρα πολλα... Ειναι συγκλονιστικη η ιστορια σου...Συγχαρητητρια και σε σενα που αντεξες και το παλεψες και στο μωρακι σου που ηταν τοσο δυνατος και τα καταφερε μια χαρα!!!! Να τον χαιρεσαι και να ειστε παντα και οι δυο καλα...

MarcoPolo
27-09-09, 19:03
Eυχαριστω κοριτσι μου, ευχομαι σε εσενα και σε ολες τις μανουλες να εχουν υγεια και αυτες και τα μωρακια τους. Αυτο ειναι το πιο βασικο,ολα τα αλλα ξεπερνιουνται.

Angel256
28-09-09, 23:13
Angel 256 απαραδεκτη μοναδα του Ιασω. Τοσα λεφτα και τετοια αντιμετωπιση?????? Εσυ να εισαι καλα και να χαιρεσαι τα παιδακια σου παντα!!!!!!!!!!!!!!

Εγω απο την πρωτη ημερα που εμαθα οτι ειμαι εγκυος μεχρι το τελος ειχα μια πολυ δυσκολη εγκυμοσυνη. Επειδη γνωριζαμε οτι ειμαι σε υψηλου κινδυνου κυηση ημουν στο σπιτι κλεισμενη το μεγαλυτερο διαστημα της εγκυμοσυνης. Εβγαινα σπανια και κυριως για εξετασεις. Καθε 15 ημερες εμπαινα στο Αλεξανδρας και εκανα αφαιξομεταγγισεις για τρεις ημερες.

Με πολυ φοβο και αγωνια περναγαν οι εβδομαδες και μεγαλωνε η πιστη μας οτι μπορει να τα καταφερουμε τελικα. Οι εξετασεις του παιδιου βγαιναν παντα καλες και η αγωνια των γιατρων επικεντρωνοταν στα δικα μου προβληματα υγειας. Με παρακολουθουσε μια μεγαλη ομαδα γιατρων αιματολογων και γυναικολογων στο Αλεξανδρας.

Οσο μεγαλωνε η εγκυμοσυνη εγω ενιωθα ολο και πιο δυσκολα. Οι φλεβες των χεριων μου ειχαν ολες καταστραφει και με τρυπουσαν γυρω στις 20 με 30 φορες για να μου βρουν μια φλεβα. Στο τελος καλουσαν αναισθησιολογο για να τα καταφερει.

Γυριζα στο σπιτι μετα απο καθε νοσηλεια κουρελι αλλα χαρουμενη που επεστρεφα σπιτι και το μωρο ηταν καλα. Μολις πλησιαζα την 27η εβδομαδα ενιωθα οτι δεν θα αντεξω μεχρι τελους. Πηγα στο ραντεβου του γυναικολογου και το παιδι ειχε παρει θεση. Του ζητησα να μου κανει τις ενεσεις κορτιζονης γιατι απο ενστικτο ενιωθα οτι δεν θα αντεχα αλλο και οτι κατι θα πηγαινε στραβα.
Μετα απο λιγες ημερες ειχα ζαλαδες πονοκεφαλο και αδυναμια να σταθω ορθια, πηγα στο νοσοκομειο και εκει με γρηγορες εξετασεις βρηκαν οτι ο αιματοκριτης ειχε πεσει στο 18. Αμεσως με βαλαν σε φορειο και απορουσαν πως στεκομαι ορθια.
Τις επομενες ημερες ψαχναν αιμα συμβατο με το δικο μου αλλα ειχε ελλειψη η συγκεκριμενη ομαδα αιματος. Εγω ολο και χειροτερευα. Δωσαν φιλοι, συγγενεις συναδελφοι αιμα αλλα δεν βρηκαν αμεσως.

Πλεον ημουν σε ακινησια και χρειαζομουν και αξυγονο, οι ημερες περναγαν και αιμα πουθενα. Ενα βραδυ που ημουν μονη γιατι δεν επετρεπαν να μενει συγγενης κανενας στο δωματιο τη νυχτα, αρχισα να ποναω φρικτα στο στηθος και στην καρδια. Φωναξα την νοσοκομα αλλα δεν ειχε ιδεα τι να κανει. Πηρα τηλ τον αντρα μου μεσα στη νυχτα και του λεω ελα εδω τωρα πεθαινω. Μπηκε μεσα με τσαμπουκα και με βρηκε σε μαυρα χαλια.Φωναξε ηρθαν οι γιατροι και με εξεταζαν συνεχεια. Το συμπερασμα ηταν οτι λογω χαμηλου αιματοκριτη ειχε αρχισει η καρδια και οι πνευμονες να υπολειτουργουν. Μου κανανε καποιες ενεσεις και περασε η βραδυα. Το επομενο πρωι ολοι οι γιατροι καναν συμβουλιο και πιεσαν να βρεθει αιμα. Το απογευμα βρεθηκε και μεταγγιστηκα. Το βραδυ ο αντρας μου απαιτησε να μεινει μεσα στο δωματιο για να μην ξανασυμβει κατι και ειμαι μονη μου. Και καλα εκανε γιατι το βραδυ παρουσιασα υπνηλια και ο αντρας μου καταλαβε οτι κατι δεν παει καλα. Ειχα πυρετο και επεφτα σε ληθαργο. Φωναξε τους γιατρους και αμεσως καταλαβαν οτι πεφτουν τα επιπεδα οξυγονου στον οργανισμο. Περναγα οξυ θωρακικο συνδρομο και καρδιακη καμψη ταυτοχρονα. Με βαλαν τρεχοντας σε φορειο και με πηγαν στην αιθουσα τοκετου. Με λιγα λογια ο οργανισμος δεν αντεξε τοσες ημερες χωρις αιμα και βαρεσε διαλυση. Εμεινα ολο το βραδυ στην αιθουσα τοκετου συνδεδεμενη με μηχανηματα και εγω και το εμβρυο που πιεζοταν απο την κατασταση και ειχε ταχυκαρδια.

Διπλα μου αλλες γυναικες γενναγαν κανονικα και εγω δεν ηξερα τι με περιμενε, μονη μου γιατι δεν επετρεπαν στους συγγενεις μου να μπουν. Γεννησαν τεσσερεις κοπελες ολο το βραδυ και εγω αναρωτιομουν για την τυχη την δικη μου. Ηρθε και ο γιατρος μου και ειπε στον αντρα μου οτι δεν μπορει να μου παρει το παιδι γιατι ημουν σε κρισιμη κατασταση και δεν θα αντεχα την καισαρικη. Ξημερωσε και με εβαλαν εντατικη. Εμεινα στην εντατικη μια εβδομαδα παλευοντας για να ζησω με τον Μαριο μεσα μου να παλευει και αυτος. Μου καναν τρυπα στον λαιμο, σφαγητιδα λεγεται και μου μετρουσαν την αρτηριακη πιεση. Ημουν σαν τον ρομποκοπ.
Αφου αντεξα και τα καταφερα με εβγαλαν και μετα απο λιγες ημερες στην αρχη της 32ης εβδομαδας μου πηραν το παιδι γιατι φοβοντουσαν οτι θα ξαναχειροτερευα. Δεν μπορω να περιγραψω ολη την αγωνια που εζησα ολο αυτο το διαστημα και την αγωνια για το πως θα τα καταφερνε το παιδι λογω της προωροτητας. Γεννηθηκε με καισαρικη και επισκληριδιο 1890 γραμμαρια και ηταν σε πολυ καλη κατασταση ευτυχως. Οταν τον εβγαλαν απο μεσα μου τον ειδα λιγα δευτερολεπτα γιατι επρεπε να μπει στην μοναδα νεογνων. Τα χερια μου ηταν δεμενα και δεν μπορεσα να τον αγκαλιασω. Ακουμπησα μονο την μυτουλα μου στη δικη του μπας και προλαβει να παρει την μυρωδια της μαμας του. Μπηκα στην ανανηψη για ενα 24ωρο και μετα με μετεφεραν σε δωματιο. Ημουν χαλια γιατι ειχα κανει πυρετο και σηκωθηκα με τεραστιο κοπο να παω να τον δω. Οταν τον αντικρισα και καταλαβα ποσο αδυνατος ηταν σοκαριστηκα, εχασα την γη κατω απο τα ποδια μου και εκλαιγα συνεχεια γιατι ενιωθα οτι εγω εφταιγα που τα περναγε ολα αυτα το παιδι μου.

Ηταν πολυ αδυναμος αλλα παλευε και δεν χρειαστηκε διασωληνωση. Πηγαινα συνεχεια στο επισκεπτηριο και τον εβλεπα. Μετα απο τρεις ημερες γυρισα σπιτι χωρις το παιδι και πηγαινα και τον εβλεπα. Μερα με την ημερα δυναμωνε και καποια στιγμη αρχισα να τον ταιζω εγω. Την πρωτη φορα που τον αγγιξα και τον ταισα κοντευα να πεσω κατω απο το αγχος μου.Το προσωπικο ηταν αψογο και προσεχαν πολυ το παιδι και τις ευχαριστω πολυ γιαυτο. Μειναμε 16 ημερες μεσα στην μοναδα και ημασταν πολυ τυχεροι που το παιδι δεν ειχε αλλα προβληματα. Τον πηραμε σπιτι δυο κιλα και ηταν πανεμορφος αλλα ταπαιπωρημενος.

Τωρα ειναι 5μιση μηνων και ειναι σαν κανονικο παιδακι χωρις προωροτητα. Αντεξε πολλα το παιδι μου αλλα βγηκε ενα πολυ δυνατο παιδι και ευχαριστω τον Θεο γιαυτο.

Συγνωμη αν εγραψα πολλα αλλα το εκανα οσο πιο συνοπτικα γινονταν γιατι περασαμε παρα πολλα στην εγκυμοσυνη μου και δυσκολα. Σημασια εχει οτι και εγω και το παιδι μου ειμαστε καλα τωρα γιαυτο αποφασισα να τα γραψω τωρα.

κουκλα μου εισαι ΗΡΩΙΔΑ χαλαλι στο κουκλακι σου ομως ετσι?οταν τον εχεις αγκαλια ολα ξεχνιουνται
να ειστε ολοι γεματοι υγεια να το χαρειτε το μωρουλινη σας

MarcoPolo
28-09-09, 23:20
Σε ευχαριστω πολυ Αngel256 δεν ειμαι ηρωιδα σιγουρα απλα μια γυναικα που κοντρα σε ολα ηθελα πολυ να αποκτησω ενα μωρο. Το πεισμα μου και το ονειρο μου με καθοδηγουσε και σιγουρα δικαιωνομαι καθημερινα οταν το αγορι μου με αγκαλιαζει και με σφιγγει με ολη την δυναμη του!!!!!!!! Το λατρεψα αυτο το παιδι πριν το αποκτησω και ο ιδιος με ανταμοιβει καθημερινα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ευχομαι και σε εσενα καθε ευτυχια και υγεια στη ζωη σου και στους ανθρωπους που αγαπας!!!!!!!!

meropi
28-09-09, 23:22
κοπελα να ζησετε και να ησαστε καλα.......ΜΠΡΑΒΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ

MarcoPolo
28-09-09, 23:31
Ευχαριστω meropi να εισαι παντα καλα!!!!!!!! Το μπραβο αξιζει και στον υπεροχο συντροφο μου που με στηριξε απο την αρχη απιστευτα και στη μαμα μου που ηταν φυλακας αγγελος παντα διπλα μου να με προστατευει. Χωρις αυτους δεν θα τα ειχαμε καταφερει!!!!!!!!!

Angel256
28-09-09, 23:38
Σε ευχαριστω πολυ Αngel256 δεν ειμαι ηρωιδα σιγουρα απλα μια γυναικα που κοντρα σε ολα ηθελα πολυ να αποκτησω ενα μωρο. Το πεισμα μου και το ονειρο μου με καθοδηγουσε και σιγουρα δικαιωνομαι καθημερινα οταν το αγορι μου με αγκαλιαζει και με σφιγγει με ολη την δυναμη του!!!!!!!! Το λατρεψα αυτο το παιδι πριν το αποκτησω και ο ιδιος με ανταμοιβει καθημερινα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ευχομαι και σε εσενα καθε ευτυχια και υγεια στη ζωη σου και στους ανθρωπους που αγαπας!!!!!!!!

kouklos einai na ton xaireste ,to proto sou einai?

MarcoPolo
28-09-09, 23:49
Ευχαριστω πολυ, το πρωτο και τελευταιο γιατι ειναι ακρως επικινδυνο να κυοφορησω ξανα. Και αυτο που εκανα ρισκαρα απιστευτα να παω στα θυμαρακια. Μακαρι να μπορουσα να κανω πολλα παιδια αλλα δεν γινεται. Δεν πειραζει ομως και ενα καλο ειναι, φαντασου οτι μεχρι λιγο καιρο ολοι οι γιατροι μου ελεγαν οτι δεν θα μπορεσω να κανω ουτε ενα. Μονο με παρενθετη μπορω να ξανααποκτησω παιδι αλλα ειναι εξαιρετικα δυσκολο να βρεις ατομο διαθεσιμο και εμπιστοσυνης.

elen70
02-11-09, 10:05
Καλημέρα σε όλες, έχω και εγώ μια εμπειρία με προορώ αλλά μπορω να πω ότι ήμουν από τις τυχερές….. όταν ήμουν 34 εβδομάδων και 6ημερων ανήμερα τις αναλήψεως 1/6/06 το απόγευμα δεν αισθάνθηκα καλά μούδιασαν τα πόδια μου πηρά τον γιατρό έλα αμέσως στο Ιασώ μου λέει.. πάω και τελικά ξεκάνει η διαδικασία γεννά με φυσιολογικό τοκετό στην αρχή αλλά μετά λόγο πολύς πίεσης πήγα σε καισαρική… η μικρή γεννήθηκε 2610 αμέσως μου την βάλανε πάνω μου και σταμάτησε να κλαίει την έδειξαν και στον άντρα μου και μετά στην εντατική… το πρωί εγώ σηκώθηκα να πάω να την δω αν και δεν έκανε γιατί είχα ανέβει μόλις 3 ώρες στο δωμάτιο, πονούσα παρά πολύ, αλλά δεν κρατιόμουν… όταν μπήκα μέσα στην μονάδα.. είδα τόσα μα τόσο μωράκια μέσα στο γυάλινα κρεβατάκια τρυπημένα παντού και τόσα καλώδια τρελάθηκα και από συγχύσει πήγα να δω ένα άλλο μωρό πιστεύοντας ότι ήταν το δικό μου και τότε η νοσοκόμα μου λέει η μικρή είναι απλά για παρακολούθηση τίποτα άλλο.. την είχαν σε ένα κρεβατάκι απλό και τις μετάγανε μόνο την θερμοκρασία… και τις είχαν και ορό, τον όποιο το μεσημέρι τον είχαν βγάλει, με το που πήγα κοντά τις και την χάιδεψα….άνοιξε τα ματάκια τις και με κοίταζε συνεχεία….. ήταν ο έρωτας μου .. ο απόλυτος έρωτας….. το μεσημέρι την είδε και ο άντρας μου την βγάλαμε και Φώτο….μετά από 2μερες την βαλαν από την εντατική των 300ευρω και την πήγαν στην παρακολούθηση των 150ευρω… εκεί κόντεψα να τρελαθώ και να σκοτώσω την προϊσταμένη…. Πάω κάποια στιγμή να δω το μωρό (παρεμπίπτοντος εγώ ειμενα ολες τις μερες στο ιασω δεν ειχα το κουραγιο να φυγω και δεν ηθελα να ειμαι μακρια τις) και η προισταμενη μου λεει ότι δεν πινει τα 60γρ., ενώ όταν την ταιζα εγω η ο αντρας μου στις 2 επισκεψεις που μας οριζουν έτρωγε…καθαρά ψυχολογικό μπορώ να πω…. Τελικα καταλαβενουν πολλα και ας είναι τοσο μικρα… και ετσι η κυρια προισταμενη ας μην την αποκαλεσω διαφορετικα αποφασισε να τις βαλει ένα σωληνάκι από την μύτη για να πίνει το γάλα… δεν μπορούσα να το δεχτώ δεν την άφησα έγινε χαμός….. τα έβαλα με τον γυναικολόγο μου που δεν με κράτησε με κάποιο τρόπο ώστε να γεννήσω αργότερα τα έβαλα με όλους τελικά ο γιατρός μου .. λόγο διευθυντικής θέσης στο Ιασώ έβαλε τις φωνές αλλά άμα λέμε για φωνές μας άκουσαν όλοι στην προϊσταμένη και τις λέει πάλι τα ιδία ξεκινήσατε αφού βλέπετε ότι το μωρό θέλει να τρώω από την μανά του θα έρχεται κάθε 3 ώρες και θα το ταΐζει και έτσι και έγινε και η μικρή μου έπαιρνε βάρος και τελικά μετά από 9 μέρες φύγαμε…. Η χαρά μου απερίγραπτη .. είχα τον ερώτα τις ζωής μου αγκαλιά….. και αν θέλετε να ξέρετε κορίτσια για 3 μήνες ο έρωτας μου κοιμόταν μαζί μου στο διπλό κρεβάτι και ο άντρα μου στο παιδικό δωμάτιο ας είναι καλά ποτέ δεν είπε τίποτα… κατάλαβε την ανάγκη που είχα να το έχω συνεχεία αγκαλιά….
Τώρα είναι μια κορίτσαρο 3,5 χρονών ύψος 1.3 και βάρος 17,5 κιλά και για μένα το ποιο ωραίο κοριτσάκι στον πλανήτη….χαχαχαχα!!!
Να σκεφτείτε μετά από ένα χρόνο ακριβός γέννησα τον γιο μου με καισαρική και αυτόν και η πρώτη μου κουβέντα ήταν …θα τον έχω στο δωμάτιο…. Και η απάντηση είναι και βεβαία… γεννήθηκε την 38 εβδομάδα… και θυμάμαι περίμενα πως και πώς να πάει 9 το πρωί που φέρνουν τα μωρά στο δωμάτιο γιατί δεν μπορούσα να το πιστέψω…… αυτός ο τύπος είναι ο άντρας τις ζωής μου….. ο άντρα μου…..
Σας ζάλισα λιγάκι… σορρυ

cruelty
03-11-09, 10:58
ειχα να μπω παρα πολυ καιρο και διαβασα τις υπολοιπες ιστοριες!!!Marcopolo σε νιωθω απολυτα και σε καταλαβαινω κι εγω πηγα κοντρα σε ολα 2 φορες,εφτασα πολυ κοντα κ εγω στο θανατο,κι εμενα η καρδια μου σταματησε και χειρουργηθηκα ομως ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!!!!Τα ξεχασα ολα! Κι ας παιρνω τωρα τοσα φαρμακα αληθεια δε με νοιαζει.

Ευχομαι η υγειασου να ειναι καλυτερα τωρα και να μου φιλησεις τον μικρουλη!!!

Και σε ολες τις μαμαδες καλη δυναμη...

οσο για το Ιασω κι εμεις εκει ειμασταν δεν εχω παραπονο παντως κοριτσια το φροντισαν το μωρο μου...βεβαια μιας κοπελας που γνωριστηκαμε εκει κ ειμαστε φιλες πια το πηρε κι αυτη κοτλε απο το συγκαμα .το μονο κακο στο Ιασω ηταν πως ειχαμε θεμα που μπαιναν ασχετοι μεσα στο επισκεπτηριο ιδιαιτερα οταν ημασταν στην απλη...

Ηθελα να σας πω πως τα βαφτισα χτες...εβαλα τα κλαματα την ωρα ιδιαιτερα με το μωρο μου ρθε σαν ταινια τι περασαμε...ενω γενικως το χα ξεχασει κ ξεπερασει χτες δεν ξερω....ηταν ενα αγγελουδι δεν εβγαλε κιχ τωρα νιωθω πιο ασφαλης γιατι ειναι ευλογημενο...

κοιταχτε μας και πως μεγαλωσαμε.Ετσι ειναι τα βλεπουμε 1 1.2 κιλο εκει και γινονται ολοκληρα μπουλουκακια!!!!!

[img=http://img266.imageshack.us/img266/8826/dsc0075j.th.jpg] (http://img266.imageshack.us/i/dsc0075j.jpg/)

2αγοράκια
03-11-09, 16:28
cruelty, εγινε ολοκληρο αντρακι!!Με συγκινησες μεσημεριατικα..Να τον χαιρεστε κ να τον δειτε οπως επιθυμειτε!!
Elen κ εσυ να τα χαιρεσαι!Εμενα η προισταμενη του μητερα σε ερωτηση μου ποτε θα τον παρω(εμενα δεν ειχε τιποτα-ικτερο 14) μου ειπε: μα καλα, πως κανετε ετσι??τι να τον παρετε αυριο, τι μεθαυριο..:twisted::twisted:

MarcoPolo
04-11-09, 00:33
Cruelty να σου ζησουν τα παιδακια σου, κουκλι ο μικρουλης!!!!!!!!!!!!!!!!! Χαιρομαι πολυ που εισαι καλα και εχεις αφησει πισω ολα τα ασχημα. Χαλαλι οι κοποι σου και η αγωνια, τελικα αξιζε τον κοπο πραγματικα!!!!!!!!! Να σου ζησει ο νεοφωτιστος και να ειναι παντα γερος!!!!!!!!!!!!!!!! Ανυπομονω και εγω να βαφτησω το δικο μου μικρουλακι!!!!!!!!!!

apricot
04-11-09, 10:30
συγχαρητηρια πολλα σε ολες τις μαμαδες για την δυναμη ψυχης που εδειξαν. και εγω ειχα μια εμπειρια προωρου τοκετου στην κορη μου που ευτυχως την περασαμε ευκολα.γεννηθηκε στην 35η εβδομαδα κυησης αφου εσπασαν τα νερα. η μικρη γεννηθηκε 3 κιλα και 50 εκατοστα και δεν χρειαστηκε νοσηλεια.υπερηχογραφικη κυηση φαινοταν απο την αρχη της εγκυμοσυνης παντα 10 μερες μεγαλυτερη επομενως φανταζομαι αυτος ειναι ο λογος που δεν χρειαστηκε θερμοκοιτιδα γιατι στην ουσια ηταν κοντα στην 37η εβδομαδα. ωστοσο θα θυμαμαι παντα το αγχος που διαπερασε το σωμα μου οταν μου ειπαν ¨γεννας¨. πως θα γεννουσα αφου το μωρο ηταν 35 εβδομαδων?και αν χρειαζοταν εντατικη σε εμας ηταν 150 χιλιομετρα μακρια. δοξα το θεο πηγαν ολα καλα και δεν χρειαστηκε τιποτα! μπραβο και κουραγιο σε ολες!

cruelty
04-11-09, 10:44
Σας ευχαριστω ειμαι πολυ χαρουμενη γιατι ειναι καλα ο μικρουλης...εχω περασει πολλες αγωνιες ομως Δοξα το Θεο ολα καλα...για αυτο το βαφτισα και νωρις ενιωσα πολυ εντονα αυτη την αναγκη! Μαρκοπολο με το καλο κι εσεις να βαφτιστειτε θα δεις θα συγκινηθεις παρα πολυ!!!!Εσυ εισαι καλα στην υγεια σου? Εγω παιρνω πολλα φαρμακα γιατι μου εμεινε η πιεση,η καρδια μου χειροτερεψε και παιρνω θεραπεια και μου μεινε και ο διαβητης κ ενα αιματολογικο θεμα.Αλλα μια χαρα νιωθω αληθεια...!

ΛΕΝΑΝΕΚ
04-11-09, 23:51
ειχα να μπω παρα πολυ καιρο και διαβασα τις υπολοιπες ιστοριες!!!Marcopolo σε νιωθω απολυτα και σε καταλαβαινω κι εγω πηγα κοντρα σε ολα 2 φορες,εφτασα πολυ κοντα κ εγω στο θανατο,κι εμενα η καρδια μου σταματησε και χειρουργηθηκα ομως ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!!!!Τα ξεχασα ολα! Κι ας παιρνω τωρα τοσα φαρμακα αληθεια δε με νοιαζει.

Ευχομαι η υγειασου να ειναι καλυτερα τωρα και να μου φιλησεις τον μικρουλη!!!

Και σε ολες τις μαμαδες καλη δυναμη...

οσο για το Ιασω κι εμεις εκει ειμασταν δεν εχω παραπονο παντως κοριτσια το φροντισαν το μωρο μου...βεβαια μιας κοπελας που γνωριστηκαμε εκει κ ειμαστε φιλες πια το πηρε κι αυτη κοτλε απο το συγκαμα .το μονο κακο στο Ιασω ηταν πως ειχαμε θεμα που μπαιναν ασχετοι μεσα στο επισκεπτηριο ιδιαιτερα οταν ημασταν στην απλη...

Ηθελα να σας πω πως τα βαφτισα χτες...εβαλα τα κλαματα την ωρα ιδιαιτερα με το μωρο μου ρθε σαν ταινια τι περασαμε...ενω γενικως το χα ξεχασει κ ξεπερασει χτες δεν ξερω....ηταν ενα αγγελουδι δεν εβγαλε κιχ τωρα νιωθω πιο ασφαλης γιατι ειναι ευλογημενο...

κοιταχτε μας και πως μεγαλωσαμε.Ετσι ειναι τα βλεπουμε 1 1.2 κιλο εκει και γινονται ολοκληρα μπουλουκακια!!!!!

[img=http://img266.imageshack.us/img266/8826/dsc0075j.th.jpg] (http://img266.imageshack.us/i/dsc0075j.jpg/)

Να σου ζήσει ο νεοφώτιστος Χαρούλης!
Να σου ζήσουν και τα δύο σου παλικάρια ο Χάρης και ο Αντώνης!!!!!!
Να είστε πάντα καλά και να περνάτε υπέροχα!
Τώρα είμαι πραγματικά χαρούμενη που είδα νέα σας!

Agkalia
05-11-09, 06:01
Γεννησα και τα 2 μωρα μου προωρα. Και τα 2 στην 36η εβδομαδα. Το 1ο, το κοριτσακι μου γεννηθηκε πριν 2 χρονια, 2030 κιλα λόγω ανεπαρκειας τραχηλου, εμεινα στο κρεβατι 4 μηνες καθώς, όπως είπε ο γιατρός μου, δεν προλάβαμε να κάνουμε περίδεση. Έμεινε στην ΜΕΝ 15 ημέρες και την πήρα 1800 στο σπιτι. Ο γιος μου γεννηθηκε πριν 50 ημερες, μολις μπηκα στην 36η εβδομαδα, παρολο που εκανα περιδεση τραχηλου, και εμεινα στο κρεβατι για 4 μηνες παλι... απο λαθος εκτιμηση βαρους κατα την μετρηση Doppler.. μου τον υπολογισαν 350 γρ. λιγοτερο με αποτελεσμα να νομιζει ο γιατρος μου οτι το μωρο κινδυνευε αφου βασει Doppler το μωρο φαινοταν να μην εχει παρει για 1 ολοκληρη εβδομαδα ουτε μισο γραμμαριο. Ετσι, μπηκα για καισαρικη εσπευσμενα, και κατα τη γεννα διαπιστωσαμε οτι το μωρο ηταν μια χαρα, ειχε παρει 350γρ. και μπορουσαμε ανετα να περιμενουμε αλλες 2 εβδομαδες ωστε να παρει το απαραιτητο βαρος και να αποφυγουμε αυτη τη φορα την θερμοκοιτιδα... τι να πω στον κυριο που μου εκανε την εξεταση μεσα σε 5 δευτερολεπτα.. ανευθυνοτητα στο επακρο.. τοση στεναχωρια κι αγωνια για το τιποτα, γιατι αυτος βιαστηκε να τελειωσει γρηγορα την εξεταση..

meltemi 1961
06-11-09, 02:09
Gia sas apo tin germania. Eimai mia paidiatriki nosokoma kai doulevo se ena entatiko tmima me proora. Me endiaferei pos einai i katastasi stin ellada gia ta proorakia kai tous goneis tous. Tha ithela mia sunergasia germania kai ellada na mathei o enas apo ton allon. Stin germania yparxei mia poli steni sunergasia goneis kai nosokomes kai giatroi. Pos einai stin Ellada. Poios endiaferetai na mou apantisei. Evxaristo. Filika Xaike

vboubouki
06-11-09, 02:19
ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΩ:
ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΣΑ 36 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ 2340 ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ.ΜΟΥ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΣΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΚΕΤΟ ΜΕΣΑ ΣΕ 2 ΩΡΕΣ.
ΤΑ ΠΡΟΩΡΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΑΡΓΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΤΕΛΟΙΟΜΗΝΑ ΠΧ.ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ,ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΝ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΩΡΟ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ?

marade
06-11-09, 10:29
καλημέρα σε όλες τις φίλες εδω μέσα... "Ημουν έγκυος σε δίδυμα κοριτσάκια και λόγω συνδρόμου μετάγγισης είχα κι εγώ πρόωρο τοκετό στην 25η εβδομάδα. το ένα πέθανε στην γέννα και το άλλο έμεινε στην θερμοκοιτίδα μια μέρα και πέθανε κι αυτό. Περιττό να περιγράψω τον πόνο και την θλίψη μας ....

cruelty
06-11-09, 10:50
meltemi στην Ελλαδα εχουν καποιες διαφορες ...δυστυχως
δεν υπαρχει το προγραμμα καγκουρω δηλ να αγκαλιαζει η μανα το παιδι μονο να το πιανει μεσα στη θερμοκοιτιδα, επισης ο θηλασμος δεν παιζει αν το μωρο ειναι κατω των 2500.Τωρα στο Ιασω που καθισαμε εμεις 1 μηνα ειναι ιδιωτικο μαιευτηριο ευγενικα μας φεροντουσαν και ενταξει το παιδι το φροντισαν δεν ειχα παραπονο.Δοξα το Θεο το πηραμε καλα απο κει και φροντισμενο ηταν δεν ειχε συγκαει ,καθαρο ηταν οποτε το ταιζα.Μονο μια ηταν εκει λιγο βλαμμενη μια μερα μου κανε μια ιστορια με το γαλα πως και καλα δεν της εφερα αλλα εγω ειχα φερει την προηγουμενη 8 σακουλακια 100αρια αλλα νταξ κι εγω επειδη ημουν πολυ αρρωστη+την αγωνια για το μωρο δεν το τραβηξα να φωναζω.Αυτο που δεν τηρουνταν ηταν ιδιαιτερα στην απλη παρακολουθηση το επισκεπτηριο μονο απο τους γονεις επειδη στην απλη φερναν και τελειομηνα ειχαμε πολλα κρουσματα να μπαινουν γιαγιαδες κτλ και επειδη δεν ειδαν το μωρο και μια φορα δε θα ξεχασω που βρισαν μια μανα που χε διδυμα προωρα με σοβαρα θεματα γιατι ο αντρας της εκανε φασαρια που μπαιναν οι παππουδογιαγιαδες....Τωρα οσον αφορα το κοστος εδω τα καλυπτει το ΙΚΑ βεβαια τα σκας πρωτα και μετα στα δινει ειναι 300 ευρω η θερμοκοιτιδα και 150 η απλη εκει που ημασταν εμεις. Τα σοβαρα περιστατικα τα πηγαιναν στο Παιδων(δημοσιο νοσοκομειο) και στο Ωνασειο(καρδιοχειρουργικο κεντρο) ,ερχοντουσαν καμια φορα και γιατροι απο αλλα νοσοκομεια...Αυτα τωρα αν θυμηθω κατι θα στο πω για την ερευνα σου

meltemi 1961
06-11-09, 23:34
cruelty, euxaristo poli gia tis plirofories sou. Pisteuo oti einai poli diskolo otan prepei na propliroseis ena tetoio poson. Emeis exoume poli mikra paidakia, pou polles fores pernane 90-100 meres stin thermokitida. Pos mporei kaneis na ta plirosei.
Auto pou den katalabaino einai giati den dinoun ta paidia gia kangkourou. Den kostizei tipota, kai kanei tosa kala gia to paidi kai mama kai mpampa. Edo yparxoun kai klinikes pou afinoun ta adelfakia na kanoun kangkourou- oxi omos stin kliniki pou douleuo. se mas einai i pio spoudaia ora gia tous goneis, kai otan yparxoun meres pou den ginetai oi goneis aisthanounte stenaxorimenoi kai polles fores klaine oi mamades. Akoma kai paidia ston anaipneustira pane sto stithos tis mamas. Otan ta bazoume ekei to paidi iremei. Mporoume na katebazoume to oxigono, dioti xreiazounte ligotero kai mama kai paidi einai se poli steni epafi. Palia legane gia ta mikrobia pou fernoun oi goneis sto tmima- tora einai gnosto oti ta epikindina mikrobia den fernoun oi goneis alla einai eidi stin kliniki.
Edo eutixos iparxei poli dinatos sillogos goneon prooron kai apaitoun auta ta pragmata.
Yparxei papoios syllogos stin Ellada? Xairoumai gia kathe apantisi pou mou dinete. Filika Xaike

MarcoPolo
06-11-09, 23:41
καλημέρα σε όλες τις φίλες εδω μέσα... "Ημουν έγκυος σε δίδυμα κοριτσάκια και λόγω συνδρόμου μετάγγισης είχα κι εγώ πρόωρο τοκετό στην 25η εβδομάδα. το ένα πέθανε στην γέννα και το άλλο έμεινε στην θερμοκοιτίδα μια μέρα και πέθανε κι αυτό. Περιττό να περιγράψω τον πόνο και την θλίψη μας ....

Δεν μπορω να διανοηθω ποσο πονεσες. Ως προωρομαμα και εγω λυγιζω με αυτο που εζησες. Ο Θεος να σου δινει μονο καλες στιγμες απο εδω και περα στη ζωη σου!!!!!!

meltemi 1961
06-11-09, 23:48
Auto pou thelo akoma na anafero einai oti panta mpainoun mono 2 atoma gia ena paidaki mesa. Ena atomo apo autous prepei na einai i mama i o mpampas. Duo fores tin ebdomada afinoume ta adelfakia na erthoun. Prota prepei na exetastoun apo enan giatro sto tmhma na eimaste sigouroi oti den exoun kapoio kryologima. Ores episkeptirio den yparxoun. Oi goneis erxounte opote theloun kai mporoun. Polles fores oi mamades einai oloi tin imera sta paidia. Oi klinikes pou xtizounte tora exoun kai domatia pou i mama mporei na meinei sto idio domatio me to prooraki stin thermokitida. Se mas distixos den ginete, alla otan ena moraki einai se poli krisimi katastasi tote bebaia kapos to kanoume kai ayto oso kala ginete.
Ayto apo mas. Eimai poli periergi gia tis apantiseis sas. Xaike

MarcoPolo
07-11-09, 00:16
Εγω με αυτα που διαβαζω για τα προωρα της Γερμανιας αρχιζω να πιστευω οτι ζω στην Ουγκαντα. Μονο αυτο το σχολιο εχω να κανω.

cruelty
07-11-09, 00:53
marade.....Λυπαμαι τοσο για την απωλεια σας...γενικως τελευταια εμαθα κ αλλες απωλειες και δε μπορω αμα ακουω τετοια κ εγω λυγιζω...καλη δυναμη...


Χαικε καλα κι εγω ασε νιωθω....και οργισμενη και για το θηλασμο και για ολα...τελοσπαντων ακου και το αλλο εδω ο νομος αν γεννηθει παιδι κατω απο τις 24 εβδομαδες τελος ....μονο απο 24 και πανω το προσπαθουν να το σωσουν.Και εχω διαβασει σε αμερικανικα φορουμ προωρων παιδακια που ζησαν 24 εβδομαδων +διδυμα.Επισης τα αδερφακια δεν μπαινουν εδω ουτε για αστειο...χμ τι αλλο .....α στο Ιασω δε φοραγαμε ποδοναρια (προστατευτικα ποδιων ) λεγαν πως τα μικροβια δεν φτανουν πανω ενω σε αλλες ΜΕΝΝ πχ Παιδων φορανε και μασκες.Τωρα αυτο δεν ξερω....Δοξα το Θεο εμεις εκει δεν κολλησαμε τιποτα αλλα αλλα παιδακια....επισης σε ειδοποιουν την ιδια μερα "ελατε να το παρετε" και τρεχεις εσυ πανικοβλητος να παρεις το μωρο σπιτι ενω την προηγουμενη μπορει να σου χουν πει και καμια καφριλα του στυλ α δεν πηρε βαρος θα κανουμε εξετασεις κτλ κλτ και δεν ξερουμε κτλ και να χεις φυγει κλαιγοντας.Δεν εχουμε συλλογους εδω καλη μου ουτε ομαδες υποστηριξης καθενας τραβαει το σταυρο του και αυτο ειναι.Ατυπα οι μαμαδες των ΜΕΝΝ γνωριζονται,πανε τα λενε,τηλεφωνιουνται,βοηθιουνται χωρις να υπαρχει καποιο γκρουπ να μιλανε,να λενε ποσο επηρεαζει μια τετοια κατασταση την οικογενεια,το αδερφακι που μενει πισω χωρις να καταλαβαινει γιατι η μαμα γυρισε σπιτι χωρις το μωρακι,γιατι η μαμα κλαιει τα βραδυα,γιατι.....γιατι 10000 γιατι....

επισης εδω παιζει και το 'δεν υπαρχουν θεσεις στη Μοναδα" γεννας πχ στο Αλεξανδρα το παιδι σου παει Παιδων στην καλυτερη γιατι μερικα πανε και στου διαολου τη μανα σε αλλη μοναδα .Εγω οταν γεννησα ημασταν τυχεροι μεσα στην ατυχια γιατι εγω αμεσως μπηκα εντατικη και φεραν ενα χαρτι στον αντρα μου "υπογραφτε γιατι δεν εχουμε θεση" αλλα εκεινη την ωρα κατι εγινε πηγε ενα παιδακι Παιδων κι αδειασε θεση στη θερμοκοιτιδα 1

εχουν παιχτει καφριλες του στυλ να λενε σε γονεις μπροστα μου "2 μερες εχει το παιδι σου αποχαιρετα το" και το παιδι να χει οκ ενα θεμα αλλα να μπορει να ζησει να καταρρεει η μανα εκει μεσα.Καλεσαν γιατρο απο το Παιδων και οκ το παιδακι ειναι μια χαρα Δοξα το Θεο αλλα η μανα τα ειδε ολα...

οι περισσοτερες μαμαδες ειναι με καισαρικες στο μεταξυ και απο εντατικες και βλεπεις ΤΟ σπρωξιδι για να μπουνε πρωτοι,σκηνες απειρου καλους εγω δηλαδη δεν την παλευα γιατι μεχρι να ισιωσω αργησα και καθομουν μη φαω καμια αδεσποτη.Γενικως οπως τα πε η Μαρκο Πολο

Στο Αλεξανδρα ειχε το μωρο μια φιλη μου γνωριστηκαμε στο Υψηλου κινδυνου για εγκυες τμημα που νοσηλευτηκαμε το χε 5 μηνες το τι περασε η γυναικα....ηταν μερικες δηλ καλες εκει βρεφοκομοι αλλα μερικες πολυ ασχημος ο τροπος τους...

τελοσπαντων αφου βγηκαμε εμεις εκει ζωντανοι +υγιης απο κει μεσα κανω το σταυρο μου και οκ περα απο τα παρατραγουδα τους ευχαριστω και σεολους πηρα δωρα γιατι μου φροντισαν το παιδι 1 μηνα ,μου το ταιζαν ,το αλλαζαν πανα, το πλεναν .

Εδω στην Ελλαδα γενικως το συστημα υγειας πασχει και μιλω απο προσωπικη εμπειρια μια και εχω χρονια προβληματα υγειας σοβαρα οποτε ειμαι τακτικος πελατης των νοσοκομειων εδω ιδιωτικων+δημοσιων.

meltemi 1961
07-11-09, 12:53
cruelty, kalimera, i mallon Elina se lene an katalaba kala. S`euxaristo gia to megalo keimeno pou grafeis. To diabasa xtes to bradu alla den mporousa na apantiso. Piga gia upno klaigontas. Diabasa kai alles istories apo mamades kai loipame para para poli gi`autes pou xasane ta paidia tous. Bebaia itan kai i blakeia mou na pistepso oti stis megales poles einai ola kala. Emena se elliniko nisi gia 20 xronia.kai panta akousa oti stin Athina kai Thessaloniki uparxoun ta panta.
Loipon xtes to bradu eklaiga. Simera omos leo giati na meinei etsi. Stin Germania prin 30 xronia oi goneis blepan ta proora apo ena mpalkoni oute sto domatio den tous afiname. Simera einai entelos to antitheto. Oi goneis einai pelates kai exoume kai tous exoume kai anagki. Me tosa polla xrimata pou plironete stin Ellada kai malista proplironete edo auto theoreite PRIVAT kai uparxei akoma kai poli steni sunergaseia me ton dieuthinti tou tmimatos. Alla bebaia auto den sas boithaei otan to leo.
Merika pragmata einai kala omos na xerete gia to exoteriko, pou den einai ola rodina. Kai emeis prin tis 24 bdomades xekiname mono therapia otan to moro bgainei exo kai dixnei kapos oti thelei na zeisei. Auto to sizitame prin tin genna me tous goneis. Giati se autin tin ilikia uparxei mia pithanotita 80% oti to paidia tha exei megalo problima meta. Stin Ollandia kai stin Elbetia xekinane mono otan to moro exei klisei 26 ebd. Giati to kanoun etsi omos den xeroume kai einai ligo paraxeno giati einai sto idio epipedo me tin Germania. Exo dei se mia kliniki moraki 21ebd. kai 6 meres kai akoma to blebo ston upno mou. Oi goneis pisteuane oti uparxei mia mikri elpida na zeisei alla itan kati san pirama.
Edo den forane mpodies oute maskes klp. Ta xeria prepei na katharizoun poli kala kai otan exoun kriologima foroun maska. Kai to to thilasma den eimaste toso teloioi oso mporousame.
Loipon auto pou ithela na po omos einai. Giati na min allaxi kati. Xerete oti edo kai merikous mines uparxei sullogos goneon prooron europaikos. Oti uparxoun sillogoi goneon prooron se kathe kratos tis Europis ektos sta anatolika, akoma kai stin Tourkia uparxei.
Ego pantos tha psaxo auto to thema giati agapao toso poli ola ta proorakia. Kai prepi na xerete oti den eiste liges. Gia paradeigma stin Ameriki to kathe dekato paidi gennietai pooro . Stin Germania to kathe dodekato. Sigoura stin Ellada einai to idio. Tora tha pao stin douleia kai thelo na po 2 logia gia to moro pou tha koitaxo. Ekleise akribos 23 ebd. kai itan kai didimaki. Giatroi kai goneis xerane oti den uparxei kamia elpida. O adelfos tou gennithike protos kai nekros . O mikros mou o filos omos xekinise prota siga siga na anapneei kai na pei: ee kante kati-thelo na ziso. Auto itan prin 3 mines . Exei kanei polles eixireiseis kai akoma exei polla problimata. Einai poli anusixos kai mporei na mas talaiporisei. Alla otan akouei tin foni tis mamas tou anoigei ta matia kai einai to pio kalo paidi. Loipon gi`auton kai ola ta proorakia - kati prepei na ginei. Peste mou tin gnomi sas.
Elina thaumazo tin dunami sou kai to kouragio me tosi douleia na eisai kai sto Forum kai na boithas etsi kai alles mamades. Filika Xaike

cruelty
07-11-09, 15:01
Σιγα βρε Χαικε.....δεν κανω τιποτα οταν κοιμιζω τα μωρα μπαινω κ εγω να πω καμια κουβεντα εδω και εδω σε αυτη την ενοτητα νιωθω πως με καταλαβαινουν τα κοριτσια,τις αγωνιες μου, τις χαρες μου και ολα αυτα που ζουνε οι μαμαδες που το παιδακι τους εχει κινδυνεψει.

Με συγκινησες που ειπες αυτα γιατ α μωρακια....παντως γενικα οι νοσοκομες+στους ενηλικους στις μοναδες εντατικης θεραπειας ειναι τρυφερες.Ισως οι ασθενεις κ τα μωρακια το βγαζουν αυτο το συναισθημα...Σου ειπα δεν παραπονιεμαι απο εκει γιατι Δοξα το Θεο δεν εγινε καποιο θεμα να με δυσκολεψουν με το μωρο μου. Και καθαρο το χαν και εκει καθαρα ηταν και θηλαστρα ειχανε να βγαζουμε γαλα γιατι καμια φορα καθομασταν εκει πολυ ωρα.

Ξερεις και μενα ο Χαρουλης μου στη μοναδα ηταν πολυ ανησυχος τραβαγε τα σωληνακια χτυπιοτανε οταν πηγαινα ηταν Παναγια αλλα οταν γυρισαμε σπιτι.......ασε ηταν σα φοβισμενο ζωακι...περασαμε δυσκολα τωρα πριν κανα 2 βδομαδες εχει ηρεμησει το πιστευεις?

Να σου πω κι εγω επειδη εχω μπει εντατικη και οταν μπηκα ειχα τις αισθησεις μου ελαφρως γιατι αλλο να σαι σε κομμα κι αλλο να σαι φυλακισμενος + δεμενος σε ενα κρεβατι ,φαντασου τα μωρακια που δεν ειναι στην αγκαλια της μαμας κ εγω σα μωρο εκανα ηθελα τη μαμα μου,επιανα τα κλαματα,ηθελα να μου κρατανε το χερακι....οποτε τι να λεμε...

Οταν πας στη δουλεια αν θες πες μου το ονομα του μωρου να κανω προσευχη στην Αγια που με βοηθησε και στο δικο μου παιδι.Μακαρι να ειναι καλα το μωρακι και ολα τα μωρακια του κοσμου ιδιαιτερα αυτα που παλευουν σε ΜΕΝΝ .

meltemi 1961
08-11-09, 23:49
Kalispera, Elina. S`euxaristo gia tin upomoni sou. Xairomai pou les toso kala logia gia to prosopiko. Pisteuo ki`ego oti kanoun oti mporoun. Exo diabasei kai se alles selides oti to prosopiko einai ligo. Pragma bebaia pou prospathoun kai se mas. Ego douleuo se idiotiki kliniki kai pisteuo an den ypeirxan oi nomoi tha apolousan kai kosmo. Apo tin proigoumenoi ebdomada yparxoun polla arosta paidakia kai i kliniki einai toso gemati pou paidia kai mamades koimounte kai sto diadromo. Xtes den ypirxe xoros oute ston diadromo. Kai oloi kanoun paniki gia tin kainouria grippi.
Ego kai pali thelo na propathiso na ginei kapoia synergasia me tin Ellada. Ego doulebo alla kai syxronos bgazo mia idikotita gia proora pou legetai "sunodos stin neognologia". Ayto tha pei oti mathaino polla gia anaptixiaki kai apali peripoiisi tou proorou- etsi legetai peripou i metafrasi,mitrikos thilasmos tou proorou, kali synergasia me tous goneis kai programmata gia tous goneis kai paidi meta tin exodo apo tin kliniki.
Ayto pou me endiaferei akoma-kai xero oti se kourazo poli, gia&acute;auto euxaristo poli an mou apantas xana- poses ores einai to episkepteirio, sou mathane kai sou afinane na kaneis esi kati gia to moro sou? Yparxei kati san kouberta i xontro yfasma pano apo tin thermokitida gia na min einai ta morakia sto fos. Tous bazoun mesa se mia folitsa mallini i yfasmatenia gia na aisthanounte asfalia? Kai auto pou me endiaferei para poli, bebaia an to xereis, synergazounte giatroi kai nosokomes- diladi xipnane to moro mazi mia kai kali ,kanoun tis exetaseis klp. oi giatroi kai meta to allazei klp. i brefokoma. I o kathenas kanei oti thelei kai etsi to moro xipnaei polles fores. Xereis stin entatiki poses nosokomes peripoioun posa paidia? Ean xereis tipota apo auta tha me boithouse poli. Ean den kanoun tipota apo ayta pisteuo an xekinaei mia kliniki me auta ta sustimata oti isos alles tha to kanoun anangastika epidei to zitan oi goneis. Kai last not least isos yparxoun kai kapoia pragmata stin Ellada pou kanoun pou den xeroume emeis. Kai etsi axeizei mia sizitisi gia olous.
Xoris na se xero katalaba oti eisai mia poli dinati gunaika, pisteuo oti exeis poli douleia me duo tosa mikra paidia. Xairomai poli pou o mikroulis iremeise sto spiti sas. Autos xerei oti einai spiti tou giati xerei oles tis fones, tin mirodia kai katalabainei oti den xreiazetai allo na polemisei. Na xairesai poli tin oikogeneia sou,elpizo oti kai esi tora eisai kala stin ygeia sou.
S&acute;euxaristo pou theleis na kaneis mia proseuxi gia ton mikro mou filo. Tha xreiastei poli dunami giati eprepe na ton paroume se alli kliniki gia eixirisi- boulose i balbida pou exei sto kefalaki tou. Ton lene Luka kai einai poli glukoulis alla kai dunatos.
Filika Xaike

MarcoPolo
09-11-09, 00:39
Πρωτα απο ολα καλη τυχη και δυναμη στον μικρο σου φιλο!!!!!!!!!! Ως μαμα και εγω προωρου μωρου σου μεταφερω την εμπειρια μου. Για αρκετο διαστημα τα προωρακια απαγορευεται να τα αγγιξεις τις περισσοτερες φορες γιατι σου λενε οτι μπορει να τους μεταφερεις μικροβια. Οσο ειναι στην μοναδα μπορεις μονο να τα βλεπεις και δεν σου επιτρεπεται ουτε να τα αλλαξεις ουτε να κανεις κατι αλλο παρα μονο τις τελευταιες ημερες πριν φυγεις που σε αφηνουν να τα παρεις αγκαλια και να τα ταισεις. Μεσα στην θερμοκοιτιδα ειναι γυμνα μονο με το babylino και κατω απο την λαμπα χωρις υφασμα η κατι αλλο.
Μετα απο αρκετες ημερες επειδη καηκε η μυτουλα του γιου μου απο την λαμπα του εβαλαν μια γαζα στα ματακια με ταινια που χρησιμοποιουν οι νοσηλευτριες. Συνηθως το μονο που επιτρεπεται μεχρι να το παρεις σπιτι ειναι να το κοιταζεις και αυτο σε κανει να νιωθεις ανισχυρη να το βοηθησεις. Το επισκεπτηριο ειναι δυο φορες την ημερα πρωι και απογευμα απο μιση ωρα και σε 15 παιδακια αντιστοιχει μια μαια-νοσοκομα. Τωρα το τι προλαβαινει να κανει ειναι αποριας αξιο.

apricot
09-11-09, 08:24
ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΩ:
ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΣΑ 36 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ 2340 ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ.ΜΟΥ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΣΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΚΕΤΟ ΜΕΣΑ ΣΕ 2 ΩΡΕΣ.
ΤΑ ΠΡΟΩΡΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΑΡΓΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΤΕΛΟΙΟΜΗΝΑ ΠΧ.ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ,ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΝ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΩΡΟ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ?
εγω γεννησα την κορη μου στην 35η εβδομαδα , ηταν μια χαρα δεν μπηκαμε καθολου θερμοκοιτιδα. οταν εμεινα εγκυος τον γιο μου επαιδη ειχα ιστορικο προωρου τοκετου του εκαναν προληπτικα στον 8ο μηνα τις ενεσεις κορτιζονης για την αναπτυξη των πνευμονων. δεν χρειαστηκε τιποτα τελικα γιατι γεννηθηκε κανονικα 39η εβδομαδα.

cruelty
09-11-09, 12:40
Xαικε μου καλημερα σου γραφω τωρα λιγο καθυστερημενα γιατι κοιμηθηκαν ευτυχως!
Λοιπον στη μοναδα τη δικη μου ηταν καθε βαρδια 5 βρεφοκομες, εμεις ειχαμε επισκεπτηριο 12 το πρωι γονεις απο 3 θερμοκοιτιδες μπαιναμε μεσα και πλενομασταν φωναζαν μια μια τις θερμοκοιτιδες 1,2,3.1 ειναι τα σοβαρα περιστατικα το πρωτο σταδιο ας πουμε ,διασωληνωμενα μωρα,πολυ προωρα κτλ,τελειομηνα διασωληνομενα.Η 2 ειναι το επομενο σταδιο και η 3 ειναι προωρα που πανε καλα και τρωνε σιγα σιγα και μπιμπερο,εχουν ακομα σωληνακι και ειναι το τελευταιο σταδιο θερμοκοιτιδας. Λοιπον στην 1 ειχε απο κατω σαν κουβερτακι και τους φοραγαν κ μερικες μερες σκουφακι κι ας γεννησα Ιουνιο(Εδω εχει ζεστη) ,ειχαν γυαλακια οσα ειχαν λαμπα για τον ικτερο. Δεν μας αφηναν να καθομαστε πολυ ωρα γιατι μεχρι να πλυθουν τοσα ατομα αντε να προλαβαιναμε λιγο ισα ισα να μας ενημερωσει ο γιατρος. Περναγαμε μεσα με ποδια,πλυμενοι κτλ και καθομασταν μπροστα απο τη θερμοκοιτιδα. Δεν αγγιζαμε,μονο κοιταζαμε και μιλαγαμε.....το μωρο αν εκλαιγε δεν μπορουσαμε να το πιασουμε τουλαχιστον το δικο μας γιατι εγω ημουν μονιμα με ενα φλεβοκαθετηρα στο χερι και μετα που βγηκα απο το μαιευτηριο,ξαναμπηκα γιατι εχω αιμορραγιες επειδη επαθα κατι στη μητρα.Μερικοι γονεις τα πιαναν λιγο. Ειχαν τα μωρα και πιπιλες διπλα.Γαλα μητρικο διναν με το ρινογαστρικο σωληνακι σε αυτη τη φαση.Οσα μεταγγιζονταν δεν ετρωγαν για 1 24ωρο. Λοιπον στην 3 που μεταφερθηκαμε κατευθειαν δεν περασαμε απο το ενδιαμεσο ειχε ενα πραμα σαν παπλωμα πανω στην θερμοκοιτιδα και το παιδι το χαν σε ενα σαν μικρο μαξιλαρι θηλασμου πως να στο πω δεν ξερω...παντως κοιτα οποτε πηγα ηρεμος ηταν σιγουρα δεν προλαβαινουν να τα παρουν ολα αγκαλια αλλα γενικως ηταν ηρεμο. Μετα στην απλη παρακολουθησηη εκει για μενα ηταν το χαος και το αισχος γιατι ηταν παρα πολυς ο κοσμος που μπαινε ,τα μωρα σε κουνακια βηχαν μερικοι απο πανω, εκει κλαιγαν ολα χορωδια ηταν μαζι προωρα,εγχειρισμενα,τελειομηνα το ταισμα ηταν μεσημερι 2 η ωρα μετα 5 μετα 8.Μετα δεν ταιζες εσυ. Ηθελα να πω ειχαμε 2 επισκεπτηρια τη μερα αυτο το πρωι και μετα 730 το απογεμα και 8 στην απλη.Καταλαβαινεις ποσο δυσκολο ηταν για ενα γονεα που ειχε 2διμα και 3διμα γιατι ειχαμε πολλους πως δεν προλαβαινε......ποσο μαλλον αν ειχε εν απαιδι στο Ιασω πχ αλλο στο δημοσιο νοσοκομειο γιατι κι αυτο συνεβαινε...δυστυχως χωριζοντουσαν τα μωρα αν δεν υπηρχε θεση. Τωρα δεν ξερω στα γραφω μπερδεμενα γιατι εχω συγκινηθει κιολας.....οι νοσοκομες παντως ηταν τρυφερες.Οταν πρωτοδα το μωρο μου...το δα 4ημερων γιατι τοτε βγηκα απο εντατικη εγω, λυγισα,εκλαιγα δεν αντεχα να το βλεπω να μη μπορω να το αγκαλιασω και ηρθαν και με αγκαλιαζαν,γενικως επειδη πηγαινα να δω το παιδι μεταξυ φθορας και αφθαρσιας με φροντιζαν μου φερναν καρεκλα,με ρωταγαν αν θα φυγω μονη γιατι παραπαταγα δεν ακουγα και τοτε δεν ειχα παρει τα ακουστικα μου και ηταν δυσκολο για μενα.Στην απλη παλι ενα πρωι λιποθυμισα απο την αιμορραγια και αμεσως μου δωσαν πρωτες βοηθειες και ηρθαν εξω να με ενημερωσουν για το μωρο πως ηταν καλα.Ο γιατρος ο παιδιατρος εκοψε την ενημερωση και φοβηθηκε μηπως επαθε η καρδια μου αλλα μετα του πε η φιλη μου (μια μαμα που γιναμε φιλες και ειμαστε πολυ φιλες μεχρι σημερα) πως εχω βηματοδοτη κτλ .Ουφ.....οτι θες murder_kitty@hotmail.com.Αν θες γραψε μου για το Λουκα εκανα προσευχη εκει που προσευχομουν και για το δικο μου μωρο.Θα παω την Κυριακη παλι εκκλησια θα αναψω κερακι.Οτι εχω παραλειψει γραψε μου και στο mail.Σε θαυμαζω πολυ Χαικε η δουλεια που κανεις....μπραβο σου και που εκπαιδευεσαι,εδω δεν νομιζω να χουν τετοια ειδικοτητα.Οτι χρειαστεις εδω ειμαι!Φιλακια κ σε ολες τις μανουλες εδω

meltemi 1961
11-11-09, 01:24
Elina mou, kalispera. S`euxaristo para poli pou mou exigises toso kala to sistima tis neognologias. Euxaristo kai sta alla koritsia pou moirasane tin empiria tous mazi mou. Einai ligo paraxeno gia mena na katalabo giati stin Ellada ola einai toso diaforetika apo oles tis alles xores. Xtes malista milousa me enan neognologo edo stin Germania gia ola auta kai mou eipe, oti polli giatroi tis Elladas kanoun kapoies ebdomades oi mines stis panepistimiakes klinikes stin Germania. Auto me mperdepse akoma pio poli. Nomizo olo auto exei sxesi me tis molinseis kai bobounte oti oi goneis fernoun mikrobia. Ta epikindina mikrobia omos einai eidi mesa stin kliniki, den einai auta pou einai sto spiti i sto dromo. Ta mikrobia tis klinikis kanoun tin endonosokomiaki loimoxi kai uparxoun polles ereunes oti den anebainoun otan oi goneis pianoun ta paidia tous ktl.
Telos panton sas euxaristo olous, an exete kai alles plirofories pou thelete na mou dosete tha xaro poli. Filika Xaike
Elina tha sou steilo kai E-Mail gia na min kouraso ton kosmo edo. S`euxaristo pou skeftesai kai ton mikro mou filo. Den exoume nea tou giati eixame poli douleia tis teleutaies duo meres kai etsi den mporousame na epikininisoume. Tha sou po otan exo nea. Xaike

ΠΑΝΤΕΛΗΣ1979
15-11-09, 13:05
ΓΕΙΑ ΣΑΣ. ΑΦΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΧΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑ. Η ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΩΣΠΟΥ ΣΤΗΝ 29 ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΕΣΠΑΣΕ Ο ΑΜΝΙΑΚΟΣ ΣΑΚΟΣ, Η΄ ΜΑΛΛΟΝ Ο ΜΠΕΜΠΗΣ ΕΣΠΑΣΕ ΤΟΝ ΑΜΝΙΑΚΟ ΣΑΚΟ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΖΩΗΡΑΔΑΣ ΤΟΥ, ΟΠΩΣ ΜΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΑΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΜΕΤΑ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΧΑΝΕΙ ΑΜΝΙΑΚΟ ΥΓΡΟ. ΑΜΕΣΩΣ ΤΗΝ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΜΒΡΥΟΜΗΤΡΙΚΗ ΓΙΑ 8 ΗΜΕΡΕΣ. ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΓΔΟΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΛΕΥΚΑ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΒΑΛΑΝ ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ, ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΑΚΙ ΜΟΥ,ΣΤΗΝ 30 ΕΒΔΟΜΑΔΑ, -1.400- KG. ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Ο ΜΠΕΜΠΗΣ ΜΟΥ ΕΙΣΗΛΘΕ ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΔΑ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΝΕΟΓΝΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΩ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ, ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΓΙΑ 32 ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΗΡΑΜΕ ΣΠΙΤΙ. ΤΩΡΑ Ο ΜΠΕΜΠΗΣ ΜΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΧΑΙΡΕΙ ΑΚΡΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΖΥΓΙΖΕΙ -3.500- KG. ΑΠΛΑ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΣ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΤΟΣΟ ΣΤΗΝ ΕΜΒΡΥΟΜΗΤΡΙΚΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΝΕΟΓΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΝΤΑ ΗΤΑΝ ΠΡΟΘΥΜΟΙ ΚΑΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΙΚΟΙ, ΕΚΤΟΣ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ. ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΝΕΟΓΝΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΑΘΑ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΨΟΓΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΠΡΟΩΡΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣ Η ΝΕΟΓΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟΥ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΠΑΝΤΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΑΣ ΑΝ ΜΑΣ ΑΞΙΩΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ ΘΑ ΠΑΩ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ. ΤΕΛΟΣ ΕΧΩ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΩΡΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΣΕ ΝΕΟΓΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ Υ -Π - Ο - Μ - Ο - Ν - Η ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΣΠΙΤΙ. ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ.

cruelty
19-11-09, 22:17
παντελη να χαιρεστε το παιδακι σας θα δεις ποσο θα μεγαλωσει και μενα απο κει που του κολυμπαγαν οι καλτσες οταν το πηραμε σπιτι τωρα εχει προγουλια και ειναι στρουμπουλο!Υπομονη οπως το πες και πιστη πανω απο ολα! να σας ζησει!

gio_kx
19-11-09, 23:03
Καλησπέρα και απο εμένα.Είμαι και εγώ προωρο μαμά του Παναγιώτη ο οποίος γεννήθηκε στις 16/12/2008 26 εβδομάδων και 2 ημερών με βάρος 890 γρ,στο Ν. Παπαγεωργίου της Θεσσαλονίκης.Μείναμε 76 ημέρες μέσα περίπου 50 στην ΜΕΝ και τις υπόλοιπες στη ν μεσοεντατική και στα φυσιολογικά.Εντυπωσιάζομαι αρνητικά απο τις συνθήκες στις κλινικές και τα Νοσοκομεία της Αθήνας.
Θυμάμαι την δέυτερη μέρα ζωής του μικρού όπου ήρθε και με βρήκε ο διευθυντής της μονάδας και σχεδόν βίαια θα έλεγα με έβαλε να χαιδέψω το παιδί μου-με την κατάλληλη απολύμανση εννοείται.Στις 20 μέρες περίπου, και αφού με χιλιοπαρακαλούσαν και έβλεπα και άλλους γονείς πήρα τον μικρό αγκαλιά και το έκανε σχεδόν σε κάθε επισκεπτήριο κάθε μέρα!!!!Τα επισκεπτήρια ήταν απο τις 11 το πρωι μέχρι της 8 το βράδυ ότι ώρα θέλαμε και για οσο θέλαμε!!!!Κρεβάτια να μείνουμε δεν έιχε αλλα μπορώ να σας πω ότι το προσωπικό έκανε τα αδύνατα δυνατά ώστε να είμαστε όλοι οι γονεις καλά.Όσο για τους συγγενεις, μπορούσαν να δουν τα μωρά ΜΟΝΟ απο ένα κλειστο διάδρομο πλάι απο τις μονάδες χωρις να έχουν ΚΑΜΙΑ ΕΠΑΦΗ με αυτές.Δεν ξέρω αν είναι΄βάναυσο αλλα τα αδερφάκια ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΝ δια ροπάλου!!!!

Ίσως να νομίζεται ότι σαν κοροιδεύω αλλά έτσι ήταν τα πράγματα και τώρα το ζουζούνι μου είναι 8,5 κιλά θηρίο!!!!Ίσως ήμασταν τυχεροι αλλά εγω αυτούς τους ανθρώπους θα τους ευγνωμωνώ για όλη μου την ζωή!!!!

Επίσης δεν πλήρωσα δραχμή-εκτός απο τα γλυκά που τους πήγαινα για να γιορτάζουμε όλοι μαζι!!!!

Δεν ξέρω λοιπόν αν όντως ζούμε όλοι στην ΟΥΓΚΑΝΤΑ όπως είπε κάποιος άλλος γονιός αλλα εγω σίγουρα ζω αλλού:lol::lol::lol:!!!!

meltemi 1961
25-11-09, 23:23
Kalispera kai pali apo mena , pou xairomai pou mathaino tosa polla apo sas gia ta diaforetika nosokomeia kai tis klinikes tis Elladas. Kai xairomai eidiaitera pou akouo kati toso thetiko opos auta gia to N. Papagiorgiou tis Thessalonikis. M&acute;aresei pou akousa oti ekei kanoun oxi mono tin kaluteri giatriki alla pou dinoun baros kai se alla eisis poli sumantika pragmata.
Tha me endiefere ean uparxoun kai alles klinikes pou sunergazounte etsi me tous goneis. Ean kapoia alli apo sas exei kanei tis idies empiries me tin mama pou egrafe prin apo mena-
gio_kx- tha ithela poli na matho se poio nosokomeio i se poia kliniki. Kai alles empiries bebaia me endiaferoun poli. Sas euxaristo oles kai olous kai euxomai na parete poli grigora ta morakia sas sto spiti. Me agapi gia ola ta proorakia kai tis oikogeneies tous .Xaike

small bart
26-11-09, 00:18
ΓΕΙΑ ΣΑΣ.ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ.ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΤΟΣΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΠΑΛΕΨΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ.ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΝΤΡΑΚΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ 34η ΕΒΔΟΜΑΔΑ 2230 ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ....11 ΜΕΡΕΣ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΕΥΘΗΝΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΣΩΣΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ.ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΑΣΧΗΜΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΗΓΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ ΣΕ ΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΚΕΙ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ.ΙΣΩΣ ΤΟ ΑΝΤΡΑΚΙ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ΝΑ ΖΟΥΣΕ....

mitsi1
26-11-09, 13:51
Kalispera kai pali apo mena , pou xairomai pou mathaino tosa polla apo sas gia ta diaforetika nosokomeia kai tis klinikes tis Elladas. Kai xairomai eidiaitera pou akouo kati toso thetiko opos auta gia to N. Papagiorgiou tis Thessalonikis. M&acute;aresei pou akousa oti ekei kanoun oxi mono tin kaluteri giatriki alla pou dinoun baros kai se alla eisis poli sumantika pragmata.
Tha me endiefere ean uparxoun kai alles klinikes pou sunergazounte etsi me tous goneis. Ean kapoia alli apo sas exei kanei tis idies empiries me tin mama pou egrafe prin apo mena-
gio_kx- tha ithela poli na matho se poio nosokomeio i se poia kliniki. Kai alles empiries bebaia me endiaferoun poli. Sas euxaristo oles kai olous kai euxomai na parete poli grigora ta morakia sas sto spiti. Me agapi gia ola ta proorakia kai tis oikogeneies tous .Xaike

Καλημερα. Παραπανω βρισκεται η δικη μου ιστορια για την προωρουλα μου. Και μια και ζητας πληροφοριες για τις ελληνικες κλινικες, θα σου πω οτι και η δικη μας κλινικη ηταν αψογη. Το μωρακι νοσηλευτηκε στο Βενιζελειο Νοσοκομειο Ηρακλειου Κρητης. Οι γιατροι ηταν πολυ καλοι, οχι μονο σαν γιατροι αλλα πρωτα σαν ανθρωποι. Παντα μας μιλουσαν ζεστα και ο,τι και αν μας ελεγαν καλο ή κακο το ελεγαν με τροπο. Οι μαιες φροντιζαν πολυ τα μωρακια, αφου περνουσαμε πολλες ωρες στη μοναδα και τις εβλεπα. Τα φροντιζαν με πολυ αγαπη σαν να ηταν δικα τους. Τα παντα ήταν καθαρα και αποστειρωμενα και τηρουσαν πολυ τους κανονες υγιεινης για οσους επισκεπτονταν τη μοναδα. Μας περνουσαν απο εξονυχιστικο ελεγχο ολους τους γονεις πριν μπουμε. Μειναμε πολυ ευχαριστημενοι και το λεμε παντου. Μας εσωσαν το μπεμπακι μας με την εμπειρια τους, τις γνωσεις τους και τη στοργη που δειχνουν σε ολα τα προωρακια!!!!!!!!!

μανουλα
26-11-09, 15:29
περασε ενας χρονος απο την γεννηση του γιου μου. (http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=32437) εγω γεννησα στο πανεπιστημιακο της Λαρισας. το μωρο διασωληνωθηκε και πηγε στην μοναδα του ιδιου νοσοκομειου που ειναι ακριβως διπλα απο τα χειρουργεια.
απο τις 8 το πρωι ως τις 8 το βραδυ οι μαμαδες μπορουσαν να ταισουν τα μωρα και 2 φορες την ημερα μπορουσαν να μπουν και οι μπαμπαδες. οποιοσδηποτε αλλος απαγορευοταν. ολο το προσωπικο καλο οι γιατροι επισης πολυ καλοι. δεν θα την ξεχασω την αγια αυτη γιατρο που μας ανακοινωσε στις 2/12 οτι την επομενη θα περναμε το παλικαρι μας σπιτι.

Agkalia
27-11-09, 15:21
Συγνώμη... έχετε δει μήπως πως κρατανε οι μαιες τα προωρακια για να τα ταισουν? Λες κι ειναι γατια!! :x Απο το σβερκο κ χωνουν αποτομα το μπιμπερο λες κι ειναι ψευτικα κουκλακια. Τα εβλεπα και ελεγα "μωρη αν πιασεις το δικο μου στα βρωμοχερα σου θα σε φαω!!" Δεν μπορεις ομως να κανεις τιποτα.. Μονο υπομονη να ερθει η ωρα να φυγεις με το παιδι σου.

meltemi 1961
30-11-09, 01:59
Καλησπερα και παλι απο μενα. Σας ευχαριστω ολους που διαβασατε με τοσο υπομωνη τα Greeklish που ανανγκαστικα χρισιμοποιησα. Μολις καταφερα να τα αλλαξω. Και ευχαριστω πολυ για τις εμπειριες σας που μοιρασατε μαζι μου.
Agkalia σου δινω απολυτος δικιο οταν σε πειραζει πος μερικοι ανθροποι πιανουν τα προωρα. Δεν σου κριβω οτι και εδω στην Γερμανια υπαρχουν ακομα μερικοι που το κανουν ετσι. Ειναι η πολυ παλια μεθοδος να ταισεις ενα προωρο. Βεβαια και αποτομα δεν πρεπει ποτε να γινει. Και ενα μωρακι που κρεμεται ετσι δυσκολεβεται να ρουφαει και να καταπινει. Δυστιχος απο μερικα κεφαλια δεν βγαινει αυτη η ιδεα. Θελει πολλες εξιγησεις και πολυ υπομονη.
Θελω και παλι να μοιρασω τις εμπειριες σας μαζι μου. Μονο ετσι μπορουν να αλλαξουν τα πραγματα. Οποια η οποιος εχει ορεξη να μου γραψει θετικες αλλα και αρνιτικες εμπιριες απο τις πρωτες εβδομαδες του προωρου σας, θα χαρω πολυ. Επισης θα ηθελα να μαθω τι πιστευετε οτι θα μπορουσε να σας ειχε βοηθησει τον πρωτο καιρο. Με πολλη αγαπη για ολα τα προωρακια Χαικε

didumomanoula
23-06-10, 21:54
Τα μωράκια μου γεννήθηκαν στην 32η εβδομάδα της κύησης,1800 γρ το κάθε παιδί.Ενώ γέννησα στο Αρεταίειο έφυγαν αμέσως μετά την γέννα για την ΜΕΝΝ του Γενικού Κρατικού Νίκαιας.Στο άκουσμα αυτού του νοσοκομείου τρομοκρατήθηκα γιατί σαν γενική κλινική δεν είχα ακούσει τα καλύτερα.Όλοι όμως με καθυσήχασαν πως η ΜΕΝΝ είναι από τις καλύτερες!Και όντως τα πράγματα έδειχναν ότι ήταν οργανωμένα και καλά τακτοποιημένα.
Σοβαρά θέματα υγείας ευτυχώς δεν υπήρχαν,το μόνο μας θέμα ήταν το βάρος τους.Το σοκ μου βέβαια όταν είδα και τα 2 μου παιδιά τρυπημένα από 1000 μεριές και με τα σωληνάκια στις μύτες ήταν μεγάλο.Ηταν όμως κάτι το οποίο δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε.Ήταν για το καλό τους!Για 10 ημέρες δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάρω ούτε μία αγκαλιά να τα πάρω.Παρα μόνο τα ψιλάφιζα με τα χέρια μου μέσα στις θερμοκοιτίδες.Ήταν κάτι που με είχε τσακίσει ψυχολογικά αλλά δεν μπορούσα να παρέμβω αφού αυτοί ήταν οι "νόμοι" τους. Όλα κυλούσαν όμως καλά και τα μωρά σιγά σιγά περνούσαν τα στάδια όσπου κάποια στιγμή ο γιος μου βγήκε στο κουνάκι.Εκεί η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!Πήγαινα κάθε τρεις ώρες για να τον ταίσω και ταυτόχρονα να βλέπω και την μικρούλα μου που ήταν ακόμη στην θερμοκοιτίδα...όσπου κάποια μέρα ενώ ήμασταν μαζί με τον άντρα μου και μιλούσαμε στο κοριτσάκι μας έρχεται μία παιδίατρος για τον τυπικό έλεγχο της βάρδιας όπου ακροάζεται την μικρή και έτσι απλά και άνετα μας λέει πως το παιδί πρέπει να μεταφερθεί στον Παίδων. Εχει πολύ μεγάλο φύσιμα στην καρδιά και ειναι ανησυχητικό αυτό.Σάστησα,έβαλα τα κλάματα κι εκληπαρούσα για μια εξήγηση.Πως έγινε από την μια στιγμή στην άλλη?Αφού η παιδίατρος είδε την αντίδρασή μου προσπαθούσε να με καθυσηχάσει πως δεν πρέπει να κάνω έτσι και πως είναι κάτι που αντιμετωπίζεται.
Γνωρίζαμε πως το παιδί είχε φύσιμα ήταν όμως από εκείνα που έχουν τα περισσότερα παιδάκια και πως θα έφευγε.Η εν λόγω όμως παιδίατρος μας το πάσαρε τόσο τρομακτικά που κόντεψα να ανοίξω το παράθυρο και να φουντάρω απο τον 4ο.Με τα πολλά,με φώναξε την επόμενη μέρα ο διευθυντής της μονάδας στο γραφείο του για να μου ζητήσει συγνώμη για την απαράδεκτη συμπεριφορά της παιδίατρου και πως αυτό που συμβαίνει στο παιδί δεν ειναι ανησυχητικό.Απλά έχει λίγο μεγαλύτερο φύσημα από το φυσιολογικό και πως πρέπει να παρακολουθείτε ανα διαστήματα από το Παίδων Αγλαια Κυριακού.Μπορώ να πω πως ηρέμησα κάπως αλλά η ανησυχία εξακολουθούσε να υπάρχει. Μετά από 2 ημέρες η μικρή μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Παίδων για τον υπέρηχο καρδιάς,ενώ ταυτόχρονα έβγαινε κι ο γιος μου από την ΜΕΝΝ.Δεν ήξερα τι να κάνω εκεινη την ημέρα.Να χαρώ για το ένα μου παιδι που έβγαινε ή θα έπρεπε να κλαίω που το άλλο μεταφερόταν σε άλλο νοσοκομείο για παρακολούθηση?Ένας χαμός μέσα στην ψυχή μου,το μυαλό μου,την καρδιά μου.
Όντως το φύσιμα της μικρής ήταν αρκετά μεγάλο και έπρεπε να χορηγηθεί φαρμακευτική αγωγή αρχικά στην μονάδα και έπειτα στο σπίτι όπου και βγήκε μετά από μία εβδομάδα από τον αδερφό της.Εγινε και μία μετάγγιση αίματος λόγω αναιμίας της μικρής.
Ένας μήνας μαρτύριο ήταν για την ψυχή μου αυτός που τα παιδιά μου έμειναν μακριά μου,που δεν μπορούσα να τα αγγίξω,να τα νιώσω,να τα φιλήσω.

Θεωρώ πως σαν μονάδα δεν υστέρησε σε τίποτα,το μόνο ελάττωμα ήταν η συγκεκριμένη παιδίατρος η οποία και αποχώρησε μετά απο αυτό το περιστατικό.

Εμεινα αρκετά ικανοποιημένη με τους γιατρούς και τις νοσοκόμες της μονάδας αν και είναι του δημοσίου. Θεωρώ πως έδωσαν την δέουσα προσοχή στα παιδιά μου και φροντίζουν ακόμα γι αυτή ακόμη και τώρα με τα follow up που κάνουμε κάθε 3 μηνες!

marilina
25-06-10, 13:18
ΚΑΙ ΓΩ ΓΕΝΝΗΣΑ ΠΡΟΩΡΑ ΔΙΔΥΜΑΚΙΑ ΣΤΙΣ 34 Κ 3 ΜΕΡΕΣ. ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕΙΝΑΝΕ ΣΤΟ ΔΙΑΧΥΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΛΟΓΩ ΠΡΟΩΡΩΝ ΣΥΣΠΑΣΕΩΝ(ΑΠΟ ΤΟΝ 5 ΜΗΝΑ) ΕΙΧΑΜΕ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ 3 ΔΟΣΕΙΣ ΕΝΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΑΚΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ. ΤΟΝ ΜΠΕΜΠΗ ΤΟΝ ΠΗΡΑ ΚΑΤΕΥΕΘΕΙΑΝ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΕΝΩ Η ΜΠΕΜΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ 2 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΜΕΝΝ ΤΟΥ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΒΑΡΟΣ. ΓΕΝΙΚΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΑΥΣΤΗΡΑ, ΜΕ ΑΥΣΤΗΡΟ ΩΡΑΡΙΟ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΑΜΑ Κ ΜΠΑΜΠΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΤΑΝ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΚΑΤΙ ΑΣΧΗΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΤΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΕΜΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΑΣ ΦΕΡΘΗΚΑΝ ΑΨΟΓΑ. ΑΠΟ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ. ΕΜΕΙΣ ΒΕΒΑΙΑ ΗΜΑΣΤΑΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΛΑΦΡΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ..

akrida
25-06-10, 17:59
Γέννησα και εγώ πρόωρα λόγω θρομβοφιλίας.32w+6d η μικρούλα μου ήταν μόλις 1.350 γραμμάρια.'Εμεινε στην θερμοκοιτίδα ενάμιση μήνα.Είναι φρικτό να γεννάς και να μην μπορείς να αγκαλιάσεις το παιδί σου,να το επισκέπτεσαι κάθε μέρα και να μην ξέρεις αν θα το βρεις με σωληνάκια ή χωρίς.Τέλος πάντων έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που γέννησα , η κορούλα μου είναι μία χαρά -εκτός από ένα μικρό φύσημα στην καρδιά- αλλά εγώ ακόμα δεν έχω ξεχάσει εκείνες τις μέρες.Οι περισσότεροι παιδίατροι από την μονάδα της ΜΕΝΝ του Ιασώ ήταν εντάξει αλλά ήτανε και δυο-τρεις που ήταν για κλωτσιές.Κανένας γονιός να μην μπαίνει εκεί μέσα..

Ανδρομέδα
25-06-10, 19:10
εμεις γεννησαμε 24w και 6d γιατι ειχαμε ηλιθιο γιατρο και η μπεμπα μας διασωληνωθηκε στα πρωτα δευτερολεπτα της ζωης της... βγηκε 820γρ και 38 εκατοστα [αρκετα ψηλη] και φυσικα ειμαστε ακομα μεσα... ο δρομος στην μενν ειναι μακρυς και εχουμε μερες που τρεμουμε και αλλες που λεμε δοξα το θεο που τα καταφερνει... αυτο που εχω να πω εγω για τη μοναδα σε γονεις που περνανε τα ιδια με μενα ειναι να μην ακουνε ολες τις βλακειες που λενε οι γιατροι [τα λενε καπως χειροτερα για να φυλαξουν τον εαυτο τους αν παει κατι στραβα] και επισης πως ασφαλης οτι ολα πανε καλα θα νιωσετε μονο οταν ερθει η ωρα να πατε σπιτι... εκει μεσα ειμαστε μονο ενα μηνα και ηδη ειδαμε πολλα... κουραγιο σε ολους μας

akrida
25-06-10, 22:32
Ανδρομέδα γεννήσαμε την ίδια σχεδόν μέρα με διαφορά χρόνου.Εγώ στις 28 Μαίου.Τελικά την πήραμε στα μέσα Ιουλίου.Αυτό που με βοηθούσε αφάνταστα ήταν οι φωτογραφίες του πριν και μετά που ήταν αναρτημένες στον διάδρομο της ΜΕΝΝ.Σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να το πάρεις σύντομα κοντά σου και όσο μπορείς να χαϊδεύεις το μωράκι σου και να του μιλάς.Εγώ φοβόμουν στην αρχή να το χαϊδεύω μήπως το κολλήσω κάτι, αλλά διάβασα κάπου ότι ακόμα και τόσο μικρά καταλαβαίνουν τα πάντα..

mariazei
25-06-10, 23:19
Το δικο μου προωρακι γεννηθηκε 32+2 στισ 27/12/2009.Ακομη πιστευω πως για οτι τραβηξε το μωρακι μου κ εγω εφταιξε ο γιατρος που ειχα τοτε:evil:.Εμεινε στη ΜΕΝ του Παπαγεωργιου 1 μηνα περιπου.Ο χειροτερος μηνας της ζωης μου.Οι γιατροι εκει μεσα ηταν μια χαρα, αυτες που ειχαν "προβλημα" ηταν οι νοσηλευτριες που προσεχαν τα μωρα.Συμπεριφεροντουσαν σα να ηταν καποιες εκει μεσα, δεν μιλουσαν καθολου ευγενικα, ηταν ψυχρες, κρυες και γενικως αντιπαθητικες.Εαν εβαζαν τον εαυτο τους στη θεση μας ισως αλλαζαν καπως αυτην την υπεροπτικη συμπεριφορα.Ακομη δεν εχω σβησει τιποτα απο ολες εκεινες τις μερες.Το μωρακι μου βεβαια ειναι μια χαρα κ μας τρελαινει!!!

xara1
26-06-10, 16:38
Η μικρή μας γεννήθηκε στην 36 εβδομάδα στο ΙΑΣΩ. Οι γιατροί θεώρούν τα παιδιά αυτής της βδομάδας ως πρόωρα και η μικρή αν και γεννήθηκε 3300 την βάλαν στην ΜΕΝΝ για παρακολούθηση. Πραγματικά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μπήκε. Πριν 3 χρόνια γέννησα το γίο μου ακριβώς την ίδια βδομάδα με λιγότερα κιλά (2600) και δεν χρειάστηκε να μπει στη ΜΕΝΝ. Η εμπειρία μου με τη ΜΕΝΝ είναι μια από της χειρότερες. Την πρώτη μέρα που γέννησα θεώρησα ότι η μικρή είναι στον όροφο και περίμενα να μου τη φέρουν. Περίμενα, περίμενα τίποτα. Είμουν και μόνη στο δωμάτιο (ο άντρας μου έλειπε) και όταν ρώτησα μία νοσοκόμα το μόνο που μου είπαν ήταν να περιμένω τη γυναικολόγο μου. Με τα χίλια ζόρια μαθάινω ότι η μικρή είναι στη ΜΕΝΝ και όταν παίρνω τηλ ένας "γιατρός" ( ο θεός να τον κάνει γιατρό) μου λέει να πω στον άντρα μου να κατέβει για να του μιλήσει. Όπως καταλαβαίνετε τα έπαιξα τελείως. Εγώ δεν είχα ακόμη καταφέρω να σηκώθώ και ενώ του λέω ότι ο άντρας μου λείπει και θα αργήσει αυτός με απότομο ύφος μου λέει ότι θα μίλήσει μόνο στον άντρα μου. Το θέμα είναι ότι η μικρή δεν είχε τίποτα. Δουλεύω σε φαρμακευτική εταιρεία και έβαλα δικό μου άτομο να μάθει για ποιο λόγο μπήκε η μικρή στη ΜΕΝΝ. Ο ίδιος γιατρός απάντησε στο συνάδελφο μου ότι η μικρή δεν έιχε τίποτα αλλά επειδή το τελευταίο καιρό έχουν ρίξει τις τιμές βρήκαν άλλο νόμιμο μέσο να μαζέψουν λεφτά. Σε εμάς ο ίδιος γιατρός έλεγε ότι την παρακολουθούν να δουν αν θα φαει. Και στο παιδί μέχρι την τρίτη μέρα δεν είχαν κάνει προσπάθεια να το ταίσουν. Του είχαν βάλει μια πιπίλα και μου λέγαν ότι όταν θα τη δούν να προσπαθεί να " φάει " τα χεράκια της τότε θα κάνουν την προσπάθεια. Για να μην σας κουράζω με τις φωνες μας, τις απειλές μας και μετά από άπειρα τηλεφωνήματα του δικού μας παιδιάτρου τελίκα της δώσαν να φάει και άμεσως την βγάλαν και την βάλαν στην απλή παρακολούθηση. Η μικρή φυσικά έτρωγε παρα πολύ. Μια νοσοκομά ( να είναι καλά η κοπέλα) μας είπε ότι έτρωγε 50 γρ σε κάθε γεύμα. Τελικά τη μικρή την βγάλαμε με δικής μας ευθυνη μία μέρα αφότου βγήκα εγώ από το νοσοκομείο. Και αυτό γιατί όταν πήγαμε να την δούμε στο επισκεπτήριο η παιδιάτρος με ένα ύφος μας λέει ότι η μικρή παεί καλά και παρακολουθουν πως τα παέι με το γάλα. Ο άντρας μου τσατίζεται γιατί τα ίδια μας λέγαν όλες τις ημέρες και την ρωτάει " πόσο τρώει η μικρή και πόσα κιλά είναι" Και αυτή μας απαντάει" ε τρωέι απλα το παρακολουθούμε" . Εκείνη τη στιγμή απαιτήσαμε να μας πει συγκεκριμένα τι τρώει ανα πόσες ώρες και όταν ενημερωθήκαμε και μετά από επικοινωνία με το δικός μας παιδιάτρο τους ανακοινωσαμε ότι την πάιρνουμε. Φυσικά δεν τους άρεσε καθόλου και το δείξαν. Αλλα δεν αντέξαμε την κοροιδια άλλου. Θέλαν να την κρατήσουν σύνολο μια βδομάδα. Η μικρή είναι τώρα μια χαρά και πάρα πολύ λαίμαργη. Εγώ αυτό που θέλω να σας πω είναι να το ψάχνετε το θέμα όσο περισσότερο μπορείτε. Τα μεγάλα νοσοκομεία προσπάθούν από παντού να μαζέψουν χρήματα. Προσέχτε. Εγώ στερήθηκα τη μικρή τις πρώτες μέρες ...Να απαιτείται να μάθετε τα πάντα ακόμα και αν δεν σας ενημερώνουν!!!

katerina23
27-06-10, 10:57
Η μικρή μας γεννήθηκε στην 36 εβδομάδα στο ΙΑΣΩ. Οι γιατροί θεώρούν τα παιδιά αυτής της βδομάδας ως πρόωρα και η μικρή αν και γεννήθηκε 3300 την βάλαν στην ΜΕΝΝ για παρακολούθηση. Πραγματικά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μπήκε. Πριν 3 χρόνια γέννησα το γίο μου ακριβώς την ίδια βδομάδα με λιγότερα κιλά (2600) και δεν χρειάστηκε να μπει στη ΜΕΝΝ. Η εμπειρία μου με τη ΜΕΝΝ είναι μια από της χειρότερες. Την πρώτη μέρα που γέννησα θεώρησα ότι η μικρή είναι στον όροφο και περίμενα να μου τη φέρουν. Περίμενα, περίμενα τίποτα. Είμουν και μόνη στο δωμάτιο (ο άντρας μου έλειπε) και όταν ρώτησα μία νοσοκόμα το μόνο που μου είπαν ήταν να περιμένω τη γυναικολόγο μου. Με τα χίλια ζόρια μαθάινω ότι η μικρή είναι στη ΜΕΝΝ και όταν παίρνω τηλ ένας "γιατρός" ( ο θεός να τον κάνει γιατρό) μου λέει να πω στον άντρα μου να κατέβει για να του μιλήσει. Όπως καταλαβαίνετε τα έπαιξα τελείως. Εγώ δεν είχα ακόμη καταφέρω να σηκώθώ και ενώ του λέω ότι ο άντρας μου λείπει και θα αργήσει αυτός με απότομο ύφος μου λέει ότι θα μίλήσει μόνο στον άντρα μου. Το θέμα είναι ότι η μικρή δεν είχε τίποτα. Δουλεύω σε φαρμακευτική εταιρεία και έβαλα δικό μου άτομο να μάθει για ποιο λόγο μπήκε η μικρή στη ΜΕΝΝ. Ο ίδιος γιατρός απάντησε στο συνάδελφο μου ότι η μικρή δεν έιχε τίποτα αλλά επειδή το τελευταίο καιρό έχουν ρίξει τις τιμές βρήκαν άλλο νόμιμο μέσο να μαζέψουν λεφτά. Σε εμάς ο ίδιος γιατρός έλεγε ότι την παρακολουθούν να δουν αν θα φαει. Και στο παιδί μέχρι την τρίτη μέρα δεν είχαν κάνει προσπάθεια να το ταίσουν. Του είχαν βάλει μια πιπίλα και μου λέγαν ότι όταν θα τη δούν να προσπαθεί να " φάει " τα χεράκια της τότε θα κάνουν την προσπάθεια. Για να μην σας κουράζω με τις φωνες μας, τις απειλές μας και μετά από άπειρα τηλεφωνήματα του δικού μας παιδιάτρου τελίκα της δώσαν να φάει και άμεσως την βγάλαν και την βάλαν στην απλή παρακολούθηση. Η μικρή φυσικά έτρωγε παρα πολύ. Μια νοσοκομά ( να είναι καλά η κοπέλα) μας είπε ότι έτρωγε 50 γρ σε κάθε γεύμα. Τελικά τη μικρή την βγάλαμε με δικής μας ευθυνη μία μέρα αφότου βγήκα εγώ από το νοσοκομείο. Και αυτό γιατί όταν πήγαμε να την δούμε στο επισκεπτήριο η παιδιάτρος με ένα ύφος μας λέει ότι η μικρή παεί καλά και παρακολουθουν πως τα παέι με το γάλα. Ο άντρας μου τσατίζεται γιατί τα ίδια μας λέγαν όλες τις ημέρες και την ρωτάει " πόσο τρώει η μικρή και πόσα κιλά είναι" Και αυτή μας απαντάει" ε τρωέι απλα το παρακολουθούμε" . Εκείνη τη στιγμή απαιτήσαμε να μας πει συγκεκριμένα τι τρώει ανα πόσες ώρες και όταν ενημερωθήκαμε και μετά από επικοινωνία με το δικός μας παιδιάτρο τους ανακοινωσαμε ότι την πάιρνουμε. Φυσικά δεν τους άρεσε καθόλου και το δείξαν. Αλλα δεν αντέξαμε την κοροιδια άλλου. Θέλαν να την κρατήσουν σύνολο μια βδομάδα. Η μικρή είναι τώρα μια χαρά και πάρα πολύ λαίμαργη. Εγώ αυτό που θέλω να σας πω είναι να το ψάχνετε το θέμα όσο περισσότερο μπορείτε. Τα μεγάλα νοσοκομεία προσπάθούν από παντού να μαζέψουν χρήματα. Προσέχτε. Εγώ στερήθηκα τη μικρή τις πρώτες μέρες ...Να απαιτείται να μάθετε τα πάντα ακόμα και αν δεν σας ενημερώνουν!!!

Ακριβως τα ιδια εζησα και εγω η μικρη 36 εβδομαδων 2.700 χωρις κανενα αλλο προβλημα. Το λαθος στην δικη μας περιπτωση ειναι οτι δεν καναμε φασαρια και την αφησαμε να μεινει μεσα 8 μερες , 8 εφιαλτικες μερες για εμενα και την μικρη που στερηθηκε την αγκαλια της μαμας της , 8 μερες που καθε μερα την εβλεπα μελανιασμενη και σε αλλο σημειο απο τα τρυπηματα γιατι οπως μου ελεγαν ηταν ζωηρη και πεταγε τους ορους , κι εμενα 3 μερες αταιστο να κλαιει συνεχεια και να την μπουκωνουν με πιπιλες, και τι παραξενο την πρωτη φορα που την ταισα στην παρακολουθηση η μικρη ηπιε 70 μλ με την μια χωρις να κουραστει ουτε λεπτο. Τελικα τηνπηραμε και το κοριτσακι μας ειναι μια χαρα ειναι 5,5 μηνων και 8 κιλα με φοβερη αναπτυξη, το κακο ομως που μας εκαναν εκει μεσα , οι 8 μερες που ζησαμε η μια μακρυα απο την αλλη δεν θα αλλαξουν ποτε. Μακαρι να ηξερα ενα τροπο να τους κυνηγησω, να μαθουν ολες οι μελλουσες μανουλες τι εστι Ιασω γιατι για εκεινους μπορει να ειμαστε 300 ευρω την ημερα ομως για εμενα το τρυπημενο και βασανισμενο παιδι μεσα στην θερμοκοιτιδα ητανε τομωρο μου.

my_Kelly
27-06-10, 11:33
Η μικρή μου γεννήθηκε 35+4 εβδομάδες με καισαρική. Λόγω του ότι είχα παρουσιάσει διαβήτη κύησης γνώριζα από πριν πως θα έμπαινε για ένα εικοσιτετράωρο στην παρακολούθηση. Τελικά το μωρό μου έμεινε στην "παρακολούθηση" τις 3 από τις 4 βραδιές που έμεινα στο Μητέρα, χωρίς να έχει απολύτως τίποτα από ό,τι κατάλαβα. Το παιδί μου το έβλεπα στα επισκεπτήρια και ήταν απολύτως καλά. Μου έλειπε φοβερά, έβλεπα τις διπλανές μου στο δωμάτιο να ταϊζουν τα μωράκια τους και για να μην τρελαθώ έφευγα και περπατούσα στους διαδρόμους ξημερώματα..παρόλο που πονούσα από την καισαιρκή.
Τελικά κατάλαβα πως την κράτησαν μέσα για τα λεφτά, αυτά που έτσι κι αλλιώς θα τα πάρεις πίσω από το ΙΚΑ απότε σου λέει "γιατί να μην το κάνουμε?" Όταν "ξύπνησα" κι εγώ λοιπόν και άρχισα να απαιτώ έντονα να βγει το παιδί μου, η αρχιπαιδίατρος εκει πέρα τσαντίστηκε και μας είπε "τι θα γίνει μ'εσάς όλο ρωτάτε, κι εσείς και η μαία σας και ο γυναικολόγος σας". Μα το θεό, μου ήρθε να την πλακώσω στα χαστούκια..
Τελικά την έφεραν στον όροφό μου την τελευταία βραδιά.

Αυτοί κέρδισαν κάποια λίγα λεφτά παραπάνω αλλά εγώ έχασα τις πρώτες μέρες του παιδιού μου, δεν κατάφερα ποτέ να θηλάσω γιατί δεν την είχα για να την βάλω στο στήθος μου και το μωρό μου ένιωσε τη μοναξιά από τις πρώτες ώρες της ζωής της. Για πείτε μου, πόσο κοστίζει αυτό?????

xara1
27-06-10, 19:55
Φαντάζεστε πόσο λεφτά έχουν φαγωθεί από το ΙΚΑ με αυτό το τρόπο? Οκ εμείς θα τα πάρουμε πίσω αλλά με αυτό το τρόπο ξεζουμίζουν έναν οργανισμό. Οι παραπάνω κοπέλες έχουν δίκιο. Όταν όλες είχαν τα μωρά τους δίπλα εμείς τα βλέπαμε πίσω από ένα γυαλί αντιμετωπίζοντας τις ειρωνίες των γιατρών. Μας στέρησαν τις πρώτες μέρες. Θα το πω ξανά. Να απαιτείται πάντα να μάθετε όλες τις λεπτομέρειες για τα μωρά σας. Από το πόσο πίνει έως και ακόμα και το όνομα του γιατρού που το παρακολουθεί. Εμένα δεν θέλανε καν να μου πουν το όνομα τους. Πρέπει να σταματήσει αυτή η κοροιδιία πια. Φυσικά υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος που κάποιο μωράκι θα χρειαστεί να μπει στη ΜΕΝΝ. Άλλο το ένα και άλλο η κοροιδία και όλα για τα χρήματα.

mitsi1
27-06-10, 22:52
Απαραδεκτα ολα αυτα που διαβαζω...Να υποβαλουν τις μανουλες σε μια τετοια ψυχοφθορα διαδικασια, οπως ειναι αυτη της μενν, την οποια εζησα για 25 μερες, ειναι απλα φρικτο...θελουν ξυλο κατι τετοιοι ανθρωποι!!!!!!!!!!!!!

lineal
16-07-10, 19:42
Καλησπερα,
η δικη μου ιστορια δεν εχει τελειωσει,αλλα κοντευει και ευχομαι την επομενη εβδομαδα να εχω το μωρακι μου αγκαλια.
Γέννησα στις 9/7/10 στο νοσοκομειο σερρων με καισαρικη κανοντας ραχιαια.
Στις 10 και 10 βγηκε ο μπομπιρας και αμεσως ακουσα το κλαματακι του.
Οι μαιες ηταν πολυ καλες,υποστηρικτικες και με βοηθησαν με το χιουμορ τους να μη χασω τη ψυχραιμια μου ουτε στιγμη.
Αφου με πηγαν στο δωματιο μου στις 11.30 περιπου,περιμεναμε ολοι μας τον μπεμπη,ομως η οικογενεια προλαβε και τον ειδε αφου μολις γεννησα η μαια τον εβγαλε να τον δουν.
Η ωρα ομως περνουσε και το μωρο δε μου το φερναν και μενα με ζωναν τα φιδια.
Καταλαβα οτι κατι τρεχει και παρακαλουσα τους παντες να πανε να ρωτησουν,ομως αυτοι με λεγαν οτι επειδη ειναι παρασκευη μαλλον οι μαιες θα χουν κι αλλες δουλειες και γιαυτο αργησαν-αυτα με τα λεγαν οι συγγενεις μου
Η ωρα πηγε 2 το μεσημερι,καμμια ενημερωση,αφου η προισταμενη-κατα τα λεγομενα του αντρος μου ελεγε οτι οπου να ναι θα το φερουν.
Με τα πολλα και μαλλον στη τυχη ενημερωσαν τον αντρα μου απο το τμημα παιδιατρικης οτι το παιδι ειχε προβλημα με την αναπνοη του και μπηκε θερμοκοιτιδα και το βραδυ ή αυριο θα μου το φερουν.
Ολα καλα,μπορουσαμε να περιμενουμε μια μερα.
Οι συγγενεις φυγανε,η συνοδος μου εφυγε,αφου ενιωθα μια χαρα-ευτυχως δε πονουσα καθολου και ετσι περασε το βραδυ.
Την αλλη μερα κι ενω περιμενα απο ωρα σε ωρα το παιδι,ερχεται ενας παιδιατρος,φοβισμενος και μαγκωμενος.Ηρθε σταθηκε μπροστα μου,με κοιταει,τον κοιταω και με λεει:"Ειμαι ο παιδιατρος"
εγω:"ναι;"
"το παιδι θα παει στο Ιπποκρατειο" μου λεει
και γω εμεινα σεκος.
"Ποτε θα παει;"
"Σε καμμια ωρα με το ασθενοφορο,αν θελει ο αντρας σας να παει πιο μπροστα με το αμαξι εκει"
"Μπορω να το δω;" ρωταω και μου απαντησε πως ναι.
Περιμενα ομως τον αντρα μου γιατι ειχα και τον καθετηρα,φορουσα και κεινη την τεραστια πανα και οσο να ναι χρειαζομουν βοηθεια.
Ο αντρας μου, πριν προλαβω να του πω τι συνεβη, συναντησε τον ιδιο τον παιδιατρο απ εξω και του ειπε πως του εχει καλα νεα.
"Τι νεα;"ρωταει ολο χαρα ο αντρας μου
"Το παιδι θα παει στο Ιπποκρατειο"
Σεκος και ο αντρας μου.
Ερχεται και παμε μαζι να δουμε το μωρο.Εκει εγω κλαμα,οι μαιες ή νοσοκομες-δε ξερω τι ηταν-αμιλητες να μη ξερουν τι να με πουν,λες και δεν ηξεραν τι τρεχει και τι θα γινει με το μωρο και να μη τα πολυλογω ειδα λιγο τον μπεμπη μου και ξαναπηγα στο δωματιο,οπου τυχαια ηταν ενας αλλος παιδιατρος,που ενημερωνε την διπλανη μου για το μωρο της και εδινε οδηγιες για διαφορα.
Ρωτησα και αυτον και με ειπε οτι καλυτερα να παει το παιδι Ιπποκρατειο,γιατι εδω-στο νοσοκομειο σερρων-δεν υπαρχει πολυ προσωπικο και πως τις προαλλες ενα παιδι στη θερμοκοιτιδα εκανε εμετο και δε το ειδε κανεις και παραλιγο να κανει αναρροφηση.Και πως το παιδι μου δεν εχει και τπτ αλλα καλυτερα στο Ιπποκρατειο.Αυτο με ησυχασε για λιγο.
Εν τω μεταξυ η κοπελα διπλα μου χαρακτηρισε τον πρωτο παιδιατρο που με ειπε τα νεα για το Ιπποκρατειο απαραδεκτο ετσι οπως μου το ειπε.Το ιδιο πιστευω και γω.
Επειδη τον γιατρο μου,που με ξεγεννησε σαββατοκυριακο ηταν απιθανο να τον δω,πηρα τηλ τη γυναικολογο μου που ειχα απ εξω και με καθησυχασε οτι αυτο ειναι κατι που συμβαινει και πιθανως να ειναι απο το διαβητη που ειχα.Λανθανοντας διαβητης παρακαλω.
Πηρα και την εξωτερικη ενδοκρινολογο και με καθησυχασε κι αυτη.Μου ειπε οτι δεν ειναι κατι που δε συμβαινει,να μη στεναχωριεμαι και το μωρο θα ειναι καλα σε λιγες μερες.Να ναι καλα οι γυναικες.Με καθησυχασαν,γιατι απο το νοσοκομειο δε πηρα μια πληροφορηση του τι συμβαινει.
Το μωρο το πηγαν Ιπποκρατειο,ειχε μασκουλα που επαιρνε ανασα και την επομενη μερα,κυριακη,με ειπαν οτι διασωληνωθηκε.
Παγωσα οταν το μαθα.
Εδω να αναφερω οτι ο αντρας μου μου αποκρυψε το γεγονος οτι στο Ιπποκρατειο του ειπαν για το ενδεχομενο διασωληνωσης για να μη στεναχωρηθω,ομως κακως εκανε οπως του ειπα,γιατι μετα οταν μου το πληροφορησαν νομιζα οτι παει χειροτερα.
Τελος παντων μη ξεροντας τι να κανω,πηρα μια φιλη τηλεφωνο που ο αφελφος της σπουδασε ιατρικη παιδιατρικη.Το παιδι με εξηγησε οτι δεν ειναι κατι ανησυχητικο και σε λιγες μερες μαλλον θα ειναι καλα.Επισης η φιλη μου ειχε γνωστο στο Ιπποκρατειο που ομως δυστυχως ελειπε σε διακοπες,ομως με ειπε οτι θα κοιταζε τι μπορουσε να κανει.Ολα αυτα με δωσαν κουραγιο.
Εν τω μεταξυ οι επισκεψεις απο φιλους και συγγενεις στο νοσοκομειο ηταν για μενα επιπονες,δεν ηθελα ΚΑΝΕΝΑΝ,ομως τι να γινει δε μπορουσα να τους διωξω,ετσι φορουσα το χαμογελο μου και μαλλον εγω τους εδινα κουραγιο:)
Τη δευτερα η φιλη μου με πηρε τηλ.και με ειπε οτι ο γνωστος της στο Ιπποκρατειο της ειπε οτι το παιδι ειναι καλα,απλα του ελειπες ενας παραγοντας (;) τον οποιο αναπληρωσαν στο Ιπποκρατειο,οτι θα βγει απο την εντατικη και θα τον εχω συντομα.
Μονο που δε χορεψα οταν το ακουσα.
Προς το μεσημερι ειδα να περναει ο γιατρος μου,με χαιρεταει,τον ρωταω"τι εγινε με το παιδι μου γιατρε;"
"τι εγινε;"με ρωταει κι αυτος
"δε το χω δει καθολου,μπηκε κατευθειαν θερμοκοιτιδα κι απο κει Ιπποκρατειο"
"Δε ξερω τιποτε"η απαντηση του"δε με ενημερωσαν,κατσε να παω να μαθω"
Τι του λες τωρα;
Επιστρεφει και με λεει οτι απο τον διαβητη το μωρο επειδη ηταν σε "γλυκο"περιβαλλον συνηθισε και μολις βγηκε επεσαν οι σφυγμοι του και θα περασει και θα παει καλα τωρα.
Σε λιγο μου ξαναρχεται με τη παιδιατρο
Τον ρωτησα εκεινη την ωρα οτι δε θα πρεπε αφου ηξερε οτι εχω διαβητη να κανουν μια ενεση τον μικρο με το που γεννηθηκε για να μη κανει υπογλυκαιμια;
με λεει πως τελικα δεν ηταν αυτο και η παιδιατρος με ειπε πως εξαιτιας του διαβητη και του υποθυροειδισμου μου το παιδι παρουσιασε αναπνευστικη ανεπαρκεια οχι μολις γεννηθηκε αλλα μετα και θα γινει καλα.
Οπως καταλαβαινετε 100 διαφορετικες εξηγησεις
Ομως εγω ξαναρωτησα τη γυναικολογο μου και την ενδοκρινολογο μου, οι οποιες με ειπαν πως αλοιμονο αν φταιει ο θυροειδης,αφου σχεδον ο μισος πληθυσμος εχει θυροειδη και πως μαλλον με το που βγηκε ο μικρος θα επαθε αναρροφηση και πως μαλλον αυτο θα φταιει σε συνδυασμο και με το διαβητη.
Τη τριτη βγηκα και πηγα κατευθειαν θεσσαλονικη να δω το γιαβρι μου.
Μολις τον ειδα ηρεμησα και η απο κει ενημερωση με βοηθησε πολυ γιατι ειδα οτι εχω να κανω με γιατρους.
Φυσικα καθημερινα μεχρι να παω επαιρνα τηλ πρωι απογευμα και χωρις να δειξουν οι ανθρωποι οτι τους κουρασα με ενημερωναν για τη πορεια του μωρου μου.
Η διπλανη μου που γεννησαμε ιδια μερα-αυτη πιο νωρις-με βοηθησε παααρα πολυ.Επισης η μητερα της που καθοταν ολη μερα να τη βοηθαει επισης με βοηθησε.
Συζητουσαμε για διαφορα,γελουσαμε,με διναν κουραγιο και γενικα ηταν μεγαλη η βοηθεια τους.Μολις χωριστηκαμε δωσαμε ραντεβου μολις σαραντησουμε να παμε σε παιδοτοπο με τα μικρουλια μας:)
Σημερα που γραφω εχει περασει μια βδομαδα που γεννησα,ο μικρος αναπνεει μονος του,αυριο θα παω να του δωσω γαλατακι,που ξεκινησα να βγαζω με θηλαστρο και να αποθηκευω στη καταψυξη και με ειπαν οτι μαλλον την επομενη εβδομαδα θα παρω τον μικρο σπιτι.
Δυο φορες εχω παει μεχρι τωρα να δω τον μικρο μου.Τη μια ηταν σε ανοιχτη θερμοκοιτιδα λογω του οτι ηταν διασωληνομενος,την αλλη σε κλειστη,αφου του βγαλαν τα σωληνακια.
Δε τον εχω παρει ακομα αγκαλια,αλλα πιστευω αυριο που θα τον ταισω να τον κρατησω:)
Πιστευω πως αν ειχα εξαρχης την καταλληλη πληροφορηση για το τι συμβαινει και τι μπορει να συμβει στο μωρο-δηλ οτι εξαρχης επρεπε να με πουν οτι το παιδι ειναι για αυτους τους λογους στη θερμοκοιτιδα,τι πιθανοτητες υπαρχουν να μεινει μεσα,ποσες μερες,οτι υπαρχει πιθανοτητα να παει ιπποκρατειο-θα ημουν πιο ησυχη και δε θα περνουσαμε τετοιο ζορι με τον αντρα μου και γενικα ολοι μας.

Θελω να πω σε ολους τους γονεις που περνανε τα ιδια σε καλυτερη κατασταση ή χειροτερη,υπομονη,πιστη στο μωρο τους οτι θα τα παει μια χαρα και απ οπου μπορουν να παρουν μια πληροφορια,μια κουβεντα που να δινει θαρρος να το κανουν γιατι ειλικρινα βοηθαει απο το να φτασεις να τρελαθεις.
Μη μπαινετε στο τρυπακι να εξηγειτε σε γνωστους και φιλους τι συμβαινει κι ας εχουν ολη τη καλη διαθεση.
Προσπαθηστε να δινετε οσο δυνατον λιγοτερες πληροφοριες πχ"παει καλα το μωρο" ή "παει σταθερα" ή αν δεν αντεχετε μη σηκωνετε καν το τηλεφωνο.οπως εγω σε ορισμενες περιπτωσεις.
ειναι δικαιωμα σας.
Να ξερετε ολα θα παν καλα και να μη το βαζετε κατω,η απελπισια ειναι οτι χειροτερο για το μικρουλι σας,αυτες τις στιγμες θελει δυναμη.
Οταν θελετε να κλαψετε να κλαιτε,εκτονωνει την ενταση που νιωθετε,ετσι τουλαχιστον γινοταν με μενα και μετα το κλαμα εβλεπα πιο καθαρα.
Λοιπον αυτα απο μενα.
Χιλια συγνωμη αν κουρασα με το μεγαλο ποστ μου.

Ελπιζω την αλλη βδομαδα να γραφω και να κραταω αγκαλια τον μικρο μου...:)

lineal
16-07-10, 19:48
να πω πως γεννησα 38η εβδομαδα,ο μικρος γεννηθηκε 3.080 γραμμαρια

mitsi1
17-07-10, 17:52
Σου ευχομαι συντομα να μας ξαναγραψεις κρατωντας τον μπομπιρακο σου αγκαλια!!!!! Να σας ζησει...Τι να πω για οσα γραφεις, ειναι απλα τραγικο να μην υπαρχει σωστη ενημερωση στους γονεις για ενα τοσο σοβαρο ζητημα, αλλα εξηγησεις και δικαιολογιες διαφορες ή καθολου ενημερωση απο ανθρωπους που θελουν να λεγονται γιατροι...Ειναι λυπηρο ολο αυτο...υπομονη καλη μου και συντομα θα παρεις τον μπεμπακο σου στο σπιτι σας και ολα αυτα θα ξεχαστουν...οπως ξεχασα και γω τη δικη μας περιπετεια, σε 10 μερες ακριβως η μπεμπουλα μου γινεται 1 ετους, απιστευτο μου φαινεται...Περυσι τετοια εποχη ημουν χαλια και φετος καμαρωνω ενα ζιζανιο απεριγραπτο!!!!!!!!!!!! και παλι να σας ζησει!!!!

ιανουαριος 2010
18-07-10, 00:45
Καλησπερα,
η δικη μου ιστορια δεν εχει τελειωσει,αλλα κοντευει και ευχομαι την επομενη εβδομαδα να εχω το μωρακι μου αγκαλια.
Γέννησα στις 9/7/10 στο νοσοκομειο σερρων με καισαρικη κανοντας ραχιαια.
Στις 10 και 10 βγηκε ο μπομπιρας και αμεσως ακουσα το κλαματακι του.
Οι μαιες ηταν πολυ καλες,υποστηρικτικες και με βοηθησαν με το χιουμορ τους να μη χασω τη ψυχραιμια μου ουτε στιγμη.
Αφου με πηγαν στο δωματιο μου στις 11.30 περιπου,περιμεναμε ολοι μας τον μπεμπη,ομως η οικογενεια προλαβε και τον ειδε αφου μολις γεννησα η μαια τον εβγαλε να τον δουν.
Η ωρα ομως περνουσε και το μωρο δε μου το φερναν και μενα με ζωναν τα φιδια.
Καταλαβα οτι κατι τρεχει και παρακαλουσα τους παντες να πανε να ρωτησουν,ομως αυτοι με λεγαν οτι επειδη ειναι παρασκευη μαλλον οι μαιες θα χουν κι αλλες δουλειες και γιαυτο αργησαν-αυτα με τα λεγαν οι συγγενεις μου
Η ωρα πηγε 2 το μεσημερι,καμμια ενημερωση,αφου η προισταμενη-κατα τα λεγομενα του αντρος μου ελεγε οτι οπου να ναι θα το φερουν.
Με τα πολλα και μαλλον στη τυχη ενημερωσαν τον αντρα μου απο το τμημα παιδιατρικης οτι το παιδι ειχε προβλημα με την αναπνοη του και μπηκε θερμοκοιτιδα και το βραδυ ή αυριο θα μου το φερουν.
Ολα καλα,μπορουσαμε να περιμενουμε μια μερα.
Οι συγγενεις φυγανε,η συνοδος μου εφυγε,αφου ενιωθα μια χαρα-ευτυχως δε πονουσα καθολου και ετσι περασε το βραδυ.
Την αλλη μερα κι ενω περιμενα απο ωρα σε ωρα το παιδι,ερχεται ενας παιδιατρος,φοβισμενος και μαγκωμενος.Ηρθε σταθηκε μπροστα μου,με κοιταει,τον κοιταω και με λεει:"Ειμαι ο παιδιατρος"
εγω:"ναι;"
"το παιδι θα παει στο Ιπποκρατειο" μου λεει
και γω εμεινα σεκος.
"Ποτε θα παει;"
"Σε καμμια ωρα με το ασθενοφορο,αν θελει ο αντρας σας να παει πιο μπροστα με το αμαξι εκει"
"Μπορω να το δω;" ρωταω και μου απαντησε πως ναι.
Περιμενα ομως τον αντρα μου γιατι ειχα και τον καθετηρα,φορουσα και κεινη την τεραστια πανα και οσο να ναι χρειαζομουν βοηθεια.
Ο αντρας μου, πριν προλαβω να του πω τι συνεβη, συναντησε τον ιδιο τον παιδιατρο απ εξω και του ειπε πως του εχει καλα νεα.
"Τι νεα;"ρωταει ολο χαρα ο αντρας μου
"Το παιδι θα παει στο Ιπποκρατειο"
Σεκος και ο αντρας μου.
Ερχεται και παμε μαζι να δουμε το μωρο.Εκει εγω κλαμα,οι μαιες ή νοσοκομες-δε ξερω τι ηταν-αμιλητες να μη ξερουν τι να με πουν,λες και δεν ηξεραν τι τρεχει και τι θα γινει με το μωρο και να μη τα πολυλογω ειδα λιγο τον μπεμπη μου και ξαναπηγα στο δωματιο,οπου τυχαια ηταν ενας αλλος παιδιατρος,που ενημερωνε την διπλανη μου για το μωρο της και εδινε οδηγιες για διαφορα.
Ρωτησα και αυτον και με ειπε οτι καλυτερα να παει το παιδι Ιπποκρατειο,γιατι εδω-στο νοσοκομειο σερρων-δεν υπαρχει πολυ προσωπικο και πως τις προαλλες ενα παιδι στη θερμοκοιτιδα εκανε εμετο και δε το ειδε κανεις και παραλιγο να κανει αναρροφηση.Και πως το παιδι μου δεν εχει και τπτ αλλα καλυτερα στο Ιπποκρατειο.Αυτο με ησυχασε για λιγο.
Εν τω μεταξυ η κοπελα διπλα μου χαρακτηρισε τον πρωτο παιδιατρο που με ειπε τα νεα για το Ιπποκρατειο απαραδεκτο ετσι οπως μου το ειπε.Το ιδιο πιστευω και γω.
Επειδη τον γιατρο μου,που με ξεγεννησε σαββατοκυριακο ηταν απιθανο να τον δω,πηρα τηλ τη γυναικολογο μου που ειχα απ εξω και με καθησυχασε οτι αυτο ειναι κατι που συμβαινει και πιθανως να ειναι απο το διαβητη που ειχα.Λανθανοντας διαβητης παρακαλω.
Πηρα και την εξωτερικη ενδοκρινολογο και με καθησυχασε κι αυτη.Μου ειπε οτι δεν ειναι κατι που δε συμβαινει,να μη στεναχωριεμαι και το μωρο θα ειναι καλα σε λιγες μερες.Να ναι καλα οι γυναικες.Με καθησυχασαν,γιατι απο το νοσοκομειο δε πηρα μια πληροφορηση του τι συμβαινει.
Το μωρο το πηγαν Ιπποκρατειο,ειχε μασκουλα που επαιρνε ανασα και την επομενη μερα,κυριακη,με ειπαν οτι διασωληνωθηκε.
Παγωσα οταν το μαθα.
Εδω να αναφερω οτι ο αντρας μου μου αποκρυψε το γεγονος οτι στο Ιπποκρατειο του ειπαν για το ενδεχομενο διασωληνωσης για να μη στεναχωρηθω,ομως κακως εκανε οπως του ειπα,γιατι μετα οταν μου το πληροφορησαν νομιζα οτι παει χειροτερα.
Τελος παντων μη ξεροντας τι να κανω,πηρα μια φιλη τηλεφωνο που ο αφελφος της σπουδασε ιατρικη παιδιατρικη.Το παιδι με εξηγησε οτι δεν ειναι κατι ανησυχητικο και σε λιγες μερες μαλλον θα ειναι καλα.Επισης η φιλη μου ειχε γνωστο στο Ιπποκρατειο που ομως δυστυχως ελειπε σε διακοπες,ομως με ειπε οτι θα κοιταζε τι μπορουσε να κανει.Ολα αυτα με δωσαν κουραγιο.
Εν τω μεταξυ οι επισκεψεις απο φιλους και συγγενεις στο νοσοκομειο ηταν για μενα επιπονες,δεν ηθελα ΚΑΝΕΝΑΝ,ομως τι να γινει δε μπορουσα να τους διωξω,ετσι φορουσα το χαμογελο μου και μαλλον εγω τους εδινα κουραγιο:)
Τη δευτερα η φιλη μου με πηρε τηλ.και με ειπε οτι ο γνωστος της στο Ιπποκρατειο της ειπε οτι το παιδι ειναι καλα,απλα του ελειπες ενας παραγοντας (;) τον οποιο αναπληρωσαν στο Ιπποκρατειο,οτι θα βγει απο την εντατικη και θα τον εχω συντομα.
Μονο που δε χορεψα οταν το ακουσα.
Προς το μεσημερι ειδα να περναει ο γιατρος μου,με χαιρεταει,τον ρωταω"τι εγινε με το παιδι μου γιατρε;"
"τι εγινε;"με ρωταει κι αυτος
"δε το χω δει καθολου,μπηκε κατευθειαν θερμοκοιτιδα κι απο κει Ιπποκρατειο"
"Δε ξερω τιποτε"η απαντηση του"δε με ενημερωσαν,κατσε να παω να μαθω"
Τι του λες τωρα;
Επιστρεφει και με λεει οτι απο τον διαβητη το μωρο επειδη ηταν σε "γλυκο"περιβαλλον συνηθισε και μολις βγηκε επεσαν οι σφυγμοι του και θα περασει και θα παει καλα τωρα.
Σε λιγο μου ξαναρχεται με τη παιδιατρο
Τον ρωτησα εκεινη την ωρα οτι δε θα πρεπε αφου ηξερε οτι εχω διαβητη να κανουν μια ενεση τον μικρο με το που γεννηθηκε για να μη κανει υπογλυκαιμια;
με λεει πως τελικα δεν ηταν αυτο και η παιδιατρος με ειπε πως εξαιτιας του διαβητη και του υποθυροειδισμου μου το παιδι παρουσιασε αναπνευστικη ανεπαρκεια οχι μολις γεννηθηκε αλλα μετα και θα γινει καλα.
Οπως καταλαβαινετε 100 διαφορετικες εξηγησεις
Ομως εγω ξαναρωτησα τη γυναικολογο μου και την ενδοκρινολογο μου, οι οποιες με ειπαν πως αλοιμονο αν φταιει ο θυροειδης,αφου σχεδον ο μισος πληθυσμος εχει θυροειδη και πως μαλλον με το που βγηκε ο μικρος θα επαθε αναρροφηση και πως μαλλον αυτο θα φταιει σε συνδυασμο και με το διαβητη.
Τη τριτη βγηκα και πηγα κατευθειαν θεσσαλονικη να δω το γιαβρι μου.
Μολις τον ειδα ηρεμησα και η απο κει ενημερωση με βοηθησε πολυ γιατι ειδα οτι εχω να κανω με γιατρους.
Φυσικα καθημερινα μεχρι να παω επαιρνα τηλ πρωι απογευμα και χωρις να δειξουν οι ανθρωποι οτι τους κουρασα με ενημερωναν για τη πορεια του μωρου μου.
Η διπλανη μου που γεννησαμε ιδια μερα-αυτη πιο νωρις-με βοηθησε παααρα πολυ.Επισης η μητερα της που καθοταν ολη μερα να τη βοηθαει επισης με βοηθησε.
Συζητουσαμε για διαφορα,γελουσαμε,με διναν κουραγιο και γενικα ηταν μεγαλη η βοηθεια τους.Μολις χωριστηκαμε δωσαμε ραντεβου μολις σαραντησουμε να παμε σε παιδοτοπο με τα μικρουλια μας:)
Σημερα που γραφω εχει περασει μια βδομαδα που γεννησα,ο μικρος αναπνεει μονος του,αυριο θα παω να του δωσω γαλατακι,που ξεκινησα να βγαζω με θηλαστρο και να αποθηκευω στη καταψυξη και με ειπαν οτι μαλλον την επομενη εβδομαδα θα παρω τον μικρο σπιτι.
Δυο φορες εχω παει μεχρι τωρα να δω τον μικρο μου.Τη μια ηταν σε ανοιχτη θερμοκοιτιδα λογω του οτι ηταν διασωληνομενος,την αλλη σε κλειστη,αφου του βγαλαν τα σωληνακια.
Δε τον εχω παρει ακομα αγκαλια,αλλα πιστευω αυριο που θα τον ταισω να τον κρατησω:)
Πιστευω πως αν ειχα εξαρχης την καταλληλη πληροφορηση για το τι συμβαινει και τι μπορει να συμβει στο μωρο-δηλ οτι εξαρχης επρεπε να με πουν οτι το παιδι ειναι για αυτους τους λογους στη θερμοκοιτιδα,τι πιθανοτητες υπαρχουν να μεινει μεσα,ποσες μερες,οτι υπαρχει πιθανοτητα να παει ιπποκρατειο-θα ημουν πιο ησυχη και δε θα περνουσαμε τετοιο ζορι με τον αντρα μου και γενικα ολοι μας.

Θελω να πω σε ολους τους γονεις που περνανε τα ιδια σε καλυτερη κατασταση ή χειροτερη,υπομονη,πιστη στο μωρο τους οτι θα τα παει μια χαρα και απ οπου μπορουν να παρουν μια πληροφορια,μια κουβεντα που να δινει θαρρος να το κανουν γιατι ειλικρινα βοηθαει απο το να φτασεις να τρελαθεις.
Μη μπαινετε στο τρυπακι να εξηγειτε σε γνωστους και φιλους τι συμβαινει κι ας εχουν ολη τη καλη διαθεση.
Προσπαθηστε να δινετε οσο δυνατον λιγοτερες πληροφοριες πχ"παει καλα το μωρο" ή "παει σταθερα" ή αν δεν αντεχετε μη σηκωνετε καν το τηλεφωνο.οπως εγω σε ορισμενες περιπτωσεις.
ειναι δικαιωμα σας.
Να ξερετε ολα θα παν καλα και να μη το βαζετε κατω,η απελπισια ειναι οτι χειροτερο για το μικρουλι σας,αυτες τις στιγμες θελει δυναμη.
Οταν θελετε να κλαψετε να κλαιτε,εκτονωνει την ενταση που νιωθετε,ετσι τουλαχιστον γινοταν με μενα και μετα το κλαμα εβλεπα πιο καθαρα.
Λοιπον αυτα απο μενα.
Χιλια συγνωμη αν κουρασα με το μεγαλο ποστ μου.

Ελπιζω την αλλη βδομαδα να γραφω και να κραταω αγκαλια τον μικρο μου...:)
ολα να σας πανε τελεια και γρηγορα στο σπιτακι σας!! να σου ζησει να ειναι γερος σαν τα ψηλα βουνα..:p

souzi201
18-07-10, 19:08
lineal εύχομαι σύντομα να έχεις κοντά σου το μωράκι σου, πολύ σωστό αυτό που λες για τους συγγενείς και φίλους, όσο λιγότερα ξέρουν τόσο καλύτερα κι όπου αισθάνεσαι καλά να παίρνεις υποστήριξη.
Η δική μου εμπειρία έχει ως εξής: έσπασαν τα νερά μου ξαφνικά όταν ήμουν 29 εβδομάδων και 5 ημερών. ευτυχώς πήγα κατευθείαν στο μαιευτήριο και επειδή με έβαλαν αμέσως σε utopar δεν έκανα διαστολή. κατάφερα και έμεινα 16 μέρες στο μαιευτήριο στο κρεβάτι -με απίστευτο άγχος κάθε μέρα να πάρω λίγο χρόνο ακόμη- κι έτσι η μικρούλα μου γεννήθηκε 31 εβδομάδων και 6 ημερών 1400γρ. Ευτυχώς δεν αντιμετώπισε κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, της έβαλαν οξυγόνο μόνο για τις δύο πρώτες ημέρες και μετά η πορεία της ήταν ομαλή μόνο που άργησε λίγο να πάρει το βάρος. έμεινε συνολικά στη ΜΕΝΝ του ΙΑΣΩ 47 μέρες -41 μέρες στις εντατικές και 6 στην απλή παρακολούθηση- και την πήραμε 2040γρ. κι εγώ διάβαζα διάφορα για τις εντατικές και με το παραμικρό ήμουν πάντα ετοιμοπόλεμη! επίσης είμαι σίγουρη ότι ισχύουν στο έπακρο όλα αυτά που περιγράφουν άλλες μανούλες. ωστόσο στη δική μας περίπτωση δεν μπορώ να πω ότι μας κράτησαν παραπάνω ούτε ότι άκουσα τίποτα κουλό. ίσα ίσα κορίτσια αυτό που έβλεπα είναι ότι τα προχωρούσαν τα μωράκια όσο μπορούσαν πιο γρήγορα, π.χ. αν κάποιο πρηζόταν η κοιλίτσα του και του έκοβαν τη σίτιση, την ίδια μέρα θα προσπαθούσαν ξανά αν έβλεπαν την παραμικρή βελτίωση αυτό το είδα με τα μάτια μου. κι επίσης, πράγμα σπάνιο μάλλον, ήταν υπέρ του μητρικού θηλασμού και το προωθούσαν, ότι απορίες είχες μπορούσες να συζητήσεις με την προϊσταμένη -εμένα η μικρή μου δεν ήπιε ξένο, έβγαζα το γάλα μου και το πήγαινα και της το έδιναν και μέχρι τώρα πίνει δικό μου -τώρα άρχισα να τη βάζω και στο στήθος σιγά σιγά.
Δύο πράγματα μου φάνηκαν απαράδεκτα: το ένα ότι κάποιοι γιατροί (έχει πάρα πολλούς), προφανώς επειδή ήταν πολλά τα μωρά, κάποιες φορές δεν σου έκαναν καλή ενημέρωση -οι μαίες ήξεραν καλύτερα π.χ. πόσο τρώει το μωράκι κάθε μέρα και δεύτερον, μερικές φορές είχαν έλλειψη από κάποια πράγματα, απλά μεν, βασικά δε π.χ. την πετσετούλα που βάζουν πάνω από τη θερμοκοιτίδα ή αυτά τα στρογγυλά στρωματάκια που τα βάζουν μέσα τα μωράκια και είναι σαν *******. δεν μπορώ να διαννοηθώ ότι σε ένα τέτοιο πανάκριβο νοσοκομείο έχουν έλλειψη από τέτοια είδη όσα μωράκια κι αν είναι. αυτά έχω να παρατηρήσω, είμαι σίγουρη ότι ισχύουν και όλα τα υπόλοιπα, ίσως να μην μου έτυχαν εμένα. πιστεύω ότι παίζει ρόλο και ο γιατρός που έχει κανείς σε όλα αυτά. πάντως είναι εξαιρετικά τραυματικό για μια μανούλα να είναι μακριά από το μωράκι της και όλο αυτό που πλένεσαι και αποστειρώνεσαι για να δεις το μωράκι σου και που περιμένεις να στην ουρά, εμένα μου φαινόταν ότι δεν θα περάσει ποτέ ο καιρός για να βγούμε από κει και να την πάρω κοντά μου. τουλάχιστον είχε ένα πρόγραμμα που το λένε kangouro care και σου έδιναν το μωράκι αγκαλίτσα σε γυμνό σώμα ώστε να νοιώθει την επαφή, οπότε όταν πέρασε τα 1500γρ την έπαιρνα που και που, κάτι ήταν κι αυτό. Την πρώτη φορά που την πήρα με πήραν αμέσως τα ζουμιά θυμάμαι και όλο με ρώταγαν οι μαίες αν είμαι κρυωμένη :cry: ευτυχώς, τέλος καλό όλα καλά, τώρα την έχουμε στο σπίτι ένα μήνα και κάτι και είναι μια χαρά, παίρνει και βάρος. εύχομαι σε όλες τις μανούλες με προωράκια να τα κρατήσουν στην αγκαλιά τους χωρίς την απαίσια πράσινη ρόμπα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα

lineal
24-07-10, 12:51
Σας ευχαριστω πολυ κοριτσια:)
τον μπομπιρακο τον πηρα τη τριτη και αυτη τη στιγμη κοιμαται μεσα.ειμαι τοοσο πολυ χαρουμενη!

σουζη χαιρομαι που ολα πηγαν καλα.
αυτο το kangouro care πολυ ωραιο με ακουγεται.
οντως το να εισαι στη σειρα,να πλενεσαι και να αποστειρωνεσαι για να δεις το μωρο σου,ειναι τραυματικο,αλλα ολα ξεχνιουνται μολις το παρεις αγκαλια,εκεινη τη στιγμη ειναι για σενα και για το μωρο,ολοι οι αλλοι λες και εξαφανιζονται.

θελω να πω για ακομα μια φορα κουραγιο και υπομονη σε οσους περνουν τα ιδια και πως ευχομαι απο τα βαθη της ψυχης μου ολα να παν καλα

souzi201
25-07-10, 12:20
lineal μπράβο που πήρες το μωράκι σου :grin::grin: άντε τώρα θα αναπληρώσετε το χαμένο χρόνο...εγώ τις πρώτες μέρες που την έπαιρνα αγκαλιά όλο με έπαιρναν τα ζουμιά, μετά όμως συνειδητοποιείς ότι όλα τέλειωσαν και σου περνάει. και πάλι να σου ζήσει κοπέλα μου :p

mariangelina
26-07-10, 10:31
Θα ήθελα να καταθέσω και τη δική μου εμπειρία. Διαβάζω όσα γράφετε και το μόνο που ευχομαι είναι όλες οι μανούλες να κρατήσουν σύντομα τα αγγελούδια τους στην αγκαλιά τους στο σπίτι τους. Η δικη μου περιπέτεια ακόμα δεν έχει τελειώσει...Την περίοδο της λοχείας δεν την κατάλαβα. Το μωράκι μπήκε στο Παίδων αμέσως μετά τη γέννηση του με Υποψία λοίμωξης...Του έδωσαν αντιβίωση για 15 ημέρες, τώρα ψάχνουν να βρουν γιατί δεν πάιρνει ικνοποιητικό βάρος...έχουν περάσει ήδη 25 ημέρες κι ακόμα διάγνωση δεν υπάρχει...Κοιμάμαι με lexotanil. Εχω χάσει τις πρωτες ημέρες του παιδιού μου και αυτό δεν αναπληρώνεται με τιποτα στον κόσμο. Είναι έυκολο να λές στον άλλο κάνε υπομονή. Τα λόγια είναι εύκολα σ' αυτες τις περιπτώσεις. Δεν θέλω πια να μιλάω σε κανέναν. Οι περισσότεροι ρωτουν από περιέργεια και δεν τους αντέχω. Δυστυχως δεν υπάρχει κανένας απολύτως να με στηρίξει. Προσπάθω λοιπον μόνη μου. Η μόνη στιγμή που αισθάνομια ότι ολος ο κόσμος είναι δικός μου είναι όταν παιρνω το μωράκι μου στην αγκαλιά την ώρα του επισκεπτηρίου....

lineal
31-07-10, 13:24
αχ μαριαντζελινα πολυ στεναχωρηθηκα με οσα διαβασα.
καταλαβαινω απολυτα το ψυχισμο σου,που δε θες να μιλας σε κανενα και δε τους αντεχεις.
το μωρο δεν εχει παρει βαρος καθολου οσο ειναι στο παιδων;
αν εχεις νεα θα ηθελα πολυ να μαθω.
ευχομαι ολα να παν καλα και να μην ανησυχεις για το χαμενο χρονο,θα δεθειτε και με το παραπανω οταν παρεις το μωρακι σου στο σπιτι:)
ευχομαι να ειναι πολυ συντομα

mariangelina
03-08-10, 11:03
αχ μαριαντζελινα πολυ στεναχωρηθηκα με οσα διαβασα.
καταλαβαινω απολυτα το ψυχισμο σου,που δε θες να μιλας σε κανενα και δε τους αντεχεις.
το μωρο δεν εχει παρει βαρος καθολου οσο ειναι στο παιδων;
αν εχεις νεα θα ηθελα πολυ να μαθω.
ευχομαι ολα να παν καλα και να μην ανησυχεις για το χαμενο χρονο,θα δεθειτε και με το παραπανω οταν παρεις το μωρακι σου στο σπιτι:)
ευχομαι να ειναι πολυ συντομα
lineal σ' ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου...Ευτυχως το μωράκι άρχισε να παιρνει βάρος αλλά έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας...Οπως σου είπα η μόνη χαρα είναι όταν το κρατάω στην αγκαλίτσα μου τις ώρες του επισκεπτηρίου. Είναι δυσκολες οι στιγμές αυτές για κάθε μάνα. Δίνω κουράγιο στον εαυτό μου. Κανεις δε μπορεί να σε στηρίξει...μόνο ο εαυτός σου.

souzi201
03-08-10, 12:48
Mariangelina μου να σου ζήσει το μωράκι σου και σου εύχομαι γρήγορα να το πάρεις κοντά σου. δυστυχώς το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι υπομονή και όσο το δυνατόν θετικές σκέψεις. το δύσκολο είναι ότι ο χρόνος και οι μέρες κυλούν βασανιστικά αργά. . στο λέω εγώ που πήγαινα πρωί-απόγευμα στη ΜΕΝΝ για 47 μέρες και δεν μπορούσα ούτε να την πάρω αγκαλίτσα τη μικρούλα μου. ωστόσο τα δύσκολα κάποια στιγμή τελειώνουν, ο χρόνος θέλει δεν θέλει κυλάει τελικά. προσπάθησε να είσαι όσο το δυνατόν καλύτερα, σκέψου ότι το μωράκι σου σε χρειάζεται δυνατή όταν θα έρθει με το καλό στο σπίτι Think pink :)

lineal
12-08-10, 21:08
όλα θα παν καλα.
οπως με ειπε και μια φιλη στο νοσοκομειο οταν περνουσα τις δικες μου δυσκολιες "μονο η μανα νιωθει ποτε το παιδι της θα γινει καλα"
και προσπαθουσα με ολο μου το ψυχισμο να δινω κουραγιο σε μενα και το μπεμπη μου κι ας ηταν μακρια.
μονο εσυ ξερεις και νιωθεις το παιδακι σου.
εσυ ξερεις οτι θα γινει καλα,να εισαι σιγουρη γιαυτο;)

lineal
20-08-10, 22:28
τελικα τι να εγινε με την mariangelina;

mariangelina
21-08-10, 12:05
τελικα τι να εγινε με την mariangelina;
Κουκλίτσα μου σ' ευχαριστω για το ενδιαφέρον σου. Βγήκαμε από το νοσοκομείο πριν από 15 ημέρες και πινουμε το γαλατάκι κας για να γίνουμε μεγάλοι άντρες!!!! Μια μέρα θα σας γράψω αναλυτικά τι πέρασαμε μέσα στο νοσοκομείο...προς το παρον θέλω να τα αφήσω όλα πίσω μου και να ασχοληθώ με το αντράκι μου. Εχασα τόσες πολυτιμες στιγμές και θέλω να χορτάσω το παιδάκι μου. Πολλα φιλια και κουράγιο σε όλους τους γονεις που βρίσκονται στο διάδρομο ενος νοσοκομείου περιμένοντας στο επισκεπτήριο να δουν τα παιδάκια τους.

souzi201
22-08-10, 00:40
Μπράβο mariangelina! Κι εγώ έμπαινα να δω νέα χι χι :mrgreen:
Να σου ζήσει και πάλι! αντε τώρα τέλειωσαν όλα και θα χαρείτε ανενόχλητοι τις αγκαλίτσες και τα φιλάκια σας :D

lineal
23-08-10, 00:15
Κουκλίτσα μου σ' ευχαριστω για το ενδιαφέρον σου. Βγήκαμε από το νοσοκομείο πριν από 15 ημέρες και πινουμε το γαλατάκι κας για να γίνουμε μεγάλοι άντρες!!!! Μια μέρα θα σας γράψω αναλυτικά τι πέρασαμε μέσα στο νοσοκομείο...προς το παρον θέλω να τα αφήσω όλα πίσω μου και να ασχοληθώ με το αντράκι μου. Εχασα τόσες πολυτιμες στιγμές και θέλω να χορτάσω το παιδάκι μου. Πολλα φιλια και κουράγιο σε όλους τους γονεις που βρίσκονται στο διάδρομο ενος νοσοκομείου περιμένοντας στο επισκεπτήριο να δουν τα παιδάκια τους.
πολυ χαιρομαι και σε καταλαβαινω απολυτα:)
αντε με το καλο να χορταστητε,αν και δε χορταινεται ο μικρος,ξερω κι απο μενα, και να καλυψετε τις μερες που ησασταν μακρια.
χαιρομαι παρα πολυ που ολα πηγαν καλα.
φιλακια στα πατουσακια του μπεμπακου:)

KATERINA 23
08-10-10, 12:21
καλημερα.θελω να σασ πω την εμπειρια μου και να μην ανχωνεστε για τπτ.στην 20 βδομαδα τησ εγκυμοσηνησ μου ταξιδεψα στο λονδινο και εκανα επεμβαση δοαχωρισμου πλακουντω.ειχα συνδρομο υποκλοπησ διδυμων.μετα απο αυτο ειχα 33% πιθανοτητεσ να ζησουν 2 μωρα η να πεθανουν και τα 2 η να ζηση το ενα με 50% πιθανοτητεσ να εχεισ προβληματα.ειχα δυσκολη εγκυμοσυνη γεννησα 29 βδομαδων και 6 ημερων δυο κορουλεσ 1600 και 1304 γραμ.τισ οποιεσ μου πηραν στο ιπποκρατειο.εμεινα στη θερμοκτιδα 35 μερεσ.ιταν πολυ δυσκολα αλλα οταν τισ πηρα αγγαλια εφυγε ενα τεραστιο βαροσ απο πανο μου.ηταν λιγο δυσκολα αλλα να ξερετε οτι ολα περνανε γρηγορα και στο τελοσ ειναι καλα.θα στεναχωριεσται αλλα αν δε σασ λενε τιποτα και σασ λενε δεν εχουμε νεα πιθανοτατα ολα πανε καλα.αλλα να ξερετε οτι ολι οι γιατροι και περισσοτερο οι νοσοκομεσ δεν μιλανε για να μι δωσουν ελπιδεσ και χρειαστει παραπανω χρονο.καλη υπομονη σε ολουν.και οχι αγχωσ.

alejandra
18-10-10, 17:47
ΚΑΤΕΡΙΝΑ 23 ειμαι εγκυος 7 εβδομαδων και εχω και εγω διδυμα μονοχωριακα...
ο γιατρος μου μου μιλησε για τον κινδυνο υποκλοπης και οτι αν γινει θα πρεπει να παω στο λονδινο για διαχωρισμο...
μου ειπε οτι η πιθανοτητα να γινει αυτο ριναι 10% αλλα πρεπει να το ξερω...
αν χρειαστει επεμβαση η πιθανοτητα αποβολης ειναι 25%.
οπως καταλαβαινεις ολα αυτα με αγχωσαν...
εχω και ενα αγορακι 2.5 ετων και οταν γεννηθηκαν το κρατησαν μια μερα στΗ ΜΟΝΑΔΑ επειδη ειχα διαβητη κυησης και τον γεννησα 38 εβδομαδων 2.800κιλα..
χαιρομαι που πηγαν ολα καλα αλλα τωρα εχω αγχωθει για τα διδυμακια...
δεν με ωοιαζει ποσο θα τα κρατησουν μακρια μου αλλα αυτο που με νοιαζει ειναι να πανε ολα καλα...

σπυρακος
18-11-10, 15:41
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ,

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΕΨΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ.ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2008 ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΠΟ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΕ ΜΕΝΑ ΝΕ ΜΕ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ,ΓΕΝΝΗΣΑ ΠΡΟΩΡΑ ΑΠΟ ΛΑΘΟΣ ΓΙΑΤΡΟΥ 2 ΑΓΟΡΑΚΙΑ .
ΤΟ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΙ ΜΟΥ ΗΤΑΝ 1000 Γ ΚΑΙ Ο Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΗΡΩΑΣ 880 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ.
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΕΙΧΑΝ ΠΙΑΣΕΙ ΠΟΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΣΑ ΤΡΙΤΗ.ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΟΙΑ ΑΓΩΓΗ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ.
ΟΙ ΣΚΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΠΑΘΑΝ ΣΟΚ ΟΤΑΝ ΜΕ ΕΙΔΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΜΕ ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ.
ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΓΕΝΝΗΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΩΡΟ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ.
ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΟΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΚΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΑ ΤΟΝ ΕΜΑΘΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΛΛΟΝ ΓΙΑΤΡΟ.
ΤΑ ΜΩΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΦΥΓΕ ΣΤΗΝ 4 ΜΕΡΑ ΚΑΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 48 ΜΕΡΕΣ 1500 ΓΡ.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΨΥΧΗΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ.ΠΗΓΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΥΛΗ ΤΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ.
ΕΧΑΣΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΑΔΙΚΑ ΑΠΟ ΑΜΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ ΓΙΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΔΕΚΤΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 11 ΜΗΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΓΕΛΑΩ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΩ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑΚΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΜΟΥ ΑΓΓΕΛΩΝ

lineal
23-11-10, 17:46
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ,

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΕΨΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ.ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2008 ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΠΟ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΕ ΜΕΝΑ ΝΕ ΜΕ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ,ΓΕΝΝΗΣΑ ΠΡΟΩΡΑ ΑΠΟ ΛΑΘΟΣ ΓΙΑΤΡΟΥ 2 ΑΓΟΡΑΚΙΑ .
ΤΟ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΙ ΜΟΥ ΗΤΑΝ 1000 Γ ΚΑΙ Ο Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΗΡΩΑΣ 880 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ.
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΕΙΧΑΝ ΠΙΑΣΕΙ ΠΟΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΣΑ ΤΡΙΤΗ.ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΟΙΑ ΑΓΩΓΗ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ.
ΟΙ ΣΚΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΠΑΘΑΝ ΣΟΚ ΟΤΑΝ ΜΕ ΕΙΔΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΜΕ ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ.
ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΓΕΝΝΗΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΩΡΟ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ.
ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΟΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΚΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΑ ΤΟΝ ΕΜΑΘΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΛΛΟΝ ΓΙΑΤΡΟ.
ΤΑ ΜΩΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΦΥΓΕ ΣΤΗΝ 4 ΜΕΡΑ ΚΑΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 48 ΜΕΡΕΣ 1500 ΓΡ.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΨΥΧΗΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ.ΠΗΓΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΥΛΗ ΤΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ.
ΕΧΑΣΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΑΔΙΚΑ ΑΠΟ ΑΜΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ ΓΙΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΔΕΚΤΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 11 ΜΗΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΓΕΛΑΩ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΩ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑΚΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΜΟΥ ΑΓΓΕΛΩΝ
θεε μου,σε ποιο νοσοκομειο εγινε αυτο;
δε καταλαβα ομως,οταν εκανες συσπασεις δεν υπηρχε αλλος γιατρος;οι μαιες οι νοσοκομες τι εκαναν;
γιατι γεννησες στη τουαλετα;
δε σε παρακολουθουσαν;
ειλικρινα εμεινα με το στομα ανοιχτο.

να σαι καλα και να χαιρεσαι το μωρακι σου και να χαμογελας για χαρη του.
στο μελλον σου ευχομαι να του κανεις και αδελφακι:)

souzi201
24-11-10, 21:02
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ,

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΕΨΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ.ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2008 ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΠΟ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΕ ΜΕΝΑ ΝΕ ΜΕ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ,ΓΕΝΝΗΣΑ ΠΡΟΩΡΑ ΑΠΟ ΛΑΘΟΣ ΓΙΑΤΡΟΥ 2 ΑΓΟΡΑΚΙΑ .
ΤΟ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΙ ΜΟΥ ΗΤΑΝ 1000 Γ ΚΑΙ Ο Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΗΡΩΑΣ 880 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ.
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΕΙΧΑΝ ΠΙΑΣΕΙ ΠΟΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΣΑ ΤΡΙΤΗ.ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΟΙΑ ΑΓΩΓΗ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ.
ΟΙ ΣΚΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΠΑΘΑΝ ΣΟΚ ΟΤΑΝ ΜΕ ΕΙΔΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΜΕ ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ.
ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΓΕΝΝΗΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΩΡΟ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ.
ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΟΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΚΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΑ ΤΟΝ ΕΜΑΘΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΛΛΟΝ ΓΙΑΤΡΟ.
ΤΑ ΜΩΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΦΥΓΕ ΣΤΗΝ 4 ΜΕΡΑ ΚΑΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 48 ΜΕΡΕΣ 1500 ΓΡ.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΨΥΧΗΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ.ΠΗΓΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΥΛΗ ΤΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ.
ΕΧΑΣΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΑΔΙΚΑ ΑΠΟ ΑΜΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ ΓΙΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΔΕΚΤΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 11 ΜΗΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΓΕΛΑΩ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΩ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑΚΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΜΟΥ ΑΓΓΕΛΩΝ

Σπυράκο τι να πω..δεν υπάρχουν λόγια για αυτό που μας διηγήθηκες.. :cry::cry::cry: ελπίζω αυτός ο γιατρός να είχε τουλάχιστον κυρώσεις για το έγκλημα που συντέλεσε. Πολύ σοκαριστική η περιγραφή σου, σίγουρα δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ αυτό που σου συνέβη, ελπίζω ο χρόνος να "λειάνει" λίγο τα πράγματα μέσα σου. Ευχαριστούμε θερμά που το μοιράστηκες μαζί μας, σου εύχομαι ολόψυχα να χαίρεσαι το παιδάκι σου και να το δεις όπως επιθυμείς.

bebbakos
25-11-10, 17:14
Λυπάμαι πολύ για όσα περάσατε...τοσο άδικα.
Να σας ζήσει το παιδάκι σας !!! Εύχομαι να σας κάνει περήφανους και πολύ, πολύ ευτυχισμένους.

Γιατί όμως ρε παιδιά δεν λέτε τα ονόματα τέτοιων γιατρών ? Γιατί να κινδυνέψουν και άλλες ζωές ? Αφού δεν μπορούν να κάνουν σωστά την δουλειά τους ας μην την κάνουν καθολου.

σκορπινα
28-11-10, 16:42
μουδιασα ολοκληρη!δεν το πιστευω αυτο που εζησεσ .δεν εχω λογια!ο θεοσ ευτυχωσ σου εδωσε αυτο το παιδι να το χαιρεσε και .....δεν εχω λογια ....να ειναι παντα τυχερο και να το κοιτασ να χαμογελασ και να περνεισ δυναμη απο αυτο γιατι η ζωη συνεχιζεται.

σπυρακος
29-11-10, 11:43
ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑ .ΠΟΣΟ ΔΥΝΑΜΗ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΕΧΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΩΡΑΚΙ,ΟΤΑΝ ΕΧΑΣΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΝΕΣΑ ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΗΘΗΚΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΠΟΛΥ ΔΡΟΜΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ.
ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΑΓΑ ΤΟ ΧΕΡΑΚΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΕΙ ΜΕΣΑ ΕΚΕΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΩ ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΚΟΥΜΠΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΕΙΣΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ Η ΚΟΝΩΝΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.
ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΑ ΕΓΡΑΨΑ ΠΕΡΙΛΙΠΤΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΚΑΡΑΩ ΤΗΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΤΟΥΣ.
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΑΜΟ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ.
ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΕΓΩ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΘΑΨΕΙ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΜΟΥ (ΤΟ ΑΦΗΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ) ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ .ΠΛΗΡΩΣΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕΝΑ 250 ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΣΤΟ 3 ΣΤΗΝ ΝΙΚΑΙΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ.
ΤΟ ΜΗΤΡΙΚΟ ΜΟΥ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΟΜΩΣ ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ ΕΒΛΕΠΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΕΙ.
ΕΨΑΞΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΟΤΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΩΡΟ ΜΑΤΑ ΑΠΟ 20 ΜΕΡΕΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑΝ ΘΑΨΕΙ ΣΤΑ ΑΡΧΕΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΝΑ.
ΦΑΝΤΑΣΤΗΤΕ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΜΟΥ
ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΘΕΟΥΣΑ ΜΕ ΚΑΘΗΣΗΧΑΣΕ ΟΤΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΕΧΕΙ ΚΗΔΕΥΤΕΙ.
ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΞΑΧΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΕΚΕΙ Η ΚΥΡΙΑ.
ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΜΕΝΩ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΑΣ.
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟ ΣΑΣ

ΔΗ+ΧΡ
29-11-10, 12:15
ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑ .ΠΟΣΟ ΔΥΝΑΜΗ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΕΧΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΩΡΑΚΙ,ΟΤΑΝ ΕΧΑΣΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΝΕΣΑ ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΗΘΗΚΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΠΟΛΥ ΔΡΟΜΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ.
ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΑΓΑ ΤΟ ΧΕΡΑΚΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΕΙ ΜΕΣΑ ΕΚΕΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΩ ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΚΟΥΜΠΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΕΙΣΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ Η ΚΟΝΩΝΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.
ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΑ ΕΓΡΑΨΑ ΠΕΡΙΛΙΠΤΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΚΑΡΑΩ ΤΗΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΤΟΥΣ.
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΑΜΟ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ.
ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΕΓΩ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΘΑΨΕΙ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΜΟΥ (ΤΟ ΑΦΗΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ) ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ .ΠΛΗΡΩΣΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕΝΑ 250 ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΣΤΟ 3 ΣΤΗΝ ΝΙΚΑΙΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ.
ΤΟ ΜΗΤΡΙΚΟ ΜΟΥ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΟΜΩΣ ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ ΕΒΛΕΠΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΕΙ.
ΕΨΑΞΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΟΤΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΩΡΟ ΜΑΤΑ ΑΠΟ 20 ΜΕΡΕΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑΝ ΘΑΨΕΙ ΣΤΑ ΑΡΧΕΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΝΑ.
ΦΑΝΤΑΣΤΗΤΕ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΜΟΥ
ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΘΕΟΥΣΑ ΜΕ ΚΑΘΗΣΗΧΑΣΕ ΟΤΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΕΧΕΙ ΚΗΔΕΥΤΕΙ.
ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΞΑΧΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΕΚΕΙ Η ΚΥΡΙΑ.
ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΜΕΝΩ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΑΣ.
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟ ΣΑΣ

Πολύ λυπάμαι...........δεν έχω λόγια...........:(:(:(

katerina_s
29-11-10, 12:32
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ,

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΕΨΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ.ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2008 ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΠΟ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΕ ΜΕΝΑ ΝΕ ΜΕ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ,ΓΕΝΝΗΣΑ ΠΡΟΩΡΑ ΑΠΟ ΛΑΘΟΣ ΓΙΑΤΡΟΥ 2 ΑΓΟΡΑΚΙΑ .
ΤΟ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΙ ΜΟΥ ΗΤΑΝ 1000 Γ ΚΑΙ Ο Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΗΡΩΑΣ 880 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ.
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΕΙΧΑΝ ΠΙΑΣΕΙ ΠΟΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΣΑ ΤΡΙΤΗ.ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΟΙΑ ΑΓΩΓΗ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ.
ΟΙ ΣΚΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΠΑΘΑΝ ΣΟΚ ΟΤΑΝ ΜΕ ΕΙΔΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΜΕ ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ.
ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΓΕΝΝΗΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΩΡΟ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ.
ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΟΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΚΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΑ ΤΟΝ ΕΜΑΘΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΛΛΟΝ ΓΙΑΤΡΟ.
ΤΑ ΜΩΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΦΥΓΕ ΣΤΗΝ 4 ΜΕΡΑ ΚΑΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 48 ΜΕΡΕΣ 1500 ΓΡ.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΨΥΧΗΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ.ΠΗΓΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΥΛΗ ΤΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ.
ΕΧΑΣΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΑΔΙΚΑ ΑΠΟ ΑΜΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ ΓΙΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΔΕΚΤΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 11 ΜΗΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΓΕΛΑΩ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΩ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑΚΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΜΟΥ ΑΓΓΕΛΩΝ


Έχω σοκαριστεί...Δεν έχω λόγια, δεν ξέρω τι να πω. Εχω και εγώ να περιγράψω μια ιστορία, αλλά θα το κάνω αργότερα..Τώρα πραγματικα δεν αντέχω.
Να σου ζήσει το αγοράκι σου!

bebbakos
29-11-10, 19:06
ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟ ΣΑΣ

Καλή βδομάδα !!
Πες μας τα ονόματα και το νοσοκομείο για να προσεχουμε κι εμείς ...Αυτοί είναι επικίνδυνοι !!!

lineal
30-11-10, 00:00
καλα εχω μεινει...μακαρι να το βρουν απο καπου,θα με πειτε εκδικητικη γινεσαι,αλλα δε μπορω βρε κοριτσια δε μπορω...

σπυρακος
30-11-10, 09:56
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΜΑΣ,
ΕΓΩ ΕΧΩ ΓΙΝΕΙ ΤΟΣΟ ΚΑΚΙΑ ΠΟ ΤΟΤΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΙΕΜΑΙ.
ΠΕΡΣΥ ΤΟΥ ΕΙΧΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΟΤΙ ΤΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΝΑ ΝΕΟ ΟΤΙ ΨΩΦΙΣΕ.
ΚΑΚΟ ΣΚΥΛΙ ΨΩΦΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΤΕΛΙΚΑ.(ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 65 ΟΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΑΠΟ 70 )

ΜΑΤΘΙΛΔΗ
30-11-10, 15:45
..δεν υπάρχουν λόγια !!
έχω πρόσφατη την εμπειρία μου από την ΜΕΝΝ και μου είναι πολύ δύσκολο να συγχωρήσω τέτοια "ανθρώπινα" λάθη !!

Άννα-Μαρία!
29-12-10, 12:20
Καλησπέρα κι απο μένα!
Καλά δεν ύπάρχουν αυτά που διαβάζω...τελείως ανίκανοι!Η αλήθεια είναι οτι κάποιοι γιατροί είναι τελείως ανεύθυνοι!:mad:
Κατ αρχήν θα ήθελα να πω κι εγώ τη δική μου ιστορία. Κατά την εγκυμοσύνη μου ανακάλυψε ο γιατρός μου μία κύστη στη κοιλιακή χώρα του μωρού μου..Δε γνωρίζαμε που ήταν ακριβώς γιατί το βλέπαμε μέσα από τον υπέρυχο. Τελικά το μωράκι μου είχε όντως μία κύστη στη δεξιά ωοθήκη 6εκατοστά! Υπολογίστε ότι όλη του η κοιλίτασα ήταν 10!!!! Τέλος πάντων γέννησα και το ανέλαβαν άμεσα για την αφάιρεση αυτής! Τώρα πλέον είναι υγιέστατο και πανέμορφο! Βέβαια ήταν τραγικές οι πρώτες ώρες γιατί το μωρό ήταν στη θερμοκοιτίδα, δε μπορούσε να φάει κτλ. Θέλω να καταλήξω στο οτι ο διευθυντής του βρεφονηπιακού τμήματος του Μητέρα είναι καταπληκτικός! Ο άνθρωπος με καθυσήχασε τελείως και δε μου ζήτησε τίποτα! Φυσικά και ο γυναικολόγος μου ήταν μέσα στην επέμβαση όλη την ώρα και με στήριξε σε όλη τη διαδικασία! Να είναι καλά και εύχομαι όλες οι μανούλες να έχουν δίπλα τους τέτοιους γιατρούς!:wink:

popi1987
12-02-11, 17:02
Jean (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=7453) μπραβω στην μικρη αγωνηστρια και 2 γονεις να μην το βαζουν κατω . με πιασανε τα κλαμματα .

popi1987
12-02-11, 22:34
μαννουλες διαβασα τις ιστοριες σας και πραγματικα εδω και 2 ωρες κλαιω με τον μικρουλι μου αγκαλιτσα μπραβω στα αγγελουδια που αγωνιστηκαν και εζησαν και μπραβω στα αγγελουδια που χαθηκαν αλλα παλεψαν οσο μπορεσαν για την ζωη τουσ .
αυτο που με σοκαρισεπερισσοτερο ηταν η κοπελα που γεννηησε στο νοσοκομειο μιας τυαλετας .σαν χωρα ειμαστε απαραδεκτοι να γινοντε τετοια πραγμα και να παιζουν με τον πονο αλονων . ευχομαι ολα ταμωρακια να γινουν καλα και να γυρνανε στο σπιτι τους

σπυρακος
12-02-11, 23:09
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΗ ,ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΠΑΘΑΙΝΕΙς ΚΑΤΙ ΚΑΚΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙς ΤΗΝ ΣΑΠΗΛΑ ΤΗς ΧΩΡΑΣ ΣΟΥ.
ΜΕΡΙΚΕς ΦΟΡΕς ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Ο ΣΠΥΡΑΚΟς ΜΟΥ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

lineal
13-02-11, 00:29
και γω σπυρακος,αλλα τι να κανουμε,λεμε υπαρχουν και χειροτερα και περναμε...

νανσυ2
24-02-11, 19:53
kalhspera,μολις σημερα εγινα μελος κ διαβαζοντας τις ιστοριες σας σκεφτηκα να γραψω κ τη δικη μου.ειμαι 28χρ. κ εχω τριδυμα αγορακια τα οποιοα ειναι τωρα 2χρ.πριν μεινω εγκυος στα παιδακια μου ειχα ενα εξωμητριο κ 3 αποβολες,3εξωσωματικες.ετσι οταν εμαθα οτι ειχα 3δυμα πεταξα απο τη χαρα μου κ παρα τη προτροπη του γιατρου δεν εκανα μειωση.εννοειται οτι ειχα μια πολυ δυσκολη εγκυμοσυνη,δεν σηκωνομουν καθολου απο το κρεβατι,πολλες εξετασεις,εμφανισα υπερθυροειδη,ειχα προβλημα με το αιμα κ εκανα καθημερινα ενεσεις μονη μου στη κοιλια μου,κ γενικοτερα πολυ αγχος,δε χαρηκα καθολου την εγκυμοσυνη μου παρολο που την περιμενα πως κ πως.τελικα γεννησα 28εβδομαδων,τα παιδια παρεμειναν στην εντατικη του μητερα για 3μηνες.χειρουργησα τα 2παιδια με διαφορα 1μερας οταν ηταν μολις 20ημερων κ με βαρος 1000.λοιμωξεις,μικροβια,στεναχωριες κ αγωνιες αυτα με λιγα λογια.τωρα ειμαστε καλα αλλα δε μπορω να σταματησω να τα σκεφτομαι κ ακομα να με πονανε γι αυτο μπορω να καταλαβω ολους αυτους που τα περνανε τωρα κ πραγματικα δε ξερω τι να τους πω,ο πονος κ η στεναχωρια ειναι δεδομενα που δεν αλλαζουν παρα μονο οταν περασει ολη η μπορα.να σκεφτεστε μονο οτι ολα αυτα τα παι δακια ειναι μικροι ηρωες κ εχουν μαθει να αγωνιζονται απο την ωρα που γεννηθηκαν για κατι που για αλλα ειναι δεδομενο,για την ιδια τους τη ζωη

marmi
01-03-11, 01:05
Να πω και γω τη δική μας ιστορία.
Μετά από 4 αποβολες μένω έγκυος.χοριακη καλή πρώτος υπερυχος καλός και φεύγοντας από το γιατρό να η αιμοραγια.αποκόλληση πρώτη κρεβάτι φάρμακα όλα καλά.συνεχίΖουμε με πολύ άγχος βέβαια και τη 12η εβδομάδα τρομερή αιμοραγια στο ύπνο μου πλημμύρισαν τα πάντα,πάω στο Νοσοκομειο το Μωρο είναι καλά!ακινησία αγωνία,φόβος ξανά για 5 μέρες αιμοραγιες χρησιμοποιουσα πάπια μια μέρα βγήκε ένα κομμάτι πηχτο μεγάλο,είπα τελείωσε αυτό ήταν πήγαμε στο γιατρό το Μωρο ευτυχώς καλά!
Μετά από λίγο ο τραχηλος ήταν 0,7 μπαίνω για περιδεση εκτάκτως ευτυχώς όλα καλά!
Εννοείται ακινησία ενέσεις ηπαρινης και ινσουλινη!
Ο γιατρός μου έλεγε πάμε βδομάδα βδομάδα και βλέπουμε αλλά σίγουρα θα Γεννησεις Προωρα αν τα καταφέρουμε να περάσουμε τις 30 εβδομάδες!
Κ τα καταφέρνουμε συνέχεια στο Νοσοκομειο εχανα αμνιακα υγρά τελικά 31 εβδομάδων κ 3 ημερών πάω για υπερηχο κ πάμε κατευθείαν στο Νοσοκομειο.
Την άλλη μέρα γεννησα ένα αγοράκι 1740 γραμμάρια!
Το καλό ήταν ότι είχαμε κάνει ενέσεις κορτιζονης και του εβαλαν οξυγόνο μόνο για 2 ώρες μετά τα κατάφερνε μια χαρά!
Μείναμε 30 μέρες στη θερμοκοιτιδα!ευτυχώς δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα μόνο βάρος έπρεπε να πάρει!
Βέβαια η αγωνία για το τι θα ακούσω κάθε φορά ήταν τεράστια.
Μια μέρα με πήραν τηλέφωνο και μόλις είδα το νούμερο μου κόπηκαν τα πόδια.ήξερα ότι δεν ήταν για καλό μου είπαν ότι έκανε πυρετό τη νύχτα!εκλαιγα 3 ώρες μέχρι να πάω ετρεμα αλλά ευτυχώς πέρασε όλα καλά!
Έκανε κ παλλινδρομιση αλλά αυτό δεν με πολυστενοζωροθσε γιατί το είχαν τα περισσότερα μωρακια.
Πήγαινα γάλα που το έβγαζαν με το θηλασττο και περίμενα.
Όταν πήγε στην 1 και ήρθε η μέρα να τον πάρουμε αγκαλιά και να τον ταισουμε ετρεμα κα ι φοβόμουν τόσο πολύ που τα έκανε ο μπαμπάς του πρώτος!φοβόμουν ότι θα μου πέσει από τα χέρια!
Κ μετά από 30 μέρες φύγαμε επιτέλους μαζί!
Πήγαμε Σπιτι τις πρώτες μερες όλα καλά δεν κοιμομουν καθόλου απλά το κοίταζα δεν το πίστευα!προσευχομουν μόνο να μεγαλώσει κ να ειναι καλά!
Μια μέρα πήγα να τον ταισω κ μελανιασε τρομαξαμε τόσο πολύ πήγαμε στο Νοσοκομειο είχε πέσει ο αιματοκριτης και η αιμοσφαιρινη. Αναιμια προωροτητας του έκαναν μετάγγιση.
Εκείνη η νύχτα ήταν χειρότερη από όλες.το είχαμε αφήσει πάλι στο Νοσοκομειο και δεν ήξερα τι είχε!φοβόμουν τρομερά!
Τελικά όλα καλά την άλλη μέρα φύγαμε.
Από τότε όλα πανε καλά είναι 4 μηνών και 20 ημερών 6200 και 60 πόντους.είναι όλη μας η ζωή μας χαμογελάει και τρελενομαστε.
Τα θυμάμαι όλα λεπτό προς λεπτό ότι ένιωθα,ότι φοβόμουν αλλά σαν όνειρο!
Κουράγιο σε όλες τις μανουλες που το περνάνε αυτό!

!Σωτηρούλα
26-03-11, 21:56
Καλησπέρα σε όλες τις γλυκές μανούλες, έχω πάθει σοκ με αυτά που διάβασα, έχτε όλες απίστευτη δύναμη!! Βουρκώνω όταν σκεφτομαι τι περάσατε και τι περνάνε ακόμα μερικές μανούλες:cry:
Εύχομαι από την καρδιά μου να είστε και εσείσ και τα αγγελούδια σας από εδω και περα πάντα υγειής και γεμάτοι χαρά και ευτυχία! Θα προσευχομε στη Παναγιτσα για τα μωρακια σας αλλα και εσας τις ηρωήδες μανουλες που υπομένετε τόσο πόνο σιωπηλά προς χάρην των σπλάχνων σας!!:o
Με ευλόγησε και εμένα ο θεούλης με μια υπέροχη πριγκιπέσα,:grin: 4 μηνών σήμερα, είναι όλη μου η ζωή και δεν μπορώ ούτε να φανταστώ τον πόνο και την απόγνωση που θα νιώσω αν μου πάθει το παραμικρό.... Ακόμα δεν θα ξεχάσω το δεύτερο πρωινό στην κλινική, όταν ήρθαν και της πήραν λίγο αιματάκι από το χεράκι της... (για εξετάσεις ρουτίνας), εγώ έκλαψα πιο πολύ από την μπουμπού μου....... και ήταν μόνο ένα τσιμπηματάκι..... όχι αυτός ο καταιγισμός τρύπιμάτων και εξετάσεων που υποβάλονται τα προωράκια....
Μακάρι να είστε πάντα καλά και εσείς και τα μικράκια σας :grin::grin:

fotini2011
11-04-11, 19:44
εγω εχω μια παρομοια ιστορια με τον μπομπιρα μου. γεννηθηκε την τελευταια μερα του 8ου μηνα. Για να μην μακρυγορω, λογω εγκαυματων 2ου και 3ου βαθμου που προκαλεσαν ανευθυνοι υπαλληλοι του μαιευτηριου στο παιδι, χρειαστηκε να παμε τρεχοντας στο Αγλ. Κυριακου. Οι ανθρωποι εκει εσωσαν το παιδι μας. Ηταν σε θερμοκοιτιδα 22 ημερες και στην αρχη ετρωγε με σωληνακι γιατι δεν μπορουσαμε να το πιασουμε αφου τα εγκαυματα ηταν στην πλατη και τον ποπο του παιδιου. Ακομα πηγαινουμε στο Παιδων για να τον δουν οι γιατροι. Επειδη υπαρχει ακομα μεγαλο σημαδι περιμενουμε να δουμε αν θα χρειαστει πλαστικη. Ευχαριστω ολους τους γιατρους και νοσοκομες που μας φροντισαν στο Αγλ. Κυριακου.

mela
02-06-11, 11:19
Σήμερα το μικρό μου αστέρι είναι 14 μηνών, σε είκοσι μέρες θα τον βαφτίσουμε και θα τον ονομάσουμε Άρης-Θωμάς. Το Θωμάς για τον παππού μας (τον πατέρα του άντρα που δε γνώρισε ποτέ επειδή πέθανε όταν ήταν 1,5 χρονών). Το Άρης ήταν από τις πρώτες επιλογές όταν διαλέγαμε ονόματα για το μικρό που περιμέναμε. Όταν γεννήθηκε πρόωρα καταλήξαμε στο Άρης γιατί θέλαμε να του δώσουμε ένα όνομα που θα συμβόλιζε δύναμη (Άρης ο θεός του πολέμου) γιατί ο μικρούλης μου γεννήθηκε πολύ δυνατός. Γεννήθηκε στις 32 εβδομάδες, μπήκα εσπευσμένα στο νοσοκομείο γιατί είχα χάσει μέσα σε μια εβδομάδα 3 κιλά, ότι έτρωγα το εβγαζα ακόμα και το νερό. Στο νοσοκομείο παραπονέθηκα για πονοκέφαλο και μου μετρήσανε την πίεση, 22 πίεση και αμέσως με ανεβάσανε επάνω. Αυτό έγινε στις 11 το βράδυ. Επί τρεις ώρες προσπαθούσαν να μου κατεβάσουν την πίεση. Ο γυναικολόγος πήρε τηλέφωνο τον άντρα μου και τον κατέβασε κάτω γιατί θα έμπαινα χειρουργείο. Την ώρα που έμπαινα χειρουγείο άρχισα να κλαίω γιατί καταλάβαινα ότι η κατάσταση μας ήταν πολύ σοβαρή και οι γιατροί προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν. Λίγο πριν με πίασει το αναισθητικό κοίταξα το ρολόι ήταν 2:00. Το αστέρι μου γεννήθηκε στις 2:00. Γεννήθηκε 1240 γρ και το πήγανε με ασθενοφόρο στο Α.Κυριακού. Εγώ ξύπνησα την επομένη στην εντατική. Ευτυχώς οι γιατροί κατάφεραν να μην επιδεινωθεί η προεκλαμψία γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα εξελισσόταν σε εκλαμψία και εγώ και το μωρό μου να πεθέναμε, γιαυτό άλλωστε πέρασα και το βράδυ στην εντατική. Φυσικά και δεν είδα το μωρό μου και δεν το κράτησα στην αγκαλιά μου. Ο άντρας μου παρόλο που μου έφερε και φωτογραφίες και βίντεο να το δώ το κενό ήταν τεράστιο. Οι επόμενες πέντε μέρες μέχρι να βγώ από νοσοκομείο ήταν αφόρητες. Οι δυο άλλες μανούλες που ήταν μαζί μου στο δωμάτιο χαιρόντουσαν τα μωρά τους και εγώ ήμουν μακρυά από το αγγελούδι χωρίς να μπορώ να το αγγίξω. Κάθε απόγευμα ο άντρας μου, μου έφερνε καινούριες φωτογραφίες του μικρού και μου περιέγραφε το μικρό μας. Το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις βγήκα από το νοσοκομείο ήταν να πάω κατευθείαν να δώ τον μωρό μου. ΄Οταν το πρωτοαντίκρυσα έπαθα σοκ, ήταν τόσο μικρούλης, τόσο έθραυστος που κόντεψα να λιποθυμήσω. Ήρθε ο υπεύθυνος γιατρός για να με ενημερώσει και μου είπε ότι το αγοράκι μου ήταν πολύ δυνατό και μόνο το πρώτο βράδυ το διασωληνώσανε και όλες οι εξετάσεις του ήταν καλές. Λόγω όμως ότι γεννήθηκε ελλειποβαρές θα έπρεπε να μεινει στη θερμοκοιτίδα. Ο γιατρός όλη αυτή την ώρα που μου εξηγούσε τα πάντα για το μώρο μου εγώ αισθανόμουν ότι μου μίλαγε κάποιος άγγελος. Έτσι έφυγα για το σπίτι. Το βράδυ όταν πήγαμε να κοιμηθούμε ο άντρας μου και εγώ σφιχταγκαλιαστηκαμε και μείναμε έτσι μέχρι το πρωι. Κάθε μέρα κατέβαινα το μεσημέρι να τον δω και το βράδυ ξαναπήγαινα με το άντρα μου να τον δουμε. Ήταν τόσο μικρούλης που με φόβο τον ακουμπούσαμε. Κορίτσια δεν μπορείτε να φανταστείτε πως αντιδρούσε στο χάδι μας και πόσο το αποζητούσε. Μέρα με τη μέρα ανέβαινε το βάρος του και πλησίαζε η μεγάλη ώρα να έρθει στο σπίτι μας. Σε κάθε ενημέρωση από τους γιατρούς μας έλεγαν ότι όλα είναι πάρα πολυ καλά και ότι χρειάζεται μόνο βάρος να πάρει. Δυο εβδομαδές μετά μας επέτρεψαν να τον πάρουμε για πρώτη φορά αγκαλιά. Η καρδιά μου χτύπαγε σαν τρελή και τα δάκρυα βροχή που τον είχα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου. Στην τρίτη εβδομάδα βγήκαμε από τη θερμοκοιτίδα και μια εβδομάδα αργότερα μόλις δηλ. αποκτήσαμε θηλαστικές ικανότητες επιτέλους πήραμε εξιτήριο. Είμασταν δυο κιλά και δεν βλέπαμε την ώρα να φύγουμε από το νοσοκομείο. Την πρώτη μέρα στο σπίτι ο άντρας μου και εγώ τον είχαμε συνέχεια αγκαλία δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι επιτέλους ο θησαυρός μας ήταν στο σπίτι μας. 14/4/2010 ήρθε η χαρά στο σπίτι μας και από τότε είμαστε μέσα στην τρελή χαρά.
Ένα ακόμη που ήθελα να πω είναι ότι και ο μικρός κατάλαβε αμέσως τη διαφορά νοσοκομείου - σπιτιού και έγινε αλλο μωράκι με το που ήρθε σπίτι.
Τώρα είμαστε 14 μηνων και ζωηρότατοι, τρέχουμε, φωνάζουμε κάνουμε σκανδαλιές. Τον άλλο μήνα τον βαφτίζουμε και η βάφτιση του θα είναι σαν γιορτή για τον ερχομό του στη ζωή μας. Λένε ότι απόλυτη ευτυχία δεν υπάρχει και όμως με τον μικρό βιώνω ακριβώς αυτό. Την απόλυτη ευτυχία.
Μερικές φορές όμως νιώθω και κάποιες τύψεις γιατί ο δικός μου οργανισμός ανέβασε πίεση και γεννήθηκε ο μικρός πρόωρα.
Σημασία όμως πια έχει ότι είμαστε καλά και μεγαλώνουμε.
Κάτι ακόμη που θα ήθελα να γράψω ότι εκείνες τις δύσκολες ώρες ένας ψυχολόγος στο μαιευτήριο και αργότερα στο Κυριακού δεν υπήρχε για να μας στηρίξει. Δίναμε κουράγιο οι άλλοι γονείς μεταξύ μας. Και η δική μου περίπτωση ήταν και η καλύτερη των περιπτώσεων. Διπλανά παιδάκια πεθάνανε ή μπαίνανε να κάνουν χειρουργείο με ελάχιστες πιθανότητες να ζήσουν. Κάποιος να τους στηρίξει να τους δώσει δύναμη δεν υπήρχε. Εύχομαι όλα τα παιδάκια να είναι δυνατά και να ξεπερνούν τα προβλήματα και να πηγαίνουν στις αγκαλιές των γονιών τους γιατί εκεί είναι η θέση τους και όχι στα νοσοκομεία.

rafa
12-06-11, 13:01
KALHMERA KAI AΠΟ ΜΕΝΑ. ΓΕΝΝΗΣΑ ΣΤΗΣ 3/4/11 ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΡΗΤΗΣ. ΕΙΧΑ ΠΑΡΕΙ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑΤΟ ΚΑΙ ΗΜΟΥΝ ΜΕΣΑ ΔΥΟ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ. ΜΟΥ ΚΑΝΑΝ ΚΑΙΜΕΝΑ ΤΗΝ ΕΝΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ. ΟΤΑΝ ΓΕΝΝΗΣΑ (ΜΕ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΗΤΑΝ 4400) ΤΟΥ ΔΩΣΑΝ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΝΑ ΦΑΕΙ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΝΤΟΥΣΑΝ ΛΟΓΩ ΒΑΡΟΥΣ ΜΗ ΠΑΘΕΙ ΥΠΟΓΛΥΚΕΜΙΚΟ ΣΟΚ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΛΑΝ ΣΤΗ ΘΕΡΜΟΚΟΙΤΙΔΑ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΑ ΤΑ ΜΩΡΑ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΤΑ ΠΡΟΩΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΡΟΣ (ΔΗΛΑΔΗ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ!) ΕΠΕΙΔΗ ΔΕ ΖΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΑΝ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΑΡΓΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΟΙ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΤΑ ΒΟΗΘΑΝΕ ΜΕ ΤΗ ΘΕΡΜΟΚΟΙΤΙΔΑ. ΜΟΥ ΤΟΝ ΦΕΡΑΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΙ ΩΡΕΣ ΑΦΟΥ Η ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ ΕΙΧΕ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ΠΩΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΧΑΡΑ!. ΤΟ ΜΩΡΟ ΟΜΩΣ ΓΟΓΚΥΖΕ (ΕΚΑΝΕ ΕΝΑ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΗΧΟ ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟΤΙ ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΕΙ) ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΙΓΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΗ ΩΡΑ ΜΕΛΑΝΙΑΖΕ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΙΕΣ ΚΡΥΩΝΕ (ΕΝΩ ΑΥΤΟ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΕΙ!) ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΕΓΩ ΞΑΠΛΑ ΛΟΓΩ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΓΟΓΚΥΖΕ, ΜΕΛΑΝΙΑΖΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΙΧΕ ΠΑΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΤΑΚΤΗ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ. ΟΤΑΝ ΞΗΜΕΡΩΣΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕ ΜΙΑ ΜΑΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΦΩΝΑΞΕ ΤΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ ΤΟ ΕΞΕΤΑΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ ΜΕ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΝΕΟΓΝΩΝ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ (ΠΕΠΑΓΝΗ). ΕΧΑΣΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ. ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΤΟΣΑ ΧΛΜ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ. Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΟΠΟΥ ΤΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΧΕ ΕΛΛΕΙΨΗ ΟΞΥΓΟΝΟΥ, ΤΟ ΒΑΛΑΝΕ ΣΕ ΘΕΡΜΟΚΟΙΤΙΔΑ ΑΜΕΣΩΣ (ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΧΕ ΗΔΗ ΜΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕ ΑΠΟΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ) ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑΝ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΧΑΜΕ ΝΤΥΜΕΝΟ ΤΟΣΟ ΧΟΝΤΡΑ. ΣΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΟΤΙ ΚΡΥΩΝΕ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΜΕΛΑΝΙΑΖΕ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΕΙ.ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΕΡΧΟΤΑΝ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ! ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΔΕ ΞΕΡΩ!ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΟΛΥΛΟΓΩ ΤΟ ΜΩΡΟ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ 3 ΜΕΡΕΣ ΕΓΩ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΟΠΟΥ ΜΑΣ ΦΥΛΟΞΕΝΗΣΑΝ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ. ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΠΩΣ ΗΜΟΥΝ. ΜΕ ΤΑ ΡΑΜΑΤΑ, ΝΑ ΠΟΝΑΩ ΚΑΙ ΝΑ ΧΩ ΚΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΤΟ ΑΣΤΕΡΑΚΙ ΜΟΥ! ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΝΑ ΜΗ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ. ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΠΕΝΤΕ ΜΕΡΕΣ (ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΜΕΙΝΕ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΟΜΩΣ ΣΧΕΔΟΝ ΠΕΝΤΕ ΕΞΙ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΤΟ ΒΑΖΑΝ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΒΟΗΘΑΝΕ)ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΒΛΕΠΑΜΕ ΓΙα μια ΩΡΑ ΤΗ ΜΕΡΑ. ΤΗ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΙ ΕΙΔΑ ΞΕΣΠΑΣΑ ΣΕ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΤΡΥΠΗΜΕΝΟ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΚΙ(ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ) ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑ ΣΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΓΕ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ. ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΑΓΚΙΞΩ! ΕΒΓΑΖΑ ΓΑΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΓΑΙΝΑ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΤΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ. ΑΠΟ ΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΡΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΙΝΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΙΖΑ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗ ΜΕΡΑ! ΠΑΡΑ ΤΗ ΚΟΥΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΚΑΘΕ ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΩ ΑΓΚΑΛΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΤΑΙΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΝΑΝΟΥΡΙΣΩ. ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑ ΜΕ ΤΟΣΑ ΚΑΛΩΔΙΑ ΚΑΙ ΤΡΥΠΗΜΕΝΟ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΟΥΝ! ΟΜΩΣ Η ΑΓΚΑΛΑΙ ΜΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΔΙΝΕ ΔΥΝΑΜΗ.ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΝ ΠΗΡΑΜΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ. ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΤΩΡΑ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΤΙΣ 21 ΕΝΑΝ ΥΠΕΡΥΧΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ (ΓΙΑΤΙ ΠΗΡΕ ΟΞΥΓΟΝΟ)ΚΑΙ ΙΣΧΙΩΝ. ΕΛΠΙΖΩ ΝΑΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΠΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΜΙΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕς ΣΤΕΝΑΧΩΡΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΚΑΙ Η ΓΙΑΤΡΟΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ ΠΩΣ ΤΟ ΜΩΡΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ (ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΥΦΑΚΙ) ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΙΕΣ (ΚΑΙ ΔΕ ΕΙΔΑΝ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΙΑ ΚΑΙ ΔΥΟ!) ΜΑΣ ΛΕΓΑΝΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΑΠΛΑ ΚΡΥΩΝΕΙ! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΤΟ ΠΕΠΑΓΝΗ ΑΚΟΥΣΑΝ ΟΤΙ ΕΤΡΩΓΕ ΑΠΟΡΗΣΑΝ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ! ΤΟΣΟ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΤΑΝ ΑΦΟΡΑ ΜΩΡΟ?

Rania82
22-04-12, 13:13
Καλησπερα σας ειμαι νεο μελος στο φορουμ και με το που γραφτηκα μπηκα στο θεμα αυτο ..!!!!γιατι αληθεια ειναι δεν μπορει να ξεχαστει με τπτ η ΜΕΝΝ. Γεννησα 19 Μαιου 2011 34 εβδομαδων με βαρος 2.100 αρχικο κατσαμε 20 μερες στην ΜΕΝΝ ιδιωτικου νοσοκομειου, η αληθεια ειναι οτι ειχα πολλα προβληματα στην εγκυμοσυνη αποκολληση , κυστη , τροχαιο , διαβητη κυησης με ινσουλινη υστερα απο μεγαλη προσπαθεια να στρωσει με διατροφη, και γενικοτερα και οικογενειακα προβληματα που επαιζαν μεγαλο ρολο στην ψυχολογια μου ,,Τα αντιμετωπισα μπορω να πω με οσο τον δυνατον καλθτερη ψυχολογια και πραγματικα τα καταφερα ωσπου 17-19 Μαιου ειχα συσπασεις και επικοινωνησα με τον γιατρο μου αμεσως μου εδωσε τις ιατρικες συμβουλες και μου ειπε να παω να με δει κιολας ,,, υπεριχογραφηκα το μωρο μια χαρα ομως ειχα κατι περιεργα υγρα και καναμε το τεστ με την ταινια οπου και διαπιστωσαμε οτι ειχε τρυπησει τον σακο (ευτυχως που το βρεικαμε ).Φυσικα και πηγα αμεσως στο νοσοκομειο και φυσικα με καισαρικη ομως δυστιχως με γενικη ναρκωση γιατι επερνα αντιπυκτικα και ηταν πολυ επιφοβο ως απογορευτικο να γεννησω εστω με επισκληριδιο,,, Εκανα αιμοραγια ο γιατρος μου ομως τα καταφερε και ειμαι μια χαρα !!! βεβαια ηξερα οτι το μωρο θα μπει θερμοκιτιδα δεν ηξερα τον πονο που θα μου δημιουργουσε ολο αυτο ,,,,,Δεν θα ξεχασω ποτε οτι δεν καταλαβα γεννα ,, οτι δεν ειδα το μωρο μου παρα μονο σε φωτο,, οτι δεν μπορουσα εστω μετα να την ακουμπησω γιατι ειχα φλεβα και υπηρχε φοβος να τισ μεταφερω μικροβιο,οτι τα γραμμαρια και μαλιστα τα 10 ειχαν αποκτησει για μενα τοοοσο μεγαλη σημασια , γιατι οπως ειπα γεννηθηκε 2.100 φτασαμε ομως 1880 στην αρχη δεν εχανε αγωνια μεχρι να χασει και μετα εχανε πολλα αγωνια να σταματησει και να αρχισει να περνει,,Δεν θα ξεχασω ποτε οτι ημουν απο τις 11 το πρωι ως τισ 9 το βραδυ στο Ιασω λογο οτι εμενα μακρυα δεν μπορουσα να φευγω και να ξαναπηγαινω,,, στο ενδιαμεσο τησ παραμονης μου στο Ιασω εβγαζα το γαλα εκει δεν ειχα πολυ το προσπαθησα ομως!!!!!!Το χειροτερο βεβαια την ωρα που πλησιαζε ο γιατρος τησ μοναδας παντα λιγομιλιτος και χωρις να σου δινει μακροπροθεσμες ελπιδες και λογικο το βρισκω ,,,!Και φυσικα ολα τα μωρακια και ολοι οι γονεις που στα ματια μας εβλεπες την ψυχολογικη και σωματικη κουραση και την πιεση στο να μην μπουμε μεσα και να ειμαστε στεναχωρημενοι τα μωρα μας το καταλαβαιναν και δεν επρεπε !!!!!Ξεχασα να σας πω στον θαλαμο που ημουν εγω αντι να περνω το μωρο αγκαλια επερνα το θηλαστρο και τα κοριτσια διπλα ειχαν τα μωρακια τους δεν με πειραξε,, ευτυχως ηταν καλη παρεα και με βοηθησαν πολυ!!! το μωρο το πειραμε στο σπιτι μετα απο 20 μερες σε βαρος 2100 περασαμε κολικους παλινδρομηση στο στομαχι και στα νεφρα και παντα ειχα τον φοβο να παρει βαρος και να ειναι καλα να μην γυρισουμε εκει πισω !!! Ειναι 11 μηνων τωρα ειναι καλα τα προβληματακια εχουν ξεπεραστει ολοι ειναι ξετρελεμενοι μαζι της και εμεις φυσικα ειναι πολυ Δυνατο κοριτσι μασ εδωσε και εμας δυναμη τοτε!!!! Μονο που η εμπηρεια μου αυτη με εκανε να φοβαμαι να κανω και δευτερο παιδι δεν θελω να ξαναζησω κατι τετοιο !!!!!!!!

giasof
23-04-12, 12:47
πραγματικα μεσα απο την καρδια μου ενα μεγαλο μπραβο σε ολες τις μανουλες που αντεξαν τοσα και αντεχουν..απο εχτες που διβαζω το Post δεν εχω σταματησει να κλαιω και γιατι να ειναι τοσο ανευθυνοι οι γιατροι..γιατι να μας κανουν να χανουμε την γη κατω απο τα ποδια μας..γιατι;εμεις τραβηξαμε τοσα για να κανουμε ενα παιδι..
η δικη μου ιστορια δεν ειναι τοσο σοβαρη με οσες διαβασα παραπανω αλλα ο πονος μου τοτε μου φαινονταν βουνο και ακομα και τωρα καποιες φορες η καρδια μου ματωνει ακομα..
εμενα εκατσε στην μενν για 2 βραδια ενω επρεπε να κατσει για 2 ωρες εαν και το εχω αναεφερει και σε αλλο post..
γεννηθηκε 39+1 3900 επειδη ηταν μεγαλο μωρο μου ειπαν οτι δεν εχει ζαχαρο και επρεπε να μπει θερμ. οκ πρωτο σοκ..εγω ειχα κανει καισαρικη ειχα ορους και δεν μπορουσα να κατεβω να τη δω μονο απο φωτογραφιες και απο σχολια των μαιων..απο εκει και μετα δεν ειχα ενημερωση γιατ τιποτα το μονο που μου ελεγαν οταν ρωτουσαμε εμεις απλα κανουμε εξετασεις ελεγαν ...εγω ημουν συνεχεια με κλαματα ψυχολογια μηδεν..ενιωθα οτι δεν ειχα γεννησει οτι ειχα παει καπου να μεινω ημουν στο ''κοσμο''κατεβαινω να την δω κλαμα εγω δεν μπορουσα να την δω απο τα κλαμματα τα ματια μου θαμπα και να μην μπορω να την δω να την εχω στην αγκαλια μου και να ειμαι ετοιμη να πεσω να φοβαμαι να μην μου πεσει..επειδη ολοι με εβλεπαν να κλαιω μονιμως ολη μερα οπου και να ημουν στο δωματιο στην μενν στην καφετερια παντου φωναξανε την παιδιατρο που εχω τωρα και μετα απο φασαρια τελικα μου την εδωσαν..ακομακαι στο σπιτι που πηγα παλι εκλαιγα ..πηγα με τις καλυτερες προυποθεσεις και εφυγα με κλαματα με ενα κενο οτι δεν ειμαι καλη μανα οτι το παιδι μου δεν ενιωσε την αγκαλια μου και ολα αυτα που νιωθουμε ολες οι μανουλες..και ολα αυτα επειδη δεν ταιζαν το μωρο σωστα..δηλαδη αντι να την ταιζουν οπως ενα φυσιολογικο τελειομηνο μωρο τις εδινα μονο 30 γρα..το παιδι μου ηταν νηστικο!!!!!
εβλεπα μανουλες που τα μωρα τους ηταν τα μισα απο τα δικα μου και μου εδιναν κουραγιο που αυτες ειχαν μεγαλυτερα προβληματα απο τα δικα μου και ομως..το πρωσοπικο απαραδεκτο εκτος απο μια κοπελα που μου ειπαν οτι την επερνε αγκαλιτσα γιατι εκλαιγε συνεχεια..βλεπετε ηταν το μεγαλυτερο μωρο εκει μεσα και τον ειχαν για μασκωτ..επαθα ψυχολογικο με την κορη μου δεν αφηνα κανεναν νατην αγγιζει παρα μονο εγω..

ο πονος μου μπορει να ειναι μικροτερος απο τους δικου σας αλλα πραγματικα προσευχομαι για καθε παιδακι που ειναι μεσα στην μενν να γινει γρηγορα καλα και να παει σπιτι του εκει που το αγαπανε..

Ν_Λ_1312
23-04-12, 21:41
Καλησπέρα είμαι νέο μέλος και θα ήθελα να μοιραστώ την αγωνία μας.
Το αντράκι μας βιάστηκε κάπως να έρθει,γεννήθηκε 1/3/2012 στην 28w 2d και 1200gr και μπήκαμε αμέσως στην θερμοκοιτίδα.Η αγωνία και το άγχος???Τεράστιο..θα τα καταφέρει?Όταν τον είδαμε παντού είχε καλώδια στο στόμα στα χέρια στα ποδαράκια του παντού και ήτανε μια σταλιά(χάσαμε και μερικά γραμμάρια ήμασταν 1040) οι γιατροί μας έλεγαν οτι είναι δύσκολα γιατί έχει αναπνευστικά προβλήματα.Έτρεμα νόμιζα οτι όλα είναι ψέμα και φεύγοντας γύρισα στην γιατρό και τις είπα ''θα τα καταφέρει θα δείτε είναι δυνατό αντράκι''
Να έχεις πίστη,θετική σκέψη και όλα θα πάνε καλά μου απάντησε....Μετά απο λίγες μέρες αρχίσαμε να τρώμε με καθετήρα φυσικά 1 ολόκληρο ml.και σε λίγο καιρό βγάλαμε το σωληνάκι απο τα πνευμονάκια και είχαμε το ρινικό στην μυτούλα,τι χαρά Παναγία μου!!Οι μέρες περνούσαν και ο μπέμπης μεγάλωνε, έπαιρνε γραμμάρια και έφτασε ξανά τα 1200gr.Ενώ τον κοιτούσα έρχεται η γιατρός και μου λέει γιατί τον κοιτάς και του μιλάς μόνο?Χαιδεψέ τον και λίγο!!
Αμέσως έβαλα το χέρι μου και μου κράτησε με την μικρούλα χούφτα του το δαχτυλο μου τι υπέροχο συναίσθημα νόμιζα οτι δεν θα ξαναζήσω κάτι τέτοιο..Αλλα το αντράκι μας είχα κι άλλη έκπληξη...μετά απο 40 περίπου μέρες αναπνέουμε μόνοι μας χωρίς σωληνάκια,χωρίς ρινικά και χωρίς κράνος το χαμόγελο?Καταλαβαίνεται!!!Έχουμε 54 ημέρες στην θερμοκοιτίδα και πρίν 3 ημέρες τον πήραμε αγκαλιά και ξεκινήσαμε το μπιμπερό.
''ΘΕΕ ΜΟΥ ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΚΙ ΑΛΛΑ ΔΑΚΡΥΑ ΝΑ ΚΛΑΨΩ ΑΠΟ ΧΑΡΑ'' Σε λίγες μέρες θα πάμε στο σπίτι μας και ελπίζω όλα τα δύσκολα να τα ξεχάσουμε και να κρατήσουμε την χαρά που μας έδωσε με την γεννησή του!!!!!!
Ευχαριστώ όλους τους γιατρούς που έδωσαν στο αντράκι μας ζωή..
Όσοι γονείς περνάνε αυτή την δοκιμασία θα σας πω αυτό που μου είπε η γιατρός.<ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ>τα μωράκια είναι πιο δυνατά απο οτι νομίζουμε !!!!

Rania82
27-04-12, 22:48
Εχεις απολυτο δικιο ΑΧ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΩΛΗΝΑΚΙΑ !! με το καλο να πατε σπιτι σας προσεξε ομως μην γινεις παραπανο προστατευτικη λογο φοβου μην γυρισεις πισω ''τι μου λες τωρα θα πεις '' απλα το ειδα στον εαυτο μου αυτο ειχα γινει ''υστερικη'' εκατσα και εκανα μια συζητηση με τον εαυτο μου σκεφτηκα μηπως χρειαιζομαι και βοηθεια απο ειδικο μπας και καταφερω και βγαλω τον φοβο και τις εικονες απο το μυαλο μου ..! τελικα τα καταφερα !!!! Εβλεπα οτι αν συνεχισω ετσι μελλοντικα θα τις κανω κακο .... φυσικα και την λατρευω φυσικα και δεν στερησα καμια αγκαλια απλα προσπαθησα να την αφυνω να '' αναπνευσει'',,,,! Σιγουρα οι εικονες και η εμπειρια δεν θα ξεχαστει ποτε μια φορα ειπα ποτε στην ζωη μου και αφορα αυτη την εμπειρια !!!Αλλωστε αυτο μου εχει δημιουργησει αρνητισμο στο να της κανω αδερφακι,,, πιστευω θα το ξεπερασω και αυτο !!! απλα αυτες τισ μερες που ειναι το νινι μας εκει μεσα , βαζουμε την ψυχολογια μας στην ακρη ,, ισως και τα μαιευτηρια δεν εχουν μεριμνησει ετσι ωστε να παρεχουν καποια ''ψυχολογικη '' στηριξη εκεινη την περιοδο που ειναι απαρετιτη κατα την γνωμη μου και για την μαμα και για τον μπαμπα !!!! και ΠΑΛΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ

Πέρλα
24-05-12, 12:07
Εμένα ο μικρός μου γεννήθηκε την 36η εβδομάδα 2690 gr αλλά μπήκε αρχικά λόγω αναπνευστικής δυσχέρειας για 3 ώρες. Εγώ περίμενα να μου το φέρουν αλλά μου είπαν ότι έχει και άλλο πρόβλημα και δεν δέχεται φαί οπότε θα τον κρατήσουν όλο το απόγευμα. Έρχεται το απόγευμα και μου λένε ότι πάει για αύριο. Η μητέρα μου φώναζε να έρθουν να μου το βάλουν στο στήθος και το μωρό μια χαρά θα φάει και ότι επίτηδες το κρατάνε για να παίρνουν λεφτά (γέννησα σε ιδιωτική κλινική και κάθε μέρα σε θερμοκοιτίδα χρεώνονταν 400 ευρώ). Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μας εξηγούσε τί ακριβώς έχει και πόσο σοβαρό είναι. Βρήκαμε έναν παιδίατρο εκεί μέσα πολύ καλό και του εξηγήσαμε ότι δεν έχουμε λεφτά άλλα για θερμοκοιτίδα (2 μέρες που κάθησε στην ιδιωτική η θερμοκοιτίδα μόνο μας πήγε 800 + 1200 οι γιατροί + 1700 το δωμάτιο, δεν είχαμε άλλα) και αυτός μεσολάβησε και το μεταφέραμε στην νεογνολογική του Ιπποκράτειου.

Εκεί έκατσε συνολικά 16 μέρες. Είχε μετεωρισμό κοιλίας και δυσπροσαρμογή και όταν πήγα και το είδα έπαθα σοκ. Του είχαν ξυρίσει το μισό κεφαλάκι του για να του βάλουν ορούς, ήταν με σωληνάκια μέσα στο στόμα και φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένο. Οι γιατροί εκεί μου εξήγησαν ότι δεν έχει κάτι σοβαρό και πάλι καλά μη χειρότερα να λέω, και είχαν απόλυτο δίκιο, απλά η ψυχολογία μου ήταν χάλια, είχα γεννήσει και δεν είχα πιάσει καν το χεράκι του, μία αγκαλίτσα δεν το είχα πάρει

Πήγαινα στο νοσοκομείο κάθε μέρα να το δω, στα 5 λεπτά που το κοιτούσα ερχόταν οι νοσηλεύτριες και μου έλεγαν "αρκετά κάθησες, φύγε τώρα" μία φορά που θέλησα να το ακουμπήσω δεν με άφησαν, όταν ερχόταν η ώρα να το ταίσουν του έχωναν με σήραγγα το γάλα μέσα στο σωληνάκι. Εγώ μάζευα γάλα με θήλαστρο και το πήγαινα αλλά δεν έφτανε και του έδιναν ξένο (αυτό μου έχει κοστίσει πολύ)

Πάντως τέλος καλό όλα καλά, εξάλλου εξαρχής δεν είχε κάτι πολύ σοβαρό, έβλεπα άλλες περιπτώσεις δίπλα του και έβαζα τα κλάματα από την στεναχώρια μου, και έλεγα πάλι καλά που είμαστε όπως είμαστε. Απλά εκείνες οι μέρες που ήταν μακρυά μου ήταν από τις πιό μοναχικές όλης μου της ζωής...

chrisa1980
25-05-12, 01:24
Ν_Λ_1312;2357147
ειδες που γίνονται και θαύματα;
Κοίτα σε κανέναν χρόνο να μας λες:ουφ κουράστηκα να τον κυνηγάω :p
Να ειστε όλοι καλά και να τον χαίρεστε τον κούκλο!!!!

Ν_Λ_1312
29-05-12, 23:21
Ν_Λ_1312;2357147
ειδες που γίνονται και θαύματα;
Κοίτα σε κανέναν χρόνο να μας λες:ουφ κουράστηκα να τον κυνηγάω :p
Να ειστε όλοι καλά και να τον χαίρεστε τον κούκλο!!!!

Μετά από 80 ημέρες πήγαμε σπίτι μας:D:D:D:D:D Η ζωή μας έχει γίνει τόσο όμορφη!!!Το αντράκι μας μετά και απο ένα μικρό χειρουργείο (βουβωνοκήλη) είναι κοντά μας γερός και δυνατός...
Σ'ευχαριστούμε κοπέλα μου και εσύ να χαίρεσαι τον παιδαρο σου!!!

pixie
31-05-12, 10:28
Eπιτέλους θα κάνετε αγκαλίτσες!!! Να σας ζήσει το αντράκι σας γλυκειά μου!!!!! Να είναι πάντα υγιές και ευτυχισμένο.!!!!!

Βίκη76
02-06-12, 15:35
Σημειώνω την εμπειρία μου μόνο για να πάρουν θάρρος άλλες μητέρες που αυτή τη στιγμή περνούν τα ίδια ή ακόμη χειρότερα από όσα πέρασα εγώ.

Γέννηση στις 26 εβδ. και 6 μέρες, λόγω ινομυώματος. 1075 γραμμάρια. 104 μέρες στην εντατική, τις 80 διασωληνωμένη. Βρογχοπνευμονική δυσπλασία λόγω υπερβολικού οξυγόνου. Εγκεφαλική αιμορραγία β' βαθμού. 4 ιώσεις, ένα σοβαρό μικρόβιο, παρολίγον θανατηφόρο (ευχαριστούμε το θεό και τη γιατρό Αγγελική Νίκα του Αγλαϊα Κυριακού). Σύγκλιση βοτάλειου πόρου (χειρουργείο).
Παράλληλα και από σύμπτωση: εκ γενετής σοβαρή καρδιοπάθεια. Δεν έγινε αντιληπτή από την αρχή η σοβαρότητά της. Συνεχής, βασανιστική φαρμακευτική αγωγή για ένα χρόνο μετά από την έξοδο από το Παίδων. Εμπόδια στην πρόσληψη βάρους. Αποτυχία της αγωγής, εισαγωγή και εγχείριση ανοιχτής καρδιάς στο Ωνάσειο. Επιτυχία (έτσι λέμε, πρώτα ο Θεός, γιατί ποτέ κανείς δεν ξέρει) και έξοδος. Εντατική προσοχή (φόβος ιώσεων).
Τώρα, ένα χρόνο μετά: όχι σοβαρά προβλήματα, διαγνωσμένα τουλάχιστον. Η μικρή διαφεντεύει το σύμπαν, είναι το πιο σκληρό καρύδι που έχω γνωρίσει ποτέ. Λέγεται Μαριάννα, είναι 2,5 χρονών και ο κόσμος της ανήκει, κι αν τυχόν της ξαναεμφανιστούν προβλήματα της έχω εμπιστοσύνη ότι δε το βάλει κάτω, όπως έκανε η μάνα της. Γιορτάζει στις 23 Αυγούστου και υπάρχει μια Κυρία σε ένα μοναστήρι της Ευρυτανίας η οποία την προσέχει άγρυπνα (κι αν δεν είσαι θρήσκος, δεν μπορείς παρά να γίνεις μετά από όλα αυτά, θα ήταν έλλειψη σεβασμού κι ευγνωμοσύνης): η Κυρία λέγεται Προυσιώτισσα, και την ευχαριστούμε κάθε μέρα.

xenia:-)
03-06-12, 15:29
Να σας ζησει και παντα γερη και δυνατη να ειναι!!!!!!!!!!!
να την χαιρεστε!!!!!

rnt
03-06-12, 15:52
Με συγκινεί τόσο η ιστορία της Μαριάννας, όπως και ολω των μικρών ηρώων που παλεύουν για τη ζωή. Σίγουρα θα είναι πάντα μια αγωνίστρια. Να τη χαίρεστε! Να είναι όλα τα παιδάκια γερά!

piscina
03-06-12, 21:58
Κορίτσια κάθε φορά που διαβάζω και μια ιστορία συγκινούμαι και πάλι από την αρχή! Και εγώ μαμά πρόωρων διδύμων. Αυτό που ήθελα να πω και στις άλλες μανούλες είναι (και είμαι σίγουρη ότι συμβαίνει σε όλες) ότι δεν έχει περάσει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ (τα τελευταία 10 χρόνια γιατί οι κόρες μου κοντεύουν τα 10) που να μην έχω σκεφτεί την εντατική, που να μην φέρνω στο μυαλό μου τις φατσούλες τους μέσα στην θερμοκοιτίδα, που να μην νιώθω την απόγνωση του άντρα μου και τη δική μου κάθε φορά που μπαίναμε να τις δούμε, που να μην δοξάζω τον Θεό, που να μην μπορώ να πιστέψω ότι αυτές οι υπέροχες κοπέλες που σε λίγο θα είναι γυναίκες μου έκανε ο Θεός τη χάρη να μεγαλώσουν υγιέστατες! Μάλλον νομίζω ο Θεός μας επιτρέπει να περάσουμε αυτή την αγωνία ώστε κάθε μέρα να τον δοξάζουμε και να είμαστε πανευτηχείς που τα παιδάκια μας τα καταφέρανε. Νομίζω ότι η πιο δύσκολη στιγμή που βίωσα ήταν όταν τα μωρά ήταν 20 ημερών και οι γιατροί μας είπαν ότι την επιβίωση μάλλον την κερδίσαμε, να δούμε όμως τι θα γίνει με την ποιότητα ζωής. Οι κόρες μου γεννήθηκαν μετά από μία εφιαλτική εγκυμοσύνη (ξεκίνησα με τρίδυμα από εξωσωματικη) στις 30 εβδομάδες. Μείναμε 50 μέρες στην εντατική η μία έσπασε ο πνεύμονας της, πάθανε εγκεφαλικές αιμοραγίες, στένωση λάρυγγα από την ατελείωτη διασωλήνωση και ένα σωρό άλλα. Είμαι σίγουρη ότι μέχρι να κλείσω τα μάτια μου δεν θα περάσει μέρα που να μην θυμηθώ την εντατική και να μην πω Θεέ μου σε ευχαριστώ! Κουράγιο, υπομονή και πίστη σε όλες τις μανούλες που τα μωράκια τους είναι αυτή τη στιγμή στην εντατική!

omamy
27-08-12, 12:36
Καλησπέρα σε όλες... διαβάζω τις ιστορίες σας και πραγματικά παίρνω κουράγιο... Είμαι μια νέα μανούλα... γέννησα στη 31 εβδομάδα της εγκυμοσύνης μου μετά απο μία δύσκολη εγκυμοσυνη καθώς είχα πονους και συσπάσεις στη μήτρα καθ ολη τη διαρκεια αυτης....

Για εμενα το γεγονος οτι εμεινα εγκυος ηταν ενα θαυμα καθως εξαιτιας μιας ορμονης που ειχα ανεβασμενη παρα πολυ (προλακτινη) δεν μπορουσα να κανω παιδια....

Ο μικρος μεσα στη κοιλια μου ηταν πολυ ζωηρος!!!τρυπησε λοιπον ο σακος (λιγο) κ ετσι δν καταλαβα οτι σπασαν τα νερα. επειτα με πιασαν οι πονοι αλλα κ παλι δεν το καταλαβα γτ οπως σας ειπα πονους ειχα καθ ολη τη διαρκεια της εγυμοσυνης μου... Οταν ανακαλυψα οτι ειχαν σπασει τα νερα.. 2 ωρες μετα πηρα το γιατρο κ μπηκα στο νοσοκομειο... μετα απο 2 μερες εισαγωγης ο γιατρος μου τον πηρε με καισαρικη γιατι ειχα παθει εσωτερικη αιμοραγια.... ευτυχως και δοξαζω το Θεο γι αυτο το μωρακι μου ειναι καλα... προλαβαμε!!! 2 ωρεσ χειρουργιο... γεννηθηκε 1410 στις 29/07 . δεν μου τον ακουμπησαν καν επανω μου... απλα τον αρπαξαν!!! η αιμοραγια δε σταματαγε και αφου με εραψε ο γιατρος χρειαστηκε να με ξανα ανοιξει γτ ξαναεπαθα εσωτερικη αιμοραγια. (καισαρικη με επισκλυριδιο εκανα).

Τη πρωτη φορα που ειδα το μωρο ηταν στην εντατικη διασωληνωμένο...δε προκειται να το ξεχασω ποτε μου!!! εκλαιγα καθε φορα που βρισκομουν μονη μου... ειναι ακομη μεσα... ευτυχως δεν εχει κανενα προβλημα... τωρα ειναι 1730... μου ειπαν πως στο 1800 θα βγει απο τη θερμοκοιτιδα κ θα τον παρω αγκαλια...

Ευχομαι καμια μανουλα να μη περασει αυτο που εχουμε περασει εμεις... Αυτη η εικονα με το μωρο διασωλινωμενο δε προκειται να μου φυγει ποτε απο το μυαλο... Θα αργησω ακομη να τον παρω μου ειπαν... δε πειραζει.... ας ειναι καλα εκεινος κ θα περασει ο καιρος.....

manitaraki
01-09-12, 17:54
Τη πρωτη φορα που ειδα το μωρο ηταν στην εντατικη διασωληνωμένο...δε προκειται να το ξεχασω ποτε μου!!! εκλαιγα καθε φορα που βρισκομουν μονη μου... ειναι ακομη μεσα... ευτυχως δεν εχει κανενα προβλημα... τωρα ειναι 1730... μου ειπαν πως στο 1800 θα βγει απο τη θερμοκοιτιδα κ θα τον παρω αγκαλια...

Ευχομαι καμια μανουλα να μη περασει αυτο που εχουμε περασει εμεις... Αυτη η εικονα με το μωρο διασωλινωμενο δε προκειται να μου φυγει ποτε απο το μυαλο... Θα αργησω ακομη να τον παρω μου ειπαν... δε πειραζει.... ας ειναι καλα εκεινος κ θα περασει ο καιρος.....

Μην ανησυχείς, τόσα και τόσα έχεις περάσει, στο τέλος είσαι πια!!! Αν το μόνο θέμα σας είναι το να πάρει βάρος, σε 10-15 μέρες θα την έχεις κοντά σου! Και μη φοβάσαι, όλα ξεχνιούνται...θα αποκτήσεις τόσες ωραίες αναμνήσεις με το παιδάκι σου που όλα τα άλλα θα σου είναι τόσο μακρινά, δε θα αξίζει καν να τα ξαναφέρνεις στο μυαλό σου!

efih
07-09-12, 15:40
Καλησπέρα και από εμένα σε όλες τις μανούλες!

Μετά από έναν αγώνα από την 20η εβδομάδα με υψηλή ρίξη υμένων και μία ακτάσχετη αιμορραγία στην 27η.. γέννησα τελικά το κοριτσάκι μας στις 19/6 στην 27+6 εβδομάδα μόλις 1150γρμ.
Το μωράκι αμέσως διασωληνώθηκε αλλά μόνο για μία ημέρα καθώς κατάφερε αρκετά νωρίς να αναπνεύσει μόνο του με τη βοήθεια ρινικού οξυγόνου.
Κατά τα άλλα έδωσε τον αγώνα της για 58 ημέρες στην μονάδα εντατικής νοσηλείας και πλέον από τις 16/8 είναι πλέον μαζί μας στο σπίτι.
Χρειάστηκε μόνο να νοσηλευτούμε ξανά για πέντε μέρες στην παιδιατρική καθώς παρουσιάσαμε έντονη ταχύπνοια λόγω ρινίτιδας (μας είχε φράξει η μυτούλα από μυξούλες)..

Σαφέστατα και έχουμε ακόμα πορεία να διανύσουμε καθώς έχουμε ένα ευρηματάκι στην καρδούλα, στο ήπαρ.. να τσεκάρουμε τα ματάκια μας.. νευρολόγο κλπ...

Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη μονάδα τρεφόταν αποκλειστικά με μητρικό γάλα το οποίο έβγαζα με θήλαστρο νοσοκομειακό και το παρέδιδα στη γαλακτοκόμο.

Μόλις έφτασε τα 1600 γρμ. ξεκινήσαμε και καγκουρώ.. πέταγα από τη χαρά μου!! Υπέροχη εμπειρία!!

Περάσαμε αρκετά σκαμπανεβάσματα.. Μπροστά όμως σε αυτό το θαύμα που λέγεται επιβίωση.. και σε όλα αυτά που περνάνε οι γονείς αντιμετωπίζοντας ανάλογα περιστατικά.. όλα τα υπόλοιπα φαντάζουν ασήμαντα.

Εύχομαι σε όλες τα καλύτερα για εσάς και για τα παιδάκια σας!!
Ήθελα να γράψω την ιστορία μου γιατί όταν κατάλαβα πως θα γεννήσω πρόωρα.. έψαχνα απεγνωσμένα στο ίντερνετ να βρω περιστατικά πρόωρων που να έχουν καλή εξέλιξη.. ήταν πολύ σημαντικό για την ψυχολογία μου!!

elisavet_9
24-10-12, 14:05
η δικά μας ιστορία...: Γέννησα στις24/4/2012,την ημερα της γιορτής μου...τί καλύτερο δώρο...όμως το τελευταιο μήνα κύησης είχαμε δυσάρεστα:δεν επαιρνε βάρος(λογω πλακούντα και αμνιακού υγρού)εκανα το πάσχα 2 ενέσεις κορτιζόνης για να βοηθησουμε την ανάπτυξη των πνευμόνων και μπηκα με καισαρική εκτακτως 36εβδ. και 4 ημ.
έτσι γεννήθηκε το αγοράκι μας 2100 και 47 εκ.,μπηκε 4 ημερες στη θερμοκοιτίδα και για ακομη 8 ημερες στην απλή νοσηλεία.
οι ημερες στη θερμοκοιτίδα ήταν απελπιστικές,γεμάτες στεναχώρια κι αγωνία.ποιά μανούλα δεν θέλει να πάρει αγκαλια το μωρό που τόσο καιρό περίμενε?να το θηλάσει,να το μυρίσει και να το αγγίξει?να το βλέπει με σωληνάκι να τρέφεται,να μη μπορει καλά καλά να το χαιδέψει?
πηγαίναμε με το συζυγό μου 2 φορες την ημερα(πρωι+απογευμα) ,είμασταν όλο ερωτήσεις στους γιατρούς καποιοι είχαν όρεξη να απαντήσουν,καποιοι όχι...
ο μόνος άνθρωπος που με βοηθησε ψυχολογικά ήταν ο άντρας μου,ούτε ο γιατρός μου,ούτε οι συγγενείς,ούτε κανείς!όποιος δεν το έχει περάσει δεν μπορεί να σε καταλάβει,δυστυχώς...
το μόνο πράγμα που μου έδωσε δύναμη ήταν τα μωράκια που εβλεπα να είναι εκεί πολυ περισσοτερο καιρο,μήνες και τους γονείς που εβλεπαν τοσο καιρο τα μωρακια τους απο το τζάμι,χωρις να δίνουν ουτε ενα χάδι...είπα λοιπον υπάρχουν και χειροτερα...ΣΥΝΕΛΘΕ!πονάει η ψυχή σου εκεί μέσα.
εχουν περάσει 6 μηνες και σκεφτομαι όλο αυτο καθημερινά,το ξέρω οτι δεν πρεπει γιατι ολα καλά τωρα αλλα ευκολα ειναι ολα στα λόγια...στεναχωρήθηκα αργότερα και για το θέμα του θηλασμού:(οταν 14 ημερες εχουν περασει για να ξεκινησεις το θηλασμο,το εχασες το τραίνο...)αλλά το μόνο ου με ενοιζε ολο αυτο το διαστημα ηταν να ΠΑΡΕΙ ΒΑΡΟΣ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ!κουραγιο,δυναμη κι υπομονη.ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗ,να του μιλάτε,σας γνωρίζει!σκεφτείτε το αύριο και να κάνετε όνειρα για τη μέρα που θα πάτε σπίτι σας!!!

Babylino
24-10-12, 20:39
Μια ακόμη εμπειρία. Από την 31 εβδομάδα κι ενώ όλα κυλούσαν ομαλά, ο γιατρος σε ένα ντόπλερ μας είπε οτι ο μικρούλης δεν παίρνει βάρος, τότε άρχισε η ιστορία μας, μετά από ψάξιμο και ένδειξη θρόμβωσης του ομφάλιου διαπιστώσαμε οτι έχω θρομβωφιλία, η οποία και δημιουργούσε τα προβλήματα συν του γεγονότος οτι ό πλακούντας ήταν "γερασμένος" με αποτέλεσμα το μωρό να μην τρέφεται σωστά. Ξεκίνησα άμεσα ενέσεις ηπαρίνης και ντοπλερ συν καρδιοτοκογράφο κάθε εβδομάδα σχεδόν. Ο γιατρός απο 33η εβδομάδα με προετοίμαζε οτι δεν θα είναι τελειόμηνη η εγκυμοσύνη αλλά όπως αντιλαμβάνεστε αυτό που σου περιγράφουν με αυτό που ζει η κάθεμια μας στην πραγματικότητα απέχει πολύ.... Τέλος πάντων στην 35η εβδομάδα και στην καθίερωμένη πλεόν εβδομαδιαία εξέταση κι ενώ έοχυμε φτάσει αισίως στην 35η ε΄γω έχω ξεθαρέψει οτι τελικά θα το ξεπεράσουμε το πρόβλημα και θα γεννήσω κανονικά. Α! ξέχασα όλο αυτό το διάστημα κάθε πρωι συγκεκριμένη ώρα ξυπνούσα και μετρούσα και κατέγραφα σε ημερολόγιο για μια ολόλκληρη ωρα ξαπλωμένη στο κρεβάτι τα χτυπήματα του μωρού που αισθανόμουν. Τελικά κι ενώ διενεργούνταν το ντόπλερ είδα το γιατρό να αλλάζει δέκα χρώματα και να σιγοψυθιρίζει "κάτι δεν μου πάει καλά...." τελικά μου λεέι οτι το μωρό έχει αναστροφή αίματος στο φλεβώδη πόρο΄(!!!!) και είναι δεμένος με το λώρο σαν αλεξιπτωτιστής!!!! επείγουσα εισαγωγή στο μαιευτήριο και άμεσα καισαρική....τελικά έισάγομαι στο μαιευτήριο μου κάνουν ένεση κορτιζόνης για τους πνεύμονες και ο γιατρός λόγω του οτι είχα κάνει λι΄γο νωρίτερα την ένεση για την θρομβωφιλία μου λέει οτι πρέπει να περιμένουμε μέχρι το πρωί και να δράσει και η κορτιζόνη. Όλο το βράδυ έμεινα με καδιοτοκογράφο και καλωδιωμένη στο μικρό χειρουργείο, όπου άρχισαν συσπάσεις ξαφνικά και έκτακτες συστολές στην καρδιά μου. Άρχισαν να τρέχουν οι γιατροί, ο καρδιολόγος τέλος πάντων φθάνουμε στο πρωί και μπαίνουμε στο χειρουργείο όπου μου κάνουν ολική νάρκωση λόγω των συστολών στην καρδιά και της πίεσης μου που είχε πέσει στο 8,5 (η μεγάλη)!!!! όταν ξύπνησα με μεγάλη δυσκολία σαν όνειρο θυμάμαι τον άνδρα μου να μου λεέι οτι ο μπέμπης πήγε στο παίδων για λίγο για του βάλουν οξυγόνο και κάτι τέτοιες ασυναρτησίες... τελικά ο μπεμπάκος γεννήθηκε 2.500 κιλά και εισήχθη στην ΜΕΝ Παίδων Αγ. Σοφίας λόγω αναπνευστικής δυσχέριας όπου έμεινε 20 μέρες. Λόγω της ολικής νάρκωσης δεν είδα το μωρό μου όταν γεννήθηκε και λόγω της εισαγωγής του στο Παίδων τον είδα μετά από 4 ημέρες............ΔΕΝ υπάρχει χειρότερο πράγμα απο μια μητέρα που γεννάει και βλεπει το αγγελούδι της από φωτογραφία χωρίς να μπορέσει να το αγγίξει ή τουλάχιστον να το δει. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και τώρα μετά από 7 σχεδόν μήνες ο μπόμπιράς μου είναι τόσο ζωηρός που γκρεμίζει σπίτι... Δεν πρόκειται όμως ποτέ να ξεχάσω την στιγμή που βγήκα απο το μαιευτήριο και έτρεξα να τον δω και τον αντίκρυσα μέσα στην θερμοκοιτίδα διασωληνωμένο...... φυσικά όταν είδα άλλα περιστατικά εκεί είπα οτι υπάρχουν και πολύ χειρότερα. Μακάρι αυτές οι μονάδες να είναι μια μέρα άδειες και όλα τα μωράκια σπίτι τους στην αγκαλιά της μανούλας τους.

Vallia.
30-11-12, 15:54
Καλησπέρα σε όλους!
Γέννησα κι εγώ ένα πρόωρο μωράκι στις 20 Νοεμβρίου, τη Βαλέρια! Γεννήθηκε 1740gr, 31 εβδομάδων και είναι στη θερμοκοιτίδα στο νοσοκομείο!
Με προβληματίζουν πολύ οι γιατροί γτ οι απόψεις τους είναι κάθε φορά διαφορετικές!
Χτες που πήγαμε να δούμε τη μικρή μας, που είναι αρκετά ζωηρή, μιλήσαμε με την παιδίατρο και μας είπε πως η κατάστασή της είναι σταθερή. Τρώει κανονικά, τις αύξησαν και τα ml του γάλακτος σε 18 από 13, απλά δεν της σταματάνε ακόμα την αντιβίωση επειδή είναι λίγο ανεβασμένα τα λευκά της. Μας είπε λοιπόν η παιδίατρος πως αυτό δεν είναι κάτι ανησυχητικό! Μας είπε επίσης πως κλινικά είναι ενα πολύ καλό μωρό που δεν τους δημιουργεί προβλήματα, είναι ζωηρή και τρώει κανονικά.
Σήμερα που τηλεφώνησα για την ενημερωθώ, η γιατρός που μίλησα μου είπε πως δέχετα το γάλα της και συνεχίζει την αντιβίωση. Της είπα πως εχτές μας είπαν πως δεν είναι κάτι ανησυχητικό και μου λέει: "ποιος σας το είπε αυτό; Φυσικά και είναι κάτι ανησυχητικό αφού το παιδί έχει αυτή τη λοίμωξη (απλά μία λοίμωξη). Και μέχρι να κατέβουν τα λευκά της είναι ανησυχητικό".
Καταλαβαίνεται ότι πανικοβλήθηκα. Και γενικά είμαι πανικοβλημένη. 10 μέρες είναι μόνο η Βαλέρια στην θερμοκοιτίδα και νομίζω πως δεν έχω άλλα αποθέματα δύναμης! Ξέρω πως υπάρχουν μωρά με πολλά προβλήματα και πως εγώ είμαι μία τυχερή μανούλα, αλλά αποδείχτηκα μάλλον πολύ αδύναμη!
Παρότι ο γιατρός μου την αποκαλεί "μικρό θαυματάκι" είμαι σε μία διαρκή ανησυχία. Διαβάζω απ το πρωί σε διάφορα sites τα όποια προβλήματα μπορεί να έχει ένα πρόωρο και τα έχω βρει μπαστούνια που λένε. Μήπως να σταματήσω να διαβάζω;
Δεν ξερω πότε θα πάρουμε τη μικρή μας στο σπίτι, αλλά ελπίζω όλα να πάνε καλά! Και δοξάζω Το Θεό που γεννήθηκε και δεν χρειάστηκε να πάρει ούτε για ένα λεπτό εξυγόνο!

xara35
01-12-12, 00:07
Η Ιστορια μου ειναι μεγαλη και θα μπορουσε να γραφτει βιβλιο...αλλα μετα απο πολλη σκεψη αποφασισα να της μοιραστω μαζι σας!
Ολα ξεκινησαν πριν ενα χρονο...μπηκα στην διαδικασια της εξωσωματικης μετα απο μια αποτυχημενη σπερματεγχυση και επτα χρονια προσπαθειων!Ολα πηγαν καλα και ευτυχως με την πρωτη εμεινα εγκυος και ενω ηδη η αδελφη μου ηταν και αυτη εγκυος στο δευτερο παιδακι της!Ειχαμε μονο δεκαπεντε μερες διαφορα και ειμασταν και οι δυο μες την τρελη χαρα!Η δικη μου εγκυμοσυνη ξεκινησε με αναγουλες συνεχισε με αγωνια λογω κακης αυχενικης και το κλου στο τελος ηταν η ανεβασμενη πιεση!πηγαινα καθε εβδομαδα στον γιατρο μου και εκανα καρδιοτοκογραφο για να παρακολουθουμε τους παλμους του μωρου τον τελευταιο μηνα ομως δεν εκανα καθολου υπερηχο!
πρωτα γενναει η αδελφη με καισαρικη και το μωρακι της παρουσιαζει αναπνευστικη δυσχερεια και μεταφερεται το μωρο στην εντατικη του ιπποκρατειου την επομενη μερα και η αδελφη μεταφερεται σε δωματιο στο ιπποκρατειο για να ειναι κοντα στο μωρο μιας και ο γιατρος μας ηταν και στο ιπποκρατειο!εγω αυτην την μερα παω στο ιατρειο του γιατρου μας για καρδιοτοκογραφο και η μαια του με στελνει στο ιπποκρατειο που εφημερευει ο γιατρος γιατι οι παλμοι του μωρου δεν ειναι καλοι!Βρισκομαι στη 35η εβδομαδα!στο νοσοκομειο ο γιατρος με κανει εισαγωγη για στενη παρακολουθηση και ενω ο αντρας με εχει τακτοποιησει στο δωματιο εχει φυγει για το σπιτι ξανακανω παλι καρδιοτοκογραφο και εκει φαινεται πως το μωρο δεν αντεχει αλλο!Οι παλμοι του πεφτουν!"ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ" φωναζει ο γιατρος "γιατρε να παρω τον αντρα μου τηλεφωνο να ερθει προλαβαινω;"ΓΡΗΓΟΡΑ" μου λεει ο γιατρος!η αδελφη που το ειναι στο ιδιο νοσοκομειο και αυτη, ειχα προλαβει πριν ωρα να την πω ειναι πως κανω εισαγωγη για παρακολουθηση!
Μπαινω στο χειρουργειο για καισαρικη κρατοντας στο χερι μια ζωνη απο το μοναστηρι του πατηρ παισιου και προσευχομαι φωναχτα!Τα χειλη εχουν ξεραθει απο την αγωνια καιρωτω συνεχεια τον γιατρο αν ειναι ολα καλα!Μεχρι που ακουω το κλαμα της και η χαρα μου ειναι απεριγραπτη!Μονο που δεν κρατησε για πολλη μολις ακουω οτι ειναι 1670 γρ παγωνω!Γιατι;;;ΤΟ Βαρος πριν ενα μηνα ηταν κανονικο για την εβδομαδα μου... βεβαια ειχα να κανω ενα μηνα υπερηχο(ο γιατρος δεν τον θεωρουσε απαραιτητο)!αυτο που μου ειπεο γιατρος ειναι πως το μωρο εβγαλε το μυκωνιο μεσα στην κοιλια δυσανασχετησε και ηταν ζητημα ημερων ή και ωρων αν θα αντεχε!Το μωρο δεν το ειδα, δεν το πηρα αγκαλια το πηραν και το πηγαν στην εντατικη παρεα με την ξαδελφουλα του που ηταν ηδη εκει δυο μερες!
Και εδω αρχιζουν τα οργανα!την πρωτη βραδια την περασαμε οι δυο αδελφες στο ιδιο δωματιο και τα μωρα μας μαζι στην εντατικη!!!Αντι για χαρες και γελια ειχαμε στο δωματιο κλαματα αγωνια και φοβο!
την επομενη μερα ολοι μου λεγανε να μην ανησυχω και πως μολις το μωρο γινει περιπου δυο κιλα θα το παρω!δεν παρουσιασε προβληματα σοβαρα!Οταν ανεβηκα πρωτη φορα στην εντατικη και την αντικρυσα τρομαξα!Οταν ομως το αγγιξα τρελαθηκα!Ηταν τελεια!Αυτο δηλαδη ειναι το δικο μου μωρο!!!!!!!!Δεν το πηστευα !!!!!Οι γιατροι της εντατικης επιφυλακτικοι το μωρο ηταν μικρο για την εβδομαδα κυησης λογω της πιεσης μαλλον δεν τρεφονταν σωστα τον τελευταιο μηνα!και απλα μου ειπαν οτι περιμεναν να δουν αν παρουσιασει κατι το μωρο!Ηταν υπερβαλικα μικρο και το σωματακι του μεσα στα καλωδια!Φυσικα δεν μπορεσα να το ακουμπησω!Καθε μερα πηγαιναμε μαζι με την αδελφη μου να τα δουμε μεχρι που βγηκαμε απο το νοσοκομειο με αδεια χερια και την καρδια μαυρη!Η αδελφη μου πηρε δυναμη απο το πρωτο της παιδακι εγω απο τον αντρα μου οσο μπορουσε να μου δωσει!Δεν ηθελα να μπαινω στο παιδικο δωμτιο, εκλαιγα ολη μερα, ειχα τυψεις και θεωρουσα τον εαυτο μου υπευθυνο για οτι συνεβει στο παιδι μου!
Ευτηχως η αδελφη μου σε 15 μερες πηρε το μωρακι της σπιτι!Το δικο μου μωρο ομως δεν δεχονταν το γαλα πρηζονταν η κοιλιτσα του το βαζαν συνεχεια οροι !Μας ειπαν οτι επρεπε να του κανουν σκιαγραφηση εντερου γιατι εχουν υποψια για μεγακολο και θα χριαστουν επεμβασεις!κλααααααμα εγω!ΓΙΑΤΙ;;;;;;;ΣΕ ΜΕΝΑ;;;;; Οι φλεβιτσες του κατατρυπημενες μεχρι και στο κεφαλι του βαζαν ορο για να βρουν φλεβες!ετσι περασε ενας ολοκληρος μαρτηρικος μηνας!Με εμενα και τον αντρα μου να πηγαινοερχομαστε στην εντατικη νεογνων του ιπποκρατειου καθε φορα με την ιδια αγωνια για το τι θα ακουσουμε και με εναν κομπο μονιμως στο στηθος!!Ο κοσμος της εντατικης ειναι εφιαλτικος ο ηχος των μηχανηματων τρυπαει τα αυτια!Τα μικροσκοπικα πλασματακια δινουν την μααχη τους για ζωη!Το προσωπικο λιγοστο τρεχει και δεν προλαβαινει!οι ελλειψεις σε αναλλωσιμα πολλες δεν εχουν καν μωρομαντηλα, πιπιλες, φορμακια!αφου δεχτηκε το μωρακι μας ενα εντελως υποαλεργικο γαλα παρουσιασε χολοσταση(ικτερος σε κακη μορφη με απλα λογια)και στην συνεχεια υπογλυκαιμια!Τα συμπτωματα αυτα δεν αρεσουν στουν γιατρους και μου κανουν λογο για εξετασεις για μεταβολικα νοσηματα!κλααμα παλι εγω και προσευχες στην παναγια!εντωμεταξυ μου ειπαν οτι λογω το οτι δεν εβρισκαν φλεβες επρεπε να του κανουν μια μικροεπεμβαση για να μπουν σε κεντρικη αρτηρια και να μπαινει εκει ο ορος μιας και τον χρειαζονταν ακομα!πανω στην επεμβαση το μωρο παρουσιασε αιμοραγια!ευτηχως ομως σταματησε!μετα περιμεναμε τα αποτελεσματα απο τις εξετασεις για τα μεταβολικα ολα καλα ευτηχως!μετα μας βρηκε ιωση και επειδη η υπογλυκαιμια συνεχιζε εξετασεις συνεχεια!εξετασεις ενδοκρινολογικες μεχρι και για κυστικη ιωση!για να μην σα ςκουραζω μετα απο τα πρηξιματα στην κοιλια, την αιμοραγια,λοιμωξεις,εμενουσα υπογλυκαιμια,χολοσταση,στασιμοτητα βαρος και εμενα στα προθυρα καταθληψης περασαν 3 μηνες αγωνιας, απογνωσης, τυψεων και πολλων προσευχων αεροβαπτησαμε το παιδι γιατιε γω ηθελα!Την ονομασαμε ΜΑΡΙΑ στην Παναγια γιατι πριν μηνω εγκυος ειχαμε ταξει το παιδι στην παναγια! Απο εκεινη την μερα η κατασταση του μωρου καλητερευε μεχρι που μια μερα η διευθηντρια μου ειπε οτι μπορω να την παρω!Μετα απο 90 ολοκληρες μερες με πολλη κλαμα πολλη αγωνια την πηραμε σπιτι 2550 κιλα ανθρωπακο !Οταν την πηραμε τοτε ενοιωσα οτι τωρα την γεννησα!τωρα εχουμε κλεισει ενα μηνα στο σπιτι ζηγιζει 4 κιλα!! Δεν ειναι ευκολαΤο παιδι χρειαζεται ιδιαιτερη φροντιδα(ακομα του κανουμε σπιτι εξεταση για την υπογλυκαιμια) και την ταιζω καθε δυο ωρες και ειναι και κλαψιαρικο αλλα δεν παραπονιεμαι!Λεω δοξα τον θεο!ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΤΑ ΞΕΧΝΑΩ ΟΛΑ ΚΑΙ ΛΕΩ ΟΤΙ ΑΞΙΖΕ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ!!!!!!!!!!!!
Κοριτσια ολα αυτα τα εγραψα για να ας επισημανω τα εξης:
να ειστε απαιτητικες στον γιατρο σας α κανετε καρδιοτοκογραφο αλλα και υπερηχο!
Να εχετε πιστη και δυναμη !εγω την πιστη στον θεο την ειχα βαθια μεσα μου και την εβγαλα και την δυναμη την βρηκα αναγκαστικα γιατι απο μενα περιμενει αυτο το πιδι!
Να δοξαζετε καθε μερα τον θεο για τα κλα που μς δινει αλλα κια για τα ασχημα γιατι μεσα απο αυτα γινομαστε καλητεροι ανθρωποι!
να ξερετε οτι το ιπποκρατειο και συγκεκριμενα η εντατικη νεογνων εχει αναγκη απο μωρομαντηλα μεχρι και φορμακια χρησιμοποιημενα!
Συγνωμη αν σας κουρασα αλλα ηθελα να αμοιραστω μαζι σας!

Vallia.
01-12-12, 12:14
Χαρά35 η ιστορία σου είναι τόοοοσο συγκινητική! Πολύ χαίρομαι που έχετε το μωράκι σας στο σπίτι μαζί σας!! Φαντάζομαι πως θα είναι τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που θα κάνετε ποτέ!
Καταλαβαίνω απόλυτα το κομμάτι που λες για τις τύψεις! Κι εγώ νιώθω ακριβώς το ίδιο! Κάθε μέρα και πιο έντονα!
Εύχομαι όλα να πάνε τέλεια με το μωρό σας και να είναι πάντα υγιές!
Η πίστη στο Θεό με βοηθάει κι εμένα! Κι εμένα ο πατέρας μου έκανε τάμα στην Παναγία και πιστεύουμε πως μας βοήθησε ώστε να πάρει αρκετό βάρος πριν γεννηθεί! Ούτε ο γιατρός μου δεν πίστευε πως κατάφερε σε 8 μέρες να πάρει 550gr. Η Παναγία την αγαπάει την κόρη μας!!
Εύχομαι σε όλες τις μανούλες να είναι δυνατές και να παίρνουν μεγάλες αγκαλιές τα μωρά τους!! Εύχομαι ολόψυχα να μην υπάρχουν δάκρυα σε καμία οικογένεια!

karkinaki
02-12-12, 09:43
καλημερα και απο μενα!
η ιστορια μας δεν απεχει απο τις ιστοριες των υπολοιπων κοριτσιων.
μετα απο αγωνα 2,5 χρονων καταφερα να μεινω εγκυος με την 1η εξωσωματικη σε διδυμα αγορακια!η χαρα μου απεριγραπτη! μετα απο τους 3 πρωτους μηνες απεριγραπτης ανεμελιας ξαφνικα στην 14η βδομαδα ξεκινησαν τα προβληματα.αιμορραγια λογω χαμηλου πλακουντα του ενος εμβρυου.ο γιατρος μου συνεστησε ξαπλα.
περνανε οι εβδομαδες με προσοχη μπολικη ξαπλα και υπομονη.
αισιως φτανουμε 24η βδομαδα οπου σε τραχηλικο υπερηχο ο γιατρος διαπυστωνει ανεπαρκεια τραχηλου και αμεσως διακομισθηκα στο ιπποκρατειο(οπου και νοσηλευτηκα για 2 μηνες).οι γιατροι ηταν παρα πολυ απαισοοδοξοι καθως ο τραχηλος μου κυριολεκτικα κρεμοταν απο μια κλωστη 7 χιλιοστων και εχασκε σα χοανη! απο κει και περα δε μπορω να σας περιγραψω τον αγωνα μου και του αντρα μου να παραμεινει η εγκυμοσυνη μεχρι τουλαχιστον την 30η εβδομαδα!το ταμα στην παναγια και την αγια ειρηνη Χρυσοβαλλαντη θα με εσωνε κυριολεκτικα (στις οποιες ειχα ταξει τα παιδακια μου πριν την εξωσωματικη)

26η βδομαδα...ο τραχηλος ανοιξε διαπλατα και ειχα διαστολη 2 εκατοστα.οι γιατροι μου λενε ενα θαυμα σε σωζει...και με εσωσε......

ευτυχως δεν ειχα συσπασεις λογω των φαρμακων και των αντιβιωσεων που μου παρειχαν .με θεληση και πιστη καταφεραμε να φτασουμε 31η βδομαδα οπου και γεννησα με εκτακτο χειρουργειο γιατι ο καρδιοτακογραφος εδειχνε βραδυκαρδια των μωρων....ο τραχηλος αξιος δε με προδωσε μεχρι την τελευταια στιγμη. ο λογος της εκτακτης καισαρικης ηταν υπογλυκαιμια (παθαινω τακτικα) η οποια περασε στα εμβρυα και επαθαν υπογλυκαιμικο σοκ.
να μη τα πολυλογω στις 10 σεπτεμβριου εφερα στον κοσμο τα αντρακια μου τα οποια μπηκαν εντατικη ΜΕΝΝ Ιπποκρατειου για 50 μερες. ο μεγαλος επαθε νεκρωτικη εντεροκολιτιδα μια ακρως σοβαρη ενδονοσκομειακη λοιμωξη αλλα ο Βαλαντης μου τα καταφερε και το ξεπερασε με αντιβιωση 12 ημερων.
το γεγονος οτι ανα πασα στιγμη μπορει να γεννουσα σε μικρη εβδομαδα με τις γνωστες συνεπειες, η γεννηση των μωρων μου την 31η ηταν ανελπιστα χαρουμενη και με τον αντρα μου παρα τα καλωδια, το ξυρισμα στο κεφαλι και τις μεταγγισεις ειμασταν χαρουμενοι και ποτε δε χασαμε τη πιστη μας οτι ολα θα πηγαιναν καλα μεχρι τελους. τα αγορακια μου αποδειχτηκαν αγωνιστες και ευχομαι οι αγιες να τα προστατευουν μεχρι τα βαθια γεραματα τους!!!!!!

μη χανετε την πιστη σας,η ζωη , ο Θεος μας στελνει τεραστια αποθεματα δυναμης για να ανταποκριθουμε στις δυσκολιες της ζωης μας.
ευχομαι ολες οι απειλουμενες κυησεις να εχουν ευτυχες τελος και να κρατησετε ολες τα μωρακια στην αγκαλια σας!!!!!

ΕΥΑ77
06-12-12, 22:00
Καλησπέρα σε όλες. Η δική μου ιστορία είναι λίγο περίεργη.Ακόμα δηλαδή προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη. Έχω την εντύπωση ότι ήμουν πρωταγωνίστρια σε κάποιο θρίλερ το οποίο δυστυχώς ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω. Διαβάζω για εξωσωματικές και δίδυμα. Με τις μανάδες που ήμουν στην εντατική των νεογνών οι περισσότερες είχαν δίδυμα ή εξωσωματική. Εγώ καμία σχέση. Η ηλικία μου 35 χρονών και το πρώτο μωράκι μου. Όλη η εγκυμοσύνη μου πήγαινε πάρα πολύ καλά. Οι εξετάσεις όλες πολλή καλές αυτές που φυσικά πρόλαβα να κάνω.Να φανταστείτε ούτε αμνιοπαρακέντηση χρειάστηκε να κάνω. Ήταν να γεννήσω έως 14 Νοεμβρίου ώσπου ξαφνικά στις 28 Αυγούστου το απογεύμα στις 28 εβδομάδες και 5 ημέρες και ενώ δεν έκανα κάτι και ήμουν απλά ξαπλωμένη, απλά ... σπάσαν τα νερά χωρίς πόνους. Εννοείται οτι πήρα τον γυναικολόγο μου και με έστειλε κατευθείαν στη κλινική. Απο εκεί και πέρα ξεκίνησε ο γολγοθάς. Αρχικά μου λέγανε οτι θα μείνω για παρακολούθηση με κορτιζόνες και τα συναφή για να καταφέρουν να παρατείνουν την κύηση. Αφού μου κάνανε εισαγωγή, όλες τις εξετάσεις και υπέρηχο το οποίο έδειχνε ότι η μπεμπούλα είχε κατέβει πολύ κάτω, με ανεβάσανε σε δωμάτιο. Ο γυναικολόγος μου με ενημέρωσε και μου είπε οτιδήποτε να αιστανθώ να το πώ κατευθείαν.Είχα ήδη διαστολή 3 εκατοστά ο τράχηλος. Δεν χρειάστηκε πολύ να περιμένω γιατί μετά απο καμία ώρα ήρθαν οι περίεργοι πόνοι. Απο τις 10 το βράδυ που ξεκίνησαν οι συσπάσεις κανονικά, η μπουμπού μου γεννήθηκε στις 12 και 10 τα μεσάνυχτα φυσιολογικά 1300 κιλά. Δεν προλάβανε ούτε επισκληρίδιο να μου κάνουν και βέβαια ούτε κορτιζόνες. Σε 3 ημέρες πήρα εξιτήριο αφού με ξεσκονίσανε γιατί φοβήθηκε ο γυναικολόγος μου οτι τα νερά σπάσανε λόγω κάποιας λοίμοξης κάτι που δεν επιβεβαιώθηκε ευτυχώς. Η μπέμπα μου πήρε εξητήριο στις 17 Οκτωβρίου. Κοντά 2 μήνες παρέμεινε στην ενταντική μονάδα θεραπείας των νεογνών. Είχα κατασκηνώσει στην ουσία έξω απο την ενταντική. Την πρώτη εβδομάδα ειδικά μας λέγανε οτι δεν ξέρανε αν θα ζήσει!!! Απ'οτι μάθαμε αργότερα την έσωσε το βάρος της. Δόξα το θεό όλα πήγαν καλά και την έχουμε στο σπίτι μας πλέον.Η κούραση διπλάσια αλλά η χαρά αμέτρητη. Εμείς βέβαια δεν τελειώσαμε εκεί. Πολεμάμε και με 2 αιμαγγειώματα αλλά και αυτά σιγά σιγά πέρνουν το δρόμο τους να εξαλειφθούν. Οσες μανούλες έχετε ακόμα τα μωράκια σας στην ενταντική, σας εύχομαι να σας πάνε όλα καλά και να τα πάρετε γερά όσο πιο γρήγορα γίνεται. Θέλει υπομονή, πίστη και κουράγιο αλλά θα δείτε οτι στο τέλος θα είναι απλά ένας κακός εφιάλτης που πέρασε ειδικά οταν πάρετε τα μωράκια σας αγκαλιά ή όταν τα πάρετε απο την εντατική. Παρεπιπτόντως η μικρή μου όταν βγήκαμε ήταν 2400 κιλά το οποίο δεν το πίστευα καθόλου.
κουράγιο σε όλες.....

manitaraki
07-12-12, 00:32
Εύα77 η ιστορία σου μη σου φαίνεται περίεργη, γιατί το απροσδόκητο υπάρχει πάντα σαν ενδεχόμενο! Δεν έξηγούνται πάντα όλα. Σας έσωσε το βάρος γέννησης, γιατί ήταν πολύ νωρίς όντως. Οι ιστορίες μας μοιάζουν πολύ. Φαντάσου ότι εγώ ήμουνα 33 όταν γέννησα στις 29+5 ένα κοριτσάκι μετά βίας 1 κιλό. Κι εμένα ήταν όλα μια χαρά, ώσπου με έπιασαν συσπάσεις και αιμορραγία χωρίς λόγο και γέννησα φυσιολογικά μετά από 2 μόνο μέρες νοσηλεία. Από τις εξετάσεις ποτέ δε βρέθηκε κάτι να δικαιολογεί το τι έφταιξε. Η μικρή έμεινε 63 μέρες ΜΕΝΝ, πέρασε μία γερή λοίμωξη, και την πήραμε 2480 γρ. Τώρα είναι 22 μηνών, πολύ μικροκαμωμένη αλλά μια χαρά. Να χαίρεσαι το κοριτσάκι σου!

agelyian
12-12-12, 23:27
καλησπερα,
ηθελα κι εγω να μοιραστω την ιστορια μου μαζι σας αλλα απο τα λιγα που διαβασα νομιζω οτι η δικη μου περιπετεια δεν ειναι τιποτα μπροστα στις περιπετειες καποιον μαμαδων. εμεις διαπιστωσαμε στο doppler οτι ο σακος εχει μια μικρη σχισμη στην 20η εβδομαδα, της ειπα οτι νιωθω λιγα υγρα και μου εκανε την εξεταση με την οποια διαπιστωσε οτι εχανα αμνιακο υγρο. με φοβο μηπως σπασουν τα νερα με κρατησε στο νοσοκομειο. πρεπει να πω εδω οτι η γυναικολογος μου που ειναι μια πολυ καλη γιατρος και για πολλους πολυ σοβαρη και 'αυστηρη' επιστημων μου ειπε αυτα ακριβως οπως επρεπε για να μην παθω πανικο. Να ναι καλα! Αρχισαμε τις κορτιζονες και ενδοφλεβια αντιβιωση, ξαπλα και ηρεμια, ηταν πολυ αισιοδοξη. 'αν κανεις αυτα που θα πουμε, πιστευω, χωρις αλλες εκπληξεις, οτι ολα θα πανε καλα'. οταν βγηκα απο το νοσοκομειο μου εδωσε μια λιστα απο φαρμακα και ενεσεις που επρεπε να κανω + μια εξεταση καμπυλης ζαχαρου και γενικως οτι εξεταση υπαρχει για το ζαχαρο. ειχα ζαχαρο κυησεως. τα πραγματα λοιπον αλλαξαν. το ζαχαρο 'μαγνητιζει' τις λοιμωξεις και με τον σκισμενο σακο η γιατρος μου φοβηθηκε μηπως παει καποια λοιμωξη. θυμαμαι ακόμα την φραση της 'προτιμω ενα μωρακι προωρο παρα ενα μωρακι με λοιμωξη'. οποτε αποφασισαμε να γεννησω την 35η εβδομαδα. πηρα μια διατροφη για διαβητικους την οποια και τηρησα αυστηρα, ενεση καθε πρωι και 9 χαπια την ημερα, ξαπλα και ηρεμια. ειχαν ερθει και οι γονεις μου εκεινες τις ημερες γιατι ο αντρας μου δουλευε και δεν μπορουσε να με φροντισει ολη μερα. μεναμε λοιπον στο σπιτι 4 ατομα που ποτε δεν το καταλαβα. ολοι τους ηταν ηρεμοι και χαμογελαστοι, ο αντρας μου με τη μαμα μου στολισαν το σπιτι με καινουριο δεντρο και στολιδια. ο μπαμπας μου με ταιζε στο στωμα τα φρουτακια μου και γελουσαμε. Φωτακια και δωρακια (ηταν Χριστουγεννα). Δεν θα μπορεσω ποτε να ξεπληρωσω στους γονεις μου και στον αντρα μου αυτα που εκαναν περυσι τα Χριστουγεννα για να πανε ολα καλα και να μη χασω την ψυχραιμια μου και την αισιοδοξια μου ουτε ενα λεπτο.
καθε μερα εκανα CRS για να δουμε μηπως και εχω καποια λοιμωξη και τρυπουσα τα δαχτυλα μου 4 φορες την ημερα για να ελεγχω το ζαχαρο μου. οταν πηγα να μου μετρησουν παλι τη σχισμη δεν πιστευα ουτε εγω ουτε η γιατρος μου οτι ειχε μεινει μικροτερη κι απο τη μιση. Εχασα 10 κιλα στον 8ο μηνα της κυησεως μου. στις 2 Γεναρη γεννησα με καισαρικη το αγγελουδι μου. Οταν ακουσα το κλαμα του εχασα τη λαλια μου και οταν το ακουμπησαν στον ωμο μου ξεχασα το ονομα μου, ετρεχαν τα δακρυα μου, ηταν τοσο ομορφος και τοσο... μεγαλος.... 2770 και 50 εκ. υψος. Τρελαθηκαμε. κι ομως οτι κι αν εκανα δεν ηταν αρκετο για να τον παρω σπιτι μαζι μου. στην ανανηψη η γιατρος μου με ενημερωσε οτι ειναι πολυ καλα ο μπεμπης μου αλλα πρεπει να μεινει στην εντατικη μοναδα νεογνων. ημουν ψυχραιμη που οι αλλες κοπελες ειχαν τα μωρακια τους και τα θηλαζαν στο δωματιο, οταν εφυγα απο το νοσοκομειο που δεν το ειχα στην αγκαλια μου πλανταξα στο κλαμα. καθε μερα πηγαινα το πρωι και το απογευμα απο μιση ωρα για να τον δω. τις πρωτες μερες ειχε εναν τεραστιο αναπνευστηρα στο στομα, το εβλεπα και εβαζα κατευθειαν τα κλαματα. υπηρχαν ομως και πολλα καλα που δεν μπορουσα να παραβλεψω, δεν εχασε ουτε γραμμαριο παρολο που ηταν με ορο, ηταν μεγαλος σε σχεση με αλλα μωρακια που εβλεπα γυρω και ειχε απιστευτα γρηγορη εξελιξη προς το καλυτερο. καθε μερα μας ελεγαν οτι σε λιγες μερες θα τον παρετε ωσπου περασαν 20 μερες. τωρα ειναι 11 μηνων και ειναι 11 κιλα 85 εκ. υψος. η παιδιατρος μου λεει οτι αυτο το παιδι δεν μπορει να πεισει κανεναν οτι ειναι προωρος. ειναι πολυ καλος και ελπιζω να ειναι παντα ετσι. αυτη ειναι η μικρη ιστορια μας που την εκανα τεραστια, σορρυ. ευχομαι ολα τα μωρακια να πανε γρηγορα στην αγκαλια των γονιων τους χωρις αλλα προβληματα.
φιλια

Μαρία@Αννα
23-01-13, 01:19
Μπράβο σε όλες τις μανουλες κ τους πατεράδες που κατάφεραν να σταθούν δίπλα στους μικρούς μαχητές του. Γιατί μαχητές είναι αυτές οι ψυχουλες που στερήθηκαν τις αγκαλιές μας τις πρώτες εβδομάδες της ζωής τους. Τα διδυμακια μου γεννήθηκαν με κίνδυνο στα 880gr & 950gr και παρόλο που πλέον τα έχω στα χέρια μου και τα ρουφαω στα φιλία, μου είναι τρομερά δύσκολο να συγκράτησω τα δάκρυα μου κάθε φορά που διαβάζω αντίστοιχες ιστορίες. Εγώ ακολούθησα πίστα, μα πίστα, την συμβουλή του γυναικολογου μου... Πριν μπω να τα δω μου είπε... Εδώ μέσα (στην ΜΕΝΝ) θα ακούσεις πολλά απο πολλούς γιατρούς. ΕΣΥ χαμογελά στα μω;ρα σου και εμπιστευσου το ένστικτο σου. Δύσκολα, πολύ δύσκολα, το έκανα. Ο κάθε γιατρός, εξαιρετικοί όντως όλοι τους, είχε το δικό του στυλ, κινδυνολογία, ευθυνοφοβια, κατεβαζε την βιβλιογρσφεια κλπ. Αν έπαιρνα τοις μετρητοις ότι μου έλεγαν θα είχα τρελαθεί. Αγορασα βιβλία για τα πρόωρα, βρετανικά κατα προτίμηση, διάβασα πολυ, ενημερώθηκα επιστημονικά κ ψυχολογικά και κάθε φορά που εμπαινα μέσα ήμουν χαμογελαστη απο καρδιάς. Ακόμα και στις λοιμώξεις που κινδύνευαν ήμουν ψύχραιμη. Θυμάμαι σε μια λοιμωξη του πεπτικου της μικρής μου, που είχε διασωληνωθει και δεν είχε επαφή με το περιβάλλον, εσκιψα στην θηρα της θερμοκοιτιδες και της ψιθυρισα....σε εμπιστεύομαι, θα τα καταφέρεις, θα είμαι εδώ και θα περιμένω να πάρεις ανασουλα Μονή σου, να αρχίσεις κ πάλι να τρως. Η μικρή μου τα κατάφερε και τώρα πια οταν χωρταινει σπρώχνει με την γλωσσιτσα της το μπιμπερο..... Όταν ο μικρός μου έκανε την πρώτη του μετάγγιση και πάλι χαμογελουσα και του έλεγα πόσο καλό θα του κάνει λίγο boost. Και στο αιματωμα της μικρής, τις ημέρες που είχαν υπερηχο, πριν μου πουν χαμογελουσα κι έλεγα.... Είναι σταθερό ε? και ως δια μαγείας ήταν... Πίστεψα στα μωρα
μου και προσπάθησα να τους μεταφέρω όλη την θετική ενέργεια του κόσμου. Πιστέψτε στα μωρα σας και θα τα καταφέρουν.....

lucky18
08-03-13, 13:56
Καλησπερα κοριτσια,εγω γεννησα 40w+5d(παραταση)ενα αγορακι 3140γρ.με επειγουσα καισαρικη λογω οτι οι παλμοι του εμβρυου επεφταν επικινδυνα.Δεν θα ξεχασω ποτε το κλαμα του,αν και δεν καταλαβα οτι ηταν το δικο μου μωρο,ακουγοταν τοσο μακρινο,δεν τον ειδα καθολου.Απο τον αντρα μου εμαθα οτι θα εμπαινε στην μοναδα για να παρει λιγο οξυγονο.Τον ειδα την επομενη μερα τρυπημενο παντου και αφου απαιτησαμε να μαθουμε τι συμβαινει,μας ειπαν οτι απο το ζορισμα για να βγει φυσιολογικα(ειχα 8 διαστολη,εσπρωχνα,εσπρωχνα και τιποτα,μου ειπαν οτι κολλησε)εκανε κακα στον σακο και εφαγε μια μικρη ποσοτητα και εκανε λοιμωξη στο εντερο,θα βγαιναμε σε 5-6 μερες,οταν θα σταματουσε τον ορο και ετρωγε το γαλα που του πηγαινα.Σε 1εβδομαδα επαθε ενδονοσοκομεικη λοιμωξη,τρελαθηκα,του ειχαν ξυρισει το κεφαλακι και ηταν παντου τρυπημενος,οταν ανοιγα το πορτακι για να τον χαιδεψω πεταγοταν,Εκλαιγε συνεχεια επειδη πεινουσε αλλα επρεπε να τρωει στανταρ γρ.Εμεινε μεσα 18 μερες,13 σε θερμο&5 σε κουνακι.Απεριγραπτη η μερα που τον πηραμε σπιτι.Εκ τον υστερων μαθαμε οτι του εκαναν 5 αναπνοες διανηξης οταν γεννηθηκε.Οταν πηγαμε σε παιδονευρολογο για να δει τα ποδαρακια του,μας ειπε οτι ηταν θαυμα που εζησε.Συμπαραστατης&συμμαχος σε ολα αυτα ηταν ο αντρας μου που γυρισε τον κοσμο αναποδα για τον παρουμε σπιτι υγιεστατο,ηταν παντα εκει και απαιτουσε να μαθει το παραμικρο.Τωρα το αγγελουδι μας κοντευει 5 μηνων,βγηκε νικητης απο αυτην την ταλαιπωρια.Περασαμε πολλα ψυχολογικα σκαμπανεβασματα στη μενν που ακομα πονανε,γι αυτο δεν αναλυω.Η πιστη στον Θεο μας εδωσε δυναμη και κουραγιο.Ευχομαι ολοι οι γονεις να τα κρατανε στα χερια τους γερα και δυνατα.

νανσυ2
08-03-13, 21:40
πιο αραια πλεον μπαινω σε αυτο το τοπικ....εχω γραψει κ γω εδω τη δικη μιυ ιστορια...παντα συγκινουμαι το ιδιο ομως...ποσο δυσκολο ειναι ολο αυτο...ποσο πονος κ στεναχωρια...τουλαχιστον στις περισσοτερες εμπειριες που διαβαζω εχουν αισιο τελος κ αυτο ειναι πολυ ευχαριστο κ αισιοδοξο..εμενα τα δικα μου παιδια ειναι πλεον 4χρ..αυτο που εχω να πω ειναι οτι ολα καποια στιγμη δε ξεχνιουνται αλλα πονανε λιγο λιγοτερο..οποιο αισθημα τυψεων,στεναχωριας,πονου,σιγα σιγα γλυκαινει με το καιρο...να χαιρομαστε ολες τα παιδια μας κ σε οσες το περνανε τωρα...μια μεγαλη αγκαλια

OLITSKA
10-03-13, 01:16
Διαβάζοντας τις περιπέτειες κάποιων κοριτσιών έχω πλανταξει στο κλάμα και είπα να γράψω και εγω τις περιπέτειες μου : 1η εγκυμοσύνη παληνδρομη
2η εγκυμοσύνη όλο αποκόλλησεις και αιμορραγίες κρεβάτι νοσοκομεία και τελικά 29 εβδομάδων με επιασαν συσπασεις και αποκόλληση πλακουντα πάω στα επείγοντα του Έλενα μου κάνουν εισαγωγή Σάββατο βράδυ Ιούλιος μήνας κλάματα εγω αφού είχα ΠΗΓ 29/9 τι θα γίνει δεν ήξερα προσευχές όλο το βράδυ μου χορήγησαν κορτιζονες την Κυριακή σταμάτησε η αιμορραγία την Δευτέρα αφού είδα ότι ήμουν καλα μπήκα στο μπάνιο να ξυρισω τα πόδια μου και το μεσημέρι την ώρα που φέραν το φαΐ μου σπάνε τα νερά αιμοραγια γέμισε το κρεβάτι αίμα δεν είχε γιατρο έπεσα σε αλλαγή βάρδιας με της φωνές της μαμάς ήρθε μια ειδικευομενη με ανέλαβε είχα κανει δια στολή 2 αλλα αποκόλληση πλακουντα έτσι με έβαλε για κεσαρικη γενηθηκε ο γιος μου 1440 κλ. Εγω μπήκα εντατική έκανα μετάγγιση . Το μωρο το είδα το απόγευμα τηΣ επόμενης να έχω την τομή να μην μπορω να σηκωθω να το δω . Κλάμα κλάμα το τριπουσαν στο κεφάλι τα ποδαρακια του μελανιασμενα τα γνωρίζετε όσες έχετε πρόωρα .
Το πήραμε Σπιτι 45 ημέρες μετα απο πολυ αγωνία 2240κλ.
Σημερα ειναι ένας παιδαρος 8,5 χρόνων υγιέστατος.
3ή. Εγκυμοσύνη γεννησα στις 37 εβδομαδεσ ενα αγορΚι όλα καλα
4η. Εγκυμοσύνη αποβολή 8 εβδομάδων
5η εγκυμοσύνη επιτέλους κοριτσάκι αλλα το όνειρο σταμάτησε στις 24 μετα Πο πολυ δύσκολη εγκυμοσύνη αποκόλλησεις κάθε εβδομάδα αίμα συνεχώς οσπου μια Δευτέρα το απόγευμα με πιάσανε πόνοι χαμηλά περνω την γιατρο μου και με στέλνει στο εφημερευων οι πόνοι ανα 10 είχα κανει διαστολη πάλι δυο μέρες με όρους και Utopar σταμάτησαν τους πόνους Τσικνοπέμπτη όλα καλα τσικνησαμε στο νοσοκομειο ....και την Παρασκευή πρωί σπάνε τα νερά ήμουν 23,4 μου κάνουν υπερηχο και μου λενε τρυπισε ο σάκος . Το μωρο να κλωτσαει εγω να τους λέω να με κόψουν να το πάρουν και αυτοί να μην μας δίνουν ελπίδες με αφήνουν το Σάββατοκυριακο και την Δευτέρα μου ανακοινώνουν θα το πάρουμε το βράδυ μας έβαλαν να υπογράψουμε ότι δεχόμαστε να το πάρουν και το βράδυ μου χορηγούν τα φάρμακα και εκει τα είδα πόνοι μελανιασμενα νύχια όλο το βράδυ να ποναω το μεσημέρι βάζει φωνές η αδελφη μου με πανε χειρουργείο μου καναν επισκληριδιο παρολαυτα εγω να πονω έκανα διαστολη 6 και σταμάτησε κάπου κόλλησε το μωρο κΑι δεν έβγαινε έτσι έβαλε την χερουκλα του ο χάραξης
Και την γέννησα νεκρή ήταν γύρο στα 680 γρ.
Κλάμα δεν μου την δεινάν να την θαψω γιατί ήταν 23,6 και οχι 24 τότε λενε τα περνεις δύσκολες στιγμές αυτο έγινε 21/2/12
6η εγκυμοσύνη σημερα ειμαι 14 εβδομάδων και έχω πάλι αποκόλλησεις ήδη αρχές Φεβρουάριου νοσιλευτηκα για μια εβδομάδα και εχτες είχα πάλι τρεις φορές αίμα πηγματα . Θα δείξει που θα φτάσει αυτή η εγκυμοσύνη .
Συγχωρεστε με που σας κουρασα .

μητσουκο
10-03-13, 09:41
Σου ευχομαι να πάνε όλα καλά.Η εγκυμοσύνη τελειόμηνη κι ένα γερό μωράκι.Μπράβο στο κουράγιο σου.

νανσυ2
11-03-13, 22:19
κ γω σου ευχομαι να πανε ολα καλα αυτη τη φορα...
λυπαμαι για τη στεναχωρια κ τη ταλαιπωρια σου...μηπως θα επρεπε να κανεις τπτ ενεσεις,θρομβοφιλια εχεις κοιταξει?

OLITSKA
15-03-13, 13:47
Σου ευχομαι να πάνε όλα καλά.Η εγκυμοσύνη τελειόμηνη κι ένα γερό μωράκι.Μπράβο στο κουράγιο σου.

Ευχαριστω μητσουκο !!!

OLITSKA
15-03-13, 13:57
κ γω σου ευχομαι να πανε ολα καλα αυτη τη φορα...
λυπαμαι για τη στεναχωρια κ τη ταλαιπωρια σου...μηπως θα επρεπε να κανεις τπτ ενεσεις,θρομβοφιλια εχεις κοιταξει?

Ευχαριστω νανσυ μακάρι να πανε όλα καλα ! Εχτες που πήγα στο γιατρο κουραστικά πολυ περιμένοντας μιας και μπήκα τρεις ώρες μετα ,έπαθα και αποκόλληση ο γιατρός μου είπε ότι μόλις σταματήσει το αίμα θα αρχίσουμε ενέσεις ηπαρινης . Το θέμα ειναι ν σταματισω να κανω αποκόλλησεις .

νανσυ2
15-03-13, 16:37
μη κουνιεσαι καθολου,στο κρεβατι συνεχεια
ενεσεις ηπαρινης?σορυ αλλα δε ξερω τι ειναι
για θρομβοφιλια εχεις κοιταξει?(ελπιζω να μη λεμε το ιδιο,χι,χι)

giannakis2012
17-03-13, 10:36
OLITSKA σου εύχομαι αυτή την φορά να έχεις μια τελειόμηνη εγκυμοσύνη και με το καλό να πάρεις το μωράκι σου στην αγκαλιά σου.....
Καλή δύναμη....και μην χάνεις το κουράγιο σου...

OLITSKA
22-03-13, 16:51
μη κουνιεσαι καθολου,στο κρεβατι συνεχεια
ενεσεις ηπαρινης?σορυ αλλα δε ξερω τι ειναι
για θρομβοφιλια εχεις κοιταξει?(ελπιζω να μη λεμε το ιδιο,χι,χι)
Ειμαι στο κρεβάτι αλλα σηκωνομαι για τουαλέτα , φαΐ , μπάνιο. Δεν έχω κανει εξετάσεις για θρομβοφιλια αλλα τις ίδιες ενέσεις κανεις και τότε .

OLITSKA
22-03-13, 16:56
OLITSKA σου εύχομαι αυτή την φορά να έχεις μια τελειόμηνη εγκυμοσύνη και με το καλό να πάρεις το μωράκι σου στην αγκαλιά σου.....
Καλή δύναμη....και μην χάνεις το κουράγιο σου...

Σε ευχαριστω πολυ μακάρι να γίνουν όπως τα λες .

sapientia000
22-03-13, 18:46
Διαβάζοντας τις περιπέτειες κάποιων κοριτσιών έχω πλανταξει στο κλάμα και είπα να γράψω και εγω τις περιπέτειες μου ......... 6η εγκυμοσύνη σημερα ειμαι 14 εβδομάδων και έχω πάλι αποκόλλησεις ήδη αρχές Φεβρουάριου νοσιλευτηκα για μια εβδομάδα και εχτες είχα πάλι τρεις φορές αίμα πηγματα . Θα δείξει που θα φτάσει αυτή η εγκυμοσύνη .
Συγχωρεστε με που σας κουρασα .
OLITSKA έχουμε "συναντηθεί" και σε άλλο θέμα, αλλά δεν ήξερα την ιστορία σου.... Έχω συγκλονιστεί για τα όσα σου έχουν συμβεί.
Ευχόμαι όλα να πάνε καλά σε αυτήν την εγκυμοσύνη σου! Να είσαι ψύχραιμη και προσεκτική! Ξέχνα τις παλιές εμπειρίες. Αυτή η εγκυμοσύνη είναι μια καινούρια, διαφορετική περίπτωση και θα δεις που ολα θα έρθουν θετικά... Τον γιατρό σου τον εμπιστέύεσαι; Σου είχε υποδείξει να κάνεις κάποιες εξετάσεις για να μάθεις την αιτία των προηγούμενων περιστατικών;
Έχεις τις ευχές μου για μια ήρεμη τελειόμηνη εγκυμοσύνη !
Κράτα μας ενήμερους ...
Φιλιά

OLITSKA
22-03-13, 20:57
OLITSKA έχουμε "συναντηθεί" και σε άλλο θέμα, αλλά δεν ήξερα την ιστορία σου.... Έχω συγκλονιστεί για τα όσα σου έχουν συμβεί.
Ευχόμαι όλα να πάνε καλά σε αυτήν την εγκυμοσύνη σου! Να είσαι ψύχραιμη και προσεκτική! Ξέχνα τις παλιές εμπειρίες. Αυτή η εγκυμοσύνη είναι μια καινούρια, διαφορετική περίπτωση και θα δεις που ολα θα έρθουν θετικά... Τον γιατρό σου τον εμπιστέύεσαι; Σου είχε υποδείξει να κάνεις κάποιες εξετάσεις για να μάθεις την αιτία των προηγούμενων περιστατικών;
Έχεις τις ευχές μου για μια ήρεμη τελειόμηνη εγκυμοσύνη !
Κράτα μας ενήμερους ...
Φιλιά

Κατ΄αρχας σε ευχαριστω πολυ sapientia000 . Γιατρο έχω αλλάξει τωρα , λόγω κρίσης πήγα σε δημόσιο νοσοκομειο ειναι ο κος Κουτρουμανης καλώς φαίνεται για αρχή θα δούμε πως θα πανε την άλλη εβδομάδα έχω ραντεβου με τον γιατρο εύχομαι να μην έχω πια αποκόλληση για να αρχίσω ενέσεις έτσι μου είπε . Θα δείξει λοιπόν .....

ροδο
09-06-13, 00:38
Γεννησα πριν 6 μηνες,ενα αγορακι 2400 και ενα κοριτσακι 2750 38εβδομαδων.Ειχα μια τελεια εγκυμοσυνη χωρις προβληματα.Οταν γεννησα μου ειπε η γιατρος που τα εξετασε κανατε 2 μεγαλα και γερα μωρα.Τα εδειξαν στον αντρα μου,αλλα οχι στους δικους μας που περιμεναν εξω.Μετα απο 2ωρες με ανεβασαν στο δωματιο,εγω πονουσα πολυ αλλα εκανα υπομονη και περιμενα τα αγγελουδια μου να τα παρω αγκαλια να τα ταισω να τους ψυθιρισω οτι τα αγαπω.Μετα απο μια ωρα σηκωθηκα με πολυ πονο να παω τουαλετα βιαστηκα μην ερθουν τα μωρα μου και δεν ειμαι στο κρεβατι.Περιμενα.μπαινει μεσα ο αντρας μου και μου λεει οτι και τα 2ειναι στη θερμο.Μου κοπηκε η ανασα.περιμενα να παει 7για να κατεβω στη ΜΕΝΝ.ΕΦΘΑΣΕ Η ΩΡΑ.Σηκωθηκα και στεκομουν εξω απ τη ΜΕΝΝ καρφωμενει στο δαπεδο.Φωναξαν για την 1και μπηκαμε.εκει ηταν το κοριτσακι μας.Ταχυπνια,μεγαλω μωρακι και στριμωγμενω.Ηταν ενα αγγελουδακι με σωληνακια και βελονες κοιμοταν τοσο γλυκαενω νωριτερα που ειχε κατεβει ο αντρας μου εκλαιγε και τραβουσε τα σωληνακια.ηθελα να το αγγιξω μου ανοιξαν το παραθυρακι και τοτε αρχισα να κλαιω.Στη μοναδα 3 ηταν ο μπεμπακος μας εκλαιγε δυνατα και μαζι του και εγωειχε μπει προοληπτικα μας ειπαν..μια κοπελα ηρθε κοντα μας.μου ανοιξε το παραθυρακι και μου ειπε αγγιξε τον.με ρωτησε να του δωσει πιπιλα και ειπα αμεσως ναι.ο αγγελος μου σταματησε το κλαμα.το επομενο βραδυ το κοριτσακι μας εκανε μεταγγιση.σε 2μερες ο μικρος ειχε βγει απο την θερμο και πηγε σε κουνακι στην απλη.το κοριτσακι μου εμεινε 12 με αναπνευστικη υποστηριξη.εγω σε 3μερες βγηκα απο το νοσοκομειο με αδεια χερια,αδια ψυχη και μυαλο.μπορειτε να τον παρετε τον μικρο μας ειπαν.να τον παμε που?στο ξενο σπιτι που μας φιλοξενουσαν?παρακαλεσαμε και τον κρατησαν στην απλη μεχρι να βγει και η μπουμπου να παμε σπιτι μας.δεν ηξερα και δε ξερω αν επραξα σωστα αλλα δε μπορουσαμε να παρουμε μονο το ενα παιδι σπιτι και το αλλο οχι.ζουμε στην 3ωρες μακρια απ τη αθηνα.δεν ηταν ευκολο,τιποτα δεν ηταν ευκολο.πρωι απογευμα εκει εμεις,τραβαγα γαλα και πηγενα.ο μικροσ θηλαζε.τον κρατουσα αγκαλια τον αγγιζα.τον φιλουσα στο κεφαλακι και αυτος το απολαμβανε.ενιωθα τυψεις ομως καθε φορα για την μικρη μου.μου ελειπε.τρεχαμε σα τους τρλους να προλαβουμε τα επησκεπτηρια.συναισθηματα που δε ξεχνιουνται και δεν αποδιδονται στην οθονη ενψς υπολογιστη.κλαμα .ξενυχτια,αγωνια,μετα απο 10 μερες μπαινουμε στην 1και βλεπουμε στη θερμο του παιδιου μας σωληνακια ενα μωρο που δε φενοταν απ τα σωληνκια.στη μεση του δωματιου ενιωσα να χανομαι,τ αποδια μου ληγισανε.μας ειχαν πει την προηγουμενη οτι καλα η μικρη δε χρειαζεται αλλη βοηθεια .και τωρα τι εγινε γιατι.ο αντρας μου με κοιταξε στα ματια και μου ειπε.<δεν ειναι το μωρο μας ματια μου>μου σφιξε το χερι τοσο δυνατα που δε θα το ξεχασω ποτε.το αγγελουδι μου το ειχαν μεταφερει στη 3και <απλα>δε μας ενημερωσαν.σε 2μερες ηταν στην απλη.απιτελους την ειχα αγκαλια,τη θηλαζα.ευτυχως ανταποκρινοταν στο φαγητο{και τα 2}μετα απο 20 μερες γυρισαμε σπιτι μας.στο χριστουγεννιατικο σπιτι μας.οσο καιρο μειναμε μεσα βλεπαμε τα παντα στολισμενα .ενα τεραστιο δεντρο στο νοσοκομειο με πολλα λαμπακια που μου ερχοταν να γκρεμισω απο το φοβο μου οτι θα κανουμε εκει μεσα γιορτες.Συγνωμη αν σας κουρασα. δε θα ξεχασω ποτε και δε το γραφω με υπερηφανια,απλα δε το ελεγχα.οταν ανεβενα απ το επησκεπτηριο,ηταν η ωρα που η διπλανη μου θηλαζε.εκανα πως κοιμομουν και σπααραζα στο κλαμα και την ακουγα που ελεγε οτι κουραζοταν και ηθελα να την χτυπησω.ευτυχως που ο αντρας μου εμεινε μαζι μου ολες τις μερες παρατησε τη δουλεια του γιατι δε μπορουσε να μας αφησει.του ελεγα πηγενε στη δουλεια θα τα καταφερω.ομως βαθεια μεσα μου παρακαλουσα να μη φυγει.δε θα αντεχα. μεναμε σε ξενο σπιτι και γω παταγα στις μυτες τη νυχτα που παλευα να μαζεψω το γαλα με το θηλαστρο, να αποστηρωσω για το επομενο 3ωρο.ηταν το ελαχιστω που μπορουσα να κανω για αυτα τα αγγελουδια που αφηνα πισω καθε βραδυ στης 9και τα ξαναβλεπα το πρωι στης 11.συγνωμη αν σας κουρασα

Mytwinsroses
23-06-13, 15:01
Στις 21.12.12 (η μέρα που θα ήταν το τέλος του κόσμου υποτίθετε, το οποίο με άγχωνε τόσο πολύ αυτή η μέρα) έφερα κ γω στον κόσμο με επείγον καισαρική, 2 δίδυμα μονοζυγωτικά κοριτσάκια, στις 29 εβδομάδες κ 5 ημέρες λόγω αποκόλλησης πλακούντα, σπάσιμο νερών και χοριοαμνιονίτιδας. 1,348 και 1,478 κιλά. Τα μωρά μου έμειναν στην εντατική για 2 μήνες και 1 μήνα αντίστοιχα. Το πρώτο, που βιαζότανε να βγεί, κατά τη διάρκεια της παραμονής στην εντατική έπαθε εγκεφαλική αιμορραγία και οι γιατροί μου έλεγαν το μωρό μου θα είναι άρρωστο... εκείνη την μέρα πήγα στο νοσοκομείο με μάσκαρα στα μάτια και από το κλάμα που μου έλεγε η γιατρός, ότι μπορεί να έχει το τάδε και τάδε πρόβλημα έγινα σαν κλόουν.. όμως εμένα κάτι μέσα μου βαθειά, μου έλεγε πως το μωρό μου θα έιναι μια χαρά. όσο καιρό ήταν τα μωρά μου στην εντατική δεν στεναχωριόμουν, έλεγα ότι πρέπει να μείνουν εκεί για να μεγαλώσουν, να τα φροντίζουν καθώς ήταν τόσο μικρά, είχα μιαν απίστευτη δύναμη, μιαν απίστευτη πίστη ότι όλα θα παν καλά απλά ήξερα ότι εκεί θα τα φροντίσουν καλύτερα απο μένα... και έτσι κι έγινε...τώρα είναι 6 μηνών και είναι 2 φυσιολογικά μωρά χωρίς δόξα τον Θεό και την Παναγία, κανένα πρόβλημα.. Με την πίστη μας στο Θεό, όλα πηγαίνουν κατεύχη. Εχθές τις πήραμε βόλτα το βράδυ, και το μάτι μου πήρε μια οικογένεια, με αγοράκια κάπου στα 7 χρ, δίδυμα, σαν δυό σταγόνες νερό, και τα δύο σε αναπηρική καρέκλα..τους φορούσαν και τα ίδια ρούχα..λέω απο μέσα μου, τον Θεό τον αναζήτησαν καθόλου, τον παρακάλεσαν για ένα θαύμα, για τα μωρά τους; Μακάρι ο Θεός να τους δίνει τεράστια δύναμη, μακάρι να τους στείλει κι άλλα μωρά, ΥΓΙΕΣΤΑΤΑ... Απλά εγώ λέω, Δόξασι ο Θεός...... Κανένα μωράκι να μην είναι άρρωστο, ούτε αυτό του εχθρού μας...αυτό να είναι καλύτερα και απο τα δικά μας...μέσα από αυτές τις σκέψεις σωζώμαστε, και σώζωνται και τα μωρά μας...:smile:

ntina-mpempis
03-07-13, 14:30
νομιζω οτι ενα απο χειροτεροα πραγματα που μπορει να συμβει σε μια μανουλα απο το να φυγει απο το νοσοκομειο χωρις το μωρακι της, να περιμενει εξω απο την μενν και να τρεμει οταν ερχεται ο γιατρος να της κανει ενημερωση. το εχω περασει ελαφρια 3 φορες με ωριακα προωρα μωρακια 34εβ περιπου 15-20 μερες μεσα. αυτο που δεν αντεχα ειναι οι ηλιθιες ερωτησεις τον συγγενων των αλλων κοριτσιων που με ρωταγαν που ειναι το δικο μου μωρακι.. μου εσπαγαν τα νευρα. και οταν βγαινεις με αδεια χερια να σου λενε ελα μωρε ολα καλα θα πανε και εσυ να τρεχεις με καισσαρικες 2 φορες την ημερα στο νοσοκομειο να ταισεις το μωρο και να το βλεπεις μεσα στην θερμοκοιτιδα.

νανσυ2
03-07-13, 18:08
τον Θεό τον αναζήτησαν καθόλου, τον παρακάλεσαν για ένα θαύμα, για τα μωρά τους;



ρητορικη φανταζομαι η ερωτηση σου ε....

piscina
03-07-13, 20:26
τον Θεό τον αναζήτησαν καθόλου, τον παρακάλεσαν για ένα θαύμα, για τα μωρά τους;



ρητορικη φανταζομαι η ερωτηση σου ε....
από το στόμα μου το πήρες!

νανσυ2
03-07-13, 23:15
...................

GANNI
04-07-13, 11:58
[QUOTE=νανσυ2;2574591]τον Θεό τον αναζήτησαν καθόλου, τον παρακάλεσαν για ένα θαύμα, για τα μωρά τους;


mytwinroses προσπαθω εδω κ μερες να πεισω τον ευατο μου οτι ο γραπτος λογος με κανει να παρεξηγω τα λεγομενα σου.... δεν τα καταφερα ομως κ θα ηθελα να μου απαντησεις στο εξης ερωτημα μου αν εχεις τη καλοσυνη : εμενα ο θεος επελεξε να μου παρει κ τα δυο μου μωρα μεσα απο την εντατικη οπου βρισκοταν λογω προωρωτητας. Παρακαλεσα να τα βοηθησει να κρατηθουν στη ζωη αλλα.... τι εκανα λαθος ??????? Η επαρση σε θεματα υγειας κ ιδιαιτερα αν εχει να κανει με παιδια καλο θα ηταν να μην υπαρχει. Εαν παλι σε παρεξηγησα ζητω συγνωμη.

Mytwinsroses
07-07-13, 16:06
[QUOTE=νανσυ2;2574591]τον Θεό τον αναζήτησαν καθόλου, τον παρακάλεσαν για ένα θαύμα, για τα μωρά τους;


mytwinroses προσπαθω εδω κ μερες να πεισω τον ευατο μου οτι ο γραπτος λογος με κανει να παρεξηγω τα λεγομενα σου.... δεν τα καταφερα ομως κ θα ηθελα να μου απαντησεις στο εξης ερωτημα μου αν εχεις τη καλοσυνη : εμενα ο θεος επελεξε να μου παρει κ τα δυο μου μωρα μεσα απο την εντατικη οπου βρισκοταν λογω προωρωτητας. Παρακαλεσα να τα βοηθησει να κρατηθουν στη ζωη αλλα.... τι εκανα λαθος ??????? Η επαρση σε θεματα υγειας κ ιδιαιτερα αν εχει να κανει με παιδια καλο θα ηταν να μην υπαρχει. Εαν παλι σε παρεξηγησα ζητω συγνωμη.

GANNI Λυπάμαι ειλικρινά για τα μωρά σου είμαι σίγουρη πως αυτά τα πλασμάτακια είναι αγγελάκια στον Παράδεισο :/ Εγώ ζητώ συγνώμη από σένα γιαυτό που έγραψα, ίσως να είναι λάθος, δεν μας ακούει πάντα ο Θεός, γιατί κάνει το θέλημά του, αλλά όταν μας συμβεί κάτι-όπως έτυχε σε σένα- κ δεν απομακρινθούμε από κοντά του, μετά μας στέλει μιαν άλλη χαρά, στο τέλος αυτής της δοκιμασίας. Αυτό ήθελα να πώ, ίσως να το γραψα και λάθος πριν, συγχωράτε με. Μακάρι να σου στείλει πολλά πολλά ΥΓΙΕΣΤΑΤΑ μωρά. Όπως και σε όλες.

GANNI
08-07-13, 01:15
[QUOTE=GANNI;2574777]

GANNI Λυπάμαι ειλικρινά για τα μωρά σου είμαι σίγουρη πως αυτά τα πλασμάτακια είναι αγγελάκια στον Παράδεισο :/ Εγώ ζητώ συγνώμη από σένα γιαυτό που έγραψα, ίσως να είναι λάθος, δεν μας ακούει πάντα ο Θεός, γιατί κάνει το θέλημά του, αλλά όταν μας συμβεί κάτι-όπως έτυχε σε σένα- κ δεν απομακρινθούμε από κοντά του, μετά μας στέλει μιαν άλλη χαρά, στο τέλος αυτής της δοκιμασίας. Αυτό ήθελα να πώ, ίσως να το γραψα και λάθος πριν, συγχωράτε με. Μακάρι να σου στείλει πολλά πολλά ΥΓΙΕΣΤΑΤΑ μωρά. Όπως και σε όλες.

:-):-):-:-) Σε αυτο που γραφεις τωρα συμφωνω απολυτα!!! Πριν 2 χρονια (2011) ΙΔΙΑ ημερομηνια ΙΔΙΟ μηνα με το θανατο των μωρων ( 2009) γεννηθηκε η κορη μου!!! Να χαιρεσαι τα μωρα σου :-)

Mytwinsroses
08-07-13, 11:11
[QUOTE=Mytwinsroses;2575386]

:-):-):-:-) Σε αυτο που γραφεις τωρα συμφωνω απολυτα!!! Πριν 2 χρονια (2011) ΙΔΙΑ ημερομηνια ΙΔΙΟ μηνα με το θανατο των μωρων ( 2009) γεννηθηκε η κορη μου!!! Να χαιρεσαι τα μωρα σου :-)

Ίδια ημερομηνία και ίδιο μήνα? Απίστευτο! :shock: κ όμως αληθινό. Ίσως να τα έφερε έτσι για να σε κάνει να ξεχάσεις (όχι πως θα ξεχάσεις, για όνομα του Θεού) εννοώ να απαλύνει τον πόνο εκείνης της ημέρας του θανάτου, με την γέννηση της κόρης σας! Χρόνια της πολλά!

νανσυ2
09-07-13, 12:26
ax....τεσπα