PDA

Επιστροφή στο Forum : σύνδρομο διάσπασης προσοχής ΔΕΠ(Υ) attention defficit


ΡΕΑ
03-12-08, 11:49
Αντιμετωπίζοντας κάποια προβλήματα με το γιο μου, ιδίως στο σχολείο, απευθυνθήκαμε σε ένα κέντρο για μαθησιακές δυσκολίες (ιδιωτικό) και μας είπαν ότι ο γιος μου έχει διάσπαση προσοχής και παρορμητικότητα.Μας είπαν ότι ο μικρός πρέπει να κάνει εργοθεραπείες. Επειδή θέλουμε μια δεύτερη γνώμη αφενός και από δημόσιο φορέα αφετέρου (για να μπορούμε να καλύψουμε κάποια έξοδα μέσω του ασφαλιστικού μας φορέα) μήπως ξέρει κανείς που πρέπει να απευθυνθούμε (στη Θεσσαλονίκη); Σε νοσοκομείο; που; Ξέρει κανείς κάποιον καλό εργοθεραπευτή να μου συστήσει, πάντα στη Θεσσαλονίκη;

Stam
03-12-08, 14:45
Στο κέντρο παιδοψυχικής υγείας που βρήσκεται στό ΙΚΑ της Πύλης Αξιού. Από ότι ξέρω από την φίλη μου που απευθύνθηκε εκεί για παρόμοιο πρόβλημα που είχε με το γιο της, κλείνεις ραντεβού, δυστυχώς με μεγάλο διάστημ ααναμονής και εκεί υπάρχουν ειδικοί που βλέπουν το παιδί, βγάζουν το πόρισμα τους και σε καθοδηγούν για το πως θα πρέπει να κινηθείς.

AMELIA
03-12-08, 14:51
Καταρχάς νομίζω πως ο εργοθεραπευτής έχει να κάνει με τη λεπτή κινητικότητα, όχι με τις μαθησιακές δυσκολίες... Νομίζω λέω και πάλι έτσι.
Αφετέρου ξέρω από φίλη πως πρέπει να πας σε δημόσιο νοσοκομείο για να σου δώσουν χαρτί για το ταμείο. Εκείνη βέβαια είχε πάει στην Αθήνα αλλά φαντάζομαι δεν αλλάζει κάτι. Θα σου έλεγα να ρωτήσεις στο ταμείο σου ποιος πρέπει να έχει υπογράψει το χαρτί για να σου εγκρίνουν τις θεραπείες.
Δες και αυτά τα λινκ για τη διάσπαση ίσως σε βοηθήσουν

http://www.geocities.com/manosmanek/

www.specialeducation.gr
www.dyslexiacenters.gr
http://www.nimh.nih.gov/health/publications/adhd/complete-publication.shtml

καλή επιτυχία σου εύχομαι και να βοηθηθεί το παιδάκι σου...

EVA
04-12-08, 19:53
Ξέρω ότι το θέμα είναι οικονομικό αλλά θα ήθελα να σου πώ κάτι απο τη δική μου εμπειρία.

Το παιδί μου δε βοηθήθηκε καθόλου απο το δημόσιο.
Δεν μπορώ να κατηγορήσω βέβαια τους πάντες και τα πάντα στο δημόσιο και δεν ξέρω και απο θεσσαλονίκη γιατί εγώ έτρεξα Αθήνα αλλά σου τα γράφω αυτά για να σου πω ένα και μόνο πράγμα.

Πρόσεχε πολύ που πας και τι σου λένε για το παιδί.

ακολούθησε το ένστικτο και τη διαίσθησή σου είσαι μάνα και δε θα χάσεις αν το κάνεις αυτό.

Sam
04-12-08, 20:20
ΡΕΑ για δες λίγο στα παρακάτω λινκ και στείλε πμ στα μέλη που είναι από Θεσ/νίκη και είχαν αντίστοιχο πρόβλημα...

http://www.parents.gr/forum/viewtopic.php?t=1375&start=0

http://www.parents.gr/forum/viewtopic.php?t=44&start=0

http://www.parents.gr/forum/viewtopic.php?t=3998&highlight=%C4%E9%DC%F3%F0%E1%F3%E7+%F0%F1%EF%F3%EF%F7%DE%F2+%F0%E1%F1%EF%F1%EC%E7%F4%E9%EA%FC%F4%E7%F4%E1

tao
02-02-09, 13:54
καλημέρα σε όλους, σκέφτομαι εδώ και αρκετές μέρες αν πρέπει να ζητήσω τη βοήθειά σας και αυτό γιατί από ότι είδα το έχετε ξανασυζητήσει το θέμα σε διάφορα τοπικ, τελικά το αποφάσισα με τη΄ν εξής λογική: ουσιαστικά θέλω τη βοηθειά σας όσοι το έχετε περάσει ή έχετε δια'βασει σχετικά με πρακτικές συμβουλές που μπορώ να τυπώσω και να δώσω, συζητήσω με τη καινούρια φίλη μου και γειτόνισσα της ο΄ποίας το αγοράκι έχει το σύνδρομο διάσπασης προσοχής. λίγα λόγια για την περίπτωση: το διέγνωσαν σχετικά πρόσφατα που το αγοράκι πήγε πρώτη δημοτικού, μένουμε επαρχιά, έχει υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης απο το συνηθισμένο της ηλικίας του, είναι ευγενικός, υγιής αλλά.... δεν μπορεί να κοινωνικοποιηθεί με τίποτα. αποτέλεσμα: τον έχουν βγάλει έξω απο τη σχολική τάξη τις πρώτες ώρες, μαθηματικά, γλώσσα με άλλο δάσκαλο όπου κάνει τα μαθήματά του τύπου ιδιαίτερα γιατί λέει αναστάτωνε την τάξη και έκανε τη δασκάλα του να κλαίει- :shock: - ΡΩΤΩ: αυτό είναι λογικό και μεχρι πότε; .επίσης δεν μπορεί να ενταχθεί σε εξωσχολικές αθλητικές δραστηριότητες, π.χ. καράτε, μπάσκετ, πάει δυο φορές το πολύ και μέτα κλαίει και δεν ξαναπάει, δεν εντάχθηκε ούτε σε τάξη ζωγραφικής γιατί έσκισε τις ζωγραφιές των παιδιών και η δασκάλα που τα κάνει δεν τον θέλει.... α! επίσης πήγαν εδώ σε τοπικούς φορείς, μου είπαν κάτι... ψυχολόγους... σορυ δε θυμάμαι πως λέγεται, αλλά τους κάναν όλους οικογενειακά να νιώσουν δυσάρεστα επειδ΄΄η τους κοίταζαν σαν εξωγήινους και κατέληξαν στο συμπέρασμα, οι ειδικοι, α, ενταξει, θα του περάσει!!! :shock: το παιδάκι δεν νιώθει καμιά αυτοπεποίθηση, μάλλον μεγαλύτερα το πειράζουν, χτυπάνε στα διαλλείματα, καλά όχι πάντα, αλλά διαπιστώνω λοιπόν οτι οι άνθρωποι και μικροί και μεγάλοι δεν ξέρουν πως να τον αντιμετωπίσουν με αποτέλεσμα ή να τον περιφρονούν ή να τον εκνευρίζουν άρα του βγαίνει ή επιθετικότητα ή χαμηλή αυτοπεποίθηση... πως μπορώ πρακτικά να συμβουλέψω τη φίλη μου;
να ομολογήσω εδώ πως όταν ήρθαμε στο σπίτι που νοικιάζουμε τώρα με τρόμαζε και με άγχωνε η συμπεριφορά του, όποτε ερχόταν για παιχνίδι με τις δικές μου, αλλά μιλήσαμε με τη μαμμά του, έκατσα και έψαξα κάποια πράγματα και έμαθα και για κάποιες συμπεριφορές του και πως να αντιμετωπιζω κάποιες εκρήξεις θυμού ή το ότι είναι αεικίνητος! τεσπά, πρακτικά τι ξέρετε; πως θα βοηθήσουμε;
χιλια συγγνώμη για το τεράστιο ποστ, αλλά πως αλλιώς να το περιέγραφα, σόρυ αν δεν απάντήσω αύριο, θα λείπω από το σπίτι.
ευχαριστώ

ΡΕΑ
02-02-09, 16:42
Εκεί όπου κάνανε τη διάγνωση δεν τους δώσανε κάποιες συμβουλές; Τα παιδιά με διάσπαση προσοχής και υπερκινητικότητα θέλουν διαφορετικό χειρισμό από τα άλλα. Για παράδειγμα τα βάζουν και κάθονται στο μπροστινό θρανίο ή μόνα ή με κάποιον ήσυχο μαθητή, μακριά από ερεθίσματα που αποσπούν την προσοχή, δίνουμε μία δραστηριότητα - καθήκον τη φορά και σαφείς οδηγίες όταν του ζητάμε να κάνει κάτι. Όταν του μιλάμε το κοιτάμε και δεν υψώνουμε τον τόνο της φωνής μας, αγνοούμε τις ήπιες ακατάλληλες συμπεριφορές και ενισχύουμε τη θετική συμπεριφορά, το επιβραβεύουμε όταν κάνει κάτι σωστό και συμμορφώνεται με αυτά που του ζητάμε να κάνει, το αφήνουμε να κάνει διαλείμματα, αντιδρούμε άμεσα στην κατάλληλη και στην ακατάλληλη συμπεριφορά, όταν φαίνεται αναστατωμένο του μιλάμε σιγά και ήρεμα, εστιάζουμε στα ταλέντα του. Προσπαθούμε να ενισχύσουμε τη συναναστροφή με άλλα παιδιά και φυσικά με τους συμμαθητές του. Τα παιδιά με διάσπαση προσοχής και υπερκινητικότητα χρειάζονται δραστηριότητες που να τους επιτρέπουν να εκτονώνονται και να συναναστρέφονται με άλλους, το πρόβλημα είναι όμως ότι δεν ανταποκρίνονται πάντα καλά σε αθλήματα που θέλουν λεπτές δεξιότητες και έχουν πολλούς κανόνες όπως πχ το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ γιατί δεν μπορούν να συγκεντρωθούν σ' αυτούς και γιατί οι άλλοι δεν ξέρουν πως να τα αντιμετωπίσουν. Ίσως αθλήματα όπως π.χ. το κολύμπι να είναι πιο κατάλληλα, ειδικά αν ο προπονητής που θα το αναλάβει ξέρει την κατάστασή του και μπορεί να ανταποκριθεί.

Επιπλέον αν το παιδάκι έχει διάσπαση προσοχής δεν περνάει έτσι απλά όπως η γρίπη ας πούμε αλλά αν μείνει έτσι χωρίς βοήθεια μπορεί να επιδεινωθεί και να αποκτήσει ακόμα περισσότερα προβλήματα όσο μεγαλώνει τόσο στο σχολείο όσο και στην κοινωνική του ζωή.

Πρέπει να τονίσω εδώ ότι δεν είμαι ειδικός, παρά μία μαμά που με απασχολεί το θέμα και ψάχνομαι.

NTINAT
02-02-09, 17:50
ριξε μια ματια κ εδω...

http://www.parents.gr/forum/viewtopic.php?t=3998&highlight=%E4%E9%E1%F3%F0%E1%F3%E7+%F0%F1%EF%F3%EF%F7%E7%F2

http://www.parents.gr/forum/viewtopic.php?t=44&highlight=%E4%E9%E1%F3%F0%E1%F3%E7+%F0%F1%EF%F3%EF%F7%E7%F2

tao
02-02-09, 18:25
ευχαριστώ για το άμεσο της απάντησης θα τα μελετήσω -ήδη τα περασα όλα γρήγορα- από αύριο που τελειώνω κάτι δικά μου τρεξίματα και θα τα εκτυπώσω για τη φίλη μου. πάντως η διαπίστωση ότι το δημόσιο και μάλιστα στην επαρχία είναι ανεπαρκές ισχύει, η δασκάλα του εδώ πλέον δεν συνεργάζεται, λέγοντας ΄΄οτι δεν τον κουμαντάρει, ότι δεν τον καταφέρνει και άλλα αβάσιμα σχετικά, οπότε στην τελική ότι κάνουν οι γονείς...!!!! ευχαριστώ και πάλι και όποιος άλλος έχει κάτι να καταθέσει που θα βοηθούσε παρακαλώ να το κάνει. για παράδειγμα δεν υπάρχει κάποιο ελληνικό βιβλίο για γονείς και εκπαιδευτικούς όσον αφορά τη ΔΕΠ;
α και κάτι ακόμα, πρέπει να ενημερώσουμε το παιδί τι του συμβαίνει; αυτό το κάνω εγώ πάντα με τις δικές μου, και διαπιστώνω ότι είναι πολύ θετικό, δηλ. που τους εξηγώ π.χ. τι έχουν ,αν είναι άρρωστες, πότε χρείαζετε να λείπουμε και για ποιο λόγο, γενικά τις ενημερώνω και δεν λέω δε βαριέσαι , δεν καταλαβαίνουν είναι παιδιά... πρέπει να το κάνουν λοιπόν οι δικοί του και σε μια χαλαρή συζήτηση να τον ενημερώσουν για το σύνδρομο ελλειματικής προσοχής, υπόψιν είναι στα 6΄;;;;

ΡΕΑ
02-02-09, 18:52
Δυστυχώς μόνο με τους γονείς θα δυσκολευτεί πολύ γιατί καλώς ή κακώς τη μισή του μέρα θα την περνάει στο σχολείο. Επίσης είναι γεγονός ότι πολλοί εκπαιδευτικοί δεν έχουν εκπαιδευτεί για να αντιμετωπίζουν παιδιά με προβλήματα. Δεν μπορώ να πω τι να κάνει η φίλη σου. Το πιο λογικό είναι να επαληθεύσει τη διάγνωση, να πάρει επίσημη γνωμάτευση από κρατικό φορέα υγείας και, όσον αφορά το σχολείο τα πρώην ΚΔΑΥ όπου και μπορούν ίσως να δώσουν και οδηγίες στην εκπαιδευτικό που τον έχει για να διευκολυνθεί η ζωή και των δύο. Ρωτώντας έμαθα ότι στα παιδιά με ΔΕΠ (Υ) συστήνονται εργοθεραπείες και σε ορισμένες περιπτώσεις λογοθεραπείες και ότι η κατάσταση βελτιώνεται αν ξεκινήσει νωρίς η παρέμβαση.

tao
02-02-09, 21:00
mpravo στα ΚΔΑΥ μου είπε ότι πήγε και η αντιμετώπιση ήταν περίργη, τύπου δεν τρέχει τίποτα παρολο που καναν γνωμάτευση, βέβαια το παιδί δεν είναι σε φάση που να μη μπορεί να επικοινωνήσει καθόλου αλλά έχει ξεσπάσματα οποτε είναι με κοινωνικό περίγυρο που δεν τον αποδεχεται και τον αντιμετωπίζει ως διαφορετικό

ΡΕΑ
02-02-09, 21:41
Κοίτα, δεν ξέρω ακριβώς πως γίνεται αλλά νομίζω έχει ως εξής: Πας στα ΚΔΑΥ και παίρνεις έγγραφη γνωμάτευση, τα ΚΔΑΥ ανήκουν στο Υπ. Παιδείας, έτσι την χρησιμοποιείς στο σχολείο, δηλ. αν διαγνωσθεί κάποιο παιδί με ΔΕΠ(Υ) οφείλουν να το πάρουν υπόψη στο σχολείο και αν χρειαστεί να μην παίρνουν υπόψη π. χ. τα γραπτά ή να του παρέχουν επιπρόσθετη βοήθεια. Όπου ρώτησα μου είπαν ότι δεν περνάει από μόνη της η διαταραχή και ότι τα παιδιά χρειάζονται βοήθεια. Έτσι πάμε στο άλλο βήμα, επισκέπτεσαι φορέα του Υπ. Υγείας όπου παίρνεις γνωμάτευση για το ίδιο θέμα, ότι δηλ. έχει ΔΕΠ και χρήζει αντιμετώπισης, εκεί σου προτείνουν και αγωγή όπως π. χ. εργοθεραπείες. Αυτά τα χαρτιά τα προσκομίζεις στο Ταμείο σου (ρωτήστε πρώτα το Ταμείο) γιατί αναγνωρίζουν κάποια δαπάνη και έτσι παίρνεις κάποια χρήματα πίσω, καθώς οι θεραπείες τύπου εργοθεραπείες λογοθεραπείες κτλ κοστίζουν. Όσον αφορά τον κοινωνικό περίγυρο θα τον αντιμετωπίζουν πάντα περίεργα αν δεν βοηθηθεί να το ελέγχει, τα ξεσπάσματα εννοώ. Ξέρω ότι είναι δύσκολο να κάνει φιλίες αλλά όσο μένει μόνο του και μεγαλώνει τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα.

kel
04-02-09, 00:07
Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας

Γενικά υποθέτουμε ότι η διαταραχή αποτελείται από τρεις χαρακτηριστικές όψεις συμπεριφοράς: ελλειμματική προσοχή, υπερκινητικότητα και αυθορμητισμός. Παρακάτω ακολουθεί μια αναλυτική περιγραφή:

Τα παιδιά που πάσχουν από μια ελλειμματική προσοχή δυσκολεύονται πολύ να συγκεντρώνονται σε εργασίες, παιχνίδι ή κοινωνικές συναλλαγές. Το έλλειμμα εμφανίζεται σε ένα μεγάλο φάσμα, από λανθασμένα συναισθήματα σε απλά ερεθίσματα, χαοτική συμπεριφορά με διάσπαση προσοχής μέχρι την ανικανότητα να λύσει περίπλοκα καθήκοντα εργασίας.
Τα παιδιά με έλλειμμα προσοχής δεν αντιλαμβάνονται λεπτομέρειες. Η (σχολική) δουλειά τους είναι συνήθως τσαπατσούλικη, χωρίς δεύτερη σκέψη και περιέχει πολλά λάθη που δείχνουν απροσεξία. Έπειτα δεν μπορούν να συγκεντρωθούν στις ασχολίες τους. Μπορεί να μην τελειώνουν την δουλειά τους, αρχίζουν κάτι καινούριο πριν ολοκληρώσουν την προηγούμενη ή αλλάζουν την μια δραστηριότητα μετά την άλλη. Επίσης έλκονται εύκολα από ερεθίσματα έξω από την πραγματική δουλειά τους.
Το έλλειμμα προσοχής οδηγεί στην συνέχεια σε χαοτική συμπεριφορά. Τα παιδιά δυσκολεύονται να οργανώνουν την δουλειά τους και δεν προσέχουν τα πράγματα τους. Έτσι βρίσκεται σκόρπιο παντού το σχολικό υλικό, και δεν μπορούν να το βρουν παρά μετά από πολύ ψάξιμο. Πολλά από τα πράγματα τους μπορεί να είναι και χαλασμένα ή χαμένα.
Το έλλειμμα μπορεί να φανεί επίσης στον κοινωνικό τομέα. Αυτά τα παιδιά ξεχνούν πολλές φορές τα ραντεβού τους, δεν μπορούν να συγκεντρώνονται σε μια κουβέντα και αλλάζουν θέμα συχνά χωρίς να ολοκληρώνουν την συζήτηση. Έπειτα δείχνουν πολλές φορές να βρίσκονται αλλού με το μυαλό τους και δεν ακούν τι τους λένε. Στο παιχνίδι δεν τηρούν τους κανόνες.
Πρέπει να επισημάνουμε εδώ ότι τα προβλήματα αυτά μπορεί να οφείλονται σε άλλα αίτια. Μπορεί το: ‘δεν ακολουθεί εντολές’ να έχει σχέση με την έλλειψη κινήτρου, ή με την κατανόηση της εντολής, επειδή οι οδηγίες δεν ήταν σαφείς ή υπερβαίνουν τις νοητικές ικανότητες του παιδιού.

Η δεύτερη όψη συμπεριφοράς της διαταραχής είναι η υπερκινητικότητα. Αυτό δείχνει ένα μεγάλο βαθμό κινητικής ανησυχίας. Συμβαίνει όταν το παιδί δεν μπορεί να κάθεται ακίνητο και κουνιέται συνέχεια ανήσυχα. Μπορεί να εμφανιστεί κιόλας με εκνευρισμένες κινήσεις χεριών ή κούνημα πέρα δώθε ποδιών.
Στην τάξη το υπερκινητικό παιδί σηκώνεται συνέχεια από την θέση του και περπατάει από ‘δω και από ‘κει. Έπειτα τρέχουν πολύ, σκαρφαλώνουν και πειράζουν τα πάντα. Δεν μπορούν να παίζουν μόνα τους, να διασκεδάζουν με τον εαυτό τους. Μιλάνε υπερβολικά, κάνουν πολλή φασαρία, και δεν σταματάνε σαν να τους σπρώχνει μια μηχανή.

Ο αυθορμητισμός, η τρίτη πλευρά της διαταραχής, έχει σχέση με την άμεση αντίδραση σε ερεθίσματα από το περιβάλλον. Βλέπουμε ότι το παιδί γίνεται υπερβολικά ανυπόμονο και δεν μπορεί να αναστέλλει την αντίδραση του μέχρι την σωστή στιγμή. Τα αυθόρμητα παιδιά πετάνε την απάντηση πριν ολοκληρώθηκε η ερώτηση.
Δυσκολεύονται στο παιχνίδι να περιμένουν την σειρά τους, ενοχλούν και εμποδίζουν το παιχνίδι άλλων, χώνονται χωρίς να τα ζητάνε, διακόπτουν μια συζήτηση. Κάνουν τον κλόουν πολλές φορές.
Επίσης παίρνουν πράγματα άλλων χωρίς να ζητήσουν άδεια και πειράζουν πράγματα άλλων παιδιών, ενώ ξέρουν ότι δεν επιτρέπεται. Χαρακτηριστικά είναι ότι ψάχνουν συχνά επικίνδυνες καταστάσεις. Δεν δείχνουν να έχουν φόβο και τους έλκουν επικίνδυνες περιπέτειες.

Γενικά λέμε ότι ένα παιδί έχει τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας όταν συμβαίνουν και οι τρεις όψεις, έλλειψη προσοχής, αυθορμητισμός, και υπερκινητικότητα μακροχρόνια και στο σπίτι και στο σχολείο. Τα συμπτώματα θα υπάρχουν από μικρή ηλικία και πρέπει να αποτελούν μια αρνητική επιρροή στην λειτουργία του παιδιού στο σπίτι και στο σχολείο. Επίσης πρέπει να είναι φανερά σε όλη την εξέλιξη του από τα παιδικά χρόνια μέχρι και την ενηλικίωση.

Είναι κατανοητό ότι το περιβάλλον του παιδιού με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας βιώνει το παιδί σαν ενοχλητικό. Η δύστροπη και ανυπάκουη συμπεριφορά βγάζει τους γονείς έξω από τα ρούχα τους, τους κάνει να απελπίζονται. Το υπερκινητικό και αυθόρμητο παιδί δεν κάθεται ποτέ, φαίνεται να μην ακούει και δεν αντιδρά σε οδηγίες και ενδείξεις.
Τέτοια συμπεριφορά όχι μόνο απελπίζει το περιβάλλον, αλλά δίνει επίσης μια εικόνα ενός παιδιού απείθαρχου και αναξιόπιστου. Γι΄ αυτόν τον λόγο οι γύρω άνθρωποι συνήθως αρχίζουν να διορθώνουν με διαταγές: «σταμάτα», «κάτσε καλά», μη μιλάς». Όμως τέτοια αυταρχική αντιμετώπιση, διατάσσοντας το παιδί λειτουργεί τελικά ανάποδα σ’ αυτά τα παιδιά. Το παιδί θα αισθάνεται όλο και περισσότερο απόρριψη από γονείς και συνομηλίκους, αντί κατανόηση. Με αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί μια αρνητική εξέλιξη διαπαιδαγώγησης και κοινωνικοποίησης, κάτι που θα συμβάλλει στην αύξηση της προβληματικής συμπεριφοράς του παιδιού με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας.

Εξέλιξη
Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας είναι μια διαταραχή που εμφανίζεται νωρίς στην εξέλιξη και που μπορεί να παίζει ένα ρόλο στην υπόλοιπη πορεία ζωής. Δεν είναι τόσο εύκολο να διαπιστώσουμε αν υπάρχει διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας. Ειδικά τα μικρά παιδιά εκδηλώνουν συμπεριφορές που ταιριάζουν με την ηλικία τους, αλλά που είναι και χαρακτηριστικά για την διαταραχή αυτή. Κινητικότητα, ανησυχία, να μην βλέπουν κίνδυνο, απροσεξία κλπ, προέρχονται από μια κανονική ώθηση εξέλιξης για να εξερευνήσουν τον κόσμο. Για γονείς είναι δύσκολο να ξεχωρίζουν συμπεριφορές που έχουν αυτό το ομαλό κίνητρο, ή που είναι χαρακτηριστικές για την διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας.
Στα μικρά παιδιά παρατηρούμε μια διάσπαση προσοχής. Το παιδί δεν μπορεί να συγκεντρωθεί σε ένα παιχνιδάκι, αφήνει την μια δραστηριότητα για να ξεκινήσει άλλη, ενώ δεν φαίνεται να μαθαίνει από τις εξερευνήσεις του.
Στη σχολική ηλικία χαρακτηρίζεται η διαταραχή από μια ανήσυχη και άστοχη συμπεριφορά. Το παιδί δεν μπορεί να σταματήσει, και η αυθόρμητη συμπεριφορά οδηγεί πολλές φορές σε ατυχήματα. Οι γονείς τα περιγράφουν σαν άκεφα, πεισματάρικα, ανυπάκουα και αναίσθητα παιδιά για λογικές απαιτήσεις.
Στη ηλικία 4 με 6 χρονών προβλήματα στην προσοχή συμβαίνουν συχνά. Μπορεί να εξαφανιστούν μετά από 6 μήνες περίπου. Όταν υπάρχει διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας, τα προβλήματα είναι σοβαρά και επίμονα.
Από 6 χρονών και άνω αναπτύσσονται κανονικά ο αυτό-έλεγχος και η ικανότητα να εκτελέσει και να ολοκληρώσει ένα παιδί εργασίες. Έπειτα μεγαλώνει η συνείδηση ποια συμπεριφορά περιμένουμε σε ποια κατάσταση και η ικανότητα να συμπεριφερθεί κοινωνικά με τους γονείς, τους δασκάλους και τους φίλους. Σ’ αυτή την φάση είναι πιο εύκολο να διαπιστώσουμε την διαταραχή αυτή, επειδή τα συμπτώματα της έλλειψης προσοχής, υπερκινητικότητας και αυθορμητισμού φαίνονται καθαρά. Γι’ αυτό η συμπεριφορά μέσα στο σχολείο αποτελεί ένα σημαντικό μέτρο.

Τι χρειάζεται ένα παιδί με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας:
Είναι σημαντικό το σπιτικό περιβάλλον του παιδιού με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας να αποκτά μια σταθερή, ήρεμη μορφή.
Ο χώρος:
· Οι χώροι του σπιτιού είναι οργανωμένοι και τακτοποιημένοι
· Η επίπλωση και τα χρώματα του σπιτιού εκπέμπουν ηρεμία
· Τα έπιπλα έχουν αντοχή
· Το παιδί έχει μια γωνιά στο σπίτι όπου μπορεί να βρίσκεται χωρίς να το ενοχλήσουν
· Να μην μπαινοβγαίνουν άνθρωποι συνέχεια

Η θέση:
· Τα πράγματα (παιχνίδια, ρούχα, πιάτα, κλπ) έχουν σταθερή θέση στο σπίτι
· Το παιδί έχει την δική του θέση στο τραπέζι
· Να υπάρχει η δυνατότητα να ηρεμήσει ο μικρός σε ένα ήσυχο μέρος του σπιτιού που και που (time out)
· Το παιδί χρειάζεται ένα σταθερό μέρος για να γράφει τα μαθήματα του.
· Να κυλάει η ημέρα όσο το δυνατόν με ένα σταθερό πρόγραμμα

Αξίες:
· Να ενθαρρύνουμε θετική συμπεριφορά (με επαίνους και επιβραβεύσεις)
· Να είναι ξεκάθαρα τα όρια
· Να προσπαθήσουμε (σε περίπτωση αταξίας ή διαμάχης) να πούμε με λίγα λόγια και ξεκάθαρα γιατί δεν επιτρέπεται αυτό
· Να περιορίσουμε τις τιμωρίες και να μην διαρκούν πολλή ώρα
· Η τιμωρία να είναι ελαφριά, αλλά συνεπής, και να μείνουμε κοντά στο παιδί (για να μην αισθάνεται απόρριψη)


Κανόνες και συμφωνίες:
· Οι κανόνες να είναι απλοί και σαφές
· Να γίνουν συμφωνίες για διάφορα θέματα (το μάζεμα των παιχνιδιών, δουλειές στο σπίτι)
· Να υπάρχει σταθερή ώρα που σηκωνόμαστε, τρωμε, πάμε στο σχολείο, κοιμόμαστε, κλπ
· Να μην δίνουμε πολλές εντολές ή εργασίες ταυτόχρονα, αλλά μόνο μια
· Να μην δίνουμε πολλές πληροφορίες μαζεμένες

Σχέση/ στοργή:
· Να υποστηρίζουμε το παιδί πάντα (επίσης όταν δίνουμε τιμωρία)
· Να δείξουμε στο παιδί ότι το αγαπάμε, και χωρίς λόγια
· Να μας ενδιαφέρει πάντα ο, τι κάνει το παιδί
· Να ακούμε καλά το παιδί
· Να δίνουμε σημασία στο παιδί, ειδικά όταν συμπεριφέρεται καλά

Ερεθίσματα:
· Να προσφέρουμε στο παιδί αρκετές δυνατότητες για παιχνίδι (να του δίνουμε lego, παζλ κλπ, να παίζουμε μαζί του που και που)
· Να προσφέρουμε αρκετές δραστηριότητες έξω από το σπίτι
· Να προσφέρουμε την δυνατότητα να φέρει έναν φίλο μαζί του στο σπίτι
· Να δημιουργήσουμε δυνατότητες όπου μπορεί να εκτονωθεί
· Να υποστηρίξουμε το παιδί όταν του συμβαίνουν απογοητεύσεις και αποτυχίες και να του δώσουμε την αίσθηση ότι αξίζει

Έλεγχος:
· Να ελέγξουμε την κατάσταση όχι για να είμαστε ο κυρίαρχος αλλά για να καθοδηγήσουμε
· Οι γονείς να ακολουθούν μια γραμμή
· Να είναι συνεπείς και οι δύο
· Να παρθούν ξεκάθαρες και μελετημένες αποφάσεις, αλλά γρήγορες
· Να μην φουσκώσουμε την συμπεριφορά του παιδιού








Πληροφοριες για το ΔΕΠ/Υ


http://www.youth-health.gr/gr/documents/opt_adhd.pdf
http://www.specialeducation.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=134&mode=thread&order=0&thold=0
http://www.specialeducation.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=234&mode=thread&order=0&thold=0
http://www.specialeducation.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=172&mode=thread&order=0&thold=0
http://www.paidohosp.gr/36-EidikoIatreio.html



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

* Κάκουρος, Ε., & Μανιαδάκη, Κ. (2000). Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητα. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
* Καλαντζή-Αζίζι, Α., & Καραδήμας, Ε. Χ. (υπό δημοσίευση). Διάσπαση προσοχής και αδυναμία ελέγχου των παρορμήσεων: Από τον απρόσεκτο μαθητή ως τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής - υπερκινητικότητα. Στο Α. Καλαντζή-Αζίζι & Μ. Ζαφειροπούλου (Επιμ.). προβλήματα συμπεριφοράς και ψυχικής υγείας στο σχολείο.
* Καραδήμας, Ε. Χ. (2001). Τεχνικές παρέμβασης για την αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ στα πλαίσια της σχολικής και της σχολικής αγωγής. Στο Ε. Κάκουρος (Επιμ.), Το υπερκινητικό παιδί: Οι δυσκολίες του στη μάθηση και στη συμπεριφορά (σελ. 97-121). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.



ΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ

Dr Έντουαρντ Χάλογουελ, παιδοψυχίατρος, ιδρυτής του Κέντρου Γνωστικής και Ψυχικής Υγείας στο Σάντμπερι της Μασαχουσέτης, διδάσκει στο τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ

Πενήντα (50) χρήσιμες συμβουλές για την αντιμετώπιση του Συνδρόμου Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητας (ΣΕΠ/Υ) στη σχολική τάξη.

Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν πράγματα που κανένας άλλος επαγγελματίας του χώρου δε γνωρίζει: ότι δεν υπάρχει ένα σύνδρομο ΣΕΠ/Υ, αλλά πολλά· ότι το ΣΕΠ/Υ σπάνια εμφανίζεται "μόνο του", αλλά ότι συνήθως εμφανίζεται εκ παραλλήλου με άλλα προβλήματα, όπως οι μαθησιακές δυσκολίες ή τα συναισθηματικά προβλήματα· ότι το πρόσωπο του ΣΕΠ/Υ αλλάζει, όπως συμβαίνει και με τον καιρό, παράλογα και απρόσμενα· ότι η αντιμετώπιση του ΣΕΠ/Υ, παρά τις διαφωτιστικές επεξηγήσεις που απαντούνται σε διάφορα κείμενα, εξακολουθεί να απαιτεί σκληρή δουλειά και ιδιαίτερη αφοσίωση.

Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε το ΣΕΠ/Υ στην τάξη - ούτε ακόμα και στο σπίτι. Ύστερα από όσα έχουν ειπωθεί και γίνει, θα λέγαμε ότι η αποτελεσματική αντιμετώπιση του συνδρόμου στο πλαίσιο του σχολείου εξαρτάται από την κατάρτιση και την επιμονή που έχουν τόσο το σχολείο όσο και ο εκπαιδευτικός.

Αν ο εκπαιδευτικός εφαρμόσει τις ακόλουθες χρήσιμες συμβουλές, τότε η διδασκαλία σε μαθητές με ΣΕΠ/Υ θα είναι πιο εύκολη και περισσότερο αποτελεσματική. Τα παιδιά αυτά μπορούν να μεταμορφωθούν κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους· εκεί δηλαδή που ήταν οι πιο δύσκολοι μαθητές για σας, μπορούν να γίνουν στη συνέχεια οι πιο ικανοποιητικοί. Με την επίμονη και τη συνεπή εφαρμογή των τεχνικών που περιέχονται σε αυτές τις συμβουλές, με τη συνεργασία των συναδέλφων, των γονέων και του μαθητή, μπορείτε να δείτε την αποτυχία να αλλάζει πρόσωπο, να γίνεται ικανότητα και επιτυχία.

Οι συμβουλές απευθύνονται σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, κάποιες θα είναι προφανώς περισσότερο κατάλληλες για μικρότερους μαθητές, ενώ άλλες για μεγαλύτερους· θέματα ωστόσο δομής, εκπαίδευσης και ενθάρρυνσης είναι κοινά και αφορούν όλα τα παιδιά.

1. Πρώτον, σιγουρευτείτε ότι έχετε να κάνετε με ΣΕΠ/Υ. Αναμφίβολα δεν είναι καθήκον του εκπαιδευτικού να διαγνώσει το ΣΕΠ/Υ, μπορείτε όμως, και θα έπρεπε, να κάνετε στους γονείς μερικές ερωτήσεις. Συγκεκριμένα, βεβαιωθείτε ότι έχει ελεγχθεί πρόσφατα η ακοή και η όραση του παιδιού και ότι επίσης δεν υπάρχουν άλλα ιατρικά προβλήματα. Βεβαιωθείτε ότι οι ανάλογη εξέταση ήταν επαρκής. Συνεχίστε να κάνετε ερωτήσεις μέχρις ότου πεισθείτε. Την ευθύνη για όλα αυτά την έχουν οι γονείς και όχι ο εκπαιδευτικός, ο εκπαιδευτικός όμως μπορεί να υποστηρίξει τη διαδικασία.

2. Δεύτερον, οργανώστε την υποστήριξή σας. Το να είσαστε εκπαιδευτικός σε μια τάξη όπου υπάρχουν δύο τρία παιδιά με ΣΕΠ/Υ είναι τρομερά κουραστικό. Βεβαιωθείτε ότι έχετε την υποστήριξη του σχολείου και των γονέων. Βεβαιωθείτε ότι υπάρχει κάποιος ειδικός που να μπορείτε να τον συμβουλευτείτε όταν συναντήσετε πρόβλημα (ειδικός σε μαθησιακές δυσκολίες, παιδοψυχίατρος, κοινωνικός λειτουργός, σχολικός ψυχολόγος, παιδίατρος - το δίπλωμά του δεν έχει σημασία). Εκείνο που πρέπει να σας απασχολεί είναι το αν γνωρίζει αρκετά για το ΣΕΠ/Υ και έχει δει αρκετά παιδιά με ΣΕΠ/Υ. Βεβαιωθείτε ότι οι γονείς συνεργάζονται μαζί σας και ότι οι συνάδελφοί σας μπορούν να σας βοηθήσουν.

3. Τρίτον, να ξέρετε τα όριά σας. Μη διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια. Εσείς ως εκπαιδευτικός δεν είστε υποχρεωμένος να είστε και ειδικός στο ΣΕΠ/Υ. Γι' αυτό δε θα πρέπει να διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια όταν θεωρήσετε πως την έχετε ανάγκη.

4. Ρωτήστε το μαθητή για το τι θα τον βοηθούσε. Αυτή η εύλογη κίνηση παραβλέπεται σχεδόν πάντα. Εμείς οι ενήλικες είμαστε συνήθως τόσο απασχολημένοι στην προσπάθειά μας να ανακαλύψουμε μόνοι μας τι είναι καλό γι' αυτά τα παιδιά και τι οφείλουμε να κάνουμε γι' αυτά, που μας διαφεύγει να διατυπώσουμε ερωτήσεις για το τι νομίζουν τα ίδια ότι θα τα βοηθούσε. Αυτά τα παιδιά έχουν συνήθως διαίσθηση. Αν τα ρωτήσετε, θα σας πουν πώς μπορούν να μάθουν καλύτερα. Ντρέπονται πολύ να σας ενημερώσουν από μόνα τους, γιατί τους φαίνεται κάπως τραβηγμένο. Ωστόσο προσπαθήστε να καθίσετε μαζί με το μαθητή κάνοντάς του ερωτήσεις για το πώς θα μπορούσε να μάθει καλύτερα. Ο καλύτερος "ειδικός" για να προτείνει την αποδοτικότερη μέθοδο εκμάθησης είναι το ίδιο το παιδί. Είναι φοβερό πόσο συχνά αγνοούνται ή δεν ακούγονται οι απόψεις τους. Επιπροσθέτως, ειδικά σε σχέση με τα μεγαλύτερα παιδιά, βεβαιωθείτε ότι το παιδί γνωρίζει τι είναι το ΣΕΠ/Υ. Αυτό θα βοηθήσει αρκετά και τους δυο σας.

5. Να θυμάστε το συναισθηματικό κομμάτι που εμπερικλείει η διαδικασία της μάθησης. Αυτοί οι μαθητές χρειάζονται ειδική βοήθεια για να βρουν ευχαρίστηση μέσα στη τάξη· για να αντικαταστήσουν με επιτυχία την αποτυχία και τη ματαίωση, με ενθουσιασμό την ανία και το φόβο. Είναι απαραίτητο να δώσετε προσοχή στα συναισθήματα που εμπλέκονται στη διαδικασία της μάθησης.

6. Να θυμάστε ότι οι μαθητές με ΣΕΠ/Υ έχουν ανάγκη από τη δομή και την οργάνωση. Το περιβάλλον τους οφείλει να δομεί εξωτερικά αυτό που εκείνοι δεν μπορούν να δομήσουν εσωτερικά από μόνοι τους. Φτιάξτε λίστες. Τα παιδιά με ΣΕΠ/Υ ωφελούνται πολύ από έναν πίνακα ή μια λίστα που θα χρησιμοποιούν ως σημείο αναφοράς όταν χάνονται κατά τη διάρκεια μίας δραστηριότητάς τους.

Χρειάζονται υπενθυμίσεις. Χρειάζονται προκαταρκτικές παρουσιάσεις. Χρειάζονται επανάληψη. Χρειάζονται κατεύθυνση. Χρειάζονται όρια. Χρειάζονται δομή.

7. Αναρτήστε κανόνες. Να τους γράψετε σε ευδιάκριτο μέρος. Τα παιδιά δε θα νιώθουν άγχος αν γνωρίζουν τι περιμένετε από αυτά.

8. Να επαναλαμβάνετε τις οδηγίες. Να γράφετε τις οδηγίες. Να λέτε τις οδηγίες. Να επαναλαμβάνετε τις οδηγίες. Τα άτομα με ΣΕΠ/Υ έχουν ανάγκη να ακούνε τα ίδια πράγματα πάνω από μία φορά.

9. Να έχετε συχνή βλεμματική επαφή. Μπορείτε να "επαναφέρετε" ένα παιδί με ΣΕΠ/Υ χρησιμοποιώντας το βλέμμα. Κάντε το συχνά. Μια ματιά μπορεί να επαναφέρει ένα παιδί από την ονειροπόληση ή να το καθησυχάσει με τρόπο σιωπηλό.

10. Βάλτε το παιδί με ΣΕΠ/Υ να καθίσει κοντά σας ή σε εκείνο το σημείο που βρίσκεστε το μεγαλύτερο μέρος της ώρας. Αυτό θα συντελέσει αποτελεσματικά στη μείωση της έντονης κινητικότητάς τους, που τόσο τα ταλαιπωρεί.

11. Θέστε όρια και περιορισμούς. Στόχος της επιβολής ορίων είναι να συγκρατήσετε και να καθησυχάσετε τα παιδιά, όχι να τα τιμωρήσετε. Να επιβάλλετε τα όρια με συνέπεια, λογική, γρήγορα και απλά. Μην εμπλέκεστε σε πολύπλοκες, "δικηγορίστικες" συζητήσεις περί δικαίου. Αυτές οι μακροσκελείς συζητήσεις σάς απομακρύνουν από το στόχο σας. Μη χάνετε τον έλεγχο της κατάστασης.

12. Να έχετε όσο το δυνατό περισσότερο ξεκάθαρο και σαφές ημερήσιο πρόγραμμα. Τοποθετήστε το πάνω στον πίνακα της τάξης ή πάνω στο θρανίο του παιδιού. Να το χρησιμοποιείτε συχνά ως σημείο αναφοράς. Αν προτίθεστε να κάνετε κάποιες αλλαγές, όπως κάνουν αρκετοί έμπειροι εκπαιδευτικοί, ενημερώστε και προετοιμάστε τα παιδιά. Οι ανακατατάξεις και οι ξαφνικές αλλαγές τούς είναι δύσκολες. Τα αποπροσανατολίζουν. Φροντίστε λοιπόν να τα προετοιμάσετε αρκετό καιρό πριν. Ανακοινώστε τους τι πρόκειται να συμβεί και εξακολουθήστε να επαναλαμβάνετε όλο και περισσότερο, όσο ο καιρός πλησιάζει, τις επικείμενες αλλαγές.

13. Προσπαθήστε να τα βοηθήσετε ώστε να σχεδιάσουν το πρόγραμμα που θα ακολουθήσουν μετά το τέλος της ημέρας τους στο σχολείο, παίρνοντας έτσι μέτρα ώστε να αποφευχθεί ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ΣΕΠ/Υ: η αδράνεια.

14. Καταργήστε ή μειώστε τη συχνότητα των τεστ που υπόκεινται σε χρονικούς περιορισμούς. Η εκπαιδευτική αξία αυτών των τεστ είναι μικρή.

15. Επιτρέψτε τους, ως δικλίδα ασφαλείας, να "δραπετεύουν" για λίγο από την τάξη. Αν αυτό περάσει και ενσωματωθεί στους κανόνες της τάξης, δε θα εκνευρίζονται από την ανυπαρξία διεξόδου. Μ' αυτόν τον τρόπο θα μάθουν να κάνουν χρήση της αυτοπαρατήρησης και της αυτο-ρύθμισής τους.

16. Προσπαθήστε ώστε οι εργασίες για το σπίτι να στηρίζονται στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα. Τα παιδιά με ΣΕΠ/Υ δεν αντέχουν συνήθως το μεγάλο φόρτο εργασίας. Εφόσον μαθαίνουν αυτά που πρέπει, είναι προτιμότερο να τους επιτρέπεται να έχουν λιγότερη δουλειά στο σπίτι. Δεν πρέπει να έχουν περισσότερη δουλειά απ' αυτή που μπορούν ν' αντέξουν.

17. Παρακολουθήστε συχνά την πρόοδό τους. Η συχνή πληροφόρηση τους για την προσωπική τους πρόοδο έχει εξαιρετικά οφέλη, καθώς τα βοηθάει να παραμένουν στο στόχο, τους επιτρέπει να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά και πώς τα πηγαίνουν στο σχολείο· όλα αυτά αποτελούν παράγοντες που συντελούν στην ενθάρρυνσή τους.

18. Σπάστε τις μεγάλες εργασίες σε μικρότερες. Αυτό συνιστά μία από τις πιο σημαντικές τεχνικές διδασκαλίας για τα παιδιά με ΣΕΠ/Υ. Οι μεγάλες εργασίες γρήγορα "πνίγουν" το παιδί, με αποτέλεσμα να οπισθοχωρεί έντρομο και γεμάτο δάκρυα με ένα "ποτέ δε θα μπορέσω να Το κάνω ΑΥΤΟ". Αν όμως χωρίζετε τις εργασίες σε μικρότερα τμήματα που μπορεί να χειριστεί ευκολότερα, τότε κάθε μικρότερο κομμάτι θα του φαίνεται ευκολότερο να κάνει και έτσι δεν θα νιώθει "πνιγμένο". Γενικά, τα παιδιά αυτά μπορούν να κάνουν πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που νομίζουν ότι μπορούν. Με αυτήν τη διαφορετική κατανομή του υλικού, ο εκπαιδευτικός μπορεί να επιτρέψει στο παιδί να αποδείξει στον εαυτό του ότι τα καταφέρνει.

19. Κάντε χιούμορ, διασκεδάστε τη διδασκαλία, αποφύγετε να είστε κοινότοποι και συμβατικοί. Τα άτομα με ΣΕΠ/Υ αγαπούν την καινοτομία. Ενθουσιάζονται. Τους βοηθάει στη συγκέντρωση - και εσείς συγκεντρώνεστε μ' αυτόν τον τρόπο. Αυτά τα παιδιά είναι όλο ζωή - αγαπούν τη διασκέδαση και το παιχνίδι. Και πάνω απ' όλα, σιχαίνονται τη βαρεμάρα. Η "θεραπεία" τους περιλαμβάνει πολλά βαρετά πράγματα, όπως ημερήσια προγράμματα, λίστες και κανόνες. Θα βοηθούσε λοιπόν αρκετά, αν, κατά διαστήματα, μπορείτε να αφήνεστε και να "παιδιαρίζετε".

20. Προσέξτε ωστόσο την υπερδιέγερση από υπερβολικά πολλά εξωτερικά ερεθίσματα. Το παιδί με ΣΕΠ/Υ μπορεί να ξεχειλίσει όπως μια κατσαρόλα επάνω στη φωτιά. Πρέπει να είστε σε θέση να μειώσετε γρήγορα τη "θερμοκρασία", και ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσετε το χάος στην τάξη του σχολείου είναι να το προλάβετε εξαρχής.

21. Αναζητήστε την επιτυχία και τονίστε την όσο το δυνατόν περισσότερο. Αυτά τα παιδιά ζουν μέσα σε τόση αποτυχία, που χρειάζονται τη μεγαλύτερη δυνατή θετική αντιμετώπιση· μη δώσετε όμως υπερβολική έμφαση σ' αυτό. Ο έπαινος είναι χρήσιμος και εποικοδομητικός. Αγαπούν την ενθάρρυνση, τα "τρέφει". Χωρίς αυτή συρρικνώνονται και μαραίνονται. Συχνά το πιο αποκαρδιωτικό κομμάτι του ΣΕΠ/Υ δεν είναι καθαυτό το ΣΕΠ/Υ, είναι η δευτερεύουσα επιβλαβής επίδραση που έχει στην αυτοπεποίθηση του παιδιού. Γι' αυτό λοιπόν "ποτίστε" αυτά τα παιδιά με παρότρυνση και έπαινο.

22. Τα παιδιά αυτά παρουσιάζουν συχνά πρόβλημα μνήμης. Διδάξτε τους μικρά κόλπα, όπως μνημονικές τεχνικές, χρησιμοποιήστε βοηθητικές κάρτες κ.λπ. Συχνά επίσης έχουν προβλήματα με αυτό που ο Mel Levine αποκαλεί "ενεργό μνήμη", το χώρο της μνήμης δηλαδή που χρησιμοποιείται όταν προσπαθούμε να ολοκληρώσουμε μια εργασία. Οποιοδήποτε μικρό κόλπο μπορείτε να μηχανευτείτε - συνθηματικές κινήσεις, ομοιοκαταληξίες, κωδικούς και όλα τα σχετικά - μπορεί να βοηθήσει πολύ στη βελτίωση της μνήμης.

23. Χρησιμοποιήστε σχεδιαγράμματα. Διδάξτε τους πώς να χρησιμοποιούν σχεδιαγράμματα. Διδάξτε τους υπογράμμιση. Αυτές οι τεχνικές δεν είναι εύκολες για τα παιδιά με ΣΕΠ/Υ, αλλά, εάν τις μάθουν, μπορεί να συντελέσουν στη δόμηση και στη σχηματοποίηση αυτού που μαθαίνουν τη στιγμή που το μαθαίνουν. Βοηθάει στο να αισθανθούν ότι τα καταφέρνουν ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΘΗΣΙΑΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ, τη στιγμή δηλαδή που το χρειάζονται περισσότερο. Έτσι, δεν αισθάνονται ότι ματαιοπονούν, ένα συναίσθημα που τους ακολουθεί σε όλη τη μαθησιακή διαδικασία.

24. Ανακοινώστε αυτό που θέλετε να πείτε προτού το πείτε. Πέστε το. Μετά επαναλάβετε αυτό που είπατε. Πολλά παιδιά με ΣΕΠ/Υ είναι οπτικοί και όχι ακουστικοί τύποι. Συνεπώς, θα βοηθούσε πολύ αν μπορούσατε να γράψετε αυτό που πρόκειται να πείτε και εν συνεχεία να το πείτε πάλι.

25. Απλοποιήστε τις οδηγίες. Απλοποιήστε τις επιλογές. Απλοποιήστε το ημερήσιο πρόγραμμα. Χρησιμοποιήστε πιο εύκολο λεξιλόγιο. Χρωματίστε τις λέξεις που χρησιμοποιείτε. Ο χρωματισμός της γλώσσας κρατά την προσοχή.

26. Χρησιμοποιήστε πληροφοριακό υλικό που βοηθάει τον μαθητή στην αυτοπαρατήρησή του. Τα παιδιά με ΣΕΠ/Υ έχουν την τάση να μην αυτο-παρατηρούνται. Συχνά δεν έχουν ιδέα για την εντύπωση που προκαλούν ή για τον αντίκτυπο της συμπεριφοράς τους. Προσπαθήστε να τους παρέχετε αυτές τις πληροφορίες με εποικοδομητικό τρόπο. Κάντε ερωτήσεις του στιλ: "Ξέρεις τι έκανες μόλις τώρα;" ή "Πώς νομίζεις ότι θα μπορούσες να το πεις διαφορετικά;" ή "Γιατί, κατά τη γνώμη σου, το κορίτσι στεναχωρήθηκε μ' αυτό που του είπες;" Κάντε τους ερωτήσεις που ενισχύουν την αυτοπαρατήρηση.

27. Ορίστε με σαφήνεια τις προσδοκίες σας.

28. Μπορείτε, να χρησιμοποιήσετε ένα σύστημα με πόντους στο πλαίσιο της προσπάθειας για την αλλαγή της συμπεριφοράς ή ένα σύστημα επιβράβευσης για παιδιά μικρότερης ηλικίας. Τα παιδιά με ΣΕΠ/Υ ανταποκρίνονται στην επιβράβευση και χρειάζονται κίνητρα. Πολλά από αυτά είναι μικροί επιχειρηματίες.

29. Αν το παιδί δείχνει ότι δυσκολεύεται στην αναγνώριση κάποιων κοινωνικών κωδκών - γλώσσα του σώματος, τόνος της φωνής, σωστή χρήση του χρόνου κ.λπ. -, προσπαθήστε να του δώσετε διακριτικά συγκεκριμένες και σαφείς συμβουλές εν είδει κοινωνικής εκπαίδευσης. Πρώτα, για παράδειγμα, πέστε "Προτού πεις τη δική σου ιστορία, άκουσε την ιστορία του άλλου" ή "Κοίταζε τον άλλον όταν μιλάει". Πολλά παιδιά με ΣΕΠ/Υ δίνουν την εντύπωση ότι είναι αδιάφορα ή εγωιστικά, ενώ αυτό που συμβαίνει πραγματικά είναι ότι δεν έχουν μάθει πώς να συναναστρέφονται με τους άλλους ανθρώπους. Αυτή η δεξιότητα δεν αποκτάται αυτόματα σε όλα τα παιδιά, μπορεί όμως να διδαχθεί.

30. Διδάξτε τους πώς να γράφουν σε ένα τεστ.

31. Μετατρέψτε τη σχολική εργασία σε ομαδικό παιχνίδι. Το κίνητρο της ομάδας βοηθάει το παιδί με ΣΕΠ/Υ.

32. Χωρίστε τις δυάδες, ή τριάδες ή και τις ομάδες που δεν λειτουργούν καλά μαζί.

33. Βοηθήστε τους να ενταχθούν κοινωνικά. Όσο αισθάνονται ότι ανήκουν στο σύνολο, θα έχουν κίνητρα και δε θα αποσπάται η προσοχή τους.

34. Όποτε το επιτρέπουν οι περιστάσεις, αναθέστε τους κάτι για το οποίο να είναι υπεύθυνα.

35. Δοκιμάστε να υπάρχει ένα Τετράδιο Σχολείου-Σπιτιού. Αυτό μπορεί πραγματικά να βοηθήσει στην καθημερινή επικοινωνία γονέα-εκπαιδευτικού για να αποφευχθούν οι αρνητικά φορτισμένες συναντήσεις. Λειτουργεί επίσης εποικοδομητικά στην συχνή πληροφόρηση που είναι αναγκαίο να έχουν τα παιδιά αυτά.

36. Προσπαθήστε να κρατάτε σημειώσεις για την καθημερινή τους πρόοδο.

37. Ενισχύστε και δομήστε ένα πλαίσιο για αυτοαναφορά και αυτοπαρακολούθηση. Μικρές συζητήσεις στο τέλος της ημέρας μπορεί να αποδειχτούν χρήσιμες.

38. Προετοιμάστε τα παιδιά για οτιδήποτε είναι εκτός προγράμματος. Τα παιδιά αυτά έχουν ανάγκη να γνωρίζουν προκαταβολικά αυτό που πρόκειται να συμβεί έτσι ώστε να προετοιμαστούν ψυχολογικά. Αν ξαφνικά τους δοθεί ελεύθερος χρόνος και βγουν από το πρόγραμμά τους θα εμφανίσουν υπερδιέγερση.

39. Επαινέστε, χαϊδέψτε, επιδοκιμάστε, ενθαρρύνετέ τα. Δώστε τους "τροφή"

40. Ζητήστε από τα μεγαλύτερα παιδιά να γράφουν τις ερωτήσεις τους. Αυτό θα τα βοηθήσει να σημειώνουν τις σκέψεις τους και ακούνε καλύτερα τις απαντήσεις.

41. Πολλά από αυτά τα παιδιά εμφανίζουν δυσκολία στο γράψιμο. Σκεφτείτε άλλες εποικοδομητικές εναλλακτικές λύσεις. Πέστε τους να χρησιμοποιούν τον υπολογιστή. Υπαγορεύστε. Δώστε τους προφορικά τεστ.

42. Να είστε όπως ο μαέστρος της συμφωνικής ορχήστρας. Τραβήξτε την προσοχή της ορχήστρας προτού ξεκινήσει - (μπορείτε να μείνετε σιωπηλοί ή να χτυπήσετε ρυθμικά την μπαγκέτα σας για να το καταφέρετε)-. Κρατήστε την τάξη "σε ρυθμό", αποτεινόμενος σε διαφορετικά πρόσωπα από τα οποία χρειάζεστε τη βοήθειά τους.

43. Όταν υπάρχει δυνατότητα, κανονίστε να υπάρχει ένας συμμαθητής που μπορεί να βοηθήσει στη μελέτη και δώστε το τηλέφωνό του.

44. Εξηγήστε και κάντε όσο πιο φυσιολογική μπορείτε την ιδιαίτερη μεταχείριση που λαμβάνει ο μαθητής με ΣΕΠ/Υ, προκειμένου να αποφευχθεί ο στιγματισμός του.

45. Να βλέπετε τους γονείς συχνά. Αποφεύγετε τις συναντήσεις σε περιόδους προβλημάτων ή κρίσης.

46. Ενθαρρύνετε το παιδί να διαβάζει μεγαλόφωνα στο σπίτι. Διαβάζετε όσο το δυνατό πιο μεγαλόφωνα στην τάξη. Διηγηθείτε ιστορίες. Βοηθήστε το να αποκτήσει την ικανότητα να παραμένει στο ίδιο θέμα, χωρίς να αποσπάται η προσοχή του.

47. Επαναλαμβάνετε, επαναλαμβάνετε, επαναλαμβάνετε.

48. Γυμναστική. Μία από τις καλύτερες θεραπείες αντιμετώπισης του ΣΕΠ/Υ για τα παιδιά αλλά και τους ενήλικες είναι η γυμναστική, και, κατά προτίμηση, η έντονη γυμναστική. Η γυμναστική βοηθάει στην εκτόνωση της υπερβολικής ενέργειας και στην εστίαση της προσοχής, διεγείρει συγκεκριμένες ορμόνες και νευρο-χημικές ουσίες που δρουν ευεργετικά στον οργανισμό, και, τέλος, είναι διασκεδαστική. Βεβαιωθείτε ότι η γυμναστική ΕΙΝΑΙ διασκεδαστική έτσι ώστε το παιδί να συνεχίσει να ασκείται και στην υπόλοιπη ζωή του.

49. Έμφαση, αναφορικά με τα μεγαλύτερα παιδιά, πρέπει να δίνεται στην προετοιμασία τους πρίν έρθουν στο σχολείο. Όσο πιο ενήμερο είναι το παιδί εκ των προτέρων για το τι θα συζητηθεί στην τάξη κατά τη συγκεκριμένη ημέρα, τόσο πιο εύκολα θα του γίνει κατανοητό το υλικό που θα παρουσιαστεί.

50. Να είστε πάντα έτοιμοι για ξεχωριστές, ευχάριστες καταστάσεις. Αυτά τα παιδιά είναι πολύ πιο ταλαντούχα και χαρισματικά απ' όσο δείχνουν. Είναι γεμάτα δημιουργικότητα, παιχνιδιάρικη διάθεση, αυθορμητισμό και κέφι. Είναι συνήθως ευέλικτα σε καταστάσεις, είναι ανοιχτόκαρδα και τους αρέσει να βοηθούν. Συνήθως χαρακτηρίζονται από "κάτι το ιδιαίτερο", που ευεργετεί το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται.

Να θυμάστε ότι μέσα σε αυτήν τη κακοφωνία υπάρχει μία μελωδία, μια συμφωνία που περιμένει να γραφεί.

Διασκευή από το βιβλίο Answers to Distraction, Edward M. Hallowell, M.D. και John J. Ratey, M.D., Pantheon, Ν. Υork, 1995 www.drhallowell.com

kel
04-02-09, 00:15
ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΡΙΣΕΙς ΘΥΜΟΥ


Κρίσεις Θυμού

Την πρώτη φορά που θα δείτε το μικρό σας να πέφτει στο πάτωμα τσιρίζοντας, χτυπώντας πάνω κάτω χέρια και πόδια, ίσως ανησυχήσετε. Αν ανταλλάξετε πληροφορίες με γονείς που έχουν μεγαλύτερα παιδιά, θα ανακαλύψετε ότι πρόκειται για κάτι αρκετά συνηθισμένο. Και το πιο ήρεμο παιδί μπορεί να έχει ένα ξέσπασμα θυμού κατά τον πρώτο καιρό της ανεξαρτησίας του. Τα ξεσπάσματα θυμού είναι αρκετά τυπική συμπεριφορά σε αυτή την ηλικία. Το παιδί καταφεύγει σε αυτή, κάθε φορά που ματαιώνονται οι επιθυμίες του.

Οι κρίσεις θυμού θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι αποτέλεσμα απογοήτευσης, κάθε φορά που το παιδί θέλει να κάνει κάτι και οι επιδιώξεις του εμποδίζονται, ακόμα κι αν είναι κάτι ασήμαντο, όσο το να φάει ένα μπισκότο πριν το μεσημεριανό φαγητό. Κάθε φορά που δεν περνά το δικό του -και πολύ συχνά χωρίς σπουδαία αιτία- μπορεί να δείτε το παιδί να πέφτει κάτω στο πάτωμα, να κλωτσά, να φωνάζει, να κλαίει γοερά. Η διαφορά ανάμεσα στο τυπικό κλάμα και το ξέσπασμα θυμού είναι ότι το δεύτερο έχει τις περισσότερες φορές την εικόνα κρίσης.

Δεν έχει, όμως, πάντα ξεσπάσματα θυμού μόνο και μόνο επειδή ματαιώνονται οι επιθυμίες του. Η απλή εξήγηση γι’ αυτά τα ξεσπάσματα είναι ότι το παιδί έχει ελάχιστους τρόπους να εκδηλώσει τα συναισθήματά του. Δεν μπορεί να εκφραστεί ικανοποιητικά λεκτικά και δεν έχει ακόμα εξοικειωθεί με τις κοινωνικές δεξιότητες. Γι’ αυτό πολλές φορές διαπραγματεύεται έντονα, με αγένεια ή αγανάκτηση. Επίσης δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη την έννοια του χρόνου, πράγμα που σημαίνει ότι το «όχι τώρα» γι’ αυτό σημαίνει «ποτέ».

Το σημαντικό είναι να καταλάβετε ότι το παιδί δικαιούται να νιώθει το συναίσθημα του θυμού και επομένως να έχει και ξεσπάσματα, αν και στόχος μας είναι να μη φτάνει σε αυτά. Τα ξεσπάσματα θυμού συνήθως συμβαίνουν, γιατί είναι ακόμα ανώριμο να διαχειριστεί το θυμό που του προκαλεί η ματαίωση των επιθυμιών του. Όπως μάλιστα επισημαίνουν οι ειδικοί, τα συναισθήματα σε σχέση με τη λογική καταλαμβάνουν διαφορετικά τμήματα του εγκεφάλου. Οι ενήλικοι μπορεί να χρησιμοποιούν δύο διαφορετικά τμήματα ταυτόχρονα, δηλαδή να είναι θυμωμένοι αλλά ταυτόχρονα να σκέφτονται λογικά.

Τα παιδιά, όμως, και ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά δεν μπορούν πάντα να τα καταφέρουν. Έτσι πολλές φορές η συναισθηματική φόρτιση μπορεί να εκφραστεί με ένα ξέσπασμα. Τα ξεσπάσματα θυμού, λοιπόν, δεν είναι προσχεδιασμένα και το παιδί δεν προσπαθεί να σας εκμεταλλευθεί για να περάσει το δικό του. Μπορεί, όμως να το κάνει με χειριστική διάθεση, καθώς δοκιμάζει τις δυνάμεις του και τα όριά σας. Τις στιγμές αυτές οι γονείς δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν και ίσως αισθάνονται άσχημα, ιδιαίτερα όταν είναι μπροστά άλλοι. Ο βασικός μύθος, ότι δεν υποχωρούμε ποτέ στην επιθυμία του παιδιού, δεν ισχύει.

Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να διαπραγματευτείτε προσανατολίζοντας το παιδί από την παράλογη απαίτηση προς την πιο λογική και εφικτή. Αν όμως δείτε ότι δεν γίνεται τίποτε, δεν έχετε παρά να το αφήσετε να ξεσπάσει. Τις περισσότερες φορές μοιάζει με καταιγίδα που μετά ξεθυμαίνει. Κάθε φορά ωστόσο που έρχεστε αντιμέτωποι με μια τέτοια κατάσταση, το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτείτε είναι η ασφάλεια του παιδιού, δηλαδή να το προστατεύσετε, για να μη χτυπήσει. Απομακρύνετε, λοιπόν, χωρίς βίαιες κινήσεις το παιδί σε ένα μέρος ασφαλές και στη συνέχεια δείξτε ότι το αγνοείτε. Η καλύτερη άμυνα ωστόσο είναι η πρόληψη, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να φροντίζετε να ενεργείτε έτσι, ώστε να προλαβαίνετε τις κρίσεις θυμού. Γι’ αυτό:

Παρατηρήστε πότε συμβαίνουν Όταν είναι πεινασμένο και κουρασμένο, γίνεται ανυπόμονο. Συνήθως τα ξεσπάσματα θυμού εμφανίζονται προς το τέλος της ημέρας, όταν το παιδί και οι γονείς είναι κουρασμένοι.

Προσανατολίστε το παιδί σε κάτι που το ευχαριστεί Λίγη μουσική, ένα παραμύθι. Δείξτε διάθεση να περάσετε χρόνο μαζί του ή προτείνετε να το πάτε μία βόλτα.

Πάρτε το αγκαλίτσα Η σωματική επαφή είναι κατευναστική και ανακουφιστική για τα παιδιά, τα οποία την έχουν περισσότερο ανάγκη απ’ όσο νομίζουμε.

Κάντε συμφωνίες και διακανονισμούς αποφεύγοντας τους εκβιασμούς Χρησιμοποιήστε απλές λέξεις, για να του δείξετε ότι καταλαβαίνετε ότι στενοχωριέται ή είναι θυμωμένο, αλλά αυτό που θέλει μπορεί να γίνει με άλλον τρόπο ή κάποια άλλη στιγμή.

Μην καταρρέετε κατά τη διάρκεια της κρίσης Αν αγχωθείτε ή θυμώσετε, χειροτερεύετε την κατάσταση. Η δική σας ψυχραιμία είναι αντανακλαστική για το παιδί. Το καλύτερο, λοιπόν, που έχετε να κάνετε κατά τη διάρκεια της κρίσης είναι να αδιαφορήσετε μέχρι αυτή να περάσει. Σε περίπτωση που το ξέσπασμα είναι έντονο και είναι παρόντες και άλλοι ή συμβαίνει σε δημόσιο χώρο, να αποσύρετε το παιδί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα σε ένα ήσυχο δωμάτιο.

tao
04-02-09, 09:13
kalιmera kel, ευχαριστω πολύ ήσουν κατατοπιστικότατη και όλα όσα διάβασα είναι πολύ χρήσιμα και πρακτικά, θα τα μοιραστώ με τη φίλη μου που είναι στο πέλαγος της παραπληροφόρησης των τοπικών ΚΔΑΥ και της σχεδον αδιαφορης στάσης του σχολείου

kel
05-02-09, 00:50
Τα πρωην ΚΔΑΥ και νυν ΚΕΔΔΥ ελαχιστα θα βοηθησουν για την αντιμετωπιση. Δυστυχως μεχρι τη διαγνωση και πολυ ειναι . Ομως στο Παιδοψυχιατρικο νοσοκομειο υπαρχει ιατρειο ΔΕΠΥ και εκει δινουν αρκετη βοηθεια.

ΕΙΔΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗΣ ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ- ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Γαρέφη 4, 11525 Αθήνα
τηλ: 2106773442-3 , fax: 2106773445, e-mail: ipka.depy@gmail.com

* Γενικά: Το Ειδικό Ιατρείο Διαγνωστικής Εκτίμησης και Αντιμετώπισης Διαταραχών Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (Ειδικό Ιατρείο ΔΕΠΥ) είναι το πρώτο ανάλογο εξειδικευμένο ιατρείο στην Ελλάδα και λειτουργεί επίσημα από το Νοέμβριο του 2007 στο ΙΠΚΑ. Οργανώθηκε και λειτούργησε κυρίως την προηγούμενη 7ετία σαν τμήμα της διεπιστημονικής ομάδας του ΙΠΚΑ μελετώντας το κλινικό αντικείμενο της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) και ακολουθώντας τα σύγχρονα διεθνή επιστημονικά πρότυπα. Το ειδικό αυτό ενδιαφέρον -που κυρίως οφείλεται στις αυξημένες ανάγκες των ατόμων που απευθύνονται στο ΙΠΚΑ, στις υψηλές απαιτήσεις συνεργασίας με άλλους ειδικούς, υπηρεσίες και φορείς καθώς και στην αναγκαιότητα παρακολούθησης της ταχύτατα εξελισσόμενης σύγχρονης επιστημονικής γνώσης- οδήγησε σε συνεχώς αυξανόμενο κλινικό, εκπαιδευτικό, επιστημονικό και κοινοτικό έργο. Συχνά, λόγω ανεπάρκειας ανάλογων δομών, εξυπηρετεί παραπομπές και αναπτύσσει συνεργασίες και στο χώρο της υπόλοιπης Αττικής και όλης της Ελλάδας.



* Οι κύριοι Στόχοι του Ειδικού Ιατρείου ΔΕΠΥ (βάσει του Πρωτοκόλλου Λειτουργίας του) είναι:
o η Κλινική Αξιολόγηση παιδιών - εφήβων και οικογενειών όταν υπάρχουν ενδείξεις ΔΕΠΥ στο παιδί ή έφηβο, η Παρακολούθηση των παραπάνω περιπτώσεων όταν η τελική διάγνωση είναι ΔΕΠΥ (με ή χωρίς άλλα συνυπάρχοντα προβλήματα συναισθήματος ή συμπεριφοράς) και ο Θεραπευτικός Σχεδιασμός ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της κάθε περίπτωσης (βάσει σύγχρονων, έγκυρων και αξιόπιστων κλινικών παραμέτρων).
o η Συμβουλευτική Συνεργασία, Εκπαίδευση και Ευαισθητοποίηση στη ΔΕΠΥ ειδικών Ψυχικής και Γενικής Υγείας, Εκπαιδευτικών και άλλων επαγγελματιών σε ανάλογες περιπτώσεις που παρακολουθούν και η Συνεργασία με Υπηρεσίες και Φορείς (Παιδείας, Υγείας, Δικαιοσύνης κλπ)) σε εξειδικευμένα θέματα
o η Διοργάνωση και Συμμετοχή σε Επιστημονικές Δραστηριότητες στον Ελληνικό και Διεθνή χώρο και η Έρευνα με την εκπόνηση Ερευνητικών Πρωτοκόλλων ή συμμετοχή σε άλλα Ερευνητικά Προγράμματα στο επιστημονικό αντικείμενο της ΔΕΠΥ
o η Πρόληψη των δυσμενών συνεπειών της μη έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης της ΔΕΠΥ με ενέργειες και προγράμματα Αγωγής Υγείας στην ευρύτερη Κοινότητα.
o η Διασύνδεση με Υπηρεσίες, Φορείς, Σωματεία και Επιστημονικές Εταιρείες στον Ελληνικό και Διεθνή χώρο με στόχο την ενεργητική συμμετοχή στην υποστήριξη των ατόμων με ΔΕΠΥ στην Ελλάδα.

* Η Οργάνωση του Ειδικού Ιατρείου ΔΕΠΥ βασίζεται
* στη σταθερή επιστημονική, κλινική και διοικητική λειτουργία της Διεπιστημονικής ομάδας (υπεύθυνος Παιδοψυχίατρος, Ψυχολόγος, Ειδικός Παιδαγωγός, ειδικευόμενοι - εκπαιδευόμενοι)
* στην εφαρμογή του Πρωτοκόλλου Διεκπεραίωσης των Περιστατικών που ενημερώνεται βάσει των σύγχρονων Πρακτικών Παραμέτρων για την Αξιολόγηση και Θεραπεία της ΔΕΠΥ (Guidelines) όπως προτείνει η διεθνής βιβλιογραφία.
* στην συνεχή εκπαίδευση και ενημέρωση των στελεχών της Διεπιστημονικής Ομάδας στις σύγχρονες επιστημονικές εξελίξεις στο αντικείμενο της ΔΕΠΥ και σε συναφή θέματα καθώς και στην ενεργητική επιστημονική παρουσία τους στον Ελληνικό και διεθνή χώρο

[ Παροχή δυνατότητας παρακολούθησης του Εκπαιδευτικού Προγράμματος του Ιατρείου από επαγγελματίες που επιθυμούν να αυξήσουν την εμπειρία τους στη ΔΕΠΥ

o στον προγραμματισμό δραστηριοτήτων Πρόληψης και Κοινοτικής Παρέμβασης που περιλαμβάνουν
o ενέργειες ευαισθητοποίησης στην ανίχνευση και έγκαιρη παραπομπή παιδιών με συμπτωματολογία ΔΕΠΥ (διοργάνωση ημερίδων και ομιλιών για εκπαιδευτικούς-επαγγελματίες γενικής υγείας-γονείς, ενημέρωση της κοινότητας μέσω του τύπου και των ΜΜΕ, προώθηση ανάλογου υλικού σε γονείς-φορείς-σχολεία-διαδίκτυο κλπ)
o ενέργειες διασύνδεσης με φορείς και οργανώσεις της κοινότητας για τη συνεχή υποστήριξη και καλλίτερη κοινωνική προσαρμογή ατόμων με ΔΕΠΥ


Επίσης θα ηθελα να ρωτησω κατι αλλο. Οι γονεις εχουν συζητησει το ενδεχομενο φαρμακευτικης αγωγης?

tao
05-02-09, 08:48
kalimera και πάλι, όχι η φαρμακευτική αγωγή είναι εξω απο το πλάνο, προφανώς είναι ένα θεματακι το γεγονός ότι τουλάχιστον ο μπαμπάς αρνείται να το δεχτεί ως ιατρικό θέμα, το βλέπει λίγο χαλάράλέγοντας ότι θα βρει το δρόμο του το παιδί εννοώ... και πράγματι φαίνονται όλα καλά, για μένα που είμαι απέξω, αν εξαιρέσεις το κομμάτι της κοινωνικοποίησης που δεν μπορεί να το πετύχει στο σχολείο και στις εξωσχολικές, και οι γονείς δεν έχουν φίλους γιατί όπου πήγαιναν τα προηγούμενα χρόνια εδώ -λόγω επαρχίας να πω και αγνοιας- όλοι τους απέφευγαν λέγοντας ότι έχουν πολύ ζωηρό παιδί... εγώ κινητοποιήθηκα επειδή μένουμε στην ίδια΄πόρτα, έχω ήδη παιδία και μια ευαισθησία απέναντι τους γενικά, αλλά ειδικότερα μετά απο συζήτηση με τη μαμά με συγκλόνισε και δεν αποδέχομαι το γεγονός ότι αυτό το πανέξυπνο παιδάκι θα αδικηθεί από συμμαθητές και δασκάλους με μεγάλη πιθανότητα περιθωριοποίησής του, το θεωρώ το λιγότερο άδικο. οπότε για αυτό ψάχνομαι, να ενημερωθώ εγω πρώτα συγκεκριμένα και μετά να κατατοπίσω και τη φίλη μου, ήδη πράγματα που της είπα γιατί ψαχνόμουν και πρίν τη γνωρίσω- για παιδαγωγικά και άλλα σχετικά θέματα εννοώ- αισθάνομαι ότι την ανακούφισαν, οπότε πιστέυω να δουν το θέμα πιο δημιουργικά εφόσον ενημερωθούν σωστά, και πάλι ευχαριστώ. είναι αδιακρισία να σε ρωτήσω αν γνωριζεις το θέμα ως ειδικός ή ως γονιός;

kel
05-02-09, 23:19
Eίμαι Ψυχοπαιδαγωγος και ειδικη παιδαγωγος σε μεγαλο ιδιωτικο σχολειο.
Αυτο το διαστημα ολοκληρωνω το δευτερο μεταπτυχιακο μου που ειναι πανω στη ΔΕΠΥ και θελω να αρχισω ενα διδακτορικο ή στο ΔΕΠΥ ή σε ενα θεμα σχολικης συμβουλευτικης.




Υ.Γ. Και εγω ειμαι αντιθετη ως προς τη μεθυλφαινιδατη (Ritalin -ειναι το φαρμακο της ΔΕΠΥ) γιατι α) εχω εκπαιδευτικο επιστημονικο υποβαθρο και οχι ιατρικο και β) γιατι θεωρω οτι ισως το φαρμακο κουκουλωνει το προβλημα αλλα δεν το λυνει με αποτελεσμα καποια στιγμη αυτο να φουντωσει
Ομως δυστυχως εχω δει οτι τα παιδια που οι παιδοψυχιατροι ή οι παιδονευρολογοι τους δινουν Ritalin συγκεντρωνονται καλυτερα αρα μπορεις να τα βοηθησεις καλυτερα στη μελετη, ανεβαινουν μαθησιακα και αυτο τα τονωνει συναισθηματικα και ψυχολογικα και εχουν καλυτερη κοινωνικοτητα. Οποτε δεν μπορω να μη δω και αυτη την πλευρα οσο και να μη θελω να το παραδεχτω. Τα παιδια με το φαρμακο εχουν καλυτερη ποιοτητα ζωης τουλαχιστον απ'οτι μπορει να παρατηρηθει. Ευτυχως που η ειδικοτητα μου δεν με βαζει στο διλλημα να αποφασισω.

TOMOE
01-03-09, 14:48
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ,ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΜΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΙΑΤΡΟΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΛΛΗΝΗΣ ΟΠΟΥ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ(5 ΕΤΩΝ) ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΤΟΝΟΣ,ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΟΛΟΥ,ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΔΕΠΥ,ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗΝ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΟΥ.
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΝΑΙ ΜΕΝ ΔΕΝ ΚΑΘΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΗΣΥΧΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΕΝΤΟΝΟΣ,ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΕΥΡΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΘΥΜΩΝΕΙ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΡΕΙΣ-ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΑ ΦΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΡΙΣΕΙΣ ΝΑ ΧΤΥΠΙΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΑΤΩΜΑΤΑ.
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΕ ΣΥΝΔΡΟΜΟ HORNER ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΡΥΟΤΥΠΟ ΚΑΙ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑ ΕΝΟΣ ΧΡΩΜΟΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ DNA ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΠΡΩΣΟΠΙΚΟ ΝΕΥΡΟ ΕΧΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΒΛΕΦΑΡΟΠΤΩΣΗ,ΑΝΙΣΟΚΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΧΡΩΜΙΑ ΑΛΛΑ Η ΟΡΑΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ.
ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΓΙΝΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕ ΤΡΟΜΑΞΕ,ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΚΡΙΝΟΛΟΓΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΠΕΙΝΟΥΣΕ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΦΑΣΑΡΙΑ,ΑΤΑΞΙΕΣ Κ.Λ.Π,ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ Η ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΕΝΑ ΧΑΡΤΙ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ,ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ο ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΝΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΟΥΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ,ΖΩΓΡΑΦΙΣΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΦΑΓΗΤΟ!!!!! ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ:::::
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ;

kel
01-03-09, 17:02
Oσοναφορα το πρωτο ερωτημα δηλ. δεν εισαι σιγουρη για το αν εχει το παιδι ΔΕΠ/Υ ή οχι, θα σε συμβουλευα να κλεισεις ραντεβου και στο ΙΑΤΡΕΙΟ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΔΕΠ/Υ που ανεφερα πιο πανω στο Παιδοψυχιατρικο Νοσοκομειο.
Για τη δευτερη περιπτωση που αναφερεις δεν καταλαβα απολυτως τι θελεις να πεις. Εννοεις οτι εγραψε τη λεξη φαγητο χωρις να ξερει καθολου τα γραμματα? :?:

TOMOE
02-03-09, 13:47
ΝΑΙ,ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΓΡΑΨΕ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΦΑΓΗΤΟ!!ΕΧΩ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΞΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ. ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΜΟΝΟ ΚΑΠΟΙΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟ "Α' ΤΟ "Τ" ΚΑΙ ΤΟ "Η",ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΑ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟ"Π" ΓΙΑΥΤΟ ΕΧΩ ΕΚΠΛΑΓΕΙ ΚΑΙ ΤΡΟΜΑΞΕΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ.

TOMOE
02-03-09, 14:00
ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ,ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΠΚ 6ου ΤΟΜΕΑ. ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΞΗΣ:ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ;(HORNER SYNDROME)

kel
02-03-09, 21:46
Δεν ξερω αν το συνδρομο του παιδιου συνδεεται με τη ΔΕΠΥ γιατι δεν ειμαι γιατρος. Ομως απ'οτι γνωριζω το συνδρομο Χορνερ εχει νευρολογικη βαση οπως και καποιες περιπτωσεις ΔΕΠΥ θεωρουνται ως νευρολογικης προελευσης.
Μεγαλη φαρμακευτικη εταιρεια δινει ως αιτια της ΔΕΠΥ τα παρακατω γι'αυτο καλυτερα να ρωτησεις ενα παιδονευρολογο που το ειδε στον ιατροπαιδαγωγικο:


Ποια είναι τα αίτια της ΔΕΠΥ;


Οι επιστήμονες συμφωνούν ότι η ΔΕΠΥ δεν οφείλεται σε κάποιο μεμονωμένο αίτιο Οι παράγοντες που θεωρείται ότι σχετίζονται με τη ΔΕΠΥ είναι τόσο γενετικοί όσο και περιβαλλοντικοί. Αν και τα αίτια της ΔΕΠΥ δεν είναι απολύτως σαφή, διαθέτουμε αρκετά στοιχεία από μελέτες, που εφαρμόζουν προηγμένες τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου, για να υποστηρίξουμε ότι παρατηρούνται κάποιες ανωμαλίες στην εγκεφαλική λειτουργία των ατόμων με ΔΕΠΥ.

Ανωμαλίες στη λειτουργία του εγκεφάλου


Μελέτες που χρησιμοποίησαν την τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET), μια τεχνική απεικόνισης του εγκεφάλου που χρησιμοποιεί μια ραδιενεργή σκιαγραφική ουσία για να απεικονίσει τη χημική δραστηριότητα του εγκεφάλου, έχουν δείξει ότι υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στα υγιή άτομα και στα άτομα με ΔΕΠΥ. Ο υποκείμενος παθοφυσιολογικός μηχανισμός που προκαλεί τη ΔΕΠΥ δεν έχει κατανοηθεί ακόμα πλήρως.

Έχει γίνει η υπόθεση ότι υπάρχει κάποια ανισορροπία στις χημικές ουσίες του εγκεφάλου και πιο συγκεκριμένα στους νευροδιαβιβαστές που μεταφέρουν τα μηνύματα στον εγκέφαλο. Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων χρησιμοποιείται ως ερευνητικό μέσο και δεν είναι κατάλληλη για διαγνωστικούς σκοπούς.

Γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες

Η ΔΕΠΥ μπορεί να προκληθεί από κάποια κληρονομική βιοχημική διαταραχή, από ανώμαλη ανάπτυξη του εμβρύου που επηρεάζει τις περιοχές του εγκεφάλου που ελέγχουν την προσοχή και την κίνηση, από τοξικές ουσίες (π.χ. μόλυβδο) και από διαταραχές της ανάπτυξης.

Επιπλέον, κακώσεις του κεφαλιού που μπορεί να προκαλέσουν εγκεφαλικές βλάβες πιθανώς να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της ΔΕΠΥ. Ακόμη, η ΔΕΠΥ τείνει να εμφανίζεται σε μέλη της ίδιας οικογένειας, γεγονός που δείχνει ότι τα γονίδια ίσως παίζουν κάποιο ρόλο.

Σημαντικά στοιχεία από μελέτες σε πληθυσμούς διδύμων, υιοθετημένων και οικογενειών δείχνουν ότι γενετικοί παράγοντες σχετίζονται με την ανάπτυξη της ΔΕΠΥ. Στις μελέτες αυτές, περίπου οι μισοί γονείς που έπασχαν από ΔΕΠΥ είχαν ένα παιδί με την ασθένεια. Ποσοστό 10-35% των παιδιών με ΔΕΠΥ είχαν ένα συγγενή πρώτου βαθμού με ΔΕΠΥ. Οι έρευνες δεν επιβεβαιώνουν τις ευρέως διαδεδομένες απόψεις ότι η ΔΕΠΥ προκαλείται από υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης, χημικά πρόσθετα τροφίμων, υπερβολική παρακολούθηση τηλεόρασης ή πλημμελή άσκηση του γονεϊκού ρόλου.


Για ποιο λογο αν και δε ξερει το ονομα του εγραψε τη συγκεκριμενη λεξη δε γνωριζω. Ισως ομως στο σχολειο του το βλεπει συνεχως καπου γραμμενο ή του το εχουν δειξει σε καποια καρτελα ή μπορει να το εχει δει καπου αλλου (π.χ. φυλλαδιο γρηγορου φαγητου) και να το ανακαλεσε.

spyros22
12-04-09, 23:20
Πολύ ωραίο το post !!! Kel...ευχές για καλή εφαρμογή. Θα θέλα να γνωριζόμασταν

Πως μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις κάποιο θέμα, καλυτερα ?
Ρωτάς, διαβάζεις, έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν παρόμοια ζητήματα, ξαναρωτάς, εφαρμόζεις καλές πρακτικές...

Με αυτό το σκεπτικό ενήλικες με Διάσπαση Προσοχής, αλλά και γονείς ατόμων με ΔΕΠ συναντιώμαστε κάθε δεύτερη Πέμπτη στην "Προσέγγιση"

Επόμενη Συνάντηση:

Την Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009, 19:30 - 21:15 Σπινθάρου 65 και Φρατζή στην Αιθουσα της εταιρείας "Προσέγγιση" (metro N. Κόσμος). Oμάδα για ενήλικες που έχουν διαπιστώσει πως έχουν ένα χαρακτηρα που επηρρεάζεται από την εννοια της "Διάσπασης Προσοχής". Σκοπός να μοιραστούμε εμπειρίες, καλές πρακτικές και να αναδειξουμε τα ταλέντα και θετικά γνωρίσματα που η ΔΕΠ συνεπάγεται.Συμμετοχή Δωρεάν και ανοιχτή σε κάθε ενδιαφερόμενο.

Διαβάστε ένα ενδιαφέρον post για γονείς:
http://www.addingreek.com/2008/08/th...happiness.html

Νέα και οι επόμενες συναντήσεις στο:
http://www.addingreek.com/
Πληροφορίες:
Σπύρος Ζορμπάς
Τηλ. 6946 00 35 22

kel
12-04-09, 23:43
Spyros 22 ευχαριστω για τα καλα σου λογια.
Η αληθεια ειναι οτι το παραπανω site το ενηλικων με ADHD το παρακολουθω.
Οσοναφορα την ερωτηση σου θεωρω οτι δεν υπαρχει μαγικη συνταγη για τα παιδια με διασπαση .Απλα διαβαζοντας τη βιβλιογραφια και προσπαθωντας να βοηθησω καθημερινα παιδια με ΔΕΠΥ το παλευω. Εχω ηδη ενα μεταπτυχιακο στις ειδικες μαθησιακες δυσκολιες και ολοκληρωνω ενα δευτερο που ασχολειται με τη συννοσηροτητα των μαθησιακων δυσκολιων και περιλαμβανει και τη ΔΕΠΥ. Εργαζομαι ως ειδικος παιδαγωγος σε ιδιωτικο δημοτικο και κανουμε μια προσπαθεια με τους εκπαιδευτικους να ειναι τα παιδια μας πληρως ενσωματωμενα με τις δυσκολιες τους αλλα και με τα θετικα τους. Προσπαθω να παρακολουθω τις εξελιξεις (συνεδρια, σεμιναρια κ.λ.π.) και να ενημερωνω τους εκπαιδευτικους στο σχολειο για τις συγχρονες εκπαιδευτικες εξελιξεις στη ΔΕΠΥ.
Οσον αφορα τα παραπανω παραθεματα δεν ειναι τιποτα αλλο παρα η οργανωση και η συρραφη απο κειμενα ανθρωπων που ασχολουνται με τη ΔΕΠΥ και υπαρχουν στο internet οποτε δεν εχω κανει τιποτα σπουδαιο περα απο το να επιλεξω απο την παραπληροφορηση που υπαρχει καποια γενικως αποδεκτα στοιχεια για τη ΔΕΠΥ.
Σημειωτεον θεωρω πολυ σημαντικο βημα την ιδρυση της εταιρειας για τη μελετη της ΔΕΠΥ οπως επισης και το γεγονος οτι με τον καινουριο νομο για την ειδικη αγωγη το 2008 αναγνωριστηκε η ΔΕΠΥ ως διαταραχη που προκαλει μαθησιακες δυσκολιες.

ΒΑΣΙΛΗΣ2002
01-06-10, 17:08
Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ,ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ,ΕΙΝΑΙ ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΔΕΠ-Υ ΔΙΑΓΝΩΣΜΕΝΗ ΑΠΟ 3 ΧΡΟΝΩΝ.ΠΑΙΡΝΕΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΑΝΕΙ ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ.ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΟΥ ΝΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΔΕΠ-Υ ΜΗΠΩΣ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΝΕΞΥΠΝΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ Η ΔΕΠ-Υ ΔΕΝ ΤΟ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΤΟΥ.

leol
01-06-10, 18:44
κοριτσακι ολα τα καταλαβαινω τα φαρμακα ομωσ γιατι τα δινουν στο παιδι κ ποιοσ στα χορηγησε ενα καλο σχολειο με παραδοση κ βοηθεια στα παιδια με μαθησιακα προβληματα ειναι η σχολη χουρδακη που ομωσ εχει καπωσ τσουχτερα διδακτρα αν θεσ με προσ μην σου στελνω πληροφ φιλακια:):)

kel
01-06-10, 23:46
Xωρίς να ειμαι γιατρος θα ηθελα να πω οτι σε αρκετα συνεδρια παιδοψυχιατρων και παιδονευρολογων εχω ακουσει και μαλιστα απο πολυ σημαντικους επιστημονες οτι σε καποιες περιπτωσεις το φάρμακο ειναι απαραιτητο γιατι α) δημιουργει καλυτερη ποιοτητα ζωης. Υπάρχουν πολλα υπερκινητικα παιδια που η υπερβολικη κινηση τα κουραζει τα εξουθενωνει και τα στενοχωρει. Β) εχουν καλυτερη συγκεντρωση αρα καλυτερη επιδοση στο σχολειο αρα δε βιωνουν συναισθηματα αποτυχιας και εχουν καλες κοινωνικες σχεσεις γ) βοηθαει τα παιδια στο να αποκτησουν αυτορρυθμιση , αυτοελεγχο και αρα τα γλιτωνει απο αρνητικες συμπεριφορες π.χ. επιθετικοτητα ή παραβατικη συμπεριφορα. Ειμαι πεπεισμενη οτι σοβαροι επιστημονες οταν φτανουν στο σημειο να χορηγησουν μεθυλφαινιδατη αυτο σημαινει οτι η διαταραχη ειναι εντονη και ειναι απαραιτητη η χορηγηση του.



ΒΑΣΙΛΗΣ 2002 δεν εχετε ζητησει δασκαλο ειδικης αγωγης για το σχολειο του παιδιου?

MarcoPolo
02-06-10, 00:20
Kel ξερω οτι ειναι πολυ νωρις που ψαχνομαι μιας και ο γιος μου ειναι μολις 14 μηνων σχεδον αλλα μου εχει μπει η ιδεα οτι μπορει να εχει καποιο θεμα διασπασης προσοχης. Ειναι ενα ιδιαιτερα εξυπνο παιδι σε αντιληψη και εξελιξη παροτι γεννηθηκε προωρο αλλα με ανησυχει το γεγονος οτι δεν μπορει να σταθει σε ενα σημειο πανω απο 30 δευτερα. Απο τις 6 το πρωι μεχρι το βραδυ κινηται διαρκως σαν σιφουνας.Καταλαβαινω οτι λογω ηλικιας μπορει να ειναι φυσιολογικο αυτο αλλα μου εχει μπει η ιδεα. Περα απο την υπερκινητικοτητα εχει θεμα και με τον υπνο. Σιχαινεται τον υπνο και κοιμαται ελαχιστα απο οταν ηταν μωρο μεχρι και σημερα.

Σε ποια ηλικια μπορει να αποσαφηνιστει το αν ειναι απλα ενα ζωηρο παιδι η εχει θεμα διασπασης???? Θελω να εχω τα ματια μου ανοιχτα για να τον βοηθησω αν χρειαστει.

kel
02-06-10, 01:06
Εξαρτάται απο τα συμπτωματα. Οσο πιο εντονα ειναι τοσο πιο νωρις το καταλαβαινεις. Οταν υπερισχυει ο τομεας της υπερκινητικοτητας συνηθως το καταλαβαινει καποιος ειδικος αρκετα νωρις. Αν ομως υπερισχυει η ελλειμματικη προσοχη συνηθως επιβεβαιωνεται με την εναρξη του νηπιαγωγειου ή του δημοτικου σχολειου.
Θεωρω ομως οτι το παιδι σου (14 μηνων) ειναι πολυ νωρις για να διαγνωστει. Και να σου πω την αληθεια κανενα 14 μηνο δεν μπορει να ασχοληθει με την ιδια δραστηριοτητα περισσοτερο απο 30 δευτερολεπτα. Αρα μου φαινεται οτι ανησυχεις χωρις βασιμο λογο. Αυτο ομως που μπορεις να κανεις ειναι να εξασκησεις σιγα σιγα το μικρο με ασκησεις προσοχής και συγκεντρωσης π.χ. μικρα παζλ, κυβους λεγκο, αντιστοιχισεις κ.λ.π. Αποφυγε τις ατελειωτες ωρες παιδικα ντιβιντι γιατι το υπερβολικο χρωμα, λάμψη, ενταση, ηχος οπτικα εφε ερεθιζουν το κεντρικο νευρικο συστημα με αποτελεσμα να συνηθιζουν τα παιδια σε πιο εντονα ερεθισματα με αποτελεσμα δραστηριοτητες που απαιτουν συγκεντρωση και προσοχη να τα κανουν να βαριουνται και να αναζητουν εναλλαγες.

MarcoPolo
02-06-10, 08:38
Ευχαριστω για τις συμβουλες. Ντιβιντι δεν εχει δει ποτε στην ζωη του και για την τηλεοραση αδιαφορει πληρως. Ουτε ενα λεπτο δεν εχει κατσει ποτε να δει κινουμενα σχεδια σαν παιδακι,δεν του αρεσουν. Με λεγκο και παζλ δεν ασχολειται καθολου. Του παιρνω τετοιου ειδους παιγνιδια αλλα δεν τους ριχνει ουτε μια ματια. Ολη την ημερα θελει να κινηται. Σε συνδιασμο και με το προβλημα υπνου γιαυτο μπαινω σε σκεψεις. Δεν συγκεντρωνεται να παιξει κατι. Αν του αρεσει καποιο παιγνιδι απλα το παιρνει στο χερι και πηγαινει περα δωθε.Γενικα ειναι ενα ακουραστο παιδι που του αρεσει να κινηται συνεχως.

leol
02-06-10, 09:45
san ψυχολογοσ κ εκπαιδευτικοσ κ μητερα ενοσ υπερκινητικου παιδιου σασ λεω οτι τα φαρμακα κουκουλωνουν προβληματα κ δεν τα λυνουν ...τα παιδια χρειαζονται χειρισμουσ κ οπωσ εχω ξαναπει οι γονεισ πρεπει να λυσουν τα δικα τουσ θεματα πρωτα απολα εργο ,λογοθ,ειδ διαπαιδ ναι ,τα λοιπα μοιαζουν ...αμερικανιεσ:):):):):)

kel
02-06-10, 23:05
Δε νομιζω leol οτι εχουμε φτασει στ' αμερικανικα προτυπα που δινουν το χαπι σε ολες τις περιπτωσεις. Συμφωνα με τα ερευνητικα δεδομενα που εχουν παρουσιαστει σε συνεδρια , τα παιδια που παιρνουν το χαπι ειναι γύρω στο 5% απ'όλα τα παιδια με δεπυ . Νομιζω οτι ειναι φυσιολογικο ποσοστο. Και σιγουρα σημαντικοι επιστημονες (δε θελω να αναφερω ονοματα αλλα αν το επιθυμεις μπορω να στο στειλω σε π.μ) που πραγματικα κανουν καλη δουλεια δεν νομιζω οτι ειναι ασυνειδητοι. Απο την αλλη πλευρα νομιζω οτι η διασταυρωση αποψεων καθως και οι διεπιστημονικες αξιολογησεις βοηθουν οι διαγνωσεις να'ναι ισορροπημενες.

leol
07-06-10, 10:03
ο καθε ανθρωποσ εχει εναν δικο του ρυθμο κ ειναι βασικο να τον σεβαστουμε κ οχι να τον ταλαιπωρουμε...η εμπειρια δειχνει πωσ καθενασ μασ λειτουργει διαφορετικα το ιδιο κ τα παιδια εγω πρωτα παντα συμβουλευω [κ ειμαι κ η πρωτη π το κανει] να αντιμετωπισουμε εμεισ οι γονεισ τα δικα μασ θεματα[ασ μην ξεχναμε οτι τα παιδια μασ δεν μασ διαλεξαν τυχαια ειναι οι θεραπευτεσ μασ]κ να λαβουμε υποψιν την κληρονομικοτητα πχ στην οικογ του αντρα μου ειναι ολοι υπερκινητικοι -κ δεν τουσ ειδαν ειδικοι-παρολαυτα ειναι ολοι πανεξυπνοι αριστουχοι κ πετυχημενοι επαγγελματιεσ ασ επικεντρωθουμε στο να ειναι τα παιδια ευτυχισμενα κ ασ τα αποδεχτουμε οπωσ ειναι κ ολα θα πανε καλα...:D:D:D:D

kel
07-06-10, 21:03
Eχεις απολυτο δικιο σε αυτο που λες leol δηλαδη οτι τα παιδια που οι γονεις τους το σχολειο τους και το περιβαλλον τους τα στηριζει ψυχοκοινωνικα εχουν σαφεστατα καλυτερη προγνωση.
Για τους γονεις που επιμενουν στο γνωστικο και στη σχολικη επιδοση θα ελεγα οτι η βελτιωση στο γνωστικο αντικειμενο ερχεται μονο οταν το παιδι ειναι ψυχοκοινωνικα καλα. Και σιγουρα οσο μεγαλυτερη αποδοχη βιωνουν τα παιδια απο τους γονεις τοσο περισσοτερο υγιες αυτοσυναισθημα εχουν αρα και περισσοτερες πιθανοτητες επιτυχιας των στοχων.
Και επειδη ισως ενδιαφερει καποιους γονεις και επειδη η ψυχοεκπαιδευση των γονεων ειναι σημαντικο βημα για την αποδοχη του παιδιου θα ηθελα να αναφερω οτι ο πανελληνιος συλλογος ατομων με ΔΕΠΥ (η προεδρος ειναι εκπαιδευτικος, η ιδια ατομο με ΔΕΠΥ και μητερα παιδιου με ΔΕΠΥ) διοργανωνει απο τον Οκτωβρη μια σειρα σεμιναριων ψυχοεκπαιδευσης ΔΩΡΕΑΝ για γονεις. Η εισηγητρια κα Γεωργουτσακου εκανε το ιδιο προγραμμα στο ΚΨΥ που εργαζεται με μεγαλη επιτυχια και απιστευτη ζητηση . Οποιοι μπορεσουν και το παρακολουθησουν πιστευω οτι θα ωφεληθουν πολυ. Περισσοτερες πληροφοριες http://www.adhdhellas.org/fullarticle.php?newsid=8

jimbrav
02-12-10, 14:45
Καλησπερα...
Εχω μια κορη που παει 2 δημοτικου και προσφατα λογω δουλειας αλλαξαμε κατοικια και ηρθαμε στο Ηρακλειο Κρητης...Μεγαλη ταλαιπωρια και δυσκολια...
Η μικρη ξεκινησε την δευτερα στο νεο τοπο στο Ηρακλειο...
Η δασκαλα εν ολιγεις μας εχει βγαλει το παιδι αχρηστο απο την πρωτη στιγμη...Ολο παραπονα ειναι και τιποτε αλλο.Επιμενει οτι πασχει απο υπερκινητικοτητα μιας και συχνα σηκωνεται απο το θρανιο της και απο οτι καταλαβαινω εχει μαλλον δικιο.Η μικρη εχει δημιουργησει ασχημη εικονα στους συμμαθητες της και ολο την κοροιδευουνε.Απο την αρχη της χρονιας επεμενε οτι το παιδι θελει υποστηριξη απο ειδικο και μαλιστα να μπει σε ειδικο τμημα ενταξης.
Ολα αυτά μας ήρθαν παρα πολυ αποτομα και εχουμε στεναχωρηθει παρα πολυ...Δεν μας εφτανε η μεταθεση μονο....:|:?
Στο σπιτι κανει κανονικα τα μαθηματα της ,διαβαζει κανονικα αλλα βεβαια με εποπτεια .Οταν παει στο σχολειο κανει λιγα πραγματα συμφωνα με τα λεγομενα της δασκαλας.
Συμφωνησα με την δασκαλα για το ΚΔΑΥ αλλα παραλληλα πηραμε την πρωτοβουλια να την παμε σε κεντρο παιδοψυχοσωματικης υγειας.
Στην δευτερη συνεδρια μετα τον κοινωνικο λειτουργο (ο οποιος μας ειπε οτι δεν ειναι σε εντονο βαθμο η διασπαση /υπερκινητικοτητα) πηγαμε στην λογοθευραπευτρια.Εκει μας εβγαλε και αλλα, π.χ στο ξ ,δεν αφηγείται καλα την περιληψη απο ενα κειμενο και χωρις ενδοιασμους μας ειπε να προχωρησουμε στην υπολοιπη ομαδα του κεντρου(παιδοψυχολογο και λοιπα...)
Παραληλα η μικρη στο σχολειο δειχνει να βελτιωνετε αλλα εξακολουθει να σηκωνετε απο το θρανιο της...

Σε καθε εποικοινωνια με την δασκαλα ακουμε τα ιδια και να επιμενει και να ρωτα τι γινετε με κεντρο που την παμε...
Στην πρωτη δημοτικου η μικρη οντως το πρωτο τριμηνο σηκωνοτανε αλλα μετα εγινε απο τις καλυτερες μεσα στην ταξη.

Δεν ξερω τι μαθημα γινετε εδω στην δευτερα ταξη ,στην οποια ειναι και η κορη τις δασκαλας μεσα.
Δεν ξερω τι βιωματα εχει η δασκαλα....δεν ξερω ποιος εχει δικιο,δεν ξερω ποιο ειναι το σωστο...

Οι εντυπωσεις απο την δευτερη συνεδρια δεν ητα οι καλυτερες και μαλλον δεν θελω να συνεχισω...Ενιωσα κατι κατευθυνόμενο...
Απο ενστικτο μαλλον βλεπω ανωριμοτητα στο παιδι...

Απο αγχος και στεναχωρια γεμισαμε...Οπως επισης και απο υλη....ηδη εχουμε τελειωσει το πρωτο τευχος της γλωσσας και των μαθηματικων...
Εχω σκεφτει να αλλαξουμε σχολειο...να γυρισει στην Λαρισα η σύζυγος με το παιδι ....ολα τα ευχαριστα...:D:D

Ναι μπορει να εχει καποιο θεμα η μικρη αλλα και απο την αλλη βλεπω μια υπερβολη μεσα στην ταξη γενικως...

Συγνωμη εαν κουρασα και καθε συμβουλη ευπρόσδεκτη...

mariazil
02-12-10, 15:09
jimbrav, μην χάνεις την ψυχραιμία σου, την χρειάζεσαι κι εσύ και το παιδί κι όλοι σας. Πες μου κάτι, γιατί δεν το κατάλαβα. Στο ΚΔΑΥ έγινε αξιολόγηση;
Η λογοθεραπεύτρια που αναφέρεις είναι του ΚΔΑΥ ή του ιδιωτικού κέντρου; Πώς έγινε η αξιολόγηση του παιδιού στο ιδιωτικό κέντρο; Σας έδωσαν κάποια έκθεση, κάποιο ατομικό πρόγραμμα που πρέπει να ακολουθήσει; Έχουν σημασία αυτά όλα, γι αυτό σε ρωτώ. Αν θέλεις, πες μας, για να σχηματίσουμε καλύτερα άποψη.
Και πάνω απ' όλα, ψυχραιμία ;-)

jimbrav
02-12-10, 15:27
jimbrav, μην χάνεις την ψυχραιμία σου, την χρειάζεσαι κι εσύ και το παιδί κι όλοι σας. Πες μου κάτι, γιατί δεν το κατάλαβα. Στο ΚΔΑΥ έγινε αξιολόγηση;
Η λογοθεραπεύτρια που αναφέρεις είναι του ΚΔΑΥ ή του ιδιωτικού κέντρου; Πώς έγινε η αξιολόγηση του παιδιού στο ιδιωτικό κέντρο; Σας έδωσαν κάποια έκθεση, κάποιο ατομικό πρόγραμμα που πρέπει να ακολουθήσει; Έχουν σημασία αυτά όλα, γι αυτό σε ρωτώ. Αν θέλεις, πες μας, για να σχηματίσουμε καλύτερα άποψη.
Και πάνω απ' όλα, ψυχραιμία ;-)

Σε ευχαριστω για την γρηγορη απαντηση ,οντως καπου χαθηκε η ψυχραιμια...

Για το ΚΔΑΥ υπεγραψα μια αιτηση πριν δυο μηνες αλλα δεν ξερω εαν την εστειλε η δασκαλα .Μηπως επειδη τις ειπα οτι παω σε παιδοψυχιατρικο κεντρο ?δεν ειχα καμια ενημερωση για την αιτηση.Παντως σε αυτη απο οτι ειχα δει ειχε βαλει μπολικες παρατηρησεις, και αναρωτιομουνα τι παιδι εχω...

Τωρα στο κεντρο δεν ολοκληρωθηκαν οι συνεδριες και δεν βγηκε αποτελεσμα.Απλως μετα το δευτρο ραντεβου με την λογοθεραπευτρια σκεφτομαι για το αν πρεπει να συνεχισω .
Το κεντρο δεν ειναι ιδιωτικο και ειναι κρατικο απο οτι καταλαβα...

Υ.Γ Η λογοθεραπευτρια ειναι του κρατικου κεντρου.

mariazil
02-12-10, 18:36
Λοιπόν, πρώτα-πρώτα μην αναρωτιέσαι τί παιδί έχεις ;) Έχεις το καλύτερο παιδί, δλδ το δικό σου!!! Οι δάσκαλοι, γιατροί, ψυχολόγοι, λογοθεραπευτές και λοιπές ειδικότητες παρατηρούν τα παιδιά και δίνουν κατευθύνσεις και οδηγίες για να τα βοηθήσουν και όχι για να "βάλουν ταμπέλα"(ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να λειτουργούν). Ένα υπερκινητικό παιδί πχ δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο καλό παιδί εξαιτίας της υπερκινητικότητας. Αυτό είναι απλά ένα χαρακτηριστικό του και καλό είναι να το λάβει υπ'όψη το σχολείο και η οικογένεια, ώστε να έχει κι αυτό ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση.
Ας πάμε τώρα στο πρακτικό μέρος κι εδώ θα ήθελα να μας βοηθήσουν και οι συμφορουμίτισες που είναι ειδικές. Έχω την εντύπωση ότι στο δημοτικό γίνονται δεκτές και οι αξιολογήσεις εκτός ΚΔΑΥ, ισχύει αυτό ή κάτι έχει αλλάξει και δεν το ξέρω; Προσωπικά, αν και δεν ήμουν μπροστά ώστε να έχω άποψη για τον τρόπο που προσεγγίζει το θέμα η δασκάλα, βρίσκω θετικό το γεγονός ότι η δασκάλα ενδιαφέρεται, έγραψε όπως λες και τις παρατηρήσεις της, ασχολήθηκε λοιπόν συγκεκριμένα με το παιδί και την απασχολεί η εξέλιξή του. Συνήθως το αντίθετο συμβαίνει και φτάνουμε να έχουμε παιδιά του Γυμνασίου με μαθησιακές δυσκολίες που κανένας δάσκαλος δεν μπήκε στον κόπο να παραπέμψει για αξιολόγηση. Και τότε είναι και πολύ αργά για παρέμβαση.
Έχω στο στενό συγγενικό μου περιβάλλον παιδί (έφηβη πια) με δυσλεξία και διάσπαση προσοχής που αν δεν έμενε στην ίδια τάξη στην Α'Γυμνασίου δεν θα παραδέχονταν οι γονείς της ότι είχε μαθησιακές δυσκολίες και που κανένας δάσκαλος του δημοτικού επίσης δεν το δεχόταν, όταν με τη δική μου προτροπή τους έθεσαν το ζήτημα. Χάθηκε έτσι πολύτιμος χρόνος και δεν το εύχομαι για κανένα παιδάκι.
Θα έλεγα να κάνεις λίγο υπομονή, να ολοκληρωθεί η διαδικασία και να βγει ένα ατομικό πρόγραμμα παρέμβασης για το παιδί. Τώρα είσαι ακόμη αιφνιδιασμένη και φοβισμένη, δεν ξέρεις τί σας περιμένει και είναι λογικό, αλλά στο λέω αλήθεια, η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση έχει αποτελέσματα! Θα είμαστε εδώ και θα μιλάμε, υπάρχουν μέσα στο φόρουμ μέλη πολύ πιο κατάλληλα από εμένα για πιο ειδικές συμβουλές( emmaki, kel και άλλες και συγγνώμη αν ξεχνάω καμμιά) και θα βρεις αρκετά τόπικ για τις μαθησιακές δυσκολίες, διάβασε, σκέψου και εδώ θα είμαστε να τα λέμε:D

jimbrav
02-12-10, 19:29
Λοιπόν, πρώτα-πρώτα μην αναρωτιέσαι τί παιδί έχεις ;) Έχεις το καλύτερο παιδί, δλδ το δικό σου!!! Οι δάσκαλοι, γιατροί, ψυχολόγοι, λογοθεραπευτές και λοιπές ειδικότητες παρατηρούν τα παιδιά και δίνουν κατευθύνσεις και οδηγίες για να τα βοηθήσουν και όχι για να "βάλουν ταμπέλα"(ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να λειτουργούν). Ένα υπερκινητικό παιδί πχ δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο καλό παιδί εξαιτίας της υπερκινητικότητας. Αυτό είναι απλά ένα χαρακτηριστικό του και καλό είναι να το λάβει υπ'όψη το σχολείο και η οικογένεια, ώστε να έχει κι αυτό ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση.
Ας πάμε τώρα στο πρακτικό μέρος κι εδώ θα ήθελα να μας βοηθήσουν και οι συμφορουμίτισες που είναι ειδικές. Έχω την εντύπωση ότι στο δημοτικό γίνονται δεκτές και οι αξιολογήσεις εκτός ΚΔΑΥ, ισχύει αυτό ή κάτι έχει αλλάξει και δεν το ξέρω; Προσωπικά, αν και δεν ήμουν μπροστά ώστε να έχω άποψη για τον τρόπο που προσεγγίζει το θέμα η δασκάλα, βρίσκω θετικό το γεγονός ότι η δασκάλα ενδιαφέρεται, έγραψε όπως λες και τις παρατηρήσεις της, ασχολήθηκε λοιπόν συγκεκριμένα με το παιδί και την απασχολεί η εξέλιξή του. Συνήθως το αντίθετο συμβαίνει και φτάνουμε να έχουμε παιδιά του Γυμνασίου με μαθησιακές δυσκολίες που κανένας δάσκαλος δεν μπήκε στον κόπο να παραπέμψει για αξιολόγηση. Και τότε είναι και πολύ αργά για παρέμβαση.
Έχω στο στενό συγγενικό μου περιβάλλον παιδί (έφηβη πια) με δυσλεξία και διάσπαση προσοχής που αν δεν έμενε στην ίδια τάξη στην Α'Γυμνασίου δεν θα παραδέχονταν οι γονείς της ότι είχε μαθησιακές δυσκολίες και που κανένας δάσκαλος του δημοτικού επίσης δεν το δεχόταν, όταν με τη δική μου προτροπή τους έθεσαν το ζήτημα. Χάθηκε έτσι πολύτιμος χρόνος και δεν το εύχομαι για κανένα παιδάκι.
Θα έλεγα να κάνεις λίγο υπομονή, να ολοκληρωθεί η διαδικασία και να βγει ένα ατομικό πρόγραμμα παρέμβασης για το παιδί. Τώρα είσαι ακόμη αιφνιδιασμένη και φοβισμένη, δεν ξέρεις τί σας περιμένει και είναι λογικό, αλλά στο λέω αλήθεια, η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση έχει αποτελέσματα! Θα είμαστε εδώ και θα μιλάμε, υπάρχουν μέσα στο φόρουμ μέλη πολύ πιο κατάλληλα από εμένα για πιο ειδικές συμβουλές( emmaki, kel και άλλες και συγγνώμη αν ξεχνάω καμμιά) και θα βρεις αρκετά τόπικ για τις μαθησιακές δυσκολίες, διάβασε, σκέψου και εδώ θα είμαστε να τα λέμε:D

Kαταρχην σε ευχαριστω παρα πολυ για το χρονο που διεθεσες και μου απαντησες...Πολυ κατατοπιστική η απαντηση σου.

Το θεμα ειναι οτι και εγω στην αρχη ελεγα οτι μπραβο στην δασκαλα που ασχολειτε...Αλλα εν καιρω ειδα οτι κατι δεν παει καλα με αυτην...Ναι οντως οτι μπορει η μικρη να εχει υπερκινητικοτητα αλλα ο τροπος της δασκαλας δεν μας παροτρυνει αλλα μας αποθαρυνει.Πολλες φορες ετσι πως τα λεει σε προσβαλει και αυτη η συνεχης ερωτηση τι εγινε με το κεντρο,τι εγινε με το κεντρο δε μου καθετε καλα και παραληλα η συνεχης επιμονη της για ενταξη σε ειδικο τμημα σαν να θελει να μας ξεφτορωθει !!!

Συμφωνα με τα λεγομενα της μαλλον ολα τα παιδια θελουν ψυχολογο....Και απο αλλους γονεις που μιλησα δεν ειναι ευχαριστημένοι μαζι της ...!!!



Θα δω τι θα βγει απο το κεντρο....

Και παλι ευχαριστω...

mariazil
02-12-10, 21:08
Μην ευχαριστείς, δεν έκανα δα και τίποτα! Αφού έχεις επιφυλάξεις για τη δασκάλα, συζήτησέ το με την ψυχολόγο του κέντρου. Είναι πολύ σημαντικό να προσεγγίζει θετικά το παιδί, έχεις δίκιο. Ένας λόγος παραπάνω για να προχωρήσετε στην ολοκλήρωση της διαδικασίας αξιολόγησης του παιδιού, ώστε να ξέρεις την πραγματική κατάσταση!

jimbrav
03-12-10, 10:03
double post

jimbrav
03-12-10, 10:17
Επειδη θελει να ξεφορτωθει καποια παιδια απο την ταξη και να τα στειλει σε τμημα ένταξης

Επειδη ειναι λιγα τα παιδια αυτα στο σχολειο και προσπαθει να βαλει και αλλα μεσα για να μαζευτουν πολλα και ερθει στο σχολειο νεος δασκαλος για το τμημα αυτο.

Επειδη εμεις ηρθαμε τωρα στο δευτερο ετος και δειξαμε ενδιαφερον για το παιδι,σου λεει αυτοι εδω του εχω και αφου ειναι και λιγο ζωηρουλα να φυγει απο την ταξη μου...

Επειδη οσο τις λεμε νεα για το κεντρο που παμε κάνει την καλή,και οταν τις ειπαμε οτι μπορει να μην ξαναπαμε αγριεψε....!!!!

Επειδη χρειαζετε χαρτι απο ειδικο για να μπει το παιδι στο τμημα ενταξης , γι αυτο και εχει τρελαθει και ρωταει συνεχεια τι εγινε τι εγινε...

Επειδη παραλιγο να διαλυσω την οικογενεια μου.....!!!

Επειδή μεσα στην ταξη μαλλον κατι δεν παει καλα....

Επειδη δεν πιστευω αυτα που γραφω...

Αλλα δοξα τω Θεω ο γριφος στο φτωχο μου μυαλό λυθηκε...

Να παω στον διευθηντη ? Να παω στην δευτεροβαθμια εκπση ?
Να αλλαξω σχολειο ???:|:|:|

mariazil
03-12-10, 10:58
Καλημέρα:) Να σε ρωτήσω κάτι άσχετο με τη δασκάλα;
Πήγατε όπως είπαμε στο κέντρο και ξεκινήσατε τις συνεδρίες για να διαγνωστεί αν όντως το παιδί είναι υπερκινητικό κλπ. Δεν κατάλαβα γιατί δεν θέλετε να ξαναπάτε μετά τη δεύτερη συνεδρία με τη λογοθεραπεύτρια. Για ποιό λόγο;
Όπως είπες η δασκάλα δεν μπορεί να στείλει ένα παιδί αναγκαστικά σε τμήμα ένταξης χωρίς γνωμάτευση του ειδικού. Πώς ακριβώς σε προσβάλει; Μιλάει άσχημα, είναι κακότροπη; Της είπες ότι σε ενοχλεί η συμπεριφορά της και σε αγνόησε; Τότε συζήτα το με τον διευθυντή, ΟΚ, αλλά αυτό είναι δεν έχει σχέση με το κέντρο, τη λογοθεραπεία κλπ., έχει;
Θέλω να πω, αν υπάρχει μαθησιακή δυσκολία, που ακόμα δεν το ξέρουμε γιατί δεν έχει ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, το παιδί θα χρειαστεί ειδική βοήθεια για το σχολείο, άσχετα από τον δάσκαλο που θα έχει, άσχετα από τα παιδιά στην τάξη, το σχολείο κλπ. Αυτό δεν θέλεις να το γνωρίζεις;
Έχω την εντύπωση ότι δεν είναι τόσο εύκολο να δημιουργηθεί τμήμα ένταξης σε ένα σχολείο μέσα στη μέση της χρονιάς, ούτε στέλνουν αβασάνιστα ένα παιδί σε τμήμα ένταξης, ακριβώς επειδή είναι περιορισμένες οι θέσεις, οι πολύ δύσκολες περιπτώσεις πηγαίνουν εκεί.
Ίσως θα έπρεπε να μιλήσεις με τον Σχολ. Σύμβουλο της περιοχής σου για να στο εξηγἠσει καλύτερα από εμένα. Σε κάθε περίπτωση το θέμα με τη δασκάλα είναι δεύτερο σε σχέση με την αξιολόγηση του παιδιού, έτσι δεν είναι;

jimbrav
03-12-10, 11:13
Καλημέρα:) Να σε ρωτήσω κάτι άσχετο με τη δασκάλα;
Πήγατε όπως είπαμε στο κέντρο και ξεκινήσατε τις συνεδρίες για να διαγνωστεί αν όντως το παιδί είναι υπερκινητικό κλπ. Δεν κατάλαβα γιατί δεν θέλετε να ξαναπάτε μετά τη δεύτερη συνεδρία με τη λογοθεραπεύτρια. Για ποιό λόγο;
Όπως είπες η δασκάλα δεν μπορεί να στείλει ένα παιδί αναγκαστικά σε τμήμα ένταξης χωρίς γνωμάτευση του ειδικού. Πώς ακριβώς σε προσβάλει; Μιλάει άσχημα, είναι κακότροπη; Της είπες ότι σε ενοχλεί η συμπεριφορά της και σε αγνόησε; Τότε συζήτα το με τον διευθυντή, ΟΚ, αλλά αυτό είναι δεν έχει σχέση με το κέντρο, τη λογοθεραπεία κλπ., έχει;
Θέλω να πω, αν υπάρχει μαθησιακή δυσκολία, που ακόμα δεν το ξέρουμε γιατί δεν έχει ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, το παιδί θα χρειαστεί ειδική βοήθεια για το σχολείο, άσχετα από τον δάσκαλο που θα έχει, άσχετα από τα παιδιά στην τάξη, το σχολείο κλπ. Αυτό δεν θέλεις να το γνωρίζεις;
Έχω την εντύπωση ότι δεν είναι τόσο εύκολο να δημιουργηθεί τμήμα ένταξης σε ένα σχολείο μέσα στη μέση της χρονιάς, ούτε στέλνουν αβασάνιστα ένα παιδί σε τμήμα ένταξης, ακριβώς επειδή είναι περιορισμένες οι θέσεις, οι πολύ δύσκολες περιπτώσεις πηγαίνουν εκεί.
Ίσως θα έπρεπε να μιλήσεις με τον Σχολ. Σύμβουλο της περιοχής σου για να στο εξηγἠσει καλύτερα από εμένα. Σε κάθε περίπτωση το θέμα με τη δασκάλα είναι δεύτερο σε σχέση με την αξιολόγηση του παιδιού, έτσι δεν είναι;

Πλεον δεν εμπιστευομαι τα λεγομενα της δασκαλας και δεν θελω να βαλω σε τετοια διαδικασια την μικρη....Περασαμε απο την λογοθεραπευτρια και μας ειπε για το ξ οτι δεν το λεει σωστα και οτι δεν βγαζει ακριβως την περιληψη απο το κειμενο....Το ολο προβλημα ξεκινησε απο την δασκαλα που πλεον δεν την πιστευω...Την πονηραδα και την ειρωνια δεν την αντεχω...
Μαθησιακα το παιδι δεν εχει προβλημα ....

Παντως σε ευχαριστω για το διαλογο που εχουμε αλλα μαλλον πρεπει να ηρεμησω λιγο...:):D

lem
12-12-10, 23:22
Γεια σας! Εχουμε ενα αγορακι 7 ετων με ΔΕΠΥ, κανει λογο/εργο/ειδ.παιδ. εδω και 4 χρονια (ηταν σχεδον 3 οταν καταλαβαμε οτι κατι δεν παει σωστα) εχει σαφη βελτιωση, επανελαβε και το νηπιαγωγειο και τωρα ειμαστε στην Α Δημοτικου! Το μεγαλυτερο προβλημα ειναι οτι η διασπαση του μοιαζει σαν να αυξανεται μερα με την μερα.Η δασκαλα (εχει εξαιρετικη δασκαλα και με γνωσεις στο θεμα και διαθεση να βοηθησει) χαρακτηριστικα μου ειπε: "απο το ξεκινημα της χρονιας ειχαμε διαστηματα διασπασης την ωρα του μαθηματος ενω εδω και 20 μερες εχουμε μονιμη διασπαση με διαστηματα συγκεντρωσης".Επισης βγαζει πολλη ενταση στο διαλλειμα με φωνες τρεξιματα σπρωξιματα περισσοτερο απο τα αλλα παιδια. Απο το κεντρο που παει μας προτεινε ο παιδοψυχιατρος φαρμακα (στα οποια ειμαστε αντιθετοι) με σκοπο να ηρεμησει και να αποδωσει και καλυτερα στο σχολειο.Εψαξα λιγο το θεμα της ομοιοπαθητικης και μου φανηκε πολυ ενθαρρυντικο ως προς τα αποτελεσματα που εχει σε σχεση με την ασφαλεια των σκευασματων που προτεινει.Υπαρχει καποιος που να εχει αποψη ή εμπειρια στο συγκεκριμενο θεμα:?: Ευχαριστω προκαταβολικα!

mariazil
13-12-10, 10:58
Να σου πω την αλήθεια, θα προτιμούσα κι εγώ την ομοιοπαθητική από τα φάρμακα, αλλά σε συνδυασμό με ένα καλό πρόγραμμα εκπαιδευτικής παρέμβασης, όχι μόνη της. Η ομοιοπαθητική είναι εναλλακτική ιατρική και μπορεί να έχει πολύ καλά αποτελέσματα σε πολλές περιπτώσεις όπου αποτυγχάνει η κλασική ιατρική, αλλά δεν είναι πανάκεια. Σίγουρα θα βοηθήσει τον οργανισμό να λειτουργήσει καλύτερα και επομένως πιο ήρεμα και συγκεντρωμένα, αλλά ως ποιό βαθμό θα γίνει αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες...
Έχετε την τύχη να έχετε μια δασκάλα πολύ συνεργάσιμη και που παρακολουθεί προσεκτικά το παιδί. Ξεκινήστε λοιπόν με την ομοιοπαθητική, κάνοντας παράλληλα τις συνεδρίες που χρειάζεται για να μην έχει κενά στο σχολείο και βλέποντας και κάνοντας.

mariazil
13-12-10, 11:05
Δες εδώ ένα συναφές άρθρο

http://www.homeopathy.gr/homeopathy/hyperactive_children_homeopathy.html

kel
13-12-10, 23:00
Kαλή μου mariazil, ειμαι σιγουρη οτι αποκλειεται να διαβασες το αρθρο που παρεθεσες.
Απ'ότι διαβαζω απο τα γραφομενα σου κατα καιρους εχεις ενα ευρυ πεδιο γνωσης στο αντικειμενο και σιγουρα αποκλειεται να συμφωνεις με το συγκεκριμενο αρθρο.
Το ιντερνετ ειναι σημαντικη πηγη πληροφορησης αλλα και παραπληροφορησης. Εκτος του οτι βριθει ανακριβειών γραφει και απιστευτα πραγματα πχ. οτι τα παιδια με ΔΕΠΥ εχουν ταση για κλεπτομανια ή οτι η ΔΕΠΥ ειναι νοητικη και συναισθηματικη διαταραχη.
Το κειμενο ειναι απαραδεκτο και νομιζω οτι θα επρεπε να αποσυρθει επειδη αποτελει κειμενο εντελως παραπλανητικο και αντιεπιστημονικο σε σχεση με τις αποψεις που παρουσιαζει για τη ΔΕΠΥ. Ευχαριστω πολύ. Με εκτιμηση.

mariazil
14-12-10, 09:21
αγαπητή μου kel:), σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και να πω εδώ ότι ειλικρινά δεν είχα καμμία πρόθεση να παραπληροφορήσω... νομίζω δε ότι ούτε παραπληροφορήθηκα. Το άρθρο το έχω διαβάσει και θα σου πω πως το αντιλήφθηκα εγώ:
Είναι ένα άρθρο που αφορά 2 συγκεκριμένες περιπτώσεις παιδιών που, μεταξύ άλλων, παρουσιάζουν ΔΕΠΥ. Δεν συμπεραίνεται πουθενά ότι τα υπερκινητικά παιδιά ανεξαιρέτως έχουν τάση για κλεπτομανία, το συγκεκριμένο παιδάκι είχε και αυτό το θέμα και αναφέρεται ως άλλο ένα χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του. (αυτού του είδους τα άρθρα βασίζονται σε σημειώσεις των γιατρών που περιλαμβάνονται στο ιστορικό των ασθενών και παρουσιάζονται με την συγκατάθεσή τους, συμπεριλαμβάνουνοποιασδήποτε φύσης συμπτώματα, γιατί βλέπουν τον ασθενή ολιστικά. Γι αυτό και ο τρόπος γραφής, ύφος, γλώσσα κλπ είναι εντελώς διαφορετικά...)
Επίσης 2 παιδιά δεν είναι ικανό δείγμα για να πειστούμε ότι όλες οι περιπτώσεις ΔΕΠΥ θα είχαν βελτίωση μόνο με αυτό τον τρόπο.
Καταλαβαίνω τις επιφυλάξεις που έχεις, τις οποίες σε μεγάλο βαθμό και συμμερίζομαι, αν πρόσεξες έχω γράψει παραπάνω ότι δεν είναι πανάκεια. Επίσης η ΔΕΠΥ δεν είναι γρίπη, βρογχίτιδα, μαγουλάδες, παίρνω ένα χάπι και πέρασε! Η πρόθεσή μου δεν ήταν να πείσω την μητέρα να καταφύγει στην ομοιοπαθητική, ούτε είπα ότι συμφωνώ με το άρθρο. Το παρέθεσα για να το διαβάσει και να βγάλει τα συμπεράσματά της χωρίς ακριβώς να την επηρεάσω εγώ, που δεν είμαι και γιατρός, έτσι;
Επειδή όμως μιλάμε εδώ για την προσπάθεια να ηρεμήσει το παιδί σε βαθμό που το πρόγραμμα παρέμβασης να έχει κάποια αποτελέσματα κι επειδή τα φάρμακα που δίνονται σε αυτές τις περιπτώσεις είναι επιβαρυντικά για τον οργανισμό, έχουν πιστεύω οι γονείς το δικαίωμα, αν θέλουν, να στραφούν σε πρώτη φάση σε μια άλλη λύση και να προσπαθήσουν και αυτό για ένα χρονικό διάστημα και αναλόγως να πάρουν τις αποφάσεις τους. Μπορεί να είμαι λάθος. Αλλά αυτό ήταν ακριβώς το σκεπτικό μου. :)
Η εκτίμηση είναι αμοιβαία:grin:

pashalitsa
14-12-10, 10:07
Εγώ πάλι θα ήθελα να δώσω μια ταπεινή συμβουλή στις μαμάδες και μπαμπάδες που έχουν παιδιά με αυτό το πρόβλημα.... Πριν καταφύγετε σε φάρμακα ή και αφού τα έχετε αρχίσει δώστε στο παιδί Ω3 λιπαρά οξέα. Ψάξτε για σκευάσματα με υψηλή συμπύκνωση και οπωσδήποτε να γράφει ότι έχει υποστεί μοριακή απόσταξη (για αποφυγή διοξινών και ρυπαντικών ουσιών). Ψάξτε σε φαρμακεία και στο ίντερνετ. Υπάρχουν κάψουλες αλλά και υγρό σα σιρόπι για παιδιά ειδικά! Δώστε τη διπλάσια ποσότητα από αυτή που προτείνει επάνω το σκεύασμα και ένα-δυο μήνες μετά ελάτε να μου πείτε τα αποτελέσματα... Το ιχθυέλαιο δεν έχει καμια παρενέργεια και κάνει καλό σε πάρα πολλά πράγματα ούτως ή άλλως! (μη σκεφτείτε δηλαδή ότι μπορεί να βλάψετε το παιδί). Όποιος θέλει ας το ψάξει στο ίντερνετ, υπάρχουν μελέτες (κυρίως στα αγγλικά σε σάιτ από Αμερική) για το πόσο σημαντική είναι η βοήθεια αυτών των σκευασμάτων σε άτομα με: Σύνδρομο διάσπασης προσοχής, κατάθλιψη, διπολική διαταραχή (καλά εδώ είναι σκούρα τα πράγματα). Δοκιμάστε, δεν έχετε τίποτα να χάσετε, αρκετοί γιατροί το ξέρουν αλλά προτιμούν να συνταγογραφούν φάρμακα...

kel
15-12-10, 00:37
αγαπητή μου kel:), σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και να πω εδώ ότι ειλικρινά δεν είχα καμμία πρόθεση να παραπληροφορήσω... νομίζω δε ότι ούτε παραπληροφορήθηκα. Το άρθρο το έχω διαβάσει και θα σου πω πως το αντιλήφθηκα εγώ:
Είναι ένα άρθρο που αφορά 2 συγκεκριμένες περιπτώσεις παιδιών που, μεταξύ άλλων, παρουσιάζουν ΔΕΠΥ. Δεν συμπεραίνεται πουθενά ότι τα υπερκινητικά παιδιά ανεξαιρέτως έχουν τάση για κλεπτομανία, το συγκεκριμένο παιδάκι είχε και αυτό το θέμα και αναφέρεται ως άλλο ένα χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του. (αυτού του είδους τα άρθρα βασίζονται σε σημειώσεις των γιατρών που περιλαμβάνονται στο ιστορικό των ασθενών και παρουσιάζονται με την συγκατάθεσή τους, συμπεριλαμβάνουνοποιασδήποτε φύσης συμπτώματα, γιατί βλέπουν τον ασθενή ολιστικά. Γι αυτό και ο τρόπος γραφής, ύφος, γλώσσα κλπ είναι εντελώς διαφορετικά...)
Επίσης 2 παιδιά δεν είναι ικανό δείγμα για να πειστούμε ότι όλες οι περιπτώσεις ΔΕΠΥ θα είχαν βελτίωση μόνο με αυτό τον τρόπο.
Καταλαβαίνω τις επιφυλάξεις που έχεις, τις οποίες σε μεγάλο βαθμό και συμμερίζομαι, αν πρόσεξες έχω γράψει παραπάνω ότι δεν είναι πανάκεια. Επίσης η ΔΕΠΥ δεν είναι γρίπη, βρογχίτιδα, μαγουλάδες, παίρνω ένα χάπι και πέρασε! Η πρόθεσή μου δεν ήταν να πείσω την μητέρα να καταφύγει στην ομοιοπαθητική, ούτε είπα ότι συμφωνώ με το άρθρο. Το παρέθεσα για να το διαβάσει και να βγάλει τα συμπεράσματά της χωρίς ακριβώς να την επηρεάσω εγώ, που δεν είμαι και γιατρός, έτσι;
Επειδή όμως μιλάμε εδώ για την προσπάθεια να ηρεμήσει το παιδί σε βαθμό που το πρόγραμμα παρέμβασης να έχει κάποια αποτελέσματα κι επειδή τα φάρμακα που δίνονται σε αυτές τις περιπτώσεις είναι επιβαρυντικά για τον οργανισμό, έχουν πιστεύω οι γονείς το δικαίωμα, αν θέλουν, να στραφούν σε πρώτη φάση σε μια άλλη λύση και να προσπαθήσουν και αυτό για ένα χρονικό διάστημα και αναλόγως να πάρουν τις αποφάσεις τους. Μπορεί να είμαι λάθος. Αλλά αυτό ήταν ακριβώς το σκεπτικό μου. :)
Η εκτίμηση είναι αμοιβαία:grin:

Καλή μου mariazil, η αντιρρηση μου δεν ηταν ως προς την ομοιοπαθητικη ή τη ληψη μεθυλφαινιδατης. Δεν θα εκφρασω συγκεκριμενη αποψη γιατι και εγω ειμαι αρκετα μπερδεμενη ακουγοντας απο ειδικους διαφορετικες αποψεις (απο διαφορετικες ειδικοτητες, διαφορετικες χωρες, διαφορετικο επιστημονικο υποβαθρο, σχολες κ.λ.π) Εχω επιχειρηματα υπερ και κατα για τη χορηγηση φαρμακου αλλα εγω προσωπικα δεν εχω καταληξει εκατο τοις εκατο. Η αντιρρηση μου δεν ειναι ουτε για τη χρηση ομοιπαθητικων σκευασματων (δεν εχω ερευνες που να αποδεικνυουν υπερ ή κατα)
Η αντιρρηση μου ειναι σε συγκεκριμενες φρασεις που επειδη δεν μπορω να κανω παραθεση, τις αντιγραφω:

"Αγαπούν το χορό, τα ζωηρά χρώματα, τη ζωντανή μουσική και ίσως έχουν τάση προς κλεπτομανία - όλα αυτά τα χαρακτηριστικά υπήρχαν στον Τζίμμυ. "
Εντελως αυθαιρετο συμπερασμα. Εχω αξιολογησει για ΔΕΠΥ πανω απο 100 παιδια και εχω δουλεψει με πανω απο τριαντα και το θεωρω εντελως αυθαιρετα συμπερασματα. Αλλωστε δεν υπαρχει ουτε DSM ουτε στο ΙCD -10 η συγκεκριμενες περιγραφες.

Και επισης παρακατω λεει:
"Η υπερκινητικότητα είναι μια μόνο από τις πολλές διανοητικές και συναισθηματικές διαταραχές που η ομοιοπαθητική μπορεί να βοηθήσει"

Λεει ξεκαθαρα οτι θεωρει την υπερκινητικοτητα μια απο τις διανοητικες και συναισθηματικες διαταραχες. Με αυτα δε συμφωνω και οχι για το οτι υπεραμυνεται της ομοιοπαθητικης. Οπως ανεφερα δεν εχω γνωμη υπερ ή κατα γιατι δεν εχω διαβασει αρκετες συγκριτικες ερευνες και δεν εχω ουτε προσωπικη εμπειρια τετοια που να μου επιτρεπει να μιλησω θετικα ή αρνητικα. Η αντιρρηση μου ηταν καθαρα πως παρουσιαζει σε καποια σημεια την κατασταση.

mariazil
15-12-10, 11:46
Λοιπόν, καλή μου kel:D, νομίζω ότι κατάλαβα που έγινε η παρεξήγηση.

Αφού είδα τον Τζίμμυ και πήρα ένα αναλυτικό ιστορικό, του έδωσα μια δόση Tarentula hispanica, ένα ομοιοπαθητικό. Αυτό το φάρμακο είναι κατάλληλο για ανθρώπους με υπερδιεγερμένο νευρικό σύστημα που τους είναι δύσκολο να καθήσουν ακίνητοι. Αγαπούν το χορό, τα ζωηρά χρώματα, τη ζωντανή μουσική και ίσως έχουν τάση προς κλεπτομανία - όλα αυτά τα χαρακτηριστικά υπήρχανστον Τζίμμυ.Η φράση "αγαπούν το χορό κλπ" συνδέεται άμεσα με την προηγούμενή της και δεν αναφέρεται στα άτομα με ΔΕΠΥ, αλλά στα άτομα που χρειάζονται αυτό το ομοιοπαθητικό φάρμακο. Το Υποκείμενο του ρήματος "αγαπούν"είναι "οι άνθρωποι με υπερδιεγερμένο νευρικό σύστημα κλπ" που ανήκουν στην κατηγορία που θεραπεύεται με tarentula. Η κατηγοριοποίηση δλδ γίνεται με βάση τα γνωρίσματα του Ομοιοπαθητικού φαρμάκου και όχι με βάση την ΔΕΠΥ. Το ίδιο φάρμακο θα δινόταν και σε κάποιον χωρίς ΔΕΠΥ που θα παρουσίαζε αυτά τα συμπτώματα. Τουλάχιστον εγώ έτσι το αντιλαμβάνομαι.

Όσο για τη δεύτερη φράση, ομολογώ ότι δεν είμαι ειδικός ως προς την ιατρική ορολογία, γνωρίζω βέβαια ότι είναι αναπτυξιακή διαταραχή η ΔΕΠΥ και διαβάζω ό, τι πέσει στο χέρι μου(κυρίως πρακτικές και μεθοδολογία) για να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου, αλλά ορμώμενη από το δικό σου ποστ και με την υποψία ότι "κάτι χάθηκε στην μετάφραση", έψαξα και βρήκα αυτό:
http://en.wikipedia.org/wiki/Mental_disorder#Disorders
που κατατάσσει και την ΔΕΠΥ, στην μεγαλύτερη ηλικία όμως στις (αυτολεξεί)διανοητικές/(σωστότερη μετάφραση;;; )ψυχιατρικές διαταραχές....
A range of developmental disorders that initially occur in childhood may be diagnosed, for example autism spectrum disorders, oppositional defiant disorder and conduct disorder, and attention deficit hyperactivity disorder (ADHD), which may continue into adulthood.και εδώ την κατατάσσουν στις emotional(συναiσθηματικές;;; ) disorders.
http://www.pacer.org/parent/php/PHP-c81.pdf

Attention Defi cit/Hyperactivity Disorder is a condition, affecting 3%-5% of children, where the child shows symptoms
of inattention that are not consistent with his or her developmental level. Th e essential feature of Attention Defi cit Hyperactivity Disorder is “a persistent pattern of inattention and/or
hyperactivity-impulsivity that is more frequent and severe than
is typically observed in individuals at a comparable level of development.” A few doctors have written articles on ADHD in
early childhood, and some suggest that signs of the disorder
can be detected in infancy. Most physicians prefer to wait until a clear pattern of inattentive behaviors emerge that aff ect
school or home performance before attempting to diagnose
ADHD. Medications, such as Ritalin or Dexedrine, or a combination of these and other medicines have been very successful
in treating ADHD

Τέλος πάντων, εδώ δεν είναι χώρος για να ψειρίζουμε τη σωστή ή λάθος διατύπωση σε ένα χ άρθρο και είναι κι ένα πεδίο τεράστιο κι οι γνώσεις μου σίγουρα δεν επαρκούν για να ξέρω ποιό είναι το σωστό, γι αυτό εξήγησα τις προθέσεις μου, θεωρώ κατ'αρχή απαραίτητο να ακολουθεί το παιδί το πρόγραμμα που το βοηθά να ανταπεξέλθει στο σχολείο, τη ζωή του κλπ και καλό θα είναι να δοκιμαστούν άλλες λύσεις πριν καταφύγουν οι γονείς στα φάρμακα. Η pashalitsa έδωσε και μια άλλη πληροφορία, δεν έχει παρενέργειες, είναι και συμβατή με την οποιαδήποτε θεραπεία...

ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ για τον ωραίο διάλογο, καλημέρα:D

lem
15-12-10, 22:28
;)ευχαριστω πολυ για τις συμβουλες και τις αποψεις.Το αρθρο σχετικα με τις 2 περιπτωσεις που βελτιωθηκαν με ομοιοπαθητικη το εχω διαβασει και ηταν και αυτο που με κεντρισε να ψαξω σχετικα αφου δεν θα ηθελα να εκθεσω το παιδι σε φαρμακα(χημεια) πριν εξαντλησω καθε αλλη πιθανοτητα .Σχετικα με τα Ω-3 συμφωνω και σκοπευω να τα ξεκινησω αμεσα.Εννοειται οτι το παιδι συνεχιζει κανονικα την παρεμβαση με πολυ σταθερο προγραμμα και με πολυ ικανους θεραπευτες και στηριξη απο το κεντρο που πηγαινει.Εθεσα το ερωτημα κυριως για την πιθανοτητα που καποιος εχει προσωπικη εμπειρια απο δικο του παιδι γιατι ειναι γεγονος οτι δεν μπορουμε να ειμαστε απολυτα σιγουροι για την αξιοπιστια και την αληθεια ολων αυτων που διαβαζουμε (χωρις να θελω να προσβαλλω καποιον).ευχαριστω και παλι και θα επανελθω με νεοτερα!

kel
15-12-10, 23:29
Kαι εμενα lem θα με ενδιεφερε ιδιαιτερα αν οντως υπαρχουν αποτελεσματα να μας ενημερωσεις για να δουμε την εξελιξη.

Μariazil μου αρεσει και εμενα πολυ ο διαλογος μας και τον θεωρω εποικοδομητικο.
η wikipedia όμως δεν ειναι παντα πηγη εγκυρης πληροφορησης.
Η ελληνικη εταιρεια μελετης για τη ΔΕΠΥ που αποτελειται απο επιστημονες διαφορων ειδικοτητων απο τους πιο κορυφαιους στην Ελλαδα την οριζει ξεκαθαρα ως νευροαναπτυξιακη διαταραχη και αυτη ειναι η ευρυτερη γραμμη για τον ορισμο της ΔΕΠΥ διεθνως. Δες και εδω
http://adhd.gr/
Για το θεμα διατροφη και ΔΕΠΥ πρεπει να ανοιξουμε αλλο θεμα συζητησης. Εκει να δεις ερευνες των ερευνων με εντελως αντιθετα συμπερασματα.
Παντως πολυ ενδιαφερουσες συζητησεις οντως.

mariazil
16-12-10, 09:50
Μα ναι, δεν λέω το αντίθετο και εγώ ως αναπτυξιακή διαταραχή την γνώριζα, απλώς προσπάθησα να δω αν αναφέρεται και ως κάτι άλλο, για να καταλάβω αν επρόκειτο για κακή μετάφραση.
Όπως πολύ σωστά το λες είναι η ευρύτερη, επικρατέστερη άποψη αυτή, αλλά αφού δεν είναι η μόνη, είναι λογικό να συναντάμε και τις άλλες απόψεις.

Γνωρίζω επίσης ότι υπάρχουν αντικρουόμενες θέσεις ως προς τη σχέση διατροφής-ΔΕΠΥ (άλλο κεφάλαιο κι αυτό:) ) , αλλά μάλλον όλα αυτά συμβαίνουν ακριβώς επειδή, αν και έχει γίνει μεγάλη πρόοδος στη διάγνωση αυτού του είδους των διαταραχών, υπάρχουν ακόμα πολλά για να απαντηθούν/αποδειχτούν ως προς τα ακριβή αίτια που την προκαλούν κ.α. Έτσι λοιπόν αναπτύσσονται διάφορες θεωρίες γύρω από το θέμα.

Αυτό που είναι βέβαιο πάντως είναι ότι αν με κάποιο τρόπο "ηρεμήσει" το νευρικό σύστημα του ατόμου με ΔΕΠΥ, αλλάζει η ποιότητα ζωής του ίδιου και της οικογένειάς του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

lem, συγκεκριμένα για βελτίωση ΔΕΠΥ μέσω Ομοιοπαθητικής δεν γνωρίζω από προσωπική εμπειρία, γι αυτό και παρέθεσα το link. Οικογενειακώς όμως ακολουθούμε την Ομοιοπαθητική εδώ και πολλά χρόνια και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι, αλλά, το ξαναλέω, για τις συνηθισμένες αρρώστιες. Μπορώ να καταλάβω ότι, επειδή αντιμετωπίζει τον ασθενή ολιστικά, επιφέρει ισορροπία στον οργανισμό και ως εκ τούτου ένα είδος ηρεμίας, αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι εφικτό στο βαθμό που το χρειάζεται ένα άτομο με ΔΕΠΥ.

Όποια απόφαση κι αν πάρετε, εύχομαι όλα να πάνε καλά για το παιδί και για όλους σας:)

sofanita
05-09-11, 17:28
Οι γονείς ίσως θα πρέπει να συμβουλευτούν τον ειδικό, ώστε να μάθουν να αντιμετωπίζουν σωστά το παιδί. Σε γενικές γραμμές οι γονείς πρέπει :

•Να έχουν προσδοκίες ανάλογες με τις δυνατότητες του παιδιού.
•Να έχουν υπόψη τους ότι το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση, έπαινο και αποδοχή από αυτούς. Να γνωρίζουν ότι η αντίδραση του παιδιού είναι ανεξάρτητη από την θέληση του.
•Να έχουν κατά μου ότι το παιδί ξεχνά πολύ εύκολα τις οδηγίες ή τις απαγορεύσεις.
•Είναι απαραίτητο να τηρούν μία ρουτίνα στο σπίτι, ώστε να εξασφαλιστεί ηρεμία για το παιδί.
•Σε περιπτώσεις έντασης, να προσπαθούν να του στρίψουν αλλού την προσοχή, ώστε να αποφεύγονται οι αντιπαραθέσεις που δεν οδηγούν πουθενά.
•Σε περιπτώσεις έντασης να αποφεύγουν τους συναισθηματισμούς, κρατήστε σταθερό τον τόνο της φωνής σας και αποκτήστε τον έλεγχο της κατάστασης.
•Να λαμβάνουν υπόψη ότι η μελέτη των μαθημάτων γίνεται πιο εύκολη, όταν απομακρύνουν οτιδήποτε αποσπά την προσοχή του.
•Να γνωρίζουν ότι είναι προτιμότερο το παιδί να ακολουθεί ένα αυστηρά καθορισμένο πρόγραμμα.
•Να έχουν υπόψη τους ότι τα υπερκινητικά παιδιά θέλουν περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσουν μία εργασία.
•Να θυμούνται ότι, επειδή τα υπερκινητικά παιδιά έχουν ανάγκη να εκτονώσουν την ενεργητικότητα τους, είναι καλό να ασχολούνται με την κολύμβηση, το στίβο ή άλλα αθλήματα.
•Όπου χρειάζεται, δώστε στο παιδί διπλωματικές επιλογές: Πρώτα πείτε του ποιος είναι ο κανόνας, τι πρέπει να κάνει, μετρήστε μέχρι το τρία, δώστε του λίγο ακόμα χρόνο και περισσότερες επιλογές δράσης και μην τραβάτε την κατάσταση στα άκρα.
•Όταν όλα έχουν τελειώσει καλό θα ήταν οι γονείς να συγχωρούν αμέσως το παιδί και να μην του κρατάνε κακία για μεγάλα διαστήματα.
•Πρέπει να επιβραβεύουμε ακόμα και την παραμικρή θετική συμπεριφορά του παιδιού.

Πηγή: http://paidagwgos.blogspot.com/2011/01/blog-post_1753.html

pchg
15-09-11, 14:17
Θα ήθελα την γνώμη σας για την περίπτωσή μας.
Ο μεγάλος μου γιος (7 ετών - Β' δημοτικού) είναι από μικρός μέτρια υπερκινητικός, παρορμητικός και από το νηπιαγωγείο δε μπορούσε να καθήσει στη θέση του να ολοκληρώσει τις εργασίες (γύριζε στην τάξη και ασχολούταν με το τι έκαναν οι άλλοι) παρά μόνο όταν καθόταν η νηπιαγωγός δίπλα του και τον κρατούσε μέχρι να ολοκληρώσει. Μετά από επισήμανση της νηπιαγωγού, έκανα όταν τελείωνε το νηπιαγωγείο (πριν από 1μιση χρόνο) αίτηση στο ΚΕΔΔΥ και παράλληλα στο ΚΨΥ (λόγω μικρότερης διάρκειας αναμονής). Στο ΚΨΥ (τέλη Ιουνίου - Ιουλίου '10) που τον είδαν είπαν ότι έχει κάποια στοιχεία, αλλά δε μπορούν να διαγνώσουν ΔΕΠΥ, ενώ παράλληλα η ψυχολόγος βρήκε ένα σωρό προβλήματα συνεννόησης κλπ σε μένα και το σύζυγο. Από τα ΚΕΔΔΥ με πήραν τηλέφωνο το Σεπτέμβριο (μια ειδική νηπιαγωγός) λίγο πριν ξεκινήσει το δημοτικό το παιδί και με ρώτησε αν θέλαμε χαρτί να επαναφοιτήσει το παιδί στο νηπιαγωγείο. Με βρήκε απροετοίμαστη γι' αυτή την ερώτηση και της απάντησα όχι, της είπα για τις επισκέψεις μας στο ΚΨΥ και τη γνώμη των ειδικών, ενώ ζήτησα να προωθηθεί το θέμα σε ειδικούς για παιδιά του δημοτικού, προκειμένου να πάρουμε γνωμάτευση και από εκεί και να μας βοηθήσουν. Φυσικά, μετά από ένα χρόνο, δεν έχουν επικοινωνήσει ακόμα μαζί μου.

Το παιδί στην πρώτη αντιμετώπισε προβλήματα στη συγκέντρωσή του κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Η δασκάλα του πολλές φορές μου είπε ότι σηκωνόταν στη διάρκεια του μαθήματος, έκανε φασαρία και ενοχλούσε (αφού δοκίμασε το πρώτο θρανίο, που της είχα πει εγώ να το βάζει, κατέλειξε να τον βάλει μόνο του στο τελευταίο θρανίο, προκειμένου να μη ενοχλεί την τάξη), ενώ τις εργασίες του στο σχολείο πολύ σπάνια τις ολοκλήρωνε. Φυσικά και στο σπίτι η κατάσταση πέρυσι ήταν αφόρητη αφού καθημερινά έπρεπε να ξανακάνουμε ό,τι είχε κάνει στο σχολείο προκειμένου να το ολοκληρώσουμε συν τις ασκήσεις για το σπίτι, όπως καταλαβαίνετε μας έπερνε 2 γεμάτες ώρες με εκνευρισμό και αποκλειστική ενασχόληση μαζί του, αφού με το που σηκωνόμουνα ή γύριζα το κεφάλι μου σταματούσε να κάνει τα μαθήματά του.

Αρκεί να σημειώσω ότι, αφού δε συμμετείχε, δεν έμαθε σχεδόν τίποτα στο νηπιαγωγείο (όπου μας είχαν πει να μην τους μαθαίνουμε τίποτα, γιατί ότι είναι να μάθουν θα το μάθουν στο νηπιαγωγείο) με αποτέλεσμα στην πρώτη να αντιμετωπίσουμε πολλές δυσκολίες μέχρι να μάθει τα γράμματα.

Ξεκινήσαμε τη δευτέρα και απ' ότι βλέπω η κατάσταση δεν άλλαξε, δεν ωρίμασε. Κάθισε μόνος του στο τελευταίο θρανίο (με την ίδια δασκάλα), αφού μου είπε μόνος του ότι μπροστά κάνει περισσότερη φασαρία (δεν ξέρω βέβαια αν είναι τα λόγια της δασκάλας που τα έχει πια πιστέψει, μετά από τις συνεχείς παρατηρήσεις της).

Θέλω να ρωτήσω όσες έχουν ανάλογη πείρα: το να γνωματεύσει το ΚΕΔΔΥ για ΔΕΠΥ βοηθάει σε τίποτα; Παραπέμπει σε κάποιες εργοθεραπείες, και αν ναι κατά πόσο αυτές βοηθάνε αυτά τα παιδιά; Μήπως στιγματίζονται περισσότερο στο σχολείο;

Φυσικά ο άντρας μου διαφωνεί με όλες τις ενέργειές μου και αυτό δήλωσε στο ΚΨΥ (ότι το παιδί είναι μια χαρά... γι' αυτό μας είπαν πρώτα να τα βρούμε εμείς...) αλλά για μένα προέχει το παιδί μου και θέλω να το βοηθήσω, αφού με την παρούσα κατάσταση και αντιμετώπιση μόνο κακό στην αυτοπεποίθησή του του κάνουμε.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων!

emmaki
15-09-11, 14:44
Θα ήθελα την γνώμη σας για την περίπτωσή μας.
Ο μεγάλος μου γιος (7 ετών - Β' δημοτικού) είναι από μικρός μέτρια υπερκινητικός, παρορμητικός και από το νηπιαγωγείο δε μπορούσε να καθήσει στη θέση του να ολοκληρώσει τις εργασίες (γύριζε στην τάξη και ασχολούταν με το τι έκαναν οι άλλοι) παρά μόνο όταν καθόταν η νηπιαγωγός δίπλα του και τον κρατούσε μέχρι να ολοκληρώσει. Μετά από επισήμανση της νηπιαγωγού, έκανα όταν τελείωνε το νηπιαγωγείο (πριν από 1μιση χρόνο) αίτηση στο ΚΕΔΔΥ και παράλληλα στο ΚΨΥ (λόγω μικρότερης διάρκειας αναμονής). Στο ΚΨΥ (τέλη Ιουνίου - Ιουλίου '10) που τον είδαν είπαν ότι έχει κάποια στοιχεία, αλλά δε μπορούν να διαγνώσουν ΔΕΠΥ, ενώ παράλληλα η ψυχολόγος βρήκε ένα σωρό προβλήματα συνεννόησης κλπ σε μένα και το σύζυγο. Από τα ΚΕΔΔΥ με πήραν τηλέφωνο το Σεπτέμβριο (μια ειδική νηπιαγωγός) λίγο πριν ξεκινήσει το δημοτικό το παιδί και με ρώτησε αν θέλαμε χαρτί να επαναφοιτήσει το παιδί στο νηπιαγωγείο. Με βρήκε απροετοίμαστη γι' αυτή την ερώτηση και της απάντησα όχι, της είπα για τις επισκέψεις μας στο ΚΨΥ και τη γνώμη των ειδικών, ενώ ζήτησα να προωθηθεί το θέμα σε ειδικούς για παιδιά του δημοτικού, προκειμένου να πάρουμε γνωμάτευση και από εκεί και να μας βοηθήσουν. Φυσικά, μετά από ένα χρόνο, δεν έχουν επικοινωνήσει ακόμα μαζί μου.

Το παιδί στην πρώτη αντιμετώπισε προβλήματα στη συγκέντρωσή του κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Η δασκάλα του πολλές φορές μου είπε ότι σηκωνόταν στη διάρκεια του μαθήματος, έκανε φασαρία και ενοχλούσε (αφού δοκίμασε το πρώτο θρανίο, που της είχα πει εγώ να το βάζει, κατέλειξε να τον βάλει μόνο του στο τελευταίο θρανίο, προκειμένου να μη ενοχλεί την τάξη), ενώ τις εργασίες του στο σχολείο πολύ σπάνια τις ολοκλήρωνε. Φυσικά και στο σπίτι η κατάσταση πέρυσι ήταν αφόρητη αφού καθημερινά έπρεπε να ξανακάνουμε ό,τι είχε κάνει στο σχολείο προκειμένου να το ολοκληρώσουμε συν τις ασκήσεις για το σπίτι, όπως καταλαβαίνετε μας έπερνε 2 γεμάτες ώρες με εκνευρισμό και αποκλειστική ενασχόληση μαζί του, αφού με το που σηκωνόμουνα ή γύριζα το κεφάλι μου σταματούσε να κάνει τα μαθήματά του.

Αρκεί να σημειώσω ότι, αφού δε συμμετείχε, δεν έμαθε σχεδόν τίποτα στο νηπιαγωγείο (όπου μας είχαν πει να μην τους μαθαίνουμε τίποτα, γιατί ότι είναι να μάθουν θα το μάθουν στο νηπιαγωγείο) με αποτέλεσμα στην πρώτη να αντιμετωπίσουμε πολλές δυσκολίες μέχρι να μάθει τα γράμματα.

Ξεκινήσαμε τη δευτέρα και απ' ότι βλέπω η κατάσταση δεν άλλαξε, δεν ωρίμασε. Κάθισε μόνος του στο τελευταίο θρανίο (με την ίδια δασκάλα), αφού μου είπε μόνος του ότι μπροστά κάνει περισσότερη φασαρία (δεν ξέρω βέβαια αν είναι τα λόγια της δασκάλας που τα έχει πια πιστέψει, μετά από τις συνεχείς παρατηρήσεις της).

Θέλω να ρωτήσω όσες έχουν ανάλογη πείρα: το να γνωματεύσει το ΚΕΔΔΥ για ΔΕΠΥ βοηθάει σε τίποτα; Παραπέμπει σε κάποιες εργοθεραπείες, και αν ναι κατά πόσο αυτές βοηθάνε αυτά τα παιδιά; Μήπως στιγματίζονται περισσότερο στο σχολείο;

Φυσικά ο άντρας μου διαφωνεί με όλες τις ενέργειές μου και αυτό δήλωσε στο ΚΨΥ (ότι το παιδί είναι μια χαρά... γι' αυτό μας είπαν πρώτα να τα βρούμε εμείς...) αλλά για μένα προέχει το παιδί μου και θέλω να το βοηθήσω, αφού με την παρούσα κατάσταση και αντιμετώπιση μόνο κακό στην αυτοπεποίθησή του του κάνουμε.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων!

Στα ΚΕΔΔΥ, λόγω έλλειψης προσωπικού, οι νηπιαγωγοί βλέπουν και παιδιά δημοτικού. Εγώ βλέπω μέχρι να Β Δημοτικού, για παράδειγμα.
Επίσης, υπάρχει μια διάταξη στον κανονισμό λειτουργίας των (παλιών) ΚΔΑΥ (νυν ΚΕΔΔΥ) που λέει ότι εκπαιδευτικός οποιασδήποτε βαθμίδας μπορεί να αξιολογήσει παιδί οποιασδήποτε βαθμίδας.
Άρα από το ΚΕΔΔΥ ήταν καλυμμένοι που επικοινώνησε μαζί σας νηπιαγωγός. Μάλιστα, ας μην ξεχνάμε ότι στα ΚΕΔΔΥ εκπαιδευτικοί δεν πηγαίνουν εύκολα, και πολλές φορές δεν πηγαίνουν καθόλου, άρα είναι πολύ πιθανό να μην υπάρχει δάσκαλος για να αξιολογεί παιδιά δημοτικού. (Δεν παραθέτω τη δική μου γνώμη για το ζήτημα, παρά μόνο το νομικό πλαίσιο)

Τώρα, η γνωμάτευση του ΚΕΔΔΥ.
ΑΝ βρεθεί ΔΕΠΠΥ (ή ό,τι άλλο βρεθεί), τότε θα προταθεί πρόγμαμμα παρέμβασης στο παιδί, που μπορεί να περιλαμβάνει εργοθεραπείες, λογοθεραπείες, φοίτηση σε τμήμα ένταξης κλπ κλπ κλπ Επίσης, θα δοθεί και εξατομικευμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα (ΕΕΠ) το οποίο θα βασίζεται στις δυσκολίες του συγκεκριμένου παιδιού, θα θέτει εκπαιδευτικούς στόχους για το συγκεκριμένο παιδί, και θα προτείνει δραστηριότητες για την επίτευξη των στόχων.

Κατά τη γνώμη μου, το ΚΕΔΔΥ βοηθά πολύ ένα παιδί. Δεν στιγματίζεται, αλλά αν υπάρχει "πρόβλημα" αντιμετωπίζεται. Και όσο πιο γρήγορα αντιμετωπιστούν τέτοια "πρόβληματα" τόσο καλύτερα. Η ίσια είπες ότι η μία χρονιά πέρασε έτσι. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν κάποια μαθησιακά κενά. Αν δεν γίνει παρέμβαση, πιθανότατα, αυτά τα μαθησιακά κενά θα αυξηθούν και θα οδηγηθεί το παιδί σε σχολική αποτυχία και σε ψυχολογικά βάτρη και αισθήματα αποτυχίας.

Τέλος, όντως, πρώτα πρέπει να να συννενοηθείτε με τον άντρα σου. Σε αυτά τα θέματα πρέπει να υπάρχει μια κοινή γραμμή και κοινή νατιμετώπιση προς το παιδί, το σχολέιο, το δάσκαλο και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

hunter
25-06-13, 09:54
Καλημέρα σε όλους!
Πρόσφατα(το Μάρτιο) διαγνώστηκε διαγνώστηκε & ο δικός μας πιτσιρικάς με μαθ.δυσκολίες από ιδ.κέντρο.Εκεί που διαβάζαμε,σταματούσε την μια εργασία & ξεκινούσε μια άλλη & να μην πολυλογώ έχει τα συμπτώματα περίπου με τα παραπάνω.Η συμπεριφορά ίναι λίγο περίεργη είναι υπερκινιτικός στο σχολείο τελειώνει πρώτος & ξεσηκώνει τους υπόλοιπους.Εκεί που είμαστε μια χαρά κάτι γίνεται & τα χαλάει όλα,αρχίζουμε τις γκρίνιες φωνές καβγάδες.Μετά από λίγο σταματάνε όλα.
Μας είπανε να πάμε στα ΚΕΔΥΥ,αλλά δυστυχώς δεν βγάζω άκρη,στην Παλλήνη δεν μας δέχονται γιατί είναι μέχρι β' δημοτικού & στο Κορωπί δεν μπορώ να βγάλω γραμμή με τίποτα.Μετά μου είπαν να απευθυνθούμε στο Παίδων Πεντέλης.Τελικά βρήκα ραντεβού για τον Ιούλιο με κάποια κυρία Νικολάου,προκιμμένου να διαγνωστεί επίσημα από δημόσιο φορέα & να προσκομμίσω το χαρτί στο σχολείο μήπως καταφέρουν & φέρουν δάσκαλο για παιδιά με μαθησιακές.

Γιάννης74
23-07-13, 22:18
Μόλις έγραψα εδώ: http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=129558
αναλυτικά την δική μας περίπτωση. Στον παίδων Πεντέλης πηγαίνουμε κι εμείς για τις ετήσιες γνωματεύσεις ώστε να καλύπτει το ταμείο όσο γίνεται τις συνεδρίες μας.
Απ' όσο γνωρίζω όμως έχει και στο Αγία Σοφία ένα πολύ καλό κέντρο.

Η διάσπαση προσοχής μπορεί να διαλύσει όλη την οικογένεια...Συμβουλευτείτε άμεσα κάποιον ειδικό και διαβάστε μερικά βιβλία...
Ερασιτεχνικές συμβουλές: Προσπαθήστε να επαινείτε όσα κάνει στα οποία είναι καλός (π.χ. ζωγραφίζει ωραία ή τραγουδάει κλπ)
Βάλτε όρια ή κανόνες δίνοντας ΜΟΝΟ θετικούς πόντους για την τήρησή τους. Αν δεν τηρούνται απλά δεν θα έχει "πόντους". Σε 3-4 πόντους, ένα δωράκι, Σε 10-15 πόντους ένα μεγάλο δωράκι κλπ
Τα όρια πρέπει να υπάρχουν διαρκώς! Ένα μεγάλο ρολόι πρέπει να υπάρχει στο δωμάτιο που μένει το παιδί. Να υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα!
Φωνές, απειλές, ξύλο κλπ επιδεινώνουν την κατάσταση ΡΑΓΔΑΙΑ!! (το έχω εφαρμόσει και ξέρω :oops:)
Θα μου πεις: "Ξέρεις πως γίνονται τα νεύρα σου όταν έχει παιδί με ΔΕΠΥ?" Ε! Ξέρω ντε...Αυτό λέω τόση ώρα...:)
Καλό κουράγιο!!!

Christina87
26-08-13, 16:35
Η διαταραχή που κανένας δε γνώριζε πριν από μόλις μερικές δεκαετίες, η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας ή ΔΕΠ-Υ, χαρακτηρίζεται από αδυναμία συγκέντρωσης, παρορμητικότητα, χαμηλά επίπεδα ανοχής στη ματαίωση και σε γενικές γραμμές, ακατάλληλη δραστηριότητα. Όλα τα παιδιά παρουσιάζουν κάποια στιγμή τα γνωρίσματα αυτά, όμως για τα παιδιά που έχουν διαγνωσθεί με ΔΕΠ-Υ, η συμπεριφορά αυτή είναι συνήθης και δυσκολεύει τη λειτουργικότητά τους στο σπίτι και το σχολείο.

Γενικά είναι δύσκολο να διακρίνουμε τα παιδιά που απλώς εμφανίζουν υψηλά επίπεδα δραστηριότητας από τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ. Οι πιο συνηθισμένες ενδείξεις της ΔΕΠ-Υ είναι:

Διαρκής δυσκολία στην ολοκλήρωση ενός έργου, στην εφαρμογή οδηγιών και στην οργάνωση του έργου.
Αδυναμία παρακολούθησης ενός τηλεοπτικού προγράμματος από την αρχή μέχρι το τέλος.
Συχνές διακοπές της ροής του λόγου τών άλλων ή αδιάκοπη ομιλία.
Τάση να αρχίζει κάτι αμέσως, χωρίς πρώτα να έχει ακούσει όλες τις οδηγίες.
Δυσκολία στο να περιμένει ή να κάθεται ακίνητο.
Νευρικότητα στις κινήσεις.


Επειδή δεν υπάρχει ένα απλό τεστ για την αναγνώριση της ΔΕΠ-Υ, δε γνωρίζουμε ακριβώς το ποσοστό των παιδιών που έχουν αυτή τη διαταραχή. Οι περισσότερες έρευνες υπολογίζουν ότι το ποσοστό των παιδιών κάτω των 18 μηνών με ΔΕΠ-Υ είναι περίπου 3%-7%. Μόνο ένας εκπαιδευμένος κλινικός μπορεί να προβεί σε ακριβή διάγνωση, αφού πρώτα αξιολογήσει το παιδί και πάρει συνεντεύξεις από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.

Η θεραπεία των παιδιών με ΔΕΠ-Υ έχει αποτελέσει αντικείμενο σημαντικών διχογνωμιών μεταξύ των ειδικών. Επειδή σχετικές έρευνες έχουν βρει ότι η χορήγηση φαρμακευτικών σκευασμάτων, όπως το Ritalin ή το Dexadrine (που περιέργως, είναι διεγερτικά), μπορεί να μειώσει το επίπεδο δραστηριότητας των υπερκινητικών παιδιών, πολλοί ιατροί συνταγογραφούν ελεύθερα τα σκευάσματα αυτά.

Αν και, σε πολλές περιπτώσεις, οι ουσίες αυτές είναι αποτελεσματικές, αυξάνοντας το εύρος προσοχής και τη συμμόρφωση των παιδιών, σε άλλες περιπτώσεις οι παρενέργειες (νευρικότητα, μειωμένη όρεξη, κατάθλιψη κ.τ.λ.) είναι σημαντικές και οι μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία των παιδιών δεν είναι ακόμη γνωστές. Είναι επίσης, αλήθεια ότι παρόλο που αυτά τα φαρμακευτικά σκευάσματα βελτιώνουν τη σχολική επίδοση βραχυπρόθεσμα, τα ευρήματα σχετικά με το αν υπάρχει μακροπρόθεσμη βελτίωση είναι ανάμεικτα. Μάλιστα, ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι έπειτα από μερικά χρόνια, τα παιδιά που πήραν φαρμακευτική αγωγή για τη θεραπεία της ΔΕΠ-Υ δεν εμφανίζουν καλύτερες σχολικές επιδόσεις από τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ που δεν έλαβαν καμία φαρμακευτική αγωγή. Παρ'όλα αυτά, οι φαρμακευτικές ουσίες συνταγογραφούνται με συχνότητα που συνεχώς αυξάνεται.

Εκτός από τη χορήγηση φαρμακευτικών ουσιών, μια διαφορετική προσέγγιση στη θεραπεία, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί εκπαιδεύονται σε τεχνικές βελτίωσης της συμπεριφοράς του παιδιού, με τη χρήση κυρίως της επιβράβευσης (όπως οι έπαινοι) για την επιθυμητή συμπεριφορά. Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να αυξήσουν τις δομημένες ομαδικές δραστηριότητες στην τάξη και να χρησιμοποιούν άλλες τεχνικές διαχείρισης της τάξης, για να βοηθήσουν το παιδί με ΔΕΠ-Υ, το οποίο συναντά σοβαρές δυσκολίες στη διεκπεραίωση έργων με ελλιπή δομή.

Τέλος, επειδή ορισμένες έρευνες έχουν δείξει συνάφεια ανάμεσα στη ΔΕΠ-Υ και στη διατροφή, κυρίως τη διατροφή υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά οξέα και προσθετικές ουσίες, μερικές φορές συνιστάται η αλλαγή στη διατροφή. Ωστόσο, οι διατροφικές θεραπείες δεν είναι επαρκείς από μόνες τους.