PDA

Επιστροφή στο Forum : Πως ειναι η ζωη με 2 παιδια?


korinaki
10-02-09, 20:39
Εχουμε ενα μωρακι 3 μηνων περιπου,και σκεφτομαστε να κανουμε και δευτερο.Εκτος απο τους πρωτους 2 μηνες που ηταν δυσκολοι,δεν μπορω να πω οτι νιωθω κουρασμενη..Επισης δεν δουλευω(απο επιλογη).Εχω ακουσει διαφορες γνωμες για τα 2 παιδια..Βλεπω γυναικες με 2 παιδια που αγκομαχανε και λενε πως ειναι πολυ δυσκολα,κι αλλες που μπορει να εχουν και παραπανω και να ειναι μες την τρελη χαρα και ακουραστες!!Πως γινεται αυτο?Τελικα ειναι πολυ δυσκολα με τα δυο παιδια?Ποια η διαφορα με το ενα παιδι?

nefeli
11-02-09, 01:02
Η διαφορά ειναι μεγάλη, αλλά την καταλαβαίνεις μόνο όταν κανεις και το δευτερο. Εγώ έχω δυο παιδια με 17 μήνες διαφορά. Ηταν επιλογή μου να τα κάνω. Υπάρχουν στιγμές που περνάμε απίθανα αλλά και άλλες που ειναι χάλια. Φυσικά αυτό εξαρτάται και απο το παιδί και το χαρακτήρα του.
Εγώ υπολόγιζα οτι επειδή τα δικά μου θα εχουν λίγη διαφορά δεν θα ζηλευει το ένα τ΄αλλο. Και όμως.. Δεν ξεχνάω το γιο μου, να έχει απλωμένα τα χεράκια του και να φωνάζει μαμα για να τον πάρω, την ώρα που εγώ θήλαζα το μωρό. Τώρα που μεγαλώσανε (3 χρ. και 22 μηνών)πολλές φορέσ ο μεγάλοσ δεν θέλει να μπει η αδερφη του στο δωματιο, αλλά μόνο εγώ. Στην εγκυμοσύνη δεν έκανε να τον σηκώνω, γεγονός που ήταν πολύ δύσκολο, μια και το παιδί χρειαζόταν αγκαλιά και βοήθεια, αφου ήταν μωρό και αυτό.
Πωσ περνούσε η μέρα μου? Τάιζα και άλλαζα ολη μέρα... Τώρα τα πράγματα ειναι κάπως καλύτερα. Εχουν αρχίσει να παιζουν μερικές φορές μαζι (ελάχιστες) Η μικρή τρώει σχεδόν μόνη της και ταίζω μόνο τον μεγάλο.(ο οποιοσ τρώει περισσότερα φαγητά. αλλα οχι μονοσ του).Γενικότερα έχω κλειστεί σπιτι, γιατί μου ειναι δύσκολο να πάω κάπου μόνη μου με τα παιδία.(δεν έχουμε και πεζόδρομους) Οταν ετοιμαζόμαστε να πάμε κάπου όλη η οικογένεια μαζί, ξεκινάει καράβι...Ντύνω πρότα την μικρή, μετά τον μεγάλο και ώσπου να ντυθώ εγώ εχει ξεχτενιστέί ή μικρή ή έχει κανει κακά. Μέχρι να την αλλάξω έχει βγάλει ο μεγάλοσ τα παπουτσια και φτου και απο την αρχή.
Παρ'ολα αυτα ποτε δεν μετάνιωσα που έχουν λίγη διαφορα τα παιδία μου. Πιστευω τα δύσκολα για μένα θα ειναι ακομα 6-12 μήνες μετα θα ειμαι πιο χαλαρη.
Πιστευω να μην σε απογοητευσα...

nnm004
11-02-09, 07:43
Εμενα τα παιδια μου εχουνε διαφορα 19 μηνες και 10 μερες , δηλαδη εχουμε ενα μικρο μωρο και ενα μεγαλο μωρο :) κοιτα ευκολο δεν ειναι σιγουρα αλλα δεν ειναι και ακατορθωτο , δεν αγκομαχουμε φυσικα , απλως εντα3ει ειναι λογικο οτι τρεχουμε παραπανω απο οτι αμα ειχαμε 1 παιδι μονο . Ο μεγαλος μας δεν κοιμαται πολυ καλα τα βραδια και ερχεται σε μας οπου και εκει καποιες φορες δεν κοιμαται , ευελπιστω ομως οτι μεγαλωνοντας θα αλλα3ει και αυτο , εξαλλου τωρα μπηκαμε στους 24 μηνες μας . Για να τους βγαζουμε βολτα μαζι και μονη μου και εγω πηραμε ενα απο αυτα τα καροτσια για δυδιμα και εχει πολυ πλακα χαχαχαχα . Χαιρομαι που καναμε 2ο παιδακι τοσο συντομα , ειμαι λιγακι κουρασμενη αλλα τα λατρευω τα μικρα μου που τα βλεπω να μεγαλωνυνε μαζι . Εδω λεμε να κανουμε και το 3ο σε 2 χρονια το αργοτερο για να μεγαλωσουνε ολα μαζι .Και ολα αυτα χωρις βοηθεια απο γιαγιαδες και παπουδες .Η μανα μοθ ειναι ηλικιωμενξη και δεν της αφηνουμε ποτε κανενα απο τα μωρα ουτε για 1ωρα , η μαμα του αντρα μοθυ ειναι νεα μεν αλλα ειναι μακρια απο εδω , ειναι λαρισα , οποτε τους βλεπουμε 1 φορα στις 3 βδοαδες τοτε οκ βοηθαει και κοιμομαστε λιγακι και πολυτιμη η βοηθεια της , αλλα ουασιαστικα μονοι μας τα μεγαλωνουμε.

grace
15-02-09, 19:13
Εχουμε ενα μωρακι 3 μηνων περιπου,και σκεφτομαστε να κανουμε και δευτερο.Εκτος απο τους πρωτους 2 μηνες που ηταν δυσκολοι,δεν μπορω να πω οτι νιωθω κουρασμενη..Επισης δεν δουλευω(απο επιλογη).Εχω ακουσει διαφορες γνωμες για τα 2 παιδια..Βλεπω γυναικες με 2 παιδια που αγκομαχανε και λενε πως ειναι πολυ δυσκολα,κι αλλες που μπορει να εχουν και παραπανω και να ειναι μες την τρελη χαρα και ακουραστες!!Πως γινεται αυτο?Τελικα ειναι πολυ δυσκολα με τα δυο παιδια?Ποια η διαφορα με το ενα παιδι?
κοιτα εγω εχω 2 κοριτσακια 6 μιση και 8 μιση και θελω κι αλλο εδω και 3 χρονια αλλα τζιφος! να σου πω εγω τις ηθελα κοντα γιατι μεγαλωνουν παρεα. πισρευω οτι αυτες που αγκομαχανε μαλλον δεν το θελαν το 2ο, μη σου πω ουτε το 1ο.αν εχεις ορεξη τοτε να κανεις και να κανεις και 3ο και 4ο αν μπορεις. η μονη διαφορα ειναι οτι με το 1 κανεις πραγματικα τα παντα και δεν σε κρατουν οι υποχρεωσεις του μικροτερου. το κακο ειναι οτι το 1 παιδι μεγαλωνει πολυ μοναχικα και στην πλειοψηφια συνεχιζουν και στην ενηλικη ζωη αυτη τη μοναχικοτητα. δεν εχουν μαθει να μοιραζονται το κυριοτερο: τη ζωη τους!!οπτε λιγο κουραση για σενα τα επομενα 15 χρονια για μια πιο ευτυχισμενη ενηλικη ζωη των παδιων σου. ως γνωστων οι πολυτεκνες οικογενειες ειναι κ οι πιο ευτιχισμενες. τωρα που μπορεις .. να μην την πατησεις σαν κι εμενα κ καποιες φιλες μου που τωρα δυσκολευομαστε.και ειμαι τυχερη που τα εκανα μαζεμενα γιατι τωρα θα τρωγα ηττα!! και φαντασου οτι ειμαι μονο 28!! ΦΙΛΙΑ

katerina2
16-02-09, 13:27
Δεν έχω βιβλιογραφία να παραθέσω, αλλά, από όσα έχω διαβάσει, ιδανικός αριθμός παιδιών (για την ευτυχία όλων των μελών της οικογένειας) είναι τα 3.
Ας μας πει όμως και η Μαρία Στυλιανάκη. Θα με ενδιέφερε να διαβάσουμε μια εμπεριστατωμένη άποψη.

angi
16-02-09, 13:36
Πολυ ωραιο το θεμα κοριτσια.
Και εμεις επειδη ταλαιπωρηθηκαμε λιγο μεχρι να ερθει ο μικρος.ο γιατρος μου μου εχει πει οτι πρεπει να μεινω ξανα εγκυος μεχρι να χρονισει ο μπεμπης (μεχρι τον Ιουλιο).Εγω δεν εχω βαλει μπροστα ακομα καθως θελω να περασει και η βαπτιση (Απριλιος) και μετα.
Δεν ξερω αν πρεπει να με φοβιζει το συντομο του πραγματος και οι δυσκολιες με δυο μωρα....
Ειχα μια υπεροχη εγκυμοσυνη,ενα εξαιρετικο τοκετο,αλλα το 40ημερο.....θανατος.Πολυ πολυ δυσκολα και οταν το σκεφτομαι εχοντας και ενα μωρο ακομη στα ντουζενια του,δεν ξερω αν θα μπορω να ανταπεξελθω.
Ειναι δυσκολα,αλλα μεγαλωνουν γρηγορα μωρε...Δεν θα ειναι πολυ καλα στην συνεχεια;

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13
16-02-09, 13:49
Ρε συ korinaki το έχεις ξανανοίξει το θέμα, ξεχάστηκες; Εγώ το θυμάμαι γιατί σου απάντησα!

ζενια
16-02-09, 14:04
σιγουρα δεν ειναι ευκολη αλλα ενα θα σου πω''η χαρα υπερτερει της κουρασης τελικα''!! :lol:

Eleni*
18-08-12, 00:01
Γεια σας υπεροχες μανουλες!!!! Λεγομαι Ελενη ειμαι 24 και γραφω πρωτη φορα στο φορουμ. Λοιπον ας αρχισω....πριν 15 μηνες εφερα στον κοσμο το πρωτο μου μωρακι και αν και ειμαι πολυ χαρουμενη γι αυτο και δεν αλλαζω το παιδακι μου με τπτ στον κοσμο, η αληθεια ειναι οτι καποιες στιγμες (ειδικα στην αρχη) ετρεχα και δεν εφτανα στην κυριολεξια και γενικοτερα ημουν σε απογνωση.....απ την αλλη τωρα που μεγαλωνει και μπαινει σε προγραμμα εχω αρχισει και νοσταλγω ενα βρεφακι και η αληθεια οτι αν και η μεταβαση απ την ζωη της ανεμελης εικοσαρας στην οικογενειακη ζωη ηταν καπως...τωρα εχει αρχισει και μου αρεσει που μπαινω σε σειρα..... οποτε θα ηθελα να μαθω πως τα καταφερνετε οι μανουλες με 2 η και περισσοτερα παιδακια? εχετε καποιο προγραμμα? μπορειτε να μου περιγραψετε? η καθημερινοτητα σας ποια ειναι? και με το χερι στην καρδια αξιζει τον κοπο να αρχισω ξανα απ την αρχη για ενα σευτερο μωρακι? ευχαριστω εκ των προτερων :p

kinkajoujou
18-08-12, 00:27
Την ίδια απορία είχα κι εγώ αυτές τις μέρες, που αναμένω σύντομα το δεύτερο γονιδιακό μου πόνημα και η μεγάλη είναι στα ντουζένια της :-?:-?

Ας μας πουν οι πιο έμπειρες, γιατί μαθαίνω ότι άνοιξαν οι εγγραφές στης Μπέτυ Φορντ, να προλάβω από τώρα αν είναι...

jackrussel
18-08-12, 00:37
ωραιο θεμα ανοιξες, με ενδιαφερει κι εμενα
τι λενε οι πιο εμπειρες?

linav
18-08-12, 01:52
Aν λέγαμε ότι δεν υπάρχει ζόρι με 2 παιδιά, μάλλον ψέμα θα ήταν. Εγώ επέλεξα τα παιδιά μου να έχουν διαφορά 4 χρόνια μεταξύ τους έτσι ώστε να μπορώ να συννενοηθώ με την μεγάλη όταν έπρεπε να ασχοληθώ με τη μικρή και να μην έχω να τρέχω ταυτόχρονα με 2 μωρά. Από την άλλη όμως νιώθω απίστευτα ευτυχισμένη που έχω 2 παιδιά και δεν μετανιώνω με τίποτα που αποφάσισα να κάνω και δεύτερο παιδί παρόλη την έξτρα κούραση και τρέξιμο. Τις βλέπω τώρα που μεγαλώνουν, παίζουν μαζί και συζητάνε και είναι μοναδικό το συναίσθημα. Εχω βέβαια και βοήθεια από γιαγιάδες, οπότε κάπως μοιράζεται η κούραση κάποιες φορές. Πάνω από όλα όμως είναι να υπάρχουν και οι κατάλληλες συνθήκες -οικονομικές, επαγγελματικές, καλή σχέση στο ζευγάρι, κτλ-για το μεγάλωμα της οικογένειας.

3girls
18-08-12, 02:37
Επειδή ξεπέταξα την μία, καθώς η δεύτερη άργησε, έλεγα η αφελής 'χαλαρά". Οσο η δεύτερη ήταν μωράκι, τις κουμάνταρα. Τώρα που ξεπετάχτηκε και η δεύτερη, είδα την "γλύκα". Δύο διαφορετικά ανθρωπάκια προσπαθούν με κάθε τρόπο να τραβήξουν την προσοχή σου και την αγάπη σου!!! Αλλες φορές η καλύτερη στιγμή και άλλες η χειρότερη. Τώρα σχετικά με δουλειές του σπιτιού και τα σχετικά, εξαρτάται από τη διαφορά ηλικίας και την οργάνωση κάθε οικογένειας-νοικοκυριού.

kinkajoujou
18-08-12, 05:17
Εμένα αυτό που με προβληματίζει πιο πολύ είναι πώς μοιράζεις τον ποιοτικό χρόνο ανάμεσα στα παιδιά, τις δουλειές του σπιτιού και τα διαδικαστικά κάπως τα καταφέρνεις υποθέτω. Αλλά η μεγάλη ας πούμε έχει την αποκλειστικότητα μέχρι στιγμής στο να διαβάσουμε, να μάθουμε πράγματα, να παίξουμε, να μιλάμε κλπ... αυτό μετά πώς το μοιράζεις ανάμεσα σε δύο παιδιά με διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικά επίπεδα αντίληψης και διαφορετικές ανάγκες;

mirtoula4
18-08-12, 09:36
Εγω με την μικρή εμπειρία μου με δυο παιδιά, η μεγάλη 2 χρονών και 3 μηνών και ο μικρός 5 μηνών, έχω να πω ότι κουράζομαι μεν αλλά λιγότερο από όσο περίμενα - γιατί κ με το ένα κουράζεσαι - και ότι είμαι πολύ ευτυχής:p!οι πρώτες 40 μέρες ήταν οι πολύ δύσκολες, μετά μπήκε μια σειρά.νιώθω σαν να είχα πάντα 2!

babycobra
18-08-12, 10:14
Επειδή ξεπέταξα την μία, καθώς η δεύτερη άργησε, έλεγα η αφελής 'χαλαρά". Οσο η δεύτερη ήταν μωράκι, τις κουμάνταρα. Τώρα που ξεπετάχτηκε και η δεύτερη, είδα την "γλύκα". Δύο διαφορετικά ανθρωπάκια προσπαθούν με κάθε τρόπο να τραβήξουν την προσοχή σου και την αγάπη σου!!! Αλλες φορές η καλύτερη στιγμή και άλλες η χειρότερη. Τώρα σχετικά με δουλειές του σπιτιού και τα σχετικά, εξαρτάται από τη διαφορά ηλικίας και την οργάνωση κάθε οικογένειας-νοικοκυριού.

βλέπω το μέλλον μου στο ποστ σου..αυτή τη διαφορά ηλικίας θα έχουν οι δικιές μου..μπαίνω την πέμπτη να γεννήσω τη δεύτερη..κι εγώ έτσι το έχω φανταστεί ακριβώς..;)

babycobra
18-08-12, 10:15
Επίσης συμφωνώ , θέλει βοήθεια η κατάσταση, αν υπάρχουν φίλες, γιαγιάδες κλπ, όλα καλοδεχούμενα, από ένα πιάτο φαγητό μέχρι φύλαξη του μεγάλου παιδιού ή πχ να στο πάνε σε μία δραστηριότητα

eleni_k
18-08-12, 12:42
Εμένα αυτό που με προβληματίζει πιο πολύ είναι πώς μοιράζεις τον ποιοτικό χρόνο ανάμεσα στα παιδιά, τις δουλειές του σπιτιού και τα διαδικαστικά κάπως τα καταφέρνεις υποθέτω. Αλλά η μεγάλη ας πούμε έχει την αποκλειστικότητα μέχρι στιγμής στο να διαβάσουμε, να μάθουμε πράγματα, να παίξουμε, να μιλάμε κλπ... αυτό μετά πώς το μοιράζεις ανάμεσα σε δύο παιδιά με διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικά επίπεδα αντίληψης και διαφορετικές ανάγκες;

Αν κάποιος έχει την απάντηση να την μοιραστεί μαζί μας πάραυτα!!!
Η ζωή μου έχει έρθει τούμπα μετά το δεύτερο παιδί, παρότι ήταν προγραμματισμένο και συνειδητή επιλογή... Αυτός ο ρημαδιασμενος ποιοτικός χρόνος είναι ελάχιστος, πόσο μάλλον να μοιραστεί στα δυο... Θαυμάζω τις μανούλες που καταφέρνουν και συνδυάζουν τα πάντα, για μένα αυτό φαντάζει ουτοπία... Πάντα στο τέλος της ημέρας νιώθω τύψεις, αισθάνομαι λίγη ως επαγγελματίας, νοικοκυρά, σύζυγος και το χειρότερο ως μαμά... Ευελπιστώ σε καλύτερες μέρες θα έρθουν έτσι δεν είναι;;;
Πάντως υπάρχουν πολλές στιγμές πλέον (αφού μεγάλωσαν τα παιδιά) που νοιώθεις ευτυχισμένη και πλήρης... Και μετά έρχεται η κατάρρευση!!!

Maya
18-08-12, 13:09
Ωραία ερώτηση και ο καθένας θα απαντήσει από τα βιώματά του, γιατί δεν υπάρχει μία απάντηση.
ΤΟ ένα άκρο είναι να ζεις ΓΙΑ τα παιδιά και ΜΟΝΟ. Αυτό είναι εύκολο αλλά λίγο βαρετό. Σε πολλές γυναίκες όμως ταιριάζει οπότε δεν έχω κάτι να πω. Αν δηλαδή παρατήσεις όλα τα άλλα και ασχοληθείς μόνο με τα παιδιά, ο χρόνος φτάνει και περισσεύει
Το άλλο άκρο είναι να τα 'αναθέσεις' σε πρόθυμους (ή πληρωτικούς) τρίτους και να συνεχίσεις τη ζωή σου, λίγο πολύ βέβαια. Πέφτεις με τα μουτρα στη δουλειά ή όπου αλλού επιλέξεις και αυτά μεγαλώνουν μία χαρά....
Υποτίθεται επιθυμούμε τη δύσκολη μεσαία λύση. Αυτή θέλει ΟΡΓΑΝΩΣΗ και πάλι ΟΡΓΑΝΩΣΗ.... Εγώ που είναι μη οργανωτικό άτομο, υποφέρω αλλά συνεχίζω να προσπαθώ. Επίσης θέλει και ΑΠΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ αλλά σε αυτό είμαι καλή. Δηλαδή: Το βρεφάκι στην αρχή θέλει συγκεκριμένη φροντίδα που επιτρέπει ενασχόληση με το μεγαλύτερο παιδάκι, που στην περίπτωσή μου ήταν και αυτό μωρό. Εγώ διάλεξα μία δραστηριότητα για να περνάμε μαζί χρόνο, ο οποίος είχε μειωθεί αρκετά, αλλά έγινε πιο ποιοτικός και -το κυριότερο- είμασταν οι δύο μας. Σίγουρα δεν τον απομάκρυνα αλλά δεν επέτρεπα να μου χαλάει τη 'στιγμή' μου με το μωρό, δηλαδή το θηλασμό. Τα κατάφερα επειδή είχα βοηθεια.
Αργότερα με ΟΡΓΑΝΩΣΗ και πάλι κάναμε κάτι για τον έναν κάτι για τον άλλον, τώρα στα 6 και 4 πάμε σχεδόν παράλληλα αλλά τώρα ζητούν το δικό τους χρόνο οπότε είναι πιο εύκολο να τους καλύψεις τις ανάγκες. Γενικά βοηθάει να μάθουμε τα παιδιά να εκφράζουν τις ανάγκες τους, ώστε να μην σπάμε το κεφάλι μας αν θέλουν κατι.Επίσης μαγική λέξη είναι ΣΕΒΑΣΜΟΣ, στους γονείς εννοώ:lol:. Ο μπαμπάς και η μαμά κοιμούνται μόνοι, πάνε 2-3 μέρες μόνοι διακοπές, βγαίνουν 1-2 φορές το μήνα μόνοι και θέλουν να είναι μόνοι μετά τις 9.00 το βράδυ, ώστε να έχουν δύναμη να κάνουμε ωραία πράγματα όλοι μαζί.

Η αλήθεια είναι ότι με τα δύο παιδιά, είναι σημαντικό να έχεις φίλους με παιδιά στην ηλικία αυτή και για ψυχοθεραπεία και για παρέα χωρίς να φοβάσαι μήπως χαλάσεις το σπίτι του άλλου ανθρώπου. Και αργότερα στις διακοπές πάλι βοηθάει πολύ.

Το να κρατήσουμε τη ζωή μας σε κάποια επίπεδα με δύο παιδιά, θέλει όλα τα παραπάνω και έναν συμμετοχικό σύντροφο (αυτό είναι και το πιο δύκολο)

polina26
18-08-12, 14:52
Γεια σας υπεροχες μανουλες!!!! Λεγομαι Ελενη ειμαι 24 και γραφω πρωτη φορα στο φορουμ. Λοιπον ας αρχισω....πριν 15 μηνες εφερα στον κοσμο το πρωτο μου μωρακι και αν και ειμαι πολυ χαρουμενη γι αυτο και δεν αλλαζω το παιδακι μου με τπτ στον κοσμο, η αληθεια ειναι οτι καποιες στιγμες (ειδικα στην αρχη) ετρεχα και δεν εφτανα στην κυριολεξια και γενικοτερα ημουν σε απογνωση.....απ την αλλη τωρα που μεγαλωνει και μπαινει σε προγραμμα εχω αρχισει και νοσταλγω ενα βρεφακι και η αληθεια οτι αν και η μεταβαση απ την ζωη της ανεμελης εικοσαρας στην οικογενειακη ζωη ηταν καπως...τωρα εχει αρχισει και μου αρεσει που μπαινω σε σειρα..... οποτε θα ηθελα να μαθω πως τα καταφερνετε οι μανουλες με 2 η και περισσοτερα παιδακια? εχετε καποιο προγραμμα? μπορειτε να μου περιγραψετε? η καθημερινοτητα σας ποια ειναι? και με το χερι στην καρδια αξιζει τον κοπο να αρχισω ξανα απ την αρχη για ενα σευτερο μωρακι? ευχαριστω εκ των προτερων :p

αχ.. αυτο είναι ένα θέμα που το έχω συζητήση άπειρες φορές με την νύφη μου η οποία δεν έχει 1-2 έχει 4. με 2 χρόνια διαφορά το καθένα.. θα σου πω κάτι πολύ απλό που μου λέει και εκείνη κάνε εσύ παιδιά και μετά θα βρεις την ρεγουλά σου δεν είναι εύκολα δεν έχεις χρόνο για τον εαυτό σου μαλώνουν συνέχεια αλλά όταν σε αγγαλιάζουν και σε λένε μανούλα μου τα ξεχνάς όλα και ξέρεις ότι θα τα καταφέρεις... ο άντρας σου να σε βοηθάει και μετά όλα γίνονται είναι πάντα θέμα οργάνωσης... άντε με το καλό το δεύτερο

ada9
18-08-12, 15:15
Εμένα αυτό που με προβληματίζει πιο πολύ είναι πώς μοιράζεις τον ποιοτικό χρόνο ανάμεσα στα παιδιά, τις δουλειές του σπιτιού και τα διαδικαστικά κάπως τα καταφέρνεις υποθέτω. Αλλά η μεγάλη ας πούμε έχει την αποκλειστικότητα μέχρι στιγμής στο να διαβάσουμε, να μάθουμε πράγματα, να παίξουμε, να μιλάμε κλπ... αυτό μετά πώς το μοιράζεις ανάμεσα σε δύο παιδιά με διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικά επίπεδα αντίληψης και διαφορετικές ανάγκες;
Κι εγω εχω θέμα μ αυτό....ο γιος μου ειναι 5 χρ κ ήδη εχουμε ξεκινήσει να "διαβάζουμε" έχει μαθει το ονομα του, καποια γραμματα κ καποιους αριθμούς, του έχω παρει κ βιβλια με γραμματα κ αριθμους για την ηλικια του κ θελει να ασχολείται. Η μικρη ειναι 2 χρ και θελει να ασχολουμαι συνεχεια μαζί της...δεν μ αφήνει να ασχολουμαι καθόλου με το μεγάλο...οπότε πρεπει να λειπει από το σπίτι για να κάτσουμε να διαβασουμε:rolleyes:
Το να εχουν τα παιδια διαφορά εχει τα θετικα αλλά εχει κ τα αρνητικα...

Λαΐδα
18-08-12, 16:12
Η Maya τα ειπε πολυ ωραια!:D. Τα δικα μου εχουν διαφορα τρια χρονια και εχω την τυχη και να ειναι δυο ηρεμα και καλοβολα παιδακια αλλα και να εχω αρκετη βοηθεια. Και δεν λεω απο παπουδογιαγιαδες, αλλα απο ¨ξενα¨ χερια.
Αυτο σημαινει οτι εκτος απο τις ωρες που δουλευω, ολος ο αλλος χρονος ειναι αφιερωμενος στα παιδια. Απο τοτε που ο μικρος εγινε 18 μηνων κανουμε σχεδον τα παντα ολοι μαζι. Απασχολουνται δηλαδη συγχρονως. Ζωγραφικη, χειροτεχνιες, ιστοριες, παιδοτοπους, εργαστηρια και για τους δυο. Αυτο με βοηθησε πολυ αλλα αρεσε και στους δυο και πιστευω οτι εχει βοηθησει στο να δεθουν μεταξυ τους, γιατι ειναι αχωριστοι τωρα πια.
Οποτε το ¨προβλημα¨ ηταν τους πρωτους μηνες και μεχρι να γινει ο μικρος εναμισο. Εκει ο πατερας καταφερε και αποσπουσε περισσοτερο χρονο του μεγαλου , κατι που δεν στοιχισε στον ιδιο γιατι απασχολουνταν το ιδιο αλλα αντι να ειμαι εγω η και εγω και ο μπαμπας, επαιζεμε το μπαμπα και λιγοτερο και με τους δυο μας.
Νομιζω οτι λιγο ¨κακομαθαινουμε¨τα παιδια μας και φυσικα βαζω και τον εαυτο μου μεσα. Οπως το παιδι πρεπεινα αρρωστησει για να κανει αντισωματα, ΄οπως πρεπει να κουραστει για να μαθει, ετσι πιστευω οτι πρεπει και να ¨ζοριστει ¨ συναισθηματικα. Δεν μπορει να του δειχνουμε συνεχως οτι πρακτικα θα μονοπωλει παντα τη ζωη μας και μετα ναπεριμενουμε να μπορει να ανταπεξελθει στις μικροαπογοητευσεις της ζωης. Δηλαδη ειναι φυσικο και να ψιλοζηλεψει, και να ψιλοστεναχωρηθει που χανει το μονοπωλιο αλλα και να αντιληφθει οτι δεν ειναι δυνατον ολη τη μερα ναασχολουμαστε μονο μαζι του.
Οσο πιο πολυ το εχουμε κακομαθει τοσο πιο πολυ θα το δυσκολεψει στην αρχη αλλα καιευτυχως θα το επαναφερει καπως στην πραγματικοτητα.
Αν και εμεις λοιπον ειμαστε ΄νορμαλ΄ και οχι παθολογικα κολλημενοι στα παιδια μας, θα βρουμε χρονο και για δυο και για τρια κοκ. Απλα εχοντας μονο ενα παιδι ειναι φυσικο να ειμαστε ¨παθολογικα κολημενοι ¨!:p Κανοντας ομως το δευτερο θα βρουμε την ισορροπια που μας χρειαζεται. Για αυτο, καθολου μην ανησυχειτε!!!

kourkoumpini
18-08-12, 16:44
πώς ζεις με 2 παιδια; ζεις φυσιολογικα γιατι απλα μαθαινεις να προσαρμοζεσαι και εσυ και αυτα. εχω και εγω 2 παιδακια με 22 μηνες διαφορα μεταξυς τους. εμενα η βολτα με ζορισε πολυ στην αρχη. ωρα εχω ξεκινησει να τα πηγαινω και βολτα και ο μεγαλος προσαρμοζεται. εχουν αρχισει ηδη να "παιζουν" και μαζι. ξαπλωνουν μαζι στο πατωμα, η ομεγαλοςμπαινει στο παρκονα κανει παρεα με τον μπεμπη. οταν καθομαι με τον μεγαλο να ζωγραφισουμε, διαβασουμε κτλ εχω διπλα και το μπεπη στο ρηλαξ και του μιλαω και του λεω τι κανουμε. ολα ειναι θεμα προσαρμογης κατα τη γνωμη μου. σιγα σιγα βρισκεις τους ρυθμους σου. οσο για τις δουλεις, αλλες μερες κανω αλλες δεν κανω και πολλα πολλα. αλλα εχω τον μπεμπη ακομα στο ρηλαξ η στο πατωμα και ο μεγαλος περιφερεται η αδειαζει τα ντουλαπια της κουζινας. αυτο θα το εκανε ετσι κι αλλιως ακομα και μονος του

jackrussel
18-08-12, 18:00
Η Maya τα ειπε πολυ ωραια!:D. Τα δικα μου εχουν διαφορα τρια χρονια και εχω την τυχη και να ειναι δυο ηρεμα και καλοβολα παιδακια αλλα και να εχω αρκετη βοηθεια. Και δεν λεω απο παπουδογιαγιαδες, αλλα απο ¨ξενα¨ χερια.
Αυτο σημαινει οτι εκτος απο τις ωρες που δουλευω, ολος ο αλλος χρονος ειναι αφιερωμενος στα παιδια. Απο τοτε που ο μικρος εγινε 18 μηνων κανουμε σχεδον τα παντα ολοι μαζι. Απασχολουνται δηλαδη συγχρονως. Ζωγραφικη, χειροτεχνιες, ιστοριες, παιδοτοπους, εργαστηρια και για τους δυο. Αυτο με βοηθησε πολυ αλλα αρεσε και στους δυο και πιστευω οτι εχει βοηθησει στο να δεθουν μεταξυ τους, γιατι ειναι αχωριστοι τωρα πια.
Οποτε το ¨προβλημα¨ ηταν τους πρωτους μηνες και μεχρι να γινει ο μικρος εναμισο. Εκει ο πατερας καταφερε και αποσπουσε περισσοτερο χρονο του μεγαλου , κατι που δεν στοιχισε στον ιδιο γιατι απασχολουνταν το ιδιο αλλα αντι να ειμαι εγω η και εγω και ο μπαμπας, επαιζεμε το μπαμπα και λιγοτερο και με τους δυο μας.
Νομιζω οτι λιγο ¨κακομαθαινουμε¨τα παιδια μας και φυσικα βαζω και τον εαυτο μου μεσα. Οπως το παιδι πρεπεινα αρρωστησει για να κανει αντισωματα, ΄οπως πρεπει να κουραστει για να μαθει, ετσι πιστευω οτι πρεπει και να ¨ζοριστει ¨ συναισθηματικα. Δεν μπορει να του δειχνουμε συνεχως οτι πρακτικα θα μονοπωλει παντα τη ζωη μας και μετα ναπεριμενουμε να μπορει να ανταπεξελθει στις μικροαπογοητευσεις της ζωης. Δηλαδη ειναι φυσικο και να ψιλοζηλεψει, και να ψιλοστεναχωρηθει που χανει το μονοπωλιο αλλα και να αντιληφθει οτι δεν ειναι δυνατον ολη τη μερα ναασχολουμαστε μονο μαζι του.
Οσο πιο πολυ το εχουμε κακομαθει τοσο πιο πολυ θα το δυσκολεψει στην αρχη αλλα καιευτυχως θα το επαναφερει καπως στην πραγματικοτητα.
Αν και εμεις λοιπον ειμαστε ΄νορμαλ΄ και οχι παθολογικα κολλημενοι στα παιδια μας, θα βρουμε χρονο και για δυο και για τρια κοκ. Απλα εχοντας μονο ενα παιδι ειναι φυσικο να ειμαστε ¨παθολογικα κολημενοι ¨!:p Κανοντας ομως το δευτερο θα βρουμε την ισορροπια που μας χρειαζεται. Για αυτο, καθολου μην ανησυχειτε!!!

μ αρεσεις!!!!! με καλυψες πληρως
δεν νομιζω οτι κατι αλλο θα με εξεφραζε περισσοτερο αυτην τη στιγμη

kinkajoujou
18-08-12, 19:02
Ωραία ερώτηση και ο καθένας θα απαντήσει από τα βιώματά του, γιατί δεν υπάρχει μία απάντηση.
ΤΟ ένα άκρο είναι να ζεις ΓΙΑ τα παιδιά και ΜΟΝΟ. Αυτό είναι εύκολο αλλά λίγο βαρετό. Σε πολλές γυναίκες όμως ταιριάζει οπότε δεν έχω κάτι να πω. Αν δηλαδή παρατήσεις όλα τα άλλα και ασχοληθείς μόνο με τα παιδιά, ο χρόνος φτάνει και περισσεύει
Το άλλο άκρο είναι να τα 'αναθέσεις' σε πρόθυμους (ή πληρωτικούς) τρίτους και να συνεχίσεις τη ζωή σου, λίγο πολύ βέβαια. Πέφτεις με τα μουτρα στη δουλειά ή όπου αλλού επιλέξεις και αυτά μεγαλώνουν μία χαρά....
Υποτίθεται επιθυμούμε τη δύσκολη μεσαία λύση. Αυτή θέλει ΟΡΓΑΝΩΣΗ και πάλι ΟΡΓΑΝΩΣΗ.... Εγώ που είναι μη οργανωτικό άτομο, υποφέρω αλλά συνεχίζω να προσπαθώ. Επίσης θέλει και ΑΠΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ αλλά σε αυτό είμαι καλή. Δηλαδή: Το βρεφάκι στην αρχή θέλει συγκεκριμένη φροντίδα που επιτρέπει ενασχόληση με το μεγαλύτερο παιδάκι, που στην περίπτωσή μου ήταν και αυτό μωρό. Εγώ διάλεξα μία δραστηριότητα για να περνάμε μαζί χρόνο, ο οποίος είχε μειωθεί αρκετά, αλλά έγινε πιο ποιοτικός και -το κυριότερο- είμασταν οι δύο μας. Σίγουρα δεν τον απομάκρυνα αλλά δεν επέτρεπα να μου χαλάει τη 'στιγμή' μου με το μωρό, δηλαδή το θηλασμό. Τα κατάφερα επειδή είχα βοηθεια.
Αργότερα με ΟΡΓΑΝΩΣΗ και πάλι κάναμε κάτι για τον έναν κάτι για τον άλλον, τώρα στα 6 και 4 πάμε σχεδόν παράλληλα αλλά τώρα ζητούν το δικό τους χρόνο οπότε είναι πιο εύκολο να τους καλύψεις τις ανάγκες. Γενικά βοηθάει να μάθουμε τα παιδιά να εκφράζουν τις ανάγκες τους, ώστε να μην σπάμε το κεφάλι μας αν θέλουν κατι.Επίσης μαγική λέξη είναι ΣΕΒΑΣΜΟΣ, στους γονείς εννοώ:lol:. Ο μπαμπάς και η μαμά κοιμούνται μόνοι, πάνε 2-3 μέρες μόνοι διακοπές, βγαίνουν 1-2 φορές το μήνα μόνοι και θέλουν να είναι μόνοι μετά τις 9.00 το βράδυ, ώστε να έχουν δύναμη να κάνουμε ωραία πράγματα όλοι μαζί.

Η αλήθεια είναι ότι με τα δύο παιδιά, είναι σημαντικό να έχεις φίλους με παιδιά στην ηλικία αυτή και για ψυχοθεραπεία και για παρέα χωρίς να φοβάσαι μήπως χαλάσεις το σπίτι του άλλου ανθρώπου. Και αργότερα στις διακοπές πάλι βοηθάει πολύ.

Το να κρατήσουμε τη ζωή μας σε κάποια επίπεδα με δύο παιδιά, θέλει όλα τα παραπάνω και έναν συμμετοχικό σύντροφο (αυτό είναι και το πιο δύκολο)

Θα σε τυπώσω να σε βάλω στο ψυγείο μου για τις δύσκολες ώρες! :grin:

Εγώ απέχω παρασάγγας από το μοντέλο "ζω μόνο για τα παιδιά μου", αλλά η πραγματικότητα με δυσκολεύει, γιατί μη έχοντας απολύτως καμία βοήθεια, αναγκαστικά ο χρόνος πρέπει να πάει στο παιδί-ιά και τα πολλά πράγματα που έχω στο κεφάλι μου να κάνω για μένα μένουν πίσω. Κι αυτό παρόλο που μιλάμε για ένα βολικό παιδάκι, που έχει τη σειρά του και δεν είναι τραγικά απαιτητικό. Αλλά όταν είμαστε μόνο οι δυο μας όλη τη μέρα σχεδόν, μοιραία θα μονοπωλήσει το χρόνο μου, μπορεί να παίζει με τα δικά της για λίγη ώρα, αλλά μετά θέλει και κάποιον να μοιραστεί και το βρίσκω λογικό, το αντίθετο θα με παραξένευε!

Σκέφτομαι ότι θα πρέπει να αρχίσω να αυξάνω τις δικές μου ώρες αναγκαστικά για να τα προλάβω όλα, να σηκώνομαι π.χ. από τις 5 για να κερδίσω κάποιες ώρες. Κι εύχομαι να βγει και το μωράκι λίγο βολικό, γιατί αν μας τύχει το μοντέλο με τους κολικούς την κάτσαμε! :grin:

Μετά από άνοιξη λέω να στείλω και τη μεγάλη σχολείο, έστω για λίγες ώρες τη μέρα να ξεφεύγει κι αυτή και να αρχίσει να ξεκολλάει από το σπίτι και σιγά-σιγά πρέπει να ψάξω και καμιά sitter να μπορέσουμε επιτέλους να βγούμε και καμιά φορά μόνοι με τον άντρα, πριν παρέλθει 5ετία! :lol:

evhgiorgos
18-08-12, 23:24
Δεύτερο παιδάκι δεν έχω ακόμη αλλά και με το ένα είναι στιγμές που νιώθω πως ο χρόνος μου δεν αρκεί.Είναι 3 μήνες που γύρισα στην δουλειά και ακόμα δεν έχω καταφέρει να απαλλαγώ από τις τύψεις που την αφήνω.Ξέρω πως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς όχι μόνο για οικονομικούς λόγους αλλά και γιατί δεν μπορώ να με φανταστώ να απέχω από την δουλειά μου.Τρέχω να τα προλάβω όλα.Να γίνουν όλα όπως πρέπει και στην ώρα τους.Και ταυτόχρονα της αφιερώσω όλο μου τον χρόνο δημιουργικά.Και κάθε βράδυ που την βάζω για ύπνο νιώθω πως και πάλι δεν την χόρτασα,δεν ήταν αρκετός ο χρόνος μας μαζί.......Άραγε θα πάψω ποτέ να νιώθω έτσι;Και στην σκέψη ενός δεύτερου μωρού τρέμω πόσες λιγότερες ώρες να κοιμάμαι για να τα προλαβαίνω όλα;;;;;;;;;;

arleta
18-08-12, 23:37
εγω σε λίγες μέρες περιμένω και το τριτο μου!!!
τα δυο μεγαλα εχουν μεταξυ τους 17 μηνες διαφορα και τωρα ο μικρος απο το τριτο θα εχουν 2 χρονια διαφορα.... ειναι δηλ κοντά σε ηλικίες....

εγω αυτό που έχω κατλάβει είναι ότι χρειαζεται να σκέφτεσαι και λίγο με το δικό τους μυαλό!! Ας πούμε τα δικά μου τσακώνονται πολύ.... κι αυτό ειναι το χειρότερο για μένα, το πιο κουραστικό. Οπότε ψάχνω λύσεις να το αποφεύγω... ψάχνω να βρίσκω πράγματα που τους αρέσουν να κάνουν και να ασχολούμαστε μ' αυτά. Συνήθως εμείς πια, σ' αυτή την ηλικία κάνουμε πράγματα και οι τρεις μαζί! Το δέχονται φυσικά και τους αρέσει!!
Ο χρόνος πάντα δε φτάνει... ή δουλεύεις ή είσαι σπίτι όταν υπάρχουν παιδιά σ' αυτές τις ηλικίες ο χρόνος ποτέ δεν είναι ακρετός και πάντα κάτι θα μείνει πίσω....

Για μένα το κλειδί να πηγαίνουν όλα καλά στο σπίτι, να αποφεύγουμε γκρίνιες, τσακωμούς κι οι μέρες να περνάνε ευχάριστα είναι καταρχήν να είμαι εγώ ξεκούραστη! Οπότε προσπαθώ να ξεκουράζομαι αρκετα για να έχω κυρίως ψυχικές αντοχές να ανταπεξέλθω!!
Επίσης εκείνο που μας βοηθάει παρα πολύ είανι το πρόγραμμα που έχουμε! Δηλ υπάρχει μια σειρά στο πότε τρώμε, πότε βλέπουμε παιδικά, πότε πάμε βόλτα.... κι αυτό που προσπαθώ να μη χαλάω είναι ο ύπνος... τα άλλα και να μη τα τηρουμε καθε μέρα δε με πειράζει αλλά στο θέμα ύπνου επιμένω να γίνεται στην ώρα του!!! Έτσι καταφέρνω να έχω το χρόνο μου για μένα!! χρόνος πολύτιμος που μου γεμίζει μπαταρίες και την επόμενη μέρα μπορώ να είμαι καλα!!!!!

Πάντως τα παιδιά έχουν ζόρι.... υπάρχουν στιγμές που σε τρελαίνουν... ειδικά όταν δεν υπάρχει βοήθεια.... τα παιδιά σε βάζουν συνέχεια σε δοκιμασίες κι εσύ πρέπει πάντα να προσπαθείς για το καλύτερο!!!
Το καλό φυσικά είναι, πως ο άνθρωπος προσαρμόζεται σε όλες τις καταστάσεις!!!!

Eleni*
18-08-12, 23:49
παντως ωρες ωρες προσπαθω να φανταστω τηνκαθημερινοτητα μου με ενα δευτερο παιδακι...στην αρχη χαιρομαι που θα εχω το μωρακι μου...με φανταζομαι να το παιρνω αγκαλια μετα να το ταιζω κλπ. και μολις αποκοιμηθει...εκει τα ψιλοχανω..... τι να πρωτοκανω?:confused: να ασχοληθω με τον μεγαλο? να μαζεψω το σπιτι? να μαζευτω εγω (δλδ να πλυθω και να βαλω μια μπουκια στο στομα μου?) να κοιμηθω που λογικα θα ειμαι κουρασμενη και ποιος ξερει ισως και αυπνη αν το μωρο ειναι ''δυσκολο'' ? και διαφορα τετοια...ουφ! αγχωθηκα:lol: και μετα παλι σκεφτομαι ενταξει μωρε και με το ενα στην αρχη πελαγωνεις αλλα μετα βρισκεις τους ρυθμους σου, οπως ολοι ετσι και εγω.... μετα παλι το ξανασκεφτομαι και τουμπαλιν......:-)

chatzico
19-08-12, 00:13
Zείς μια χαρά !!!

Κάτι θα γίνεται, κάτι δεν θα γίνεται.

Δεν είμαι φύσει οργανωτικό άτομο, δηλαδή την διάθεση την έχω, στο πράττεσθαι έχω μια υστέρηση:cool:

Τα μικρά μου έχουν 2 χρόνια και 3 μήνες διαφορά. Με βοήθησε πολύ το γεγονός ότι δεν έκανε ζήλειες η μικρή στον πιτσιρίκο. Πάρα πολύ.

Όσο ήταν μωρό ο πιτσιρίκος, ασχολιόμουν κάποιες ώρες αποκλειστικα με εκείνον αλλά όταν κοιμάταν, ο χρόνος ήταν της μικρής.

Τώρα πιά, δεν υπάρχουν θέματα διαχείρισης χρόνου. Κάνουν τα ίδια πράγματα μαζί, για την ακρίβεια αυτό ξεκίνησε από πέρσυ.

Εντάξει, καβγαδάκια στο παιχνίδι ναι αλλά όχι ζήλειες.

Η προτεραιότητά μου ήταν και είναι τα παιδιά. Πρώτα εκείνα.

Όσο ήταν μωρά, η αμέσως επόμενη προτεραιότητα ήταν το φαγητό και τα ρούχα. Μετά ο ύπνος μου. Μετά όλα τα άλλα, π.χ. σπίτι.

Χρόνος με τον άντρα μου, υπάρχει αλλά λίγος και όχι καθημερινά. Προσπαθούμε καθημερινά για ισορροπία. Άλλοτε την έχουμε, άλλοτε όχι.

Πρώτη φορά φέτος, μετά από 5 χρόνια, αφήσαμε τα μικρά στην μαμά μου και πήγαμε ένα σκ οι δυό μας. Μας άρεσε και θα το ξανακάνουμε.

Αυτό που έχω να σας πω είναι να μην αγχώνεστε με την διαχείριση του χρόνου σας. Βάλτε ένα βασικό πρόγραμμα και προσπαθείστε να το τηρείτε. Πότε θα γίνεται αυτό και πότε θα βγαίνετε off, εντάξει, δεν είναι και τραγικό.

Αυτό που δεν αναπληρώνεται με τίποτα είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν. Προσπαθείστε να το χαρείτε και να το ζήσετε αυτό.

Και δεν πειράζει λιγη σκόνη παραπάνω στο σπίτι ή να μην πάτε για φαγητό ζευγάρι για 1 ή 2 χρόνια. Υπάρχει χρόνος για αυτά.

Το να χάσετε όμως το πως μεγαλώνουν τα παιδιά σας είναι κάτι που δεν γυρνάει πίσω.

Χαρείτε τα παιδιά σας πρώτα και την σχέση με τον σύντροφό σας και μετά, ότι γίνει, δεν θα χάσει η Βενετιά βελόνι;)

v.polina
19-08-12, 09:52
μονο το δικο μου μωρο ειναι τοσο δυσκολο;;;
εγω τα εχω βρει μπαστουνια,παρολο που ηθελα παρα πολυ το δευτερο μωρακι μου,και εγινε εντελως συνειδητα....
ομως η μπεμπα μου ειναι μωρακι που κλαιει,κλαιει πολυ,χωρις να υπολογιζω στο κλαμα και τις γκρινιες που εχει οταν πχ θελει να κανει κακα,να κοιμηθει,οταν βαριεται....μιλαμε για κλαμα!!!!και δεν ηρεμει ουτε στην αγκαλια,ουτε στο στηθος....επισης δεν θηλαζει με τιποτα σε καθιστη θεση,οποτε ξεχναμε τις βολτες!!!
ευτυχως ο γιος μου ειναι πολυ βολικος,δεν ζηλευει,παιζει πολυ και μονος του,αλλα εχω απεριοριστες τυψεις για τα ζορια που περναει...και ειμαι και πολλες ωρες μονη μου και με τα δυο,βοηθεια δεν εχω απο πουθενα,οι μονες δουλειες που μπορω να κανω πριν γυρισει ο αντρας μου ειναι να βαλω σκουπα,αντε και κανενα πλυντηριο,ισως και να πλυνω τα πιατα....και ο αντρας μου δουλευει πολλες ωρες.
μολις -και αν- κοιμηθει η κορη μου,τρεχω να καθαρισω φρουτα να φαει ο γιος μου,να διαβασουμε κανενα βιβλιο,να παιξουμε λιγο μαζι,μετα απο λιγο ξυπναει η μικρη και ειμαστε ολο απο πανω της.ευτυχως ο νικολας δεν δειχνει να δυσανασχετει,ασχολειται και εκεινος με την μπεμπα,και ακομα και οταν δεν σταματαει το κλαμα εκεινη ο νικολας ειναι ανετος,αφου του εχουμε εξηγησει οτι ετσι κανουν ολα τα μωρακια-τι αλλο να του ελεγα;
ζοριζομαι πολυ με δυο παιδια,αλλιως τα ειχα στο μυαλο μου.να τα βγαζω βολτες,να θηλαζω παντου,να παιζω με τον νικολα και να εχω το μωρο κοντα μας....αλλα οταν κανουμε εμεις σχεδια καποιος γελαει....τι να πω.προς το παρον κανω υπομονη και περιμενω να δω ποτε και αν θα ηρεμησει η μπεμπα,μπας και βρουμε καποια ισορροπια σαν οικογενεια.
δεν θελω να πανικοβαλλω κανεναν,απλα υπαρχει και αυτη η πραγματικοτητα των δυο παιδιων.

Συντονιστής Περιεχομένου
20-08-12, 11:10
Γειά σας,
μπορείτε επίσης να δείτε κι εδώ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΙΔΙ!!!
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=25617
ΕΣΕΙΣ ΠΩΣ ΤΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΟΛΑ?
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=91741
Προβληματισμοί για ένα ακόμα παιδί.
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=96437
Δεύτερο Παιδί & Προβληματισμοί
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=19633
δευτερο παιδι
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=37274
δεύτερο παιδί: είμαι ηλίθια ή;;
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=116989
ΝΟΙΩΘΩ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΩ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΙΔΙ
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=24311
Δεύτερο παιδι & αντιδρασεις πρώτου
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=31509
ΘΑ ΤΟ ΑΓΑΠΑΩ ΤΟ ΙΔΙΟ?
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=83034

Eleni*
20-08-12, 15:50
Γειά σας,
μπορείτε επίσης να δείτε κι εδώ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΙΔΙ!!!
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=25617
ΕΣΕΙΣ ΠΩΣ ΤΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΟΛΑ?
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=91741
Προβληματισμοί για ένα ακόμα παιδί.
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=96437
Δεύτερο Παιδί & Προβληματισμοί
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=19633
δευτερο παιδι
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=37274
δεύτερο παιδί: είμαι ηλίθια ή;;
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=116989
ΝΟΙΩΘΩ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΩ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΙΔΙ
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=24311
Δεύτερο παιδι & αντιδρασεις πρώτου
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=31509
ΘΑ ΤΟ ΑΓΑΠΑΩ ΤΟ ΙΔΙΟ?
http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=83034
ευχαριστω πολυ.:p πολυ ενδιαφεροντα ολα!

mikio
20-08-12, 17:39
Γεια σας υπεροχες μανουλες!!!! Λεγομαι Ελενη ειμαι 24 και γραφω πρωτη φορα στο φορουμ. Λοιπον ας αρχισω....πριν 15 μηνες εφερα στον κοσμο το πρωτο μου μωρακι και αν και ειμαι πολυ χαρουμενη γι αυτο και δεν αλλαζω το παιδακι μου με τπτ στον κοσμο, η αληθεια ειναι οτι καποιες στιγμες (ειδικα στην αρχη) ετρεχα και δεν εφτανα στην κυριολεξια και γενικοτερα ημουν σε απογνωση.....απ την αλλη τωρα που μεγαλωνει και μπαινει σε προγραμμα εχω αρχισει και νοσταλγω ενα βρεφακι και η αληθεια οτι αν και η μεταβαση απ την ζωη της ανεμελης εικοσαρας στην οικογενειακη ζωη ηταν καπως...τωρα εχει αρχισει και μου αρεσει που μπαινω σε σειρα..... οποτε θα ηθελα να μαθω πως τα καταφερνετε οι μανουλες με 2 η και περισσοτερα παιδακια? εχετε καποιο προγραμμα? μπορειτε να μου περιγραψετε? η καθημερινοτητα σας ποια ειναι? και με το χερι στην καρδια αξιζει τον κοπο να αρχισω ξανα απ την αρχη για ενα σευτερο μωρακι? ευχαριστω εκ των προτερων :p

Γεια σου Ελένη!!! Με το χέρι στην καρδιά σου λέω εγώ προσωπικά ότι η ζωή με τα δύο παιδιά είναι σαφώς πιο κουραστική αλλά και πιο γλυκιά και όμορφη! Μόλις γέννησα και το 2ο παιδάκι μου ένιωσα πραγματικά να σκάω από αγάπη για τα παιδάκια μου! Κάθε μέρα μου φαίνεται και πιο όμορφη! Το θετικό για εμένα ήταν ότι δεν υπήρχε τόσο άγχος και η εμπειρία με το ένα παιδί με βοήθησε πολύ. Ο χρόνος και η κούραση είναι ένα θέμα τον πρώτο καιρό. Μετά μπορείς να τον διαθέσεις εξίσου και στα δύο παιδιά μαζί. Κι είναι τόσο όμορφο να παίζουν μαζί! Εμένα ο μεγάλος μου δεν ζηλεύει και αυτό είναι πολύ βοηθητικό. Από εκεί και πέρα μοιραζόμαστε με το σύζυγο το χρόνο και κάποιες υποχρεώσεις καθώς δουλεύουμε και οι δύο και κάνουμε και πράγματα μαζί με τα παιδιά. Μία τυπική ημέρα από τότε που ξεπετάχτηκε η μπέμπα όταν δε δουλεύουμε π.χ. Σαββατοκύριακο, είναι: Θα ξυπνήσουμε όλοι μαζί και θα χουζουρέψουμε στο κρεβάτι, θα πάμε όλοι μαζί να πλυθούμε, αλλαχτούμε κλπ. βοηθάει ο μπαμπάς το γιο και η μαμά την κόρη και την επόμενη το αντίστροφο, θα φάμε όλοι μαζί πρωινό όπου και πάλι όλοι βάζουμε ένα χεράκι, θα παίξουμε μετά μαζί, θα κάνουμε καμιά δουλίτσα μαζί με μουσική, θα φάμε μεσημεριανό, θα κοιμηθούμε οι μισοί, οι άλλοι μισοί θα παίξουμε ή θα χαζέψουμε τιβί και μετά θα πάμε όλοι μαζί βολτούλα. Έπειτα θα γυρίσουμε, θα φάμε το φαγάκι μας, θα κάνουμε το μπανάκι μας (τα δυο παιδάκια μαζί στην μπανιέρα) και μετά η μαμά διαβάζει το παραμύθι και βάζει τα παιδάκια για ύπνο. Όταν δουλεύουμε, η μαμά μου προσέχει τα παιδιά και η μέρα μας αρχίζει από το μεσημέρι.
Πρώτα στη λίστα με τις δουλειές είναι τα ρούχα, το φαγητό και η καθαριότητα του μπάνιου. Κάθε σουκού κάνουμε μία γενική μαζί με τον άντρα μου και κάθε βράδυ μαζεύουμε λίγο τα παιχνίδια, το σαλόνι. Πλυντήριο πιάτων και χύτρα ταχύτητας βρήκαν τη θέση τους στο σπίτι μας και τα πρωινά ψιλομαζεύει και λίγο η μαμά μου αν και προσπαθώ να μην της αφήνω δουλειές. Όταν δουλεύω μαγειρεύω από βραδύς η χρησιμοποιώ τη χύτρα όταν σχολάω το μεσημέρι.

Έχω συμβιβαστεί με το γεγονός ότι το σπίτι μου θα είναι άνω-κάτω τις 20 από τις 24 ώρες της ημέρας κι ότι δε θα είναι όλα τέλεια. Ένα ποιηματάκι θα σου παραθέσω αργότερα σχετικά με τις δουλειές του σπιτιού που βασανίζουν τις μαμάδες και τα παιδιά σε αυτή την τρυφερή ηλικία που περνάει τόσο γρήγορα...

Στο παιχνίδι τώρα που έχουν μεγαλώσει παίζουν και μαζί και βρίσκω και χρόνο να ασχοληθώ και με τη δουλειά μου, αλλά παίζουμε και μαζί με τουβλάκια, ζωγραφίζουμε, παίζουμε με πλαστελίνες, με νερά σε πισινούλα τώρα το καλοκαίρι, πάμε και καμιά παιδική χαρά. Επίσης μπορεί κάποιο από τα δυο να απασχοληθεί με κάποιο παιχνίδι και ωστόσο να ασχοληθώ με το άλλο. Αν και αυτό το χρειαζόμουν σε μικρότερη ηλικία του 2ου παιδιού, τον αποκλειστικό χρόνο μαζί του που έπρεπε να το θηλάσω, να το κοιμίσω, κλπ. Τώρα δεν χρειάζονται αποκλειστικότητες... :lol:

Και να σημειώσω ότι στην ηλικία που είναι ο γιος σου είχα ήδη και την κόρη μου! ;)
Οπότε για να σου τα γράφω τόσο ψύχραιμα κι ωραία κι αφού την έβγαλα καθαρή κι εγώ :lol: , τότε είναι εφικτό!

mikio
20-08-12, 17:42
My hands were busy throughout the day
I didn't have much time to play
The little games you asked me to.
I didn't have much time for you.

I'd wash your clothes, I'd sew and cook,
But when you'd bring your picture book
And ask me please to share your fun,
I'd say: "A little later, son."

I'd tuck you in all safe an night
And hear your prayers, turn out the light,
Then tiptoe softly to the door...
I wished I'd stayed a minute more.

For time is short, the years rush past...
A little boy grows up so fast.
No longer is he at your side,
His precious secrets to confide.

The picture books are put away,
There are no longer games to play,
No goodnight kiss, no prayers to hear...
That all belongs to yesteryear.

My hands, once busy, now are still.
The days are long and hard to fill.
I wish I could go back and do
The little things you asked me to.

εδώ είναι και το ποιηματάκι που σου έλεγα!
α!!! και το πιο σημαντικό που ξέχασα! εγώ σκέφτομαι ήδη για το 3ο, οπότε κάτι λέει κι αυτό ε?! :lol: :lol:

Eleni*
20-08-12, 22:40
My hands were busy throughout the day
I didn't have much time to play
The little games you asked me to.
I didn't have much time for you.

I'd wash your clothes, I'd sew and cook,
But when you'd bring your picture book
And ask me please to share your fun,
I'd say: "A little later, son."

I'd tuck you in all safe an night
And hear your prayers, turn out the light,
Then tiptoe softly to the door...
I wished I'd stayed a minute more.

For time is short, the years rush past...
A little boy grows up so fast.
No longer is he at your side,
His precious secrets to confide.

The picture books are put away,
There are no longer games to play,
No goodnight kiss, no prayers to hear...
That all belongs to yesteryear.

My hands, once busy, now are still.
The days are long and hard to fill.
I wish I could go back and do
The little things you asked me to.

εδώ είναι και το ποιηματάκι που σου έλεγα!
α!!! και το πιο σημαντικό που ξέχασα! εγώ σκέφτομαι ήδη για το 3ο, οπότε κάτι λέει κι αυτό ε?! :lol: :lol:
τι ομορφο και τρυφερο, σε ευχαριστω πολυ με καθησυχασες παρα πολυ και πραγματικα μπραβο σου που τα καταφερνεις τοσο καλα, ευχομαι μεσα απ την καρδια μου η συνεχεια να ειναι ακομη καλυτερη και με το καλο να σου ερθει και το τριτο:razz:

boy'smam
18-07-13, 16:01
Γεια σας κοριτσια!Εχω 2 αγορακια τεσσαρων και 2 χρονων.εγω δεν δουλευω και ολη την ημερα ειμαι μονη μου!Ο αντρας μου δουλευει ως αργα και γυριζει σπιτι μετα τις 8.30-9 τις καθημερινες και τα σαββατα γυριζει απογευμα!Βοηθεια δεν εχω ιδιαιτερη.Η πεθερα μου μενει απο πανω αλλα τους τελευταιους μηνες λειπει οποτε και η μικρη βοηθεια που ειχα παει κι αυτη.Οχι οτι βοηθουσε ιδιαιτερα,κανα σ.μαρκετ αν πηγαινε να μου φερει κι εμενα κατι και να τα κρατησει αν εχω να παω κανα κομμωτηριο η σε κανα γιατρο και ισως 1-2 φορες το μηνα να κανω καμια δουλεια με την ησυχια μου.Για να παω καπου με τον αντρα μου καναμε ταμα!!!
Σ.μαρκετ =επικυνδυνες αποστολες!:pΜπες βγες στ αμαξι το ιδιο!Κουνιες τρελο κυνηγι αλλα τουλαχιστον εκει δεν τσακωνονται!:rolleyes:Ψωνια για μενα ξεχασμενα!Ενα μαγιο ηθελα να παρω αλλα δεν τα χω καταφερει!Μπανουμε και οι 3 στο δοκιμαστηριο και μας ακουει ολο το τετραγωνο!
Πραγματικα τωρα γελαω αλλα πραγματικα τα νευρα μου καποιες μερες παιζουν ασχημα!Θελω να ουρλιαξω!Δεν με ακουνε σχεδον καθολου!Τι να κανω δεν ξερω!Δεν καταλαβαινουν ουτε απο φωνες,ουτε απο τιμωριες,τα παιχνιδια σχεδον ολα ειναι στο παταρι!Ορια προσθω να βαλω αλλα ποιος τα τηρει??
Θαλασσα θελω τοσο πολυ να παω αλλα μονη μου φοβαμαι...Καμια Κυριακη να παμε με τον αντρα μου η κανα Σαββατο απογευμα!
Η μονη σκεψη που μου δινει ελπιδα ειναι να παει ο μεγαλος προνηπιο αν τον παρουν.εχω κανει και για το μικρο αιτηση αλλα δεν ξερω αν τον παρουν αν θα τον στειλω γιατι ειναι μικρακι και σκεφτομαι οτι θα ναι ωραια να μεινουμε και λιγο δυο μας!
Η μαμα μου δουλευει,μενει και μακρια και για να ερθει πρεπει να αλλαξει 2 λεωφορεια.Σκεφτομαι πολυ σοβαρα να μετακομισω κοντα της γιατι ξερω οτι θα με βοηθαει πολυ σιγουρα.Μενει και ο μπαμπας μου κοντα ισως να βοηθησει κι αυτος λιγακι κανα σ.μαρκετ δηλαδη γιατι ειναι πολυ μεγαλος.αλλα σκεφτομαι το ενοικιο γιατι εδω που μενουμε ειναι του πεθερου μου!
Θελω λοιπον να ρωτησω απο μαμαδες με 2 η περισσοτερα παιδακια,αν μεγαλωσουν περναει αυτη τρελα η συνεχιζεται μεχρι να πανε φανταροι???

thampelina
18-07-13, 16:30
Εχουμε ενα μωρακι 3 μηνων περιπου,και σκεφτομαστε να κανουμε και δευτερο.Εκτος απο τους πρωτους 2 μηνες που ηταν δυσκολοι,δεν μπορω να πω οτι νιωθω κουρασμενη..Επισης δεν δουλευω(απο επιλογη).Εχω ακουσει διαφορες γνωμες για τα 2 παιδια..Βλεπω γυναικες με 2 παιδια που αγκομαχανε και λενε πως ειναι πολυ δυσκολα,κι αλλες που μπορει να εχουν και παραπανω και να ειναι μες την τρελη χαρα και ακουραστες!!Πως γινεται αυτο?Τελικα ειναι πολυ δυσκολα με τα δυο παιδια?Ποια η διαφορα με το ενα παιδι?

kai gv exo2 παιδακια 6 8 ετων..επιλογη μ ηταν να εχουν τοσο μικρη διαφορα...σκεφτηκα φου ειμαιπειμαι σπιτιμε το ενα..ας κανω και το 2 να μεγαλοσουν μαζι...και γω μονη τα μεγαλωσα...γονεις μακρια..δεν δουλευω.γενικα δεν ζοριστα πολυ...παντα πηγαινα παντου κ με τα δυο;)δεν καθουμουνα κλεισμενη σπιτι..και θαλασσα και γιακαφε..παντου...μολις σπιτι ενιωθα οτι σαλτερνα...τα περνα και εβγενα..!!χαχα βεβαια καποιες φιλες μ..δεν το κανουν αυτο..ειναι κλεισμενες μεσα...μονο φετος μπορω να πωειναιλιγο ζορι..δηλ..μαλωνουν πολθ:shock:σαν τα κοκορια!!αλλα οκ...
εγω θα λεγα καντα μαζι..να μεγαλονουν μαζι..να κλειστειςμια φορα..εχω μια φιλη που εκανε το πρωτο..μεγαλοσε...καιμετα αντε ξανα απο την ρχη...δεν θα ειχα το κουραγιο:grin::grin::grin:
φετος νομιζω οτι θα τα παιξω λιγο...:rolleyes:η κορη θα παει τριτη ταξη....και το αγορι πρωτη:oops::lol:8-):cool: θα σας πωαπο τον σεπτ.!!!:-)

thampelina
18-07-13, 16:32
[QUOTE=thampelina;2578783]kai gv exo2 παιδακια 6 8 ετων..επιλογη μ ηταν να εχουν τοσο μικρη διαφορα...σκεφτηκα αφου ειμαι που ειμαι σπιτι με το ενα..ας κανω και το 2 να μεγαλωσουν μαζι...και γω μονη τα μεγαλωσα...γονεις μακρια..δεν δουλευω.γενικα δεν ζοριστα πολυ...παντα πηγαινα παντου κ με τα δυο;)δεν καθουμουνα κλεισμενη σπιτι..και θαλασσα και για καφε..παντου...μολις σπιτι ενιωθα οτι σαλτερνα...τα περνα και εβγαινα..!!χαχα βεβαια καποιες φιλες μ..δεν το κανουν αυτο..ειναι κλεισμενες μεσα...μονο φετος μπορω να πωειναιλιγο ζορι..δηλ..μαλωνουν πολθ:shock:σαν τα κοκορια!!αλλα οκ...
εγω θα λεγα καντα μαζι..να μεγαλονουν μαζι..να κλειστειςμια φορα..εχω μια φιλη που εκανε το πρωτο..μεγαλοσε...καιμετα αντε ξανα απο την ρχη...δεν θα ειχα το κουραγιο:grin::grin::grin:
φετος νομιζω οτι θα τα παιξω λιγο...:rolleyes:η κορη θα παει τριτη ταξη....και το αγορι πρωτη:oops::lol:8-):cool: θα σας πωαπο τον σεπτ.!!!:-)

mumster
18-07-13, 22:35
Γεια σας κοριτσια!Εχω 2 αγορακια τεσσαρων και 2 χρονων.εγω δεν δουλευω και ολη την ημερα ειμαι μονη μου!Ο αντρας μου δουλευει ως αργα και γυριζει σπιτι μετα τις 8.30-9 τις καθημερινες και τα σαββατα γυριζει απογευμα!Βοηθεια δεν εχω ιδιαιτερη.Η πεθερα μου μενει απο πανω αλλα τους τελευταιους μηνες λειπει οποτε και η μικρη βοηθεια που ειχα παει κι αυτη.Οχι οτι βοηθουσε ιδιαιτερα,κανα σ.μαρκετ αν πηγαινε να μου φερει κι εμενα κατι και να τα κρατησει αν εχω να παω κανα κομμωτηριο η σε κανα γιατρο και ισως 1-2 φορες το μηνα να κανω καμια δουλεια με την ησυχια μου.Για να παω καπου με τον αντρα μου καναμε ταμα!!!
Σ.μαρκετ =επικυνδυνες αποστολες!:pΜπες βγες στ αμαξι το ιδιο!Κουνιες τρελο κυνηγι αλλα τουλαχιστον εκει δεν τσακωνονται!:rolleyes:Ψωνια για μενα ξεχασμενα!Ενα μαγιο ηθελα να παρω αλλα δεν τα χω καταφερει!Μπανουμε και οι 3 στο δοκιμαστηριο και μας ακουει ολο το τετραγωνο!
Πραγματικα τωρα γελαω αλλα πραγματικα τα νευρα μου καποιες μερες παιζουν ασχημα!Θελω να ουρλιαξω!Δεν με ακουνε σχεδον καθολου!Τι να κανω δεν ξερω!Δεν καταλαβαινουν ουτε απο φωνες,ουτε απο τιμωριες,τα παιχνιδια σχεδον ολα ειναι στο παταρι!Ορια προσθω να βαλω αλλα ποιος τα τηρει??
Θαλασσα θελω τοσο πολυ να παω αλλα μονη μου φοβαμαι...Καμια Κυριακη να παμε με τον αντρα μου η κανα Σαββατο απογευμα!
Η μονη σκεψη που μου δινει ελπιδα ειναι να παει ο μεγαλος προνηπιο αν τον παρουν.εχω κανει και για το μικρο αιτηση αλλα δεν ξερω αν τον παρουν αν θα τον στειλω γιατι ειναι μικρακι και σκεφτομαι οτι θα ναι ωραια να μεινουμε και λιγο δυο μας!
Η μαμα μου δουλευει,μενει και μακρια και για να ερθει πρεπει να αλλαξει 2 λεωφορεια.Σκεφτομαι πολυ σοβαρα να μετακομισω κοντα της γιατι ξερω οτι θα με βοηθαει πολυ σιγουρα.Μενει και ο μπαμπας μου κοντα ισως να βοηθησει κι αυτος λιγακι κανα σ.μαρκετ δηλαδη γιατι ειναι πολυ μεγαλος.αλλα σκεφτομαι το ενοικιο γιατι εδω που μενουμε ειναι του πεθερου μου!
Θελω λοιπον να ρωτησω απο μαμαδες με 2 η περισσοτερα παιδακια,αν μεγαλωσουν περναει αυτη τρελα η συνεχιζεται μεχρι να πανε φανταροι???


Πριν 19 περιπου χρονια ο αντρας μου κι εγω αποφασισαμε να κανουμε 5 παιδακια. 9 μηνες αργοτερα ηρθε στον κοσμο ενα υπεροχο κοριτσακι, το οποιο ομως ταλαιπωρηθηκε πολυ με την υγεια του, και συνεπως ταλαιπωρησε κι εμας. Η εγκυμοσυνη μου δημιουργησε κι εμενα προβληματα υγειας που ηταν αγνωστο αν θα ξεπεραστουν ποτε. Αλλα ηθελα πολυ ενα δευτερο παιδακι, κι ετσι το αγορακι μας ηρθε στην αγκαλια μας 20 μηνες μετα απο την αδελφουλα του. Ηξερα λοιπον οτι το ονειρο μου για πολλα παιδια επρεπε να ξεχαστει και να επικεντρωθω σ'αυτα που μου ειχε ηδη χαρισει η ζωη.Ημασταν μονοι μας σε μια ξενη χωρα, ο αντρας μου δουλευε συνεχως και η δικη μου κινητικοτητα ηταν μειωμενη, ο πονος μεγαλος. Μου εδιναν ομως κουραγιο τα παιδακια μου. Ειχα πεσει κι εγω καποια στιγμη στην παγιδα της τιμωριας (τελικα για εμας ηταν ακαταλληλος τροπος επικοινωνιας), αλλα το καταλαβα συντομα και αλλαξα. Εβαλα τα παιδια διπλα μου, οχι απεναντι μου. Κι ετσι γιναμε "φιλοι" (ασ μη συζητησουμε τωρα τι εγινε στην εφηβεια, αλλη ιστορια). Δε θα πω ψεμματα, κουραστηκα παρα πολυ. Κυριως τα πρωτα χρονια που δεν ειχα διεξοδο. Με τα χρονια εγινα κι εγω καλυτερα, μεχρι που καταφερα να επιστρεψω στη δουλεια οταν ο μικρος μου πηγε πρωτη. Απο΄κει και περα ολα ηταν διαφορετικα φυσικα. Οχι ευκολα, αλλα δεν υπηρχε αυτη η πιεση των πρωτων ετων.
Σε πρακτικα θεματα: μην περιμενεις να παει κανενας για σενα στο σουπερ. Θα το εχεις δεδομενο οτι πατε και οι τρεις, παρεα. Αν το κανεις εσυ σαν κατι φυσιολογικο, και οχι αγγαρεια, τα παιδια θα το νιωσουν και θα ειναι ολα καλυτερα. Χωρις καμμια διαθεση κριτικης, απλως θα σου πω καποια πραγματα απο εμπειρια: το "κυνηγι", το οτι δε μπαινουν στο αυτοκινητο, το οτι δε μπορεις να ψωνισεις, να πας στο γιατρο με τα παιδια ειναι επειδη το επιτρεπεις εσυ. Το επιστρεπεις με τις φωνες σου και με τις τιμωριες. Η ζωη μου αλλαξε οταν προσπαθησα να γινω 2 και 4 χρονων και να καταλαβω τι σκεφτονται, τι θα ηθελαν, γιατι αντιδρουν ετσι. Εκανα λοιπον τη μερα μας οπως θα την ηθελαν τα παιδια (παντα στα πλαισια που μου επετρεπαν η υγεια και τα παυσιπονα μου). Οσο πιο πολλα "ναι" ελεγα, τοσο πιο υπακουα παιδια ειχα στα "οχι". Με τον αντρα μου οι δυο μας καναμε 14 χρονια να βγουμε, οταν μπορουσαμε να τα αφησουμε μονα τους στο σπιτι, αλλα δε μας πειραξε αυτο, βγαιναμε ξεχωριστα και πολυ συχνα ειχαμε φιλους στο σπιτι. Δεν ειναι το ιδιο βεβαια, αλλα δε θα χαλιομασταν για τετοια πραγματα.

Οταν τα παιδια μας ηταν στην εφηβεια, αποφασισαμε να γινουμε αναδοχοι γονεις. Η τεταρτη "φουρνια" παιδακια που ηρθε στο σπιτι μας ηταν δυο αδελφακια, κοριτσακι και αγορακι, με την ιδια διαφορα ηλικιας που ειχαν τα δικα μου. Ηταν 2μισι και 4 ετων. Ειχα πλεον την πειρα και την υπομονη, και δεν ειχα προβληματα υγειας (ο πονος ειναι κακος συμβουλος, σε κανει ανυπομονο και γκρινιαρη) και τα πηγαμε τοσο καλα, που τελικα, οταν οι νομικες συνθηκες το επετρεψαν, τα υιοθετησαμε. Αυτη τη φορα ηξερα πολυ καλα τι θα περασω και παρ'ολα αυτα το αποφασισα. Σημερα ειναι 5μισι και 7 ετων, και ειμαστε ολοι πολυ ευτυχισμενοι.

Συγγνωμη για το σεντονι, θα σου εξηγησω αμεσως γιατι τα λεω ολα αυτα. Αυτη τη στιγμη εισαι κουρασμενη και θολωμενη, ολα σου φιανονται βουνο. Σε λιγα χρονια θα κοιτας πισω και θα λες "ενταξει, δεν ηταν και τοσο τραγικα οσο νομιζα". Η αληθεια θα βρισκεται καπου στη μεση. Κανε το σημερα οσο πιο ευκολο μπορεις για ολους σας.
Καν΄τους να αισθανθουν ξεχωριστοι. Δωσ'τους παγωτο ετσι στο ασχετο, χωρις να το ζητησουν. Πηγαινε τους στη θαλασσα, με τη συμφωνια να μη μπουν πολυ μεσα, εκει μπροστα στο κυμα μαζι σου, οταν ειναι κι ο μπαμπας και μπορειτε να αναλαβετε απο ενα ο καθενας μπαινουν και πιο μεσα. Αν δε σ'ακουσουν θα φυγετε. Χωρις φωνες. Απλως θα πεις "συγγνωμη αγαπη μου, φοβαμαι πολυ επειδη ειμαι μια και εισαστε δυο". Την αλλη μερα ξαναδοκιμαζεις.
Ακουγεται μεγαλη ταλαιπωρια, αλλα καποια στιγμη θα βρειτε τους ρυθμους σας και θα τα καταφερετε :-P

viki35
19-07-13, 10:14
Πλεον η ζωη με 2 παιδια προσωπικα εμενα μου φαινεται απλα παιχνιδακι , γιατι ηρθα στα πολυ πιο δυσκολα . Εχω 3 παιδια , ο μεγαλος 6μιση , η μεσαια 5 σχεδον και ο μικρος 11 μηνων .Εχει περιπου 1 μηνα που ο αντρας μου γυρισε στη δουλεια μετα απο γονικη αδεια 9 μηνων ( ειναι πολεμικη αεροπορια για αυτο εχει αυτο το προνομιο ) και πραγματικα τα εχω παι3ει . Ειναι φορες που δεν ξερω πως να λειτουργισω ,τα νευρα εχουνε γινει μονιμος συμβουλος γιατι εχουνε σπασει .Εννοειτε δεν εχω χρονο να ασχοληθω με τον εαυτο μου οσο και να το θελω , ο μικρος ειναι πολυ απαιτητικος και τσιριζει αμα δεν ειμαι διπλα του συνεχεια , λογω συνδρομου κλιπελ φειλ (ευτυχως σε πολυ πολυ ελαφρια μορφη ) κινητικα δεν ειναι ακομα ωριμος να σηκωνεται μονος και να μπουσουλησει , και τα κανει μεν ολα αλλα πολυ πιο καθυστερημενα απο οτι πρεπει , οποτε εχει και φοβερη γκρινια απο αυτο . Εννοειτε οτι δυστηχως δεν μπορω να ασχοληθω με τα μεγαλα οπως παλια , βγαινουμε μεν καθημερινα αλλα δεν ειμαι η ιδια , εχω ενταση , νευρα και οταν κατι δεν γινει σωστα τρελλαινομαι. Περασαμε ενα δυσκολο 1ο ετος με τον μικρο αλλα ηταν ο δικος μου εδω οποτε τα μοιραζομασταν ολα , τωρα απλα τα εχω παι3ει . Για να κανω ενα μπανιο να μην βρωμαω αναγκαζομαι να αφηνω τον μικρο στο παρκο και να τσιριζει σαν μανιακο . Εννοειτε οτι δεν το συζηταμε για μαγειρεματα και τετοια νοικοκυριστικα ουτε κατα διανοια . Μαγειρευουμε με τον αντρα μου οταν μπορουμε και περνω γυναικα για τις δουλειες . Η κορη μας , ουσα μεσσαια , μας δυσκολευει παρα πολυ με εκρηξεις ζηλειας και φοβερα πεισματα απο μερους της και φωνες και γενικα μια επιθετικη συμπεριφορα οπου με κανει να αναζητησω συμβουλες απο παιδοψυχολογους γιατι δεν μπορω πλεον να το διαχειριστω . Λειπει μεν τη μιση μερα , παει σε προγραμμα δημιουργικης απασχολησης στο σχολειο της ολο το καλοκαιρι , γιατι εκεινη μου το ζητησε . Τα πραγματα φανταζομαι θα γινουνε πιο δυσκολα σε κανα μηνακι που θα ανοι3ουνε πραγματικα τα σχολεια και τοτε ο μεγαλος θα παει Δημοτικο και η μικρη νηπιαγωγειο , ο μεγαλος θα θελει και διαβασμα και γενικως αρκετη ενασχοληση μαζι του , αλλα και η μεσσαια το ιδιο . Ειναι ωρεςπου απλα νοιωθω οτι δεν αντεχω , ειναι τοσες φορες που θελω να παω ενα κομμωτηριο (εχω να παω 1 χρονο ακριβως ) να σουλουπωθω λιγακι το μαλλι μου να μην δειχνω σαν τερας και πραγματικα δεν εχω ορε3η . Το μονο παρηγορο ειναι οτι επειδη δεν καθομαι ποτε θα χασω ευκολα τα 20 κιλα που θελω για να 3αναγινω ανθρωπος νορμαλ . Πραγματικα βγαζω το καπελο σε οσες εχουνε 4-5 παιδια και παραμενουνε ηρεμες . Βασικα υπομονη εχω , αλλα ειναι πολλες φορες που μου την εξαντλει η πιτσιρικα μου με τους εγωισμους της και τις κοντρες της ή ο μπεμπης οπου αμα τολμισω και αλλα3ω δωματιο τσιριζει σαν μανιακο . Θα μου πεις δεν τα περασες ??? τα ξεχασες ? μωρε τα ξεχνας οταν τελικα οταν περνανε , ισως τοτε ειχα και περισσοτερη υπομονη , δεν ημουνα και 38 ετων και με 2 παιδια στο κεφαλι μου .
Να υπογραμμισω οτι δεν υπαρχουνε βοηθειες απο γιαγιαδες κτλ .