PDA

Επιστροφή στο Forum : Απο τοτε που σταματησα να φοβαμαι,αρχισα να ζω.......


angi
06-02-09, 12:20
Αυτο λεω καθε μερα στον εαυτο μου προσπαθοντας να αποβαλλω τους παραλογους φοβους μου.Πειτε μου αν υπαρχει καποια αλλη στην θεση μου και βοηθηστε με παρακαλω....
Μετα απο πολυ ταλαιπωρια μεχρι να μεινω εγκυος τον μπεμπουλι μου,φορτωμενη ορμονες,,επαθα κριση πανικου...
Χαλια,χαλια ομως...
Εμεινα φυσιολογικα τελικα εγκυος χωρις καμια απολυτως ιατρικη παρεμβαση 2 μηνες πριν προγραμματιστει εξωσωματικη (ο Θεος με λυπηθηκε).
Ολα καλα,τελεια...
Ελα ομως που συνεχισα να εχω πανικους οι οποιοι επικεντρωνονται σε θεματα υγειας.
Με ποναει το κεφαλι μου;Οτι χειροτερο μπορω να σκεφτω.
Εχω εδω και δυο ημερες μυικους πονους στην πλατη και στον θωρακα και φοβαμαι οτι θα παθω ανακοπη...(ειμαι 29 ετων)
Ο αντρας μου καθε χρονο τον χωνω και κανει γενικες εξετασεις (αιμα,ουρα,καρδιογραφημα,ακτινογραφια θωρακος).Στην τελευταια εξεταση ειχε χοληστερινη 207 με οριο το 200 και τον ψοφησα στην διαιτα.(ειναι 35 ετων)
Μην αναφερω τωρα με το παιδι...Τι εξανθημα ειναι αυτο;Μηπως το τσιμπισε κατι;
Οταν καποιος μου αναφερει οτι δεν ειναι καλα,σφραγιζει το σαγονι μου και με πιανει κρυος ιδρωτας...
Ειμαι παραλογη,δεν μπορω να το ελεγξω αν και το κανω κατα καιρους.Πως μπορω να πεισω τον εαυτο μου οτι ειμαστε πολυ νεοι και εχουμε ολοι την ζωη μπροστα μας...Τωρα γεννηθηκε και το μωρακι μου που το λαχταρησαμε..Συγνωμμη για το μεγαλο ποστ...Μπορειτε να με συμβουλεψετε;

elias-christina
06-02-09, 12:49
Αυτο που εχω να σε συμβουλεψω ειναι αυτο που γραφεις στον τιτλο του θεματος σου! :wink:

Ξερω ατομο που παθαινε κρισεις πανικου, καναμε τα παντα...
τελικα μια ηταν η λυση, το εβγαλε απο το μυαλο του...
Δεν υπαρχει κατι αλλο να σου πω.
Εν τω μεταξυ σου μιλαει καποια η οποια δεν περασε κ λιγα στην ζωη της,
θανατους, σοβαρους τραυματισμους, ψυχολογικα προβληματα...
κ ολα αυτα στο πολυ πολυ κοντινο περιβαλλον!

Δυστυχως αν μας σφηνωθει μια ιδεα ειναι δυσκολο να την αποβαλουμε.
Κι εγω τρομοκρατουμε με διαφορα αλλα τουλαχιστον δεν τα κραταω...

Νομιζω αυτη ειναι η λυση, να μην εμπαιδωνεις την κατασταση.

Γλύκα
06-02-09, 13:00
κι εγώ τα έχω πάθει όλα αυτά.Και κρίσεις πανικού-με έχουν πάει στο νοσοκομείο σηκωτή με τα χέρια και τα πόδια άκαμπτα- και άγχος τρομερό-να μην μπορώ να φάω σωστά από το άγχος μου για μήνες και να έχω χάσει έως και 10 κιλά, και μιλάμε για άνθρωπο 50 κιλά!-και με διαρκή αγωνία για τον πυρετό του μικρού-είχε σίγουρα κάτι ανίατο- και τα σπυράκια της μικρής-σ'ιγουρα κάποια μόλυνση που κάπου είχα διαβάσει-

Αν μου πεις πώς τα ξεπέρασα αυτά δεν ξέρω θα σου πω..
Πάντως προσπαθούσα πολύ..πάλευα με τον εαυτό μου, διάβαζα βιβλία, όπως το "Μυστικό" και άλλα παρεμφερή και για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα έκανα ομοιοπαθητική για να δυναμώσω τον εαυτό μου.
Αυτό που στο τέλος κατάλαβα είναι ότι δεν είναι δυνατόν να μην έχω άγχος, αυτό που είναι σημαντικό είναι να μάθω να το διαχειρίζομαι..

Αφού κάποιες φορές, όπως λες, το καταφέρνεις η λύση είναι κοντά..
Μην αφήνεις τον καιρό να περνάει με άγχη και αγωνίες
ΦΙΛΙΑ...σε νιώθω...

angi
06-02-09, 13:09
Ειστε πολυ γλυκες και πραγματικα με συγκινειτε...
Κλαιω γιατι δεν νιωθω οτι ειμαι τρελη...
Υπαρχει τροπος να το διαχειριστει κανεις το αγχος;Ο καθενας μπορει με τον τροπο του;

Γλύκα
06-02-09, 13:39
Ναι μόνη σου θα βρεις τον τρόπο....κατά την ταπεινή μου γνώμη. όταν μπορείς και ξεπερνάς κάποιες φοβίες σου, όπως ανέφερες, πώς τα καταφέρνεις;
Εγώ ας πούμε είχα άγχος π.χ. για κάτι που θα γινόταν σε τρεις μέρες.έλεγα λοιπόν στον εαυτό μου δε θα αγχωθώ από τώρα, μπορεί να γίνει κάτι και να ανατρέψει τα πάντα, θα αγχωθώ την ίδια μέρα...Δε θα το πιστέψεις αλλά σιγά σιγά έπιασε.Αν επίσης φοβόμουν για μια αρρώστια-σοβαρή πάντα ήταν αυτή-έδινα χρονικό περιθώριο στον ευατό μου κι έλεγα "αν μέχρι αύριο δω κάποια εξέλιξη θα πάω στο γιατρό ή θα ανησυχήσω.." 'η έχω πει και το τελείως χαζό "ε! αν ήταν κάτι σοβαρό θα έπεφτα κάτω ή θα αισθανόμουν κουρασμένη ή το παιδί μου θα ήταν κακόκεφο". Σε πληροφορώ ότι ό,τι είχα εγώ ή τα παιδιά ή ο άντρας μου περνούσε...
Δεν ξέρω αν μπορείς να καταλάβεις τι σου λέω, πάντως σιγά σιγά άρχισα να αλλάζω τον τρόπο σκέψης μου απλά φιλοσοφώντας το...
Ότι θέλεις στη διάθεσή σου...

angi
06-02-09, 15:05
Αυτο που με κανει και το αφηνω λιγο πισω μου και το ξεχνω για λιγο καιρο
ειναι η εξαντληση που νιωθω οταν τα σκεφτομαι ξανα και ξανα...
Δηλαδη:
Ε!Αμα πια!Αν ειναι να πεθανω ας πεθανω (οταν προκειται για μενα ,για το τομαρι μου..)
Οταν αφορα αλλους το μονο που με κανει και νιωθω ανακουφιση ειναι η προσευχη...με λυτρωνει.Νιωθω μετα απο σειρα σκεψεων οτι ολα ηρθαν βολικα επειδη καποιος εβαλε το χερι του και οτι αποκλειεται να ευλογηθηκα με ενα παιδι μετα απο τοσο κοπο,για να μην ειμαστε στο τελος καλα για να το καμαρωσουμε οπως επιθυμουμε.
Αυτο που ειπες γλυκα μου ειναι μεγαλη αληθεια.Πως οταν λες:Θα περασει μωρε...οντως περναει!
Εμεις τα διογκωνουμε και δινουμε μεγαλη σημασια,το ξερω..
Αγνωστο πραγμα ο εγκεφαλος και πως με αυθυποβολη μπορουμε να θεραπευσουμε σχεδον τα παντα στο σωμα μας..

Diana Dee
06-02-09, 15:22
Δυστυχως τις φοβιες που περιγραφεις τις ειχα κι εγω οταν πριν απο 4 χρονια χασαμε τον μπαμπα μου μεσα σε 1 μηνα απο καρκινο. Δεν μπορουσα να πιστεψω πως καποιος που εδειχνε τοσο καλα και ηταν τοσο ζωντανος ανθρωπος ξαφνικα εφυγε απο τη ζωη τοσο γρηγορα. Σκεφτομουν οτι θα μπορουσε να συμβει σε οποιονδηποτε ανα πασα στιγμη. Και τοτε αρχισαν τα ψυχοσωματικα μου!
Την μια μερα γεμισα μελανιες στα ποδια, δεν εφευγαν, εκανα ενα σωρο εξετασεις, τιποτα!(εχω καρκινο ελεγα εγω..). Την αλλη μερα, μουδιασμα στο αριστερο μου χερι και σφιξιμο στην καρδια,παλι εξετασεις, ολα καλα (παω για ανακοπη σκεφτομουν εγω...). Ο αντρας μου ειχε ημικρανιες-κληρονιμικο απο την μανα του-φοβομουν οτι θα παθει εγκεφαλικο. Η μαμα μου ειχε πονους στην λεκανη απο αρθριτικα, σκληρυνση κατα πλακας σκεφτομουν εγω....Να φανταστεις ο παθολογος ειχε βαρεθει να με βλεπει, μεσα με 4-5 μηνες πρεπει να πηγα 15 φορες... Πεπεισμενη οτι κατι εχω και μου το κρυβουν την τελευταια φορα που πηγαμε στον παθολογο με την μαμα μου, καθως περιμεναμε εξω,εβαλα τα κλαματα και της λεω "πεστο μου, θα το αντεξω αφου το βλεπω,κατι εχω!!!" .Τρελλαθηκε η μανα μου!! Ομαδικη ψυχαναλυση θελαμε!!! Μπαινουμε μεσα και μου βαζει τις φωνες ο παθολογος και μου ειπε λιγο πολυ να προσπαθησω να μην σκεφτομαι αρνητικα, να μην αγχωνομαι και γενικα να χαλαρωσω...
Ευτυχως δεν χρειαστηκε να παω σε ψυχολογο, το μονο που εκανα ηταν να αγορασω 2 βιβλια και να τα διαβασω και απο τοτε ειμαι η προσωποποιηση της θετικης ενεργειας!!(οπως ημουν και πριν δηλαδη...)
Δεν ξερω αν θα μπορουσε να σε βοηθησει κατι τετοιο(μπορει να ηταν τυχαιο και με μενα). Αλλα θα σου πω ποια ειναι anyway, το ενα ειναι το "The power of the mind" του Uri Geller και το αλλο ειναι "Ο πολεμιστης του φωτος" του Paolo Coelho. Διαβαζοντας το πρωτο βιβλιο καταλαβα οτι τελικα ολα ειναι στο μυαλο μας και η δυναμη που κρυβουμε μεσα μας ειναι τεραστια! Αν μπορεσεις να κοντρολαρεις τις σκεψεις σου και να σκεφτεσαι μονο θετικα θα δεις οτι ολα θα σου πηγαινουν καλα και το σπουδαιοτερο, θα απολαμβανεις τις χαρες τις ζωης, χωρις κατι να σε "κρατα" πισω. Περιττο να σου πω οτι εχω να αρρωστησω απο τοτε και μιλαμε για το οτιδηποτε,ουτε δεκατα!...Και δοξα το Θεο, μου πηγαινουν ολα καλα! Φτου φτου!! Και ουτε κατα την διαρκεια της εγκυμοσυνης αγχωθηκα, ολα καλα μου πηγαν! Ουτε με το παιδι αγχωνομαι,νιωθω λες και εχω μεγαλωσει αλλα 5! και ευτυχως ειναι πολυ ηρεμο και καλο μωρο! Φτου φτου παλι!!! :D
Αυτα...Think positive και μην αγχωνεσαι για τιποτα!! Και να αγχωθεις, τι θα αλλαξει?? :D

angi
06-02-09, 15:47
Diana Dee

εχεις απολυτο δικιο.Το αναγνωριζω οτι απο την στιγμη που ειμαστε αισιοδοξοι,δεν μας πιανει τιποτα...ουτε κρυολογημα που λεει ο λογος.
Οσο μιζεριαζουμε,τοσο κατι μας ποναει.
Θα προσπαθησω να βρω και να προμηθευτω τα βιβλια που μου ανεφερες.

Λεγοντας την φραση "παντα κατι σε κραταει πισω" ανακουφιζομαι γιατι ειναι πολυ χαρακτηριστικη για εμας που το βιωνουμε.
Ευχαριστω και παλι που με νιωθετε τοσο.

antigoni84
06-02-09, 16:05
Πλεον εχω καταλήξει πως οταν σκέφτεσαι την ευτυχία,ΕΡΧΕΤΑΙ!Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα μου γίναμε στο σπίτι τρελλοί,φοβομασταν το παραμικρό,σε βαθμό υστερίας.Εγω προσωπικά δεν εκανα τίποτα,σπιτι-δουλειά ημουν,φοβομουν να βγω βράδυ,μην τρακάρουμε,να παω στη θάλασσα μην πνιγώ και ούτω καθεξής,ασε τις αρρώστιες!Ενα βραδυ ακουσα μια φραση σ ένα σηριαλ,στο παραπεντε,που έλεγε η μια γιαγιά στο Καπουτζίδη οτι για τη ζωή μας επιλέγουμε,οχι για το θάνατο,αυτό το αποφασίζει Άλλος,εμεις εχουμε υποχρέωση να κάνουμε τη ζωή μας οσο πιο όμορφη και δημιουργική γίνεται!Αυτό ηταν το νόημα δηλαδη γιατί δεν το θυμάμαι ακριβώς.Και το κλίκ έγινε,οχι οτι εφυγαν οι κακές σκέψεις τελείως,αλλά το παλεύω συνέχεια και που θα πάει θα τα καταφέρουμε :wink: Θετική σκέψη λοιπόν.Τα καλύτερα έρχονται ..........

Afroditi D
06-02-09, 16:50
angi απο την στιγμή που γινόμαστε γονείς πιστευω πως οι αγωνιές και οι φόβοι μας αυξάνονται με γρήγορους κιόλας ρυθμούς.
Φοβίες για έμάς , φοβίες για τα παιδιά μας...
είμαι πολύ υπερ της πρόληψης και ενημερωσης αλλά όχι της "υποχονδρίας" γιατι αυτό μας "αρρωσταίνει" ...

και συμφωνώ με την Αντιγόνη .....

οταν σκέφτεσαι την ευτυχία,ΕΡΧΕΤΑΙ!

Ο καθένας μας λειτουργεί σαν μαγνήτης.Τραβά προς το μέρος του καταστάσεις και γεγονότα ανάλογα με αυτό που σκέφτεται,φαντάζεται,συζητά ή αναζητά... οι θετικές σκέψεις ελκύουν θετικά γεγονότα και το αντίστροφο... άρα μόνοι μας γράφουμε το σενάριο της ζωής μας , επιλέγουμε τους ρόλους και τους πρωταγωνιστές και φυσικά ανάλογα σκηνοθετούμε την δράση ...

ευχομαι πάντα εσύ και οι υπόλοιποι "πρωταγωνιστές" της ζωής σου, να είστε υγιείς και ευτυχισμένοι! :D

mama tou kostantinoulh
06-02-09, 17:15
Άντζυ νομίζω ότι όλα όσα σκέφτεσαι ειναι αποτέλεσμα της τραυματικής εμπειρίας που πέρασες με τη σύλληψη του παιδιού σου. Και σου φαίνεται τόσο θετικό αυτό που έγινε που λες "Δεν είναι δυνατον να συμβαίνει σε μένα...Μου κάνουν πλάκα...Κάπως πρέπει να το πληρώσω αυτό το τόσο καλό που μου συνεβει...Μάλλον κάπως θα μου το πάρουν πίσω..."Πιστεύω ότι όσο περνα ο καιρος και απομακρύνεσαι από την εμπειρία αυτή και ότι άλλο έχεις περάσει που δεν μπορώ να ξέρω θα νιωθεις όλο και καλύτερα βλέποντας ότι η ζωή δεν έχει σκοπό να σου στερήσει όσα σου χάρισε. Συμβουλή: Προσπάθησε να μην διαβάζεις όλα τα ιατρικά που πεφτουν στα χέρια σου..Εμεις οι γυναίκες είμαστε αρκετά υποχόνδριες (μου συμβαίνει και μένα και συχνά είμαι κινητή ιατρική εγκυκλοπαίδεια- ο άντρας μου με ρωτάει που τα ξέρω όλα αυτά?) ειδικά όταν γινόμαστε μάνες. Απλά προσπάθησε να απεχεις για λίγο μέχρι να συνέλθεις ψυχολογικα και να μην ερμηνευεις κάθε σημάδια σα μια σπανια ασθένεια. ότι σκεφτομαστε είμαστε άλλωστε....

http://ticker.7910.org/an1cCyH0g411210Nzc3NzlkaHwzNTIxNDQ1YmphZHxUTyBGQUZPVVRBS0kgTU9VIEVJTkFJ.gif (http://ticker.7910.org/eng)

nnm004
06-02-09, 17:23
Κορτισι μου θα σου μιλησω για μενα , εγω ειμαι αρρωτοφοβικια εκτος απο αγοροφοβικια . Εχω εμμονη οτι εχω την καρδια μου εδω και πολλα χρονια , οτι και να γινει οτιθ και να μου συμβει αυτο φοβαμαι , εχω κανει απειρες εξετασεις , ατελειωτα καρδιογραφηματα και παντα το φοβαμαι δεν περναει με τιποτα . Απλως πειθω καποιες φορες τον εαυτο μου να μην ασχολουμε . Κριση πανικου , εχω παθει στο παρελθον 3-4 απο αυτες , βοηθαει πολυ η ψυχοθεραπεια που κανω αλλα κυριως προσπαθω να πειθω τον εαυτο μου οτι ολα ειναι οκ .

angi
08-02-09, 00:04
Γιατι εμεις οι γυναικες να ειμαστε μια ορμονη απο την κορυφη ως τα νυχια;Περιμενουμε περιοδο,φουσκωνουν τα συναισθηματα.Εχουμε οωρηξια γινομαστε ευερεθιστες...Αμα κατσει και ενα γεγονος εκτακτο...ο ελεγχος παει περιπατο...
Εχετε δικιο σε ΟΛΑ.Σε ολα ομως...
Βλεπω γυρω μου τον κοσμο,ζευγαρια καποιας ηλικιας που αποκτουν παιδια και κανουν χιλια ονειρα και πραγματικα τους καμαρωνω:
-Κοιτα,σκεφτομαι,ποσο αισιοδοξοι ειναι για το μελλον κι ας κατορθωσαν να κανουν παιδι μετα τα 40 - 45.Ολη η ζωη μπροστα τους..
Ειμαι χαζη..πολυ χαζη..Και το λεω στον εαυτο μου συνεχως μεχρι να το εμπεδωσω.
Αυτο που με ειχε βοηθησει παλιοτερα ηταν η αυθυποβολη..
Ειμαι καλα,ειμαστε ολοι καλα,εχουμε τον Θεο που μας προστατευει και ειναι παντα διπλα μας..Και πιανει!!Φευγει!
Οντως οταν την σκεφτεσαι την ευτυχια,ερχεται.
Οταν μιζεριαζεις...ολο και κατι σε ποναει..

Aggeloudia
08-02-09, 08:00
Συμφωνώ με ΟΛΕΣ τις συνφορουμίτισες που εγραψαν πιο πάνω...

Ακόμα ακόμα αλλαξε και παρεες...Ενα διάστημα συνειδητοποιησα πως εκανε παρέα με μια κοπέλα η οποία με "εριχνε" αφάνταστα...Της επέτρεπα - εν αγνοια μου - να μου διοχετευσει ΟΛΟ της το αγχος και τις εννοιες...
Ξουτ!!!!!!!!!!

...Οταν σου πονάει το δοντι...που πάς...στον οδοντίατρο...Σωστά!!!!!
...Οταν σου πονάει το πόδι...που πάς...Στον ορθοπαιδικό...Σωστά!!!!!!!

Οταν σου πονάει η ψυχή και ειναι κουβάρι που πάς...Στον ψυχολόγο...
Γιατί τον φοβόμαστε τον ερμο;;;;Μπορει να βοηθησει και αυτός και δεν λέω ΨΥΧΙΑΤΡΟ αλλά ΨΥΧΟΛΟΓΟ...
Αν δεν νιώθεις καλά, δεν το λεα πουθενά...Δεν παιρνεις χάπια...δεν μπορει ο ψυχολόγος να γράψει ετσι κι αλλιώς, συζητάς ,μιλάς, και σε βοηθάει να βρεις ΜΟΝΗ ΣΟΥ την άκρη.

Τρελλή δεν εισαι...Ολοι μας λίγο πολύ τα εχουμε περάσει η τα περνάμε...η ακόμη ακόμη θα τα περάσουμε...Μην ανησυχεις...Αν εχεις στο μυαλό σου θετικες σκέψεις δεν θα βρουν τοπο οι αρνητικές να μπουν και να χωρεσουν...Ολα θελουν χρόνο...Δωστον

IOKASTH
08-02-09, 10:58
angi απο την στιγμή που γινόμαστε γονείς πιστευω πως οι αγωνιές και οι φόβοι μας αυξάνονται με γρήγορους κιόλας ρυθμούς.
Φοβίες για έμάς , φοβίες για τα παιδιά μας...
είμαι πολύ υπερ της πρόληψης και ενημερωσης αλλά όχι της "υποχονδρίας" γιατι αυτό μας "αρρωσταίνει" ...

και συμφωνώ με την Αντιγόνη .....

οταν σκέφτεσαι την ευτυχία,ΕΡΧΕΤΑΙ!

Ο καθένας μας λειτουργεί σαν μαγνήτης.Τραβά προς το μέρος του καταστάσεις και γεγονότα ανάλογα με αυτό που σκέφτεται,φαντάζεται,συζητά ή αναζητά... οι θετικές σκέψεις ελκύουν θετικά γεγονότα και το αντίστροφο... άρα μόνοι μας γράφουμε το σενάριο της ζωής μας , επιλέγουμε τους ρόλους και τους πρωταγωνιστές και φυσικά ανάλογα σκηνοθετούμε την δράση ...

ευχομαι πάντα εσύ και οι υπόλοιποι "πρωταγωνιστές" της ζωής σου, να είστε υγιείς και ευτυχισμένοι! :D



SUMFWNW APOLUTA!

angi
08-02-09, 21:34
Οταν επαθα την κριση πανικου,ειχα αποφασισει να παω σε εναν ομοιοπαθητικο ψυχολογο που ηξερα και ηταν καλος.Μετα ομως ηρθε η εγκυμοσυνη και μου περασαν ΟΛΑ :lol: :lol: :lol: .Ευτυχια απιστευτη.
Τωρα το σκεφτομαι να παω εαν δω οτι δεν την παλευω με τιποτα.
Αυτο που με ειχε βοηθησει ομως βρε κοριτσια τοτε και το συστηνω ανεπιφυλακτα ηταν τα ομοιοπαθητικα ανθοιαματα Βach που ειναι καθαρα μια μικρη συναισθηματικη βοηθεια.Ειχε γινει μαλιστα λογος για αυτα καποτε σε καποιο τοπικ του φορουμ μας.
Αυτο που εχω παρατηρησει σε μενα ειναι οτι με τρωει το μεσα.
Δηλαδη:Ειμαι ολη μερα στο σπιτι με το παιδι και οτι κανω αφορα το παιδι.
Ειμαι αισθητικος αλλα τωρα με την οικονομικη κριση,που λεφτα ο κοσμος για περιποιηση.Χωρια το οτι σταματησα εγω τα ραντεβου μου οταν εμεινα εγκυος γιατι φοβομουν την κουραση.
Εχω πλακωθει λοιπον στο μαγειρεμα και την ζαχαροπλαστικη.Ειναι το μονο που με κανει να νιωθω δημιουργικη και ανεβασμενη χωρις να σκεφτομαι χαζομαρες.
Καμια αλλη ιδεα για δημιουργικη απασχοληση στο σπιτι;
Γιατι καλο το μαγειρεμα αλλα μην φτασουμε και 200 κιλα!!!!!

gglb2
08-02-09, 22:15
Ολες νομιζω εχουμε τις φοβιες μας .Εγω εχω πολλες φοβιες με την υγεια των παιδιων μου εχω βεβαια περασει απο διαφορες καταστασεις ειχα ομως απο μικρη τρομο για την γενικη αναισθησιαμφαντασου οτι στα18 με περιμενα ο γιατρος για αφαιρεση αμυγδαλων και ακομη περιμενει δεν πηγα ποτε. Ελα ομως που χρειαστηκε να κανω δυο γυναικολογικες επεμβασεις. Οταν μου ειπε ο γυναικολογος πως εχω πολυποδα και ινομυωματα λιποθυμησα και οταν συνηλθα του ειπα να μου κανει επισκληρειδιο κατι που αρνηθηκε.Εκτος αυτου εχω προπτωση μητροειδος δηλαδη φυσημα στην καρδια.Στο χειρουργειο ειχα 180 παλμους και ετρεμα.Ηταν διπλα μια γυναικα για αποξεση και την εκανα χαλια την κακομοιρα,η οποια ειχε κανει πολλες φορες ολικη ναρκωση και δεν φοβοταν.Εμενα η επεμβαση κρατησε πανω απο μια ωρα ξυπνησα μια χαρα ενω η φουκαριαρα ειχε επηρεαστει απο μενα και 10 λεπτα ναρκωση ειδε και επαθε να συνελθει.Μετα τρια χρονια εκανα δευτερη επεμβαση και πριν με βαλουν στο χειρουργικο κρεββατι τους ελεγα οτι λυποθημω.Μετα νρεπομουν γιατι μαζι μου ειχαν ελθει δυο φιλες μου αφου πηραν αδεια απο την δουλεια τους.Προσπαθω και εγω οχι οτι τα καταφερνω αλλα σιγοθρα ολα ειναι στο μυαλο μας.Πιστευω πως η μητερα μου ευθυνεται κατα πολυ γιατι παντα εφερνε την καταστροφη και δημιουργουσε σε ολους αγχος και γενικα πιστευω οτι οι φοβιες προερχονται απα τα βιωματα μας. Προσπαθω για το καλυτερο των παιδιων μου αλλα εχω κανει λαθη ο φοβος σου χαλαει την ποιοτητα ζωης και οταν το καταλαβεις εχεις φτασει σχεδον 50 χρονων οπως εγω.

angi
08-02-09, 22:42
...ο φοβος σου χαλαει την ποιοτητα ζωης και οταν το καταλαβεις εχεις φτασει σχεδον 50 χρονων οπως εγω.

Μεγαλη κουβεντα αυτη...τεραστια.Και θα την κρατησω μεσα μου.Ευχαριστω πολυ.

joe
03-03-09, 01:55
Κοριτσια μολις τωρα ειδα οτι υπαρχει αυτο το topic εδω.Το επαναφερω λοιπον,αν και λιγο ξεχασμενο,για να σας πω οτι ειμαι στα ορια μου,δεν αντεχω αλλο να φοβαμαι.Περναω τρελλο ζορι.Εδω και αρκετους μηνες με εχει πιασει φοβια μην παθει η μικρη μου κατι,μια φοβια που κορυφωθηκε πριν δυο εβδομαδες που ειδα ενα πολυ κακο ονειρο.Εχω γραψει γι΄αυτο σε αλλη ενοτητα.Απο εκεινη την ημερα βλεπω συνεχεια απαισια ονειρα παντα με πρωταγωνιστρια τη μικρη μου,σας μιλαω για μακαβρια πραγματα,και οπως ειναι φυσικο την αλλη μερα ξυπναω χαλια ή πετιεμαι στον υπνο μου.Τσακωνομαι συνεχεια με τους δικους μου,βριζω τη μανα μου που εχει γινει πατινι για χαρη μου και με πιανουν κλαμματα στα καλα καθουμενα.Αγορασα σπιτι πριν δυο μηνες και πριν καλα καλα μετακομισοω (γιατι ειναι ακομη υπο κατασκευη και δεν εχω μπει μεσα) μου μπηκαν ιδεες να το πουλησω γιατι ειναι στον 5ο οροφο και φοβαμαι για το παιδι.Επιπλεον επειδη τοσο τη μερα που γυριζαμε απο το μαιευτηριο οσο και τη μερα που υπεγραφα τα συμβολαια για το σπιτι ειδα στο δρομο ενα αμαξι καταλαβαινετε τι ειδους,μου εχουν μπει φοβερες ιδεες στο μυαλο που με κανουν να υποφερω τοσο πολυ που δεν αντεχω αλλο.Κυριολεκτικα σκεφτομαι να ζητησω βοηθεια απο ειδικο,τρεμω μηπως ολα αυτα,οι φοβιες μου δηλαδη,ειναι οιωνοι ή ενστικτο της μανας,τρεμω μη συμβει κατι στη μικρη μου.Κυριως φοβαμαι για ατυχηματα,ειναι φορες που την κοιταζω και βαζω τα κλαμματα,με πιανει πανικος,δεν ειναι δυνατον να ζω ετσι,δε γινεται.Ειδικα απο τη μερα που ειδα εκεινο το ονειρο εχω γινει ανω-κατω.Πειτε μου οτι ειναι κατι παροδικο κοριτσια,πειτε μου οτι το περνανε κι αλλες μαμαδες.Πειτε μου κατι,δεν αντεχω αλλο.

elenasteraki
03-03-09, 11:42
Joe καλημέρα, επειδή τις προάλλες διάβασα το όνειρο που είδες και είναι όντως μακάβριο, σκεφτόμουν ότι καμιά φορά το μυαλό μας παίζει περίεργα παιχνίδια. Πιστεύω και εγώ ότι το υπερβολικό σου άγχος για το παιδί σε κάνει να βλέπεις όλα αυτά τα άσχημα όνειρα. Επειδή και εγώ έχω και είχα διάφορες φοβίες οι οποίες τώρα με το παιδί έχουν μεγενθυνθεί έχω παρατηρήσει ότι αν μου κολήσει κάτι στο μυαλό αρχίζω και παραλογίζομαι. Για παράδειγμα μπορεί να λείπω από το σπίτι και ο άντρας να πρέπει να ταϊσει το παιδί αρχίζω και σκέφτομαι άραγε θα κόψει μικρά κομματάκια το φαγητό ή θα πνιγεί και ναι θα πνιγεί και βασανίζομαι και αρχίζω τα τηλέφωνα, όταν θα τον κάνει μπάνιο θα προσέξει να μη γλυστρίσει στη μπανιέρα, θα προσέξει να μη του ρίξει νερό στα μάτια (επειδή δεν πολυσυμπαθεί το νερό στο κεφάλι) κ.ο.κ Επίσης όταν ακούω κάτι άσχημο για κάποιο παιδάκι δημιουργώ στο μυαλό μου, χωρίς να το θέλω μέσα σε δευτερόλεπτα, μια ιστορία όπου όλα τα φριχτά πράγματα συμβαίνουν στο παιδί μου....και μετά σκέφτομαι ότι αν συνεχίσω να σκέφτομαι έτσι προκαλώ την τύχη μου και καταλαβαίνεις ότι παγιδεύομαι μέσα σε αυτο. Άλλο παράδειγμα δεν ταξιδεύω ποτέ στην Αθηνών-Πατρών με το παιδί γιατί τρέμω ότι θα συμβεί κάτι φοβερό καθώς τον θεωρώ απαίσιο δρόμο, τη μια και μοναδική φορά που πήγα με τον μικρό αποφάσισα ότι δεν θα ξαναπάω. Επίσης για τον ίδιο λόγο αποφεύγω να πηγαίνω διακοπές σε τριήμερα , Χριστούγεννα, Πάσχα...Αυτή την τάση την είχα πάντα αλλά τώρα παράγινε....Όμως προσπαθώ να το αντιμετωπίσω ως εξής: μόλις αρχίζω να κάνω τέτοιες σκέψεις λέω στον ευατό μου σταμάτα και προσπαθώ να σκεφτώ κάτι άλλο, ή ασχολούμαι με κάτι άλλο. Κάποιες φορές πετυχαίνει κάποιες όχι. Δεν ξέρω τι να πω αν πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσει θα σου έλεγα γιατί όχι να το συζητήσεις με κάποιον ειδικό. Εγώ έχω καταλήξει μαζί με μια φίλη μου που παιδεύται χειρότερα από εμένα ότι φταίει το ότι οι γονείς μας ήταν υπερπροστατευτικοί και έχουμε όλες αυτές τις φοβίες και πρέπει εμείς να χαλιναγωγίσουμε την κατάσταση για να μη μεταδώσουμε τα ίδια στα παιδιά μας...

antigoni84
03-03-09, 11:52
Τελικα δεν είμαι μόνη μου σαυτό το κόσμο!Όλοι εχουμε φοβίες,το θέμα είναι να τις διαχειριζόμαστε έτσι ώστε να μη χανουμε πολύτιμο χρόνο απ τη ζωή μας,εγω ποτέ δεν εκανα τίποτα σαν έφηβη εξαιτίας των φόβων που είχαν οι δικοί μου,ειναι τραγικό λάθος αυτό που κάνουν οι γονείς,μετά το βιώνεις χειρότερα,γιατί κάποια στιγμή θα βγεις αναγκαστικά στη ζωή και θα είσαι απροετοίμαστος

antigoni84
03-03-09, 11:52
Τελικα δεν είμαι μόνη μου σαυτό το κόσμο!Όλοι εχουμε φοβίες,το θέμα είναι να τις διαχειριζόμαστε έτσι ώστε να μη χανουμε πολύτιμο χρόνο απ τη ζωή μας,εγω ποτέ δεν εκανα τίποτα σαν έφηβη εξαιτίας των φόβων που είχαν οι δικοί μου,ειναι τραγικό λάθος αυτό που κάνουν οι γονείς,μετά το βιώνεις χειρότερα,γιατί κάποια στιγμή θα βγεις αναγκαστικά στη ζωή και θα είσαι απροετοίμαστος

joe
03-03-09, 19:53
Κοριτσια μου το ξερω οτι καθε μανουλα γινεται υπερπροστατευτικη και αγχωδης οταν προκειται για το παιδι της.Σ' εμενα ομως ολα αυτα εχουν ξεπερασει πια τα ορια.Το πρωι την κατεβασε ο αντρας μου στον πεζοδρομο μπροστα απο το σπιτι μας για να ταισουνε κατι γατες και απ΄ο,τι μου ειπε μετα στο τηλεφωνο τους πλησιασε καποια στιγμη μια κυρια με μαυρα ρουχα,μαυρο μαλλι και μαυρα γυαλια ηλιου και ελεγε "φτου φτου,τι ωραιο μωρο,καλοτυχο να ειναι" και τετοια.Περιττο να σας πω οτι επαθα μια μικρη παρακρουση,επειδη η κυρια φορουσε μαυρα και μηπως αυτο ειναι ενα κακο σημαδι? Το "θετικο" ειναι πως ενα κομματι του εαυτου μου καταλαβαινει οτι αυτα ειναι υπερβολικα,ενα αλλο κομματι ομως βλεπει παντου σημαδια και οιωνους-κι αυτο δεν αντεχεται.Θα ζητησω βοηθεια,το αποφασισα.

Athena
03-03-09, 19:59
Τελικα δεν είμαι μόνη μου σαυτό το κόσμο!Όλοι εχουμε φοβίες,το θέμα είναι να τις διαχειριζόμαστε έτσι ώστε να μη χανουμε πολύτιμο χρόνο απ τη ζωή μας,εγω ποτέ δεν εκανα τίποτα σαν έφηβη εξαιτίας των φόβων που είχαν οι δικοί μου,ειναι τραγικό λάθος αυτό που κάνουν οι γονείς,μετά το βιώνεις χειρότερα,γιατί κάποια στιγμή θα βγεις αναγκαστικά στη ζωή και θα είσαι απροετοίμαστοςΑυτο ακριβως,ολοι εχουμε φοβιες,αγωνιες αυτο που δεν πρεπει να συμβαινει ειναι να μας ακινητοποιουν,να πορευομαστε μαζι τους και να τους αποδεχομαστε ως κομματι του εαυτου μας.Οσο μας τρομαζουν τοσο μπροστα μας θα ειναι παντα.Αν τους αποδεχτουμε θα ησυχασουν.Απο την αλλη οι φοβοι ειναι εδω για να μας προστατευουν κιολας.Μονο η αποδοχη βοηθαει.

mariantinos
11-03-09, 21:22
ΓIA ΦΟΒΊΕΣ , ΚΡΊΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΎ KAI ΑΓΧΏΔΕΙΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΈΣ MHN KANETE TO ΛAΘOΣ NA ΠATE NOΣOKOMEIO!EXOYN THN ΕΎΚΟΛΗ ΛYΣH.TA ΑΓΧΏΛΎTIΚΑ.ΠEPAΣA KI EΓΩ ΠOΛΛA.Ο MΠAMΠAΣ MOY ΠΈΘΑΝΕ AΠO KAPΔIA ΞAΦNIKA.AΠO TOTE(EINAI MIA AΠ TIΣ ΛIΓEΣ ΦΟΒΊΕΣ ΠOY AKOMA EXΩ)ΦOBAMAI OTI ΘA XAΣΩ ETΣI ΞAΦNIKA Κ AΛΛA ΑΓΑΠΗΜΈΝΑ MOY ATOMA.ME ENA ΠΟΝΟΚΈΦΑΛΟ TOYΣ ME ΠIANEI ΠΑΝΙΚΌΣ.EIXA ΠAΘEI OMΩΣ Κ ΠOΛΛA AΛΛA Κ ME ΒΟΉΘΗΣΕ MONO Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΉ!OTAN APXIΣAN OI ΚΡΊΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΎ ΈΠΕΦΤΕ Η ΠIEΣH MOY 6 KAI 4.ΜΟΎΔΙΑΖΑ OΛOKΛHPH,ME ΈΠΙΑΝΕ ΤΑΧΥΚΑΡΔΊΑ Κ ΔEN MΠOPOYΣA NA ΑΝΑΠΝΕΥΣΩ.TA BPAΔIA ΞΥΠΝΟΎΣΑ ME KOMMENH THN ANAΣA.ME EΠIAΣE Κ ΡΊΓΟΣ ΑΡΚΕΤΈΣ ΦOPEΣ.ΝΤΡΕΠΌΜΟΥΝ ΠIA NA ΠΗΓΑΊΝΩ NOΣOKOMEIO ΓIATI EΔΩ ΕΠΑΡΧΊΑ ΛΊΓΟΙ ΓIATPOI ME EIXAN MAΘEI.OΛH MEPA ΣΚΕΦΤΌΜΟΥΝ TIΣ ΚΡΊΣΕΙΣ MOY.ΠΑΡΑΤΗΡΟΎΣΑ KAΘE ΛEΠTO TON ΟΡΓΑΝΙΣΜΌ MOY MHN ΕΜΦΑΝΊΣΕΙ KANENA ΣΗΜΆΔΙ Κ TO ΠΆΘΩ ΠAΛI.EΓΩ TO ΠΑΘΑΊΝΑ OTAN HMOYN ΣΠITI Η MONH MOY KAΠOY.OTAN HMOYN ME KOΣMO ΔEN ΦOBOMOYN.ΓIATI EΛEΓA OTI Κ NA ΠΆΘΩ KAΠOIOΣ ΘA ME BOHΘHΣEI.META AΠO ΛIΓO KAIPO ΠΈΘΑΝΕ ENAΣ ΓNΩΣTOΣ MOY AΠO KAPΔIA ANAKOΠH.Κ OTAN MOY ΔΙΗΓΉΘΗΚΑΝ ΠΩΣ EΓINE MOY EIΠAN OTI ΞAΦNIKA APXIΣE NA ΠONAEI ΛIΓO ΠIO KATΩ AΠ TON ΏΜΟ ΣTHN ΠΛATH Κ META TEΛOΣ.Ε AΠO EKEINH THN MEPA ΠΑΘΑΊΝΑ KI EΓΩ AYTO TON ΠONO!ΣTO IΔIO ΣHMEIO ΦYΣIKA!Κ HTAN ANAKOΠH ΦYΣIKA!KAΘE MEPA ΠΈΘΑΙΝΑ!ΔEN ΖΟΎΣΑ!AΠΛA KAΘE ΛEΠTO ΠEPIMENA TON ΘΆΝΑΤΟ.MOY EΔΩΣE ENAΣ ΠΑΘΟΛΌΓΟΣ ΑΓΧΏΛ.ΠHPA ENA KOYTI Κ META TA ΣTAMATHΣA.TYXAIA EMAΘA ΓIA ENAN ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΌ KOPYΦH.EPXETAI Σ/Κ ΣEPPEΣ Κ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΈΣ ΚΑΒΆΛΑ. META AΠO 1 XPONO ΘEPAΠEIA HMOYN OK!EMAΘA NA EΛEΓXΩ TON EAYTO MOY.OTAN ME ΈΠΙΑΝΕ KAΠOIA ΦΟΒΊΑ ΘΑΝΆΤΟΥ ΣΗΚΏΝΟΜΟΎΝ ΠΕΡΠΑΤΟΎΣΑ ΓIATI ΔEN ΓINETAI KAΠOIOΣ ΠOY ΠΕΘΑΊΝΕΙ NA MΠOPEI NA ΠΕΡΠΑΤΉΣΕΙ.EΠIΣHΣ OTAN NOMIZΩ(AKOMA Κ TΩPA)OTI ΠΑΘΑΊΝΩ EΓKEΦAΛIKO METPAΩ ΦΩΝΑΧΤΆ EΩΣ TO ΔEKA Κ ΣΦΊΓΓΩ KATI.AYTOI ΠOY ΠΑΘΑΊΝΟΥΝ EΓKEΦAΛIKO ΜΠΕΡΔΕΎΟΥΝ TA ΛOΓIA TOYΣ Κ ΠΑΡΑΛΎΕΙ KAΠOIO ΆΚΡΟ TOYΣ.ΠPOΠΈΡΙΣΥ EΠAΘA AΛΛO ΠPAΓMA.ΦOBOMOYN NA ΦAΩ ΓIATI ΘA ΠΝΙΓΌΜΌΥΝ.EXΩ ΠΝΊΓΕΙ OTAN HMOYN MIKPH Κ ΕΜΦΑΝΊΣΤΗΚΕ TΩPA Η ΦΟΒΊΑ!AKOMA Κ ENA ΣΠΥΡΊ ΚΑΛΑΜΠΌΚΙ ME EKANE NA ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΘΩ.AN HMOYN ME KOΣMO ΈΤΡΩΓΑ.AN HMOYN MONH ΦOBOMOYN Κ ΔEN ΈΤΡΩΓΑ.MHN ΠΝΙΓΩ Κ ΔEN EINAI KANEIΣ NA ME BOHΘHΣEI.AX AYTO TO EΠAΘA Κ ME TON ΑΦΡΌ THΣ ΟΔΟΝΤΌΚΡΕΜΑΣ.ΚΑΤΈΒΗΚΕ MIA MEPA ΣTON ΛΑΙΜΌ Κ TPEΛAΘHKA.ΝΌΜΙΖΑ OTI ΣΒΉΝΩ!3 MEPEΣ EKANA NA TA ΠΛΎΝΩ!

mariantinos
11-03-09, 21:30
Ε THN 4 MEPA ΔEN ΠHΓAINE AΛΛO EΠPEΠE NA TA ΠΛΎΝΩ!APXIΣA NA BAZΩ ΕΛΆΧΙΣΤΗ ΟΔΟΝΤΌΚΡΕΜΑ Κ ΣIΓA ΣIΓA EBAZA Κ ΛIΓO ΠAPAΠANΩ.ΣYΓNΩMH AN ΣAΣ ΚΟΎΡΑΣΑ.BAΣIKA EIXA Κ AΛΛA NA ΠΩ AΛΛA ΠAPAEΓINA ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΉ NOMIZΩ.

joe
11-03-09, 21:50
Εγω παθαινα πιο παλια φοβιες σχετικα με τη δικη μου υγεια.Επειδη ειχα για καιρο κατι πρησμενους αδενες στο λαιμο νομιζα οτι μου συνεβαινε κατι πολυ κακο κι οτι θα παιθανω,ειχα φτασει στο σημειο να με πιανουν τα κλαμματα στη δουλεια και τετοια.Ενα πρωι εφυγα απο τη δουλεια για να παω να κανω εξετασεις αιματος επειδη ειδα μια τεραστια μελανια στο μπρατσο μου-εδω που τα λεμε οποιοσδηποτε αποκτουσε στα καλα καθουμενα μια τετοια μελανια θα ειχε τρομαξει,ηταν οντως πολυ μεγαλη!!!Παντως εδω και καποια χρονια δεν εχω φοβιες για μενα,καθολου,σκασιλα μου ο,τι και να παθω (ετσι τουλαχιστον σκεφτομαι τωρα) κι ολα μου τα αγχη εχουν επικεντρωθει στα κοντινα μου προσωπα και τωρα στη μικρη.Για να καταλαβετε σε τι σημειο εχω φτασει,αμα ερχεται κανενα κοντινο και αγαπημενο μου προσωπο στο σπιτι,το βαζω να ζυγιζεται για να δω μην κι εχει αδυνατισει!!! Ενταξει,εχω καιρο να το κανω αυτο,αλλα ενα διαστημα ειχα φαει κολλημα.Ο μονος για τον οποιο δεν εχω ποτε ανησυχησει ειναι ο αντρας μου.Σκεφτομαι οτι "σιγα μην παθει κατι αυτος,και να παθει σκασιλα μου" και τετοια ακρως κολακευτικα,που να ηξερε ο καημενος οτι νιωθω ετσι γι΄αυτον.Παντως δεν ειναι οτι δεν τον αγαπω,ενταξει,δε θα ελεγα κατι τετοιο,απλα δεν τον θεωρω τοσο ευαλωτο οσο τη μικρη και αλλα δικα μου ατομα.Με τη μικρη εχω φαει κυριολεκτικα κολλημα με το αγχος,κουραστηκα να τα βλεπω ολα σαν οιωνους και τα παντα να με τρομαζουν.Σε ειδικο δεν απευθυνθηκα τελικα,τουλαχιστον οχι ακομα,γιατι σκεφτομαι το οικονομικο αφ' ενος και αφ' ετερου την ωρα που θα μου στερει η καθε συνεδρια απο τη μικρη.

ΝΤΙΝΤΙ
11-03-09, 22:02
κοριτσια το συμπερασμα απο ολα αυτα που λετε ειναι ενα.ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑς.αυτο μου ειπαν οταν επισκεφτηκα συμβουλο στηριξης πριν δυο χρονια για παρομοιες καταστασεις.εμεις ειμαστε αυτοι που δινουμε στον εγκεφαλο εντολες πως να σκεφτεται και πως να ενεργει.
Καθε φορα που σας πιανει πανικος για οτιδηποτε θα πιεζεται τον ευατοσας να σκεφταιτε την θετικη εξελιξει τισ καταστασεις που σας πανικοβαλη.να το κανεται παντα και αρκετες φορες την ημερα.μετα απο καποιο διαστημα το μυαλο απο μονο του θα μαθει να πηγαινει στην θετικη πλευρα των γεγονοτων.ειναι ασκηση η οποια ακουγεται καπως γελοια αλλα πιστεψτε με οτι με γλυτωσε απο πολλα και κυριως απο φαρμακα.ΜΑΘΕΤΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΑΙΤΕ ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!!!!!

elepet
12-03-09, 10:17
Εγώ ξεκίνησα να έχω φοβίες με την υγεία μου..απο το καλοκαίρι και μετα..όταν αρωστησε ο άντρας μου απο σοβαρή λοιμωξη και δεν μπορούσαν να του βρουν τι εχει! Μέχρι να του κάνουν διαγνωση..2 μηνες κρατησε αυτή η ιστορία, νομίζαμε και εμείς και οι γιατροί τα πάντα..απο καρκίνο..λέμφωμα..μέχρι αυτοάνοσα νοσήματα..ειτζ..και διαφορα αλλα που ούτε που τα θυμάμαι! Αυτό ήταν..απο τότε αρρώστησα και εγω! ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ! Ζω με το φόβο ότι κάτι έχω....πονάω σε διαφορα σημεία του σώματος και τρέμω στην ιδέα τι να εχω.Βγάζω μελανιές στα ποδια καμια φορά..και η καρδιά μου πάει να σπάσει!....νομιζω ότι τελευταία έχω χειροτερέψει..φοβάμαι περισσότερο..και δε ξέρω αν ειναι τυχαίο..αλλά έχω περισσότερεσ σωματικές ενοχλήσεις.Κάθε βράδυ με πονάσει πολύ η κοιλιά μου..ξυπνάω με πόνο...εχω γαστρεντερικέσ ενοχλήσεις..νιώθω κατάθλιψη..δε με ευχαριστεί τίποτα μα τίποτα......στη καθημερινότητα ανταπεξερχομαι με τισ δουλειες του σπιτιού και το παιδι..στα βασικα σημεια..παλιά τα έκανα όλα πιο ευχάριστα.Έκανα και εξετάσεις αίματος..βγήκαν καλές..εκτός απο κάτι τιμές που έδειχναν να περνάω μια ίωση.Όμως συνέχεια σκεφτομαι..μπας και δεν ειναι έτσι..και όντως κάτι έχω.Το χειρότερο...φοβάμαι να επαναλάβω τισ εξετάσεις..φοβάμαι το αποτέλεσμα.Αφού πριν κανα 2 μηνο φωνάξαμε γιατρό στο σπίτι..είχα την εντύπωση ότι είχα πρησμένους λεμφαδένες.Ήρθε αλλά δεν μου βρήκε τίποτα απολύτως...Τα χω χαμένα..νομίζω ότι σε λίγο..θα είμαι αδύναμη να φροντίσω ακόμα και το παιδί μου :cry: :cry: Που να πάω να ζητησω βοήθεια....σε ψυχιατρο δε θελω....δε θέλω να πάρω φάρμακα..

mariantinos
12-03-09, 10:35
TEΛIKA OΛEΣ OI ΦΟΒΊΕΣ EXOYN ENA ΣHMEIO ΕΚΚΊΝΗΣΗΣ.KAΠOIO ΓΕΓΟΝΌΣ ΣTAΘMO ΠOY EINAI Η ΑΦΕΤΗΡΊΑ ΓIA TIΣ ΦΟΒΊΕΣ MAΣ.OΠΩΣ EIΠE Κ Η KOΠEΛA ΠIO ΠANΩ OΛA EINAI ΣTO MYAΛO.

Mummy
04-11-09, 22:26
αυτο το ρημαδι το μυαλο :(
πως το ελεγχεις ?
και εγω δεν παω πισω ...σας διαβαζω όλες και αναγνωριζω κομματια του εαυτου μου.
Κοιταω το παιδι μου και αντι να απολαμβανω το μουτρακι του ....πολλες φορες-ευτυχως τωρα πια οχι πολλες- τον σκαναρω κανονικα να δω αν ειναι ολα καλα ....ελιες? μαυροι κυκλοι? ΠΑΝΙΚΟΣ εγω.....

barbie2000
05-11-09, 10:22
Μία από τα ίδια, κορίτσια........... Αρρωστοφοβία, πανικός και και και......

Τελικά έχουμε ζοριστεί τόσο πολύ που "οδηγούμαστε" εκεί?

Τί να πω? Μία ψυχολόγος ίσως μας βοηθούσε, αλλά μία ο χρόνος που δεν προλαβαίνουμε, μία τα χρήματα που δεν φτάνουν...

Ας προσπαθήσουμε να σταθούμε στα πόδια μας και να "αποβάλλουμε" όσο μπορούμε τις κακές σκέψεις και και....

mariantinos
05-11-09, 10:33
Μία από τα ίδια, κορίτσια........... Αρρωστοφοβία, πανικός και και και......

Τελικά έχουμε ζοριστεί τόσο πολύ που "οδηγούμαστε" εκεί?

Τί να πω? Μία ψυχολόγος ίσως μας βοηθούσε, αλλά μία ο χρόνος που δεν προλαβαίνουμε, μία τα χρήματα που δεν φτάνουν...

Ας προσπαθήσουμε να σταθούμε στα πόδια μας και να "αποβάλλουμε" όσο μπορούμε τις κακές σκέψεις και και....

ΦΌΡΟΥΜ!!! Η καλύτερη ψυχανάλυση!είναι πολύ διαφορετικό να ξέρεις πως κ κάποιοι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω έχουν το ίδιο πρόβλημα με εσένα.εγώ όταν τα πέρασα ήμουν εγώ κ ο εαυτός μου μόνο.να μιλάτε να μην τα κρατάτε μέσα σας!

marita77
02-12-09, 13:07
Εγώ πέρασα επιλοχειο κατάθλιψη και καποιες κρίσεις πανικου στο παρελθόν τότε αρνιόμουν να παω σε ψυχιατρο και ψυχολόγο και επειδη νόμιζα ότι θα παθω κάτι είχα παρει σβαρνα παθολογους και όλους τους γιατρούς. Τελικα το πρόβλημα ήταν το άγχος με καποιες δύσκολες καταστασεις που είχα περάσει. Πήγα στον ψυχίατρο πήρα τα φαρμακακια μου και ησύχασα. Ρε παιδια αν είχατε πρόβλημα με το θυροειδή, αν είχατε καρδιά, ρευματικά ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο δεν θα παίρνατε φαρμακα; Γιατι υπάρχει τετοια μυστικοπάθεια με τους Ψ; Οποιος πάει εκει δεν είναι τρελος, οι τρελοι δεν πάνε μονοι τους! απλα εγω τουλαχιστον ειμαι πιο ευαισθητη και πληγωνομαι πιο ευκολα απο κάποιους άλλους. πάντως την ξεκινησα την ψυχανάλυση και βλέπουμε. Καλή δύναμη σε όλες.

Niki81
02-12-09, 13:55
marita προσωπικά ο λόγος που αρνήθηκα και αρνούμαι ακόμα να παω σε ψυχολόγο αν και αντιμετωπίζω αρκετα σοβαρό θεματακι με κρισεις πανικού ειναι γιατι φοβήθηκα τα φαρμακα.Συγκεκριμένα επειδη εχω περάσει αρκετα δυσκολες εποχες λογω της καταθλιψης και μου δημιουργηθηκαν πολλες φοβίες φοβηθηκα μηπως με τα φαρμακα μου δημιουργηθει αλλη μια..η φοβία του "τι θα γινει οταν θα τα κοψω".Ετσι λεω θα το παλεψω μονη μου.Εχω σκεφτει και τη λυση της ψυχαναλυσης...αλλα ειπα να δωσω αλλη μια ευκαιρια στον εαυτο μου να το παλεψω μονη μου.Για την ωρα το παω πολυ καλα αλλα αν ξανακυλησω νομιζω θα παω τρεχοντας....:lol: :lol: :lol:.Παντως αν ξερεις κανεναν καλο ψυχολογο-ψυχαναλυτη για πες να εχουμε στα υποψιν μας.

Τόνια 1712
02-12-09, 14:15
ΦΌΡΟΥΜ!!! Η καλύτερη ψυχανάλυση!είναι πολύ διαφορετικό να ξέρεις πως κ κάποιοι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω έχουν το ίδιο πρόβλημα με εσένα.εγώ όταν τα πέρασα ήμουν εγώ κ ο εαυτός μου μόνο.να μιλάτε να μην τα κρατάτε μέσα σας!
Συμφωνώ απόλυτα.
Niki81 κάτι πολύ σημαντικό νομίζω είναι οτι αναγνωρίζεις το πρόβλημα και το παλεύεις. Δεν είμαι ειδικός αλλά πιστεύω ότι από την στιγμή που έχεις συνηδειτοποιήσει το πρόβλημα ειναι η αρχή για την λύση του.

xazomanoula
04-12-09, 00:34
Εγώ πέρασα επιλοχειο κατάθλιψη και καποιες κρίσεις πανικου στο παρελθόν τότε αρνιόμουν να παω σε ψυχιατρο και ψυχολόγο και επειδη νόμιζα ότι θα παθω κάτι είχα παρει σβαρνα παθολογους και όλους τους γιατρούς. Τελικα το πρόβλημα ήταν το άγχος με καποιες δύσκολες καταστασεις που είχα περάσει. Πήγα στον ψυχίατρο πήρα τα φαρμακακια μου και ησύχασα. Ρε παιδια αν είχατε πρόβλημα με το θυροειδή, αν είχατε καρδιά, ρευματικά ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο δεν θα παίρνατε φαρμακα; Γιατι υπάρχει τετοια μυστικοπάθεια με τους Ψ; Οποιος πάει εκει δεν είναι τρελος, οι τρελοι δεν πάνε μονοι τους! απλα εγω τουλαχιστον ειμαι πιο ευαισθητη και πληγωνομαι πιο ευκολα απο κάποιους άλλους. πάντως την ξεκινησα την ψυχανάλυση και βλέπουμε. Καλή δύναμη σε όλες.


Εχεις απολυτο δικιο. Το σημαντικό είναι να βρεις τη Δυναμη και το Κουράγιο για να κάνεις κάτι τέτοιο. Ειναι πολυ δύσκολο να αναγνωρίσει κάποιος οτι χρειάζεται τη βοήθεια κάποιου ειδικου. Κι εξάλλου μην ξεχνάμε πως η κάθε περίπτωση ειναι διαφορετική. Αλλες αντιμετωπίζονται με φαρμακα, αλλες με απλη ΚΟΥΒΕΝΤΑ. Ειναι δυσκολο να βρεις τον εαυτό σου που μέσα στην τρελα της καθημερινότητας τον έχασες.
Εγω παντως σιγουρα απο τοτε που επαψα να φοβαμαι (τουλάχιστον οχι τόσο πολυ) αρχισα να ζω!!!!:lol::lol::lol::lol:

alan
04-12-09, 01:09
θα ηθελα να πω οτι πηγαινω σε ομαδα ψυχολογικής υποστήριξης δλδ σε ψυχολόγο.
ΟΧΙ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΤΟΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ!!!
Στην ομάδα εχουμε 3 κοπέλες με κρίσεις πανικού, απο αρρώστιες δικών τους, θανατους αλλα και φοβίες.
Η μία μάλιστα οταν ήρθε στην ομάδα επαιρνε 7 ψυχοφάρμακα και οταν την επιαναν κρισεις μπορουσε να κουνουσει μονο τα ματια της. Φυσικα δεν εβγαινε εξω, ειχε σταματησει να οδηγει και είχε αφησει την δουλεια της (γενική δ/ντρια σε μεγαλη αλυσιδα σουπερ μαρκετ) Τωρα μετα απο μερικους μήνες ψυχοθεραπειας δεν παιρνει ΚΑΝΕΝΑ, οδηγεί και νιώθει ευτυχισμένη.
Οταν η ψυχή εχει βαρος την ψυχή θα ξαλαφρώσουμε
και οχι καμια σας δεν είναι τρελλη και κατα καποιο τροπο τολμω να πω οτι ειστε και τυχερες: το σωμα σας σας εδειξε πως υποφερει η ψυχή σας ενω θα μπορούσατε να ξυπνουσατε ενα πρωϊ και να ειχατε πραγματι καρκινο δλδ να ξεσπουσε μη ιασιμη ασθενεια!!!!
Ενω τωρα με λιγη βοήθεια απο ειδικό που θα σας αφήσει ΜΟΝΕΣ ΣΑΣ να ανακαλύψετε τις πληγες και να τις επουλώσετε ολα θα πανε μια χαρα και μαλιστα θα γινεται και καλυτερες μανουλες!

alan
04-12-09, 01:11
...Οταν σου πονάει το δοντι...που πάς...στον οδοντίατρο...Σωστά!!!!!
...Οταν σου πονάει το πόδι...που πάς...Στον ορθοπαιδικό...Σωστά!!!!!!!

Οταν σου πονάει η ψυχή και ειναι κουβάρι που πάς...Στον ψυχολόγο...
Γιατί τον φοβόμαστε τον ερμο;;;;Μπορει να βοηθησει και αυτός και δεν λέω ΨΥΧΙΑΤΡΟ αλλά ΨΥΧΟΛΟΓΟ...
Αν δεν νιώθεις καλά, δεν το λεα πουθενά...Δεν παιρνεις χάπια...δεν μπορει ο ψυχολόγος να γράψει ετσι κι αλλιώς, συζητάς ,μιλάς, και σε βοηθάει να βρεις ΜΟΝΗ ΣΟΥ την άκρη.

Τρελλή δεν εισαι...Ολοι μας λίγο πολύ τα εχουμε περάσει η τα περνάμε...η ακόμη ακόμη θα τα περάσουμε...Μην ανησυχεις...Αν εχεις στο μυαλό σου θετικες σκέψεις δεν θα βρουν τοπο οι αρνητικές να μπουν και να χωρεσουν...Ολα θελουν χρόνο...Δωστον


πως φαίνεται η δουλειά που κάνεις!!!!!!
Μπραβο σου και ....καλη πορεία!!!!!:grin::grin::grin::grin:

Niki81
04-12-09, 10:56
Βασικά ειτε πας σε ψυχολόγο ειτε όχι...χρειάζεται μόνος σου να βοηθήσεις τον εαυτό σου.Υπομονή,πολυ χρόνο και θετική σκέψη.Ή θα παλέψεις και θα το νικήσεις ή θα αφεθείς και θα σε νικήσει.Δεν πρόκειται να το αφήσω να με νικήσει!!!

katerina2
04-12-09, 11:15
Θα ήθελα να επισημάνω ότι τα φάρμακα τα δίνουν μόνο όσοι είναι ψυχίατροι. Οι ψυχολόγοι, ψυχοθεραπευτές, ψυχαναλυτές δε δίνουν φάρμακα. Μην τους φοβάστε αν αυτός είναι ο λόγος που τους φοβάστε.

Niki81
04-12-09, 11:20
Είσαι σίγουρη γι'αυτό.Ηρεμηστικά-αγχολυτικά δε μπορεί να σου δώσει και ο ψυχολόγος αν θεωρησει οτι τα χρειαζεσαι?

katerina2
04-12-09, 11:26
Ξέρω ότι αν ο εν λόγω ψυχολόγος δεν είναι και ψυχίατρος δε μπορεί να συνταγογραφήσει φάρμακα.

stiliani
04-12-09, 12:26
Έχω συζητήσει με νευρολόγο τα ζητήματα κρίσεως πανικού και ιδεοψυχαναγκασμού και μου είπε για την σεροτονίνη που είναι μια ουσία που σε αυτά τα άτομα βρίσκεται σε μικρότερη ποσότητα στον εγκέφαλο και τα οδηγεί σε τέτοιες σκέψεις. Με μία εξάμηνη θεραπεία (ανάλογα τον βαθμό του προβλήματος) τα πράγματα καλυτερεύουν τόσο όσο ο φόβος είναι πια τόσο μακρινη ανάμνηση που στο τέλος μουτζώνεις τον εαυτό σου που έχασες τόσα χρόνια από την ζωή σου

marita77
04-12-09, 12:44
Ναι αυτο ισχύει και μένα ο ψυχίατρος έτσι μου είπε αλλα και η ψυχολόγος.
Στην αρχή το έφερα βαρέως που έπαιρνα το σιροπακι μου για να συνέλθω. Με τον καιρό το εχω απομυθοποιήσει. Οχι βέβαια ότι θέλω να το παιρνω μια ζωή αλλα τι να κανουμε συμβαινουν αυτα. Η ψυχοθεραπεια είναι βέβαια μια μόνιμη λύση που όμως θέλει το χρόνο της και τα χρήματα της αλλα μπροστα στην ηρεμία μου.......οταν όμως πρεπει να ανταπεξέλθεις σε παιδι και δουλειά αμέσως υπάρχει πρόβλημα. Εκει απευθυνθηκα σε ψυχίατρο και μου έκανε εντυπωση το ποσο νέος κόσμος περίμενε! τελικά δεν ήμουν η μόνη. Η πλακα ειναι οτι επειδη ειμαι σε επαρχεία ηρθα δυο φορες τετ α τετ με γνωστα μου σχεδον συνομηλικα άτομα. Κατεβάσαμε το κεφαλι και δε μιλήσε κανεις. Δυστυχως οι αγχωδεις διαταραχες και τα λοιπα ψυχικα προβλήματα που τις συνοδευοουν όλο και αυξάνονται γιατι ο τροπος ζωης μας εχει γίνει λίγο ενα συνεχες τρέξιμο. Δεν ειναι τυχαιο που ενω κανενας δεν παραδεχεται ότι παίρνει αντικαταθλιπτικα, αυτα τα φάρματα ειναι απο τα πρώτα σε πωλήσεις. Αλήθεια ποιος τα αγοράζει τότε;
Εγω πλέον αρχιζω να επανερχομαι σιγα σιγά. Ουφ!

Niki81
04-12-09, 12:48
Σωστά.Η σεροτονίνη ειναι μια ουσία η οποία βοηθάει τον οργανισμο να ηρεμήσει.Στα ατομα τα οποία ταλαιπωρουνται με κρισεις πανικου,διαταραχη αγχους,καταθλιψη κλπ η ουσία αυτή βρίσκεται σε μικρότερο ποσοστο στον εγκεφαλο.Ρόλος των αντικαταθλιπτικών είναι να αυξάνουν τη συγκεντρωση σεροτονινης γιάυτο και πλεον η πιο αποτελεσματική θεραπεια γίνεται με αντικαταθλιπτικα και οχι με ηρεμηστικα.
Αυτά απ'όσο εχω διαβασει.

alan
04-12-09, 12:52
είμαι κατά των ψυχοφαρμάκων όταν δεν εχει προηγηθεί μια προσπάθεια σε ψυχολόγο. Δεν μιλάμε για τις περιπτωσεις που το ατομο είναι δυσλειτουργικο στην καθημερινοτητα του όπως εκεινη η φιλη μου απο την ομαδα. ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΦΑΡΜΑΚΟ. Ομως νομίζω οτι για να ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ δεν πρεπει να μεινει εκει μονο
Πως να το πω : μου φαίνεται ευκολο με την κακη εννοια, δλδ δεν καθομαι να ζοριστώ να βρω τι μου φταιει, πέρνω το χαπακι μου και λύνω το προβλημα μου!!!! Μακάρι να λυνοταν τα προβλήματα με ενα χαπακι αλλα δυστυχώς.....
Χρειάζεται προσπάθεια! και δυστυχώς οι κρίσεις πανικού δεν είναι κατι που μπορούμε να το διαχειριστούμε ευκολα μονοι μας!!!!
Και επειδή εχω δει ανθρώπους οπως ανεφερα να αλλαζει η ζωή τους γι αυτο το προτεινα.
Φυσικά και είναι δυσκολή η αποφαση να πας σε ψυχολόγο, απο την αποψη οτι η Ελληνική κοινωνία βάζει ταμπέλες. Αποδειξη για εμενα είναι οτι οταν πω στην ψυχολόγο μου αν και εγω δεν εχω προβλημα, για να μπει ο επόμενος περνάει σε αλλο χώρο ωστε να μην συναντηθούμε, δλδ δεν είναι οπως στα ιατρεία που περιμένεις την σειρά σου και ολοι σε βλέπουν και τους βλέπεις.

Niki81
04-12-09, 12:56
Αν επιτρέπεται ποσο περίπου κοστίζει κάθε συνεδρία σε ψυχολόγο-ψυχαναλυτή?

alan
04-12-09, 13:08
Κανονικά περνουν γύρω στα 40-50 ευρώ (δεν μιλάμε για τις φιρμες της τηλεόρασης αυτοι φτανουν και στα 170 ευρω την συνεδρία)
Η οικογενεια μου εχει σοβαρο οικονομικό προβλημα (εχασε ο συζυγος την 2η δουλεια του εγω δεν εργάζομαι και είναι δυσκολα τα πραγματα)
Το συζήτησα με την κοπέλα, της εξεθεσα την κατασταση και την μεγαλη μου επιθυμία να συνεχίσω και μου έκανε μια τιμή συμβολική και αυτο επειδη επεμενα, αλλιώς μου είπε να μην πληρώνω τπτ.
Είναι ανθρωποι με ευαισθησίες και πιστευω οταν βλέπουν οτι υπάρχει προβλημα δεν εχουν στο νου τους τα λεφτά

marita77
04-12-09, 13:39
και γω κατα ήμουνα μεχρι που ειδα τα δυσκολα! καποιος που εχει θυροειδη μπορει να συνεχισει τη ζωη του και να τραβαει ζορια αλλα παει στο γιατρο παιρνει τα φαρμακακια του και στρωνει και κανεις δεν τον συζηταει γι΄αυτο!
εμενα αυτο μου τη σπαει οτι υπαρχει μια προκαταληψη που κανει το ατομο που υποφερει απο αγχος να αισθανεται abnornal! Γιατι η σεροτονινη μια ακομη ορμονη δεν ειναι? φυσικα θα προσπαθησω και με ψυχολογο και θα το ξεπερασω! γιουχου!

fraoulopoulitsa
05-12-09, 11:01
Νομίζω ότι το βασικό είναι το πως θα το δουλέψεις το όλο θέμα με τον ίδιο σου τον εαυτό. Δυστυχώς κι εγώ πέρασα μία τέτοια φάση όταν έχασα την μητέρα μου από καρκίνο μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Από κει και πέρα το μόνο που σκεφτόμουν είναι ότι θα μου ξανατύχει το ίδιο σκηνικό είτε σε μένα είτε στον άντρα μου είτε στα παιδιά μου. Σήμερα, κάποια χρόνια αργότερα, και μετά από πολύ ψάξιμο , μπορώ να πω ότι βρίσκομαι σε καλύτερο δρόμο. Σκέφτηκα πως αν είναι να μας συμβεί κάτι θα γίνει και πως δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι αυτό... Την ίδια στιγμή όμως αν κάθομαι και αγχώνομαι το μόνο που καταφέρνω είναι να περνάει η ζωή από μπροστά μου και εγώ να μην τη χαίρομαι. Στο κάτω-κάτω προτιμώ να με βρει κάτι κακό και να έχω περάσει όμορφα μέχρι τότε παρά να ζω μόνιμα με την ανασφάλεια. Όμως από την άλλη δεν μπορώ να πώ ότι όλα έχουν ξεπεραστεί εντελώς (ελάτε να με δείτε κάθε φορά που κάνω τεστ παπ πως παίζουν τα νεύρα μου και πείτε μου).Ακόμη όμως και αυτές τις στιγμές προσπαθώ να σκεφτώ λογικά και να μην με κατακλύζουν οι φόβοι μου , για παράδειγμα λέω στον εαυτό μου ότι τα προηγούμενα αποτελέσματα του τεστ ήταν απόλυτα φυσιολογικά και ο γιατρός μου δεν είδε τίποτα ούτε και εγώ έχω άλλα συμπτώματα, άρα όλα πρέπει να είναι καλά... Και κάπως έτσι βγαίνω από τη δύσκολη θέση , και συνεχίζω:)

effi
06-12-09, 22:32
Άλλο ένα άτομο με έλλειψη σεροτονίνης είμαι εγώ κορίτσια. Πάντα στη ζωή μου ήμουν αγχώδης, αλλά το μεγάλο πρόβλημα το συνάντησα πριν δύο χρόνια. Το συζήτησα με τον γιατρό μου και μου είπε οτι απλά έτσι είμαι "φτιαγμένη". Το πρόβλημα υπήρχε και δεν είχε εκδηλωθεί. Όταν βρεθούν οι κατάλληλες συνθήκες (κάποια δυσκολία, προσαρμογή σε νέες καταστάσεις), τότε εμφανίζεται. Εγώ το ξεπέρασα με φάρμακα. Όμως χρειάζεται πολλή προσπάθεια και πέρα από τα φάρμακα...Δεν είναι ένας απλός πονοκέφαλος. Χαπάκι και τελειώνουμε...

Μαράκι
17-12-10, 09:20
Βρήκα αυτό το ποστ και κάπως ηρέμησα..γενικά πάντα ήμουνα αρρωστοφοβική, 'η μάλλον αυτό ξεκίνησε αμέσως μετά τις πανελλήνιες..όταν εφύγα από το σπιτι μου έμεινα μόνη μου, ξαφνικά άρχισα να ΄΄ψάχνομαι΄΄΄εξέταζα συνέχεια το στήθος μου και τον λαιμό μου..πάντα έβρισκα κάτι, ένα γουρδουμπουλάκι πάντα κατι...έτσι κατέληξα στο να πηγαινω στην γιατρό κάθε δευτερη μερα, ώσπου στο τέλος μετα από 4 5 μήνες μου μίλησε απότομα, κοινώς ντροπιάστηκα κάπως και το έκοψα...και όλο αυτό με μικρά ξεσπάσμα που και που, από τα 23 μου εμφανίστηκε ξανά τώρα στα 33..αλλά πολύ άσχημα..τον περασμένο Φεβρουάριο βρήκα μια κύστη στο στήθος έτσι ξαφνικά, τιποτα δεν ήταν εγώ πήγα σε ένα σωρό γιατρούς που μου έλεγαν δεν ειναι κατι αλλα θα το απρακαλοθούμε σε 2 μήνες ξανα, ώσπου έφυγε τον Αύγουστο..μέχρι τότε όμως μπορείτε να φανταστείτε...και τον Οκτώβριο που ξεκίνησε παιδικό ο μικρός, έφερνε τις ιώσεις στο σπίτι και κόλλησε τη μικρή 20 μηνων απανωτά..περασε η καημένη 4 ιώσεις σχεδόν απανωτες..και εκεί τρελλάθηκα..λέω κατι τρέχει..σταματησαμε τον μικρό΄απο τον παιδικό, η μικρή είναι μια χαρα..αλλά το αποτέλεσμα?? εγώ τη θερμομετρώ συνεχεια, την ακουμπάω συνέχεια να δω αν είναι ζεστή, και επειδή μου φαίνεται παντα ζεστη την θερμομετρώ...δεν έχω όρεξη να πάω πουθενά, ούτε να τα βγάλω έξω γιατί φοβάμαι μήπως αρρωστησουν, εγώ δεν ε΄χω όρεξη να κάνω τίποτα παρα να καθομαι στο σπιτι αλλα όχι μόνη μου..και με κανέναν άλλο μόνο με τον άντρα μου θέλω..ο οποίος επειδή συμβαίνει να ε΄χει γραφειο και πολλές φορές λειπει τότε με πιάνει α΄γχος πολυ ...το μυαλό μου μοιάζει να έχει κολλήσει..στο οτι θα παθει κατι το μικρότερο παιδι μου...πηγαίνω σε ψυχολόγο, 4 φορές τώρα, την τελευταία φορά μου είπε να πάω σε ψυχίατρο για να παρω φαρμακα..δεν το δέχτηκα..θέλω να προσπαθήσω μόνη μου γιατί πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω...η ψυχολόγος μου είπε ότι έχω καταπιέσει τον εαυτό μου πολλά χρόνια, προσπαθώντας να είμαισ ε ολους καλή και αρεστή και τώρα αυτό βγαίνει με τον τρόπο αυτό...είμαι πολύ άσχημα, έχω χάσει την όρεξη για τη ζωή, δεν ήμουνα έτσι εγώ και στενοχωριέμαι πολυ...κρίσεις πανικού δεν μπορώ ναπω ότι με έχουνε πιάσει ιδιαίτερα, παρα μόνο εκείνες τις στιμγές μαι ταραχή εσωτερική, και νομίζω ότι δεν υπα΄ρχε τίπτοα άλλο παρα μόνο οι σκεψεις μου..άσε που μετα΄λεώ για να σκέφτομαι ετσι μηπως είναι προαίσθημα ότι κατι κακό θα συμβεί??και φαύλος κύκλος...και κανείς δεν τα ξέρει αυτά..λίγο ο άντρας μου και φυσικά η ψυχολόγος..για τους άλλος απλά φαίνομαι ότι είμαι συνεχεια προβληματισμενη και στενοχωρημενη και δεν μπορούν να καταλάβουν τον λόγο..

lloullou
06-02-11, 22:10
μια από τα ίδια κι εγώ. η κατρακύλα ξεκίνησε από την εγκυμοσύνη. λόγω προηγούμενων αποβολών, ήμουν συνέχεια μέσα στο άγχος όσο ήμουν έγκυος. 9 μήνες άγχος. τελικά γέννησα και όλα πήγαν καλά, αλλά ακόμα δεν ησύχασα, ίσα ίσα, τώρα με το μωρό, ένα σωρό άλλα άγχη. μονίμως έχω κάτι στο μυαλό μου, όλο αναρωτιέμαι αν είναι καλά, και τελευταία όλο σκέφτομαι τι λάθη μπορεί να έκανα στην εγκυμοσύνη και να έβλαψα το μωρό. να φανταστείτε τον τελευταίο καιρό, έχω πάθει...ακτινοβολιοφοβία. δλδ. κάπου διάβασα ότι βλάπτουν τα κινητά και τα ασύρματα τηλέφωνα όταν είσαι έγκυος, και μου έχει καρφωθεί στο μυαλό πως έκανα κακό στο μωρό, όσες φορές μιλούσα στο κινητό. όχι πως μιλούσα και με τις ώρες, αλλά όσο να'ναι.. δε λέει να μου φύγει η ιδέα. ψύχωση μιλάμε. και να'ταν μόνο αυτό! μονίμως με κάτι τρώγομαι. όλο και κάτι θα μου'ρχεται στο μυαλό και θα με κάνει χάλια, γιατί γιγαντώνεται μέσα μου, με αποτέλεσμα να με πιάνει φοβερό άγχος και να μη μπορώ να ηρεμήσω, να κλαίω και να χαλάω την ζωή μου. τι να κάνω ρε κορίτσια?? θα τρελλαθώ στο τέλος. αυτές τις μέρες σκέφτομαι να πάω σ'έναν ψυχολόγο να του μιλήσω για όλα αυτά. δε γίνεται να συνεχίσω έτσι. κοιτάζω το μωρό και αντί να το χαρώ, όλο κάτι ψάχνω και όλο περίεργα πράγματα βλέπω. όλα μου φαίνονται περίεργα. γιατί κάνει αυτό, γιατί εκείνο, τώρα γιατί το έκανε αυτό κλπ.κλπ. ουφφφ...

νανσυ2
10-03-11, 08:40
καλημερα,με ανγχωσες κ μενα με το μηνυμα σου!αφου το μωρακι σου ειναι μια χαρα γιατι σκεφτεσαι τα λαθη λου εκανες οταν ησουν εγκυος?τωρα πια δεν εχει σημασια αν μιλουσες η οχι στο κινητο.οσο για τα ανγχη που εχεις τωρα μεχρι ενα σημειο ειναι φυσικο,οταν γινομαστε μανες ανγχωνομαστε για ολα,αλλα σιγα-σιγα θα το ξεπερασεις,μια φαση ειναι.

nikol28
15-06-11, 16:22
μπορείτε να μου πείτε ποια βιβλία έχετε διαβάσει και σας εχουν βοηθήσει ?

PEPI1979
16-06-11, 09:03
Οντως θα είναι χρησιμο να ανφερθούν μερικά βιβλία . Δυστυχώς έχω και εγώ φοβίες ουκ ολίγες .......

Niki81
16-06-11, 09:27
http://www.greekbooks.gr/books/iatriki/igia/esthanthite-kala.product

magdalini41
17-06-11, 15:44
[QUOTE=Niki81;2059463]http ://www.greekbooks.gr/books/iatriki/igia/esthanthite-kala.produc
τα βιβλία μπορούν να σε βοηθήσουν μέχρι ενα βαθμό, στο λέω γιατι είμαι και γω παθούσα, εχω αγοράσει παρα πολλά βιβλία ψυχολογίας αλλά πέρα απο τις γνώσεις δεν μπορω να πω ότι βοηθήθηκα.Με βοήθησε πολύ η ψυχολόγος που πήγαινα, και επίσης το forum αυτό που το ανακάλυψα μόλις χθές.Διαπίστωσα ότι υπάρχουν και άλλοι που σκέφτονται όπως εγω , και νιώθω ήδη καλλίτερα.

Aggeloudia
18-06-11, 09:21
Χρειάζεται καιρος και προσπάθεια για να νιώσεις καλά οταν είσαι στον πατο της θάλασσας, αλλά η αρχη ειναι το 50% του δρόμου που εχεις να περπατήσεις για να βγεις απο το τούνελ.Μπράβο σου και συνέχισε!!!!

VALMAN
08-07-11, 14:35
κορίτσια μου,διάβασα όλα όσα έχετε γράψει και πραγματικά βρήκα πάρα πολλά κοινά και θα ήθελα τη βοήθεια σας
και εγω πραγματικα δε ζω!!!!!!!!όοοολη ημερα ειναι με κακες σκέψεις για τα παιδια ,εμενα και όλους γενικά!!!έχω φτασει σε σημείο να έχω παραμελήσει τόσο πολυ τον εαυτό μου γιατι ...νίωθω ένοχη εγω να καλλωπίζομαι και να έχω κατι εγώ η (χειρότερα ) τα παιδια!!!!!έχω παρει 30 κιλά μετα τις γέννες γιατι εκει ξεσπω ..στο φαγητό!!!!
εμενα παλι το πρόβλημα (γιατι και εγω θεωρω ότι το ψάχνω μέσα μου πολύ)είναι γιατί ,να χτυπησω ξύλο,δεν μας έχει συμβεί κατι κακό στην οικογένεια και λέω "δεν μπορεί,από καπου μας τη φυλά το κακό!!!"ιδίως με τον καρκίνο εχω πολύ μεγαλη φοβία
γενικά δεν φοβάμαι οτιδηποτε τραυματισμο,ταξίδια,δυστυχηματα κτλ ,φοβάμαι τα ανίατα και συγκεκριμένα τον καρκίνο
με το παραμικρό τρεχω τα μικρα για εξετάσεις ,ο παιδίατρος δεν με αντέχει άλλο,αλλα επίσης αλλες φορες φοβάμαι τοοοοοοσο που δεν πάω στο γιατρο και βασανίζομαι όλη μερα οτι κατι τρέχει αλλα΄δεν κάνω και τίποτα
ο άντρας μου είναι ηρωας που με ανέχεται νομίζω και με στηρίζει αλλα ζορίεται και αυτός ,το βλέπω!!!ψυχολόγο εννειται πως πρέπει να επισκεφτω αλλα τα οικονομικά δεν το επιτρέπουν
έχω πολλα να σας πω και θα το ηθελα γιατι και μόνο που διάβασα΄λίγο μου έκανε καλο
ευχαριστω
Βίκη

gentriana
08-07-11, 15:11
εμενα παλι το πρόβλημα (γιατι και εγω θεωρω ότι το ψάχνω μέσα μου πολύ)είναι γιατί ,να χτυπησω ξύλο,δεν μας έχει συμβεί κατι κακό στην οικογένεια και λέω "δεν μπορεί,από καπου μας τη φυλά το κακό!!!"ιδίως με τον καρκίνο εχω πολύ μεγαλη φοβία


Αυτό σκέφτομαι κι εγώ. Δεν έχω βιώσει ως τώρα τίποτε τραγικό. Μόνη εξαίρεση βέβαια ο τοκετός μου όπου κινδύνεψα, αλλά τελικά το ξεπέρασα και είμαστε όλοι καλά. Σκέφτομαι πως δε γίνεται να είμαι τόσο τυχερή και ίσως η μοίρα μου το φυλάει! Τώρα πια φοβάμαι πολύ για το παιδί μου.
Επίσης κάνω και το άλλο: προσπαθώ να προλάβω με τη σκέψη το κακό, μη με πιάσει απροετοίμαστη! Δηλαδή κάνω όλες τις κακές σκέψεις, θεωρώντας πως έτσι εμποδίζω τη μοίρα να μου τη φέρει! Ίσως νομίζω πως ξορκίζω κιόλας έτσι το κακό.
Η αλήθεια είναι πως ο μόνος φόβος που δεν είχα για τον τοκετό ήταν μην πάθω εγώ κάτι. Κι αυτό τελικά μου συνεβη. Φοβόμουν για το παιδί αν θα ναι καλά, μην δεν αντέξω τον πόνο κλπ, αλλά δε φοβήθηκα γιατη δική μου ζωή. Και εδώ η μοίρα με βρήκε απροετοίμαστη και μου την έφερε!
Οποτε χαλαρώνουν οι φόβοι μου νιώθω μια ανασφάλεια, ότι δεν πρέπει να επαναπαύομαι!
Άντε να βγάλεις άκρη...

VALMAN
08-07-11, 16:59
Αυτό σκέφτομαι κι εγώ. Δεν έχω βιώσει ως τώρα τίποτε τραγικό. Μόνη εξαίρεση βέβαια ο τοκετός μου όπου κινδύνεψα, αλλά τελικά το ξεπέρασα και είμαστε όλοι καλά. Σκέφτομαι πως δε γίνεται να είμαι τόσο τυχερή και ίσως η μοίρα μου το φυλάει! Τώρα πια φοβάμαι πολύ για το παιδί μου.
Επίσης κάνω και το άλλο: προσπαθώ να προλάβω με τη σκέψη το κακό, μη με πιάσει απροετοίμαστη! Δηλαδή κάνω όλες τις κακές σκέψεις, θεωρώντας πως έτσι εμποδίζω τη μοίρα να μου τη φέρει! Ίσως νομίζω πως ξορκίζω κιόλας έτσι το κακό.
Η αλήθεια είναι πως ο μόνος φόβος που δεν είχα για τον τοκετό ήταν μην πάθω εγώ κάτι. Κι αυτό τελικά μου συνεβη. Φοβόμουν για το παιδί αν θα ναι καλά, μην δεν αντέξω τον πόνο κλπ, αλλά δε φοβήθηκα γιατη δική μου ζωή. Και εδώ η μοίρα με βρήκε απροετοίμαστη και μου την έφερε!
Οποτε χαλαρώνουν οι φόβοι μου νιώθω μια ανασφάλεια, ότι δεν πρέπει να επαναπαύομαι!
Άντε να βγάλεις άκρη...

σαν να τα εγραψα εγώ!!!!!!!!!!!!!!!τελειώς όμως!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

gentriana
08-07-11, 22:25
Την έχουν κι άλλοι τη διαστροφή αυτή;

VALMAN
09-07-11, 19:15
και πως το χειριζόμαστε αυτό ρε κορίτσια?εμενα προσωπικά με έχει πάρει πάρα πολύ από κάτω
πόσο καιρό περίπου απαιτούνται επισκέψεις σε ψυχολόγο για να δει καποιος διαφορά σε αυτά που νιώθει?
και υπάρχει γιατρειά ή θα γεράσω με αυτους τους φόβους?χωρίς να ευχαριστιέμαι τίποτα και χωρίς να ζω τίποτα!!!!!

alphae
09-07-11, 19:39
Είμαστε τελικά τόσες πολλές!!! Τα φάρμκα των ψυχιάτρων έχω ακούσει πως σε παχαίνουν και σε πρίζουν αληθεύει;

viki35
09-07-11, 20:05
Κοριτσια ειμαι χρονια ολοκληρα φοβικη , φοβαμαι απιστευτα πολλες φορες τη βδομαδα , καποιες φορες και καθημερινα . Κρισεις πανικου , εχουνε βεβαια χρονια να με πιασουνε , για ενα διαστημα δεν εβγαινα ουτε ε3ω για τσιγαρα στο περιπτερο , με βοηθησε πολυ ο αντρας μου και τοτε γκομενος μου να το ξεπερασω και βεβαια η ψυχοθεραπεια μου την οποια συνεχιζω εως τωρα . Η συμπτωματολογια μου εχει περασει απο πολλα ψυχοσωματικα συμπτωματα , ταχυπαλμιες (πλεον δεν τις φοβαμαι και δεν με πιανουνε , τι τυχαιο και περιεργο.... ) , δυσπνοια , εκτακτοσυστολικες αρρυθμιες (αυτο το τρεμω σαν τρελλη καθε μερα ολη μερα αυτο σκεφτομαι , απλα με κανει οτι οτι θελει ) , ε3ετασεις??? παρα πολλες , νοσοκομεια , καρδιογραφηματα , υπερυχους καρδια , τριπλεξ , χολντερ 24ωρο τα παντα , τα παντα , συμπερασμα ??? τρελλο αγχος , τρελλος φοβος ,ο φοβος τα κανει χειροτερα και ολα γινονται παλι συμπτωματα . Ο ψυχολογος μου με εχει κανει παρα πολυ καλο , τουλαχιστον τωρα βγαινω ε3ω μονη σαν να μην συμβαινει τπτ , και χωρις να φοβαμαι και περπαταω οπου θελω . Οχι χαπια δεν θελω να παρω , ουτε ηρεμιστικα , ουτε καποιο αντικαθληπτικο . Εμαθα να ζω με ολα αυτα , και σιγουρα καποια μερα θα τα 3επερασω .

DEPY27
23-12-12, 14:28
Κορίτσια εγω εχω φοβια οτι κατι εχω εδω και δυο μηνες.πριν δεκα χρονια εχασα τον αδερφο μου απο ογκο στο κεφαλι.τωρα εδω και δυο μηνες εχω τον ξαδερφο μου με λευχαιμια.και και τοτε εχουν αρχισει οι φοβιες μου.δεν εχω ορεξη να φαω να βγω να ασχοληθω με τα παιδια μου οπως πριν.ειχα λιγο προισμενους λεμφαδενες που δεν μου περναγαν και ακομα πιστευω οτι εχω ελεγα εχω λευχαιμια.πηγαινα στους γιατρους μου ελεγαν οτι δεν ειναι τιποτα.ποναγα στο θωρακα εκανα ακτινογραφία καθαρη.εβγαλα κατι ασπρα σημαδια στα ποδια μου ημουν σιγουρη οτι ειναιλευκη.πηγα σε δυο δερματολογους μου ειπαν οτι δεν ειναι.αλλα εγω ακομα δεν εχω πιστει.τωρα εχω τεσσερις πεντε μερες που εχω βγαλει κατι μικρες μελανιες στα ποδια μου και δω αγχωθει παλι οτι ειναι σημαδι λευχαιμιας.πηγα σε ψυχολογο και μου ειπε οτι εχω διαταραχη αγχους υποχονδριου.θα κανουμε καποιες συνεδριες και θα δειξει.ενω καποιες φορες ανακουφιζομαι μου εμφανιζεται παλι καποιο συμπτωμα και παλι απο την αρχη.

polina26
23-12-12, 15:30
Κορίτσια εγω εχω φοβια οτι κατι εχω εδω και δυο μηνες.πριν δεκα χρονια εχασα τον αδερφο μου απο ογκο στο κεφαλι.τωρα εδω και δυο μηνες εχω τον ξαδερφο μου με λευχαιμια.και και τοτε εχουν αρχισει οι φοβιες μου.δεν εχω ορεξη να φαω να βγω να ασχοληθω με τα παιδια μου οπως πριν.ειχα λιγο προισμενους λεμφαδενες που δεν μου περναγαν και ακομα πιστευω οτι εχω ελεγα εχω λευχαιμια.πηγαινα στους γιατρους μου ελεγαν οτι δεν ειναι τιποτα.ποναγα στο θωρακα εκανα ακτινογραφία καθαρη.εβγαλα κατι ασπρα σημαδια στα ποδια μου ημουν σιγουρη οτι ειναιλευκη.πηγα σε δυο δερματολογους μου ειπαν οτι δεν ειναι.αλλα εγω ακομα δεν εχω πιστει.τωρα εχω τεσσερις πεντε μερες που εχω βγαλει κατι μικρες μελανιες στα ποδια μου και δω αγχωθει παλι οτι ειναι σημαδι λευχαιμιας.πηγα σε ψυχολογο και μου ειπε οτι εχω διαταραχη αγχους υποχονδριου.θα κανουμε καποιες συνεδριες και θα δειξει.ενω καποιες φορες ανακουφιζομαι μου εμφανιζεται παλι καποιο συμπτωμα και παλι απο την αρχη.

με τα ματια σου που έτρεχαν τελικά τι έγινε???
βοηθησαν τα δακρυα καθόλου???
μπραβο σου που πήγες σε ψυχολογο να δεις θα σε βοηθησει πολύ.. κυριως ηρέμησε τιποτα δεν έχεις..
εμένα προχτες πέθανε ο αδερφός της μανας μου απο καρδια ξαφνικά.. καρδια έχει και ο άλλος αδερφός αυτό όμως δεν σημαινει πως έχω και εγώ.. αν φοβασαι κάνεις προληπτικές εξάτασεις και τέλος..
μετά απλά βαθιές ανάσες..
σου ευχομαι να δεις βελτιίωση σε όλα
καλες γιορτές

DEPY27
23-12-12, 17:28
Τα ματια μου ειναι ενταξει τωρα αλλα πανω που μου περναει κατι ολο και κατι αλλο βρισκω.σημερα εχω αγχωθει με τις μελανιες μου και ειμαι σιγουρη οτι ειναι κατι κακο.ας ελπισουμε οτι δεν ειναι τιποτα και θα μου φυγουν αυτες οι εμμονες γιατι ειναι ψυχοφθορες.καλες γιορτες και σε σενα.

alan
23-12-12, 19:13
Είσαι σίγουρη γι'αυτό.Ηρεμηστικά-αγχολυτικά δε μπορεί να σου δώσει και ο ψυχολόγος αν θεωρησει οτι τα χρειαζεσαι?


Είμαι παντελώς βέβαιη. Αν ο ψυχολόγος θεωρείσει οτι χρειάζεσαι φαρμακευτική βοήθεια είναι υποχρεωμένος να σε παραπέμψη σε ψυχιάτρο. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ!!!! Βέβαια αν σε παραπέμψει σε ψυχιατρο ο ψυχολογος δεν σημαινει οτι σε στέλνει για φάρμακο (ΜΗΝ ΒΙΑΣΤΕΙΣ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ)

alan
23-12-12, 19:20
και πως το χειριζόμαστε αυτό ρε κορίτσια?εμενα προσωπικά με έχει πάρει πάρα πολύ από κάτω
πόσο καιρό περίπου απαιτούνται επισκέψεις σε ψυχολόγο για να δει καποιος διαφορά σε αυτά που νιώθει?
και υπάρχει γιατρειά ή θα γεράσω με αυτους τους φόβους?χωρίς να ευχαριστιέμαι τίποτα και χωρίς να ζω τίποτα!!!!!


Εξαρτάτε απο τι κουβαλάς, και πόσο διατεθημένη είσαι να ανοιχτείς και να είσαι ειλικρινης με τον εαυτό σου!!!
Το τι κουβαλάς δεν είναι μονο αυτο που εσενα σε πονάει πιο πολύ και το θυμάσαι, είναι και αυτα που σε πονέσαν και ειπες "τα ξεπέρασα εγω ειμαι δυνατη" αλλα αφήσαν πληγη.
Το ποσο θα ανοιχτείς έχει να κανει με την ιδιοσυγρασία σου και τον τροπο που μεγάλωσες (αμα η νοοτροπία στο σπιτι ηταν να γινεται χαμός αλλα στον κόσμο να δειχνουμε τελειοι και εσυ το υοθέτησες .....)
Το ποσο ειλικρινής έχει να κανει οχι με τις πραγματικές σου προθέσεις (φυσικά και θελεις να λες αληθεια στον εαυτό σου), αλλα με το ποσο πνάει αυτο που θελεις να διαχειριστής και ποσο σε πιεζει: δλδ ειμαστε φτιαγμένοι να προφυλάσουμε τον εαυτο μας απο τον πόνο, οπότε αν καταλαβαινεις οτι αυτο που παει να βγει κουβαλαει ΜΕΓΑΛΟ πονο, αυτοματα θα προσπαθησεις να του "κρυφτείς". Ειναι η αυτοάμυνα μας, οχι οτι ειμαστε ψεύτες.!!! Για αυτο τον λόγο δεν μπορουν όλοι να πανε στον ψυχολόγο: μονο οι πολλοί δυνατοί!!! Οι άλλοι προσπαθουν σιγά-σιγά μόνοι τους, δεν αντέχουν να ανοιχτουν, δεν αντεχουν τον πονο τους, οχι γιατι ειναι αδυναμοι, αλλα γιατι αυτο ο πόνος είναι μεγαλος για τους ίδιους!!!!!

Καλή δυναμη!!!!

xazomama2010
22-01-13, 18:42
Δεν το πιστευω οτι επεσα πανω σ αυτο το θεμα. Πραγματικα εκει που νομιζεις οτι εισαι η μοναδικη που εχεις αυτο το πράγμα ή μαλλον σε κανουν και καποιοι αλλοι να το νομιζεις αυτο που ειναι στον περιγυρο σου και φαινονται τοσο ευτυχισμενοι.
Πριν πολλα χρονια εχασα πολυ δικο μου ατομο απο καρκινο και μετα απο λιγο τον παππου μου απο καρδια. Τη μια μερα ηταν καλα και την αλλη ντρουν το τηλεφωνο παει ο παππους. Ξαφνικα γυρισε το μυαλο μου και αρχισα να σκευτομαι και να βλεπω σημαδια οτι δεν ειμαι καλα. Πριν οαω στο γιατρο εμπεινα σε μια διαδικασια οτι παει τωρα ειμαι αρρωστη μολις μου ελεγε ο γιατρος οτι ειμαι καλα ξαφνικα με επιαναν αλλα συμτωματα πηγαινα σε αλλον γιατρο για τα εκαστοτε συμτωματα. Τι μα σας πω! Οταν γνωρισα τον αντρα μου ξαφνικα εκεινη την περιοδο μου περασαν ολα (ερωτας) δεν ειχα τιποτα. Μετα το γαμο και την πρωτη εγκυμοσυνη που απεβαλα ξαναεπανηλθαν ολα στη δευτερη δεν ηταν καλη αλλα τα καταφεραμε και μετα ολο αυτο γυρισε στο μωρο "γιατι δεν αυτο, γιατι εκεινο, τι ειναι αυτο " Η παιδιατρος εδειξε καταννοηση γιατι ημουν πρωτομανα ευτυχος. Προσπαθω να το ξεπερασω αλλα τωρα τελευταια λιγο εχει χειροτερεψει διοτι νομιζω οτι κατι θα παθω και δεν θα δω το παιδι μου να μεγαλωνει. Ευτυχος που ο αντρας μου το γυρναει στην πλακα και δεν με δινει σημασια σ αυτες τις κοτσανες οπως τις αποκαλει και μου λεει οτι οταν θα φτασεις στα 90 θα αρχισεις επιτελους να ζεις. :D Πρεπει να δω κι εγω εναν ψυχολογο απλα εμενα δεν ειναι παντα αραια και που το ξεπαιρναω μονη μου και κανει καιρο να με πιασει παθαινω κρισεις πανικου οχι εντονες με ταχυκαρδιες ή με σφυξιμο.
Παντως τελικα πολυ καλο το forum ξαφνικα οτν διαβασα τις ιστοριες σας εννιωσα πολυ καλυτερα

Rina80
28-03-14, 13:58
Αν και βλέπω ότι έχει ένα χρόνο να δημοσιευτεί μήνυμα στο συγκεκριμένο φόρουμ, ελπίζω κάποιος να το δει και να απαντήσει γιατί κι εγώ...τρελαίνομαι. Ο άντρας μου έχει ένα θέμα υγείας σοβαρό αλλά που βρίσκεται σε καλή κατάσταση αυτη τη στιγμή. Ανακαλύψαμε πριν ένα χρόνο ότι έχει μια ήπιας μορφής νεφρική ανεπάρκεια - το ένα του νεφρό λειτουργεί 70% και το άλλο 30%. Αρχικά ο γιατρός συνέστησε περιορισμό του κρέατος, προσοχή στο αλάτι και εξετάσεις ανά τρίμηνο. Τρελάθηκα, έφερα διαιτολόγο, του ζύγιζα τα πάντα, πίστευα ότι σύντομα θα φτάσει στο στάδιο της αιμοκάθαρσης. Αποτέλεσμα; Μετά από 6 μήνες ο γιατρός μου είπε κόψε τη δίαιτα, χάνει πολλά κιλά, είπαμε να προσέχεται αλλά όχι κι έτσι...κάντε μια κανονική διατροφή χωρίς υπερβολές. Τέλος πάντων...η δίαιτα είχε σαν αποτέλεσμα να φτάσει η κρεατινίνη του στα ανώτερα φυσιολογικά. Τότε ανακαλύπτουμε μια ύποπτη κύστη στα νεφρά και κάνουμε άπειρες αξονικές να δούμε αν είναι καρκίνος. Μετά από 1 χρόνο τελος πάντων για να μην τα πολυλογώ, η κρεατινίνη είναι σταθερή στα ανώτερα φυσιολογικά και έχουμε οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι οι κύστες δεν είναι καρκίνος αλλά τις δημιουργεί ένα αντίσωμα. Αυτό το συμπέρασμα δεν είναι επιβεβαιωμένο, χρειάζεται βιοψία νεφρού, αλλά είναι μόνο θέμα τυπικό η επιβεβαιώση (ο γιατρός είναι σίγουρος ότι είναι αυτό). Το πρόβλημα ειναι ότι είναι μια πάθηση που έχει ανακαλυφθεί πρόσφατα - μια μορφή αυτοανοσίας - συνεπώς δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί. Ο γιατρός λέει ότι θα κάνει θεραπεία κορτιζόνης και πιστεύει ότι ή θα εξαφανιστούν οι κύστες ή θα παραμείνουν ως έχουν στη χειρότερη. Αλλά...δεν ξέρουμε αν θα ξαναεμφανιστούν.

Όλα αυτά τα λέω για να καταλάβετε από που ξεκινάει ο φόβος μου. Εμένα λοιπόν το μυαλό μου πάει στο χειρότερο. Ότι δε θα αντιδράσει ο οργανισμός με την κορτιζόνη κι ότι θα χειροτερέψει και...θα πεθάνει από αυτό και μάλιστα σε λίγα χρόνια. Και θέλουμε να κάνουμε παιδάκι και σκέφτομαι: να κάνουμε να έχω κάτι δικό του, ένα κομμάτι του αλλά....πώς θα το βγάλω πέρα μόνη. Δε με πιάνουν ταχυπαλμίες και τέτοια αλλά κλαίω μόνη μου στο σπίτι γοερά....και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να κάνω τίποτα άλλο...πχ να διαβάσω για τα μαθήματά μου (είμαι εκπαιδευτικός). Και όλη αυτή η κατάσταση μου δημιουργεί νεύρα. και μαλώνω και με τον άντρα μου και με τους γονείς μου και γενικά δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου. και με τα παιδάκια στη δουλειά...υπομονή μηδέν! καταλαβαίνω ότι και το σπίτι μου θα χαλάσω και τη δουλειά μου έτσι και πιθανότατα και την υγεία μου. αλλά δεν μπορώ να το αποβάλω. θέλω να πάω σε ψυχολόγο αλλα σκέφτομαι τα λεφτά. γιατί βέβαια δε θα είναι για μία φορά...

το περίεργο είναι ότι δε φοβάμαι μήπως πάθω κάτι εγώ. αυτό δεν έχει περάσει ποτέ από το μυαλό μου. φοβάμαι μόνο για τον άντρα μου. και δεν είναι ότι νιώθω ανύμπορη χωρίς αυτόν. μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν, πάντα θεωρούσα ότι μπορώ να ζήσω και μόνη και να τα καταφέρω. με φοβίζει η ιδεά να τον δω να υποφέρει ή να φοβάται...αυτό δεν μπορώ να αντέξω...

elenip
28-03-14, 14:22
Αν και βλέπω ότι έχει ένα χρόνο να δημοσιευτεί μήνυμα στο συγκεκριμένο φόρουμ, ελπίζω κάποιος να το δει και να απαντήσει γιατί κι εγώ...τρελαίνομαι. Ο άντρας μου έχει ένα θέμα υγείας σοβαρό αλλά που βρίσκεται σε καλή κατάσταση αυτη τη στιγμή. Ανακαλύψαμε πριν ένα χρόνο ότι έχει μια ήπιας μορφής νεφρική ανεπάρκεια - το ένα του νεφρό λειτουργεί 70% και το άλλο 30%. Αρχικά ο γιατρός συνέστησε περιορισμό του κρέατος, προσοχή στο αλάτι και εξετάσεις ανά τρίμηνο. Τρελάθηκα, έφερα διαιτολόγο, του ζύγιζα τα πάντα, πίστευα ότι σύντομα θα φτάσει στο στάδιο της αιμοκάθαρσης. Αποτέλεσμα; Μετά από 6 μήνες ο γιατρός μου είπε κόψε τη δίαιτα, χάνει πολλά κιλά, είπαμε να προσέχεται αλλά όχι κι έτσι...κάντε μια κανονική διατροφή χωρίς υπερβολές. Τέλος πάντων...η δίαιτα είχε σαν αποτέλεσμα να φτάσει η κρεατινίνη του στα ανώτερα φυσιολογικά. Τότε ανακαλύπτουμε μια ύποπτη κύστη στα νεφρά και κάνουμε άπειρες αξονικές να δούμε αν είναι καρκίνος. Μετά από 1 χρόνο τελος πάντων για να μην τα πολυλογώ, η κρεατινίνη είναι σταθερή στα ανώτερα φυσιολογικά και έχουμε οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι οι κύστες δεν είναι καρκίνος αλλά τις δημιουργεί ένα αντίσωμα. Αυτό το συμπέρασμα δεν είναι επιβεβαιωμένο, χρειάζεται βιοψία νεφρού, αλλά είναι μόνο θέμα τυπικό η επιβεβαιώση (ο γιατρός είναι σίγουρος ότι είναι αυτό). Το πρόβλημα ειναι ότι είναι μια πάθηση που έχει ανακαλυφθεί πρόσφατα - μια μορφή αυτοανοσίας - συνεπώς δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί. Ο γιατρός λέει ότι θα κάνει θεραπεία κορτιζόνης και πιστεύει ότι ή θα εξαφανιστούν οι κύστες ή θα παραμείνουν ως έχουν στη χειρότερη. Αλλά...δεν ξέρουμε αν θα ξαναεμφανιστούν.

Όλα αυτά τα λέω για να καταλάβετε από που ξεκινάει ο φόβος μου. Εμένα λοιπόν το μυαλό μου πάει στο χειρότερο. Ότι δε θα αντιδράσει ο οργανισμός με την κορτιζόνη κι ότι θα χειροτερέψει και...θα πεθάνει από αυτό και μάλιστα σε λίγα χρόνια. Και θέλουμε να κάνουμε παιδάκι και σκέφτομαι: να κάνουμε να έχω κάτι δικό του, ένα κομμάτι του αλλά....πώς θα το βγάλω πέρα μόνη. Δε με πιάνουν ταχυπαλμίες και τέτοια αλλά κλαίω μόνη μου στο σπίτι γοερά....και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να κάνω τίποτα άλλο...πχ να διαβάσω για τα μαθήματά μου (είμαι εκπαιδευτικός). Και όλη αυτή η κατάσταση μου δημιουργεί νεύρα. και μαλώνω και με τον άντρα μου και με τους γονείς μου και γενικά δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου. και με τα παιδάκια στη δουλειά...υπομονή μηδέν! καταλαβαίνω ότι και το σπίτι μου θα χαλάσω και τη δουλειά μου έτσι και πιθανότατα και την υγεία μου. αλλά δεν μπορώ να το αποβάλω. θέλω να πάω σε ψυχολόγο αλλα σκέφτομαι τα λεφτά. γιατί βέβαια δε θα είναι για μία φορά...

το περίεργο είναι ότι δε φοβάμαι μήπως πάθω κάτι εγώ. αυτό δεν έχει περάσει ποτέ από το μυαλό μου. φοβάμαι μόνο για τον άντρα μου. και δεν είναι ότι νιώθω ανύμπορη χωρίς αυτόν. μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν, πάντα θεωρούσα ότι μπορώ να ζήσω και μόνη και να τα καταφέρω. με φοβίζει η ιδεά να τον δω να υποφέρει ή να φοβάται...αυτό δεν μπορώ να αντέξω...

Συγνώμη βρε κοπέλα μου αλλά υπάρχει κόσμος που έχει σοβαρά ζητήματα να αντιμετωπίσει και εσύ αναλώνεις την ζωή σου περιμένοντας το χειρότερο!!! το καταλαβαίνεις και μόνη σου ότι σε κάποια πράγματα παραλογίζεσαι :-P πάρτο αλλιώς γενικά.... μπορείς εσύ να διασφαλίσεις το μέλλον? αύριο κανείς δεν ξέρει τι μας ξημερώνει.... θεωρούμε δεδομένο ότι εμείς θα ζήσουμε 100 χρόνια και ο διπλανός μας που έχει κάποιες προυποθέσεις για μία ασθένεια θα πάει πριν από εμάς.... ζήσε το σήμερα και άσε το αύριο.. κανείς δεν ξέρει τι μας επιφυλλάσει η μοίρα.. το μόνο που κάνεις είναι να χάνεις απλώς την ζωή σου... με τον φόβο μην χάσεις το αύριο χάνεις το σημερα.. με την λογική τη δική σου κανείς δεν πρέπει να κάνει τίποτε στη ζωή σου.. και εμένα η μητέρα μου έκανε 2 παιδιά και ο πατέρας μου πέθανε ξαφνικά όταν ήμασταν μικρά παιδιά... δεν το ήξερε η γυναίκα όμως ότι θα μεγαλώσει ξαφνικά 2 παιδιά μόνη της.. έτσι είναι η ζωή.. δυστυχώς... στο χέρι μας είναι αν θα την ζήσουμε ή θα την αφήσουμε να περνάει με το άγχος μήπως την χάσουμε... δεν θέλω να σε στενοχωρήσω αλλά ήδη την χάνεις.... πρέπει να μιλήσεις με κάποιον ειδικό... το οικονομικό το θεωρώ δικαιολογία.. εάν σε χαλάει αυτό που ζεις άλλαξέ το.. αλλιώς θα κακομοιριάζεις μια ζωή.... στα γράφω με πολύ αγάπη όλο αυτό και είναι πράγματα που λέω και στην κολλητή μου που περνάει την ίδια φάση με εσένα (για άλλους λόγους βέβαια, αλλά ο παρανομαστής κοινός)

ekavi_
28-03-14, 14:24
Εκείνος πως αντιμετωπίζει την πάθησή του;

Όπως και να΄χει, προσπάθησε να μην επιβαρύνεις την ψυχολογία του με τις δικές σου φοβίες-ανησυχίες. Να δείχνεις αισιόδοξη όσο γίνεται.

Από εκεί και πέρα δεν ξέρω τι να σε συμβουλεύσω. Έχω μόνο να πω ότι είδα τον τίτλο του θέματος και χτύπησε ένα καμπανάκι μέσα μου. Νιώθω ότι είμαι διαρκώς αγχωμένη με διάφορα. Σε σημείο που κάποιες μέρες περιμένω απλώς να ξημερώσει η επόμενη μήπως νιώσω καλύτερα. Ή εύχομαι να κοιμηθώ και να ξυπνήσω κάποιον καιρό μετά προσπερνώντας την περίοδο που μου δημιουργεί άγχος.

Μετά συνειδητοποιώ ότι χάνω στιγμές από τη ζωή μου, φοβούμενη συνέχεια το μέλλον. Είτε το άμεσο, είτε το πιο μακρινό. Κάνοντας τρομακτικά σενάρια που άλλα μπορεί να έχουν μια βάση και άλλα όχι... Και τελικά καταλήγω να μην ζω το σήμερα. Και είμαι τόσο φορτωμένη ψυχικά που μόλις συμβεί το παραμικρό καταρρέω, ενώ δεν θα έπρεπε...

Προσπαθώ και εγώ να το καταπολεμήσω. Νομίζω το πρώτο βήμα είναι να κάνω μια αυτοκριτική. Να διαπιστώσω-αναγνωρίσω αυτό που μου συμβαίνει και στη συνέχεια να προσπαθήσω να συνειδητοποιήσω ότι τελικά τρομοκρατώ τον εαυτό μου με άγχη και σενάρια που μπορεί και να μην συμβούν ποτέ. Ή να συμβούν διαφορετικά. Ή τελικά τα πράγματα να μην είναι τόσο τραγικά όπως τα φαντάζομαι ή όταν συμβούν θα τα αντιμετωπίσω ...

Ακόμη το παλεύω και εγώ.

G.Geo
28-03-14, 14:27
Κοπέλα μου, χαλάρωσε λίγο. Καταλαβαίνω πως μπορεί να νιώθεις και ότι έχεις να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα υγείας που σε φοβίζει, αλλά εσύ τον πέθανες τον άνθρωπο, πριν την ώρα του! Σκέψου αν με κάποιο τρόπο μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις σου, τι θα πάθαινε! Αφού ο γιατρός είναι αισιόδοξος, και ο άντρας σου επίσης, εσύ γιατί τα βλέπεις όλα μαύρα??? Δώσε χρόνο, να εξελιχθεί, να δεις πως θα πάει, το πιο πιθανό είναι να πάνε όλα καλά και τότε θα σου έχει μείνει μόνο η μαυρίλα και οι άσχημες σκέψεις. Θες να τα κάνεις όλα χειρότερα, να χάσεις την δουλειά σου όπως λες, να χαλάσεις την σχέση σας με τον άντρα σου? Αν σκέφτεσαι έτσι, μόνο χειρότερα θα τα κάνεις, τίποτα δεν θα πάει καλύτερα. Και στο λέω εγώ που πάντα ήμουν πολύ απαισιόδοξη!! Πάντα σκεφτόμουν πρώτα το κακό,...μέχρι που έκανα παιδιά. Ξαφνικά, δεν ξέρω τι έγινε και είμαι στον κόσμο μου...πολύ κουρασμένη, με μηδέν χρόνο, αλλά τα άσχημα ΔΕΝ με αγγίζουν! Πρόσφατα έγιναν απολύσεις (πολλές... στην δουλειά μου), ο άντρας μου, μου έλεγε συνέχεια "αν σε διώξουν τι θα κάνουμε!" και του έλεγα "κάτσε να με διώξουν και θα δούμε!" Το ίδιο σκεφτόταν και για την δική του τη δουλειά και του έλεγα "να κλάψω από τώρα προκαταβολικά? Και αν όλα πάνε καλά, γιατί να χαλιέμαι τσάμπα???!!" ΚΑΙ ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ! Δεν έχασα την δουλειά μου, ούτε κι εκείνος... η διαφορά μας?? Εκείνος έσκασε πόσους μήνες στην ιδέα και μόνο, ενώ εγώ δεν χάλασα την ψυχούλα μου...Χαλάρωσε! Στην ζωή, αν σκέφτεσαι θετικά, το σύμπαν συνομοτεί, αν σκέφτεσαι αρνητικά, τραβάς και ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ όλα τα άσχημα!! Και να είσαι σίγουρη ότι κάποια τα προκαλείς, δεν έρχονται μόνα τους...

mir
31-03-14, 01:59
Μην απελπίζεστε. Βοηθήστε τον εαυτό σας ζητώντας το έλεος του Θεού : Στις δύσκολες στιγμές σας: Κύριε Ιησού Χριστέ , Υιέ του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλό . Επίσης διαβάστε τους χαιρετισμούς στην Θεοτόκο. Εξομολόγηση δε και Θεία Κοινωνία το καλύτερο για εμένα φάρμακο.

ΣΩΤΗΡΙΑ
31-03-14, 10:10
Aγαπημενη μου φιλη τα παιδια τα φερνουμε στην ζωη απο αγαπη και οχι για αναμνηστικα. Ηταν αστοχο αυτο που εγραψες να εεχςι κατι δικο του. Θεωρω οτι το πες στην υπερβολη και στο αγχος που εχεις για τον αντρα σου. Περα απο τον αντρα σου χρειαζεται ψυχολογικη υποστηριξη και μαλιστα αμεσα. Ολοι εχουμε εξοδα και μαλιστα πολλα. Βαλε σε μια σειρα προτεραιοτητας την υγεια σας και την ψυχικη πανω απο ολα και μετα ολα τα αλλα θα ελθουν αρκεια να εχετε μια υγιη φυσιολογικη σχεση να την χαρειτε και οχι μια αγχωδης πενθιμη κατασταση.

Rina80
01-04-14, 12:04
Εκείνος πως αντιμετωπίζει την πάθησή του;

Όπως και να΄χει, προσπάθησε να μην επιβαρύνεις την ψυχολογία του με τις δικές σου φοβίες-ανησυχίες. Να δείχνεις αισιόδοξη όσο γίνεται.

Από εκεί και πέρα δεν ξέρω τι να σε συμβουλεύσω. Έχω μόνο να πω ότι είδα τον τίτλο του θέματος και χτύπησε ένα καμπανάκι μέσα μου. Νιώθω ότι είμαι διαρκώς αγχωμένη με διάφορα. Σε σημείο που κάποιες μέρες περιμένω απλώς να ξημερώσει η επόμενη μήπως νιώσω καλύτερα. Ή εύχομαι να κοιμηθώ και να ξυπνήσω κάποιον καιρό μετά προσπερνώντας την περίοδο που μου δημιουργεί άγχος.

Μετά συνειδητοποιώ ότι χάνω στιγμές από τη ζωή μου, φοβούμενη συνέχεια το μέλλον. Είτε το άμεσο, είτε το πιο μακρινό. Κάνοντας τρομακτικά σενάρια που άλλα μπορεί να έχουν μια βάση και άλλα όχι... Και τελικά καταλήγω να μην ζω το σήμερα. Και είμαι τόσο φορτωμένη ψυχικά που μόλις συμβεί το παραμικρό καταρρέω, ενώ δεν θα έπρεπε...

Προσπαθώ και εγώ να το καταπολεμήσω. Νομίζω το πρώτο βήμα είναι να κάνω μια αυτοκριτική. Να διαπιστώσω-αναγνωρίσω αυτό που μου συμβαίνει και στη συνέχεια να προσπαθήσω να συνειδητοποιήσω ότι τελικά τρομοκρατώ τον εαυτό μου με άγχη και σενάρια που μπορεί και να μην συμβούν ποτέ. Ή να συμβούν διαφορετικά. Ή τελικά τα πράγματα να μην είναι τόσο τραγικά όπως τα φαντάζομαι ή όταν συμβούν θα τα αντιμετωπίσω ...

Ακόμη το παλεύω και εγώ.

Eκείνος εκ πρώτης όψεως το αντιμετωπίζει πολύ ψύχραιμα, μέχρι που δείχνει να πιστεύει ότι θα αποδειχθεί ότι τελικά δεν έχει τίποτα. Από κουβέντες που πετάει φαίνεται ότι το έχει κι αυτός στο μυαλό του σαν ένα σοβαρό πρόβλημα, αλλά όχι τόσο σοβαρό όσο το θεωρώ εγώ. Πιστεύει ότι είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που όμως βρισκεται σε καλό δρόμο. Πιο πολύ τον απασχολεί το ότι εξαιτίας του καταπιέζεται στο θέμα του τι τρώει

Melina22
02-04-14, 01:30
Βρες το κουράγιο κ την δύναμη και πάρε την απόφαση να επισκεφθείς έναν ψυχοθεραπευτη...είναι πολύ βασανιστικό αυτό που σου συμβαίνει και υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί κ να λυτρωθείς.. δεν σου συμβαίνει χωρίς λόγο από κάπου ξεκινά και υπηρετεί κάποιο σκοπό. Υπάρχουν πράγματα που όσο κ να το επιθυμεί κάποιος δεν αντιμετωπίζονται παρά μόνο με εξωτερική βοήθεια. Και τα χρήματα που θα δώσεις για αυτόν τον σκοπό πίστεψέ με θα είναι αυτά που θα θεωρήσεις ότι άξιζαν τον κόπο περισσότερο από οτιδήποτε άλλο...

Rina80
03-04-14, 13:47
Έχετε δίκιο σε όσα μου λέτε...τα λέει και σε εμένα την ίδια ο "λογικός" εαυτός μου. Επικοινώνησα με ειδικό και θα αρχίσω ψυχοθεραπεία. Και μόνο αυτό σαν κίνηση με ανακούφισε, γιατί θέλω να κάνω κάτι καλό για εμένα και την οικογένειά μου.

Να διευκρινίσω ότι τα περί παιδιού μάλλον παρεξηγήθηκαν. Εννοείται ότι από την ώρα που παντρευτήκαμε - ή μάλλον και από πριν - είχαμε πει ότι θέλουμε να κάνουμε παιδάκια - με τη βοήθεια το Θεού πάντα. Δεν είναι ότι μόλις έμαθα για το πρόβλημά του θέλησα να κάνω παιδί σαν "αντικατάσταση". Είχαμε αποφασίσει από πριν σιγά σιγά να αρχίσουμε προσπάθειες.

Προσπαθώ να σκεφτώ θετικά και νομίζω ότι τις τελευταίες μέρες είμαι σε καλό δρόμο. Εννοείται ο φόβος δεν έχει φύγει από μέσα μου, αλλά προς το παρόν τον ελέγχω. Έψαξα και βρήκα αρκετά άρθρα που αφορούν το πρόβλημά του και βρήκα κάποια θετικά: 1) δεν έχει προσβάλει πολλά όργανα αλλά μόνο αυτό, 2) 1 χρόνο έχει μείνει σταθερός χωρίς καμία θεραπεία άρα με την θεραπεία μόνο καλύτερα μπορεί να πάει, σίγουρα όχι χειρότερα, 3) ο γιατρός είναι αισιόδοξος άρα γιατί να μην είμαι και εγώ, 4)οι πιο πολλοί ασθενείς ανταποκρίθηκαν και μάλιστα γρήγορα στη θεραπεία με κορτιζόνη

Και τέλος πάντων ΠΡΕΠΕΙ να είμαι αισιόδοξη και χαμογελαστή γιατί:
1) τα αυτοάνοσα είναι γνωστό ότι πυροδοτούνται με το άγχος, οπότε δεν πρέπει να του το μεταδίδω
2) Με το να αγχώνομαι δεν μπορώ να αποτρέψω μια δυσάρεστη εξέλιξη - δυστυχώς αυτό είναι στο χέρι του Θεού
3)με το να αγχώνομαι χάνω τις καλές μας στιγμές. Θέλω όταν - και ΑΝ ποτέ -έρθουν τα χειρότερα να μετανιώσω που όσο ήμασταν καλά εγώ αντί να το απολαμβάνω φοβόμουν ;

ΟΧΙ!!!!!!!!!

ekavi_
03-04-14, 13:53
Είδες; έκανες και ψυχοθεραπεία από μόνη σου. Εγώ νομίζω ότι το πρώτο βήμα είναι να έχουμε επίγνωση του "προβλήματος".

Μία ερώτηση μόνο. Στον άντρα σου θα πεις ότι θα βλέπεις ψυχοθεραπευτή; Δεν θα αναρωτιέται για ποιον λόγο πηγαίνεις;

Rina80
03-04-14, 14:04
Είδες; έκανες και ψυχοθεραπεία από μόνη σου. Εγώ νομίζω ότι το πρώτο βήμα είναι να έχουμε επίγνωση του " προβλήματος".

Μία ερώτηση μόνο. Στον άντρα σου θα πεις ότι θα βλέπεις ψυχοθεραπευτή; Δεν θα αναρωτιέται για ποιον λόγο πηγαίνεις;

Του το είπα ήδη. Έχω γενικότερα θέματα διαχείρισης άγχους και του είπα ότι γι' αυτό αποφάσισα να πάω. Επειδή τελευταία βλέπω κι η ίδια ότι έχω συνεχώς ένα άγχος και ότι έχω άγχος και για τον ίδιο. Δεν έκατσα φυσικά να του πω όλα όσα με φοβίζουν...για ευνόητους λόγους.

Ελπίζω να μου κρατήσει αυτή η "αυτοψυχοθεραπεία"

ekavi_
03-04-14, 14:08
Του το είπα ήδη. Έχω γενικότερα θέματα διαχείρισης άγχους και του είπα ότι γι' αυτό αποφάσισα να πάω. Επειδή τελευταία βλέπω κι η ίδια ότι έχω συνεχώς ένα άγχος και ότι έχω άγχος και για τον ίδιο. Δεν έκατσα φυσικά να του πω όλα όσα με φοβίζουν...για ευνόητους λόγους.

Ελπίζω να μου κρατήσει αυτή η "αυτοψυχοθεραπεία"

Ωραία! Το είπα απλώς για να μην προσθέσεις ένα ακόμα άγχος στον εαυτό σου.

Rina80
03-04-14, 16:05
Ωραία! Το είπα απλώς για να μην προσθέσεις ένα ακόμα άγχος στον εαυτό σου.


μα έτσι κι αλλιώς με ξέρει καλά και καταλαβαίνει ότι κάτι έχω...και τους λόγους...απλά δεν ξέρει...πόσο κόκκινο έχω χτυπήσει

Elpidaz
03-04-14, 17:33
κοπελιά εγώ την κορτιζόνη την φοβάμαι πάντως. δεν ειναι παίξε γέλασε. πώς την δίνεις έτσι για κάτι που δεν ξέρεις καν τί είναι γιατί τώρα ανακαλύφθηκε. δεν ξέρω. πάρε μια δεύτερη γνώμη. μπορεί να μην είναι τίποτα... σαν κάποιες κύστες στο συκώτι που τις έχουν αρκετοί (συμπεριλαμβάνομαι) και δεν σημαίνουν τίποτα. κι αφού έκανε και αξωνική. ψυχραιμία.

LA LATINA
03-04-14, 17:44
Χαίρομαι που το πήρες απόφαση, φίλη μου!

Rina80
03-04-14, 18:17
κοπελιά εγώ την κορτιζόνη την φοβάμαι πάντως. δεν ειναι παίξε γέλασε. πώς την δίνεις έτσι για κάτι που δεν ξέρεις καν τί είναι γιατί τώρα ανακαλύφθηκε. δεν ξέρω. πάρε μια δεύτερη γνώμη. μπορεί να μην είναι τίποτα... σαν κάποιες κύστες στο συκώτι που τις έχουν αρκετοί (συμπεριλαμβάνομαι) και δεν σημαίνουν τίποτα. κι αφού έκανε και αξωνική. ψυχραιμία.

Δε νομίζω ότι του τη δίνει έτσι εύκολα. Από ότι ξέρω ητ κορτιζόνη καθυστερεί την εξέλιξη σε κάποιες παθήσεις. Οι κύστες αυτές δε φαίνονται καθαρές κύστες με υγρό. Στην αρχή υποπτευόταν ο γιατρός όγκο αλλά επειδή έχουν μείνει αμετάβλητες ένα χρόνο κι επειδή έχει και αυτό το αντίσωμα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι μια νέα αυτοάνοση ασθένεια. Θα το επιβεβαιώσουμε με βιοψία νεφρού προτού αρχίσει θεραπεία

Rina80
03-04-14, 18:19
Χαίρομαι που το πήρες απόφαση, φίλη μου!


το πήρα...με βοήθησαν πολλά όσα είπες... ελπίζω να μπορεσω να το κρατήσω κιόλας...για την αισιοδοξία μιλώ. Για τον ψυχολογο σίγουρα θα το κάνω. Εξάλλου πιστεύω ότι όλοι είναι καλό να επισκεφτούμε κάποιον κάποια στιγμή. όλο και κάποιο θεματάκι έχουμε άλυτο

LA LATINA
03-04-14, 18:29
το πήρα...με βοήθησαν πολλά όσα είπες... ελπίζω να μπορεσω να το κρατήσω κιόλας...για την αισιοδοξία μιλώ. Για τον ψυχολογο σίγουρα θα το κάνω. Εξάλλου πιστεύω ότι όλοι είναι καλό να επισκεφτούμε κάποιον κάποια στιγμή. όλο και κάποιο θεματάκι έχουμε άλυτο

χαίρομαι που βοήθησα! να είστε πάντα καλά!

Rina80
03-04-14, 18:50
χαίρομαι που βοήθησα! να είστε πάντα καλά!

κι εσείς...να χαίρεσαι τα παιδάκια σου και την οικογένειά σου....θα τα λέμε ελπίζω...

ekavi_
04-04-14, 09:50
Η κορτιζόνη έχει σώσει ζωές να ξέρετε...

Rina80
04-04-14, 10:43
Η κορτιζόνη έχει σώσει ζωές να ξέρετε...

Έχει τους κινδύνους της σίγουρα...λόγω του ότι κάνει κατακράτηση, ανεβάζει το ζάχαρο και την πίεση...αλλά όλα εξαρτώνται από συνεκτίμηση πολλών παραγόντων. φαντάζομαι οι γιατροί ξέρουν καλύτερα...

LA LATINA
04-04-14, 10:45
Η κορτιζόνη έχει σώσει ζωές να ξέρετε...

Έχει και τα "κακά" της, αλλά τα "καλά" της είναι τόσο πολλά.........μονόδρομος κάποιες φορές.....αλλά και πανάκεια.

Rina80
04-04-14, 11:06
Έχει και τα "κακά" της, αλλά τα "καλά" της είναι τόσο πολλά.........μονόδρομος κάποιες φορές.....αλλά και πανάκεια.

Πιστεύω ότι ένας γιατρός για να συστήσει κορτιζόνη έχει ζυγίσει τα θετικά και τα αρνητικά. Κι ο δικός μας δε μου έχει δώσει την εντύπωση ότι θα την έδινε χωρίς λόγο. Όπως και τη βιοψία νεφρού...από την αρχή είχε μιλήσει γι' αυτή αλλά δε μας παρέπεμπε. Τώρα το κάνει γιατί θέλει να αποκομίσει πληροφορίες από αυτήν για την κατάσταση και τη θεραπεία.

Το σημαντικό είναι να είναι ο γιατρός καλός. Αν είναι ξέρει τι θα δώσει, σε τι δόση και για πόσο χρονικό διάστημα. Γνώμη μου...

LA LATINA
04-04-14, 11:14
Πιστεύω ότι ένας γιατρός για να συστήσει κορτιζόνη έχει ζυγίσει τα θετικά και τα αρνητικά. Κι ο δικός μας δε μου έχει δώσει την εντύπωση ότι θα την έδινε χωρίς λόγο. Όπως και τη βιοψία νεφρού...από την αρχή είχε μιλήσει γι' αυτή αλλά δε μας παρέπεμπε. Τώρα το κάνει γιατί θέλει να αποκομίσει πληροφορίες από αυτήν για την κατάσταση και τη θεραπεία.

Το σημαντικό είναι να είναι ο γιατρός καλός. Αν είναι ξέρει τι θα δώσει, σε τι δόση και για πόσο χρονικό διάστημα. Γνώμη μου...

Η κορτιζόνη έχει σώσει ζωές......αυτό έχω να πω μόνο. Τα άλλα τα είπαμε ιδιαιτέρως...

Rina80
18-04-14, 10:48
Κορίτσια καλημέρα...έκανα χθες την πρώτη μου συνεδρία με τον ψυχαναλυτή και μου είπε ότι αυτός ο υπερβολικός φόβος και το έντονο άγχος που έχω έχει τις ρίζες του στην παιδική ηλικία. Προέρχεται από το φόβο εγκατάλειψης που μου είχε δημιουργηθεί επειδή κάποιες φορές η μαμά μου, όταν τη φέρναμε στο αμήν, έλεγε ότι θα φύγει και θα την ψάχνουμε. Άκου τώρα να δεις....κι αυτό το σχήμα επαναλαμβάνεται, αναβιώνω αυτόν τον φόβο, όποτε παρουσιάζεται κινδυνος να χάσω ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, είτε αυτός ο κίνδυνος είναι πραγματικός είτε φανταστικός.

Φοβερό...ηξερα ότι αυτη η "απειλή" της μαμάς μου ευθυνόταν για την προσκόλληση που της είχα μικρή, αλλά δε φανταζόμουν ότι επηρεάζει και τη σχέση μου με τον άντρα μου!

G.Geo
24-04-14, 11:52
Προέρχεται από το φόβο εγκατάλειψης που μου είχε δημιουργηθεί επειδή κάποιες φορές η μαμά μου, όταν τη φέρναμε στο αμήν, έλεγε ότι θα φύγει και θα την ψάχνουμε. Άκου τώρα να δεις....κι αυτό το σχήμα επαναλαμβάνεται, αναβιώνω αυτόν τον φόβο, όποτε παρουσιάζεται κινδυνος να χάσω ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, είτε αυτός ο κίνδυνος είναι πραγματικός είτε φανταστικός.
Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά πραγματικά εμείς οι μαμάδες έχουμε τεράστιο φορτίο στις πλάτες μας! Στο έλεγε τόσο συχνά που σου δημιούργησε τόσο μεγάλο άγχος? Το είχε κάνει κιόλας. Φαντάζομαι ότι κι αυτή δεν το εννοούσε, αλλά όπως λες πάνω στα νευρα της το έλεγε..Τι να πω...Μερικές φορές καλύτερα να μασάμε, παρά να μιλάμε!!! :-(

Rina80
02-05-14, 10:40
Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά πραγματικά εμείς οι μαμάδες έχουμε τεράστιο φορτίο στις πλάτες μας! Στο έλεγε τόσο συχνά που σου δημιούργησε τόσο μεγάλο άγχος? Το είχε κάνει κιόλας. Φαντάζομαι ότι κι αυτή δεν το εννοούσε, αλλά όπως λες πάνω στα νευρα της το έλεγε..Τι να πω...Μερικές φορές καλύτερα να μασάμε, παρά να μιλάμε!!! :-(

δεν το είχε κάνει. απλά κάποιες φορές κατέβαινε για ψώνια την ώρα που κοιμόμασταν και με έπιανε πανικός ότι είχε πραγματοποιήσει την απειλή της. τέλος πάντων...δεν το ήξερε κι αυτή ότι θα μου δημιουργούσε αυτό το θέμα. κ το άγχος της με τις αρρώστιες μου μετέδωσε...άσε...το θέμα είναι τώρα τι κανουμε; πώς το ξεπερνάμε;

LA LATINA
02-05-14, 10:56
Θα μου επιτρέψετε κάποιες από τις σουπερ αναλύσεις των ψυχολόγων να τις βρίσκω λίγο τραβηγμένες.......και όλα πια στην παιδική ηλικία τα ρίχνουν! Φίλη κολλητή, μοναχοπαίδι, με αξιολάτρευτους γονείς που την είχαν στα ώπα ώπα, ανακάλυψε ότι το πρωί βαριέται να πάει να πάρει τσιγάρα και νευριάζει όταν δεν έχει.....(όπως όλοι όσοι καπνίζουν!) πήγε σε ψυχολόγο, και της αράδιασε ένα σωρό, καταλήγοντας ότι φταίει η μαμά της.......για ποιό λόγο ακόμα το ψάχνει.......
Νομίζω οτι ζούμε σε έναν κυκεώνα παραλόγου, δλδ ΟΚ, και αν έλεγε η μαμά κάποιες ατάκες, δε νομίζω οτι θα επηρεάσουν μέχρι και την συμπεριφορά μας προς τον άντρα μας, αυτά τα βρίσκω πολύ τραβηγμένα και τεχνηέντως ταμπελοποιημένα. Γνώμη μου πάντα.