PDA

Επιστροφή στο Forum : Τοκετός: Τι πρέπει να γνωρίζουμε!


Χλοη
05-03-09, 10:51
Άνοιξα αυτό το τόπικ, για να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας, και να συζητήσουμε πως θα μπορούσαν τα πράγματα να είχαν γίνει καλύτερα. Τι πρέπει, και τι δεν πρέπει να γίνεται κατά τη διάρκεια του τοκετού.

Κάποια πράγματα που συμβαίνουν, τα παίρνουμε ως δεδομένα, και τα δεχόμαστε ενώ δε θα'πρεπε.

Ας μιλήσουμε για φυσικό τοκετό, επισκληρίδιο, τεχνητούς πόνους, περινεοτομή... :)

pichon
05-03-09, 11:25
Λοιπόν, παρακολουθώ τη συζήτηση με τα εμβόλια με μεγάλο ενδιαφέρον, αν και δε συμφωνώ σε όλα (αλλά δε νομίζω ότι είναι κακό αυτό 8) )...
Σε ό,τι αφορά τον τοκετό είχα πολύ αρνητική εμπειρία με την επισκληρίδιο. Σημειωτέον ο γιατρός μου, που δεν έφυγε από δίπλα μου 10 ώρες, ήταν αρνητικός. Όμως εγώ, ούσα ξεροκέφαλη, ζήτησα να την κάνω... Και την έκανα, μολονότι ο άνθρωπος μου έλεγε ότι δεν υπήρχε λόγος. Έτσι, όταν έφτασε η ώρα που έπρεπε να 'σπρώξω' μου ερχόταν εμετός και είχα βήχα με αποτέλεσμα το μωρό να αρχίσει να πιέζεται και φυσικά με έκοψε... Επίσης μετά για 2-3 ώρες εξαιτίας της επισκληριδίου έτρεμα από το κρύο. Και ο γιατρός μου μού είπε ότι αυτό είναι μία πολύ κοινή παρενέργεια της επισκληριδίου. Και να φανταστείτε ότι έκανα μία μόνο δόση, εκεί επέμεινε ο γιατρός μου, δεν με άφησε να κάνω κι άλλη. Θυμάμαι ότι μου έλεγε να σπρώξω κι εγώ ζητούσα συγγνώμη που δεν μπορούσα γιατί μου ερχόταν εμετός. Είμαι ξεροκέφαλη και το πλήρωσα... Ταλαιπωρήθηκα πιο πολύ. Και να πεις ότι μου το είπε ο γιατρός (ο οποίος είχε το ΟΚ από οφθαλμίατρο να μου κάνει καισαρική και επέμεινε να γεννήσω φυσιολογικά όπως και έγινε, όντας δίπλα μου ΣΥΝΕΧΕΙΑ, αν εξαιρέσουμε την επισκληρίδιο). Ωστόσο, ευτυχώς, η μαία του γιατρού μου (που με βοήθησε επίσης πάρα πάρα πάρα πολύ) επέμεινε και μου έφερε το μωρό στην ανάνηψη αμέσως για να πάρει το στήθος. Να είναι καλά και οι δύο, ο γιατρός και η μαία!!!

Eve
05-03-09, 13:52
Γεννησα φυσιολογικά, χωρις επισκληρίδιο. Μου εβαλαν τεχνητούς πονους στις 38+3εβδ επειδη το μωρό ειχε κατέβει πολύ χαμηλά, δεν μοιρούσα να περπατήσω βήμα!. Σε 2,5 ώρες γέννησα. Ο γιατρός ηταν σχεδον ολη την ώρα διπλα μου το ίδιο και η μαία μου. Παντως οι πονοι ήταν αφόρητοι,ίσως έφταιγε που ήταν τεχνητοί και οχι φυσιολογικοί.... Ομως δεν μετάνιωσα που γέννησα χωρίς αναισθησία. Η μαια μου έφερε το μωρό μισή ώρα μετά και το έβαλε στο στήθος.
Ολα καλά, το μονο που θα άλλαζα είναι ότι θα ήθελα να είχα γεννησει με δικούς μου πόνους και να ειχαν σπάσει τα νερά μόνα τους, νομίζω πως θα πονούσα πιο υποφερτά.
ΥΓ, βοηθάει πολύ να έχεις τη δική σου μαια νομίζω..

Pipi
05-03-09, 14:10
Τελικά για να πας τη σήμερον ημέρα να γεννήσεις πρέπει να ξέρεις πάρα πολλά πράγματα γιατί οι γιατροί μπορούν να σε κάνουν ότι θέλουν με τον ψυχολογικό πόλεμο που σου ασκούν ώστε να σε ξεγεννήσουν όπως θέλουν αυτοί κι όχι όπως θέλει η φύση.

Στο πρώτο παιδί με παρακολουθούσαν όλοι οι γιατροί του Αττικού νοσοκομείου. Λέω όλοι γιατί τότε που γέννησα και να είχες δικό σου γιατρό όποιος ήταν διαθέσιμος εκείνη την ώρα σε κοιτούσε. Η εγκυμοσύνη κύλησε χωρίς προβλήματα. Η ΠΗΤ έπεφτε τις μέρες του Πάσχα. Στις τελευταίες εβδομάδες ο γιατρός με εξέταζε κάθε βδομάδα. Λίγο πριν την 38η εβδομάδα μου ανακοινώνει ότι πρέπει να μπούμε με πρόκληση λόγω του ότι το μωρό ενώ ήταν 37 εβδομάδων ο υπέρηχος το έδειχνε 36. Δεν μου εξήγησε τπτ παραπάνω. Εγώ τρόμαξα νομίζοντας ότι το μωρό μου σταμάτησε να μεγαλώνει και δεν είπα κουβέντα. Μου κλείνει ραντεβού για τοκετό με πρόκληση Κυριακή των Βαΐων στις 8 το πρωί. Μετά τον σχετικό καλλωπισμό με πηγαίνουν στην αίθουσα ωδινών. Μου βάζουν τον ορό για τους πόνους, τον καρδιοτοκογράφο και τον καρδιογράφο. Όλα κυλούσαν ομαλά κι οι ώρες περνούσαν. Οι πόνοι που ένιωθα δεν με ενοχλούσαν επειδή στην περίοδο σφάδαζα κι αυτοί οι πόνοι ήταν συνηθισμένοι. Ο γιατρός ερχόταν που και που και με έλεγχε. Κάποια στιγμή κατά τις 12 το μεσημέρι περίπου η διαστολή όπως είπε, είχε φτάσει στο 5 κι είπε στην αναισθησιολόγο να μου βάλει την επισκληρήδιο. Παιδευτήκαμε λίγο να τη βάλουμε επειδή δεν μπορούσα λόγω κοιλιάς να μαζευτώ πολύ. Οι παλμοί του μωρού την στιγμή που είχα πόνο έπεφταν για λίγο αλλά μετά οκ. Αυτή ήταν καλή δικαιολογία για καισαρική αλλά ο καρδιολόγος έλεγε "όχι, συνεχίζουμε". Κατά τις 3:00 η διαστολή είχε φτάσει στο 7 (όπως άκουγα να λένε) κι ο γιατρός έδωσε εντολή να φέρουν ένα πραγματάκι που σπάει τα νερά και βγαίνει έξω από την αίθουσα. Επιστρέφει σε λίγα λεπτά και με ενημερώνει ότι θα πάμε για καισαρική λόγω της διαφοράς στις εβδομάδες που έγραψα παραπάνω. Μπήκα στο χειρουργείο και γέννησα τελικά την κόρη μου στις 4:14 το απόγευμα.

Όλα τα χαρτιά από τις εξετάσεις μου, τα νστ, τους υπερήχους κλπ τα έδειξα στον τωρινό γιατρό και μου είπε ότι τσάμπα έφαγα το μαχαίρι κι ότι αυτή δεν ήταν δικαιολογία. Τέλος πάντως αυτό το ήξερα κι από μόνη μου. Στο εξητήριο γράψανε κ.τ. λόγω της διαφοράς στις εβδομάδες. ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ!!!!!

Το δεύτερο παιδί ήρθε με ραντεβού κι όλα έγιναν όπως είχαν ήδη προγραμματιστεί. Με καισαρική κι αυτό. Μεγάλο λάθος μου που δεν δοκίμασα VBAC αλλά έμαθα ότι γίνεται 2 βδομάδες πριν γεννήσω και δεν υπήρχε περίπτωση να έβρισκα τόσο σύντομα κατάλληλο γιατρό. Χώρια ότι δεν θα με υποστήριζε κανείς από την οικογένεια.

Τα είπα όλα μαζεμένα (και περιληπτικά) και ξαλάφρωσα. Σόρυ για το τεράστιο ποστ. Ευχαρσιτώ που με ακούσατε.

marina28
05-03-09, 14:32
Συγνώμη αλλά τι είναι το VBAC?

Pipi
05-03-09, 14:33
Vaginal Birth After Cesarian

marina28
05-03-09, 14:42
Α, μάλιστα! Όντως όμως δύσκολα θα έβρισκες γιατρό που να μη σε παρακολουθούσε από την αρχή για να το αναλάβει. Στο τρίτο ίσως???

Pipi
05-03-09, 14:46
Μην με μουντζώσετε αλλά το σκέφτομαι.
Βέβαια το τρίτο θα αργήσει αρκετά να έρθει.

cruelty
05-03-09, 15:33
Μπηκα με προκληση στην 37η βδομαδα επειδη ειχα λιγο αμνιακο υγρο ηταν στα κατωτατα ορια και επειδη ηταν 3μερο αποκριων κτλ μου βαλε ορο για προκληση. Κι εγω δε μασησα στον πονο αλλα επειδη ειχαν τα χαρτια για καρδιακη και επινεφριδιακη ανεπαρκεια ειχε γινει συσταση για επισκληριδιο. Μια δοση μου εκαναν και μετα ενιωσα πως περασε η επηρεια, πονουσα παρα πολυ εντονα και αρχισα να νιωθω πως θα λιποθυμησω ημουν μονη με τη μαια οποτε μου λεγε ειναι η ιδεα σου αρχισα εγω τα "Αγλαια και βαλε το μωρο στο βυζι αμα γεννησω" γιατι ειχα ξεκοκαλισει το φορουμ και τη βιβλο "Θηλασμος μια υπεροχη σχεση". Τελοσπαντων πως γεννησα ενας θεος ξερει . Λοιπον οι παρεμβασεις τωρα τις οποιες μετα εμαθα γιατι σε ολη την εγκυμοσυνη ολο για θηλασμο διαβαζα για τοκετους κτλ ειχα απολυτη εμπιστοσυνη στο θειο τρομαρα μου! Λοιπον μου ειχαν οκ τον ορο κτλ , ηρθε μια και μου σπασε τα νερα με ενα ξυλο , μετα με πηγαν στο χειρουργειο και με δεσαν στα ποδια , μου εκανε σκισιμο απο κατω μετα για να παω τουαλετα και να κατσω κανονικα σε καρεκλα περασαν 2 μηνες. Μολις γεννησα δε με αφησαν να θηλασω , επισης οταν παραπονιουμουν πως δεν αντεχα με ειρωνευοντουσαν και μονο οξυγονο δωσανε. Και ενταξει να μου βαλουν ορο λεμε, να δωσουν φαρμακα ενα ΜΟΝΙΤΟΡ ολοκληρο νοσοκομειο δεν ειχε να μου παρακολουθουν τις σφυξεις? Μετα βγηκε και το πορισμα πως ειχα λιποθυμηκα επεισοδια και βραδυκαρδια απο το θηλασμο! αμεεεεεεεε να το ξερετε σε λιγο θα μας πουνε πως απο το θηλασμο εβαλα το βηματοδοτη! Ε τη συνεχεια την ξερετε......! Ευχομαι τωρα η δευτερη γεννα ας ειναι μεσα στο χειρουργειο γιατι κατα πασα πιθανοτητα θα γεννησω με καισαρικη λογω της καρδιας μου πως θα ειναι πιο ανθρωπινη. Επισης οι μαιες μου μιλουσαν αποτομα και επειδη εκει που πιασαμε κουβεντα τους ελεγα να βαλουν το μωρο στο βυζι μολις γεννησω εκαναν κυρηγμα για το ξενο γαλα. Αυτα με τον τοκετο!!!!!

toniasid
05-03-09, 16:26
Μπηκα με προκληση στην 37η βδομαδα επειδη ειχα λιγο αμνιακο υγρο ηταν στα κατωτατα ορια και επειδη ηταν 3μερο αποκριων κτλ μου βαλε ορο για προκληση. Κι εγω δε μασησα στον πονο αλλα επειδη ειχαν τα χαρτια για καρδιακη και επινεφριδιακη ανεπαρκεια ειχε γινει συσταση για επισκληριδιο. Μια δοση μου εκαναν και μετα ενιωσα πως περασε η επηρεια, πονουσα παρα πολυ εντονα και αρχισα να νιωθω πως θα λιποθυμησω ημουν μονη με τη μαια οποτε μου λεγε ειναι η ιδεα σου αρχισα εγω τα "Αγλαια και βαλε το μωρο στο βυζι αμα γεννησω" γιατι ειχα ξεκοκαλισει το φορουμ και τη βιβλο "Θηλασμος μια υπεροχη σχεση". Τελοσπαντων πως γεννησα ενας θεος ξερει . Λοιπον οι παρεμβασεις τωρα τις οποιες μετα εμαθα γιατι σε ολη την εγκυμοσυνη ολο για θηλασμο διαβαζα για τοκετους κτλ ειχα απολυτη εμπιστοσυνη στο θειο τρομαρα μου! Λοιπον μου ειχαν οκ τον ορο κτλ , ηρθε μια και μου σπασε τα νερα με ενα ξυλο , μετα με πηγαν στο χειρουργειο και με δεσαν στα ποδια , μου εκανε σκισιμο απο κατω μετα για να παω τουαλετα και να κατσω κανονικα σε καρεκλα περασαν 2 μηνες. Μολις γεννησα δε με αφησαν να θηλασω , επισης οταν παραπονιουμουν πως δεν αντεχα με ειρωνευοντουσαν και μονο οξυγονο δωσανε. Και ενταξει να μου βαλουν ορο λεμε, να δωσουν φαρμακα ενα ΜΟΝΙΤΟΡ ολοκληρο νοσοκομειο δεν ειχε να μου παρακολουθουν τις σφυξεις? Μετα βγηκε και το πορισμα πως ειχα λιποθυμηκα επεισοδια και βραδυκαρδια απο το θηλασμο! αμεεεεεεεε να το ξερετε σε λιγο θα μας πουνε πως απο το θηλασμο εβαλα το βηματοδοτη! Ε τη συνεχεια την ξερετε......! Ευχομαι τωρα η δευτερη γεννα ας ειναι μεσα στο χειρουργειο γιατι κατα πασα πιθανοτητα θα γεννησω με καισαρικη λογω της καρδιας μου πως θα ειναι πιο ανθρωπινη. Επισης οι μαιες μου μιλουσαν αποτομα και επειδη εκει που πιασαμε κουβεντα τους ελεγα να βαλουν το μωρο στο βυζι μολις γεννησω εκαναν κυρηγμα για το ξενο γαλα. Αυτα με τον τοκετο!!!!!


Παναγία μου!!!!Αυτό δεν ήταν τοκετός παιδάκι μου, σενάριο για θρίλερ είναι.Μου σηκώνεται η τρίχα!!! Με το καλό το δεύτερο μωράκι σου, ελπίζω να σου φερθούν ανθρώπινα...

ilonka19
05-03-09, 16:32
Γεννησα με ΦΤ επισκληρήδιο στην ΠΗΤ με προκληση γιατί δεν αντεχα αλλο (ειχα βαλλει 23 κιλά καλοκαιρι και παρακαλουσα να γεννησω).
Αυτό που με ενοχλησε ηταν οτι μολις γεννησα μου δωσαν το μωρό για λιγο, του εδωσα τρια φιλάκια και μετα το πηγαν σε άλλη αιθουσα δηθεν να το ζυγίσουν και να το μετρησουν. Μεσα σε 15 το βγάλλαν εξω στους συγγενείς για επίδειξη http://www.freesmileys.org/smileys/smiley-angry002.gif (http://www.freesmileys.org)
Εκεινη την ωρα εγώ γεννουσα και απορουσα γιατί δεν συγκινηθηκα και δεν έκλαψα που είδα το παιδί μου- που να προλάβω να συγκινηθω αφου το κρατησα δευτερόλεπτα και αυτοί το πηγαν για επίδειξη. Οταν μετά από 3-4 ωρες το ειδα και το κράτησα στην αγκαλιά μου ένιωσα οτι γέννησα.
Στο επόμενο παιδί δεν θα αφήσω να μου το πάρουν τόσο γρήγορα. Θα το κρατησω οση ωρα θέλω και μετά θα τους το δώσω να το πλύνουν.

yogini
05-03-09, 17:22
Εγω γέννησα αναγκαστικά με τεχνητους μιας και έσπασαν τα νερα (οχι καθολικά) και δεν ειχα ουτε πονους, ουτε διαστολή ουτε τιποτα. Ειχα περάσει και την ΠΗΤ κατα 3 ημέρες. Το μωρο ψηλά, έξω απο τη λεκάνη και η κοιλιά ειχε φτασει απεναντι. Την εβλεπα διστακτικη την γυναικολογο αλλα επειδη ήξερε το κολλημα μου με τον ΦΤ δεν ελεγε τιποτα. Ειχαμε μιλησει για την περινεοτομη και μου ειπε την γνωμη της την οποια και σεβάστηκα παρολα τα αρθρα που εχω διαβάσει. Επειδη και παλι ομως ημουν αρνητική μου ειπε ΟΚ θα δουμε εκεινη την ωρα. Ορός λοιπον, πονοι αβασταχτοι ζητησα επισκληριδιο αλλα δεν μου εκανε, μου σταθηκε απιστευτα ολες τις ωρες και δεν ξεστομισε ουτε μια φορα την λεξη καισαρική μπροστά μου. Μου ειπε οτι πρεπει να γεννησω μεχρι τις 7 το απογευμα αλλιως θα δουμε (ήμουν απο τις 7 το πρωι με σπασμενα νερα). Τελικα με τις παρεμβασεις της τα καταφερα στις 5 και ουτε η ιδια δεν το πιστευε (μου γυρναγε το παιδι...μου εκανε διαστολη manually κτλ) αλλα στο τελος με εκοψε και πολυ μαλιστα γιατι το μωρο ήταν 3750. Να σας πω περαν το άγχος μου με το αν θα μεινει σημάδι :oops: δεν με ενοιαξε γιατι ετσι οπως γεννουσα μπορει να ειχα κατακρεουργηθεί μονη μου. Οι πυελικοι μου μυες εχουν χαλαρωσει παρα πολύ και δεν νιωθω καθολου ανετα με αυτο, ειχα και καποια ταπεινωτικά συμβαντα με την τουαλετα τον πρωτο καιρο :oops:
Δυστυχως ο ΦΤ αφηνει σημαδια στο σωμα μας αλλα τι να κανουμε. Μου ειπε οτι οι γυναικες που κοβονται μονες τους μετα εχουν προβλημα στο σεξ απο τη χαλαρωση και αλλα ομορφα....τελικα την πιστευω και βλεπω και πολλες συγγενεις μου που γεννησαν ετσι να εχουν και ακρατεια στα 45 τους! Κριμα λεει μικρη κοπελα να ανοιξω τοσο. Ειναι γυναικα και μου μιλησε στα ισια με γνωμονα την θηλυκότητα.
Με τα ραμματα δεν ειχα κανενα προβλημα αν και ορισμενες φορες νιωθω ενα τσιτωμα στην περιοχη αν κανω καποιες κινησεις....
Ειμαι ευχαριστημένη απο την σταση της τελικα

mia
05-03-09, 17:30
Εγώ έκλεισα τις 40 εβδομάδες χωρίς να έχει εμπεδωθεί το έμβρυο και έτσι πήγα για πρόκληση, αν και δεν ήθελα καθόλου. Μπήκα στις 3 το ξημέρωμα, οι πόνοι έρχονταν σταδιακά και στις 7 έσπασαν τα νερά. Με κατέβασαν στις αιθουσες ωδινών, οπου περασα άλλες δυο ώρες με πολυ δυνατους πόνους, ενω ο τράχηλος ήταν ακόμη σκληρός και το μωρό ψηλά...άρχισα να απελπίζομαι και ζήτησα επισκληρίδιο, την οποία μου έκαναν κατα τις 10 παρα με πολύ δυσκολία γιατί από τους πόνους δε μπορούσα πια να μεινω ακίνητη.
¨ομως με βοήθησε πολύ τελικά, γιατί μερικά λεπτά μετα την επισκληρίδιο χαλάρωσε ο τράχηλος και τελικά γέννησα στις 10.40 με βεντούζα γιατι το μωρο μου περνουσε τόσο καλα που δεν κατεβαινε με τιποταααα!
Ειμαι χαρουμενη που δεν με βαλανε για κεσαρικη, αλλα θα ηθελα να του ειχα δωσει μια βδομαδα ακομα πριν παω για προκληση....απλως εκεινες οι μερες ειναι τόσο περιεργες συναισθηματικα και οι γιατροι τα λενε με τον τροπο τους κι ετσι δεν επεμεινα πολυ....
Α, και ο δικος μου βγηκε για επιδειξη στους συγγενεις :twisted: (δεν θα το επιτρεψω με τιποτα στο επομενο) και θηλασε για πρωτη φορα 24 ωρες μετα τη γεννα!!!!!! (μετα τον ειχα συνεχεια με ΑΜΘ)

Rosalita
05-03-09, 17:37
Ο πρώτος μου τοκετός προέκυψε εν μία νυχτί γιατί 10 μέρες αφού μπήκα στο μήνα μου ανακαλύψαμε χολόσταση κύησης (αδυναμία της χολής να ανταπεξέλθει λόγω ορμονών εγκυμοσύνης)...Οι δείκτες του συκωτιού μου είχα βαρέσει καμπανάκια! Έτσι ο γιατρός δεν ρίσκαρε φυσιολογικό τοκετό για να μην ζοριστεί το συκώτι μου που ήδη είχε πρόβλημα και να μην ζορίσει και το παιδί που ήταν σε κακό περιβάλλον όπως μου είπε...Καλά ή κακά έκανε? Δεν ξέρω...η περίπτωση μου είναι σπάνια, οπότε...δεν το έψαξα και ιδιαίτερα. Το παιδί βγήκε όντως ζορισμένο...τα αμνιακά υγρά ήταν ικτερικά...
Στον δεύτερο πήγα με ραντεβού...

vera
05-03-09, 17:39
Μεταφερω εδω το ποστ απο τα εμβολια.....

Καλα για την περινεοτομη, μας ειχαν μιλησει στα μαθηματα ανωδυνου στο Αλεξανδρα, να προσπαθησουμε να την αποφυγουμε και μας ειχαν πει για το μασαζ προετοιμασιας που μπορουμε να κανουμε......οταν εκανα ομως αυτη την συζητηση με φιλη γιατρο γελασε και με μαλωσε που καθομαι κι ασχολουμαι με βλακειες........

Περιττο να σας περιγραψω το βλεμμα του γιατρου που μαλιστα εκνευριστηκε με τις "σαχλαμαρες" που μας ειπαν στα μαθηματα.......οποτε δεν το κυνηγησα αλλο.....ειχα και μεγαλο παιδι τελικα (4κιλα και 50 γρ) με μεγαλο κεφαλι οποτε μαλλον δεν την γλυτωνα..... :roll: και με εσκισε πολυ ασχημα....πηρε 40 μερες να μπορεσω να καθισω.....

Σχετικα με αυτα που αναφερατε για τον τοκετο θα σας πω τι μου ειπαν σημερα.......

Κανω κεραμικη κι ερχεται στο εργαστηρι μια κυρια με την κορη της που ειναι σε αναπηρικο καροτσι........σημερα μας ειπε οτι η κοπελα εμεινε αναπηρη στον τοκετο, επειδη την τραυματισαν στο κεφαλι βγαζοντας την με βεντουζα (μαλλον εννοουσε τον εμβρυουλκο) και επαθε ζημια το κεντρο κινησης στον εγκεφαλο!!!! :shock: Το καταλαβαν οταν ηταν 7 μηνων η κοπελιτσα...... :roll:

Τρελλαθηκα οταν το ακουσα......το ιδιο εκαναν στον μικρο μου οταν γεννησα, μαλιστα εκνευριστηκα αφανταστα γιατι μονο ενα σπρωξιμο μου εδωσε το δικαιωμα να κανω ο γιατρος κι εβαλε βεντουζα αμεσως να βγαλει το μωρο (λες και τον κουρασα τον μπαγλαμα που γεννησα σε 2 ωρες και ειχα διαστολη 10 με το που ηρθε στο νοσοκομειο!!!!)........μου κρατησαν το μωρο για υπερηχο μηπως ειχε βλαβη στον εγκεφαλο και προσεξα οτι με εβρυουλκο ειχαν βγαλει πολλα μωρα εκεινη την μερα.......το μωρο μιας γνωστης ειχε μαλιστα πληγη στο κεφαλακι......

Ο γιος μου αργησε πολυ να περπατησει (σημερα περπαταει αλλα ακομα με βοηθεια απο το χερακι) και καταλαβα γιατι με επρηζε τοσο καιρο η παιδιατρος να του κανω νευρολογικες εξετασεις.....πιθανον να ηξερε οτι η χρηση εμβρυουλκου εγκυμονει τετοιους κινδυνους!!!! :?


Ακου εκει να μεινει αναπηρη η κοπελα εξαιτιας του βλακα γιατρου!!!!!

sofuka
05-03-09, 17:40
Διάφορα άρθρα για τον τοκετό, πολύ ενδιαφέροντα από τη σελίδα της "Ευτοκίας"
http://www.eutokia.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=39&Itemid=56

sofuka
05-03-09, 17:45
Επίσης από την "Ευτοκία": Προγραμμα "ασφαλης μητροτης" του Παγκοσμιου Οργανισμου Υγειας (http://www.eutokia.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=44&Itemid=61)

ilonka19
05-03-09, 17:51
Μήπως ξερετε αν η περινεοτομή μπορεί να αποφευχθεί αν μια μητέρα γεννάει οριζόντια σε πληρη μαλιστα ακινησία (δεμένη με τον ορό και την επισκληρήδιο);

delin
05-03-09, 18:02
Εμεις ειχαμε κλεισει την 40αστη εβδομαδα και ειχαμε δει απο το υπερηχο οτι το παιδι ειχε μπερδευτει με τον λορο. Το μωρο επισης δεν ειχε εμπεδωθει. Ειχαμε πει με το γιατρο οτι αν γεννησω φυσιολογικα θα ερχοταν μεσα και ο αντρας μου και θα θυλαζα το παιδι απευθειας τελικα αποφασιζουμε να παμε για προκληση τοκετου με λιγες ποια πιθανοτητες για ΦΤ. Μπηκα το βραδυ μετα της 12 . Μου εβαλαν ενα υποθετο (καθως και ολα τα παρελκομενα) για να δουν πως θα αντιδρασει ο τραχηλος μου και αν θα κανω διαστολη. Την επομενη μερα το πρωι ουτε ο τραχηλος ειχε μαλακωσει ουτε το μωρο ειχε κατεβει καθολου. Διαστολη 1,2 και αν. Αποφασιζουμε να παμε για καισαρικη. Τελικα γεννησα ενα κοριτσακι πανεμορφο αλλα διπλα τυλιγμενο στο λορο. Μολις η μαια μου μου εφερε κοντα το μωρο αντιλαμβανομε οτι κατι δεν παει καλα. Οντος βλεπω απο επανω μου επιπλεον δυο χειρουργους. Ειχε σπασει μια αρτηρια και ειχα αιμοραγεια. Η μαια δεν πηρε καθολου το μωρο απο διπλα μου και προσπαθουσε να με ηρεμησει. Το ποσο ειχα φοβηθει δεν λεγετε. Τελικα ομως τελος καλο ολα καλα.

Χλοη
05-03-09, 18:38
Κορίτσια ευχαριστώ πολύ που μοιράζεστε την εμπειρία σας. Είναι πολύ σημαντικό να ακούμε κι άλλες ιστορίες.

Ήθελα απλά να πω, οτι όλες μας, κυρίως στο πρώτο παιδί, μπορεί να έχουμε ανησυχίες για τον τοκετό, και σίγουρα οι τελευταίες βδομάδες είναι πολύ δύσκολες, και επιτέλους θέλουμε να γεννήσουμε. Όμως πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στο σώμα μας, γιατί τις περισσότερες φορές, η φύση ξέρει καλύτερα τι κάνει. Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις, που οι παρεμβάσεις είναι απαραίτητες, αλλά αυτό είναι η εξαίρεση στον κανόνα.

Yogini, κυρίως το δικό σου ποστ μου έκανε εντύπωση, γιατί απ'ότι λες είσαι ευχαριστημένη με τη γιατρό σου.
Δεν είναι εύκολο να κάνεις διαστολή απ'τους τεχνητούς πόνους, και με το σπάσιμο των νερών, αν δεν είναι ακόμα έτοιμη η μητέρα και το μωρό. Δεν έχει σημασία που είχες περάσει το ΠΗΤ. Δε μπορούμε να ξέρουμε ακριβώς τη μέρα σύλληψης, έτσι κι αλλιώς. Είναι απόλυτα φυσιολογικό, να γεννήσεις μέχρι και τις 42 βδομάδες.

Εύχομαι να βάλει και το Μαράκι την ιστορία της, που γέννησε πρόσφατα, γιατί είναι ένα τέλειο παράδειγμα μητέρας που έκανε υπομονή, και γέννησε με ευκολία, ένα μεγάλο μωράκι, και μεγάλο κεφαλάκι, και είχε ξεπεράσει τις 40 εβδομάδες. Να'ναι καλά η γιατρός της, που δεν προσπάθησε να την τρομάξει, κι έδειξε εμπιστοσύνη, στη μητέρα το παιδί και τη φύση.

Δεν είναι φυσιολογικό να μας δένουν τα πόδια, να μας κάνουν πρόκληση αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος, και μετά αφού δεν κάνουμε διαστολή, να μας λένε, πάμε για καισαρική, και τι να κάνουμε, προσπαθήσαμε αλλά δε μπορείς να γεννήσεις φυσιολογικά.

Δε θέλω να θίξω κάποια κοπέλα λέγοντας αυτά, θα μιλήσω κι εγώ αργότερα για τη δική μου γέννα, και θα καταλάβετε οτι κι εγώ δεν είχα την καλύτερη εμπειρία. Σίγουρα δεν έφταιγα εγώ, όπως ποτέ δε φταίμε εμείς. Γιατί οι γιατροί, οφείλουν να ξέρουν, να μας ενημερώνουν, και να μας αφήνουν να γεννήσουμε με φυσικό τρόπο, χωρίς να μας τρομάζουν, ωστέ να κάνουμε αυτό που τους βολεύει.

yogini
05-03-09, 20:52
Χλοη μου με σπασμενα τα νερα δεν μπορεις να περιμενεις πολυ να σε πιασουν οι πονοι...ξεκιναει ο τοκετος θες δεν θες. Αλλοι λενε στο εξωτερικο οτι μπορεις να περιμενεις μεχρι και 48 ωρες....εγω χαιρομαι που δεν περιμενα γιατι δεν ξερω τι θα ειχε συμβει!

Εγω ειχα φτάσει πλακούντα grade 3 και το μωρο ηταν διπλοτυλιγμένο και με ενα κόμπο πάνω στον λωρο. Ηταν θαύμα που έζησε γιατι ήταν μακρυς ο λώρος...ανα πασα στιγμή θα μπορουσε να διακοπει η τροφοδοσία του. Η γιατρος ομως δεν εκανε πάλι νυξη για καισαρική παρολο τους κόμπους...αλλοι μολις δουνε μια περιτύλιξη σου λενε αμεσως νυστέρι.
Εγω τον ζορισα πολυ τον μικρό που επεμενα και γι'αυτο τον κρατήσανε και υπο παρακολουθηση (λογω κεχρωσμενων νερων και περιτυλιξεων).
Θελει πολυ παρακολουθηση μετα την ΠΗΤ το θεμα....παλια χανανε πολλα παιδακια ετσι...2 θειες μου εχασαν τα παιδακια τους και να φανταστειτε το εμαθα τις ημερες που γενναγα και ετυχε να ανοιξουμε θεμα με τις γέννες.

Pipi
05-03-09, 20:58
Επανέρχομαι να συμπληρώσω.
Λοιπόν γέννησα Κυριακή των Βαΐων και έμεινα στο νοσοκομείο μέχρι την Μεγάλη Πέμπτη. Την Μεγάλη Τρίτη ο γιατρός ήρθε στο δωμάτιο μου και μου είπε ότι θα έφευγε στο εξωτερικό για Πασχα :twisted: (καταλάβατε τι εννοώ)
Μετά από καμιά εικοσαριά μέρες κι ενώ έβγαζα γάλα με το θήλαστρο και έδινα του μωρού, έβγαλα ένα γρουμπουλάκι στο στήθος και το γάλα έβγαινε μαζί με αίμα. Τον πήρα τηλ. και μου είπε "Μην δώσεις αυτό το γάλα στο παιδί, πάρε το Dostinex αμέσως να το κόψεις αλλιώς θα πάθεις ζημιά". Κι αφού μια δόση δεν έκοψε το γάλα μου έδωσε και 2η μετά από λίγες μέρες.

Αργότερα από εδώ έμαθα ότι μάλλον κάποιος φραγμένος πόρος θα ήταν τελικά αυτό το γρουμπουλάκι.

Μαρια.X
05-03-09, 22:05
Eπεσες σε περιπτωση δηλ. Pipi :? ,και σου εκανε καισαρικη και σου'κοψε και το γαλα μωρε μπραβο του να τα χαιρετε τα πτυχια του ο κομπογιαννιτης,ηθελα και 'να ξερα ορισμενοι τι δινουν τον ορκο του Ιποκρατη εφοσων δεν τον τηρουν? Και ποσοι ακομα κανουν τα ιδια και χειροτερα?

Και καλα με το θεμα θηλασμος μπορει να μην ειχε ιδεα και να σου εδωσε εντελως λαθος πληροφοριες,αλλα να ηταν να γεννησεις φυσιολογικα και σου εκανε καισαρικη για να μη χασει το ταξιδακι παει πολυ :evil: .

aglaia
05-03-09, 22:20
αλλα να ηταν να γεννησεις φυσιολογικα και σου εκανε καισαρικη για να μη χασει το ταξιδακι παει πολυ :evil: .

Αχ, Μαρία! Δεν το ξέρεις ότι δεν πρέπει ποτέ να έχουμε ΠΗΤ σε διακοπές Χριστουγέννων, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστου και σε όλα τα τριήμερα;

Δεν έφταιγε ο γιατρός, η πίπι έφταιγε που είχε ΠΗΤ σε μέρες που δεν έπρεπε! :roll:

eva0511
05-03-09, 22:30
Εγω γέννησα αναγκαστικά με τεχνητους μιας και έσπασαν τα νερα (οχι καθολικά) και δεν ειχα ουτε πονους, ουτε διαστολή ουτε τιποτα. Ειχα περάσει και την ΠΗΤ κατα 3 ημέρες. Το μωρο ψηλά, έξω απο τη λεκάνη και η κοιλιά ειχε φτασει απεναντι. Την εβλεπα διστακτικη την γυναικολογο αλλα επειδη ήξερε το κολλημα μου με τον ΦΤ δεν ελεγε τιποτα. Ειχαμε μιλησει για την περινεοτομη και μου ειπε την γνωμη της την οποια και σεβάστηκα παρολα τα αρθρα που εχω διαβάσει. Επειδη και παλι ομως ημουν αρνητική μου ειπε ΟΚ θα δουμε εκεινη την ωρα. Ορός λοιπον, πονοι αβασταχτοι ζητησα επισκληριδιο αλλα δεν μου εκανε, μου σταθηκε απιστευτα ολες τις ωρες και δεν ξεστομισε ουτε μια φορα την λεξη καισαρική μπροστά μου. Μου ειπε οτι πρεπει να γεννησω μεχρι τις 7 το απογευμα αλλιως θα δουμε (ήμουν απο τις 7 το πρωι με σπασμενα νερα). Τελικα με τις παρεμβασεις της τα καταφερα στις 5 και ουτε η ιδια δεν το πιστευε (μου γυρναγε το παιδι...μου εκανε διαστολη manually κτλ) αλλα στο τελος με εκοψε και πολυ μαλιστα γιατι το μωρο ήταν 3750. Να σας πω περαν το άγχος μου με το αν θα μεινει σημάδι :oops: δεν με ενοιαξε γιατι ετσι οπως γεννουσα μπορει να ειχα κατακρεουργηθεί μονη μου. Οι πυελικοι μου μυες εχουν χαλαρωσει παρα πολύ και δεν νιωθω καθολου ανετα με αυτο, ειχα και καποια ταπεινωτικά συμβαντα με την τουαλετα τον πρωτο καιρο :oops:
Δυστυχως ο ΦΤ αφηνει σημαδια στο σωμα μας αλλα τι να κανουμε. Μου ειπε οτι οι γυναικες που κοβονται μονες τους μετα εχουν προβλημα στο σεξ απο τη χαλαρωση και αλλα ομορφα....τελικα την πιστευω και βλεπω και πολλες συγγενεις μου που γεννησαν ετσι να εχουν και ακρατεια στα 45 τους! Κριμα λεει μικρη κοπελα να ανοιξω τοσο. Ειναι γυναικα και μου μιλησε στα ισια με γνωμονα την θηλυκότητα.
Με τα ραμματα δεν ειχα κανενα προβλημα αν και ορισμενες φορες νιωθω ενα τσιτωμα στην περιοχη αν κανω καποιες κινησεις....
Ειμαι ευχαριστημένη απο την σταση της τελικα

Είχα μια εμπειρία παρόμοια με τη δική σου, αλλά γέννησα (φυσιολογικά, ευτυχως), μετά από 31 ώρες (αφού έσπασαν τα νερά)... :roll: Κι εγώ μια απ' τα ίδια, το μωρό λίγο κάτω από το λαιμό το είχα. βεβαια δε γέννησα στην Ελλάδα, εδώ το πρώτο 12ωρο σε αφηνουν μοναχούλα σου, μπας και φιλοτιμηθείς να κάνεις καμιά σύσπαση, πραγμα που στην περιπτωση μου δε συνέβη... Να πω τη αλήθεια βέβαια, δεν ξέρω τι είναι καλύτερο, να στο προκαλέσουν αμέσως, ή να σε αφήσουν για μέρες, οπως εμένα, γιατί ηταν πραγματικά εξαντλητικές οι 31 αυτές ώρες... Δεν ξέρω, για μένα ο τοκετός ήταν μια εμπειρία τόσο εξαντλητικη κι αγχωτική που δεν ξερω τι να κανω με το δευτερο (όταν έρθει)... Πάντως εμένα δε μου έκαναν περινεοτομη, σκίστηκα λίγο, μόνο ένα ράμμα και ούτε κατάλαβα πότε έπεσε, πραγματικά τέλεια αποκατάσταση, το μωρό ήταν 3460.

Rosie
05-03-09, 22:31
Εγω γέννησα αναγκαστικά με τεχνητους μιας και έσπασαν τα νερα (οχι καθολικά) και δεν ειχα ουτε πονους, ουτε διαστολή ουτε τιποτα. Ειχα περάσει και την ΠΗΤ κατα 3 ημέρες.
Κι εγώ overdue, με σπασμένα νερά χωρίς πόνους. Περπατούσαμε σ΄όλες τις γειτονιές γύρω από το Μητέρα και μετά ανεβοκατεβαίναμε τις σκάλες. Οι πόνοι έρχονταν από μόνοι τους με αργό και όμορφο ρυθμό, και γέννησα μετά από 15 ώρες από τη στιγμή που έσπασαν τα νερά!


Μου ειπε οτι οι γυναικες που κοβονται μονες τους μετα εχουν προβλημα στο σεξ απο τη χαλαρωση και αλλα ομορφα....τελικα την πιστευω και βλεπω και πολλες συγγενεις μου που γεννησαν ετσι να εχουν και ακρατεια στα 45 τους! Κριμα λεει μικρη κοπελα να ανοιξω τοσο. Ειναι γυναικα και μου μιλησε στα ισια με γνωμονα την θηλυκότητα.
Μάλλον δεν ισχύει για όλες, γιατί ο γιός με κατάκοψε (μισή ώρα με έραβε η γιατρός!) και δεν έχω κανένα τέτοιο πρόβλημα τώρα.

Ερώτηση, οι γιόγκικες αναπνοές και στάσεις δεν σε βοήθησαν; Εμένα με βοήθησαν πάρα πολύ, και μέχρι τα 7-8 εκατοστά διαστολή τα είχα όλα υπό έλεγχο. Μετά ζορίστηκα λίγο, και στα 9-10 παράτησα τις αναπνοές και ικέτευσα για βοήθεια, αλλά μου είπανε ότι ήτανε πολύ αργά :(

Μαρια.X
05-03-09, 22:33
Ειμαστε σε μια εποχη παρακμης δυστυχως Αγλαια και δεν ξερω ποσο κατω θα φτασουμε :roll:

Pipi
05-03-09, 22:43
Δεν έφταιγε ο γιατρός, η πίπι έφταιγε που είχε ΠΗΤ σε μέρες που δεν έπρεπε! :roll:

Δεν φταίω εγώ, φταίει το Πάσχα που έπεφτε τις μέρες που θα γεννούσα. :lol:

Rosie
05-03-09, 22:47
Εγω ειχα φτάσει πλακούντα grade 3 και το μωρο ηταν διπλοτυλιγμένο και με ενα κόμπο πάνω στον λωρο. Ηταν θαύμα που έζησε γιατι ήταν μακρυς ο λώρος...ανα πασα στιγμή θα μπορουσε να διακοπει η τροφοδοσία του.
Επειδή κι εγώ είχα άγχος για τους λώρους (αφού σχεδόν όλες οι κοπέλες που ήξερα είχανε περιτύλιξη) το συζήτησα με τη γιατρό μου η οποία μου έδωσε μια τελείως εναλλακτική άποψη απ' αυτήν που επικρατεί στην Ελλάδα (ούτε καν με εξέτασε γι' αυτό το θέμα). Αν θέλετε να το αναλύσουμε θα προσπαθήσω να μεταφέρω όσα κατάλαβα.


Θελει πολυ παρακολουθηση μετα την ΠΗΤ το θεμα....
Εννοείς παρακολούθηση με υπέρηχους; Για διαβάστε και το πιο κάτω άρθρο, γιατί εδώ στην Ελλάδα τρελλάθηκαν οι γιατροί με τους υπέρηχους χωρίς κανένα να τους αμφισβητεί:
http://www.sarahjbuckley.com/articles/ultrasound-scans.htm
Έχω και άλλα πολλά άρθρα πάνω στο θέμα υπέρηχοι, γιατί το είχα ψάξει εξονυχιστηκά όταν ήμουνα έγκυος γιατί δεν ένιωθα εντάξει με την ιδέα να υποβάλω το μωρό μου σε οποιαδήποτε ακτινοβολία, παρόλο που όλοι τους θεωρούνε ως κάτι το δεδομένο και ασφαλείς.

Rosie
05-03-09, 22:52
Χλόη, δώσε το λινκ αυτό αν θες και στη συζήτηση για τα εμβόλια (το κάνω κι εγω, αλλά μια και το άνοιξες εσύ...). Εγώ περίμενα να το δώσεις, και τυχαία το πρόσεξα πριν από λίγο!

yogini
05-03-09, 22:52
Ερώτηση, οι γιόγκικες αναπνοές και στάσεις δεν σε βοήθησαν; Εμένα με βοήθησαν πάρα πολύ, και μέχρι τα 7-8 εκατοστά διαστολή τα είχα όλα υπό έλεγχο. Μετά ζορίστηκα λίγο, και στα 9-10 παράτησα τις αναπνοές και ικέτευσα για βοήθεια, αλλά μου είπανε ότι ήτανε πολύ αργά :(

Βοηθησαν, βοηθησαν!
Φαντασου οτι τραβηξα τους πονους της αρκουδας και η φωνη μου ακουστηκε στις τελευταίες εξωθήσεις. Νομιζω λιγο τις εχασα τις αναπνοες μετα απο μια κωλοενεση πεθιδινης που μου εκαναν και ημουν σαν μαστουρω :evil:
Πιο πολυ με βοηθησε η γιογκα στο σωμα γιατι ηξερα ακριβως που να σπρώξω και δεν σπαταλουσα δυναμεις αδικα.

Rosie
05-03-09, 23:00
Βοηθησαν, βοηθησαν!
Φαντασου οτι τραβηξα τους πονους της αρκουδας και η φωνη μου ακουστηκε στις τελευταίες εξωθήσεις. Νομιζω λιγο τις εχασα τις αναπνοες μετα απο μια κωλοενεση πεθιδινης που μου εκαναν και ημουν σαν μαστουρω :evil:
Πιο πολυ με βοηθησε η γιογκα στο σωμα γιατι ηξερα ακριβως που να σπρώξω και δεν σπαταλουσα δυναμεις αδικα.

Στην περίπτωσή μου νόμιζαν ότι δεν έβγαζα "κιχ" γιατί ήθελα να ήμουνα ευγενική, και μου έλεγαν "μην είσαι τόσο ευγενική κυρία καθηγήτρια, φώναξε και λίγο!" -για αστείο φυσικά. Δεν είχα χρόνο να τους εξηγήσω ότι έκανα αναπνοές και οραματισμούς, φοβόμουνα να διακόψω μήπως χάσω τον έλεγχο :) Στο τέλος όμως τον έχασα, και ίσως φταίει γι' αυτό η μαία η οποία είναι φανατική του Λεμπουαγέ, που λέει ότι πρέπει να βγάζουμε ήχους όταν αναπνέουμε και είπα να το δοκιμάσω γιατί ήμουνα απελπισμένη!

aglaia
05-03-09, 23:15
Δεν έφταιγε ο γιατρός, η πίπι έφταιγε που είχε ΠΗΤ σε μέρες που δεν έπρεπε! :roll:

Δεν φταίω εγώ, φταίει το Πάσχα που έπεφτε τις μέρες που θα γεννούσα. :lol:

Έχεις δίκιο! είναι κινητή γιορτή! :lol:

katerina24
06-03-09, 01:41
εγω στην εγκυμοσυνη μου δεν ειχα ιδιαιτερα προβληματα!!!
αλλα ειχα την ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΗ ΓΕΝΝΑ!!!!
ειχα μπει στην 38η εβδομαδα και ειχα ραντεβου με τη γιατρο μου το σαββατο.2 ημερες πριν δηλ.την πεμπτη με πιανουν κατι ποναλακια κατω απο την κοιλια!!παιρνω τηλ.τη γιατρο και μου λεει να παω στο νοσοκομειο οπου θα γεννουσα!
κανω το καρδιοτοκογραφημα και μου λεει η μαια πως δεν ειμαι ετοιμη ακομη και οτι ειναι τα λεγομενα προπονια!!
την παρασκευη το πρωι που πηγα στην τουαλετα ειδα βλεννα!!
το σαββατο το πρωι που πηγα στη γιατρο μου λεει πως μεχρι την τεταρτη θα εχω γεννησει!!φευγω εγω και παω σπιτι,μαγειρευω κανω δουλειες και με πιανουν παλι ποναλακια,παω κανω μπανιο και καθομαι στον καναπε!ενιωσα λες και μου πεταξαν 1 ποτηρι νερο!!!
5:10 εφυγα απο το σπιτι,σαββατο απογευμα
5:20 εφτασα στο νοσοκομειο με διαστολη 2,μου λενε θα γεννησεις το βραδυ
μεχρι να με ετοιμασουν κτλ.
6:00 ειχα γεννησει
ουτε καν με ραψανε,ουτε μου χορηγησανε πεθιδινη ουτε τιποτα,ευτυχως προλαβε να ερθει η γιατρος μου και μου λεει μη σπρωξεις γιατι θα φυγει το παιδι και με το που μου λεει σπρωξε,αυτο ηταν!!!!!
γεννηθηκε 2700/μικρουλι και αυτο δεν ζοριστηκε καθολου!!!!
ευχομαι ολες οι εγκυουλες να εχουν την ιδια γεννα με εμενα!!!!
της μισης ωρας!!!!

kit_katerina
06-03-09, 06:53
Σπασανε τα νερα μου στις 6 το απογευμα περιπου, 11 μερες πριν την ΠΗΤ. Το αστειο ειναι οτι εκεινη τη μερα ο αντρας μου εβαφε το παιδικο δωματιο και μολις τελειωσε την τελευταια λεπτομερεια τον φωναξα για να ετοιμαστουμε! Με "καλλωπισε" αυτος γιατι ειχα μαθει οτι στο νοσοκομειο πιο πολυ ποναει ο καλλωπισμος απο τον τοκετο και σε 8 λεπτα μετα απο μια super ειδικη διαδρομη που εκανε με το αυτοκινητο φτασαμε. Η μαια μου ηταν εκει και με περιμενε ενω ειχε ειδοποιησει και τον γιατρο. Με εβαλε για NST, πονους δεν ειχα καθολου ουτε και συσπασεις βεβαια. Ηταν σχεδον σιγουρη οτι θα μου κανανε τεχνητους. Περπατησα λιγο και πηγα στο δωματιο που θα εμπαινα μετα τον τοκετο. Κατα τις 11 αρχισα να εχω λιγα πονακια που αυξανονταν, η μαια μου ελεγε ενθουσιασμενη οτι ο τραχηλος μου φτιαχτηκε για να γεννησω φυσιολογικα και οτι δε θα χρειαζομουνα φαρμακα. Τι την ηθελε λοιπον αυτην την ρημαδοπαυσιπονη ενεση και μου την εκανε?? Μαστουρωσα, δεν ποναγα βεβαια αλλα δεν επρωχνα αποτελεσματικα. Τελικα γεννησα στις 3:30 το πρωι με τη βοηθεια εμβρυουλκου. Να πω εδω οτι η μαια με βοηθησε παρα πολυ ψυχολογικα και με τις αναπνοες, ενω ο γιατρος μου ηταν παρατηρητης και "εδρασε" μονο οταν χρειαστηκε να μπει η βεντουζα. Αν και το παρεξηγησα αρχικα, εκ των υστερων εμαθα οτι ετσι πρεπει να γινεται. Τα ζωα οταν γεννανε κρυβονται και δεν εχουν γυρω τους προβολεις και κοσμο να φωναζει.
Επισης, κατι που νομιζω ισχυει για ολες τις μαμαδες. Θυμαμαι οτι πονεσα, θυμαμαι οτι παρακαλουσα το Θεο να μην ποναω, αλλα δε θυμαμαι ποσο πολυ πονεσα..

AFRODITH
06-03-09, 08:19
λιπών θα σας πω και εγώ την ιστορία μου μήπως και μου λύσετε Κανά δυο απορίες .γέννησα ακριβός 40 εβδομάδων την καθορισμένη ημερομηνία φυσιολογικά με πιάσανε πόνοι και πήγα στο νοσοκομείο με διαστολή 4 .αφού με είδανε και με ετοιμάσανε μαίες και άλλοι γιατροί (ήταν 8 το απόγευμα και δεν ήταν εκεί ο γιατρός μου αλλά στο γήπεδο και θα ερχότανε ) με πήγανε στο δωμάτιο που γεννάνε .ο γιατρός μου (λόγο κίνησης είπε) ήρθε 2 ώρες μετά .όταν ήρθε είδε ότι είχα διαστολή 6 και δεν μου είχανε σπάσει τα νερά .μου τα έσπασε αυτός (τρομερός πόνος) και απτοί κατάλαβα μου χορήγησε και φάρμακο για να κάνει πιο δυνατές τις συσπάσεις .αν και του είχα πει κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης όχι στην επισκλιριδιο εκείνη την στιγμή την ζήτησα και μου την κάνανε .όλα καλά μέχρι τις εξωθήσεις λέγαμε ανεγδοτα και γελούσαμε κατά τις μια και τριάντα αρχίσαμε τις εξώθησης και όλοι μου λέγανε ότι πρώτη φορά βλέπουνε να συνεργάζεται η μαμά τόσο καλά στις εξωθήσεις .είχα πει στον γιατρό μου ότι δεν θέλω τομή κάτω και μου είπε ότι θα κάνει μόνο αν χρειάζεται .στις τέσσερις παρά γέννησα .το μωρό όταν βγήκε τίναξε λίγο το χέρι του και με έσκισε λίγο (έτσι μου είπε) έφαγα τρία ράμματα .το μωρό μου ήταν μεγάλο 3745 και απτοί κατάλαβα δεν ταλαιπωρηθήκαμε πολύ να το βγάλουμε όλα κυλούσαν ομαλά και βοήθησα πολύ .στην τελική εξώθηση η μαία πάτησε πάνω στην κύλια μου για να βοηθήσει .το μωρό μου ωμός παρουσίασε ταχύπνοια και γογγυσμό και νοσηλεύτηκε για 2 24 ώρα στην παιδιατρική .ο γιατρός μου έκανε ότι δεν μπορούσε να το πιστέψει γιατί παρουσίασε ταχύπνοια και μου έριξε την εύθηνη όταν με ρωτείσαι αν έπαιρνα όλες τις βιταμίνες μου σίδηρο ασβέστιο μαγνήσιο και φιλικό .όταν του είπα ότι ένα μήνα είχα σταματήσει το φιλικό μου έριξε την εύθηνη ότι δεν έπρεπε και ότι δεν του είπα τίποτα ούτε αυτός μου είπε να το σταματήσω .η αλήθεια είναι ότι όποτε μου έλεγε τον τελευταίο καιρό για τα χάπια δεν μου ανέφερε το φιλικό και νόμιζα ότι δεν χρειάζεται .τέλος πάντων το μωρό ευτυχώς έμεινε πολύ λίγο στο οξυγόνο 4 ώρες και δεν ήταν τίποτα σοβαρό .είχε καταπιεί πολύ μανιακό υγρό και δεν δεχόταν το γάλα στην αρχή γιαυτο και κάτσαμε παραπάνω στην παιδιατρική .το θέμα είναι ότι τώρα μαθαίνω ότι η ταχύπνοια είναι από το στρες του παιδιού και ότι ζορίσθηκε για να βγει και αναρωτιέμαι γιατί μου έριξε την εύθηνοι ο γιατρός ?μήπως αυτός βιαστικέ και δεν ήθελε να το παραδεκτή ?έκανα τόσο κακό που δεν έπαιρνα φιλικό ?άλλες κοπέλες δεν περνούν καθόλου τίποτα .παντός ο τοκετός μου αν εξαιρέσεις αυτά ήταν καλός και τα ράμματα λίγα καθόμουνα σταυροπόδι από την 5 μέρα να φανταστείτε
και κάτι ακόμα ο γιατρός μου είναι υπέρ του φυσιολογικού τοκετού και δεν μπορώ να πω ότι δεν ενδιαφέρετε για τις γυναίκες που ξεγεννάει .όσο ήμουνα στο νοσοκομείο ερχότανε 2 φορές την ημέρα να δει τι κάνω .

sofuka
06-03-09, 08:35
Το Φυλλικό οξύ, πρέπει να το παίρνουμε στην αρχή της κύησης (ακόμα καλύτερα και πριν την εγκυμοσύνη με τις τροφές), γιατί βοηθάει στο σωστό σχηματισμό του νευρικού συστήματος. Όταν αρχίζει η λήψη σιδήρου, τα περισσότερα σκευάσματα σιδήρου περιέχουν και φυλλικό, (εσύ τι σίδηρο έπαιρνες;), οπότε σταματάμε να το παίρνουμε ξεχωριστά.
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αφού είχες συσπάσεις και η διαστολή προχωρούσε σου έβαλε τεχνητές ωδίνες;;;; Γιατί τόση βιασύνη;
Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πιέζουνε την κοιλιά. Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις όπως πχ. της Ρόζι να χρειάζεται, αλλά όχι πάντα και είναι και επικίνδυνο. Το μωρό παρουσίαζε βραδυκαρδία έχανε παλμούς και βιάζονταν για την εξέλιξη του τοκετού; :roll:

Απαράδεκτο να σου ρίχνει την ευθύνη ο γιατρός για την ταχύπνοια:evil: Την απάντηση για το τι έφταιγε την έχεις δώσει μόνη σου
το θέμα είναι ότι τώρα μαθαίνω ότι η ταχύπνοια είναι από το στρες του παιδιού και ότι ζορίσθηκε για να βγει και αναρωτιέμαι γιατί μου έριξε την εύθηνοι ο γιατρός ?μήπως αυτός βιαστικέ και δεν ήθελε να το παραδεκτή ?

Rosie
06-03-09, 09:22
ουτε μου χορηγησανε πεθιδινη

Επειδή ξανα αναφέρθηκε, τι είναι η πεθιδίνη; Δεν θυμάμαι να μου χορήγησαν καμία ένεση εμένα.

Χλοη
06-03-09, 09:59
Αφροδίτη, ο γιατρός δεν είχε κανένα λόγο να σου σπάσει τα νερά, ούτε να σου κάνει τεχνητούς. Η διαστολή σου προχωρούσε κανονικά, και τα νερά ακόμα κι αν δε σπάσουν καθόλου, δεν είναι πρόβλημα. Το μωρό μπορεί να γεννηθεί ακόμα και μέσα στο σάκο του, και να σπάσει τελευταία στιγμή.
Λογικό ήταν επίσης να μην αντέχεις τους πόνους και να χρειαστείς επισκληρίδιο, αφού σου έκανε (και χωρίς λόγο) πιό δυνατές τις συσπάσεις. Όταν οι πόνοι είναι φυσιολογικοί, είναι πιό εύκολο να τους αντέξεις.
Αν δε σου είχε κάνει τεχνητούς, και δεν σου πίεζαν την κοιλιά για να βγεί το μωρό, ίσως το παιδί να μην πέταγε το χεράκι του, και να μη σε έσκιζε.

Δε μπορώ να φανταστώ πως το φυλλικό οξύ έχει σχέση με την ταχύπνοια του μωρού. Πιό λογικό μου φαίνεται να την έπαθε, απ'το στρες λόγω παρεμβάσεων. Δε μπορώ να πω σίγουρα βέβαια, γιατί δεν ξέρω αρκετά γι'αυτό το θέμα. Αυτό που ξέρω όμως είναι οτι όταν η μητέρα τρέφεται σωστά, οι βιταμίνες δεν είναι απαραίτητες.

Χλοη
06-03-09, 10:08
[quote]Χλοη μου με σπασμενα τα νερα δεν μπορεις να περιμενεις πολυ να σε πιασουν οι πονοι...ξεκιναει ο τοκετος θες δεν θες. Αλλοι λενε στο εξωτερικο οτι μπορεις να περιμενεις μεχρι και 48 ωρες....εγω χαιρομαι που δεν περιμενα γιατι δεν ξερω τι θα ειχε συμβει!

Αυτό ξέρω κι εγώ, ότι μπορείς να περιμένεις αρκετή ώρα για να ξεκινήσουν οι πόνοι αφού σπάσουν τα νερά. Τώρα δεν ξέρω αν λόγω του λώρου κλπ χρειάστεικε η γιατρός να επισπεύσει τα πράγματα. Τονίζω και πάλι οτι δεν είμαι ειδικός, απλά αναφέρω αυτά που έχω διαβάσει για να τα συζητήσουομε, μήπως και καταλάβουμε κάποια πράγματα καλύτερα.

Όμως να πω και για την περινεοτομή, οτι όταν μας κόβουν σκιζόμαστε παραπάνω. Είναι όπως ένα κομμάτι ύφασμα που αν το κόψεις με ψαλίδι, σχίζεται πολύ πιό εύκολα μετά. Απλά όταν σχιζόμαστε, είναι πιό δύσκολο για το γιατρό να το ράψει. Σημασία έχει όμως τι είναι καλύτερο για τη γυναίκα.

eva0511
06-03-09, 10:08
Εγω γέννησα αναγκαστικά με τεχνητους μιας και έσπασαν τα νερα (οχι καθολικά) και δεν ειχα ουτε πονους, ουτε διαστολή ουτε τιποτα. Ειχα περάσει και την ΠΗΤ κατα 3 ημέρες.
Κι εγώ overdue, με σπασμένα νερά χωρίς πόνους. Περπατούσαμε σ΄όλες τις γειτονιές γύρω από το Μητέρα και μετά ανεβοκατεβαίναμε τις σκάλες. Οι πόνοι έρχονταν από μόνοι τους με αργό και όμορφο ρυθμό, και γέννησα μετά από 15 ώρες από τη στιγμή που έσπασαν τα νερά!


Αυτό μάλλον είναι το καλύτερο σε αυτές τις περιπτώσεις... Εγώ αν μπορούσα να γυρίσω πίσω αυτό θα έκανα..

AFRODITH
06-03-09, 10:11
αυτά σκέφτομαι και εγώ και ήθελα να τα ακούσω και από άλλους .δυστυχώς οι δικοί μου πιστεύουν τον γιατρό .

Rosie
06-03-09, 10:12
Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις όπως πχ. της Ρόζι να χρειάζεται, αλλά όχι πάντα και είναι και επικίνδυνο.
Γιατί πιστεύεις ότι ίσως να χρειαζότανε στην περίπτωσή μου; Εμένα μου φάνηκε πολύ άγριο και επώδυνο. Το μωρό φυσικά βγήκε αλλά πώς βγήκε!
Δεν ρώτησα μετά τη γιατρό μου γι' αυτό που έκανε η προϊσταμένη μαία γιατί δεν ήθελα να το θυμάμαι, αλλά ν' αναφέρω ότι αυτές οι μαίες (οι προϊστάμενες) μου έκαναν πολύ αρνητική εντύπωση. Πολύ bitchy! Και φαινόντουσαν να μην σέβονται ούτε καν τους γιατρούς. Για παράδειγμα, στην περίπτωσή μου, παρόλο που έσπασαν τα νερά από τις 11.00 το πρωί και ήμουνα στο Μητέρα σύντομα, κάναμε εισαγωγή στις 8.00 το βράδυ, μόνο και μόνο γιατί ήθελα να κάνω ντουζ και να ξαπλώσω, είχα εξαντληθεί από το περπάτημα. Με εξέταζε όμως συχνά, και σε κάποια στιγμή μπήκε μια απ' αυτές και ανακάλυψε ότι έσπασαν τα νερά και δεν μου έκαναν εισαγωγή και έβαλε τις φωνές, λες και η γιατρός δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει! Αναγκάστηκε να της πει ψέμματα ότι ήτανε μόνο βλέννα για να μη μου κάνει εισαγωγή.

kit_katerina
06-03-09, 10:13
Εμενα δε με εκοψε ο γιατρος, με εσκισε ομως πολυ η βεντουζα προς τα μπροστα, προς την κλειτοριδα. Αφορητος πονος και εκεινη την στιγμη και οταν μου καναν τα ραμματα, που ηταν πολλα, και μετα για καμια βδομαδα...

Χλοη
06-03-09, 10:16
Ρόζι μου είχες πολύ καλή γιατρό. Ένας άσχετος γιατρός μπορεί να κάνει μια εύκολη γέννα μαρτύριο!
Πιστεύω οτι αυτό το πάτημα στην κοιλιά απ'τη μαία, μπορεί να ήταν ο λόγος που σκίστηκες κι εσύ αρκετα... :?

Rosie
06-03-09, 10:18
Εμενα δε με εκοψε ο γιατρος, με εσκισε ομως πολυ η βεντουζα προς τα μπροστα, προς την κλειτοριδα.
Ειλικρινά, νόμιζα ότι η βεντούζα δεν χρησιμοποιείται πλέον, και μου κάνει εντύπωση πόσες από σας ανέφεραν ότι τη χρησιμοποίησε ο γιατρός τους! Μα δεν είναι επικίνδυνη για το κεφαλάκι του μωρού; Γιατί δηλαδή δεν κάνουνε υπομονή να βγει από μόνο του;

Χλοη
06-03-09, 10:19
Εμενα δε με εκοψε ο γιατρος, με εσκισε ομως πολυ η βεντουζα προς τα μπροστα, προς την κλειτοριδα. Αφορητος πονος και εκεινη την στιγμη και οταν μου καναν τα ραμματα, που ηταν πολλα, και μετα για καμια βδομαδα...

Κατερίνα η ένεση που σου έκαναν, δε νάρκωσε μόνο εσένα, αλλά και το μωρό. Το μωρό στον τοκετό, σπρώχνει κι αυτό όπως και η μητέρα. Αν το ναρκώσουμε, δε μπορεί να σπρώξει αποτελεσματικά, όπως δε μπορούσες κι εσύ. Γι'αυτό το λόγο χρειάστηκε εμβρυουλκό.

sofuka
06-03-09, 10:48
Ρόζι μου είχες πολύ καλή γιατρό. Ένας άσχετος γιατρός μπορεί να κάνει μια εύκολη γέννα μαρτύριο!
Πιστεύω οτι αυτό το πάτημα στην κοιλιά απ'τη μαία, μπορεί να ήταν ο λόγος που σκίστηκες κι εσύ αρκετα... :?

Όσο γι' αυτό, σίγουρα έπαιξε το ρόλο του στο σκίσιμο. Δεν ξέρω αν ήταν απαραίτητο το πάτημα ή όχι, δεν ήμουν μπροστά. Αν η μητέρα συνεργάζεται καλά στις εξωθήσεις, η θέση του μωρού είναι καλή (στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν) δεν παρουσιάζει το μωρό βραδυκαρδία, δεν χρειάζονται επεμβάσεις ούτε εμβρυουλκοί, ούτε βεντούζες. Οι προϊσταμένες μαίες είναι συνήθως σπαστικές πράγματι! Έχουν όμως μεγάλη εμπειρία και συνήθως καταλαβαίνουν πότε υπάρχει πρόβλημα... αλλά ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις. Μόνο η γιατρός σου μπορεί να σου πει αν ήταν απαραίτητο Ρόζι :(
Εμένα στο πρώτο μου παιδί χρησιμοποίησε ο γιατρός βεντούζα, αλλά πιστεύω πως ήταν απαραίτητη, γιατί ενώ ο τοκετό εξελισσόταν πολύ ομαλά, παρόλο που ήταν μεγάλο μωρό (4450) και εγώ έσπρωχνα και συνεργαζόμουν πάρα πολύ καλά, το μωρό είχε 2 περιτυλίξεις και άρχισε βραδυκαρδίες στις εξωθήσεις που γίνονταν όλο χειρότερες, οπότε έπρεπε να επισπευσθεί κάπως ο χρόνος εξώθησης.
Στο δεύτερο παιδί (4250 γρ.), επειδή είχε πολύ μεγάλο κεφάλι, από ένα σημείο και μετά πονούσα τόσο πολύ που δεν μπορούσα να συνεργαστώ καθόλου, όχι μόνο δεν εξωθούσα σωστά, αλλά προσπαθούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι (αυτό βέβαια ίσως να ήταν ενστικτωδώς σωστό, ώστε να βοηθήσει η βαρύτητα, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να με αφήσουν στο μαιευτήριο να το κάνω :( , μάλλον δεν καταλάβαιναν και γιατί αντιδρούσα έτσι) Εγώ λοιπόν πάλευα με τον τραυματιοφορέα (μου είπε αργότερα ότι παραλίγο να τον πετάξω κάτω, φανταστείτε δύναμη που έχουν οι γυναίκες αυτές τις ώρες), προσπαθούσα όπως φαίνεται να βρω μια πιο βολική θέση. Απ' ότι φαίνεται με ναρκώσανε εκείνη την ώρα πολύ ελαφρά (μπορούν να βάλουν κάποιο φάρμακο στον ορό, χωρίς να καταλάβεις ότι σε τρυπάνε, αυτό για όσες δεν ξέρουν αν τους χορηγήσανε πεθιδίνη κλπ) και όταν ξύπνησα είχα γεννήσει. Πιστεύω από το σχήμα του κεφαλιού του μωρού και απ' ότι συζήτησα με τον καινούριο γιατρό μου αργότερα ότι είχε χρησιμοποιηθεί εμβρυουλκός, και μάλλον πάλι ήταν απαραίτητος (αφού δεν αφήνουνε τις γυναίκες να γεννήσουν φυσικά σε όποια στάση τις βολεύει... η ξαπλωτή στάση πολλές φορές δημιουργεί την ανάγκη για τέτοιου είδους επεμβάσεις :(

ΣΤο τρίτο παιδί που πάλι ήταν μεγάλο (4250γρ) πήγα τελευταία στιγμή, ο γιατρός μου δεν ήταν εκεί (δεν πρόλαβε να έρθει), ήταν ένας ειδικευόμενος που με κοίταγε και δεν τόλμησε να αγγίξει καθόλου (καλύτερα). Η μαία υποστήριζε το περίνεο, αλλά δεν την άκουσα να μην εξωθώ δυνατά από την αρχή, ήταν και μεγάλο το παιδί και σκίστηκα πολύ, όμως μπροστά, όχι πίσω. Ευτυχώς ήρθε ο γιατρός μου και με έραψε μια χαρά, αλλά σε σύγκριση με τα 2 πρώτα που δεν μπορούσα να καθίσω λόγω περινεοτομής για 2 εβδομάδες, σ' αυτό δεν πόναγα καθόλου και καθόμουν άνετα!

Στο τέταρτο έπεσα πάνω στην περισυνή χιονοθύελλα, οπότε ο γιατρός μου είχε αποκλειστεί και δεν ήρθε (το ίδιο και ο άντρας μου, δεν πρόλαβε να έρθει σπίτη εκείνη τη μέρα και πήγα στο μαιευτήριο με το ΕΚΑΒ :lol: )
Παρόλο που ήταν μεγάλο μωρό (κλασσικά, 4100 :lol: ), ήταν εύκολος τοκετός, είχα πάλι έναν ειδικευόμενο που όμως ήταν αστέρι, βέβαια όλα γίνανε κλασσικά με περινεοτομή κλπ, αλλά παρόλο που σκίστηκαν και τα σημεία που ήταν τα ράμματα από την προηγούμενη γέννα, ο άνθρωπος με έραψε μια χαρά και δεν είχα προβλήματα μετά.

Τελικά μου έμεινε το απωθημένο, γιατί τον 2 γιατρό μου τον επέλεξα μεταξύ άλλων γιατί δεν έκοβε αμέσως τον ομφάλιο λώρο και έβαζε το μωρό στην κοιλιά της μαμάς μέχρι να σταματήσει η κυκλοφορία του αίματος από τον πλακούντα και δεν μου έκατσε να τον έχω σε καμία γέννα! :lol:

Για να μην γίνονται παρεξηγήσεις να αναφέρω ότι έχω τελειώσει το ΤΕΙ Μαιευτικής και γνωρίζω κάποια πράγματα, όμως δεν έχω εργαστεί ποτέ σαν μαία, οπότε δεν έχω καθόλου εμπειρία και σαφώς δεν μπορώ να κρίνω αποφάσεις γιατρών και έμπειρων μαιών (εντάξει, εκτός ίσως από κάποια πράγματα που "βγάζουν μάτι" :lol: )

kanella
06-03-09, 10:49
πειδή κι εγώ είχα άγχος για τους λώρους (αφού σχεδόν όλες οι κοπέλες που ήξερα είχανε περιτύλιξη) το συζήτησα με τη γιατρό μου η οποία μου έδωσε μια τελείως εναλλακτική άποψη απ' αυτήν που επικρατεί στην Ελλάδα (ούτε καν με εξέτασε γι' αυτό το θέμα).

Aλήθεια αυτό μου κάνει κι εμενα εντύπωση πως σχεδόν όλες ξέρετε οτι το μωρό ήταν τυλιγμένο και ποσες φορές κ.α Ο γιατρός μου προς το τέλος της εγκυμοσύνης δεν μου εκανε καθολου αναφορά σε αυτό το θέμα, ούτε το εξέτασε, μου ειπε οτι ειναι κατι φυσιολογικό να ειναι τυλιγμένα τα μωρά και οτι σε καμια περιπτωση δεν ειναι αυτό λογος για καισαρική.Θεωρησε οτι αν μου έλεγε οτι η θέση του λώρου και η στάση του μωρού ήταν κάπως προβληματική (που ήταν) θα μου προσέθετε περισσότερο άγχος. Μόνο την ώρα του τοκετού, μετά απο ώρες και εχοντας δει το χρωματισμένο αμνιακό υγρό, το μωρό δεν κατέβαινε,ερχόταν με το πρόσωπο, οι παλμοί του πέφτανε και όλα αυτά μου έκανε λόγο για περιτύλιξη κάπου στον ωμο και δυσκολευοταν να κατέβει.
Πήγα 9 το πρωι και γέννησα 6 το απόγευμα, φυσιολογικά.

kanella
06-03-09, 10:51
ακόμα δεν έχω μάθει να κάνω quote :oops:
Αναφερόμουν σε ενα σχόλιο της rosie για τον λώρο

Rosie
06-03-09, 11:03
Aλήθεια αυτό μου κάνει κι εμενα εντύπωση πως σχεδόν όλες ξέρετε οτι το μωρό ήταν τυλιγμένο και ποσες φορές κ.α Ο γιατρός μου προς το τέλος της εγκυμοσύνης δεν μου εκανε καθολου αναφορά σε αυτό το θέμα, ούτε το εξέτασε, μου ειπε οτι ειναι κατι φυσιολογικό να ειναι τυλιγμένα τα μωρά και οτι σε καμια περιπτωση δεν ειναι αυτό λογος για καισαρική.
Αυτό μου το είπε και μένα, ότι δεν πρέπει η περίδεση με το λώρο να είναι λόγος να βγάλεις έξω το μωράκι πριν την ώρα του (γιατί δεν έχουνε ωριμάσει οι πνεύμονες κτλ). Επίσης, μου εξήγησε ότι ο υπέρηχος δεν μας λέει και πολλά για την περίδεση, δεν γνωρίζουμε π.χ. πόσο μακρύς ή κοντός είναι ο λώρος πίσω από το παιδί. Και επίσης το μωρό μπορεί να τυλικτεί (και να ξετυλικτει) οποιαδήποτε στιγμή, πρέπει εμείς δηλαδή να κάνουμε κάθε λίγο και λιγάκι υπέρηχο και να τρώμε ακτινοβολία μήπως και έγινε περίδεση;;; Και τέλος, όπως ανέφερες υπάρχει και το θέμα της αρνητικής σκέψης, η οποία μόνο άγχος μπορεί να προκάλεσει στην έγκυο.

sofuka
06-03-09, 11:13
Aλήθεια αυτό μου κάνει κι εμενα εντύπωση πως σχεδόν όλες ξέρετε οτι το μωρό ήταν τυλιγμένο και ποσες φορές κ.α Ο γιατρός μου προς το τέλος της εγκυμοσύνης δεν μου εκανε καθολου αναφορά σε αυτό το θέμα, ούτε το εξέτασε, μου ειπε οτι ειναι κατι φυσιολογικό να ειναι τυλιγμένα τα μωρά και οτι σε καμια περιπτωση δεν ειναι αυτό λογος για καισαρική.
Αυτό μου το είπε και μένα, ότι δεν πρέπει η περίδεση με το λώρο να είναι λόγος να βγάλεις έξω το μωράκι πριν την ώρα του (γιατί δεν έχουνε ωριμάσει οι πνεύμονες κτλ). Επίσης, μου εξήγησε ότι ο υπέρηχος δεν μας λέει και πολλά για την περίδεση, δεν γνωρίζουμε π.χ. πόσο μακρύς ή κοντός είναι ο λώρος πίσω από το παιδί. Και επίσης το μωρό μπορεί να τυλικτεί (και να ξετυλικτει) οποιαδήποτε στιγμή, πρέπει εμείς δηλαδή να κάνουμε κάθε λίγο και λιγάκι υπέρηχο και να τρώμε ακτινοβολία μήπως και έγινε περίδεση;;; Και τέλος, όπως ανέφερες υπάρχει και το θέμα της αρνητικής σκέψης, η οποία μόνο άγχος μπορεί να προκάλεσει στην έγκυο.

Σωστά, κι εμένα που είχε περίδεση ο πρώτος, το κατάλαβε ο γιατρός από τη βραδυκαρδία που έκανε την ώρα του τοκετού. Στον τελευταίο υπέρηχο δεν είχε κάνει ακόμα την περίδεση και δεν το ξέραμε, θα μπορούσε να γίνει περίδεσο οποτεδήποτε και μετά να λυθεί και να ξαναγίνει κλπ.

amaretto
06-03-09, 11:19
Έχω την εντύπωση ότι μια έμπειρη μαία μπορεί να είναι πολύ "καλύτερη" από έναν γιατρό. Πιστεύω ότι κανονικά ο γιατρός θα έπρεπε να παρεμβαίνει μόνο εκεί που υπάρχει πρόβλημα που δεν μπορεί να χειριστεί η μαία. Μάλλον στην Ελλάδα αυτό δεν ισχύει και δεν θα το δούμε εύκολα, διαβάζω ότι στο εξωτερικό οι μαίες έχουν πολύ πιο ενεργό ρόλο στους τοκετούς.

Υπέστην κι εγώ όλες τις άχρηστες και ίσως επικίνδυνες παρεμβάσεις που συνεπάγεται μια πρόκληση τοκετού, να μην τα επαναλαμβάνω. Το μόνο στο οποίο κατάφερα να επιμείνω για λιγες ώρες ήταν να μην με έχουν διαρκώς συνδεδεμένη στον καρδιοτοκογράφο και έκοβα μερικές βόλτες και πραγματικά αισθανόμουν καλύτερα. Μετά, με τρόμαξαν στο στυλ ότι δεν τους αρέσουν οι παλμοί του μωρού και ήθελαν να επισπεύσουν τον τοκετό με επισκληρίδιο και σπάσιμο νερών, οπότε με καθήλωσαν.
Κανονικά, για να γεννήσω, δεν χρειάζομαι γνώσεις, παρά μόνο ηρεμία και ένα ανεπηρέαστο ένστικτο (όπως τα ζώα) .. γνώσεις όμως χρειάζομαι και πολλές, για να αποφύγω τις αδικαιολόγητες παρεμβάσεις. Σε έναν τοκετό που βαίνει καλώς, δεν έχω λόγο να εμπιστευτώ οποιονδήποτε γιατρό παραπάνω από το σώμα μου. Ελπίζω σε επόμενο τοκετό να το επιβεβαιώσω! :roll:

yogini
06-03-09, 11:19
Η Πεθιδίνη ειναι ενα ισχυρότατο ναρκωτικό και δυστυχώς εμαθα αργότερα οτι περνάει και στο παιδί και μπορει να ειναι νωχελικό μετα τον τοκετό οσον αφορά τον θηλασμό. Βεβαια εμενα ήταν νευρόσπαστο αλλα δεν ξερω τι μπορει να του προκάλεσε τελικώς.
Δεν μπορω να φανταστώ ομως αν μου μετριασε και τους πόνους...αν ηταν ακομα πιο δυνατοι οι πονοι δεν μπορω ουτε να το φανταστώ :( :(
Ειχα άσχημη εμπειρία ρε γμτ :(

Καλα εκεινη την ωρα οτι και να σου δώσουν το παιρνεις χωρις δευτερη κουβέντα! :D
ΦΕΡΕ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΜΑΓΚΑ!

Rosie
06-03-09, 11:41
Δεν μπορω να φανταστώ ομως αν μου μετριασε και τους πόνους...αν ηταν ακομα πιο δυνατοι οι πονοι δεν μπορω ουτε να το φανταστώ :( :(
Ειχα άσχημη εμπειρία ρε γμτ :(
Απέφυγε την επόμενη φορά την πρόκληση και τους τεχνητούς πόνους. Εμένα την τελευταία ώρα μου έβαλε εκείνη την ορμόνη που επισπεύδει τον τοκετό (όνομα; δεν θυμάμαι!), γιατί ξάπλωσα στο κρεβάτι (πήγανε και οι στάσεις και οι οραματισμοί!), έκλεισα πεισματικά τα πόδια μου (και όταν πήγαν να μου τα ανοίξουν τους κλώτσησα :( ) και φώναζα να μ' αφήσουνε ήσυχη να κοιμηθώ (το κεφάλι του μωρού είχε φανεί). Αλλά οι πόνοι μετά δεν είχανε καμία σχέση με τους φυσικούς! Ήτανε άγριοι και συχνοί, δεν προλάμβαινα να πάρω ανάσα (που να κάνω αναπνοές και οραματισμούς!)... Δεν γινότανε αλλιώς όμως γιατί είχα πραγματικά εξαντληθεί μετά από 14 ώρες με σπασμένα νερά, περπάτημα, αναπνοές και ασκήσεις.

yogini
06-03-09, 11:49
Καλα αν δεν μου εβαζε πονους ακομα έγκυος θα ήμουν! Το πιστευω! Δεν ηθελε να βγει το σκατο το αισθανομουν κι εγω :lol: :lol: :lol: :lol: :lol:
Εφοσον δεν ειχα τις προυποθεσεις να γεννησω δεν γινοταν χωρις τεχνητους...ειπαμε να ειμαστε κατα των περιττων επεμβάσεων αλλα εκει δεν επαιρνε αλλο, μετα θα το ριψοκινδυνευα και η γιατρος μου το ξεκαθαρισε οτι δεν ρισκάρει τιποτα.
Παντως ειμαι 100% σιγουρη οτι αλλος γιατρος θα μου το ειχε παρει με καισαρική ωρες πριν

Rosie
06-03-09, 11:55
Καλα αν δεν μου εβαζε πονους ακομα έγκυος θα ήμουν! Το πιστευω! Δεν ηθελε να βγει το σκατο το αισθανομουν κι εγω :lol: :lol: :lol: :lol: :lol:


Yoga δεν έκανες ειδική prenatal? Υποτίθεται κάνεις κατάλληλες ασκήσεις για να πάρει τη σωστή θέση και να εμπεδωθεί το μωρό.

yogini
06-03-09, 12:06
Καλα αν δεν μου εβαζε πονους ακομα έγκυος θα ήμουν! Το πιστευω! Δεν ηθελε να βγει το σκατο το αισθανομουν κι εγω :lol: :lol: :lol: :lol: :lol:


Yoga δεν έκανες ειδική prenatal? Υποτίθεται κάνεις κατάλληλες ασκήσεις για να πάρει τη σωστή θέση και να εμπεδωθεί το μωρό.

οχι απλα εκανα...ειμαι yoga instructor :lol:

Felia
06-03-09, 12:14
Μπήκα για πρόκληση 40+2 ημερών...... μετά απο 2 μέρες γέννησα.... με καισαρική........

Rosie
06-03-09, 12:18
οχι απλα εκανα...ειμαι yoga instructor :lol:

Άσχετο, πού διδάσκεις yoga? Στείλε μου πμ αν θες γιατί αυτό τον καιρό είμαι στο ψάξιμο και δοκιμάζω διάφορες :)
Πάντως εμένα μου έκαναν pre-natal yoga κοπέλες που είναι μαίες και yoga instructor μαζί, και με βοήθησε πάρα πολύ. Μέχρι και breech babies γύριζαν με τις κατάλληλες ασκήσεις. Και παρακολούθησα και ειδικά σεμινάρια απ' αυτές με ειδικούς οραματισμούς και αναπνοές.

aglaia
06-03-09, 13:24
Εμενα δε με εκοψε ο γιατρος, με εσκισε ομως πολυ η βεντουζα προς τα μπροστα, προς την κλειτοριδα. Αφορητος πονος και εκεινη την στιγμη και οταν μου καναν τα ραμματα, που ηταν πολλα, και μετα για καμια βδομαδα...

Χρησιμοποίησε εβμρυουλκό χωρίς περινεοτομή; Στην Ελλάδα;

Είναι δυνατόν να κάνουν περινεοτομές στο 98% των γυναικών όταν το 90% δεν είναι απαραίτητο και να μην κάνουν εκεί που είναι απαραίτητο; :shock:

aglaia
06-03-09, 13:29
παρόλο που όλοι τους θεωρούνε ως κάτι το δεδομένο και ασφαλείς.

Ευτυχώς όχι όλοι!

Κάποια στιγμή ο γιατρός έκανε υπέρηχο για 3-4 δευτερόλεπτα, το κλείνει και λέει ένα ξερό ΟΚ.

Μαθημένη από αλλού του λέω ότι κι εγώ θέλω να δω και η απάντησή του ήταν:
- Δεν είναι για χόρταση, το χρησιμοποιούμε το ελάχιστο δυνατό γιατί δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι ασφαλές, μέχρι να το διαπιστώσουν δεν θα κάνουμε πειράματα στο παιδί σου!

Εννοείται ότι το έψαξα μετά από αυτό και δεν ξανασχολίασα το αν κάνει ή όχι υπέρηχο και πόσο διαρκεί!

Λαμπρινή
06-03-09, 13:36
Χρησιμοποίησε εβμρυουλκό χωρίς περινεοτομή;

Ετσι γεννησα τελικά και εγω . Το μωρό βγηκε αμέσως και μια χαρά χωρις περινεοτομή ! Δυστυχως επειδή πηγα τελικα χειρουργείο (θα τα γραψω καποια στιγμη αναλυτικά ) δεν περιμεναν να βγει μονος του ο πλακουντας και με ζόρισαν :(

aglaia
06-03-09, 13:39
Αφροδίτη, ο γιατρός δεν είχε κανένα λόγο να σου σπάσει τα νερά, ούτε να σου κάνει τεχνητούς. Η διαστολή σου προχωρούσε κανονικά, και τα νερά ακόμα κι αν δε σπάσουν καθόλου, δεν είναι πρόβλημα. Το μωρό μπορεί να γεννηθεί ακόμα και μέσα στο σάκο του, και να σπάσει τελευταία στιγμή.
Λογικό ήταν επίσης να μην αντέχεις τους πόνους και να χρειαστείς επισκληρίδιο, αφού σου έκανε (και χωρίς λόγο) πιό δυνατές τις συσπάσεις. Όταν οι πόνοι είναι φυσιολογικοί, είναι πιό εύκολο να τους αντέξεις.
Αν δε σου είχε κάνει τεχνητούς, και δεν σου πίεζαν την κοιλιά για να βγεί το μωρό, ίσως το παιδί να μην πέταγε το χεράκι του, και να μη σε έσκιζε.

Δε μπορώ να φανταστώ πως το φυλλικό οξύ έχει σχέση με την ταχύπνοια του μωρού. Πιό λογικό μου φαίνεται να την έπαθε, απ'το στρες λόγω παρεμβάσεων. Δε μπορώ να πω σίγουρα βέβαια, γιατί δεν ξέρω αρκετά γι'αυτό το θέμα. .

Δεν ξέρεις αρκετά Χλόη αλλά ξέρεις ότι δεν είναι απαραίτητο το σπάσιμο του σάκου, αυτό δεν θα έπρεπε να το γνωρίζει και ο γιατρός;

Για την ωκυτοκίνη που και αυτή προκαλεί τόσο πόνο, επίσης το ξέρεις και ο γιατρός φαίνεται ότι ή δεν το ξέρει ή τελικά προτιμά να φύγει πιο γρήγορα κι ας πονά η επίτοκος μέχρι τρέλλας κι ας υπόκειται όλους τους κινδύνους της παρέμβασης!

Αφροδίτη, με τόσες παρεμβάσεις που έκανε ο γιατρός δεν θα έπρεπε να είναι έκπληκτος για την ταχύπνοια και το γογγυσμό! Μάλλον καθόλου έκπληκτος δεν ήταν γι αυτό και σου πούλησε το παραμύθι για το φυλλικό! :twisted:

aglaia
06-03-09, 13:41
Χρησιμοποίησε εβμρυουλκό χωρίς περινεοτομή;

Ετσι γεννησα τελικά και εγω . Το μωρό βγηκε αμέσως και μια χαρά χωρις περινεοτομή ! Δυστυχως επειδή πηγα τελικα χειρουργείο (θα τα γραψω καποια στιγμη αναλυτικά ) δεν περιμεναν να βγει μονος του ο πλακουντας και με ζόρισαν :(

Δεν το θεωρώ απιθανο, φυσικά και γίνεται αλλά στην Ελλάδα που κάνουν 98% περινεοτομές (το 2% είναι αυτό που δεν προλαβαίνουν), μου κάνει εντύπωση! Το διόρθωσα το ποστ κι έβαλα και τον γεωγραφικό προσδιορισμό για να γίνει κατανοητή η έκπληξή μου...

aglaia
06-03-09, 13:42
ουτε μου χορηγησανε πεθιδινη

Επειδή ξανα αναφέρθηκε, τι είναι η πεθιδίνη; Δεν θυμάμαι να μου χορήγησαν καμία ένεση εμένα.

Αυτό έλειπε! να σου χορηγούσαν! Μετά από τόσο ψάξιμο που έκανες για γιατρό!

Παυσίπονη ένεση είναι, η δική σου γυναικολόγος είμαι σίγουρη ότι δεν την χρησιμοποιεί αν δεν υπάρχει απόλυτη ανάγκη.

aglaia
06-03-09, 13:49
Ρόζι μου είχες πολύ καλή γιατρό. Ένας άσχετος γιατρός μπορεί να κάνει μια εύκολη γέννα μαρτύριο!
Πιστεύω οτι αυτό το πάτημα στην κοιλιά απ'τη μαία, μπορεί να ήταν ο λόγος που σκίστηκες κι εσύ αρκετα... :?

Ευτυχώς που δεν έχεις αρκετές γνώσεις... :roll:

Έκανα ακριβώς την ίδια σκέψη αλλά είπα να μην είμαι εγώ που θα μιλήσω για bitchy μαία (ευχαριστώ Ρόζυ που το είπες μόνη σου, με βγάζεις από τη δύσκολη θέση, δεν ήμουν εκεί αλλά έτσι ένιωσα από την περιγραφή σου...) και για τις συνέπειες της παρέμβασης...

aglaia
06-03-09, 13:58
Για να μην γίνονται παρεξηγήσεις να αναφέρω ότι έχω τελειώσει το ΤΕΙ Μαιευτικής και γνωρίζω κάποια πράγματα, όμως δεν έχω εργαστεί ποτέ σαν μαία, οπότε δεν έχω καθόλου εμπειρία και σαφώς δεν μπορώ να κρίνω αποφάσεις γιατρών και έμπειρων μαιών (εντάξει, εκτός ίσως από κάποια πράγματα που "βγάζουν μάτι" :lol: )

Το κακό είναι ότι οι περισσότερες παρεμβάσεις βγάζουν μάτι!

Από την πιο απλή (το να σε υποχρεώνουν να μείνεις σε μία συγκεκριμένη στάση) μέχρι το να κάνουν ρίξη υμένων, να βάζουν ωκυτοκίνη σε τοκετό που εξελίσσεται φυσιολογικά, να κόβουν χωρίς να χρειάζεται, να ...

Άσε που πολλές φορές έρχονται σε σύγκρουση οι πρακτικές που εφαρμόζουν:

ξεκινάει η διαστολή δεν υπάρχει ρίξη υμένων, κάνουν τεχνητή ρίξη δεν προχωράει ο τοκετός όσο γρήγορα θέλουν, λένε ότι ειναι απαραίτητη η ωκυτοκίνη γιατί με σπασμένα τα νερά (μόνα τους έσπασαν;;;) δεν μπορείς να περιμένεις πολύ (μόνο στην Ελλάδα ισχύει αυτό, οπουδήποτε αλλού μπορείς να περιμένεις)

Rosie
06-03-09, 14:18
Παυσίπονη ένεση είναι, η δική σου γυναικολόγος είμαι σίγουρη ότι δεν την χρησιμοποιεί αν δεν υπάρχει απόλυτη ανάγκη.
Πάντως αν μου την έκανε την τελευταία ώρα που τα είχα χάσει (και μου είπε ότι είναι πολύ αργά για επισκληρίδιο) δεν θα με χάλαγε :)

Rosie
06-03-09, 14:24
Έκανα ακριβώς την ίδια σκέψη αλλά είπα να μην είμαι εγώ που θα μιλήσω για bitchy μαία (ευχαριστώ Ρόζυ που το είπες μόνη σου, με βγάζεις από τη δύσκολη θέση, δεν ήμουν εκεί αλλά έτσι ένιωσα από την περιγραφή σου...) και για τις συνέπειες της παρέμβασης...

Γι' αυτό θέλω να γεννήσω στο σπίτι με τη γιατρό μου την επόμενη φορά, με εκνεύρισαν αυτές οι bitchy προϊσταμένες μαίες στο Μητέρα. Ακόμη και όταν ήμουνα στο ήσυχο σκοτεινό δωματιάκι με τη γιατρό, τη μαία και τον άντρα μου (και άλλη φορά δεν θέλω τόσο κόσμο, θα φύγει ο άντρας μου σίγουρα!) έμπαιναν που και που και φώναζαν "Ακόμη;;;" κι εγώ αγχωνόμουνα! Κατάλαβα όμως ότι έχουνε μεγάλη ευθύνη αυτές και θέλουνε να ακολουθούνται οι κανόνες του νοσοκομείου, π.χ. να κάνεις εισαγωγή μόλις σπάσουν τα νερά.

Rosie
06-03-09, 14:26
ξεκινάει η διαστολή δεν υπάρχει ρίξη υμένων, κάνουν τεχνητή ρίξη δεν προχωράει ο τοκετός όσο γρήγορα θέλουν, λένε ότι ειναι απαραίτητη η ωκυτοκίνη γιατί με σπασμένα τα νερά (μόνα τους έσπασαν;;;) δεν μπορείς να περιμένεις πολύ (μόνο στην Ελλάδα ισχύει αυτό, οπουδήποτε αλλού μπορείς να περιμένεις)

48 ώρες είναι ασφαλισμένο μου είχε πει εμένα, το μωρό δεν πρόκειται να ξεμείνει από υγρό.

aglaia
06-03-09, 14:44
Παυσίπονη ένεση είναι, η δική σου γυναικολόγος είμαι σίγουρη ότι δεν την χρησιμοποιεί αν δεν υπάρχει απόλυτη ανάγκη.
Πάντως αν μου την έκανε την τελευταία ώρα που τα είχα χάσει (και μου είπε ότι είναι πολύ αργά για επισκληρίδιο) δεν θα με χάλαγε :)
Μπορεί να μην σε χάλαγε αλλά την αποφεύγουν για την επίδραση στο μωρό...

Rosie
06-03-09, 14:44
Ευτυχώς όχι όλοι!

Κάποια στιγμή ο γιατρός έκανε υπέρηχο για 3-4 δευτερόλεπτα, το κλείνει και λέει ένα ξερό ΟΚ.
Μπράβο του, εξαίρεση θα είναι! Έχω ακούσει κάτι για 3D υπέρηχους που βγάζεις και έγχρωμες φωτογραφίες (!), για περίπτωση που έιχανε κοπέλα 1 ώρα στον υπέρηχο μέχρι το μωρό να πάρει τη σωστή στάση για να κάνουνε την αυχενική διαφάνεια (τώρα γιατί ο γιατρός να υποβάλει σε τόση ακτινοβολία το μωράκι με κίνδυνο να του προκαλέσει σοβαρή βλάβη μόνο και μόνο για να υπολογίσει την πιθανότητα για το Down is beyond me...).
Και για τους υπέρηχους κάτι άλλο (είπαμε, μου είχε γίνει εμμονή και το έψαξα πολύ), να αποφεύγονται οπωσδήποτε οι ενδοκολπικοί και καλύτερα να μην γίνεται υπέρηχος πριν τον 5ο μήνα (στις περισσότερες χώρες αυτό ισχύει).

aglaia
06-03-09, 14:45
48 ώρες είναι ασφαλισμένο μου είχε πει εμένα, το μωρό δεν πρόκειται να ξεμείνει από υγρό.

:) σωστά σου τα είπε! το αμνιακό υγρό παράγεται συνέχεια, γι αυτό το μωρό δεν ξεμένει!

Μετά τις 48 ώρες δεν είναι ασφαλές όχι λόγω έλλειψης αμνιακού αλλά φοβούνται λοιμώξεις κλπ.

eleanax
06-03-09, 14:50
παρόλο που όλοι τους θεωρούνε ως κάτι το δεδομένο και ασφαλείς.

Ευτυχώς όχι όλοι!

Κάποια στιγμή ο γιατρός έκανε υπέρηχο για 3-4 δευτερόλεπτα, το κλείνει και λέει ένα ξερό ΟΚ.

Μαθημένη από αλλού του λέω ότι κι εγώ θέλω να δω και η απάντησή του ήταν:
- Δεν είναι για χόρταση, το χρησιμοποιούμε το ελάχιστο δυνατό γιατί δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι ασφαλές, μέχρι να το διαπιστώσουν δεν θα κάνουμε πειράματα στο παιδί σου!

Εννοείται ότι το έψαξα μετά από αυτό και δεν ξανασχολίασα το αν κάνει ή όχι υπέρηχο και πόσο διαρκεί!

κι εμένα το ίδιο κάνει, δεν τον έχω ρωτήσει, αλλά σκεφτόμουνα ότι μάλλον δεν υπήρχε λόγος να υποβάλλουμε περισσότερο το μωρό σε μία περίεργη διαδικασία

sofuka
06-03-09, 14:58
48 ώρες είναι ασφαλισμένο μου είχε πει εμένα, το μωρό δεν πρόκειται να ξεμείνει από υγρό.

:) σωστά σου τα είπε! το αμνιακό υγρό παράγεται συνέχεια, γι αυτό το μωρό δεν ξεμένει!

Μετά τις 48 ώρες δεν είναι ασφαλές όχι λόγω έλλειψης αμνιακού αλλά φοβούνται λοιμώξεις κλπ.
Έτσι κι αλλώς δίνουνε αντιβίωση αν σπάσει ο σάκος και δεν υπάρχουν ακόμα πόνοι, οπότε μπορείς να περιμένεις ανάλογα (πχ. παίζει ρόλο αν το υγρό είναι κεχρωσμένο κλπ.)
Πάντως και στα βιβλία λένε ότι πρέπει να περιμένεις τουλάχιστον 24 ώρες

aglaia
06-03-09, 15:25
Μπράβο του, εξαίρεση θα είναι!
Ναι! το διαπίστωσα εκ των υστέρων ότι σε πολλά είναι εξαίρεση!

Για μένα το πιο σημαντικό ήταν που δεν μου είχει πει ούτε μία κουβέντα που δεν ήταν επιστημονικά τεκμηριωμένη.

Ενδειξη σεβασμού προς το λειτούργημα που ασκεί και προς εμένα...

Ξέρω ασθενείς του που έφυγαν γιατί νόμιζαν ότι δεν τις πρόσεχε, ότι ήταν επιπόλαιος! :shock: Τους δημιουργήθηκε αυτή η εντύπωση γιατί οι εξετάσεις ήταν μόνο οι απαραίτητες (αιματολογικές, υπερήχων...), τον ήλεγχα σε κάθε επίσκεψη διαβάζοντας μια μαιευτική και ξέρω ότι ήταν πολύ προσεκτικός. Όμως τον συνέκριναν με όλους όσους κάνουν περιττές εξετάσεις... :?

ELENA1974
06-03-09, 15:55
Να μοιραστω και εγω την εμπειρια μου απο δυο τοκετους?

Ο πρωτος τοκετος ( εν περιληψει) ξεκινησε με σπασμο νερων στο σπιτι με ηπιους πονους που εξελισσονταν σιγα σιγα. Εφτασα στο μαιευτηριο με διαστολη 6 και σε μια ωρα γεννησα (και με πατημα στην κοιλια και με βεντουζα και με κοψιμο του περινεου). Ολο ολο μια υποθεση τριωρου.
Ο δευτερος τοκετος (παλι εν περιληψει) ξεκινησε με ελαφρεις πονους στο σπιτι, εφασα στο μαιευτηριο με διαστολη 4 πραγμα που τους εδινε ολο το χρονο να εφαρμοσουν τη ρουτινα. Και ενω ο τοκετος εξελισσονταν ομαλα και οκυτοκινη μου εβαλα και τα νερα μου εσπασαν με το χερι. Λες και προσπαθουσαμε να σπασουμε ρεκορ γρηγορου τοκετου. Φυσικα βελαξα στο τελος απο τους πονους και το μωρο βγηκε (με κοψιμο του περινεου ) με δυο εξωθησεις.

Τι εμαθα?
Ο πρωτος τοκετος μου αρεσε περισσοτερο απο τον δευτερο (καταλαβαινετε τους λογους)

Επισης διαβαζοντας το τοπικ εμαθα γιατι το μωρακι μου μεταφερθηκε στη μοναδα και με γογγυσμο.

Η περινεοτομη δεν με πειραξε καθολου αλλα αυτο το τεχνητο σπασιμο των νερων δεν θελω να το θυμαμαι.

yogini
06-03-09, 16:20
48 ώρες είναι ασφαλισμένο μου είχε πει εμένα, το μωρό δεν πρόκειται να ξεμείνει από υγρό.

:) σωστά σου τα είπε! το αμνιακό υγρό παράγεται συνέχεια, γι αυτό το μωρό δεν ξεμένει!

Μετά τις 48 ώρες δεν είναι ασφαλές όχι λόγω έλλειψης αμνιακού αλλά φοβούνται λοιμώξεις κλπ.
Έτσι κι αλλώς δίνουνε αντιβίωση αν σπάσει ο σάκος και δεν υπάρχουν ακόμα πόνοι, οπότε μπορείς να περιμένεις ανάλογα (πχ. παίζει ρόλο αν το υγρό είναι κεχρωσμένο κλπ.)
Πάντως και στα βιβλία λένε ότι πρέπει να περιμένεις τουλάχιστον 24 ώρες

Εμενα οταν εσπασαν τα νερα στην αρχη ήταν καθαρά οπως και οταν τα ξαναεσπασε η γιατρός μετά απο ωρες....οταν βγηκε ομως το μωρο ήταν κεχρωσμένα που σημαινει οτι ζοριστηκε ο μάγκας :roll: Μας ανεβασε την αλλη μερα CRP στα ύψη και χρειαστηκε προληπτική νοσηλεια και αντιβιωση :evil:
Αν ηταν απο την αρχη κεχρωσμένα, χωρις πονους, διαστολες κτλ ειχα φαει καισαρική στο 10λεπτο σιγουρα!

peony
06-03-09, 16:35
Αν ηταν απο την αρχη κεχρωσμένα, χωρις πονους, διαστολες κτλ ειχα φαει καισαρική στο 10λεπτο σιγουρα!

Aχ, εμένα ήταν από την αρχή κεχρωσμένα και μάλιστα "εντόνως", όπως είπε κι η μαία - σημειώνω ότι είχα μπει για πρόκληση και περιμέναμε. Εκεί, λοιπόν, που ήμαστε χαλαροί, βλέπω το γιατρό να χλωμιάζει (λέμε τώρα), τέλοσπάντων να ανησυχεί. Ε, μετά περιμέναμε 1-2 ώρες και η διαστολή ήταν στο 1,5... δυστυχώς το έφαγα το χειρουργείο... :(

marina28
06-03-09, 17:50
Λοιποοοοόν, κάπου στις 37 εβδομάδες συνειδητοποιώ ότι ο γιατρός με πάει σούμπιντη για καισαρική! Δηλαδή ο άνθρωπος μου το είχε ξεκαθαρίσει από τη 2η επίσκεψη αφού κατ' αυτόν αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να γεννάει μία γυναίκα, αλλά μου λέει αν εσύ επιμένεις Ο.Κ.! Πέρασαν λοιπόν αρκετοί μήνες για να συνειδητοποιήσω ότι ποτέ δεν έτυχε να μου ακυρώσει ή να καθυστερήσει ραντεβού επειδή είχε γέννα, ότι συνέχεια με φόβιζε για Φ.Τ. εμμέσως πλην σαφώς και ότι στο τέλος απέκλεισε τον άντρα μου από το να είναι παρών στον τοκετό γιατί ΛΕΕΙ έτσι είναι η λογική του νοσοκομείου (ΙΑΣΩ ξέρω ότι δεν ισχύει) και εκτός αυτού (μεταφέρω κατά λέξη τα λόγια του) "γιατί θέλεις κι εσύ να τα δεις όλα και μετά να χάσεις το ενδιαφέρον σου για τη γυναίκα σου"???? :shock: Επίσης επειδή εγώ έκανα εξ' αρχής prenatal yoga (νομίζω Ρόζυ ότι πηγαίναμε στο ίδιο κέντρο από αυτά που λες)ήθελα να έχω για μαία την κοπέλα που έκανε και εκεί μάθημα και είχα κάνει μαζί της και μαθήματα ανώδυνου τοκετού! Αμ δε! Ο γιατρός δε δεχόταν με τίποτα, αν θες μου λέει έχω τη δικιά μου! :evil: Επίσης το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι σε αυτή την τελευταία μας συνάντηση του είπα ότι αποφάσισα να δώσω τα βλαστοκύτταρα στη δημόσια τράπεζα (τα πήρε τόσο πολύ που δε θα έπαιρνε το κάτιτίς του), που μου λέει καλά κάνε ότι νομίζεις,εγώ στη θέση σου δε θα το διακινδύνευα!Μαρίααααα(στη γραμματέα του), δώσε στη Μαρίνα φεύγοντας ένα φυλλάδιο της τάδε ιδιωτικής εταιρείας φύλαξης βλαστοκυττάρων! Τα λέμε την επόμενη φορά, άντε γειαααα! Κι έχω μείνει εγώ χάνος γιατί σκέφτομαι ότι είχα μπει στο μήνα μου στο πρώτο μου παιδί κι εκείνος δε με είχε ενημερώσει καθόλου ούτε για το πώς θα καταλάβαινα ότι θα ερχόταν η ώρα να γεννήσω. Ευτυχώς είχα κάνει τα μαθήματα φυσικά χωρίς εκείνος να το ξέρει! Όλα τα παραπάνω, καθώς και το γεγονός ότι ήθελε ενώ είχα ήδη μπει στον 6ο μήνα να κάνω χωρίς ιδιαίτερο λόγο μία εξέταση που δυστυχώς μου διαφεύγει τώρα για ποια κληρονομική ασθένεια ήταν, της οποίας το αποτέλεσμα θα έβγαινε μετά από 1 μήνα και θα κόστιζε περίπου 600ευρώ για εμένα και τον άντρα μου (όταν επέμενε ο άντρας μου αν είχε δει κάτι και έλεγε για τη συγκεκριμένη εξέταση η απάντησή του ηταν όχι αλλά τότε λέει τους είχε γίνει μία σχετική ενημέρωση και αποφάσισε να μας το πει άσχετα βέβαια που μέχρι να βγει το αποτέλεσμα το παιδί θα ήταν βιώσιμο) με έκαναν να αλλάξω τελευταία στιγμή γιατρό!

Συγνώμη αν όσα γράφω είναι λίγο άσχετα με το ποστ, αλλά ξεκίνησα να γράψω την εμπειρία μου και μου βγήκαν, ουφ ξαλάφρωσα όμως! Λοιπόν πάω λίγο να εκτελέσω τα "μαμαδίστικα" καθήκοντά μου και θα επιστρέψω για τη συνέχεια της ιστορίας μου!

Maggie
06-03-09, 17:59
Καλησπέρα. Δεν έχω να μοιραστώ ακόμα κάποια εμπειρία, σας παρακολουθώ όμως με μεγάλο ένδιαφέρον. Συνεχίστε παρακαλώ.....

Rosie
06-03-09, 18:18
Επίσης επειδή εγώ έκανα εξ' αρχής prenatal yoga (νομίζω Ρόζυ ότι πηγαίναμε στο ίδιο κέντρο από αυτά που λες)ήθελα να έχω για μαία την κοπέλα που έκανε και εκεί μάθημα και είχα κάνει μαζί της και μαθήματα ανώδυνου τοκετού!

Την Άννα θα εννοείς, σωστά;


... με έκαναν να αλλάξω τελευταία στιγμή γιατρό!

Μα γιατί περίμενες ν' αλλάξεις γιατρό την τελευταία στιγμη;;;

aglaia
06-03-09, 19:11
... με έκαναν να αλλάξω τελευταία στιγμή γιατρό!

Μα γιατί περίμενες ν' αλλάξεις γιατρό την τελευταία στιγμη;;;

Σημασία έχει ότι άλλαξε, γιατί όπως διάβαζα την ιστορία σκεφτόμουν "λες να τα ανέχθηκε όλα αυτά;... και κάτι έπαθα..."

despina100
06-03-09, 19:30
Αν ηταν απο την αρχη κεχρωσμένα, χωρις πονους, διαστολες κτλ ειχα φαει καισαρική στο 10λεπτο σιγουρα!

Aχ, εμένα ήταν από την αρχή κεχρωσμένα και μάλιστα "εντόνως", όπως είπε κι η μαία - σημειώνω ότι είχα μπει για πρόκληση και περιμέναμε. Εκεί, λοιπόν, που ήμαστε χαλαροί, βλέπω το γιατρό να χλωμιάζει (λέμε τώρα), τέλοσπάντων να ανησυχεί. Ε, μετά περιμέναμε 1-2 ώρες και η διαστολή ήταν στο 1,5... δυστυχώς το έφαγα το χειρουργείο... :(

Ρε παιδιά εμενα ηταν κεχρωσμενα τα νερα (μου εσπασαν στο σπίτι αλλα με το που εφτασα στο μαιευτηριο εγινε πλυμμηρα) αλλα ουτε κατα διάνοια δεν αναφερθηκε κατι για καισαρική. Γεννησα φυσιολογικά απλά πηραν το παιδί να το εξετασει ο παιδίατρος και μου το εφεραν μετα από δύο ωρες. (μου ειχαν πει οτι μπορεί να χρειαζόταν να μεινει για παρακολούθηση ενα 24ωρο αλλα τελικά ο παιδίατρος ειπε οτι ήταν οκ και δεν χρειάστηκε-ευτυχως γιατί ειχα φρίξει!!)

peony
06-03-09, 19:52
Τι να σου πω, δεν ξέρω. Ίσως επειδή δεν έδειχνε να προχωρά η κατάσταση παρά τον ορό; Ούτε συσπάσεις είχα πολλές, και όσο για διαστολή...σχεδόν τίποτα. Νομίζω ότι ο γιατρός φοβήθηκε ότι θα αργούσαμε πολύ ακόμη - οφείλω να ομολογήσω ότι ήλεγχε συνέχεια αν αυξανόταν η διαστολή, αλλά τζίφος. Πχ αν τα νερά ήταν κεχρωσμένα αλλά η διαστολή 5-6, θεωρώ ότι θα προχωρούσαμε κανονικά.

marina28
06-03-09, 20:09
... με έκαναν να αλλάξω τελευταία στιγμή γιατρό!

Μα γιατί περίμενες ν' αλλάξεις γιατρό την τελευταία στιγμη;;;

Σημασία έχει ότι άλλαξε, γιατί όπως διάβαζα την ιστορία σκεφτόμουν "λες να τα ανέχθηκε όλα αυτά;... και κάτι έπαθα..."

Έλα ντε! Μάλλον στην αρχή αρνιόμουν να το δεχτώ και πάντα έβρισκα κάτι να τον δικαιολογήσω π.χ. άνθρωπος είναι κι αυτός είχε μία κακή μέρα! Αλλά τα περισσότερα από αυτά που αναφέρω συνέβησαν στην τελευταία συνάντηση!

Ώ ναι Ρόζι Άννα αναφέρομαι στην οποία απευθύνθηκα όταν έφυγα κλαίγοντας από το γιατρό! Μου λέει μην αγχώνεσαι αν θέλεις μπορώ να σε συστήσω εγώ σε κάποιο γιατρό με τον οποίο συνεργάζομαι! Κλείσαμε κιόλας ραντεβού με το νέο γιατρό για την επόμενη και αφού είδε όλες μου τις εξετάσεις μου είπε ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή παρόλο που δεν αντιμετώπιζα κανένα πρόβλημα είχα μία πάρα πολύ καλή παρακολούθηση και είχα κάνει ίσως και περισσότερες εξετάσεις από ότι χρειαζόταν (για αυτό δε μετανιώνω καθόλου!). Τέσπα με ανέλαβε! Εγώ συνέχιζα κανονικά γιόγκα και κάπου εδώ να σημειώσω ότι το παιδί ήταν ανάποδα και έκανα και ειδικές ασκήσεις για να γυρίσει! Όντως γύρισε και πραγματικά πιστεύω ότι με βοήθησαν οι ασκήσεις!

Επίσκεψη στο γιατρό την 38η εβδομάδα: Κανένα σημάδι για τοκετό!
39η εβδομάδα: Τράχηλος κλειστός, σκληρός, μηδέν διαστολή, το παιδί ψηλά! Στενοχώρια, τρέχω πάλι στην Άννα! Βρε χαζή, μου λέει μην αγχώνεσαι κάνε τις ασκήσεις, οραματισμούς, περπάτημα και ξέρετε αυτό που δεν προλαβαίνεις να κάνεις αφου γεννήσεις κι όλα θα πάνε καλά!
40η εβδομάδα: Τα ίδια και χειρότερα!Το ίδιο βράδυ όμως αρχίζουν κάτι συσπασούλες (όχι πόνος, μόνο συσπάσεις). Το ίδιο και την επόμενη οπότε βλέπω πολλές βλένες! Σύσπαση (και όχι πόνος το τονίζω) στο 5λεπτο, μετά 7λεπτο, μετά πάλι 5λεπτο ..Ωχ, πρέπει να φύγω πάλι συνέχεια σε λίγο!

ilonka19
06-03-09, 22:34
Mπορεί κάποιος να μου απαντησει αν ειναι εφικτό μια γυναίκα να γλυτωσει την περινεοτομή γεννόντας με επισκληρήδιο, ωκυτοκίνη σε οριζόντια θέση;

felinidoc
06-03-09, 22:43
ουτε μου χορηγησανε πεθιδινη

Επειδή ξανα αναφέρθηκε, τι είναι η πεθιδίνη; Δεν θυμάμαι να μου χορήγησαν καμία ένεση εμένα.
Πεθιδίνη είναι μερικός αγωνιστής των υποδοχέων των οπιοειδών. Θεωρείται ότι χαλαρώνει τον τράχηλο της μήτρας και συνεπώς βοηθάει στην εξάλειψη του τραχήλου.

felinidoc
06-03-09, 22:43
Mπορεί κάποιος να μου απαντησει αν ειναι εφικτό μια γυναίκα να γλυτωσει την περινεοτομή γεννόντας με επισκληρήδιο, ωκυτοκίνη σε οριζόντια θέση;
Ναι , γιατί;;;

felinidoc
06-03-09, 22:52
Εμενα δε με εκοψε ο γιατρος, με εσκισε ομως πολυ η βεντουζα προς τα μπροστα, προς την κλειτοριδα.
Ειλικρινά, νόμιζα ότι η βεντούζα δεν χρησιμοποιείται πλέον, και μου κάνει εντύπωση πόσες από σας ανέφεραν ότι τη χρησιμοποίησε ο γιατρός τους! Μα δεν είναι επικίνδυνη για το κεφαλάκι του μωρού; Γιατί δηλαδή δεν κάνουνε υπομονή να βγει από μόνο του;

Ο αναρροφητικός εμβρυουλκός συνήθως χρησιμοποιείται όταν σφηνώνει κατά κάποιον τρόπο το μωρό στον κόλπο κατά την εξώθηση, η γυναίκα δεν συνεργάζεται καλά, υπάρχουν σημάδια ότι το μωρό υποφέρει (όψιμες βραδυκαρδίες).
Το μωρό έχει ένα κεφαλάκι σαν πεπόνι από το οίδημα που δημιουργείται στην περιοχή της εφαρμογής το οποίο υποχωρεί σε 2-3 μέρες.

Λαμπρινή
06-03-09, 23:10
Δεν το ξερα αυτο για τον εμβρυουλκο ... εμενα μου φαινεται λογικό δεν ειναι θεμα να περιμένει . Εγω καλα συνεργαζόμουν και ολα καλά αλλα η μωρουλινιτσα ειχε βγαλει το μισο κεφαλάκι και εμενε εκει ... Η μαια φωναξε την γιατρό , πηραν αιμα απο το κεφαλακι της να δουνε το οξυγονο και με φορτωσαν για το χειρουργειο ! Ευτυχως βγήκε με τον εμβρυουλκο και δεν εφαγα και καισαρική .

Εμας το κεφαλάκι δεν εγινε πεπονάκι , μια χαρά ηταν , καναμε και τον υπέρηχο και ολα καλά Δοξα τω Θεώ :D

nina
07-03-09, 00:14
Rosie, Και για τους υπέρηχους κάτι άλλο (είπαμε, μου είχε γίνει εμμονή και το έψαξα πολύ), να αποφεύγονται οπωσδήποτε οι ενδοκολπικοί και καλύτερα να μην γίνεται υπέρηχος πριν τον 5ο μήνα (στις περισσότερες χώρες αυτό ισχύει).[/quote]


Αν συμβεί κάτι πχ πεθάνει το έμβρυο πώς θα το καταλάβει ο γιατρός εγκαίρως χωρίς υπέρηχο ώστε να μην ακολουθήσει κάτι άσχημο, πχ σηψαιμία;

DaF
07-03-09, 00:41
Rosie, Και για τους υπέρηχους κάτι άλλο (είπαμε, μου είχε γίνει εμμονή και το έψαξα πολύ), να αποφεύγονται οπωσδήποτε οι ενδοκολπικοί και καλύτερα να μην γίνεται υπέρηχος πριν τον 5ο μήνα (στις περισσότερες χώρες αυτό ισχύει).


Αν συμβεί κάτι πχ πεθάνει το έμβρυο πώς θα το καταλάβει ο γιατρός εγκαίρως χωρίς υπέρηχο ώστε να μην ακολουθήσει κάτι άσχημο, πχ σηψαιμία;

αυτό δεν είναι η αποβολη (πριν τον 5ο); :roll:

aglaia
07-03-09, 00:42
Αν συμβεί κάτι πχ πεθάνει το έμβρυο πώς θα το καταλάβει ο γιατρός εγκαίρως χωρίς υπέρηχο ώστε να μην ακολουθήσει κάτι άσχημο, πχ σηψαιμία;

Όταν υπάρχει τέτοια υπόνοια δεν τίθεται θέμα.
Κανείς δεν θέλει να καταργήσει την τεχνολογία, τα φάρμακα και όλα τα σύγχρονα μέσα, απλά να μην γίνεται κατάχρηση...

Rosie
07-03-09, 08:44
Αν συμβεί κάτι πχ πεθάνει το έμβρυο πώς θα το καταλάβει ο γιατρός εγκαίρως χωρίς υπέρηχο ώστε να μην ακολουθήσει κάτι άσχημο, πχ σηψαιμία;

Πάντως εμένα κάθε φορά άκουγε την καρδούλα του με το doppler (νομίζω έτσι ονομάζεται). Οπότε αν κάτι δεν πάει καλά φυσικά θα πρέπει να σου κάνει υπέρηχο.

Σημείωση, ότι και στη γέννα αυτό χρησιμοποιούσε σε τακτά χρονικά διαστήματα αφού δεν είχα καρδιοτογράφο.

kit_katerina
08-03-09, 22:50
Εμενα δε με εκοψε ο γιατρος, με εσκισε ομως πολυ η βεντουζα προς τα μπροστα, προς την κλειτοριδα. Αφορητος πονος και εκεινη την στιγμη και οταν μου καναν τα ραμματα, που ηταν πολλα, και μετα για καμια βδομαδα...

Κατερίνα η ένεση που σου έκαναν, δε νάρκωσε μόνο εσένα, αλλά και το μωρό. Το μωρό στον τοκετό, σπρώχνει κι αυτό όπως και η μητέρα. Αν το ναρκώσουμε, δε μπορεί να σπρώξει αποτελεσματικά, όπως δε μπορούσες κι εσύ. Γι'αυτό το λόγο χρειάστηκε εμβρυουλκό.

Αυτο το εμαθα πολυ προσφατα δυστυχως... Απο τα συμφραζομενα καταλαβα οτι ο γιατρος δεν ειναι fun της πεθιδινης. Ηταν μια ευγενικη χορηγια της μαιας! Εξαλλου ο ιδιος γιατρος ξεγεννησε την αδερφη μου χωρις πεθιδινη και χωρις περινεοτομη.

Εμενα δε με εκοψε ο γιατρος, με εσκισε ομως πολυ η βεντουζα προς τα μπροστα, προς την κλειτοριδα. Αφορητος πονος και εκεινη την στιγμη και οταν μου καναν τα ραμματα, που ηταν πολλα, και μετα για καμια βδομαδα...

Χρησιμοποίησε εβμρυουλκό χωρίς περινεοτομή; Στην Ελλάδα;

Είναι δυνατόν να κάνουν περινεοτομές στο 98% των γυναικών όταν το 90% δεν είναι απαραίτητο και να μην κάνουν εκεί που είναι απαραίτητο; :shock:

Ωω, ναι!

kit_katerina
08-03-09, 23:03
Κατερίνα η ένεση που σου έκαναν, δε νάρκωσε μόνο εσένα, αλλά και το μωρό. Το μωρό στον τοκετό, σπρώχνει κι αυτό όπως και η μητέρα. Αν το ναρκώσουμε, δε μπορεί να σπρώξει αποτελεσματικά, όπως δε μπορούσες κι εσύ. Γι'αυτό το λόγο χρειάστηκε εμβρυουλκό.

Οσο το σκεφτομαι βρισκω απαντησεις... Οταν γεννηθηκε ο μπεμπης ηταν σαν κοιμισμενος, μου ελεγαν οι μαιες αστειευομενες οτι ηταν τεμπελης... Επισης το πρωτο 24ωρο δεν εφαγε καθολου, μονο κοιμοταν. Τι στηθος, τι μπιμπερο (δεν ηξερα τοτε), τι αλλαζαμε θηλες στο μπιμπερο... Κοιμοταν... Οταν ομως εκλεισε 24ωρο δε σταματαγε να τρωει...!

aglaia
08-03-09, 23:36
Οταν γεννηθηκε ο μπεμπης ηταν σαν κοιμισμενος, μου ελεγαν οι μαιες αστειευομενες οτι ηταν τεμπελης...

Τα μωρά δεν γωρίζουν τι σημαίενει τεμπελιά, ούτε τι σημαίνει υποχρεώσεις και δουλειά...

Αυτά είναι προβολές των ενηλίκων στα μωρά. Οι συγκεκριμένες μαίες κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια... :?

Λέγκω
09-03-09, 00:05
Να πω κι εγώ τη δική μου εμπειρία αν και δεν έχει τίποτα ιδιαίτερο παρ'ολο που για μένα είναι ιδιαιτέρως συναρπαστική :D
Μου σπάσανε τα νερά στην 38η βδομάδα και με πανηγυρισμούς πήγα στο μαιευτήριο... μου βάλανε τεχνητούς πόνους και βελόνα για να σπάσουν τα υπόλοιπα νερά (;)... Είχα μαία δίπλα μου, η γιατρός μου είχε καισαρική και ίσα που πρόλαβε να έρθει στις εξωθήσεις. Στις 3,5 ώρες γέννησα, χωρίς επισκληρίδιο έχοντας τον Γιωργάκο δίπλα μου. Ο μικρός δεν είχε εμπεδωθεί και βγήκε ναι μεν γρήγορα αλλά στραβά και άρα δεν γλύτωσα το κόψιμο. Στα ράμματα μου κάνατε τοπική αλλά δεν μπορώ να πω ότι έπιασε ιδιαίτερα:?
Δεν μου δώσανε το μωρό να το θηλάσω κατευθείαν... όμως ήμουνα τυχερή και βγήκε και σε μένα και στον μικρό πολύ φυσικά και εύκολα ο θηλασμός, χωρίς δυσκολία.
Κι εγώ πιστεύω ότι είναι απίστευτα χρήσιμη η μαία.
Χαίρομαι που δεν έκανα επισκληρήδιο γιατί μπορούσα να συνεργαστώ και να γεννήσω πιο γρήγορα.
Έχω κι εγώ τις υποψίες μου ότι με τους τεχνητούς πόνους ήταν πιο ζόρικα... εκεί που είσαι χαλαρός πριν προλάβει να συνηθήσει σταδιακά ο οργανισμός ξεκινάνε οι συνεχόμενοι και ισχυροί πόνοι.
Το ότι ήταν ο Γιώργος συνέχεια δίπλα μου ήταν υπέροχο και απίστευτα βοηθητικό.
Και τέλος δεν αλλάζω με τίποτα ότι είχα το μωρό στο δωμάτιο!
Αυτάαααα :D

eleanax
09-03-09, 12:27
να ρωτήσω κάτι? με τη μισή δόση επισκληρίδειου μπορεί να έχεις έλεγχο των εξωθήσεων?

Dimitrali
10-03-09, 09:14
Στέλνω ένα ποστ γιατί θέλω να παρακολουθώ το θέμα... Καλά, τα έχω δει όλα με αυτά που διαβάζω... Μα καλά, εντελώς κρετίνοι είναι ορισμένοι γιατροί;;;;

Νομίζω πως το θέμα είναι και πάλι οικονομικό. Γεννες χρονοβόρες=γέννες ασύμφορες οικονομικά. Χάνει ο γιατρός χρόνο και ως γνωστόν ο χρόνος είναι χρήμα... Απασχολείται και για ώρα πολλή η αίθουσα τοκετών... χάνει και το μαιευτήριο χρήμα... Επιχειρήσεις είναι είπαμε!!! :evil: Με αυτή τη λογική οι παρεμβάσεις στη φυσιολογική εξέλιξη του τοκετού είναι αναπόφευκτες! Δυστυχώς!

Όταν διάβαζα στην Πάουλα της Ιζαμπέλ Αλιέντε την περιγραφή για το πώς γέννησε η γυναίκα του γιου της στο σπίτι, άρχισα να σκέφτομαι αυτό το ενδεχόμενο και για μένα.

Δυστυχώς ζω σε νησί και κανείς δεν αναλάμβανε την ευθύνη... σου λέει μπορεί κάτι να πάει στραβά. Έχουμε μαία εδώ κι έχει ξεγεννήσει κάποιες γυναίκες που δεν έφυγαν εγκαίρως για Αθήνα. Στο καπάκι τις φορτώσανε σε ελικόπτερο και της στείλανε στο μαιευτήριο για εξετάσεις... οπότε να μου λείπει το βίσσινο!!!

amaretto
10-03-09, 10:17
Στέλνω ένα ποστ γιατί θέλω να παρακολουθώ το θέμα...


Κάτω από τα ποστ σε κάθε σελίδα έχει ένα λίνκ "Παρακολούθηση της θεματικής ενότητας". Αν το πατήσεις, δεν χρειάζεται να γράψεις ποστ :wink:

Rosie
10-03-09, 10:45
Έχουμε μαία εδώ κι έχει ξεγεννήσει κάποιες γυναίκες που δεν έφυγαν εγκαίρω για Αθήνα. Στο καπάκι τις φορτώσανε σε ελικόπτερο και της στείλανε στο μαιευτήριο για εξετάσεις... οπότε να μου λείπει το βίσσινο!!!

Τι εννοείς βρε Δήμητρα, οι νησιώτισσες πρέπει να έρθουνε στην Αθήνα να γεννήσουνε;;; Πάλι άσχετη φαίνομαι, αλλά δεν το ξανάκουσα αυτό!

Dimitrali
10-03-09, 16:33
Έχουμε μαία εδώ κι έχει ξεγεννήσει κάποιες γυναίκες που δεν έφυγαν εγκαίρω για Αθήνα. Στο καπάκι τις φορτώσανε σε ελικόπτερο και της στείλανε στο μαιευτήριο για εξετάσεις... οπότε να μου λείπει το βίσσινο!!!

Τι εννοείς βρε Δήμητρα, οι νησιώτισσες πρέπει να έρθουνε στην Αθήνα να γεννήσουνε;;; Πάλι άσχετη φαίνομαι, αλλά δεν το ξανάκουσα αυτό!

Όχι μόνο οι νησιώτισσες αλλά οι γυναίκες από κάθε μέρος της Ελλάδας στο οποίο κανένας δε μερίμνησε να κάνει νοσοκομείο!!!

σε κάποια νησιά υπάρχει νοσοκομείο αλλά δεν είναι βέβαιο ότι υπάρχει και μαιευτήριο. Στα περισσότερα φυσικά υπάρχει μόνο αγροτικός γιατρός που εννοείται δεν έχει καμία πείρα ώστε να ξεγεννησει μία γυναίκα. Στην Τήνο π.χ. γνωρίζω πως υπάρχουν μόνο δύο αγροτικοί γιατροί. Σε ορισμένα μικρά νησάκια δεν υπάρχουν καν αγροτικοί γιατροί!!! :(

Νοσοκομεία απ' όσο ξέρω υπάρχουν μόνο στα νησιά του Ιονίου, στη Ρόδο, την Κρήτη, την Κω, την Νάξο, τη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο, τη Σύρο... Μπορεί και να μου διαφεύγουν ενα δυο. Φαντάσου όμως ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πάνω από 100 κατοικημένα νησιά για να καταλάβεις τι ακριβώς γίνεται σε αυτή τη χωρα!!! Άσε, τι νά λέμε τώρα... για κλάματα είμαστε!!! :cry:

bon-bon
10-03-09, 18:15
Καλησπέρα!
Η δική μας περίπτωση ήταν αρκετά καλή σαν εμπειρία αν και μου έκαναν και εμένα όλα τα ¨απαραίτητα¨: επισκληρήδιο, ωοκυτοκίνη, σπασιμο νερών , περινεοτομή. Γέννησα αρκετά γρήγορα αν και με 5-λεπτους πόνους , είχα διαστολή 1 ,πήγαμε στο μαιευτήριο στις 0700 και στις 1014 είχα γεννήσει. Και εμένα η μαία μου πάταγε τη κοιλιά, την πρώτη φορά όταν μου είπε να σπρώξω δεν ένιωθα τίποτα και δε μπορούσα να συνεργαστώ αλλά χρειάστηκαν μόνο δυο προσπαθειες μου για να βγει η μικρή.
Σε γενικές όμως γραμμές εγώ ένιωθα ευχαριστημένη γιατί μάλλον μετά από όλα αυτά που διαβασα μάλλον τυχερή είμαι που πήγαν όλα καλά και γέννησα τόσο γρήγορα!

Εχω αγχωθεί λοιπόν για την επόμενη φορά. Θα πω την αλήθεια φυσικά οτι την επισκληρήδιο εγώ τη ζήτησα γιατί πόναγα ακόμα και με τους 5-λεπτους πόνους και φοβήθηκα για το μέλλον. Για την ωοκυτοκίνη δεν ήξερα, και κατά το σπασιμο των νερών δε πόνεσα.

Η περινεοτομή είναι αλήθεια οτι μου στοιχισε αλλά παρόλο που πόναγα δεν άντεχα και χωρίς παυσίπονα . Δε μπορούσα να κάτσω όμως όταν μου έφερναν το μωρό να θηλάσω.

Η αλήθεια είναι οτι είχα και έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στο γιατρό και η μαία μου τα παρουσίασε αυτά όταν συναντηθήκαμε ως τη φυσιολογική εξέλιξη - την ωοκυτοκίνη δεν μου την ανέφερε ωστόσο. κατά τα άλλα η μαία ήταν πολύ καθησυχαστική , έδειχνε να έχει τα πάντα υπό έλεγχο μέχρι να έρθει ο γιατρός.

τώρα φυσικά θελώ να συζητήσω κάποια πράγματα με το γιατρό γιατί ειδικά η περινεοτομή σε ένα μωρό 2550 δε ειμαι σίγουρη οτι ήταν απαραίτητη!

Αγχώθηκα ρε κορίτσια όμως πολύ γιατί τώρα ούτε άγνοια κινδύνου έχω όυτε δε ξέρω τι να περιμένω!

Αυτά !

aglaia
10-03-09, 19:49
Νομίζω ότι δεν έχει νόημα να συζητάς για παρεμβάσεις με ένα γιατρό που ξέρει να κάνει μόνο παρεμβατικούς τοκετούς. Το πιθανότερο είναι να σου πει αυτό που είπε ένας γιατρός στη Rosie, ότι αυτά είναι πρωτάκουστα πράγματα...

Αν δεν τα έχει ξανακούσει...

fofia
10-03-09, 19:55
Έχουμε μαία εδώ κι έχει ξεγεννήσει κάποιες γυναίκες που δεν έφυγαν εγκαίρω για Αθήνα. Στο καπάκι τις φορτώσανε σε ελικόπτερο και της στείλανε στο μαιευτήριο για εξετάσεις... οπότε να μου λείπει το βίσσινο!!!

Τι εννοείς βρε Δήμητρα, οι νησιώτισσες πρέπει να έρθουνε στην Αθήνα να γεννήσουνε;;; Πάλι άσχετη φαίνομαι, αλλά δεν το ξανάκουσα αυτό!

Ω ναι, δυστυχώς!!! Γι'αυτό και οι περισσότερες γεννούν με προγραμματισμένο ραντεβού :(
Ζω κι εγώ σε νησί, θες από επιλογή, θες από ανάγκη δεν έχει τόσο σημασία.
Υπο Κ.Σ. οι επιλογές μου για να γεννήσω ήταν δύο:
1. Στο εδώ νοσοκομείο, αλλά με το ρίσκο να μην έχει γιατρό όταν θα γεννούσα 2. Με τον καλύτερο "τοπικό" γυναικολόγο, με προγραμματισμένο τοκετό-καισαρική στο Ιασώ.

Για καλή μου τύχη διάλεξα την...τρίτη επιλογή. Άλλαξα γιατρό στον 3ο μήνα, εψαξα πολύ, ήμουν και τυχερή και ειχα την τύχη να γεννήσω με ομοιοπαθητικό γυναικολόγο, που σέβεται τη φυσιολογική διαδικασία και τη γυναίκα. Από αυτα που γράφεις Rosie κατάλαβα ότι είχαμε την ίδια γιατρό :D , οπότε αντιλαμβάνεσαι γιατί με θεωρώ "καλότυχη"
Αυτό που επέλεξα ωστόσο δεν ήταν το απλούστερο και ευκολότερο γιατί αναγκαστικά πέρασα όλο τον 9ο μήνα της εγκυμοσύνης φιλοξενούμενη στην Αθήνα περιμένοντας να γεννήσω ... και δε γεννούσα με τίποτα! :lol: (Γέννησα με μια εβδομάδα παράταση :) ). Φυσικά στην εγκυμοσύνη μου ήμουν υποχρεωμένη μία ή δύο φορές κάθε μήνα να πηγαινοέρχομαι αυθημερόν στην Αθήνα αεροπορικώς για να με παρακολουθεί η γιατρός μου, πράγμα ουδόλως εύκολο και ανέξοδο!

Γέννησα όμως τελικά απόλυτα φυσιολογικά, όπως ακριβώς επιθυμούσα:
Δεν έζησα όλα αυτά τα "υπέροχα" όπως κλίσμα, ξύρισμα, ωκυτοκίνη, ορούς, καρδιοτοκογράφους , ένταση, αγχος κλπ.
Μέχρι τη φάση των εξωθήσεων μπορώ να πω πως δεν είχα αντιληφθεί τον πονο, γιατί περπατούσαμε, έφαγα, κουβεντιάζαμε κλπ
Υποδέχθηκα την κόρη μου σε ένα κλίμα απόλυτης ζεστασιάς, με χαμηλά φώτα, πολλη φροντίδα απο τη γιατρό, τη μαία και το σύζυγο που ηταν παρών σε όλη τη διαδικασία, με τραγούδια και μπαλόνια στο δωματιάκι των ωδίνων.

Μακρηγόρησα και με συγχωρείτε, αλλά ήθελα τελικά να πω το εξής, με αφορμη και ανάλογη συζήτηση που είχατε στο θέμα για τα εμβόλια, που παρακολουθώ με πολυ ενδιαφερον.
Σίγουρα τα νησιά και η επαρχία γενικότερα απαιτουν γερά νεύρα και αποτελούν ένα ειδικό καθεστώς διαβίωσης, αλλά νομίζω ότι καθένας μας ακολουθεί μια στάση ζωής που υπαγορεύει ευκολότερες ή δυσκολότερες επιλογές, ανεξάρτητα από τον τόπο διαμονής.
Θέλω να πω, πως πολλές γυναίκες ζουν στην Αθήνα, ωστόσο οι καισαρικές δίνουν και παίρνουν, το ίδιο και η επικληρίδιος, τα μπιμπερό, τα εμβόλια, οι αντιβιώσεις κλπ κλπ, παρότι η πρόσβαση στη γνώση και στις εναλλακτικές μεθόδους είναι για αυτές απείρως ευκολότερη.

Ας μη γελιόμαστε, επιλογές που ξεφεύγουν από το κοινώς γνωστό και διαδεδομενο και που προϋποθέτουν αμφισβήτηση είναι "δύσκολες" είτε ζεις σε αστικό κέντρο είτε πολύ περισσότερο στην επαρχία.

Αυτά τα ...ολίγα :roll: προς το παρόν και θα επανέλθω με σχετικές απορίες στο φλέγον για μένα θέμα των εμβολίων.

yogini
10-03-09, 19:58
Για καλή μου τύχη διάλεξα την...τρίτη επιλογή. Άλλαξα γιατρό στον 3ο μήνα, εψαξα πολύ, ήμουν και τυχερή και ειχα την τύχη να γεννήσω με ομοιοπαθητικό γυναικολόγο, που σέβεται τη φυσιολογική διαδικασία και τη γυναίκα. Από αυτα που γράφεις Rosie κατάλαβα ότι είχαμε την ίδια γιατρό :D , οπότε αντιλαμβάνεσαι γιατί με θεωρώ "καλότυχη"
Αυτό που επέλεξα ωστόσο δεν ήταν το απλούστερο και ευκολότερο γιατί αναγκαστικά πέρασα όλο τον 9ο μήνα της εγκυμοσύνης φιλοξενούμενη στην Αθήνα περιμένοντας να γεννήσω ... και δε γεννούσα με τίποτα! :lol: (Γέννησα με μια εβδομάδα παράταση :) ). Φυσικά στην εγκυμοσύνη μου ήμουν υποχρεωμένη μία ή δύο φορές κάθε μήνα να πηγαινοέρχομαι αυθημερόν στην Αθήνα αεροπορικώς για να με παρακολουθεί η γιατρός μου, πράγμα ουδόλως εύκολο και ανέξοδο!

Γέννησα όμως τελικά απόλυτα φυσιολογικά, όπως ακριβώς επιθυμούσα:
Δεν έζησα όλα αυτά τα "υπέροχα" όπως κλίσμα, ξύρισμα, ωκυτοκίνη, ορούς, καρδιοτοκογράφους , ένταση, αγχος κλπ.
Μέχρι τη φάση των εξωθήσεων μπορώ να πω πως δεν είχα αντιληφθεί τον πονο, γιατί περπατούσαμε, έφαγα, κουβεντιάζαμε κλπ
Υποδέχθηκα την κόρη μου σε ένα κλίμα απόλυτης ζεστασιάς, με χαμηλά φώτα, πολλη φροντίδα απο τη γιατρό, τη μαία και το σύζυγο που ηταν παρών σε όλη τη διαδικασία, με τραγούδια και μπαλόνια στο δωματιάκι των ωδίνων.

Μακρηγόρησα και με συγχωρείτε, αλλά ήθελα τελικά να πω το εξής, με αφορμη και ανάλογη συζήτηση που είχατε στο θέμα για τα εμβόλια, που παρακολουθώ με πολυ ενδιαφερον.
Σίγουρα τα νησιά και η επαρχία γενικότερα απαιτουν γερά νεύρα και αποτελούν ένα ειδικό καθεστώς διαβίωσης, αλλά νομίζω ότι καθένας μας ακολουθεί μια στάση ζωής που υπαγορεύει ευκολότερες ή δυσκολότερες επιλογές, ανεξάρτητα από τον τόπο διαμονής.
Θέλω να πω, πως πολλές γυναίκες ζουν στην Αθήνα, ωστόσο οι καισαρικές δίνουν και παίρνουν, το ίδιο και η επικληρίδιος, τα μπιμπερό, τα εμβόλια, οι αντιβιώσεις κλπ κλπ, παρότι η πρόσβαση στη γνώση και στις εναλλακτικές μεθόδους είναι για αυτές απείρως ευκολότερη.

Ας μη γελιόμαστε, επιλογές που ξεφεύγουν από το κοινώς γνωστό και διαδεδομενο και που προϋποθέτουν αμφισβήτηση είναι "δύσκολες" είτε ζεις σε αστικό κέντρο είτε πολύ περισσότερο στην επαρχία.

Αυτά τα ...ολίγα :roll: προς το παρόν και θα επανέλθω με σχετικές απορίες στο φλέγον για μένα θέμα των εμβολίων.

Κοριτσάκι μου τα καλα εδω τα επαινουμε οποτε πες μας ονομα γιατρου και που γέννησες πλιζ!

aglaia
10-03-09, 20:04
Έχουμε μαία εδώ κι έχει ξεγεννήσει κάποιες γυναίκες που δεν έφυγαν εγκαίρω για Αθήνα. Στο καπάκι τις φορτώσανε σε ελικόπτερο και της στείλανε στο μαιευτήριο για εξετάσεις... οπότε να μου λείπει το βίσσινο!!!

Τι εννοείς βρε Δήμητρα, οι νησιώτισσες πρέπει να έρθουνε στην Αθήνα να γεννήσουνε;;; Πάλι άσχετη φαίνομαι, αλλά δεν το ξανάκουσα αυτό!

Αν εξαιρέσουμε μεγάλα και οργανωμένα νησιά όπως η Κρήτη, Ρόδος, Χίος, Λέσβος, Κέρκυρα και καποια ακόμη, στα υπόλοιπα η κατάσταση είναι δραματική.

Τα περισσότερα κάπως μεγάλα νησιά (για τα μικρά δεν το συζητώ) έχουν κέντρο υγείας, όμως και νοσοκομείο να έχουν όπως πχ η Νάξος, δεν σημαίνει τίποτα γιατί εκεί το νοσοκομείο α) δεν έχει οργανωμένο χειρουργείο
β)δεν μπορεί να χορηγήσει ούτε μία μονάδα αίματος γιατί δεν υπάρχει τράπεζα και δεν υπάρχει αιματολόγος για να προετοιμάζεται το αίμα...
γ)αν προκύψει κάτι έκτακτο και στείλουν γρήγορα ελικόπτερο, τότε η μαμά θα είναι στο νοσοκομείο σε περίπου ένα τρίωρο, κάτι που μπορεί να σημαίνει ακόμη και απώλεια της μαμάς ή του παιδιού... :?

Οι περισσότερες νησιώτισες αναγκάζονται να ζούνε τουλάχιστον ένα μήνα σε μεγάλο αστικό κέντρο περιμένοντας να γεννήσουν...

bon-bon
10-03-09, 20:51
Νομίζω ότι δεν έχει νόημα να συζητάς για παρεμβάσεις με ένα γιατρό που ξέρει να κάνει μόνο παρεμβατικούς τοκετούς. Το πιθανότερο είναι να σου πει αυτό που είπε ένας γιατρός στη Rosie, ότι αυτά είναι πρωτάκουστα πράγματα...

Αν δεν τα έχει ξανακούσει...

δικιο έχεις όπως πάντα , αλλά ρε γ.... δεν έχω παράπονο από εκείνον και γενικά τον εμπιστεύομαι σε οτι μου πει, τώραθα μου πεις τότε τι μας πρήζεις ;;; Είναι αυτή η αμφιβολία και η αβεβαιότητα που σου προσφέρει απλά η γνώση ... :? . Πάντως θα του κάνω τη συζήτηση γιατί εκτος από τον εαυτό μου θεωρώ οτι το οφείλω και στο παιδάκι μου.

Οσο για τη Νάξο που συζητούσατε επειδή τυγχάνει να ξέρω , το 99% για να μη πω το 100 % των περιπτώσεων ανεβαίνουν στην Αθήνα να γεννήσουν γιατί το κέντρο υγείας αδυνατεί να εξυπηρετήσει¨φυσικά¨ τέτοιου είδους περιστατικά!

Λαμπρινή
10-03-09, 21:54
Πάντως εμένα κάθε φορά άκουγε την καρδούλα του με το doppler (νομίζω έτσι ονομάζεται). Οπότε αν κάτι δεν πάει καλά φυσικά θα πρέπει να σου κάνει υπέρηχο.

Σημείωση, ότι και στη γέννα αυτό χρησιμοποιούσε σε τακτά χρονικά διαστήματα αφού δεν είχα καρδιοτογράφο.

Doppler γινεται με το μηχανημα του υπέρηχου . Δεν νομιζω να εννοεις αυτο ..
Συνήθως στους μή παρεμβατικους τοκετους (και στη διαρεια της εγκυμοσυνης) χρησιμοποιείται ο καρδιοτ/φος .

aglaia
10-03-09, 23:19
Οσο για τη Νάξο που συζητούσατε επειδή τυγχάνει να ξέρω , το 99% για να μη πω το 100 % των περιπτώσεων ανεβαίνουν στην Αθήνα να γεννήσουν γιατί το κέντρο υγείας αδυνατεί να εξυπηρετήσει¨φυσικά¨ τέτοιου είδους περιστατικά!

Το κέντρο υγείας έχει αναβαθμιστεί πλέον σε νοσοκομείο αλλά δεν είναι πλήρως εξοπλισμένο υλικοτεχνικά και δεν έχει προσωπικό. Του λείπουν πολλά. Τοκετούς κάνουν γιατί υπάρχουν και κάποιοι μετανάστες στον νησί που οικονομικά αδυνατούν να κάνουν κάτι καλύτερο. Παρακολουθούνται από τις μαίες και το γιατρό του νοσοκομείου, είναι ενημερωμένες πλήρως για το ρίσκο (οι πιθανότητες να μην πάει κάτι καλά είναι 10-20%, ανάλογα) που ιατρικώς δεν είναι μικρό το ποσοστό. Θα μπορούσε να περιοριστεί σε λίγο κάτω από 10% αν είχαν καλύτερη προετοιμασία, αλλά δεν έχουν...

Rosie
10-03-09, 23:39
Αυτά τα ...ολίγα :roll: προς το παρόν και θα επανέλθω με σχετικές απορίες στο φλέγον για μένα θέμα των εμβολίων.

100% την ίδια είχαμε, δεν υπάρχει άλλη τόσο "ριζοσπαστική" :)
Για τα εμβόλια, κάνε αν μπορείς μια αρχική συζήτηση μαζί της. Εγώ και ο άντρας μου μ' αυτήν συζητήσαμε πρώτα το θέμα πριν γεννήσω, και μετά μου σύστησε την ομοιοπαθητικό που βλέπει το γιο μας.

Rosie
10-03-09, 23:46
Doppler γινεται με το μηχανημα του υπέρηχου . Δεν νομιζω να εννοεις αυτο ..
Όχι, είναι μια μικρή συσκευούλα με την οποία ακούς την καρδούλα του μωρού. Φαντάζομαι ότι κάποια ακτινοβολία την έχει, αλλά καμία σχέση με τον υπέρηχο που δίνει και εικόνα. Σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και το στηθοσκόπιο.

Συνήθως στους μή παρεμβατικους τοκετους (και στη διαρεια της εγκυμοσυνης) χρησιμοποιείται ο καρδιοτ/φος .
Σε μη παρεμβατικούς τοκετούς, δεν χρησιμοποιείται ο καρδιοτοκογράφος! Πώς γίνεται να έχεις κάτι τέτοιο πάνω σου και να κινείσαι ελεύθερα αλλάζοντας συνέχεια στάσεις; Και υπάρχουν και άλλα προβλήματα στη χρήση του κατά τον τοκετό.

Λαμπρινή
10-03-09, 23:52
Για να δω αν λεμε το ιδιο πραγμα ....

Τι ειναι ο καρδιοτ/φος ? Πως ειναι ??

Εγω παντως οταν ξεκινησε ο τοκετος μου (εξελιχτηκε αλλιως στην πορεια) ημουν συνδεμένη με το καρδιοτ/φο (εχει μακρια καλωδια) και η σταση που ειχα ήταν στο πλαι με το ενα ποδι σηκωμένο .

DIONI
10-03-09, 23:59
Ειμαι κι εγω μια νησιωτισσα που επρεπε να ειμαι στην Αθηνα τον τελευταιο μηνα της εγκυμοσυνης.Να μην αναφερθω στο συστημα του νοσοκομειου εδω γιατι θα μας παρει χρονο.Το σιγουρο ειναι οτι ειναι σημαντικο να το αποφυγει οποιαδηποτε γυναικα θελει να γεννησει με συνθηκες του 21ου αιωνα και με ΦΤ και φυσικα να θηλασει μετα.
Θα ηθελα παρα πολυ να γεννησω στο σπιτι μου με καποιον ανθρωπο που θα μπορουσα να εμπιστευτω αλλα κι αυτο δεν μπορει να γινει αφου χρειαζεσαι κι ενα νοσοκομειο standby.Επισης στο νησι δεν υπαρχει η πολυτελεια για prenatal yoga ή οτιδηποτε οποτε ειχα κλεισει ραντεβου με μαια οταν θα ημουν Αθηνα να με βοηθησει με αναπνοες κλπ(δεν προλαβα)
Ανεβηκα στην Αθηνα μολις μπηκα στον 9ο.Ειχα και συσπασεις συχνα.Την 5η κιολας ημερα ξυπνησα το πρωι 7,30 με πονακια .Σηκωθηκα να παω τουαλετα και αμεσως εσπασαν τα νερα.Ετοιμαστηκαμε λοιπον με τον αντρα μου να παμε στο Μητερα.Μεσα στο αυτοκινητο τα νερα ετρεχαν συνεχεια.Κατα τις 8,30 εκανα εισαγωγη και φυσικα περασα απο την απαραιτητη περιποιηση.Τα πονακια οσο περνουσε η ωρα δυναμωναν και γινονταν πιο συχνα.
Η μαια μου με πηρε πανω και με βοηθουσε πολυ ολη την ωρα περπατουσαμε και καποιες στιγμες εσκυβα προς το κρεβατι κανοντας ανασες.Μου ελεγαν οτι θ αργησουμε αλλα το παιδι ειχε αλλα σχεδια.Οι πονοι δυναμωναν και το παιδι κατεβαινε πολυ γρηγορα.Ειπα οτι δεν ηθελα περινεοτομη αλλα μου ειπε ο γιατρος οτι το μωρο ειναι σχετικα προωρο και μικρο και δε θελει να ρισκαρει και γι αυτο θα πρεπει να μου κανει.Καποια στιγμη μετα απο 2 ωρες αν θυμαμαι καλα ζητησα να μου κανουν επισκληριδιο γιατι οι πομοι ηταν αρκετα δυνατοι και θυμαμαι μου εκαναν περιπου 20 λεπτα πριν γεννησω.Το θυμαμαι αυτο γιατι δεν με επιασε αμεσως .Παντως ειχα πληρη ελεγχο των εξωθησεων.Δεν ειχε σταματησει ο πονος απλα εκαιγε λιγοτερο.Δεν φωναξα καθολου σε ολη τη διαρκεια και προσπαθουσα να κανω οτι μου ελεγε η μαια.Εσπρωχνα μεχρι που φανηκε το κεφαλι.Ο αντρας μου διπλα μου.Μπηκαμε στο χειρουργειο και μετα απο ενα δυνατο σπρωξιμο ο γιος μου γλιστρησε στα χερια του γυναικολογου και αυτος μου τον εδωσε αμεσως!12,05
Τωρα μου εκανε τομη αλλα δεν ξερω αν σκιστηκα κιολας.Εκεινη τη στιγμη νομιζω εβαλαν κι αλλη δοση επισκληριδιου.Η μαια εσπρωξε κι εμενα στην κοιλια.Το θεμα ειναι οτι με τον πλακουντα εγω ειχα το μωρο μου αγκαλια και ο γιατρος τον ψαρευε .Η μαια εσπρωχνε και οταν τον εβγαλαν με εραβε για πολλη ωρα.Κατι δεν του πηγαινε καλα αφου το ελεγε και με τη μαια.Περασε πολυς καιρος για να καθισω.Πονουσα πολυ και τα ραμματα δεν ελεγαν να θρεψουν.
Η αληθεια ειναι οτι ακομα εχω προβλημα απο τα ραμματα.Το σεξ ποναει.Πηγα σε εναν γυναικολογο εδω και μου εδειξε οτι εχει δυο τραβηγματα η περιοχη .Δεν ξερω αν το εξηγω σωστα.Πως οταν τραβαει μια κλωστη σε υφασμα???Καπως ετσι.Και πρεπει μαλλον να αφαιρεθουν για να μην ποναω.Επισης μου ειπε οτι ειναι πολυ χοντρα και αγαρμπα.Δε θα σχολιασω οτι ο γιατρος αυτος πληρωθηκε πολυ ακριβα και στην ουσια με πετσοκοψε.
Για την επομενη εγκυμοσυνη μου ομως μπορω να πω οτι φοβαμαι αρκετα.Εχω την αισθηση οτι απλα ειμαστε τυχεροι και πηγαν ολα καλα με το μωρο!

DIONI
11-03-09, 00:04
Rosie θα με ενδιεφερε πολυ να γνωρισω τη γιατρο σου!

Rosie
11-03-09, 00:06
Για να δω αν λεμε το ιδιο πραγμα ....

Τι ειναι ο καρδιοτ/φος ? Πως ειναι ??

Εγω παντως οταν ξεκινησε ο τοκετος μου (εξελιχτηκε αλλιως στην πορεια) ημουν συνδεμένη με το καρδιοτ/φο (εχει μακρια καλωδια) και η σταση που ειχα ήταν στο πλαι με το ενα ποδι σηκωμένο .

Καρδιοτοκογράφο είχες. Κανονικά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται στον τοκετό γιατί αποτέλεί παρέμβαση στη φυσική διαδικασία του τοκετού, όπου η μαμά πρέπει να είναι ελεύθερη να κινείται και να παίρνει όποια στάση την βολεύει (εγώ π.χ. ήμουνα σε βαθύ κάθισμα την πιο πολλή ώρα).

vera
11-03-09, 03:28
Καλε ναι...να μας πειτε το ονομα της γιατρου.......σε δημοσια νοσοκομεια δεν ξεγενναει ε?


Παντως ο ορος ειναι πραγματικα βασανιστηριο.......με πονεσε πολυ οταν μου τον καρφωσαν στο χερι και πονουσα καθ ολη τη διαρκεια του τοκετου......αφου σκεφτομουν τι τραβανε οι γυναικες με πολυωρους τοκετους (εγω ημουν τυχερη βασανιστηκα μονο 2 ωρες)

Λαμπρινή
11-03-09, 10:33
Για να δω αν λεμε το ιδιο πραγμα ....

Τι ειναι ο καρδιοτ/φος ? Πως ειναι ??

Εγω παντως οταν ξεκινησε ο τοκετος μου (εξελιχτηκε αλλιως στην πορεια) ημουν συνδεμένη με το καρδιοτ/φο (εχει μακρια καλωδια) και η σταση που ειχα ήταν στο πλαι με το ενα ποδι σηκωμένο .

Καρδιοτοκογράφο είχες. Κανονικά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται στον τοκετό γιατί αποτέλεί παρέμβαση στη φυσική διαδικασία του τοκετού, όπου η μαμά πρέπει να είναι ελεύθερη να κινείται και να παίρνει όποια στάση την βολεύει (εγώ π.χ. ήμουνα σε βαθύ κάθισμα την πιο πολλή ώρα).

Εγω παλι με τον τροπο που μου χρησιμοποιηθηκε δεν ειδα καμια παρέμβαση αντιθέτως ήταν για μας βοηθεια . Μπηκα στο δωματιο ωδινων με 8 διαστολή και οταν βολευτηκα οπως ήθελα μου το εβαλαν .

Επισης εγω πηγα στο νοσοκομειο και νοσηλευτηκα 1 εβδομαδα ακριβως γιατι ειχα παθολογικό καρδιοτ/φα .

aglaia
12-03-09, 01:04
Παντως ο ορος ειναι πραγματικα βασανιστηριο.......με πονεσε πολυ οταν μου τον καρφωσαν στο χερι και πονουσα καθ ολη τη διαρκεια του τοκετου......αφου σκεφτομουν τι τραβανε οι γυναικες με πολυωρους τοκετους (εγω ημουν τυχερη βασανιστηκα μονο 2 ωρες)

Αχ, Βέρα, κανονικά ο ορός δεν πονάει καθόλου, κάτι λάθος έκαναν! Ασθενείς έχουν ορό για μέρες και δεν διαμαρτύρονται καθόλου. Εγώ με τον ορό στο χέρι μια χαρά κρατούσα το μωρό για να το θηλάσω. Με το χέρι του ορού το κράταγα!

DIONI
12-03-09, 16:45
Αν διαβασατε τη δικη μου εμπειρια γνωριζει καποια για αυτη τη "διορθωτικη" επεμβαση που πρεπει να κανω??Η αληθεια ειναι οτι με φοβιζει λιγο. :oops:

vera
12-03-09, 17:42
Αγλαια κι εγω δεν περιμενα να ποναει τοσο.......ελεγα τι τραβανε δλδ οσοι εχουν συνεχεια ενα ορο στο χερι? :roll:

Εμενα μου τον καρφωσαν στην παλαμη, δεν ξερω αν δεν επρεπε....ηταν και νεα κοπελα η μαια ισως να μην ειχε εμπειρια.........

Ασπασία
12-03-09, 18:33
Εγω στον τοκετο έζησα την πιο μοναδική εμπειρία της ζωής μου. Το Σάββατο το απογευμα 39+1 εβδομαδες (μετα απο μια τελευταια επαφη με τον συζ :lol: ) είδα ένα μεγάλο κομμάτι βλέννα και κατάλαβα πως μαλλον ξεκινάει ο τοκετος. Την Κυριακή το απόγευμα αρχισα να έχω κάτι περιοδικά πονάκια σαν έντονους πόνους περιόδου κατα τις 8 το απόγευμα που έρχονταν κάθε 10-15 λεπτά. Στις 3 το πρωι ήταν κάθε 4-7 λεπτά και μου είπε ραντεβου στο ΙΑΣΩ σε μια ωρα!
Στο νοσοκομειο δεν με ξυρισαν, δεν μου έκαναν κλίσμα, δεν μου πήραν ούτε αίμα, ούτε μου έβαλαν ορο...!
Μέχρι τις 13.00 το μεσημέρι ήμουν στην αιθουσα ωδίνων μαζί με τον άντρα μου και τον γιατρο μου με πέριδικές συσπάσεις κάθε 3-4 λεπτά και διαστολη 1 :cry: .
Εν το μεταξυ έκανα την χαλάρωση που μου είχε μάθει ο γιατρος μου.
Τοτε αποφασισαμε μαζι με τον γιατρο να βάλουμε ορο για να επιταχυνουμε λίγο την διαδικασια γιατι μου είπε πως η μητρα μου είχε αδρανήσει και ή να περιμένουμε να έρθει φυσιολογικά η διαστολή ίσως και την επόμενη ημέρα ή να το βοηθήσουμε.
Επέλεξα το δευτερο γιατί ήμουν ήδη 30 ώρες αυπνη (Την Κυριακή δεν είχαμε βάλει κώλο κάτω όλο βόλτες ήμασταν).
Μου έβαλαν τη μιση δόση οτοκίνης στις 13.30 έκανα τελεια διαστολή στις 15.00. Κατοπιν έκανα εξωθήσεις στην αίθουσα ωδίνων γιατι η μητρα μου δεν αντιδρούσε και έπρεπε να κατεβάσω εγώ το μωρο με εξωθήσεις. Μια φίλη μου έκανε καισαρικη γι' αυτο το λόγο :twisted:
Μπηκα στην αιθουσα τοκετού στις 15.15.
Ο μπέμπικος μου γεννήθηκε στις 15.35 με 3 τελικες εξωθήσεις.
ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ!
ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΟΤΟΚΙΝΗ ΗΤΑΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΜΟΙ
ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΟΥΤΕ ΠΕΡΙΝΕΟΤΟΜΗ ΟΥΤΕ ΡΑΜΜΑΤΑ!!!
ΘΗΛΑΣΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΚΕΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΜΠΕΜΠΗΣ ΕΠΙΑΣΕ ΑΜΕΣΩ ΤΗΝ ΘΗΛΗ ΜΟΥ!
ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΑΚΟΥΓΑΜΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗ
ΤΟ ΕΧΩ ΟΛΟ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΕ VIDEO
Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΕΚΟΨΕ ΤΟΝ ΟΜΦΑΛΙΟ ΛΩΡΟ ΕΝΩ ΤΟΝ ΤΡΑΒΟΥΣΑ ΕΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ :lol: !
Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΠΟΝΕΣΑ ΗΤΑΝ ΟΤΑΝ ΜΕ ΕΠΙΑΣΕ ΚΡΑΜΠΑ ΣΤΟ ΠΟΔΙ :twisted: ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΚΕΤΟΥ
(Μου λέει ο γιατρος σπρώξε, του λέω έχω κράμπα πονάω πολύ κάντε μου λίγο μασαζ στο πόδι:?, ασε μας ρε συ μου λέει και σπρώξε έχει βγει το μωρο :lol:
Δεν είχα εύκολο τοκετο 19 ώρες συνολικά είναι αρκετές αλλά είμαι σιγουρη πως άλλος γιατρος θα με είχε παει για καισαρική λόγω της αδράνειας. Επίσης αφου μείναμε στην αίθουσα τοκετου περίπου 45 λεπτά (θηλασμος, χάδια, φωτο κλπ) μου λέι ο γιατρος θα σε βγάλουμε (καθιστη και χαμογελαστη πάνω στο φορείο εγω) να σε δουν οι δικοί σου και μετά θα σε ανεβάσω κατευθείαν στο δωμάτιο δεν θα μείνεις στην αίθουσα ανάνηψης. Το λέω στους δικούς μου μου λένε καλά εντάξει πάω στο δωμάτιο και έρχονται μετά απο 1 ΩΡΑ :twisted: . Μου λένε μας είπε η προισταμένη πως σας κρατάνε 2 ώρες κάτω. Και εγώ με καμάρι ναι αλλά δεν έχουν τον δικό μου γιατρό :lol:

cruelty
12-03-09, 19:59
Κοριτισα να ρωτησω διαβασα καπου για την πεθιδινη.

Πεθιδινη επαιρνα οταν ημουν εγκυος στον Αντωνη ....και το θυμαμαι 100% γιατι ρωτουσα τι ειχε μεσα ο ορος και μου λεγαν πεθιδινη για να μην εχεις συσπασεις.

Επισης απο την περιγραφη του νεου γιατρου μου το πως γεννουν στο δημοσιο μαιευτηριο και σε σχεση με το Μητερα ειναι πολυεπικινδυνα τελικα τα πραγματα......Ποσο μαλλον αν η εγκυος εχει προβλημα οπως ειχα εγω...

Ευχομαι η ιστορια του 2ου τοκετου μου να ειναι πιο ευχαριστη απο τον πρωτο!

fofia
12-03-09, 20:31
Αυτά τα ...ολίγα :roll: προς το παρόν και θα επανέλθω με σχετικές απορίες στο φλέγον για μένα θέμα των εμβολίων.

100% την ίδια είχαμε, δεν υπάρχει άλλη τόσο "ριζοσπαστική" :)
Για τα εμβόλια, κάνε αν μπορείς μια αρχική συζήτηση μαζί της. Εγώ και ο άντρας μου μ' αυτήν συζητήσαμε πρώτα το θέμα πριν γεννήσω, και μετά μου σύστησε την ομοιοπαθητικό που βλέπει το γιο μας.

Το συζητήσαμε κι εμείς αφού γέννησα και μου επιβεβαίωσε όσα μου είχε ήδη πει η ομοιοπαθητικός μας. Το πρόβλημα είναι πώς θα το χειριστώ με την εδώ παιδίατρο με την οποία ήδη δώσαμε τις πρώτες..μάχες! Θα γράψω όταν μπορέσω αναλυτικά στο θέμα των εμβολίων γιατί θα ήθελα και τις γνώμες σας.

Χλοη
15-03-09, 11:14
Δείτε λίγο αυτό το άρθρο, είναι πολύ ενδιαφέρον!

http://www.midwiferytoday.com/articles/healing_trauma.asp

kit_katerina
15-03-09, 16:40
Doppler γινεται με το μηχανημα του υπέρηχου . Δεν νομιζω να εννοεις αυτο ..
Όχι, είναι μια μικρή συσκευούλα με την οποία ακούς την καρδούλα του μωρού. Φαντάζομαι ότι κάποια ακτινοβολία την έχει, αλλά καμία σχέση με τον υπέρηχο που δίνει και εικόνα. Σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και το στηθοσκόπιο.

Εχω την εντυπωση πως μιλατε για το μικροφωνο. Ο γιατρος ακουμπαει το μικροφωνο στο σωστο σημειο στην κοιλια και απο ενα ηχειο ακουγεται η καρδια του εμβρυου, εε? Κι εμενα ετσι με εξεταζε ο δικος μου γιατρος.

Rosie
15-03-09, 16:59
Doppler γινεται με το μηχανημα του υπέρηχου . Δεν νομιζω να εννοεις αυτο ..
Όχι, είναι μια μικρή συσκευούλα με την οποία ακούς την καρδούλα του μωρού. Φαντάζομαι ότι κάποια ακτινοβολία την έχει, αλλά καμία σχέση με τον υπέρηχο που δίνει και εικόνα. Σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και το στηθοσκόπιο.

Εχω την εντυπωση πως μιλατε για το μικροφωνο. Ο γιατρος ακουμπαει το μικροφωνο στο σωστο σημειο στην κοιλια και απο ενα ηχειο ακουγεται η καρδια του εμβρυου, εε? Κι εμενα ετσι με εξεταζε ο δικος μου γιατρος.

Ναι. Μου φαίνεται ότι ονομάζεται fetal doppler, χρησιμοποιεί την ίδια τεχνολογία με τον υπέρηχο αλλά δεν δίνει εικόνα.

evi_mik
16-03-09, 16:22
Διαβάζοντας τις ιστορίες σας σκέφτηκα να αναφέρω κι εγώ την δική μου εμπειρία κυρίως γιατί θεωρώ ότι οι γυναίκες πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικές σε ότι αφορά τον τοκετό. Το λέω τώρα, βέβαια... όχι ότι δεν το πίστευα και παλιότερα αλλά νομίζω ότι εγώ "αφέθηκα" λιγάκι...
Θα σας κουράσω λίγο...

Εγώ είχα ΠΗΤ 22 Αυγούστου. Γέννησα στις 21.
Το προηγούμενο βράδυ είμασταν με φίλους και συζητούσαμε αν ο άντρας μου θα ήταν μαζί στον τοκετό ή όχι και έλεγα ότι στην πραγματικότητα εγώ θα ήθελα να έχω μια μαία μαζί μου, την οποία όμως ποτέ δεν αναζήτησα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου, ενώ ήξερα από την περίπτωση της μαμάς μου ότι αυτή κάνει όλη την ουσιαστική δουλειά. Λάθος πρώτο λοιπόν.
Στις 7 το πρωί έχω κάτι συσπάσεις... Το λέω στον άντρα μου και στην μητέρα μου. Μπαίνω για μπάνιο... Μετά από μισή ώρα μου σπάνε τα νερά... Πέρνω το γιατρό τηλέφωνο και ξεκινάμε για το μαιευτήριο. Στις 8 είμαστε εκεί. Με εξετάζουν, δεν έχω διαστολή, μου κάνουν κλίσμα και μου λένε να κάνω μπάνιο.
Το πρώτο πράγμα που με ρωτάνε είναι αν θα κάνω επισκληρίδιο :shock: όχι τους λέω! και μου περνάνε τον καρδιοτοκογράφο.
Συγνώμη λέω... Θέλω να περπατήσω. Αααα! όχι τώρα δεν γίνεται... μου απάντησε μια νεαρή μαία. Ψάρωσα γιατί θεώρησα ότι αφού σπάσανε τα νερά δεν έπρεπε να περπατάω.
Στις 9 ήρθε ο γιατρός. Με εξετάζει και εξακολουθώ να μην έχω διαστολή ούτε συσπάσεις και κάνει μια γκριμάτσα, το παιδί είναι ψηλά μου λέει...
και φεύγει.
Στις 9:30 άρχισαν τα όργανα...Το πρώτο μισάωρο ήταν υποφερτά!!! Μετά ερχόντουσαν κάθε 3λεπτά και ήταν ανυπόφορο... άντεξα!!!! μέχρι τις 12:30. Μετά ζητούσα επισκληρίδιο γονατιστή!!! όχι γιατί δεν άντεχα τον πόνο αλλά κυρίως γιατί είχα εξαντληθεί. Ήταν συνεχόμενος ο πόνος και η διαστολή στο 1 με 2. Μου έκαναν "μισή" δόση κατα πως τους είπε ο γιατρός (ο οποίος εμφανίζεται για 2η φορά παίρνει τηλέφωνο στο ιατρείο του και λέει ότι θα πάει να κάνει τα ραντεβού του γιατί εγώ εδώ θα τους ταλαιπωρούσα λιγάκι ακόμη)... τώρα σχετικά με τη μισή δόση δεν ξέρω αν αυτό ισχυεί... πάντως εξακολουθούσα να νιώθω τα πόδια μου και να καταλαβαίνω τις συσπάσεις απλώς δεν ήταν ανυπόφορο. Η επίδραση πέρασε μετά από 1 ώρα. Άντεξα άλλη μία ώρα μέχρι να ζητήσω τη 2η δόση. Στις 2:30 παίρνω και τη δεύτερη και λέω στον άντρα μου ότι έτσι αντέχω πολλέεεεεεες ώρες! Η διαστολή ήταν ακόμη στο 2.
Εκείνη την ώρα μπήκε μια μαία!!!! Με εξέτασε!!! Και μου λέει:
Έλα κοριτσάκι μου να δούμε αν μπορούμε να βοηθήσουμε λίγο. Μην κάθεσαι έτσι ξαπλωμένη. Με ανασήκωσε και με έβαλε να κάτσω σαν να κάνω yoga... Στις 4 ήρθε ο γιατρός με εξετάζει πρώτα η μαία και μου λέει με πλατύ χαμόγελο έλα έχεις 5. Με εξετάζει και ο γιατρός και μου λέει:
"Χμ, διαστολή θα έχουμε!!! Αλλά το παιδί είναι ψηλά!!!!" Βγαίνει έξω μαζί με τον άντρα μου και μετά από λίγο έρχεται και μου λέει.
"Κοίτα, θα περιμένουμε άλλη μια ώρα, να δούμε αν θα κατέβει το παιδί... αλλιώς φοβάμαι ότι θα χρειαστεί να το τραβήξω με βεντούζα..."
Ο άντρας μου χέστηκε... κι εγώ τρόμαξα έτσι όπως το είπε... είδα και την ώρα... σκέφτηκα ότι θέλει να πάει στο ιατρείο του... ότι είμαι στο έλεος του... ότι είναι άχρηστος... μετά εγκατέλειψα!!!! Ένιωθα ένα πρόβατο που το πάνε για σφαγή... Την προηγούμενη εβδομάδα ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος μου είχε πει ότι αν δεν κατέβει το παιδί θα γεννάω 20 ώρες και του είχα πει... Κανένα πρόβλημα! Δεν θα κάνουμε καισαρική χωρίς λόγω... Και η μάνα μου έτσι γέννησε το πρώτο και η γιαγιά μου το ίδιο. Κι όμως, στις 5 μπήκαμε στο χειρουργείο...
Το χειρότερο από όλα στην δική μου περίπτωση ήταν το μετά... Για πολύ καιρό δεν μπορούσα να σηκωθώ... Μου έδειναν παυσίπονα και πάλι πονούσα. Όταν μετά από 10 μέρες πήγα να μου βγάλει τα ράμματα εξακολουθούσα να μην μπορώ να περπατήσω... όταν τον ρώτησα ισχυριστηκέ ότι κάνω νάζια στον άντρα μου...
Στις 16 Σεπτ. λοιπόν, σχεδόν 20 μέρες μετά... ένα κομμάτι του πλακούντα που είχε ξεχάσει ο mister βιαστικός κρεμάστηκε από κάτω!!! Αυτό ήταν ΣΟΚ!!! κόντεψα να λιποθυμήσω εκείνη την ώρα... Ένα κομμάτι ίσα με την παλάμη μου...
Μου είπαν ότι σε φυσιολογικό τοκετό είναι πιθανό να ξεφύγει κάτι αλλά σπάνια! Στην καισαρική όμως είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ!!!! Τα 'χε όλα φάτσα κάρτα!!

aglaia
16-03-09, 18:13
Μου είπαν ότι σε φυσιολογικό τοκετό είναι πιθανό να ξεφύγει κάτι αλλά σπάνια! Στην καισαρική όμως είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ!!!! Τα 'χε όλα φάτσα κάρτα!!
Δυστυχώς σωστά σου τα είπανε, ήταν πράγματι απαράδεκτο... :(

cruelty
16-03-09, 20:12
Ρε συ Ευη......τι τραβηξες ρε κοπελα μου....

παιδια τωρα πηγα Ωνασειο για τριπλεξ και επειδη κοιταζανε το φακελο μου ξερετε τι λεγανε για τους γυναικολογους? Γενικα σχολιαζανε πως ειναι "μαιες με πτυχιο" και λιγοι ειναι καλοι και πως κανουν τραγικα λαθη και μετα οι γυναικες υποφερουν......


Ειλικρινα τρεμω τη στιγμη της γεννας μου της 2ης......ευτυχως θα χω τη φελινι απο διπλα να κραζει γιατι εγω θα ειμαι ναρκωμενη...

Αγλαια εσυ εχεις καμια πληροφορια αν η πεθιδινη ειναι οκ στις εγκυες ?

Χλοη
16-03-09, 21:23
Έυη μου, μου θύμησες τα δικά μου...
Ας πω και γώ την ιστορία μου όσο πιό περιληπτικά μπορώ.
Λοιπόν, είχα πόνους για περιπου 2-3 μέρες, κάθε 1 ώρα, ΄μετά κάθε μισή κλπ. Όταν έφτασα τα 10 λεπτά, πήγα στο νοσοκομείο. Αυτό έγινε το πρωί το βράδυ του Σαββάτου. Εκεί με ρώτησε η νοσοκόμα αν θα κάνω επισκληρίδιο. Όταν είπα όχι, η απάντηση ήταν "θα μας παρακαλάς να σου κάνουμε όταν έρθει η ώρα".


Κατάλαβα λοιπόνο απ'την πρώτη στιγμή ότι δε θα είχα πολλή υποστήριξη. Η γιατρός που εφημέρευε εν τω μεταξύ, ήταν η μόνη που προσπαθούσα να αποφύγω. Είχε ξεγεννήσει τη νύφη μου, και ήταν απαράδεκτη κι επικίνδυνη η συμπεριφορά της. Τέλος πάντων ,δεν μπορούσα να κάνω κάτι όμως.
Λοιπόν αφού με εξέτασε μου είπε οτι δεν έχω διαστολή, να πάρω υπνωτικό για να κοιμηθώ, να μην κουράζομαι. Εγώ δεν ήθελα. Πρότεινε επισκληρίδιο, δεν ήθελα, στράβωσε. Μετά μου είπε να κάνω οξυτοκίνη, αλλιώς θ'αργήσω πολύ να κάνω διαστολή. Της είπα δεν πειράζει. Επίσης μου έβαλε χέρι που πήγαινα κάθε λίγο και λιγάκι στην τουαλέτα. "Μα, της λέω, έχω πιεί πάρα πολύ νερό, και τσάι, και δεν κρατιέμαι..." "Ιδέα σου είναι, προσπάθησε να κρατηθείς. Με το να σηκώνεσαι συνέχεια και να περπατάς, δε θα καταφέρεις τίποτα" Κρατιόμουν λοιπόν κι εγώ.

Μέχρι την Κυριακή το βράδυ δεν είχα ακόμα διαστολή, παρόλο που οι πόνοι είχαν γίνει πολύ δυνατοί, και είχα αρχίσει να κουράζομαι. Κατά τις 9 το βράδυ περίπου, είχα κάνει διαστολή 3. Η γιατρός με ρώτησε αν θέλω να μου σπάσει τα νερά, και να γεννήσω σε λίγες ώρες, ή να περιμένω να σπάσουν μόνα τους και να γεννήσω το πρωί. Της ζήτησα να το συζητήσω με τον άντρα μου, και να της απαντήσω σε 5 λεπτά. Συμφώνησε. Αποφάσισα να την αφήσω να μου σπάσει τα νερά, γιατί είχα ήδη να κοιμήθώ 3 μέρες, και δεν ήθελα να εξαντληθώ τελείως. (Λάθος μου βέβαια, γιατί δεν ήξερα οτι με το σπάσιμο των νερών δεν ήταν σίγουρο οτι θα γεννούσα πιό γρήγορα). Έτσι κι αλλιώς όμως, 5 λεπτά αργότερα που τη ζήτησα να της πω την απόφαση μου, η νοσοκόμα μου είπε οτι η γιατρός πήγε σπίτι της. "Μα ήθελα να μου σπάσει τα νερά" της λέω. "Ας το έλεγες νωρίτερα. Τώρα δε μπορούμε να τη φέρουμε πίσω γι'αυτό το λόγο". Εγώ, :shock:

Το 'ριξα λοιπόν στο περπάτημα, και στα ντους. Είχαν και μπανιέρα στο νοσοκομείο με υδρομασάζ, και το εκμεταλεύτηκα, όμως έκανε πολύ κρύο στην αίθουσα, το νερό δε με σκέπαζε μέχρι πάνω, και η κοιλιά μου είχε παγώσει. Ενώ με χαλάρωνε το μασάζ, το κρύο μ'έκανε να σφίγγομαι. Ζήτησα απ'τη νοσοκόμα αν μπορεί να μου το γεμίσει μέχρι πάνω, και μου είπε δε γίνεται. Καθόμουνα κι εγώ και κρύωνα για αρκετή ώρα, μέχρι που λίγο πριν βγω ήρθε μιά αλλή και το γέμισε μέχρι πάνω.

Κατά τις 12 είχα διαστολή 5, και κατά τις 3 είχα διατολή 7. Όλα πήγαιναν καλά, μόνο που εντωμεταξύ, είχει γεμίσει πολύ η ουροκύστη μου, και δε μπορούσα με τίποτα να πάω τουαλέτα. Το μωρό είχε κατέβει πολύ χαμηλά, και ενώ πονούσα και υπέφερα δε μπορούσα να ουρήσω. Ζήτησα απ'τη νοσοκόμα να μου αδειάσει την ουροκύστη, αλλά δεν το έκανε. Έπαιρνε τηλ. τη γιατρό, κι αυτή δεν της έδινε το ΟΚ! "Μα γιατί?"ρωτούσα. "Γιατί δε χρειάζεται". "Μα αφού πονάω..." "Να κάνεις επισκληρίδιο" "Μα πονάω γιατί θέλω να πάω τουαλέτα!" "Νομίζεις!"

Οι πόνοι εντωμεταξύ, αντί για 1 λεπτό κρατούσαν πολύ παραπάνω λόγω της γεμάτης ουροκύστης. Παρεπιπτόντως πιστεύω πως ένας λόγος που δε μπορούσα να πάω τουαλέτα, μπορεί να ήταν, γιατί η γιατρός μου είπε να κρατιέμαι, και να μην πηγαίνω κάθε λίγο και λιγάκι.
Εντωμεταξύ, σταμάτησε και η διαστολή. Έκανα ημικαθίσματα σε κάθε σύσπαση, για να βοηθήσω τη διαστολή, αλλά τίποτα. Έμεινε στο 7. Η ώρες περνούσαν, και τίποτα. Ρωτούσα τι συμβαίνει, και γιατί κόλλησε η διαστολή. Ζητούσα να μιλήσω με το γιατρό μου, αλλά δε μου επέτρεπαν, γιατί ο δικός μου γιατρός δεν εφημέρευε, και αυτή που εφημέρευε, δεν δεχόταν ούτε να μου μιλήσει ούτε να έρθει να με δει. Θα ερχόταν μόνο όταν έφτανε η διαστολή μου στο 10, μου είπε η νοσοκόμα.

Πονούσα αφόρητα, έκανα δύο φορές εμετό, κρύωνα, κι άρχισα να κλαίω. Περίμενα με υπομονή να πάει η ώρα 7 για να έρθει ο γιατρός μου. Ήρθε στις 9. Έδωσε εντολή να μου αδειάσουν την ουροκύστη, (ένα κουβά γέμισαν). Μου έσπασε τα νερά και μου έκανε τεχνητούς. Πέρασε ξανά στις 12 να με δει, και η διαστολή ακόμα κολλημένη στο 7. Ζήτησα επισκληρίδιο γιατί πραγματικά δεν άντεχα άλλο. Μου είπαν οτι για να μου κάνουν επισκληρίδιο πρέπει πρώτα να πάρω demorol. Ήξερα οτι το αυτό δεν ήταν ο,τι καλύτερο, γιατί είναι υπνωτικό, και μαζί μ'εμένα θα κοιμόταν και το μωρό, και δε μπορούσε να σπρώξει καλά. Εκείνη την ώρα όμως θα δεχόμουν να μου δώσουν και ποντικοφάρμακο. Την ώρα που μου έβαζαν τον ορό, η μία νοσοκόμα έρχεται και μου λέει, εκεί που είχα γίνει πιά ένα φυτό, ένα τρομαγμένο, κι εξουθενωμένο πλάσμα, "Για να λέμε και το σωστό , η γιατρός προσφέρθηκε να σου σπάσει τα νερά, αλλά εσύ εκεί, να γεννήσεις φυσιολογικά!" Δεν είχα πνοή να της απαντήσω.

Μετά το Demorol άρχισα να νυστάζω τρομερά. Μ'έπαιρνε ο ύπνος, και αμέσω μετά με ξύπναγε ο πόνος, κι ένοιωθα να με ξεριζώνουν απ'τον ύπνο. Δεν ήθελα να γεννήσω, ήθελα απλά να κοιμηθώ. Ήθελα να μ'αφήσουν να κοιμηθώ! Τελικά επισκληρίδιο δεν έκανα.
Ήρθε πάλι ο γιατρός και μου έκανε διαστολή manually. Μετά από λίγες εξωθήσεις, ήρθε και μου πήρε το μωρό με τις κουτάλες. Κάτι που δεν ήθελα, αλλά όπως είπα, δεν είχα δύναμη να αντισταθώ σε τίποτα.

Ξαφνικά άκουσα "it's a girl" Σήκωσα τα μάτια μου, και είδα το γλυκό μου μωράκι να με κοιτάζει στα μάτια. Δεν έκλαιγε, και τα ματάκια της ήταν ορθάνοιχτα. Είχα ζητήσει να μου δώσουν να την κρατήσω πριν της βάλουν τις σταγόνες στα μάτια, για να μπορέσει να με δει καθαρά. Αλλά δεν το έκαναν. Δε μου την έδωσαν καν. Την πήρε η νοσοκόμα, την έντυσε, την έδωσε στη μαμά μου, μετά στον άντρα μου, ενώ εγώ περίμενα με τα χέρια απλωμένα και έλεγα αχνά "Δώστε τη μου, να την κρατήσω..."
Ο γιατρός εντωμεταξύ, προσπαθούσε να βγάλει τον πλακουντα, και έβαζε την ειδικευμένη βοηθό του να το κάνει, ή οποία τον τράβηξε, και σχίστηκα. Μετά επίσης την έβαλε να με ράψει, κι έκανε δυό ώρες να τελειώσει.
Μετά ο γιατρός μου είπε οτι θα μου κάνει ένεση οξυτοκίνης, γιατί έχασα πολύ αίμα και δεν μπορούσα να την αποφύγω (ειχα ζητήσει να μην την κάνω)

Λίγες μέρες αργότερα, με έπιασαν κάτι συσπάσεις, και με μεγάλη μου έκπληξη και τρομάρα, έβγαλα ένα μεγάλο κομάτι πλακούντα.

Δεν τα έγραψα όλα, για την άσχημη συμπεριφορά της γιατρού, των νοσοκόμων, για την απελπισία και το φόβο που ένοιωθα. Κατάλαβα όμως οτι πήγα εκεί θέλωντας να κάνω ένα φυσικό τοκετό, χωρίς παρεμβάσεις, και με κατάφεραν να κάνω αυτό που ήθελαν. Με έσπασαν. Με έκαναν ένα άβουλο πλάσμα που θα δεχόταν να της κάνουν οτιδήποτε.

Θα μου πείτε τι έφταιγαν οι γιατροί που σταμάτησε η διαστολή? Μα έφταιγαν, γιατί με τη γεμάτη ουροκύστη, και τους πόνους, εξουθενώθηκε η μήτρα. Άσε το ψυχολογικό. Που ερχόντουσαν κάθε λίγο και λιγάκι και μου έλεγαν για επισκληρίδιο και οξυτοκίνη. Κι ότι αν δεν κάνω διαστολή σύντομα, πάμε για καισαρική.

cruelty
16-03-09, 22:21
ωραια.........αυτο να σου πω εδω Ελλαδα εγινε?

αλλη μια ιστορια που οπως ειπες σε εσπασαν σε εκαναν να νιωθεις αρρωστη, αβουλη, "υπερβολικη", περιεργη.

Ενιωθα οταν γεννουσα ρε παιδια η τρελη του χωριου που θελα να γεννησω φυσιολογικα και να θηλασω.....Τωρα παλι η τρελη του χωριου ειμαι που θελω να κανω καισαρικη....

Ε ναι κυριοι θελω να κανω καισαρικη! γιατι δεν εμπιστευομαι τους γιατρους εδω ΚΑΘΟΛΟΥ! Ξερω πως στο εξωτερικο γυναικες με βηματοδοτη γεννανε φυσιολογικα αλλα εδω το φυσιολογικα δεν υπαρχει. Απλα μαλλον να το λενε αλλιως πως γεννας "κολπικα?" γιατι ειλικρινα συγχωρεστε με αλλα ειαμι τοσο οργισμενη με αυτα τα ιδιωτικα ξενοδοχεια....που πας και τους δινεις τα λεφτα και σου φερονται και χειροτερα απο γουρουνι σε σφαγειο....

Βαζουν τις χερουκλες σου να σου ανοιξουν απο κατω λες και δεν εχεις αισθημα πονου λες και βγαζουν τα απωθημενα τους...... Ειλικρινα ρε παιδια ενταξει νομιζα πως ημουν εγω που πεσα στην περιπτωση αλλα περα απο 2-3 κοπελες που γεννησαν σε Ευτοκια και τετοιο στυλ ολες τις αλλες.....μας γ@μ@σαν

Να ρωτησω κι εγω μια μερα πηγα τουαλετα μετα τη γεννα κι εβγαλα ενα πραμα σα συκωταρια στην τουαλετα? αλλα μου παν δεν ηταν τπτ.....ειχα μετα πονους περιοδου αλλα μου παν οτι ειναι οκ...

evi_mik
16-03-09, 23:04
Ενάμισι χρόνο μετά, μπορώ να μιλάω για τον τοκετό μου και να είμαι καλά.
Για πολύ καιρό μετά τη γέννα έκλαιγα ασταμάτητα.
Γυρνούσα από τη δουλειά στο λεωφορείο και με έπερναν τα ζουμιά...
Και ξέρετε κάτι? Δεν με ένοιαζε τόσο το τι θα μπορούσε να έχει συμβεί αν δεν είχε βγει ο πλακούντας.
Έκλαιγα για το ότι δεν κατάφερα να γεννήσω όπως ήθελα!
Τα έβαζα με τον εαυτό μου για τα λάθη/παραλήψεις... που έκανα.
Για το πώς τα άφησα όλα στην τύχη τους...
Για το πώς δεν είδα τα "σημάδια" νωρίτερα...
Γιατί εμπιστεύτικα έναν άνθρωπο επειδή ήταν ο οικογενειακός γιατρός (Ελίνα σου θυμίζει κάτι αυτό?)
Γιατί δεν αντιστάθηκα περισσότερο...
Γιατί δεν ζήτησα να φύγω εκείνη την ώρα να πάω σε ένα δημόσιο νοσοκομείο...
Γιατί δε ζήτησε τη βοήθεια εκείνης της μαίας (με το αζημίωτο πάντα)...
Γιατί δεν προετοίμασα καλύτερα τον άντρα μου...
Αυτό που μου κουρέλιασαν ήταν η ψυχολογία μου...

Rosie
16-03-09, 23:09
Χλόη πραγματικά στεναχωρέθηκα με την ιστορία σου. Δεν μπορώ να φανταστώ πως κάποιοι μπορούνε να συμπεριφερθούνε με αυτό τον τρόπο σε μια κοπέλα που είναι ίσως στις πιο ευάλωτες στιγμές της ζωής της! Ελπίζω αυτή σου η άσχημη η εμπειρία να μην σε απογοήτευσε, φρόντισε να βρεις το σωστό γιατρό την άλλη φορά (θα σου συστήσω τη γιατρό μου αν θες).
Μου έκανε εντύπωση αυτό που λες ότι δεν σε ενθάρρυνε να πας τουαλέτα, γιατί εμένα κάθε λίγο και λιγάκι μου έλεγαν να πάω (δεν ξέρω ακριβώς το γιατί όμως). Πάντως πέρασα πολλές ώρες πάνω στην τουαλέτα με ανοικτά τα πόδια και ένα μαξιλάρι πίσω μου να μιλάμε και να αστειευόμαστε μαζί με την μαία. Με ανακούφιζε η στάση αυτή, αλλά βέβαια είχαν σπάσει και τα νερά μου από την αρχή οπότε η τουαλέτα βόλευε!

cruelty
16-03-09, 23:13
αχ ρε Ευη........

αν μου θυμιζει λεει........τωρα να σου πω την αληθεια παω με πολυ ελεεινη ψυχολογια να γεννησω εξαιτιας του 1ου τοκετου.....Απο τη μια καλυτερα λεω που εμεινα εγκυος νωρις να ξεμπερδεψω με ολα αυτα αλλα ενω καπου ειχε χαθει στο μυαλο μου η φαση τοκετος γιατι ειχα φρικαρειπιο πολυ με το οτι εγχειριστηκα λεχωνα και αφησα το παιδι πισω.....

Να σου πω την αληθεια....και τωρα που οκ αλλαξα γιατρο παλι φοβαμαι γιατι ρε παιδι μου δε μου ξεκαθαριζουν.Καλα εμενα ειναι και περιεργη η κατασταση.......αλλα ρε γμτ να εισαι υγιης και να μη σε αφηνουν να γεννησεις κτλ....

Οσο για το θεμα του οικογενειακου γιατρου,.Μακρυα απο τετοιους.........εκει γινονται τα χειροτερα λαθη....ειδες με μενα.....θα πεθαινα τωρα χωρις υπερβολη αν πηγαινα εκει τουλαχιστον με ηρεμει πως οτι και αν επιλεξουν να μου κανουν στο Αττικον θα ειμαι καλωδιωμενη με εναν εμπειρο καρδιολογο διπλα......

Να μην πω για την ψυχολογια του Λευτερη, της μανας μου....

οσο για κλαμα.......γιατι να πρωτοκλαψω εγω ρε παιδια ειλικρινα πες τε μου το ενα λαθος μετα το αλλο για να φτασω να ειμαι 29 χρονων και να ζω ετσι.....ΓΙΑΤΙ ΤΙ ΤΟΥ ΕΦΤΑΙΞΑ....

ΣΥγνωμη αλλα μου την εδωσε γιατι ειναι αμαρτια απο το Θεο να μας κανουν ετσι πραματα

και ειμαι σιγουρη πως εκανε και μαλακια που με εβαλε για προκληση τοτε....γιατι μου πε κατι τωρα ο νεος γιατρος αλλα κια υτος τι να πει ο ανθρωπος δεν μπορει και για συναδελφο τωρα να αρχισει να θαβει.....

Rosie
16-03-09, 23:18
Θυμήθηκα τώρα τι μου έλεγε μια φορά η μαία της γιατρού μου. Παλαιότερα πήγαινε μερικές φορές και βοηθούσε και άλλους γιατρούς, αλλά λέει οι τοκετοί τους ήτανε "βίαιοι" και "άγριοι", καμία σχέση με τον τοκετό όπως θα έπρεπε να είναι, δηλαδή μια όμορφη και τρυφερή εμπειρία για όλους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο όμορφα και γλυκά μου μιλούσε την ώρα του τοκετού, έβλεπε τα μαλλάκια στο κεφαλάκι του μωρού μου και μου τα περιέγραφε με τα πιο τρυφερά λόγια, οπότε κι εγώ έπαιρνα κουράγιο για να αντέξω και να σπρώξω, παρόλη την εξάντλησή μου...

cruelty
16-03-09, 23:23
Α να πω και κατι αλλο.....

Επειδη ειχα συσπασεις απο το τελος του 7ου παντα πηγαινα για nst και με ετοιμαζανε για χειρουργειο οποτε ακουγα τοκετους.......το τι γαμοσταυριδι και σκασε και τετοια λεγανε οι γιατροι στις εγκυες παιδια........αφου οταν πηγα να γεννησω ειπα μεσα μου Ελινα βουλωσε το μη φας κανα βρισιδι

Επισης και μενα δε με αφηναν να κατουρησω τι μπουρδα και αυτο.......καλα περιττο να σας πω απο τα βιαια βγαλε καθετηρα μετα εγω ειμαι με tena και ιδιαιτερα τωρα στην εγκυμοσυνη με τενα για μεγαλη ροη.

Και εχω περασει απο εντατικη και ετσι δε μου καναν με καθετηρα κτλ ισα ισα

aglaia
16-03-09, 23:28
Το έχω ξαναγράψει, αλλά δεν μπορώ να μην το ξαναγράψω:

έχω παρακολουθήσει τοκετούς σε νοσοκομείο αλλά έχω παρακολουθήσει και τοκετό αγελάδας...

ο σεβασμός στην αγελάδα είναι πολύ μεγαλύτερος... λυπάμαι που το λέω αλλά έτσι είναι...

toniasid
16-03-09, 23:28
Εγώ είχα ΠΗΤ 22 Αυγούστου. Γέννησα στις 21.


Και γω ακριβώς το ίδιο,Evi-milk!22 ΠΗΤ,21 γέννησα τελικά,ένα χρόνο αργότερα. Πολύ στενοχωρέθηκα με την ιστορία σου.Γιατροί,σου λέει μετά...σκα@@φάρα είναι και αυτοί,όλα για τα ευρώπουλα.Μην παρεξηγηθώ,υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις, λίγες δυστυχώς.. :cry: :cry:

toniasid
16-03-09, 23:31
Το έχω ξαναγράψει, αλλά δεν μπορώ να μην το ξαναγράψω:

έχω παρακολουθήσει τοκετούς σε νοσοκομείο αλλά έχω παρακολουθήσει και τοκετό αγελάδας...

ο σεβασμός στην αγελάδα είναι πολύ μεγαλύτερος... λυπάμαι που το λέω αλλά έτσι είναι...

Πού καταντήσαμε... Το 'ευγενές', 'λογικόν' ον που ονομάζεται άνθρωπος...

cruelty
16-03-09, 23:36
Αγλαια η γατα μας και το σκυλι μας γεννησε πιο αξιοπρεπως απο μενα.....αν και λιγο οφ τοπικ ο γιατρος εδωσε σταγονες να της κοψουν το γαλα....

τα σχολια δικα σας.....

katerina24
17-03-09, 08:30
Χλοιτσα :cry: :cry: αυτο εγινε εδω,στην Ελλαδα???
Ευη :cry: :cry: λυπαμαι πολυ που γινονται τετοια!!!

dooo
17-03-09, 09:10
η Χλόη γέννησε στον Καναδά. Έπρεπε να το μαντέψετε βρε από το τζακούζι στο μαιευτήριο :lol: (έτσι για να ευθυμήσουμε).

Την δικιά μου εμπειρία την έχω ξαναγράψει: μπήκα με πρόκληση τοκετού στις 38 εβδομάδες και 3 μέρες, επειδή ο πλακούντας έφτασε grade III και υποτίθεται είχα ζάχαρο εγκυμοσύνης (θκατούλες είχα, λίγο είχα ξεπεράσει τα πάνω όρια. Με δίαιτα ήταν όλα χαλαρά). Μετά από 6 ώρες χορήγησης οκυτοκίνης, η μικρή μου χόρευε, οι παλμοί φυσιολογικότατοι, συσπάσεις μηδέν! Υπό διαφορετικές συνθήκες θα με έστελναν σπίτι μου και θα με φώναζαν άλλη μέρα. Ο γιατρός όμως ήθελε να με ξεγεννήσει μέχρι το μεσημέρι. Αλλιώς μου είπε, ο τοκετός θα έπαιρνε πάνω από 20 ώρες...σώώώώώώώώπαααααααααααα...
ενιγουέι, η ψυχολογική πίεση που άσκησε σε μένα και τον σύζυγο ήταν τρομερή, είπε τα ίδια και στους γονείς μου αλλά του πέταξαν ένα "η Μαρία αποφασίζει" και τον έστειλαν αδιάβαστο.
Το συμπέρασμα?? μετά από την μελέτη που έριξα κατόπιν εορτής, η μήτρα ήταν ανώριμη, δεν υπήρχε περίπτωση να έπιανε το φάρμακο...
είναι κρίμα να σου χαλούν αυτές τις στιγμές πάντως. Το κακό είναι ότι δε μπορείς να κάνεις και τίποτα, πρέπει να πηγαίνεις στο μαιευτήριο προετοιμασμένη (και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα ανταποκριθείς κατά πως πρέπει τη στιγμή εκείνη).
Είμαι σίγουρη ότι αν η έγκυος ή ο σύζυγος βάλουν τις φωνές και απειλήσουν με νόμιμα μέσα, όλα θα γίνουν όπως πρέπει.
Στο επόμενο εγώ πάντως, θα πάω προετοιμασμένη και ψυχικά έτοιμη να αντιμετωπίσω ακόμα και τη λιποψυχία του συζύγου.

cruelty
17-03-09, 09:51
Αυτο κανουν..δημιουργουν μεγαλη ενταση και στην εγκυο και στην οικογενεια πουπεριμενει απεξω , το χω ξαναπει εμφανιζονται σαν σωτηρες και καλα πως της σωζουν τη ζωη και το παιδι που παρολιγο θα πεθαινε με την καισαρικη. Στην Κυπρο την ξαδερφη μου την εβαλε σε τετοια ψυχολογια ο γιατρος της γνωστος καισαρικακιας μεγαλογιατρος οτι και καλα της εσωσε το παιδι και αυτη τωρα τα ριχνει στον εαυτο της γιατι δε γεννησε φυσιολογικα κτλ.
Ποσες γυναικες λενε "δεν τα καταφερα" τις φερνουν σε τετοια ψυχολογικα....αλλα στον Καναδα ρε παιδια....ειχα μια ελπιδα αν και ακουσα τελευταιως πως κι εκει ειναι λιγο καφροι

Τελοσπαντων. Πρεπει να βρεις τα αρχ@δ@ εκεινη την ωρα να κανεις ΤΟΝ τσαμπουκα , να απειλησεις με μηνυσεις , καναλια κτλ αλλα αντε τωρα με τη μαστουρα που εισαι να κανεις ΚΑΙ αυτο για αυτο πρεπει ο οικογενειακος περιγυρος να λαβει δραση. Δηλαδη η Μαρια καλα το χειριστηκε και ειδατε πως ωραια γεννησε που της λεγανε για προκληση κτλ κτλ .

Και το καινουριο φρουτο και φυσιολογικο να κανεις βλεπω περιπτωσεις 38 εβδομαδων τις πανε με προκληση....Μα γιατι ρε ανθρωπε...τελοσπαντων.

Τωρα για το διαβητη κυησης δεν ξερω εγω ημουν στο αλλο ακρο ειχα ζαχαρο περυσι και με ειχε γραμενη ο αλλος μονη πηγα και εκανα τη καμπυλη αλλα επειδη ημουν νοσοκομειο την ειδε ο ακατανομαστος και αρχισε παλι τα δεν εχεις τπτ.

Χλοη
17-03-09, 12:27
Αυτο κανουν..δημιουργουν μεγαλη ενταση και στην εγκυο και στην οικογενεια πουπεριμενει απεξω , το χω ξαναπει εμφανιζονται σαν σωτηρες και καλα πως της σωζουν τη ζωη και το παιδι που παρολιγο θα πεθαινε με την καισαρικη.

Έτσι ακριβώς. Όταν ήρθε ο γιατρός και μου έκανε διαστολή με τα χέρια, και 1.5 ώρα αργότερα γέννησα, μετά από 10 ώρες που η διαστολή είχε κολλήσει, ήθελα να τον φιλήσω. Μετά όμως θυμήθηκα που του είχα ζητήσει να έρθει αυτός στο νοσοκομείο, αν γεννήσω ΣΚ, κι εφημερεύει η άλλη η άχρηστη, γιατί δεν της είχα εμπιστοσύνη. Και όλη την Κυριακή, τον ζητούσα και μ'έγραφε. Κι αντί να έρθει στις 7 το πρωί, ήρθε στις 9 και και μισή. Γραμμένη με είχε. Έπρεπε να φτάσω να γίνω φυτό για να γεννήσω.

Στο καπάκι αφού γέννησα με ρώτησε κάποιος αν θα κάνω άλλα παιδιά. "Φυσικά" απάντησα. "Απλά όχι εδώ".
Στον Καναδά γέννησα! Ναι, ναι, δε γίνονται μονο στην Ελλάδα.
Αλλά την επόμενη φορά, στο σπιτάκι μου!

Ευη εγώ ακόμα ταράζομαι όταν το συζητάω. Και χτες το βράδυ που τα έγραψα, δεν μπορούσα μετά να κοιμηθώ, γιατί τα σκεφτόμουν. Και δε θυμάμαι τους πόνους. Δεν έχω νιώσει πιό δυνατό πόνο στη ζωή μου, αλλά αυτό μπορούσα να το αντέξω. Και δε με τρομάζει να τους ξαναπεράσω. Αυτό που δεν έχω ξεπεράσει, είναι αυτά τα συναισθήματα που ένοιωθα. Φόβο, ανασφάλεια... Ένοιωθα ότι με κοίταζαν σαν τρελή. Εγώ έφταιγα που υπέφερα, αφού δεν ήθελα επισκληρίδιο, αφού επέμενα να γεννήσω φυσιολογικά. Αφού δεν ήθελα να ξαπλώνω. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να μιλάω γι'αυτό χωρίς να με πιάνει ταραχή. Και το κορυφαίο, όταν πήγα ξανά στο γιατρό μετά από 6 βδομάδες, του είπα οτι σ'αυτό το νοσοκομείο δε θα ξαναγεννούσα ποτέ. Κι η απάντησή του ήταν "Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι!" Να ντρέπομαι? Γιατί τι έκανα??? Ήταν σα να μου έλεγε, "λογικό είναι να ντρέπεσαι με τις βλακείες σου. Άκου εκεί φυσικός τοκετός και κουραφέξαλα".

Καναδα ρε παιδια....ειχα μια ελπιδα αν και ακουσα τελευταιως πως κι εκει ειναι λιγο καφροι
Δεν ξέρω, πιστεύω στο Τορόντο είναι καλύτερα. Εγώ γέννησα στο Νιαγάρα, που είναι κάτι σα χωριό ας πούμε. Δηλαδή όλους κι όλους έχουν 5 μαιευτήρες, κι εγώ τους πήρα όλους με τη σειρά, και δεν ήμουν με κανέναν ευχαριστημένη. Έπρεπε όμως να διαλέξω κάποιος. Διάλεξα τον λιγότερο αντιπαθητικό. :?

Πάντως η δική μου περίπτωση δεν είναι η μοναδική. Πολλές γυναίκες που η διαστολή τους προχωράει κανονικά, πάνε στο νοσοκομείο και σταματάνε όλα. Πιστεύω είναι και ψυχολογικό. Όταν σου φέρονται λες και είσαι άρρωστη, λες και το σώμα σου είναι ελατωματικό και πρέπει να κάνεις κλύσμα, ξύρισμα, ωκυτοκίνη κλπ, υποσυνείδητα αρχίζεις να πιστεύεις οτι χρειάζεσαι βοήθεια, δε μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στο σώμα σου, δεν θα ξέρει τι να κάνει. Αφήνεις τον εαυτό σου στα χέρια τους.

Ρόζι πολύ θα ήθελα να γνωρίσω τη γιατρό σου. Αν θέλεις στείλε μου πμ όνομα και τηλ. Όταν διαβάζω εμπειρίες σαν τη δική σου, παίρνω κουράγιο.

cruelty
17-03-09, 12:39
Να σας πω ταπεινη μου γνωμη κοριτσια εσεις που ειστε υγιεις κτλ καλυτερα ειναι να γεννατε σε κεντρα τυπου ευτοκια η στο σπιτι. Ενταξει εγω για τοκετο στο σπιτι δεν εχω ελπιδα αλλα και παλι προσπαθω να γεννησω οσο πιο ανθρωπινα μπορω.

Επισης για την ιστορια σα ζωο δε σου φερονται μονο αμα γεννας γενικα σου φερονται ετσι και σαν τη τρελη του χωριου στο φοβερο και τρομερο ΕΣΥ. Στα ιδιωτικα σε γλειφουν λιγο αλλα αμα δουν πως εχεις κατι χρονιο και τους ξεβολευεις απο τα Σαββατοκυριακα τους γιατι σε μεταφεραν εκτακτως στην εντατικη η θες μια εγχειριση εκει να δεις.....Μονο στο Ωνασειο εχουν ενα αλλο υφος απο οσα εχω παει και οταν ειχα νοσηλευτει μια φορα στο Λονδινο. Γενικως μου χει τυχει να με βρισει γιατρος γιατι τον ξυπνησα απο τον υπνο το βραδυ κτλ. Αλλα ρε συ εμεινα και στον Καναδα ετσι?

τελοσπαντων......

myrto
17-03-09, 12:52
Εγώ νομίζω ότι είμαι ή αναίσθητη ή τυχερή ή και τα δύο. Γέννησα στο Αλεξάνδρα, πήγα ποοοοολύ αργά στο μαιευτήριο, όταν είχαν φτάσει οι πόνοι στο 4λεπτο και 3 ώρες μετά την εισαγωγή μου είχα γεννήσει. Οι πόνοι ήταν ανεκτοί, έκανα με προσήλωση τις αναπνοές μου και δεν έδωσα σημασία σε τίποτα. Ειλικρινά δε με χάλασε ούτε το ξύρισμα ούτε το κλύσμα ούτε το νοσοκομειακό περιβάλλον, παρόλο που είμαι αρκετά φοβιτσιάρα...Κανένας δε μου πρότεινε να κάνω επισκληρίδιο...Επίσης κανείς δε μου έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Εβλεπα τις προάλλες σε μια εκπομπή μια γέννα όπου την ώρα που η γυναίκα γεννούσε ήταν όλοι από πάνω τις και της γλυκομιλούσαν.Ε, καμία σχέση, μόνο η μαία που είπε μια δυό κουβέντες....Γενικά το αξιοπερίεργο είναι ότι παρότι όλα ήταν σε μια κατάσταση δημοσιο-νοσοκομειακο-παρακμιακή εκείνη τη στιγμή δε με έννοιαζε τίποτα, είχα αυτοσυγκεντρωθεί τόσο που δεν έδινα καμία σημασία το μόνο που με ένοιαζε ήταν μην και χάσω καμιά αναπνοή και να ωθήσω σωστά (μάλλον το σύνδρομο της καλής μαθήτριας!).
Διαβάζω τις ιστορίες σας και με πιάνει μεγάλη θλίψη....Σκέφτομαι τι άσχημο οου είναι να μετατρέπουν την πιο όμορφη στιγμή της ζωής σου σε μια ωδυνηρή εμπειρία...σκεφτομαι πως αν δεν είχα την τύχη να έχω μια τόσο ομαλή εξέλιξη, θα είχα βρεθεί κι εγώ στην ίδια θέση....

Πάντως για τον επόμενο τοκετό, θα προτιμούσα κάτι λιγότερο νοσοκομειακό....Εμπειρία από γέννα στο κέντρο φυσικού τοκετού έχετε δει κάπου στο φόρουμ;

cruelty
17-03-09, 12:57
παντως κοριτσια οταν ο νεος γιατρος μου περιεγραψε το πως γινεται ενας φυσιολογικος τοκετος σε υγιη κοπελα σε δημοσιο μαιευτηριο ειναι πιο ασφαλης απο οτι στα ιδιωτικα. Και δε θελω να τρομαξω αλλα στον τοκετο ο οργανισμος περναει τρελο στρες και πρεπει να τηρειται ασφαλεια για την εγκυο. Οπως και η ηρεμια της ρε παιδια....αυτο το χουν τελειως χεσμενο.

Maggie
17-03-09, 13:00
Και το καινουριο φρουτο και φυσιολογικο να κανεις βλεπω περιπτωσεις 38 εβδομαδων τις πανε με προκληση....Μα γιατι ρε ανθρωπε...τελοσπαντων.


Μια φίλη μου την είχε πείσει ο γιατρός της από πολύ νωρίς ότι τα μωρά δεν πρέπει να γεννιούνται μετά την 37η εβδομάδα :shock: γιατί δεν τρέφονται σωστά. Δεν μιλάμε για τη δική της εγκυμοσύνη, της το είχε θέσει ως γενικό κανόνα και αυτή επέμενε ότι ο γιατρός της ήταν "υπέρ του φυσιολογικού τοκετού". Και μάλιστα τη "μάλωνε" όταν από την αρχή της εγκυμοσύνης της του ζήταγε καισαρική επειδή φοβόταν :shock: . Να σας πω πώς γέννησε ή θα μαντέψετε;

katerina26
17-03-09, 13:01
Καλησπέρα κορίτσια. Εγώ δεν έχω γεννήσει ακόμη, έχω πητ 29 ιουλίου. Ηθελα απλά να μοιραστώ μαζί σας την περίπτωσή μου καθώς αναγκάστηκα να αλλάξω γιατρό τον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης μου αφού ο δικός μου θα έπρεπε να λείπει εκτός για συνέδριο όταν γεννάω και ή θα μου άφηνε αντικαταστάστη (που ξανακούστηκε!) ή θα με έβαζε μια βδομάδα νωρίτερα...Μόλις το άκουσα εννοείται λάκησα...Το κακό είναι ότι εκείνον εμπιστευόμουν περισσότερο από τον καινούργιο τον οποίο δε γνωρίζω καλά και αυτό με ανησυχεί περισσότερο.Προσπαθώ να αποκτήσω μια οικειότητα με τον άνθρωπο αλλά μου είναι πολύ δύσκολο

cruelty
17-03-09, 13:07
αχ κατερινα κι εγω τωρα αλλαξα γιατρο και οσο κι αν ειναι καλος κτλ δε νιωθω ανετα......φοβαμαι και χιλια δυο αλλα....το μυαλο μου ειναι ενα μπαχαλο που βραζει καθε μερα, θελω απλα να ερθει η μερα να γεννησω να τελειωνουμε......


Καλα εκανες κι αλλαξες γιατρο ξερεις ποσες πανε να γεννησουν και επειδη ο κυριος λειπει διακοπες τους ερχεται ενα φρουτο απο το πουθενα και τους λεει 'γεια σας θα σας ξεγεννησω?"

κοιτα μου χει τυχει να με παρακολουθει αλλος γιατρος αλλα μου ειπε εξαρχης για την καρδια πως δε θα με εγχειριζε αυτος γιατι ασχολιοταν με υδραυλικα της καρδιας αλλα με εφερε σε επαφη, ο νεος γιατρος προσπαθησε και ας δεν προλαβα νε τον γνωρισω καλα γιατι ημουν ζομπι στο χειρουργειο να το κανει οσο πιο "φιλικο" μπορουσε

με το καλο σου ευχομαι

Rosie
17-03-09, 13:17
Πιστεύω είναι και ψυχολογικό. Όταν σου φέρονται λες και είσαι άρρωστη, λες και το σώμα σου είναι ελατωματικό και πρέπει να κάνεις κλύσμα, ξύρισμα, ωκυτοκίνη κλπ, υποσυνείδητα αρχίζεις να πιστεύεις οτι χρειάζεσαι βοήθεια, δε μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στο σώμα σου, δεν θα ξέρει τι να κάνει. Αφήνεις τον εαυτό σου στα χέρια τους..

Συμφωνώ. Κι εγώ που γέννησα όσο πιο φυσιολογικά γινότανε σ' ένα νοσοκομειακό περιβάλλον, ομολογώ ότι το όλο "κλίμα" εκεί μέσα δεν μου άρεσε καθόλου, και θα ήθελα να γεννήσω στο σπίτι την επόμενη φορά. Να σκεφτείται έσπασαν τα νερά και είχα από την αρχή 2 εκατοστά διαστολή και έκανα 15 ώρες να γεννήσω (και στο τέλος μου έβαλε και ωκυτοκίνη γιατί εξαντλήθηκα)! Είμαι σίγουρη ότι αν ήμουν σε διαφορετικό περιβάλλον θα γεννούσα πολύ πιο γρήγορα γιατί είχα όλες τις κατάλληλες προυποθέσεις για ένα εύκολο και γρήγορο τοκετό. Άσε που ακούς και στα γύρω δωματιάκια και τις άλλες κοπέλες να βογγάνε και αγχώνεσαι :(

cruelty
17-03-09, 13:21
Τζενη εσυ που γεννησες? αν θες πες.

Και καΤΙ αλλο...ειναι και λιγο "βιαιες" να το πω μετα που γεννας που σε ζουμπανε. εβλεπα τη μαια μου και τη φοβομουνα μετα απο τις φωνες που μο βαλε και το βαρβαρο ζουμπηγμα μετα.Αφου οταν πηγα στην ανανηψη εκλαιγα μονη μου περναγανε εκει μου σκουνταγανε τα ποδια μετα με ξεχασανε να με "δειξουν" στους γονεςι μου μετα εμαθα πως το μωρο το δειξανε 2 φορες δηλαδη αλλο συστημα ποιος σου πε μωρη να παρεις το παιδι μου να το γυροφερνεις κατα τα αλλα να μη θηλασουμε μετα....τελοσπαντων απο τη μια θελω να μιλαω συνεχεια για αυτο να μου φυγει να το ξεπερασω τελοσπαντων απο την αλλη σκεφτομαι τι θα διαβασουν οι κοπελες οι εγκυες.....αλλα μαλλον καλυτερα να διαβασουν να πανε τσαμπουκαλεμενες. Ο βλακας δεν ειχα διαβασει για τον τοκετο εμπιστευομουν στο θειο γιατι για το θηλασμο που χα διαβασει εκανα καυγα κι ας ημουν με το ενα ποδι στον ταφο.

Rosie
17-03-09, 13:31
και αυτή επέμενε ότι ο γιατρός της ήταν "υπέρ του φυσιολογικού τοκετού".
Να ξέρεις πόσες φορές το άκουσα αυτό, ακόμη και από κοπέλες που υποφέρανε πολύ για να γεννήσουν και κατάληξαν σε καισαρική! Π.χ. ο γιατρός φίλης μου ("φανατικός" δήλωνε υπέρ του φυσιολογικού τοκετού) την έβαλε για πρόκληση τοκετού τη μέρα που έκλεινε 40 βδομάδες (δεν μπορούσε να περιμένει ούτε μέρα), πονούσε φυσικά η κοπέλα αφόρητα, της έκανε επισκληρίδιο 3 φορές και δεν έπιασε (στο ΙΑΣΩ), από την ένταση και την αγριότητα των πόνων έσπασε η ουροδόχος κύστη της (!) και στο τέλος φυσικά κατέληξε σε καισαρική γιατί, όπως της είπε ο γιατρός το μωρό "δεν χωρούσε να περάσει"!!! Έστω ότι αληθεύει αυτό που της είπε, προτιμότερο ήτανε τότε να της κάνει από την αρχή καισαρική! Και δυστυχώς ακόμη και τώρα η φίλη μου είναι πεπεισμένη ότι ο γιατρός της είναι λαμπρός και υπέρμαχος του ΦΤ :(

cruelty
17-03-09, 13:38
αιντεεεεεεεεεεεε μα βεβαια ρε κοριτσια οι γιατροι ολοι ειναι υπερμαχοι με Υ κεφαλαιο του φυσιολογικου και θηλασμου εμεις ειμαστε οι βλαμμενες και οι περιεργες!!!!!!!

Maggie
17-03-09, 13:44
Πραγματικά αυτό με εξοργίζει: αφού ο γιατρός έχει αποφασίσει ότι θα κάνει καισαρική επειδή έτσι γουστάρει και θα πει και το ανάλογο ψέμμα για να το υποστηρίξει, γιατί αυτό το ψέμμα δεν το λέει από την αρχή, μόνο αφήνει την άλλη να κοιλοπονάει με τις ώρες και της δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι θα γεννήσει φυσιολογικα; Σαδισμός.

Ο γιατρός μου είναι θείος μου, αλλά κάθε κουβέντα που μου λέει προσπαθώ να την περνάω από κόσκινο. Αν στο τέλος μου πει τίποτα για ραντεβού με πρόκληση θα πάρω και δεύτερη γνώμη. Φοβάμαι μόνο το εξής: επειδή έχω καρδιόσχημη μήτρα, μου είπε ότι είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα για πρόωρο τοκετό. Στο επόμενο ραντεβού θα τον ρωτήσω πόσο πρόωρο εννοεί, σε πόσες βδομάδες. Φοβάμαι λοιπόν μήπως δεν έχει πάρει θέση το μωρό

cruelty
17-03-09, 13:48
Εμενα ρε συ Μαγκι που μου λενε να παω να γεννησω φυσιολογικα αυτο δεν ειναι σαδισμος? τωρα στο νεο γιατρο του πα πως εγω σαν Ελινα ζηταω και υπογραφω για καισαρικη.

Και ειμαι τοσους μηνες και λεω αχ Παναγια μου πως θα γεννησω παλι φυσιολογικα? Ειδες γινεται και το αντιθετο. Εκει που πρεπει η γυναικα να κανει καισαρικη αυτοι θελουν ΦΤ δεν ρτους πιανεις πουθενα

Κι εσυ με θειο γιατρο ε? να τους χαιρομαστε ελπιζω εσενα να σε προσεχει και να σε αγαπαει σα θειος πρωτα...! ΜΕ το καλο

Χλοη
17-03-09, 13:54
Έπρεπε να βλέπατε κορίτσια πως με κοιτούσε ο γιατρός όταν τον ρώτησε για διαφορετικές στάσεις, για τον λώρο, κι αν γίνεται να μην κοπεί αμέσως, κλπ. Μου χαμογέλασε ειρωνικά, και μου λέει, "Α κατάλαβα κάθεσαι και διαβάζεις διάφορα, αλλά δε γίνονται αυτά." Και με κοίταζε σα να μου έλεγε "Είσαι μιά απ'αυτές..."

Το χειρότερο όμως είναι, οτι ένας άσχημος τοκετός δεν τελειώνει εκεί. Μιά φίλη μου, είχε τρομάξει γιατί της έλεγε ο γιατρός οτι είναι πολύ μεγάλο το παιδί, την έβαλε μέσα με πρόκληση, στις 37 εβδομάδες, χωρίς διαστολή, με σκληρό τράχηλο και το παιδί ψηλά. Όπως ήταν αναμενώμενο, δεν έκανε διαστολή, ούτε με την ωκυτοκίνη, ούτε με το σπάσιμο των νερών, και τελικά, μετά τις "προσπάθειες" για φ. τοκετό του γιατρού, έκανε καισαρική.

Λίγες μέρες αργότερα έπαθε μόλυνση η τομή, της έδωσε αντιβίωση, της απαγόρευσε να θηλάζει, και της έδωσαν ένα θήλαστρο της πλάκας να βγάζει το γάλα της και να το πετάει, (εδώ να σημειώσω οτι η αντιβίωση ήταν συμβατή με το θηλασμό). Βεβαια με το καβουρδιστήρι της μειώθηκε η παραγωγή, συνέχισε το ξένο γάλα, το παιδί έχει εντωμεταξύ έχει ΓΟΠ, το οποίο σίγουρα επιδεινώθηκε με το ξένο, ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ η κοπέλα, το ίδιο και το μωράκι... Είναι που ήθελε πολύ η κοπέλα να θηλάσει, και γι'αυτό και συνεχίζει. Πολλές θα τα είχαν παρατήσει τώρα.
Όμως γιατί να ταλαιπωρηθεί έτσι επειδή ο γιατρός δεν ήθελε να ρισκάρει να γεννήσει μες στα Χριστούγεννα?

cruelty
17-03-09, 14:02
ετσι ειναι.....εγω οταν ημουν στο δωματιο που αρχιζουν οι πονοι αρχισα να λεω στη μαια περι θηλασμου και μου πε πως στο νετ κυκλοφορουν βλαμενες και οτι δειχνουν ειναι ψεμα και οσα λενε, μετα μαστουρωσα με τα φαρμακα και σας το χω ξαναπει φωναζα την Αγλαια αλλα γενικα οπου παω και βλεπουν πως ειμαι "διαβασμενη" ξενερωνουν , ειρωνευονται κτλ

Maggie
17-03-09, 14:11
Cruelty, ευχαριστώ για την ευχή σου. Κατανοώ τη ψυχολογία σου και τους λόγους που επιλέγεις καισαρική. Έχεις παλέψει για πολλά πράγματα και δεν σε κόβω για λιγόψυχη

Rosie
17-03-09, 14:24
αλλα γενικα οπου παω και βλεπουν πως ειμαι "διαβασμενη" ξενερωνουν , ειρωνευονται κτλ

Έχω ξαναπεί ότι μέχρι τον 5ο μήνα δεν είχα γιατρό και "δοκίμαζα" διάφορους. Είχα πάει και σ' ένα πολύ γνωστό γιατρό στο Κολωνάκι (να μην πω όνομα, αλλά είμαι σίγουρη ότι τον έχουνε αρκετές κοπέλες στο parents). Αφού περιμέναμε για κανένα τρίωρο μαζί με άλλα δέκα περίπου ζευγάρια, τελικά έρχεται ο γιατρός, μπαίνει στο γραφείο του (χωρίς καν να απολογηθεί για την καθυστέρηση) και ανάβει τσιγάρο! Περιμέναμε άλλες δυο ώρες (είχε πάει 11 μμ) και στο τέλος είπα στη γραμματέα του ότι αν δεν με δει αμέσως θα έφευγα γιατί ζαλίστηκα. Σε κανένα μισάωρο με δέκτηκε και αμέσως μου ζήτησε να πάμε για υπέρηχο! Άρχισα να ρωτάω αν είναι ανάγκη και προσπάθησα να εκφράσω τους δισταγμούς μου για τους υπέρηχους. Έμεινε με το στόμα ανοικτό (αφού θεώρησε ότι δεν είμαι άξια συζήτησης μιλούσε μόνο στον άντρα μου, και ανάμεσα στα άλλα του είπε ότι είμαι ανισόρροπη και ότι αν κάνω παιδί με σύνδρομο Down να φύγει να μ' αφήσει!!!). Εκνευρίστηκα φοβερά, και του είπα αν θέλει να του φέρω επιστημονική αρθρογραφία για τους υπέρηχους να διαβάσει και μετά να συζητήσουμε και πάλι. Λοιπόν, τι μου λέει; Φέρε μου την, ευχαρίστως θα τη διαβάσω (ας την χαζή να λέει με άλλα λόγια), αλλά να μου τη μεταφράσεις στα ελληνικά γιατί δεν τα πάω καλά με τα αγγλικά!!! Φανταστείτε, "λαμπρός επιστήμονας" και δεν ήξερε αγγλικά! Πώς ενημερώνεται δηλαδή για τις εξελίξεις στο χώρο της μαιευτικής; Ή μήπως δεν ενημερώνεται... :shock:

cruelty
17-03-09, 14:33
Rosie δεν ειναι πολυ ψυχοφθορο ομως να αλλαζεις γιατρο? δεν ξερω εμενα με διαλυει .....

aglaia
17-03-09, 14:35
Φέρε μου την, ευχαρίστως θα τη διαβάσω (ας την χαζή να λέει με άλλα λόγια), αλλά να μου τη μεταφράσεις στα ελληνικά γιατί δεν τα πάω καλά με τα αγγλικά!!! Φανταστείτε, "λαμπρός επιστήμονας" και δεν ήξερε αγγλικά! Πώς ενημερώνεται δηλαδή για τις εξελίξεις στο χώρο της μαιευτικής; Ή μήπως δεν ενημερώνεται... :shock:

Να ενημερωθεί; για ποιο πράγμα;
Αυτός τα ξέρει όλα! Δεν χρειάζεται να ενημερωθεί!
Όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί του!

dooo
17-03-09, 14:37
Rosie δεν ειναι πολυ ψυχοφθορο ομως να αλλαζεις γιατρο? δεν ξερω εμενα με διαλυει .....
δεν θα έχεις στο μυαλό σου ότι αλλάζεις γιατρό αλλά ότι παίρνεις κι άλλη μια γνώμη. Έτσι θα νιώσεις πολύ καλά με τον εαυτό σου, αν αποφασίσεις ότι κάποιος άλλος γιατρός σου κάνει καλύτερα.

Rosie
17-03-09, 14:42
Rosie δεν ειναι πολυ ψυχοφθορο ομως να αλλαζεις γιατρο? δεν ξερω εμενα με διαλυει .....

Κανένα πρόβλημα δεν είχα να τους αλλάζω σαν τα πουκάμισα! Ψυχοφθόρο είναι για μένα να έχεις ένα γιατρό που να σου φέρεται υποτιμητικά και να μην επικοινωνείς μαζί του.

cruelty
17-03-09, 14:44
καλα εγω αλλαξα οποτε δε με πιανει η δευτερη γνωμη. Βαλε και οτι δε με αναλαμβανουν οι περισσοτεροι αυτο που το βαζεις!


Λοιπον Αγλαια μου αυτο ειναι το προβλημα ολων εδω των κυριων γιατρων ΟΛΑ τα ξερουν ειναι οι ΘΕΟΙ , και φυσικα αρνουνται να συνεργαστουν με οποιοδηποτε συναδελφο. Αρνουνται να πουνε αν δεν ξερουν κατι οποτε αν εχεις και κατι που κρινεται η ζωη σου αστα να πανε.....

Rosie
17-03-09, 14:53
Να ενημερωθεί; για ποιο πράγμα;
Αυτός τα ξέρει όλα! Δεν χρειάζεται να ενημερωθεί!
Όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί του!
Αγλαϊα πιστεύεις ότι μου έδειξε στα ράφια του κάποια βιβλία μαιευτικής από τον καιρό του Νώε (είμαι σίγουρη ότι θα ήτανε στην καθαρεύουσα) και μου είπε ότι όλα λένε ότι "η κύηση παρακολουθείται συστηματικά με υπέρηχους" και ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ως προς την ασφάλειά τους!

cruelty
17-03-09, 14:58
παντως αυτος που πηγα τωρα μου αρεσε που απλα το ειδε στον υπερηχο γρηγορα κι οταν ο Λευτερης πεταξε το "να δουμε το φυλο" ειπε δεν κανουμε πολυ ωρα υπερηχο κτλ κλτ .Επιτελους λεω ,...περυσι το τι nst και υπερηχο εκανα αμαξι αγοραζα

aglaia
17-03-09, 14:59
Κανένα πρόβλημα δεν είχα να τους αλλάζω σαν τα πουκάμισα! Ψυχοφθόρο είναι για μένα να έχεις ένα γιατρό που να σου φέρεται υποτιμητικά και να μην επικοινωνείς μαζί του.

Για τους περισσότερους είναι αυτονόητο να φέρονται υποτιμητικά στον ασθενή... αυτό για μένα είναι το πιο ψυχοφθόρο.

Θα βγω λίγο εκτός γυναικολόγων (η ειδικότητα δεν έχει σημασία...) για να περιγράψω ένα γεγονός υποτιμητικής συμπεριφοράς που με είχε βγάλει έξω από τα ρούχα μου αλλά δεν άντεξα να μην τον βάλω στη θέση του.

Είχα ραντεβού σε νοσοκομείο με έναν εξαίρετο ορθοπεδικό πανεπιστημιακό γιατρό που μόλις είχε χειρουργηθεί ο ίδιο οπότε του ήταν δύσκολο να εξετάσει. Έρχεται λοιπόν ο ειδικευόμενος με ύφος 100 καρδιναλίων, δεν παίρνει ιστορικό, δεν κοιτάζει το φάκελό μου, δεν ρωτάει πότε έπαθα το ατύχημα και τι ατύχημα ήταν, δεν ρωτάει αν έκανα αποκατάσταση και τι είδους ήταν αυτή και ως θεός βγάζει αμέσως το συμπέρασμα:

-Χάλια ο τετρακέφαλος, δεν τον γυμνάζεις καθόλου;
-Δεν είναι έτσι...
-Πώς είναι;
-Δεν ρωτήσατε και δεν ανοίξατε το φάκελό μου (δεν του δίνω περισσότερες πληροφορίες...)
Ξεκινάει την εξέταση, στην τρίτη κίνηση με πονάει, οπότε του λέω:
-Με πονέσατε, δεν με εξετάζετε και μαζεύω το πόδι μου.
-Γιατί είρθες εδώ;
- Για το γιατρό...(σηκώνω το φρύδι και δείχνω προς το γιατρό που καθόταν στο γραφείο του)

Το ύφος των 100 καρδιναλίων χάθηκε με μιας, κοκκίνησε, ήθελε να με βρίσει αλλά δεν μπορούσε και σιγά σιγά μου λέει:

- Ο γιατρός είναι χειρουργημένος και δεν εξετάζει
- Δεν πειράζει, μπορώ να περιμένω όσο χρειαστεί για να αναρρώσει και να με εξετάσει

Ο θεός έβαλε κάτω τη μούρη του και πήγε στο γιατρό...

aglaia
17-03-09, 15:02
Να ενημερωθεί; για ποιο πράγμα;
Αυτός τα ξέρει όλα! Δεν χρειάζεται να ενημερωθεί!
Όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί του!
Αγλαϊα πιστεύεις ότι μου έδειξε στα ράφια του κάποια βιβλία μαιευτικής από τον καιρό του Νώε (είμαι σίγουρη ότι θα ήτανε στην καθαρεύουσα) και μου είπε ότι όλα λένε ότι "η κύηση παρακολουθείται συστηματικά με υπέρηχους" και ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ως προς την ασφάλειά τους!

:lol: Βάζω στοίχημα ότι τα βιβλία του δεν είχαν καν βιβλιογραφικές αναφορές όπως τα περισσότερα στην ιατρική στην Ελλάδα!

Είναι από εκείνα τα βιβλία που έρχονται ως επιφοίτηση στο κεφάλι των καθγητών, κάτι σαν τις 10 εντολές του Μωυσή. Είναι θεόσταλτα, δεν μπορεί κανείς να τα αμφισβητήσει και φυσικά δεν έχουν καμία βιβλιογραφική αναφορά!

C@t
17-03-09, 15:04
Είναι από εκείνα τα βιβλία που έρχονται ως επιφοίτηση στο κεφάλι των καθγητών, κάτι σαν τις 10 εντολές του Μωυσή. Είναι θεόσταλτα, δεν μπορεί κανείς να τα αμφισβητήσει και φυσικά δεν έχουν καμία βιβλιογραφική αναφορά!

Ναι, ναι! Σαν τα βιβλία του Λιακόπουλου!

cruelty
17-03-09, 15:11
α απο υποτιμηση.......εχω φαει με τα τσουβαλια...επισης και λογω εμφανισης γιατι αναγκαστικα γδυνομαι για να με εξετασουν αρχιζουν "σιγουρα δεν παιρνεις ναρκωτικα" σε σημειο που με φερνουν εκτος εαυτου . Αυτο με προσβαλει πολυ σαν ανθρωπο .....

aglaia
17-03-09, 15:15
α απο υποτιμηση.......εχω φαει με τα τσουβαλια...επισης και λογω εμφανισης γιατι αναγκαστικα γδυνομαι για να με εξετασουν αρχιζουν "σιγουρα δεν παιρνεις ναρκωτικα" σε σημειο που με φερνουν εκτος εαυτου . Αυτο με προσβαλει πολυ σαν ανθρωπο .....

Αχ, δεν του αρέσουν τα τατουάζ... :roll:
Καμία καλλιτεχνική ευαισθησία! :roll:

cruelty
17-03-09, 15:20
ναι βλεπουν και το Λευτερη με τη μαλλουρα και το μουσι αρχιμανδριτης και καταλαβαινεις!!!!!!μα ειναι δυνατον να ειμαι πρεζακι και να μαι με μαγουλο κοκκινο και 70 κιλα εγκυος?

Rosie
17-03-09, 15:38
ναι βλεπουν και το Λευτερη με τη μαλλουρα και το μουσι αρχιμανδριτης και καταλαβαινεις!!!!!!μα ειναι δυνατον να ειμαι πρεζακι και να μαι με μαγουλο κοκκινο και 70 κιλα εγκυος?

Πάντως το γεγονός ότι στην Ελλάδα κρίνεσαι από την εμφάνισή σου μου την σπάει! Υπάρχουν κάποια στερεότυπα που αν δεν τα ακολουθείς τότε δεν περνιέσαι για σοβαρή. Πχ οι καθηγήτριες πανεπιστημίου πρέπει να φοράνε συνολάκι, τακουνάκι και να έχουνε δερμάτινο χαρτοφύλακα. Εγώ από την άλλη τελείως το αντίθετο: trendy παντελονάκια και μπλουζάκια, trainers, τσαντούλες Roxy και καμία φορά κοκκαλάκι στο μαλλί σε σχήμα πεταλουδίτσας ή μαργαρίτας :) Κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά και μερικοί γελάνε όταν τους λέω ότι είμαι ακαδημαϊκός γιατί νομίζουνε ότι κάνω πλάκα! Και στους φοιτητές στην αρχή φαίνεται παράξενο, δεν τους αδικώ γιατί αλλιώς συνήθισαν (πρέπει να δείτε την έκπληξή τους στο πρώτο μάθημα όταν ανεβαίνω στο έδρανο και βάζω το μικρόφωνο :) ), μετά με συνηθίζουνε...
Στην Αγγλία είχα τέλειο καθηγητή με tatoo, μακρύ μαλλί και αλυσίδες!

peony
17-03-09, 15:47
Αχ, πάλι θα βγω οφφ τόπικ αλλά τι να κάνω...
Rosie, συμφωνώ με τα λεγόμενά σου, το έχω ζήσει κι εγώ πολλάκις στην επαγγελματική μου ζωή, αλλά θεωρώ ότι δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα... Στη Γαλλία που έκανε μεταπτυχιακό αν δεν πήγαινες για την προφορική εξέταση με κουστούμι/ταγιέρ σε κοιτούσαν στραβά...Το κακό με την Ελλάδα είναι κατ'εμέ λίγο διαφορετικό και γενικότερο: μπερδεύουν τη σοβαρότητα με τη σοβαροφάνεια.. τεσπα, μαγάλη συζήτηση αυτή.
Πάντως, ο αδερφός μου είναι ειδικευόμενος εδώ στην Αθήνα, έχει μακρύ μαλλί, μούσι, 2-3 κρικάκια στα αυτιά και κάτι τατουάζ (αυτά βέβαια δεν φαίνονται) και δεν έχει αντιμετωπίσει πρόβλημα΄- εγώ του γκρινιάζω πιο πολύ για την εμφανισή του χαχαχα. Όταν έκανε αγροτικό, είχε τα μαλλι του βαμμένο κόκκινο-χάλκινο, και οι κάτοικοι του χωριού τον ζητούσαν ως "το παιδί με τα κόκκινα μαλλιά".

Χίλια συγγνώμη που ξεχείλωσα το τόπικ. Και για να το επαναφέρω: δεν λυπάμαι ακριβώς που έκανα καισαρική, θα ήθελα όμως να είχα υπάρξει πιο ήρεμη ενόψει του τοκετού και να μην φοβάμαι τόσο, και κυρίως θα ήθελα να είναι αλλιώς τα πράγματα στην Ελλάδα και να καλύπτουν τους γιατρούς και μετά την 40η βδομάδα...

cruelty
17-03-09, 15:55
παντως ειναι να μη σου τυχει να πεσει η Πητ σου η να σου σπασουν τα νερα 3ημερο, Καθαρη Δευτερα, Πασχα, Χριστουγεννα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να παθεις το οτιδηποτε τοτε!!!!!

Rosie
17-03-09, 16:08
Αχ, πάλι θα βγω οφφ τόπικ αλλά τι να κάνω...
Rosie, συμφωνώ με τα λεγόμενά σου, το έχω ζήσει κι εγώ πολλάκις στην επαγγελματική μου ζωή, αλλά θεωρώ ότι δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα... Στη Γαλλία που έκανε μεταπτυχιακό αν δεν πήγαινες για την προφορική εξέταση με κουστούμι/ταγιέρ σε κοιτούσαν στραβά...Το κακό με την Ελλάδα είναι κατ'εμέ λίγο διαφορετικό και γενικότερο: μπερδεύουν τη σοβαρότητα με τη σοβαροφάνεια.. τεσπα, μαγάλη συζήτηση αυτή.


Το ίδιο ισχύει και σε πολλές Ευρωπαικές χώρες, πχ Ισπανία, Ιταλία. Είναι το φαινόμενο που λέμε στον τομέα μου Continental European vs. Aglosaxon paradigm που ουσιαστικά έχει να κάνει με την προσκόλληση στους τύπους (πχ για όλα υπάρχει νομοθεσία και ο νόμος εφαρμόζεται κατά γράμμα) vs. έμφαση στην ουσία (case/common law system where substance should override legal form). Με λίγα λόγια αυτό που είπες, σοβαροφάνεια vs. σοβαρότητα.
Και για να περάσουμε ξανά στο τόπικ μας, τι εννοείς δεν καλύπτονται οι γιατροί μετά τις 40 βδομάδες; Εγώ είχα ΠΗΤ 5 Αυγούστου και όταν δεν γέννησα μέχρι τότε μου είπε η γιατρός μου ότι θα περιμένουμε άλλες 2 βδομάδες (δηλ. ξέχασε τις διακοπές της η καημένη). Τελικά έσπασαν τα νερά στις 8 Αυγούστου.

irinili
17-03-09, 16:10
Εγώ κορίτσια γέννησα με ΦΤ και βεβαίως με επισκληρίδιο. Ήμουν αποφασισμένη από πολύ πριν ότι θα κάνω επισκληρίδιο. ΄Δόξα το θεό όλα πήγαν εξαιρετικά και το παιδάκι μου είναι υγιέστατο. Επειδή διάβασα διάφορα για την επισκληρίδιο στο forum και εννοώ κοπέλες που γέννησαν με επισκληρίο και το έχουν τελικώς μετανιώσει, θα σας πω ότι γέννησα στις 15:30 και αφού με πλύνανε κλπ κλπ με πήγαν στο δωμάτιό μου. Στις 16:15 (χωρίς υπερβολή) καθόμουν οκλαδόν!Ούτε ζαλιζόμουνα από τη νάρκωση ούτε ένιωθα καμία προσωρινή παράλυση, ούτε μούδιασμα, ούτε εμετός, ούτε τράβηγμα από τα ράμματα. Τίποτα απολύτως. Μετά από όσα έχω ακούσει και έχω διαβάσει από κοπέλες που γεννήσανε με επισκληρίδιο περιγράφοντας τις παρενέργειες που είχανε, είμαι πεπεισμένη πια ότι ο γιατρός μου ήταν και βεβαίως εξακολουθεί να είναι SUPER!!!. Τον έχω συστήσει σε διάφορες φίλες και από προσωπική εμπειρία πια η κάθεμιά τους έχουν ακριβώς την ίδια άποψη με την δική μου. Ο γιατρός είναι super. Και σκεφτείτε ότι τον βρήκα στον 7ο μήνα της εγκυμοσύνης μου. Γιατί όλη την προηγούμενη περίοδο είχα βρει ένα φιντάνι...και μάλιστα γνωστό γιατρίος στους κύκλους του ΙΑΣΩ με πελατεία που μπορεί να περίμενες και μέχρι το βράδυ για να σε δει, ο οποίος άκουσον άκουσον τι μου είπε ότι του ΥΠΕΥΝΘΥΜΙΣΑ απλώς (γιατί άλίμονο αν δεν το ήξερε) ότι γεννάω 15αύγουστο!
Τι μου απάντησε?????
"Α ο Αύγουστος είναι ο μήνας των διακοπών μου! Θα κανονίσουμε καισαρική ή θα κανονίσουμε να σε ξεγεννήσει ο αντικαταστάτης μου!"
Αν είναι ποτέ δυνατόν!
Έκπληκτη βεβαίως τον ρώτησα αν αστιεύεται και είχε το θράσος να μου πει ότι μιλάει σοβαρά και να μην ανησυχώ και ότι όλα θα πάνε καλά.
Λες και επρόκειτο για μια διαφορετική ποικιλία ντομάτας η οποία θα έκανε τα γεμιστά εξίσου νόστιμα!
Ήμαρτον δηλαδή.
Εν πάσει περιπτώσει φεύγοντας παό το ιατρείο του -υπενθυμίζω ότι ήμουν 7 μηνών έγκυος- αποφασίσαμε με τον άντρα μου ότι θα αλλάξουμε γιατρό έστω και τελευταία στιγμή.
Ρωτώντας γνωστούς και φίλους, μου συστήσανε τον τωρινό μου γιατρό ο οποίος κορίτσια είναι περίπου 55 χρονών και σε όλη του την καριέρα έχει κάνει 4 καισαρικές!
Είναι κατά της καισαρικής τομής ως τρόπος τοκετού εκτός και αν υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για την επίτοκο ή το έμβρυο. Και όταν λέμε κίνδυνος εννοούμε σοβαρός κίνδυνος όχι να βιάζεται να τελιώνει και να παρουσιάζει υποτιθέμενο κίνδυνο για να τρομάξει την επίτοκο και να προχωρήσει σε καισαρική.
Σοβαρά και υπεύθυνα. Χωρίς φαμφάρες και κινδυνολογίες. Όσο για τη βεντούζα που διαβασα στο εδώ forum< θα σας πω ότι και το δικό μου το παιδάκι με βεντούζα βγήκα και είναι απολύτως υγιές!
Όλα είναι θέμα χειρισμών του σωστού - ανθρώπου γιατρού και όχι του γιατρού - κλέφτη που σε βλέπει μόνο σαν ευρώ.
Και επειδή και την μαία μου την έχω "ψηλά", μην ξεχάσω να την ευχαριστήσω και αυτή μέσα από το forum αν και την έχω ευχαριστήσει κατ΄ ιδίαν πολλές φορές.
Α και το παιδάκι μου μόλις το γέννησα, έτσι με τα αίματα το κράτησα αγκαλίτσα για αρκετή ώρα. Ποιες είναι αυτές οι νοσοκόμες που τα αρπάζουν τα μωρά από την αγκαλιά της μαμάς για να τα επιδείξουν στους συγγενείς και να χαρτζιλικωθούν δεν μπορώ να καταλάβω.
Anyway κορίτσια, αυτή ήταν η δική μου εμπειρία από τον τοκετό και αν είχα την δυνατότητα να οργανώσω η ίδια τον 2ο τοκετό δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως. COPY PASTE θα εκανα ακριβώς!.
Όχι ακόμη δεν είμαι έγκυος στο 2ο αλλά next year νομίζω θα είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε με ένα 2 παιδάκι.

Ευχαριστώ και sorry αν σας κούρασα.

peony
17-03-09, 16:16
Αχ, πάλι θα βγω οφφ τόπικ αλλά τι να κάνω...
Rosie, συμφωνώ με τα λεγόμενά σου, το έχω ζήσει κι εγώ πολλάκις στην επαγγελματική μου ζωή, αλλά θεωρώ ότι δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα... Στη Γαλλία που έκανε μεταπτυχιακό αν δεν πήγαινες για την προφορική εξέταση με κουστούμι/ταγιέρ σε κοιτούσαν στραβά...Το κακό με την Ελλάδα είναι κατ'εμέ λίγο διαφορετικό και γενικότερο: μπερδεύουν τη σοβαρότητα με τη σοβαροφάνεια.. τεσπα, μαγάλη συζήτηση αυτή.


Το ίδιο ισχύει και σε πολλές Ευρωπαικές χώρες, πχ Ισπανία, Ιταλία. Είναι το φαινόμενο που λέμε στον τομέα μου Continental European vs. Aglosaxon paradigm που ουσιαστικά έχει να κάνει με την προσκόλληση στους τύπους (πχ για όλα υπάρχει νομοθεσία και ο νόμος εφαρμόζεται κατά γράμμα) vs. έμφαση στην ουσία (case/common law system where substance should override legal form). Με λίγα λόγια αυτό που είπες, σοβαροφάνεια vs. σοβαρότητα.
Και για να περάσουμε ξανά στο τόπικ μας, τι εννοείς δεν καλύπτονται οι γιατροί μετά τις 40 βδομάδες; Εγώ είχα ΠΗΤ 5 Αυγούστου και όταν δεν γέννησα μέχρι τότε μου είπε η γιατρός μου ότι θα περιμένουμε άλλες 2 βδομάδες (δηλ. ξέχασε τις διακοπές της η καημένη). Τελικά έσπασαν τα νερά στις 8 Αυγούστου.

Πολύ καλά έκανε η γιατρός σου...έχω την εντύπωση (και το έχω διασταυρώσει και με άλλες ομοιοπαθούσες, αλλά και μέσα από το φόρουμ και από ένα άρθρο στην Καθημερινή), ότι στην Ελλάδα η εγκυμοσύνη θεωρείται ότι διαρκεί 40 εβδομάδες το πολύ και ότι αν ο γιατρός περιμένει κι άλλο και συμβεί κάτι κακό εξ αυτού του λόγου, τότε ο νόμος; /η ασφαλιστική του; δεν τον καλύπτει. Γι' αυτό και πολλοί με το που πας στην 40η εβδομάδα σε πάνε για πρόκληση - όπως και εμένα. Θεωρώ ότι ο λόγος που δεν είχα διαστολή είναι ότι δεν είχε ωριμάσει ακόμη η κατάσταση.

aglaia
17-03-09, 16:21
και κυρίως θα ήθελα να είναι αλλιώς τα πράγματα στην Ελλάδα και να καλύπτουν τους γιατρούς και μετά την 40η βδομάδα...

Τι είναι αυτό που τους καλύπτει και τι είναι αυτό που τους αφήνει ακάλυτους; :shock:

το ΠΗΤ σημαίνει προσδοκόμενη ημερομηνία τοκετού και είναι η ημερομηνία κοντά στην οποία συμβαίνουν οι περισσότεροι τοκετοί. Σύμφωνα με όλες τις μαιευτικές του κόσμου, και τις ελληνικές ανάμμεσά τους. Φυσιολογικός θεωρείται ένας τοκετός που συμβαίνει από την πρώτη μέρα της 39ης εβδομάδες μέχρι την τελευταία μέρα τις 42ης εβδομάδας.

Δεν υπάρχει καμία νομοθεσία που να έχει σχέση με αυτό και με κάλυψη ή μη κάλυψη και δεν υπάρχει κανένα πρωτόκολλο που να λέει κάτι διαφορετικό.

Οτιδήποτε άλλο είναι εκτός πρωτοκόλλων.

το ξέρω ότι οι γιατροί αυθαιρετούν και ξεκινάνε τοκετούς λέγοντας διάφορες ανοησίες περί παράτασης που δεν ισχύει αλλά γι αυτά δεν είναι καλυμμένοι και αν θέλεις τους κάνεις καταγγελία.

Είναι καλό να γνωρίζουμε για ποιο πράγμα είναι καλυμμένοι οι γιατροί και για ποιο δεν είναι και να μην πέφτουμε στην παγίδα...

aglaia
17-03-09, 16:23
ότι στην Ελλάδα η εγκυμοσύνη θεωρείται ότι διαρκεί 40 εβδομάδες το πολύ και ότι αν ο γιατρός περιμένει κι άλλο και συμβεί κάτι κακό εξ αυτού του λόγου, τότε ο νόμος; /η ασφαλιστική του; δεν τον καλύπτει. Γι' αυτό και πολλοί με το που πας στην 40η εβδομάδα σε πάνε για πρόκληση - όπως και εμένα. Θεωρώ ότι ο λόγος που δεν είχα διαστολή είναι ότι δεν είχε ωριμάσει ακόμη η κατάσταση.

Δεν είναι δυνατό να θεωρείται κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Αυτά είναι ψεύδη που τα διαδίδουν οι γιατροί.

Τι σχέση έχει η ασφαλιστική με το ΠΗΤ; :shock:

Δεν υπάρχει κανένας νόμος που να μιλάει για 40 εβδομάδες κύησης.!

Άλλωστε είναι γνωστό ότι το ΠΗΤ είναι μια εκτίμηση που μπορεί να είναι λάθος κατά μία ή δύο εβδομάδες! :shock: Μπορεί να διορθωθεί σχετικά προς το τέλος αλλά πάλι μπορεί να υπάρξει απόκλιση.

peony
17-03-09, 16:27
Τι να σου πω, ντεν ξέρει...Αυτό με τις ασφαλιστικές είναι καθαρά δική μου υπόθεση, πάντως, να το ξεκαθαρίσω.

ilonka19
17-03-09, 16:32
Υπαρχουν καλοι και κακοί γιατροί, αλλά το σιγουρο είναι οτι για κανέναν γιατρό δεν ορκίζομαι και δεν υπαρχει γιατρός-θεός.

Οσον αφορά ρο πανεπιστημιο με ενοχλούσε που ελάχιστοι ηταν οι καθηγητές που ντύνονταν καλαισθητά και με τρόπο που να δείνει κύρος στο επάγγελμά τους. Και δεν μιλάω για 2-3 καθηγητές που ηταν μποέμ και υποστηριζαν με τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς το επαγγελμά τους. Οι περισσότεροι έρχονταν αξύριστοι, με κατι τζινάκια της κακιάς ωρας και το έπαιζαν ψαγμένοι.
Με ενοχλεί ονταν πάω στα ΕΛΤΑ και βλέπω τους μισούς υπαληλους με ένα τσιγάρο στο χέρι, να πηγαινω πρωί στη ΔΕΗ και να βλέπω τη μαντάμ ΄στο ένα χερι να κρατά το λογαριασμό μου και στο άλλο την τυρόπιτα, να πηγαίνω στα ΚΕΠ και να βλέπω κοριτσια ντυμένα λες και πάνε στα μπουζούκια.

papaki70
17-03-09, 16:37
Γεννησα με ΦΤ 15 μερες πριν την ΠΗΤ με επισκληριδιο (καλη της ωρα). Αντεχα τους πονους και δεν ηθελα επισκληριδιο αλλα οταν με καλωδιωσανε και δεν μπορουσα να κινηθω για να αντεξω τον πονο εκει νευριασα και την εκανα τελικα. Τους παρακαλουσα να με αφησουνε να σουλατσαρω γιατι μονο τοτε μπορουσα να αντιμετωπισω τις συσπασεις αλλα δεν μαφησανε. Ε ανασκελα και γω πονουσα οποτε δεν το παιξα μπουμπουλινα. Το μικρο ομως σκαλωσε οπως μου ειπανε και τελικα τον τραβηξανε με βεντουζα. Εκει ομως που παραξενευτηκα ητανε οτι μονο 3 φορες εσπρωξα δεν ταλαιπωρηθηκα για να τον βγαλουνε με βεντουζα. Το κακο ειναι οτι επειδη ητανε μεγαλο μωρο και τον τραβηξανε μου εσκισε εσωτερικα τον κολπο περα απο την περινεοτομη που μου κανανε και τα ραμματα με αποτελεσμα το μετα να ειναι χειροτερο απο τον τοκετο. Περασανε 2 μηνες σχεδον και ακομα νιωθω μια ενοχληση εσωτερικα. Ο δε τοκετος ητανε παραθερηση. Εφαγα τους πονους σπιτι αλλα οχι τιποτα τρελλο γιατι ειμαι και λιγο αναισθητη και πηγα στην κλινικη τελευταια στιγμη. Μετα την επισκληριδιο ημουνα κυρια.

Rosie
17-03-09, 21:37
Οσον αφορά ρο πανεπιστημιο με ενοχλούσε που ελάχιστοι ηταν οι καθηγητές που ντύνονταν καλαισθητά και με τρόπο που να δείνει κύρος στο επάγγελμά τους.

Κανένα "κύρος" δεν έχει το επάγγελμά μας όταν το δεις από τη "μέσα" πλευρά όπως το βλέπω εγώ, τότε το σιχαίνεσαι λόγω της διαφθοράς και της σαπίλας που επικρατεί. Το ντύσιμο και το ξύρισμα είναι τα τελευταία που έχουν σημασία μέσα στην όλη ανηθικότητα που μας περιβάλλει στο πανεπιστήμιο. Μη συνεχίσω γιατί κρατάω πολλά μέσα μου καιρό τώρα όσον αφορά τους "αξιοπρεπείς" ελληνάρες πανεπιστημιακούς!

cruelty
17-03-09, 21:52
καλα μην αρχισω κι εγω για τα πανεπιστημια.......πριν αρρωστησω στο Πολυτεχνειο δουλευα βοηθος καθηγητη......τι ειδαν τα ματακια μου.....ασε μην πω καλυτερα

Rosie
17-03-09, 22:11
καλα μην αρχισω κι εγω για τα πανεπιστημια.......πριν αρρωστησω στο Πολυτεχνειο δουλευα βοηθος καθηγητη......τι ειδαν τα ματακια μου.....ασε μην πω καλυτερα

Να πεις γιατί εγώ δεν μπορώ να μιλήσω, αν με ανακαλύψουνε έχασα τη δουλειά μου! Αν δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς να μιλήσεις, μπορούμε να ανοίξουμε άλλη συζήτηση μια και το θέμα έχει σχέση με parenting: να αποτρέπουμε γονείς να στέλνουνε τα παιδάκια τους στα ελληνικά πανεπιστήμια μέχρι να αλλάξει το όλο σύστημα ριζικά!

marina28
17-03-09, 22:39
Μου πήρε καμιά δεκαριά μέρες για να γράψω τη συνέχεια της ιστορίας μου αλλά λέω να το κάνω σήμερα!Είχα μείνει στο ότι ενώ μέχρι και την εξέταση της 40ης εβδομάδας δεν είχα κανένα σημάδι για τοκετό, από εκείνη τη μέρα ξεκινησαν οι συσπάσεις. Το επόμενο βράδυ πιο έντονες αλλά ακανόνιστες και είδα και βλένες και πολλά υγρά, είχα ενημερώσει γιατρό και μαία και μού είπαν ότι όσο αντέχω τις συσπάσεις ας περιμένω. Την επόμενη (Σάββατο πρωί) με παίρνει ο γιατρός ανήσυχος που δεν τον είχα πάρει εγώ και μου λέει έλα μία βόλτα από το ιατρείο το απόγευμα γιατί φοβάμαι μήπως σου έσπασαν τα νερά και δεν το έχεις καταλάβει! Πάω εγώ μία κυρία, μου λέει Σούπερ! Τα νερά δεν είχαν σπάσει αλλά σε απόλυτη αντίθεση με την τελευταία εξέταση της προηγούμενης Πέμπτης όλα είχαν αλλάξει. Ο τράχηλος ήταν μαλακός (σαν χαρτί μου είπε χαρακτηριστικά) και μπροστά και είχα 2εκ. διαστολή, ενθουσιασμένος ο γιατρός μου λέει ότι τώρα που είχα τις προυποθέσεις μπορούσα να μπω άμεσα για πρόκληση ή να περιμέναμε μέχρι την Τρίτη που θα ήμουν 40+5 γιατί διαφορετικά για να νιώθει και εκείνος πιο σιγουρος θα έπρεπε να με βλέπει κάθε μέρα. Εγώ όμως εγώ είχα τρεις μέρες να κοιμηθώ και ανυπομονούσα να έρθει η ώρα του τοκετού και του λέω μήπως να το κανονίσουμε νωρίτερα? Μου λέει πήγαινε σπίτι κοιμήσου και μιλάμε και αύριο. Το βράδυ κοιμήθηκα πάλι ελάχιστα οπότε κατά τις 10 το πρωί της Κυριακής παίρνω τη μαία τηλ και της λέω Άννα δεν αντέχω την αυπνία άλλο ας μπούμε για πρόκληση! Μου λέει τι ώρα θέλεις?Κατά τη 1 της λέω είναι καλά (τρομάρα μου λες και κανόνιζα ραντεβού για καφεδάκι).Κανονίστηκε λοιπόν αλλά μου λέει πριν κάνε καμία βολτίτσα και καμία άσκηση της γιόγκα. Εδώ να σημειώσω ότι αυτές οι ασκήσεις τόσο του σώματος όσο και οι οραματισμοί με βοήθησαν απίστευτα γιατί ακόμα και όταν πήγαινα για καρδιοτοκογράφημα και δεν έδειχνε καμία σύσπαση, έκλεινα τα μάτια και φανταζόμουν αυτόν τον κόκκινο μανδύα να σφίγγει την κοιλιά μου κτλ. (μέρος του οραματισμού) και μετά είχα σύσπαση. Μόλις χαλάρωνα το φανταστικό μανδύα σταματούσε και η σύσπαση και πάλι! (Το λέω εγώ που πριν τα κορόιδευα απίστευτα αυτά!)

marina28
17-03-09, 23:01
...και συνεχίζω!

Κατά τις 11 λοιπόν βγαίνουμε με τον άντρα μου τη βολτίτσα μας σε ανηφοροκατηφόρες της γειτονιάς (ανακάλυψα πολλά ωραία πράγματα που υπήρχαν στη γειτονιά μου και ποτέ δεν είχα προσέξει εκείνη τη μέρα!). Ήμουν όμως αρκετά αγχωμένη για το αν ήταν σωστό που παράβλεπα τη φύση και βιαζόμουν για το ραντεβουδάκι, οπότε παρακαλούσα με όλη μου τη δύναμη να γίνει κάτι που θα μου επιβεβαίωνε ότι έπραττα σωστά. Γυρίζουμε σπίτι κατά τις 12 και ετοιμάζομαι να κάνω τις τελευταίες ασκησουλες μου πριν μπω για μπανάκι και βουρ για το μαιευτήριο. Κάθομαι η καλή σου οκλαδόν, κάνω κάτι ταλαντεύσεις αριστερά-δεξιά, και νιώθω κάτι να τρέχει, το ξανακάνω και σπλις σπλας σπάνε τα νερά!!! Ώρα 12.15! Μπαίνω πανευτυχής πια για το μπανάκι μου παίρνω και τη μαία και της λέω ότι ισχύει το ραντεβού μας αλλά πήγαινα με σπασμένα νερά! Η ψυχολογία μου ήταν κάτι παραπάνω από τέλεια και καθόμουν και έβγαζα φωτογρφίες με την τεράστια κοιλούμπα μου που σύντομα θα αποχωριζόμουν! Φτάνουμε στο μαιευτήριο 1.15. Γίνεται η εισαγωγή,καλωπισμός, καρδιογράφημα (αλήθεια εσείς το κάνατε αυτό?) και ενώ έχω αραιές συσπάσεις ανά 5' πηγαίνουμε στην αίθουσα οδυνών κατά τις 2.30. Έρχεται η μαία μου, ο γιατρός και ο άντρας μου και μου βάζουν ωκυτοκίνη, ελάχιστη στην αρχή, αλλά δε με έπιανε και συνεχώς αυξάνανε τη δόση. Μέχρι τις 4 έβλεπα τηλεόραση και οι συσπάσεις ήταν πολύ ανεκτές, αφού ο γιατρός μου έλεγε πολύ γελλάς εσύ παιδάκι μου για ετοιμόγεννη, δεν πονάς? Εκτός του ότι η μαία μου παρόλο που ήμουν καλωδιωμένη και είχα ορό δε με άφηνε σε χλωρό κλαρί! Κρατούσε τον ορό και περπατούσα στο δωμάτιο, έκανα βαθύ κάθισμα άπειρες φορές, χόρεψα με τον άντρα μου και πολλά άλλα. Αισθανόμουν όμως πολύ έντονα ότι ήθελα να πάω τουαλέτα (παρόλο που είχα κάνει κλίσμα) και εκεί δημιουργήθηκε ένα θεματάκι αφού θα έπρεπε να μου βγάλουν το καλώδιο και να πάρουμε μαζί και τον ορό αλλά δεν μπορουσα με τίποτα να χρησιμοποιήσω πάπια. Τελικά στα κλεφτά και με γρήγορες κινήσεις πήγαμε τουαλέτα με τη μαία μου! Πρώτη φορά στη ζωή μου για το πιο απλό πράγμα έπρεπε να πάρω άδεια! :evil: Μετά με εξετάζει ο γιατρός και μου λέει έχεις 5 διαστολή να κάνουμε τώρα την επισκληρίδιο γιατί μάλλον από εδώ και πέρα θα προχωρήσει γρήγορα ο τοκετός?Όχι, λέω αντέχω ακόμα, αφήστε που φοβάμαι μήπως σταματήσει η διαστολή. Καλάααα μου λέει όπως θες! Δεν προλαβαίνει να βγει από την πόρτα και αρχίζουν οι δυνατοί πόνοι. Το πάλευα όμως ακόμα με αναπνοές και ασκήσεις, ώσπου μου ήρθε να κάνω εμετό και αυτό εκείνη τη στιγμή με τσάκισε γιατί δεν είχα τίποτα να βγάλω και παιδευόμουν. Ήρθε πάλι ο γιατρός και είπε ότι μάλλον είναι αντίδραση του οργανισμού στην ωκυτοκίνη αφού πια μου ρίχνανε αρκετές σταγόνες στον ορό και αμέσως χαμήλωσαν τη δόση, αλλά εγώ τα είχα παίξει ήδη και κάπου εκεί ζήτησα επισκληρίδιο. Έλα όμως που δε βρίσκαμε τον αναισθησιολόγο και χρειάστηκε να βάλει ο γιατρός της φωνές και να λέει ότι σε λίγο θα γεννούσα και ο αναισθησιολόγος ακόμα δεν είχε φανεί.

marina28
17-03-09, 23:38
Σας ζάλισα με τις λεπτομέρειες, το ξέρω αλλά έχω λίιιγο ακόμα!

Με τα πολλά έρχεται ο αναισθησιολόγος ενώ η διαστολή έχει φτάσει στο 7, ήταν ένας αναίσθητος,παλιό....τέσπα που με αντιμετώπισε σαν ζώο για σφαγή. Τέσπα για να μην επεκταθώ δεν μου είπε ούτε πότε θα μου έκανε την ένεση και την έβαλε ακριβώς τη στιγμή που είχα σύσπαση. Αυτό πόνεσε, κυρίως επειδή ήταν απροειδοποίητο και δεν ήμουν έτοιμη. Άκουσα το γιατρό που του είπε να μου βάλει λίγο γιατί είχαμε φτάσει σχεδόν στο τέλος. Μετά από 2-3' με έπιασε η επισκληρίδιος κατά τις 5.30 και πια ένιωθα τη σύσπαση αλλά καθόλου πόνο. Σηκώθηκα και πάλι όρθια, οκλαδόν, στα τέσσερα και διάφορα άλλα και έκανα τις ασκησούλες μου! Εκεί που τα χρειάστηκα ήταν όταν ξαφνικά μου λέει η μαία γύρνα γρήγορα στο πλάι, έπεφταν οι σφυγμοί του μωρού. Γρήγορα επανήλθαν και ήρθε ο γιατρός και λέει δεν είναι τίποτα είναι επειδή έχουμε τελεία διαστολή και βγήκε πάλι από το δωμάτιο γεγονός που με καθησύχασε αφού αλλιώς θα φοβόμουν περισσότερο ότι κάτι δεν πάει καλά. Μετά από λίγο όμως πάλι το ίδιο, κι αυτοί τη φορά άλλαξα 2-3 φορές πλευρό και μου βάλανε μία μάσκα με οξυγόνο. Ευτυχώς και πάλι επανήθλαν οι σφυγμοί και με τελεία διαστολή κατά τις 6 ξεκινάμε εξωθήσεις. Μπράβο μου λένε πολύ γρήγορα σε λίγο τελειώνουμε! Χα, έλεγα, ακόμα δεν τελειώσαμε μη λέτε τίποτα ακόμα, και όντως εκεί ξεκίνησε το γλέντι. Αρχίζω εξωθήσεις όπως είχαμε μάθει και στα μαθήματα ανώδυνου τοκετού και παρόλο που απ΄ότι μου είπαν εξωθούσα πολύ καλά το μωρό δεν κατέβαινε με τίποτα. Κάπου εκεί ο γιατρός είπε ότι το μωρό είναι λίγο ανάποδα (περίεργη προβολή, κοιτούσε από την ανάποδη κατεύθυνση από ότι έπρεπε) και γι αυτό θα δυσκολευτούμε! Εκεί κι αν χρησιμοποιήσαμε όλες τις ασκήσεις της γιόγκα. Εξωθούσα για περισσότερο από 2 ώρες κυρίως στη στάση όπου τα γόνατα είναι στο κρεβάτι και ο κορμός όρθιος κα ένιωθα ότι τα μάτια μου είχαν πεταχτεί έξω. Η αίσθηση ότι ήθελα να πάω τουαλέτα ήταν πάρα πολύ έντονη αλλά μου έλεγαν ότι έτσι συμβαίνει επειδή κατέβαινε το μωρό (αλλά από πού κατέβαινε αφού μωρό δεν έβλεπα???), με είχε πιάσει και τρέμουλο από την επισκληρίδιο! Τέσπα λέει ο γιατρός είμαστε έτοιμοι πάμε στην αίθουσα που θα γεννούσα. Εκεί μείναμε κανένα 20' και πάλι έκανα πολλές εξωθήσεις και στο τέλος μου λέει η μαία του νοσοκομείου ότι θα μου πατήσει την κοιλιά για να με βοηθήσει. Εκείνη τη στιγμή όμως συγκέντρωσα όλες μου τις δυνάμεις και τσούυυυυπ τους ακούω όλους να λέ΄νε μπράβοοοο βγαίνει το μωρό. Δεν άνοιξα τα μάτια μου μόνο έσπρωχνα αλλά μάλλον άρχισα να κλείνω τα πόδια και μου έβαλαν τις φωνές ότι θα το έσκαγα το μωρό. Μετά άπό λίγο και αφού άκουγα τον άντρα μου να λέει αγάπη μου νάτο το μωράκι μας, ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω ένα πλασματάκι ανάποδα και με πιάσαν κάτι λυγμοί...Μου το φέραν σχεδον αμέσως και το κράτησα κανένα 15'(με τα αίματα και τα πανιά) και μετά για λίγο τον πήραν για να τον καθαρίσουν και να κάνουν τη σχετική επίδειξη αλλά μου τον ξαναφέραν σύντομα οπότε και προσπαθήσαμε να τον βάλουμε να θηλάσει, ψιλοπιπιλούσε ΄και ήμουν τόσο χαρούμενη! Εϊχαν γίνει όλα όπως περίπου τα είχα φανταστεί σε έναν από τους τελευταίους οραματισμούς της γιόγκα.Μετά με πήγαν στο δωμάτιο οπού από το βράδυ άρχισα να έχω πολύ έντονους πόνους αφού η χαζή δε δέχθηκα εξ' αρχής να μου βάλουν ένα υπόθετο όπως είχε πει ο γιατρός μου και τα είδα όλα, πιο πολύ πόνεσα τότε παρά στη γέννα. Επειδή ο πόνος ήταν πολύ έντονος και τις επόμενες μέρες και δυσκολευόμουν πολύ να καθίσω ενώ περπατούσα κανονικά, ρώτησα το γιατρό αν αυτό συνέβει επειδή με είχε κόψει πολύ, αλλά μου είπε ότι ήταν από την πίεση επειδή εξωθούσα πάρα πολλές ώρες. Αλήθεια, ψέματα εσείς θα μου πείτε.Όλα καλά αλλά μετανιώνω που μου βάλαν τόσο γρήγορα και τόση πολύ ωκυτοκίνη, θα μπορούσα να περιμένω κι άλλο κι ας είχαν σπάσει τα νερά. Νομίζω ότι αυτό έφταιξε, γιατί δε δώσαμε το χρόνο στο μωρό να κατέβει μόνο του κι έτσι στις εξωθήσεις ζορίστηκα και εγώ και αυτό. Μου έχει μείνει όμως γενικά μία πολύ γλυκιά ανάμνηση από τον τοκετό μου και ανυπομονώ να το ξαναζήσω συντομα.

Συγχωρήστε με για το μεγάλο ή μάλλον τα μεγάλα post αλλά αυτή η ιστορία πάντα με παρασύρει και δε μπορώ ΄παρά να τη διηγηθώ με κάθε λεπτομέρεια.

marina28
17-03-09, 23:46
Παρέλειψα βέβαια να αναφέρω ότι το μωρό όταν γεννήθηκε τα χεράκια και τα ποδαράκια του είχαν ξεφλουδιστεί τελείως, ίσως οφείλεται στο ότι ήταν παρατασικό αλλά και στο ότι είχαν σπάσει τα νερά. Επίσης παρόλο που έπινα κι εγώ νερό κατά τον τοκετό αλλά και αρκετό μετά αφυδατώθηκα όπως μου ειπαν την άλλη μέρα σε μεγάλο βαθμό, οπότε δεν ξέρω αν θα κάναμε καλά αν περιμέναμε κι άλλο με σπασμένα νερά. Κάτι μικρό που με έχει λίιιγο ξινίσει είναι ότι τελικά κατάλαβα ότι και αυτός ο γιατρός θεωρεί ότι καλός τοκετός είναι ο γρήγορος τοκετός γεγονός που καταλαβαίνω ότι βολεύει το γιατρό αλλά ίσως καταπονεί τη γυναίκα. Δηλαδή εγώ έμεινα 6 ώρες περίπου μέχρι να γεννήσω αλλά δε θα με πείραζε καθόλου αν χρειαζόμουν άλλες 2 ώρες πχ αλλά δεν είχαμε ζορίσει τόσο το πράγμα. Αυτάαααα, αλήθεια λέω, τέλειωσα επιτέλους την ιστορία μου!

Λαμπρινή
17-03-09, 23:51
Αυτάαααα, αλήθεια λέω, τέλειωσα επιτέλους την ιστορία μου!

Δεν εχει αλλο ???...... :lol: :lol:

Δεν κατάλαβα ποιος αφυδατώθηκε ? Εσυ?
Παντως ολα τα μωράκια που ειδα εγω στο νοσοκομειο + το δικό μου , απο τη δευτερη μερα το δερματάκι τους αλλαζε -ξεφλουδιζαν .

Εδω με σπασμένα νερά σε αφηνουν (με παρακολουθηση φυσικά) μεχρι 48 ώρες . Νομιζω οι 6 δικες σου ήταν το ελάχιστο !!

Rosie
18-03-09, 00:02
Μόλις διάβασα στο σημερινό newsletter του Mothering την εξής ερώτηση σχετικά με τον "καλύτερο" τρόπο να κάνεις καισαρική και την απάντηση που δίνει ο Michel Odent. Σκέφτηκα ότι ίσως να ενδιαφέρει αυτές που πρέπει να κάνουνε καισαρική.

Due to my narrower than usual pelvic outlet, our second child will have to be delivered via cesarean. This has been confirmed by our midwife, osteopath, and several doctors. Our first child was delivered via emergency cesarean. There was just no way she was going to get through the narrow outlet, and when my uterus was about to burst from hours of pushing despite full dilation, they raced us into the operating room. It was a dicey situation. We now find ourselves preparing for a cesarean birth. We are wondering what things would be helpful to keep in mind/plan for/request in order to have the gentlest birth possible considering the circumstances. Thank you for any suggestions you may have.

The best way to deviate as little as possible from the physiological model of birth would be that the medical team is comfortable with the principle of an elective in-labor cesarean. In other words, the medical team would accept to wait until the day when you are in labor to perform an "in-labor non-emergency cesarean." This way it is a guarantee that the baby will have given a signal indicating that his or her lungs are mature. We know today that the baby participates in the initiation of labor. Furthermore, during labor contractions, the baby is exposed to hormones that make more complete the maturation of his or her lungs. This is why, as all pediatricians know, there is an increased risk of respiratory problems during the days following a cesarean performed before labor starts. And—we never know—if you have the possibility to be in labor with nobody around but an experienced, low-profile, and silent midwife, the birth might go faster than what you can imagine. Many women who gave birth by cesarean to their first baby because the pelvis was much too small give birth easily by the vaginal route to their second baby—if they are in a situation of absolute privacy.

Τώρα φυσικά δεν ξέρω αν υπάρχει γιατρός στην Ελλάδα που μπορεί να εφαρμόσει αυτό που συστείνει ο Odent (ίσως η γιατρός μου)!

marina28
18-03-09, 01:06
Αυτάαααα, αλήθεια λέω, τέλειωσα επιτέλους την ιστορία μου!

Δεν εχει αλλο ???...... :lol: :lol:



Χμ...κάτσε να θυμηθώ κι άλλες λεπτομέρειες....8 ώρες ήμουν με σπασμένα νερά και ναι εγώ αφυδατώθηκα, αλλά και το μωρό φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένο σε σχέση με άλλα που είδα.

ARCHONDIA
18-03-09, 13:09
Να πω και εγω την ιστορια μου...

Μολις ειχα μπει στην 39η εβδομαδα. Πέμπτη μεσημερι ειχαμε το καθιερωμενο ραντεβου με το γυναικολογο. Με εξεταζει και μου λεει οτι εχουμε καιρο ακομα και κλεινουμε ραντεβου για την επομενη Πέμπτη. Γυρναμε σπιτι με τον αντρα μου και αρχιζω να εχω καποια πονακια. Στην αρχη δεν δινω πολλη σημασια. Με ειχε πιασει και μια λιγουρα και στελνω το συζυγο για παγωτο Δωδωνη. Σιγα σιγα οι πονοι γινονται πιο συχνοι, καθε ενα τεταρτο περιπου, εγω ακομα ομως νομιζοντας οτι δεν ειναι τιποτα, αφου ο γιατρος ειπε οτι δε γενναω ακομα. Κατα το βραδυ και ενω οι πονοι ερχονται ανα5λεπτο παιρνω τηλ. το γιατρο και αυτος μου λεει να παρω Buscopan και αμα δεν περασουν να τον ξαναπαρω. Πραγματικα τον ξαναπαιρνω (η ωρα τωρα γυρω στις 11 το βραδυ) και μου λεει οτι λογικα γενναω και αν αντεχω ακομα τους πονους να μεινω σπιτι και να περπαταω για να νιωθω καλυτερα. και μολις γινουν ανα 4 λεπτα να παρω τηλ. τη μαια για να συνεννοηθουμε. Πραγματι, γυρω στις 1:30 παιρνω τηλ. τη μαια, η οποια μου λεει να κανω ενα μπανιο και σιγα σιγα χωρις αγχος να ξεκινησουμε για το μαιευτηριο. Δινουμε ραντεβου εκει στις 2μιση.
Με εξεταζει η μαια και βλεπει οτι εχω διαστολη 5, αλλα το μωρο ακομη ψηλα. Μου κανουν κλυσμα και καρδιογραφημα και παμε κατω στην αιθουσα. Ηρθε ο γιατρος. Η μαια μου σπαει τα νερα (κατι εκανε με το χερι, δεν καταλαβα...), με ρωτησαν αν θελω επισκληριδιο και ενω ειχα αποφασισει οτι δε θα εκανα, εκει ειπα ναι γιατι δεν αντεχα τους πονους. Μετα μου ειπαν να ειμαι ξαπλωμενη στο πλαι για να κατεβει πιο γρηγορα το μωρο. Μου εβαλαν καθετηρα και ορο.
Καποια στιγμη με επιασαν παλι εντονοι πονοι, σαν να θελω να παω τουαλετα. Μου ειπαν οτι το μωρο κατεβαινε και να παμε στην αιθουσα τοκετου. Περινεοτομη μου εκαναν. Εκανα 3 εξωθησεις και η πιο ευτυχισμενη στιγμη της ζωης μου εφτασε. Μου εδωσαν την μπεμπουλα μου να την παρω στην αγκαλια μου, ετσι μεσα στα αιματα και υγρα, αλλα ηταν τοσο ομορφη. Μετα την εντυσαν και πηγαν να τη δειξουν....
Αφου μου εκανε ο γιατρος ραμματα με πηγαν να με δειξουν κι εμενα....και μετα στην αιθουσα ανανηψης. Μετα απο 2 ωρες στο δωματιο και το μωρο μου το εφεραν να το θηλασω μετα απο κανα μισαωρο, αφου πηγα στο δωματιο.
Απο την πρωτη στιγμη που πηγα στο δωματιο, μπορεσα να σηκωθω, να καθισω, να περπατησω, να παω τουαλετα, τα παντα...

Αυτα απο μενα. Φιλια σε ολες και να χαιρεστε τα παιδακια σας.

DaF
18-03-09, 20:02
Ο δικός μου τοκετός ξεκίνησε στην αρχή της 40ης εβδομάδας. Την προηγούμενη μέρα περπάτησα πάρα μα πάρα πολύ , με κάποιο τρόπο είχα αποφασίσει να γεννήσω σύντομα πια! Τα νερά έσπασαν μερικές ώρες μετά, ξημερώματα στις 3.30 και αρχίσαν αμέσως οι πόνοι. Είχα τέτοια επιθυμία να τελειώνω γρήγορα, που δεν άκουσα τις συμβουλές της μαίας να ξεκουραστώ, να κάνω ένα μπάνιο και να κοιμηθώ λιγάκι, κάτι που το μετάνιωσα στη συνέχεια.

Οι πόνοι έρχονταν κάθε 10άλεπτο και μέχρι τις 7.30 που φύγαμε για την κλινική, κάθε 5λεπτο και 3λεπτο. Από τις 8 μέχρι της 10.30 θυμάμαι να πονάω ήδη πάρα πολύ, σαν να έχω διάρροια και περίοδο μαζί..2 φορές η μαία με βοήθησε με τη διαστολή, κάτι που με έκανε να υποφέρω, αλλά το εκτίμησα αργότερα γιατί επίσπευσε τη διαδικασία.

Ευτυχώς εξελίχθηκαν όλα μέσα στο νερό, κάτι που με ανακούφισε και κατάφερνα να κοιμάμαι για 1-2 λεπτά ανάμεσα στους πόνους.
Το πρόβλημά μου μετά ήταν οι εξωθήσεις...Ενώ έβλεπα ότι μου πήγαινε η στάση στα γόνατα, να μπορώ να κινώ τη λεκάνη μου και να συγκεντρώνομαι καλύτερα, το μωρό δε βολευόταν έτσι και οι μαίες μου είπαν να γυρίσω στην κλασική στάση, μέσα στο νερό πάντα...εκεί τα είδα όλα!

Ένιωθα πολύ άσχημα με τους πόνους στη μέση μου, η μαία με πίεζε από πάνω, εγώ προσπαθούσα να σπρώξω αλλά φοβόμουν πολύ κι έτσι όλη η πίεση πήγαινε στο πρόσωπο και όχι στη μήτρα..έτσι πέρασαν 2 ώρες. Κάθε εξώθηση ήταν ένα μαρτύριο, έπιανα το κεφαλάκι αλλά απογοητευόμουν με την αργή εξέλιξη...

Τελικά 2 ώρες μετα την πλήρη διαστολή βγήκε η κόρη μας! Απελευθέρωση!!Παρά τον πόνο, παρά το τρεμουλο , παρά την εξάντληση, ένιωθα ότι είχα καταφέρει αυτό που ποτέ δεν πίστευα ότι θα κατάφερνα, ένα φυσιολογικό τοκετό, χωρίς καμία παρέμβαση..

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πώς ένιωθα στις εξωθήσεις, έναν τεράστιο φόβο αλλά και μία τεράστια εσωτερική δύναμη κάθε φορά που έλεγα στον εαυτό μου "και τώρα θα τη βγάλω"..!!

Δεν θα ξεχάσω το πώς σηκώθηκα να βγω από το νερό και να πάω με το μωρό μου να ξαπλώσουμε για τα ράμματα-γιατί με είχε σκίσει λίγο όπως έβγαινε- ενώ εκείνη ήταν ενωμένη μαζί μου με το λώρο, μέχρι που έπαψε να πάλλεται και της τον έκοψε ο μπαμπάς της.

Ο πόνος στα ραμματα ήταν το 'κερασάκι' θα έλεγα, αλλά ήξεραν οι μαίες τι έκαναν : είχα το μωρό μου αγκαλιά και δεν έκλαψα, μόνο βόγγηξα αλλά πέρασαν όλα...είχα το πλασματάκι μας ζεστό και υγρό πάνω μου, με την καινούρια, ξεχωριστή της μυρωδιά. Θήλασε αμέσως και δεν αποχωριστήκαμε στιγμή.

Δυο πράγματα θα ήθελα να κάνω διαφορετικά : θα είχα περισσότερη υπομονή για να πάρω δυνάμεις όταν μου το είπε και η μαία, και θα είχα δουλέψει περισότερο το θέμα του 'αποχωρισμού' και συνεπώς τις αναπνοές των εξωθήσεων, για να δίνω δύναμη στο σώμα και όχι πίεση στο πρόσωπο. Τίποτα άλλο. Η επιλογή μου να γεννήσω με τις δύο καταπληκτικές μαίες σε περιβάλλον εκτός κλασικού νοσοκομείου, (επειδή τρέμω τα νοσοκομεία και οτιδήποτε θυμίζει ιατρική παρέμβαση..) ήταν ό,τι καλύτερο για τον πρώτο μου τοκετό...ελπίζω ο δεύτερος να εξελιχθει στο σπίτι μας!

myrto
18-03-09, 20:05
Να και μια ωραία εμπειρία, για αλλαγή!!!
DaF, που γέννησες;;;;;

DaF
18-03-09, 20:11
στο κέντρο φυσικού τοκετού.... :D

C@t
23-03-09, 15:47
Σχετικά με αυτό:


Εννοείς παρακολούθηση με υπέρηχους; Για διαβάστε και το πιο κάτω άρθρο, γιατί εδώ στην Ελλάδα τρελλάθηκαν οι γιατροί με τους υπέρηχους χωρίς κανένα να τους αμφισβητεί:
http://www.sarahjbuckley.com/articles/ultrasound-scans.htm
Έχω και άλλα πολλά άρθρα πάνω στο θέμα υπέρηχοι, γιατί το είχα ψάξει εξονυχιστηκά όταν ήμουνα έγκυος γιατί δεν ένιωθα εντάξει με την ιδέα να υποβάλω το μωρό μου σε οποιαδήποτε ακτινοβολία, παρόλο που όλοι τους θεωρούνε ως κάτι το δεδομένο και ασφαλείς.

Βρήκα αυτό:

http://www.novahealth.gr/

Έχει ατομική συσκευή υπερήχων για το σπίτι! Δηλαδή είσαι έγκυος, και το παίρνεις αυτό και ακούς το μωρό! :evil:

C@t
23-03-09, 15:51
Σχετικά με αυτό:


Εννοείς παρακολούθηση με υπέρηχους; Για διαβάστε και το πιο κάτω άρθρο, γιατί εδώ στην Ελλάδα τρελλάθηκαν οι γιατροί με τους υπέρηχους χωρίς κανένα να τους αμφισβητεί:
http://www.sarahjbuckley.com/articles/ultrasound-scans.htm
Έχω και άλλα πολλά άρθρα πάνω στο θέμα υπέρηχοι, γιατί το είχα ψάξει εξονυχιστηκά όταν ήμουνα έγκυος γιατί δεν ένιωθα εντάξει με την ιδέα να υποβάλω το μωρό μου σε οποιαδήποτε ακτινοβολία, παρόλο που όλοι τους θεωρούνε ως κάτι το δεδομένο και ασφαλείς.

Βρήκα αυτό:

http://www.novahealth.gr/

Έχει ατομική συσκευή υπερήχων για το σπίτι! Δηλαδή είσαι έγκυος, και το παίρνεις αυτό και ακούς το μωρό! :evil:

Rosie
31-03-09, 23:58
Διάβαζα πριν από λίγο την εξής ερώτηση που έκανε κάποια στο Michel Odent στο Mothering και μου έκανε φοβερή εντύπωση:

http://mothering.com/sections/experts/odent-archive.html#lotus

Αν κατάλαβα καλά, λέει ότι μπορείς να μην κόψεις τον ομφάλιο λώρο μετά την γέννα, αλλά να τον αφήσεις να ξεραθεί ώστε να πέσει από μόνος τους, μετά από κάποιες μέρες!
Η αλήθεια είναι ότι αναρωτήθηκα πολλές φορές τι γίνεται στις περιπτώσεις όπου μια γυναίκα γεννάει εντελώς μόνη της, χωρίς ψαλίδια, μαχαίρια κτλ.΄Ελεγα, είναι δυνατόν η φύση να μην προνόησε για κάτι τέτοιο; Αλλά ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να γίνει κι αυτό...
Το ξανάκουσε κάποια από σας;

aglaia
01-04-09, 01:35
Αν κατάλαβα καλά, λέει ότι μπορείς να μην κόψεις τον ομφάλιο λώρο μετά την γέννα, αλλά να τον αφήσεις να ξεραθεί ώστε να πέσει από μόνος τους, μετά από κάποιες μέρες!

[quote]Some hours after the birth, the cord is thin, dry, hard, and exsanguine. Then it can be cut without any precaution.
Rosie, στη γενική αντιμετώπιση λέει για ώρες.

In many developing countries, delaying cord-cutting would have many spectacular advantages: one of them would be to eliminate the risks of tetanus, which is still a common cause of infant death (Michel Odent, "Neonatal Tetanus," The Lancet 371 (2008): 385-386).Κι εξηγεί το πόσο σημαντική είνα αυτή η προσέγγιση σε κάποια μέρη του κόσμου.


Lotus birth is an extreme attitude. One of the main components of this approach is that the cord is never cut: several days after the birth it falls down when completely dry. Before adopting this attitude, read the book Lotus Birth by Shivam Rachana in order to learn how to take care of the placenta during the days following birth. Of course we are talking about women who can give birth with their own hormones), to the baby, and to the placenta by themselves.
Αυτό για τις μέρες το αναφέρει σαν μια extreme προσέγγιση και νομίζω ότι δεν έχει γενική ισχή. Τα περισσότερα θηλαστικά προσπαθούν να απαλλαγούν από τον πλακούντα τρώγοντάς τον, η φύση έτσι προνόησε.
Νομίζω οι εσκιμώοι μέχρι σχετικά πρόσφατα το έκαναν. Είχα δει μια ταινία σχετική στην τηλεόραση.

bipe21
01-04-09, 07:51
Διάβαζα πριν από λίγο την εξής ερώτηση που έκανε κάποια στο Michel Odent στο Mothering και μου έκανε φοβερή εντύπωση:

http://mothering.com/sections/experts/odent-archive.html#lotus

Αν κατάλαβα καλά, λέει ότι μπορείς να μην κόψεις τον ομφάλιο λώρο μετά την γέννα, αλλά να τον αφήσεις να ξεραθεί ώστε να πέσει από μόνος τους, μετά από κάποιες μέρες!
Η αλήθεια είναι ότι αναρωτήθηκα πολλές φορές τι γίνεται στις περιπτώσεις όπου μια γυναίκα γεννάει εντελώς μόνη της, χωρίς ψαλίδια, μαχαίρια κτλ.΄Ελεγα, είναι δυνατόν η φύση να μην προνόησε για κάτι τέτοιο; Αλλά ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να γίνει κι αυτό...
Το ξανάκουσε κάποια από σας;

οταν νοσηλευτικαμε στην μοναδα ηταν ενα μωρακι μεσα που η μαμα του... αν στην πορεια μπορει να φερει τον τιτλο αυτο, γεννησε μονη της στο σπιτι και 9 μηνες δεν ειχα καμια παρακολουθηση απο γιατρο.... δεν εκοψε-αφαιρεθηκε ο πλακουντας με αποτελεσμα το μωρο να εχει παρα πολυ υψηλο αιματοκριτη και να αντιμετωπιζει καρδιολογικα προβληματα.....αν τα προβληματα που θα ειχε το μωρο θα ηταν σοβαρα ελεγε.... αυτη που μπορει στην πορεια να λεγοταν μανα οτι δεν θα το επερνε σπιτι.... θα το αφηνε στο νοσοκομειο....να πεθανει εκει.....αυτα ηταν λογια μανας σε αλλες μανουλες που ειχαμε τα παιδακια μας στην μοναδα.... !

bipe21
01-04-09, 08:27
κυριακη πρωι ξυπνω με ελαχιστους πονους αλλα υποφερτους καθε μιση ωρα δεν φανταζομουν οτι ειχε φτασει η μερα να γεννησω(38+6) ειχα στο μυαλο μου οτι επειδη ειναι πρωτο παιδι θα εφτανα μεχρι το τελος!
η μερα κυλησε με γλυκα πονακια ως το απογευμα οπου οι πονοι εγινα καθε 20 λεπτα... τηλεφωνουμε στο γιατρο και μας λεει οτι αυτο μπορει να κρατησει ως την επομενη... να μετρα τα μεσοδιαστηματα και αν φτασω στα 2 λεπτα πονους να φυγω για το μαιευτηριο....στις 10 το βραδυ εφαγα μια υπεροχη μακαροναδα με σαλτσα τονου και μια παστα φραουλα.. οι πονοι εχουν φτασει στο 15λεπτο στις 12 το βραδυ εχω πονους καθε 10 λεπτα και μετα αρχιζει και μειωνεται το διαστημα στις 3 το ξημερωμα νοιωθω να καταβαινει το κεφαλι και να φευγει το κολλωδες βυσμα... πονοι καθε 2 λεπτα τηλεφωνουμε στο γιατρο μου λεει να κανω ενα μπανιο και να ξεκινησω για το μαιευτηριο... μπαινω για μπανιο... ο αντρας μου να φωναζει να βγω και εγω να ξυριζω ποδια :lol: :lol:
ξεχασα να σας πω οτι την βαλιτσα δεν την ειχα τελειωσει :lol: :lol:
μπαινουμε στο αυτοκινητο(για μια ακομα φορα η βενζινη στο κοκκινο...(δεν περιμενα να γεννησω) στις 4μιση το ξημερωμα ψαχναμε να βρουμε βενζιναδικο...! παμε στο μαιευτ.ΕΛΕΝΑ με εξεταζουν διαστολη 4 μου δινουν να φορεσω μια απαισια ρομπα μου κανουν κλισμα και με πηγαινουν στην αιθουσα τοκετων .... βαζουν καρδιοτοκογραφο και καθε 5 λεπτα χερι :evil: :evil: :evil: :evil: :evil: :evil: :evil: :evil: :evil:
πονουσε η μεση μου/// ορο δεν ειχα παρα μονο φλεβοκαθετηρακι απο τους πονους εκανα εμετο την μακαροναδα και την παστα! ηταν 2 μαιες η μια πολυ καλη η αλλη το παιζε ξερολας... της ζητουσα να γυρισω στο πλαι γιατι πονουσα και επειδη θα επρεπε να μου κρατα τον καρδιοτοκογραφο δεν με αφηνε.... στις 6 ηρθε ο γιατρος μου ... μου βαζει χερι και μου λεει οτι δεν εχουμε πολυ ακομα... του ζητω να γυρισω στο πλαι κια μου λεει οτι μπορω ..του λεω οτι η συγκεκριμενη μαια δεν με αφηνει και την εβαλε να μου κρατα το καρδιοτοκογραφο :lol: :lol: :lol: :lol: :lol:
6:55 ειχα γεννησει ... συνεργαστικα αψογα με τον γιατρο ηταν πολυ ηρεμος και με βοηθησε πολυ!
αφου βγηκε το μωρακι μου η πτρωτη σκεψη που εκανα ηταν οτι ειναι σαν κουνελι :lol: :lol: :lol: :lol: ηταν ψηλη ...πριν κοψει τον ομφαλο μου την εδωσε στη αγκαλια μου... κοβει και μου την εβαλε στο στηθος!(ο γιατρος) το πιπιλισε αμεσως... μου την πηραν μετα απο κανα τεταρτο να την πλυνουν... σε 1,5 ωρα βρισκομουν στο δωματιο μαζι με το μωρο!απο τοτε θηλαζουμε!

επισκληριδιο δεν εκανα αλλα δεν θα εκανα και ποτε!(πολυ κακη εμπειρια απο παρακεντηση)
ο γιατρος μου δεν ειναι υπερ της επισκληριδιου
δεν κανει ευκολα καισαρικη... θα πρεπει να συντρεχει λογος τον οποιο θα εχει εξαντλησει ολα τα πιθανα ενδεχομενα!
αν και ειναι γυρω στα 55 λιγομιλητος εγω ειχα μια πολυ καλη γεννα!
αα ξεχασα να σας πω οτι σχιστικα μονη μου και δεν εχω κανενα προβλημα!

Rosie
01-04-09, 11:02
Αυτό για τις μέρες το αναφέρει σαν μια extreme προσέγγιση και νομίζω ότι δεν έχει γενική ισχή. Τα περισσότερα θηλαστικά προσπαθούν να απαλλαγούν από τον πλακούντα τρώγοντάς τον, η φύση έτσι προνόησε.
Νομίζω οι εσκιμώοι μέχρι σχετικά πρόσφατα το έκαναν. Είχα δει μια ταινία σχετική στην τηλεόραση.

Αγλαϊα μήπως γνωρίζεις πώς κόβουνε τον ομφάλιο λώρο τα ζώα; Έχω δει γέννα γάτας όταν ήμουνα μικρή, αλλά αυτό δεν το πρόσεξα. Το μόνο που θυμάμαι έντονα ήτανε τη γάτα μου να τρώει τον πλακούντα της...

theodora74
02-04-09, 00:32
Ειχα ΠΗΤ Καθαρη Δευτερα. Την ξεπερασα και η μαια κι ο γιατρος μου με παρακολουθουσαν συνεχεια. οταν πια οδευα για την 41η εβδομαδα αποφασισαμε να παω με προκληση...Η ζουζουνιτσα το μυριστηκε ομως και ετσι 3 ωρες πριν απο το ραντεβου μου ηρθαν οι πρωτοι πονοι. Πηγα κανονικα στο μαιευτηριο οπου οπως ειχαμε συμφωνησει με τη μαια μου ουτε με ξυρισαν ουτε κλυσμα εκανα (γιατι θεωρει οτι δεν υπαρχει κανενας λογος)...Περιμενα υπομονετικα στο δωματιακι των οδυνων, ο Στελιος πηγε δυο τρεις φορες στη μαμα μου και στις φιλες μου που ηταν εξω και μου στελναν σημειωματα γιατι ειχα και τη γιορτη μου, και μετα ηρθε μολις οι πονοι εγιναν πιο εντονοι και στρωθηκε κι αυτος στη δουλεια βοηθωντας τη μαια. Οπως ειχαμε πει απο πριν δουλευαμε καθε φορα που ερχοταν ο πονος και δεν τον αποφευγαμε, περιμενοντας να μεγαλωσει η διαστολη... Καποια στιγμη η μαια μέβαλε στα τεσσερα και απο 7 πολυ γρηγορα εφτασα σε τελεία διαστολη. Ειχαν περασει συνολικα 5 ωρες εκ των οποιων η μια με εντονους πονους. Εκει καπου ηρθε κι ο γιατρος και πηγαμε στην αλλη αιθουσα οπου με λιγες εξωθησεις βγηκε το θαυματακι...ειχα μονο μια μικρη αμοιχη που δεν την εραψε καν ο γιατρος...Στα γρηγορα με πηρε η μαια μου και με ξαναβαλε στο δωματιακι των οδυνων μαζι με το μωρο και το Στελιο, μου βαλε το μωρο στο στηθος και μειναμε τρια τεταρτα οπου η Αλεξανδρα αρπαξε το στηθος ... Ηταν η πιο ομορφη μερα της ζωης μου. Η Αληθεια ειναι οτι ειχα παει καλα διαβασμενη και αποφασισμενη οτι εφοσον δεν συντρεχει καποιος σοβαρος ιατρικος λιγος δεν θα κανα επισκληριδιο η καισαρικη. Σάυτο με ειχαν βοηθησει η μαια μου και τάλλα κοριτσια απο την Ευτοκια που μου εδωσαν τρομερη δυναμη και σιγουρια.

aglaia
02-04-09, 01:57
Αγλαϊα μήπως γνωρίζεις πώς κόβουνε τον ομφάλιο λώρο τα ζώα; Έχω δει γέννα γάτας όταν ήμουνα μικρή, αλλά αυτό δεν το πρόσεξα. Το μόνο που θυμάμαι έντονα ήτανε τη γάτα μου να τρώει τον πλακούντα της...

Συνήθως κόβεται μόνος του μετά από κάποια ώρα ή κόβεται αργότερα όταν η μαμά γλύφει ολόκληρο το μικρό της για να το καθαρίσει. Αν δεν κοπεί, το κόβει με τα δόντια και τρώει το κομμάτι μαζί με τον πλακουντα.

myrto
02-04-09, 12:39
Θεοδώρα, κι εσύ στο κέντρο φυσικού τοκετού γέννησες;;;

theodora74
02-04-09, 16:50
Θεοδώρα, κι εσύ στο κέντρο φυσικού τοκετού γέννησες;;;
Δυστυχως Μυρτουλι δεν γινοταν λογω ενος περιεργου ιστορικου που ειχα. Κι ετσι γεννησα με τα κοριτσια της Ευτοκιας στο Μητερα για να αντιμετωπιστει τυχον επιπλοκη. Αφου πηγαν ολα καλα ειπαμε το επομενο (οταν...) η στο κεντρο Φυσικου Τοκετου η στο σπιτι!

Rosie
02-04-09, 16:56
Δυστυχως Μυρτουλι δεν γινοταν λογω ενος περιεργου ιστορικου που ειχα. Κι ετσι γεννησα με τα κοριτσια της Ευτοκιας στο Μητερα για να αντιμετωπιστει τυχον επιπλοκη. Αφου πηγαν ολα καλα ειπαμε το επομενο (οταν...) η στο κεντρο Φυσικου Τοκετου η στο σπιτι!

Θεοδώρα είχες δικό σου γιατρό, ή γιατρό που συνεργάζεται με το Ευτοκία; Η γιατρός μου συνεργαζότανε με το Ευτοκία, αλλά δεν γνωρίζω αν εξακολουθεί να το κάνει. Θα προτιμούσα κι εγώ να γεννήσω στο Ευτοκία παρά στο Μητέρα!

theodora74
02-04-09, 18:10
Δυστυχως Μυρτουλι δεν γινοταν λογω ενος περιεργου ιστορικου που ειχα. Κι ετσι γεννησα με τα κοριτσια της Ευτοκιας στο Μητερα για να αντιμετωπιστει τυχον επιπλοκη. Αφου πηγαν ολα καλα ειπαμε το επομενο (οταν...) η στο κεντρο Φυσικου Τοκετου η στο σπιτι!

Θεοδώρα είχες δικό σου γιατρό, ή γιατρό που συνεργάζεται με το Ευτοκία; Η γιατρός μου συνεργαζότανε με το Ευτοκία, αλλά δεν γνωρίζω αν εξακολουθεί να το κάνει. Θα προτιμούσα κι εγώ να γεννήσω στο Ευτοκία παρά στο Μητέρα!
Rosie αρχικα πηγα στην Ευτοκια κι αυτοι μου συστησανε το γιατρο. Ο Οποιος για την ακριβεια με παρακολουθησε προς το τελος και κυριως λογω ενος γυναικολογικου προβληματος που ειχα μχρι τοτε αλλα και τη βασικη δουλεια γενικοτερα την εκαναν οι Μαιες της Ευτοκιας.

arous
20-06-09, 19:25
Ego meno sthn Patra kai dyskoleyomai na vro giatro pou na symfonei me osa thelo- mporeite mipos na mou steilete pm onomata giatron? Akoma kai sthn Athina?

protoula
18-11-10, 10:12
ενδιαφερομαι για το κεντρο φυσικου τοκετου
στο σαιτ τους δεν βρηκα ουτε το κοστος αλλα ουτε και το τι ειδους παρακολουθηση αναλαμβανουν πριν τον τοκετο και μετα
μηπως ξερει καποια απο εσας να με ενημερωσει?

νινάκια2
04-12-10, 17:19
http://www.birthchoices.gr/category/resources/


Ιστορίες γέννας
Γυναίκες μοιράζονται μαζί μας τις εμπειρίες από τον τοκετό τους.


Ιστορίες τοκετού από τις μητέρες του
¨Εγκυμονώ– Γεννώ – Επιλέγω¨
Η Ιστορία της Έρικα
Το όνομά μου είναι Έρικα Ματσολίνι είμαι 37 ετών και μητέρα ενός
κοριτσιού 6,5 ετών κι ενός αγοριού 2,5 ετών. Καταρχήν θέλω να πω ένα
μεγάλο μπράβο σε αυτούς που ξεκίνησαν τον σύλλογο αυτόν και σε όσους
τον στηρίζουν! Θέλω να ξέρετε πως στο πρόσωπό μου θα βρείτε έναν
ένθερμο υποστηρικτή και φυσικά θα ήθελα να με ενημερώνετε για όλες τις
συναντήσεις και τα προγράμματα που διοργανώνετε. Θα ήθελα πολύ να
μοιραστώ μαζί σας τις εμπειρίες των τοκετών μου ώστε να καταλάβετε το
λόγο που υποστηρίζω τόσο θερμά μια τέτοια πρωτοβουλία.
Λοιπόν, την κορούλα μου την γέννησα με καισαρική, μετά από μια
φυσιολογική κύηση η οποία εξελίσσονταν άκρως ομαλά! Μητέρα και κόρη
έχαιραν άκρας υγείας, η θέση του μωρού ήταν η σωστή, καλύτερα δεν
μπορούσε να είναι και ο γιατρός μέχρι τελευταία στιγμή ήταν απόλυτα
σίγουρος πως οδεύουμε για έναν φυσιολογικό τοκετό!
Η εξέλιξη γνωστή. Πήγα για πρόκληση μόλις έκλεισα την 40η εβδομάδα.
Θα ήταν πολύ παρακινδυνευμένο να περιμένουμε.... κι εγώ ο μπούφος, εκεί
τυφλά, ότι πει ο γιατρός, αυτός ξέρει... μου κάνει και επισκληρίδιο από την
αρχή αφού μου τραγάνισε για ώρα το μυαλό λέγοντας μου πως θα ήμουν
ανόητη να υποστώ αυτούς τους τόσο φοβερούς και δυνατούς πόνους από τη
στιγμή που επισκληρίδιος είναι μια σίγουρη και χωρίς καμία παρενέργεια
μέθοδος. Και να μην τα πολυλογώ, αφού αδράνησε η μήτρα μου, κάποια
στιγμή έπεσε απότομα και η πίεση μου και με έβαλαν για καισαρική η οποία
απ' ότι μου είπε ο γιατρός μου, στην περίπτωσή μου ήταν άκρως
επιβεβλημένη!
Όταν ξαναέμεινα έγκυος μετά από 2 χρόνια, ήταν εξωμήτριο. Εξαιτίας
της καισαρικής, δημιουργήθηκαν συμφύσεις οι οποίες μου κατέστρεψαν την
μια σάλπιγγα η οποία και μου αφαιρέθηκε. Από κει κι ύστερα άρχισα να το
ψάχνω. Ανακάλυψα ότι ο συνδυασμός πρόκληση-επισκληρίδιος είναι ο
δρόμος που προτιμούν οι γιατροί για να εξασφαλίσουν μια ωραιότατη
καισαρική. Καταλαβαίνετε λοιπόν τι θυμό και τι απωθημένο είχα.
Όταν έμεινα ξανά έγκυος, δόξα το Θεό ήταν μια πολύ καλή εγκυμοσύνη,
άρχισα να ψάχνω αν θα μπορούσα να γεννήσω φυσιολογικά. Μέσω ίντερνετ
τα μηνύματα του παγκόσμιου οργανισμού υγείας και όχι μόνο ήταν άκρως
θετικά. Μάλιστα έγραφαν πως περισσότερο κινδυνεύει η γυναίκα με
προηγηθείσα καισαρική από μια δεύτερη καισαρική, λόγω μόλυνσης της
μήτρας, παρά από έναν φυσιολογικό τοκετό κι ότι στο εξωτερικό υπάρχουν
κέντρα VBAC (Vaginal Birth After Cesaren) με σκοπό να βοηθήσουν τις
γυναίκες με προηγηθείσα καισαρική να γεννήσουν φυσιολογικά.
Ενθαρρυντικά μηνύματα δεν λέω.... εδώ στην Ελλάδα όμως όλες οι
πόρτες κλειστές. Δεν βρήκα ούτε έναν γιατρό (ακόμα και στο νοσοκομείο)
που να μην μου πει ότι κινδυνεύω απόλυτα από ρήξη μήτρας και τα σχετικά
και φυσικά κανένας δεν αναλάμβανε τέτοιο ρίσκο. Τότε σκέφτηκα τις μαίες...
δεν μπορεί γυναίκες είναι μου έλεγαν όλοι, που γνωρίζουν καλά τα ιατρικά
γκέτα και πως σίγουρα θα έβρισκα υποστήριξη. Δυστυχώς δεν βρήκα ούτε μια
μαία (και πήγα στην πηγή, στον σύλλογό τους δηλαδή) που να μην μου πει
ότι το βρίσκουν εντελώς τρελό να μην πιστεύουμε και να μην δείχνουμε
εμπιστοσύνη σε αυτά που μας λένε οι γιατροί κι ότι το πιο σημαντικό είναι να
γεννηθεί γερό το παιδί παρά ο φυσιολογικός τοκετός. Τους έδειχνα όλα τα
στοιχεία αλλά έκαναν σαν μην έβλεπαν μπροστά τους. Τους έλεγα πως στο
κάτω κάτω αν πήγαινα στο παρά πέντε στο νοσοκομείο με 10 διαστολή θα
γεννούσα φυσιολογικά. Εκεί μάλιστα μια μαία με ειρωνεύτηκε: "Καημενούλα
μου ακόμα και με το μωρό σχεδόν στα σκέλια να πας, θα σε βουτήξουν και θα
σε πάνε κατ' ευθείαν στο χειρουργείο". ΘΥΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ.
Πήρα λοιπόν την απόφασή μου. Θα γεννούσα μόνη μου. Μπορεί να με
έλεγαν τρελή κι όλα τα σχετικά. Ήμουν όμως αποφασισμένη. Αφού τα
σημερινά ιατρικά μέσα μέχρι τελευταία στιγμή θα με διαβεβαίωναν για την
υγεία την δική μου και του παιδιού μου, αφού η θέση του μωρού θα ήταν
ιδανική, θα γεννούσα μόνη μου. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΣΤΕΡΗΣΕΙ ΤΟ
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΒΙΩΣΩ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΑΣ.
Ο άντρας μου πίστευε το ίδιο. Χαρακτηριστικά μου έλεγε: "Και πες πως
εκεί που σε πήγαινα στο νοσοκομείο, γεννούσες στο αυτοκίνητο, τι θα έκανα;
δεν θα σε βοηθούσα; δεν θα έπιανα να τραβήξω το μωρό; Ε λοιπόν αυτό θα
κάνω και τώρα!!". Aφιερώσαμε πολύ χρόνο στο διάβασμα και στο ίντερνετ,
ολόκληρα μαθήματα κάναμε, θα μπορούσαμε κάλλιστα να δώσουμε εξετάσεις
για να γίνουμε μαίες!
Τότε, μια γνωστή μου μίλησε για την Πόπη. Μου εξήγησε πως δεν είναι
μαία αλλά φυσιοθεραπεύτρια - ψυχοπροφυλάκτρια και πως είχε μεγάλη
εμπειρία και θα ήταν καλό να άκουγα την άποψή της. Όταν συναντηθήκαμε,
και αφού μιλήσαμε ώρα πολύ για τις εμπειρίες που προανέφερα και για την
απόλυτη και αμετάκλητη απόφασή μου να γεννήσω μόνη μου, μου είπε πως
θα μπορούσε να είναι δίπλα μου εκείνες τις ώρες για ψυχολογική υποστήριξη,
αναπνοές και μασαζάκια και πως θα έπρεπε ίσως να υποχωρήσω και στην
κατάλληλη στιγμή να πάω στο νοσοκομείο. Εγώ όμως είχα χάσει πια την
εμπιστοσύνη μου και είχα σιχαθεί όλο το ιατρό-μαιευτικό σύστημα και ήμουν
ανένδοτη.
Για να μην μακρηγορώ, όταν ήρθε η ώρα του τοκετού, την ημέρα του
Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ένιωθα πως η Παναγίτσα ήταν κοντά μου.
Προσευχόμουν συνεχώς! και φυσικά ήταν και η Πόπη κοντά μου! Ο άγγελός
μου! Με ενθάρρυνε, μου σκούπιζε το μέτωπο, με βοηθούσε με αναπνοές και
μασαζάκια, με φρόντιζε, ήταν σαν να ήμουν παιδάκι και είχα κοντά μου την
μανούλα μου! και δόξα το Θεό, όλα πήγαν πάρα πολύ καλά! Μετά από σχεδόν
18 ώρες τα είχα καταφέρει!! Γέννησα μόνη μου ένα υγιέστατο αγοράκι!! Ο
παιδίατρος μου ήταν stand by και ήρθε αμέσως για να δει το μωρό. Όλα ήταν
τέλεια! Τα κατάφερα! Ήταν μοναδική εμπειρία κι ευχαριστώ τον Θεό που με
βοήθησε, τον άντρα μου που ήταν συνεχώς δίπλα μου και πίστεψε σε μένα
και στην απόφασή μου και φυσικά την Πόπη για την αγάπη της και τις
φροντίδες της.
Κι ευχαριστώ κι εσάς καταρχήν για την υπομονή σας στο μακροσκελές
γράμμα μου και γιατί υπάρχετε! Και φυσικά θέλω να ενωθώ κι εγώ μαζί σας
για να είμαστε πολύ και να καταφέρουμε επιτέλους να ακουστούμε!!!!
Με πολύ αγάπη, ο Θεός να σας έχει όλους καλά!
Έρικα
Η ιστορία της Έυης
Ρεβέκκα. Το κοριτσάκι μου γεννήθηκε στις 11 του Ιούλη πριν από δύο
χρόνια. Η εμπειρία της εγκυμοσύνης ήταν άθλια! Έτρωγα ψωμί και πατάτες
σχεδόν όλους τους 9 μήνες μιας και δεν μπορούσα να φάω κάτι άλλο!
Αγωνιούσα πως και πως για τη γέννα, όπως μπορεί κανείς να φανταστεί! Αν
και... από μία άλλη πλευρά, ίσως θα ήταν περισσότερο αναμενόμενο να είμαι
διστακτική στην ιδέα της γέννας μιας και η πρώτη μου ήταν μία εξαιρετικά
τραυματική εμπειρία.
Όμως αυτήν τη φορά, είχα προετοιμαστεί. Δεν πήγα γυμνή στη μάχη.
Είχα επιλέξει προσεκτικά τους συνοδοιπόρους μου. Η γιατρός μου ήξερε ότι
δεν ήθελα κανέναν άλλο μέσα στην αίθουσα τοκετού πέρα από αυτήν, τη
μαία μου και τον άντρα της ζωής μου. Ήξερε επίσης ότι είχα δεσμευτεί να μην
κάνω επισκληρίδιο και της είχα ζητήσει να με υποστηρίξει ψυχολογικά ακόμα
και αν λύγιζα. Η μαία μου, η γλυκία μου Βίκυ, ήταν φύλακας άγγελος μου. Ο
αγαπημένος μου στο πλάι μου...
Στην κλινική έφτασα με σπασμένα νερα. Επιτέλους έμαθα κι εγώ πως
είναι να σπάνε τα νερά σου! Δεν μπορώ να πω, το διασκέδασα αυτό το
κομμάτι! Νερά, σαν καταρράχτης! Πήγα λοιπόν, στην κλινική μέσα στη μέση
της νύχτας. Τί παθαίνουν τα μωρά και θυμούνται να βγουν μέσα στη μέση
της νύχτας;! Όπως και να΄χει (γιατί απάντηση δεν νομίζω να πάρω), εγώ
πήγα, άλλαξα, έβαλα τη νυχτικιά μου και περίμενα...
Στην αρχή οι συσπάσεις ήταν αραιές. Περπάτημα λοιπόν, εγώ κι η Βίκυ,
πάνω κάτω, πάνω κάτω... Όταν οι συσπάσεις έρχονταν, δίπλωνα στα δύο,
ακουμπούσα τις παλάμες μου στο πάτωμα ή στον άντρα μου και κατέβαλα
κάθε προσπάθεια να κρατήσω επαφή με τη Βίκυ και να μην πανικοβληθώ.
Όλα ήταν υποφερτά, αν και σίγουρα επώδυνα, για αρκετές ώρες.... μέχρι
που ήρθε η ώρα οι ωδίνες να σοβαρέψουν. Ήταν οι πιο έντονες στιγμές της
ζωής μου. Μια διαδικασία τόσο εσωτερική και τόσο απολυτρωτική. ΚΑΘΕ μία
ωδίνη ήταν ξεχωριστή. ΚΑΘΕ μία ωδίνη τη δούλεψα με τόση περίσσια
προσοχή όσο ένα εργόχειρο. Υπήρχαν φορές που η γραμμή ανάμεσα στην
πραγματικότητα και την τρέλα ήταν τόσο λεπτή όσο μία τρίχα. Ένιωθα τον
αέρα να κόβεται μέσα μου, σαν κάποιος να με πνίγει, πονούσαν τα σπλάχνα
μου, πίστευα ότι θα πεθάνω...
Έλεγα και ξανάλεγα, «Θα πεθάνω... θα λιώσω... δεν έχω αέρα...».
Δύσκολες στιγμές, όμως κανείς δεν μπορεί να τις ονομάσει τίποτα άλλο από
ευλογημένες. Η Βίκυ, πάντα στο πλάι μου. Την κοιτούσα στα μάτια
ασταμάτητα. Δεν της επέτρεπα ούτε το ρολόι να κοιτάξει. Τα μάτια της, αυτά
τα όμορφα, καστανά, ζωντανά μάτια με κρατούσαν σε επαφή με την
πραγματικότητα. Άκουγα τη φωνή της σταθερή και αμετακίνητη, χωρίς ίχνος
αμφιβολίας να μου λέει, «Είναι καλός ο πόνος σου... Το μωρό σου φέρνεις.
Σκέψου το μωρό σου. Εγώ βλέπω τα χείλη σου. Είναι κατακόκκινα... έχεις
αέρα κι ας μην το νιώθεις». Κάθε φορά που μου έλεγε ότι τα χείλη μου είναι
κατακόκκινα, την πίστευα και γέμιζα θάρρος! «Τα χείλη μου είναι
κατακόκκινα», σκεφτόμουν και επέλεγα να μην περάσω τη λεπτή
διαχωριστική γραμμή και τρελαθώ, αλλά να μείνω εκεί στον πόνο και να
υπομείνω μέχρι τέλους.
Προς μεγάλη μου έκπληξη, δε σκέφτηκα την επισκληρίδιο ούτε μία
στιγμή. Ούτε μισή. Είχα αφεθεί πλήρως στους συνοδοιπόρους μου. Ήταν η
μόνη μου επαφή με την πραγματικότητα. Αυτοί πίστευαν σε μένα χωρίς ίχνος
αμφιβολία. Έτσι πίστευα κι εγώ σε μένα. Οι ωδίνες έρχονταν η μία πίσω από
την άλλη. Θυμάμαι τη Βίκυ να μου λέει, «Πέρασε τώρα η ωδίνη, βρίσκεσαι σε
ύφεση», κι εγώ κουνούσα το κεφάλι μου και της ψιθύριζα, «Όχι, κάνεις
λάθος. Ακόμα πονάω». Είχα φτάσει σχεδόν σε παραλήρημα, όμως η θελησή
μου να γεννήσω και να γεννήσω με αξιοπρέπεια δε με άφησε ούτε μία στιγμή.
Η εξάντληση μου ήταν τέτοια που ανάμεσα στις ωδίνες κοιμόμουν.
Με αυτά και με εκείνα, μετά από 2 ώρες μεγάλων ωδινών ήρθε η στιγμή
που ήξερα ότι το μωρό μου ήταν έτοιμο να δει το φως του ήλιου. «Σπρώξε
Εύη μου», άκουγα τη Βίκυ να μου λέει. Από πού ξεπηδούσε τέτοια δύναμη
μέσα μου; Εγώ μέχρι πριν από λίγο ήμουν εξαντλημένη. Έσπρωχνα με όλο
μου το είναι. Ήταν πραγματική ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ. Παρότι άνθρωπος διακριτικός
σε τέτοια θέματα, την ώρα της εξώθησης άρχισα να βγάζω κραυγές. Από μία
πλευρά ήταν πολύ αστείο, γιατί στις παύσεις έλεγα, «Με συγχωρείτε, δε μ΄
αρέσει να φωνάζω. Δεν ξέρω γιατί το κάνω». Και δως΄ του και συνέχιζα με
τις κραυγές. Ώσπου στο τέλος, άκουσα τον πιο όμορφο θόρυβο.... άκουσα το
μωρό μου να γλιστράει από μέσα μου. Τί θόρυβος! Πώς να τον περιγράψεις;
Και να τη μπροστά μου, κατακόκκινη, τρομαγμένη, μες στα κλάματα, η
μικρή μου Ρεβέκκα. Τα πρώτα λόγια που είπα ήταν, «Θεέ μου... γέννησα».
Εκείνη τη μέρα γεννήθηκε η Ρεβέκκα Πεν Σόουερς. Εκείνη τη μέρα όμως,
γεννήθηκα κι εγώ. Γεννήθηκε μέσα μου μία γυναίκα που δεν ήξερα ότι
υπήρχε. Τα είχα καταφέρει! Ενάντια σε κάθε σκιά του παρελθόντος, εγώ τα
είχα καταφέρει! Ήμουν τόσο περήφανη για τη γιατρό μου και το σεβασμό που
μου έδειξε, για τη Βίκυ και την απόλυτη αφοσιωσή της σε μένα και το μωρό,
για τον άντρα μου και την εμπιστοσύνη που μου έδειξε ότι μπορούσα να τα
καταφέρω.
Λίγες ώρες μετά τον τοκετό, θυμάμαι τον εαυτό μου να βρίσκομαι σε
κατάσταση απόλυτης αρμονίας και ισορροπίας. Ποτέ ξανά δεν το έχω ζήσει
αυτό. Έλαμπα ολόκληρη. Θαρρείς και ο ήλιος ολάκερος είχε κρυφτεί μέσα
μου και έλαμπα διάχυτα...Αν θα το ξαναέκανα; Μα και φυσικά.. Έζησα τη
φουρτούνα, έζησα το απάγιο, κατέβηκα στα βάθη της θάλασσας και ανέβηκα
στην πιο ψηλή κορφή. Έζησα τον απόλυτο πόνο και την απόλυτη ευτυχία.
Φυσικά και θα το ξανάκανα και δε θα άλλαζα τίποτα....
Εύη Αμπατζή – Σόουερς,
Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 2008
Η ιστορία της Laura
A HOMEBIRTH
I am sitting on my rocking chair with my two-month-old daughter,
Nefeli Rose, sleeping soundly while breastfeeding, composing how I am
going to express in words the experience of a homebirth. By means of this
article my intention is to reach out to all women in sharing my beautiful
experience of a homebirth.
I am a mother of four daughters and wife to a lovely Greek man, Panos.
Inspired by my circle of friends who have experienced homebirths I decided
to have my fourth daughter at home. I felt very safe, first with the inner
conviction that all women have the power to birth their babies at home, and
then by a very competent female doctor and Maria, a Doula, and a back
midwife and doctor who would assist me if I needed to go to the hospital.
I was fortunate to meet with Frederick Leboyer, author of “Birth without
Violence” at Eftokia last summer. I learned a technique of chanting, working
with simple sounds and vowels in tune with breathing and movement, which
proved to be very helpful during my pregnancy, and labor. Maria was
instrumental in assisting me with this technique during the several home
visits throughout my pregnancy. For me it was a beautiful means of
connecting with my baby in utero and moving to a place of inner peace.
The day arrived for me to meet this miracle of life, my baby. With the
assurance of my doctor and doula, and husband in another room, I felt safe
to be alone in my bedroom for most of my labor. I chanted during the
intensity of the contractions and this helped me a lot. My doctor suggested I
take a warm bath and this was just what I needed, both the warm water,
the candle light and both my doctors and Maria’s loving, caring presence all
added up to me feeling safe, respected and loved. After my water broke in
the bathtub I felt to come out and sit down on the toilet. Here Maria
comforted me during this most intense feeling of pushing. As the baby was
soon to arrive I was assisted by my doctor and Maria to my bedroom, also
softly illuminated by candles, where I gave birth to my daughter, on my
knees, leaning and facing toward my bed, this position was not planned, it
just came as the most natural position to birth her. At this point my chanting
became somewhat of an opera singing!!!!!
And then there she was, and I in awe. It is there I stayed sitting where
I birthed her with her now in my arms and me in a state of bliss. Maria and
my doctor went to another room and left me alone with me knowing they
were there if I needed anything.
At this point my husband, his Aunt Lela and our two daughters, Ariadne
age 6, and Penelope age 4 joined us. My oldest daughter, Eleanor, age 12
was with me during the birth. About three hours later, which passed like
moments to me, I was ready to change my position. At this point Maria, my
doctor, husband, Lela and daughters were with me when Eleanor cut the
umbilical cord. My girls were amazed and so was I. They were also amazed
when they saw the placenta and even more so when Maria and my doctor
beautifully, and carefully explained to the girls the function of the placenta.
So much care, so much love, so much reverence for the entire birth process
I experienced this day through each and every person that was part of this
experience. I feel blessed.
Some hours later when I was “alone” I lit a candle and said a prayer.
My prayer was for all women to connect to their inner voice and wisdom so
as to experience a homebirth, for it is just so right, natural and beautiful for
mother and baby….
Laura Foti-Liverakos
La leche league leader of Athens group north


H ιστορία της Βίκυς
ΓΕΝΝΑ ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ
Τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της πρώτης μου εγκυμοσύνης (1999-
2000), είχα διαβάσει νομίζω όλα τα βιβλία που αφορούσαν τον τοκετό και το
θηλασμό (στα ελληνικά αλλά κυρίως στα αγγλικά) και από τη συμβατική και
από την εναλλακτική πλευρά.
Είχα καταλήξει ότι ήθελα έναν όσο γίνεται φυσιολογικό, μη παρεμβατικό
τοκετό χωρίς φάρμακα, ορούς, κλύσματα, ραψίματα, κλπ. Ήθελα το μωρό
μου να γεννηθεί αβίαστα, στη δική του ώρα κι εγώ να είμαι εκεί, παρούσα και
ενεργή για να το βοηθήσω να γεννηθεί και να το υποδεχθώ κι όχι
μισοαναίσθητη σ’ ένα χειρουργικό κρεβάτι δεμένη με μηχανήματα σα να
παίζεται η ζωή μου κορώνα-γράμματα… Αρνιόμουνα να πιστέψω ότι δεν
ήμουν ικανή γι’ αυτό που η φύση προόριζε για όλες τις γυναίκες του κόσμου,
αρνιόμουνα να δεχτώ ότι έπρεπε να υποστώ όλα αυτά που προβλέπονται από
τα ιατρικά πρωτόκολλα, για μια διαδικασία τόσο φυσιολογική όσο και η
αναπνοή.
Η πρώτη γυναικολόγος που επισκέφθηκα για να επιβεβαιώσω την
εγκυμοσύνη μου, αφού με εξέτασε και πήρε το ιστορικό μου, έγραψε στο
ημερολόγιό της την ημερομηνία της καισαρικής(!) με μια δικαιολογία τόσο
φτηνή, που ντρέπομαι και να την αναφέρω ακόμα. Έφυγα τρομοκρατημένη,
θυμωμένη και αποφασισμένη να μην επιτρέψω να μου συμβεί αυτό. Θα έκανα
ότι περνούσε από το χέρι μου για να αποτρέψω άλλη μια χειρουργική
επέμβαση να γίνει στο σώμα μου και για να φέρω το παιδί μου στον κόσμο με
όσο το δυνατόν πιο ήρεμο, γλυκό και ειρηνικό τρόπο. Τρόμαξα με την
ευκολία που αυτή η γιατρός, που μ’ έβλεπε για πρώτη φορά στη ζωή της, μ’
έφερε προ τετελεσμένου γεγονότος με μια σοβαρή χειρουργική επέμβαση
χωρίς διαπραγμάτευση, σαν αυτός να ήταν ο φυσιολογικός τρόπος για να
γεννήσω!!
Η δεύτερη γυναικολόγος, για καλή μου τύχη, συμφώνησε να με
βοηθήσει να γεννήσω χωρίς παρεμβάσεις και πραγματικά έκανε όλα όσα
υποσχέθηκε, ότι περνούσε απ’ το χέρι της. Ο μικρός Ανδρέας γεννήθηκε
φυσιολογικά, ακριβώς την ημέρα που εκείνη η πρώτη γυναικολόγος είχε
σημειώσει προφητικά ως την ημέρα της καισαρικής. Φυσικά, όπως συμβαίνει
σε κάθε μαιευτήριο που σέβεται τον εαυτό του, μου τον πήρανε απ’ τα χέρια
μου αμέσως μόλις γεννήθηκε, αφού τα δικά μου χέρια δεν ήταν αρκετά
αποστειρωμένα για να τον κρατήσουν, κάνοντάς με να νιώθω τελείως
ανήμπορη, ανάξια, ΜΟΝΗ και ΑΔΕΙΑ. 2 ώρες μετά τις απαραίτητες(;)
μετρήσεις, εξετάσεις και πλυσίματα μου τον ξαναφέρανε, ευτυχώς αυτή τη
φορά για πάντα…
Το παιδί μου γεννήθηκε φυσιολογικά μεν, στο άοσμο, άχρωμο, ψυχρό,
αυστηρό, αποστειρωμένο περιβάλλον της κλινικής δε….. Σε ένα περιβάλλον
στο οποίο τα πάντα εμπνέουν και μεγαλώνουν το ΦΟΒΟ.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάθε γυναίκα φοβάται την ώρα του τοκετού
της, ακόμα και μήνες πριν αυτός συμβεί. Φοβάται το άγνωστο, φοβάται τον
εαυτό της, αυτή τη πρωτόγνωρη εμπειρία, το πόνο…. Είναι νομίζω ένα
φυσιολογικό συναίσθημα. Όμως στους φόβους αυτούς, τους φυσιολογικούς
κατά τη γνώμη μου, έρχεται να προστεθεί ένας άλλος μεγάλος φόβος: μήπως
κάτι πάει στραβά, μήπως συμβεί κάτι κακό σ’ εμένα ή στο μωρό μου. Αυτό το
φόβο μας τον μεταδίδουν οι γιατροί και οι κλινικές. Όλες τους οι
παρεμβάσεις, όλοι τους οι έλεγχοι, όλη τους η προσέγγιση είναι βασισμένη σ’
αυτό το φόβο: να προλάβουν το κακό που έρχεται! Είναι σα να έχουν
σπουδάσει το φόβο, σα να σπουδάζουν για να μάθουν να φοβούνται όσο πιο
πολύ μπορούν και να κάνουν και τους άλλους να φοβούνται το ίδιο.... Έχουν
αναγάγει το φόβο σε επιστήμη. Αυτό το φόβο εισέπραξα κι εγώ μέσα στη
κλινική και μέσα σ’ αυτό το φόβο γέννησα κι ας είχα βαθιά μέσα μου την
πεποίθηση ότι όλα θα πάνε καλά. Κι αυτόν ακριβώς το φόβο δεν ήθελα να
ξαναζήσω την επόμενη φορά, στο δεύτερο παιδί μου.
Κι έτσι, στη δεύτερη εγκυμοσύνη μου, ήμουν ήδη αποφασισμένη να
γεννήσω μόνη μου, στο σπίτι μου, με τον άντρα μου. Ξεκίνησα
ψυχοπροφύλαξη από πολύ νωρίς με την Πόπη, μια χαρισματική γυναίκα που
είχα την χαρά και την τύχη να γνωρίσω. Μαζί της και με τον άντρα μου στο
πλευρό μου, ένιωθα ΘΕΑ!
Όταν έφτασε η μεγάλη μέρα κι άρχισαν οι πόνοι της γέννας, ήταν
εντυπωσιακό: όλοι οι φυσιολογικοί φόβοι που έχει κάθε γυναίκα,
εξαφανίστηκαν με μαγικό τρόπο. Ήμουν πολύ χαρούμενη που ήμουν σπίτι
μου και δε θα χρειαζόταν να μαζέψω αγχωμένη τα τελευταία πράγματα για
την κλινική, να ντυθώ και να φύγω τρέχοντας και πονώντας. Σκεφτόμουν
μόνο ότι θα τα κατάφερνα σίγουρα, ότι όλα θα πήγαιναν καλά και δε
φοβήθηκα ούτε στιγμή.
Φυσικά ήμουν σπίτι μου και μπορούσα να κάνω ότι ήθελα και όπως ένιωθα:
ήμουνα ελεύθερη να σηκωθώ, να καθίσω, να περπατήσω, να φάω, να πιω, ν’
ανοίξω ή να κλείσω την τηλεόραση ανάλογα με τα κέφια μου, ν’ ακούσω
μουσική, να κάνω μπάνιο, να βγω στο μπαλκόνι να πάρω αέρα ή να
κουκουλωθώ με την κουβέρτα, να βγάλω τα ρούχα μου ή να ντυθώ σαν
κρεμμύδι, να φωνάξω ή να κλάψω ή να γελάσω. Μπορούσα να κάνω ακριβώς
όπως αισθανόμουν χωρίς να ντρέπομαι, χωρίς απαγορεύσεις και χωρίς
κανένας να μ’ ενοχλεί, κι αυτό εκείνες τις ώρες ήταν ανεκτίμητο. Ήταν μια
υπέροχη αίσθηση ελευθερίας το να αφήνω τον εαυτό μου στα χέρια της
φύσης που με καθοδηγούσε με τόση σοφία αναμφίβολα, προς την έξοδο και
τη λύτρωση. Η φύση έχει καταπληκτικούς μηχανισμούς αν την αφήσουμε να
εκφραστεί μέσα μας ελεύθερα.
Και η Πόπη και ο Στέφανος ήταν εκεί, γεμάτοι εμπιστοσύνη σε μένα,
κάναμε αναπνοές και όλες οι ωδίνες μου φαίνονταν αστείες, σαν ψέματα,
νόμιζα ότι έκανα πρόβα τοκετού κι όχι ότι γεννούσα πραγματικά. Η πίστη
τους, η αισιοδοξία τους, η χαρά τους και η ήρεμη δύναμη που απέπνεαν
εκείνες τις ώρες αυτοί οι δύο άνθρωποι, ήταν το πολυτιμότερο δώρο. Κανένας
φόβος, πουθενά. Μόνο λίγος πόνος. Έψαχνα μέσα μου να βρω έστω κι έναν
μικρούλη φόβο, αλλά όχι, δεν ήταν εκεί. Ήμουν χαλαρή και συγκεντρωμένη
σ’ αυτό που συνέβαινε στο σώμα μου. Όχι φοβισμένη.
Μετά από μερικές χαλαρές ώρες, ήρθαν οι μεγάλες ωδίνες. Τότε χάθηκα,
ήταν καταπληκτικό: Σα την στρουθοκάμηλο, ένιωθα ότι όλο μου το κεφάλι,
το μυαλό μου δηλαδή, είχε κατέβει στη κοιλιά μου, ήμουνα ολόκληρη ένας
πόνος κι ένα μωρό, δε σκεφτόμουνα τίποτα, σταμάτησε κάθε λειτουργία του
μυαλού, ήμουνα σ’ ένα σκοτεινό τούνελ και προχωρούσα προς το φως….Η
Πόπη κι ο Στέφανος δίπλα μου, συνοδοιπόροι, χωρίς κουβέντες, μόνο
παρόντες στη μεγάλη στιγμή που ερχότανε. Δεν ήθελα να μ’ αγγίζει κανένας,
να μη χάσω το δρόμο. Ένιωθα την παρουσία τους σαν δύο αγγέλους δίπλα
μου που δε μ’ ενοχλούσαν, μόνο υπήρχαν για μένα…
Γέννησα την κόρη μου στο σαλόνι του σπιτιού μου, στο πάτωμα,
στηριγμένη στα γόνατα και στον καναπέ, ακούγοντας την αγαπημένη μου
μουσική κι όταν βγήκε το μωρό μου ήταν σα να ξαναγεννήθηκα εγώ…
ΛΥΤΡΩΣΗ. ΗΔΟΝΗ. Λουσμένη στον ιδρώτα και στο αίμα (όπως το μωρό),
τυφλωμένη απ’ το φως (όπως το μωρό), κλαίγοντας από χαρά (όπως το
μωρό). Είχα καταφέρει να γεννήσω μόνη μου!! Ένιωθα ηρωίδα, ένιωθα
περήφανη, ένιωθα τόσο ευτυχισμένη, ένιωθα απίστευτη ΑΓΑΠΗ να με
κατακλύζει από παντού, κάθε πόρος του σώματός μου έσταζε λατρεία και
αγάπη… Για το μωρό μου, για τον εαυτό μου, για τον άντρα μου και την Πόπη
που πίστεψαν σε μένα και στη δύναμη της φύσης.
Είχα γεννήσει στο σπίτι μου, ακούγοντας την αγαπημένη μου μουσική,
στη στάση που με βόλευε τη δεδομένη στιγμή, χωρίς φωνές, φασαρία, χωρίς
κόσμο να μπαινοβγαίνει, χωρίς χέρια να με πασπατεύουν συνεχώς, χωρίς
ξύρισμα, κλύσμα και ορό (το τρίπτυχο της συμφοράς!). Είχα καταφέρει να
γεννήσω μόνη μου! Και το πιο σημαντικό: χωρίς φόβο, μόνο με ΧΑΡΑ.
Νομίζω πως ποτέ δεν θα βρω τα λόγια για να εκφράσω την
ευγνωμοσύνη μου για την Πόπη, που ήταν δίπλα μου σ’ αυτή τη μεγάλη
στιγμή, στην πιο σημαντική εμπειρία της ζωής μου, μεταδίδοντας μου μόνο με
την παρουσία της και το βλέμμα της όλη την εμπιστοσύνη και τη δύναμη του
κόσμου.. Με την αλλιώτικη ματιά της και με τη σιγουριά της, σημάδεψε για
πάντα τη ζωή μου με το πιο φωτεινό και λαμπερό σημάδι. Πόπη σ’ ευχαριστώ!
Βίκυ, Θεσσαλονίκη 2008

Η ιστορία της Sara
“Home Birth – You Must Be Crazy!”
That is what a lot of people said to me when I told them of my decision
to have my daughter, Maia, at home – which is why I chose it as a title! But
the truth is that the experience of giving birth was one that I will never
forget (as any parent will tell you) and what made it totally unique was the
relaxed and uninterrupted environment that we created around us at home,
as well as the fantastic support of an open-minded midwife and
gynecologist. The principle reasons most women have told me for not having
a home birth were fear that something would go wrong and that they would
be risking the health of their child: or fear about not being able to cope with
the pain without any medication. These were both things that also
concerned me, but once I started to look into the subject, I realized that I
had a lot of misconceptions about home birth. In this article I am hoping to
offer a personal insight into the experience for those women that might be
interested in giving birth at home, and also to dispel the myth that home
birth is more dangerous than giving birth in a clinic or hospital. For the vast
majority of women who have a healthy pregnancy, that really is not the
case.
Very early on in my pregnancy I realized that the way in which birth is
viewed by most gynecologists and the medical profession was at
loggerheads with my own view. Firstly, pregnancy is often approached as an
illness – the prevailing attitude is don’t do that just incase (x) happens.
Active pregnancies are not encouraged which was a huge problem for me as
I wanted to maintain my fitness levels through regular exercise and to work
as long as possible before the baby was born. Women are routinely tested
throughout their pregnancy for the eventuality that they might have
something wrong with them. This creates an atmosphere of fear around the
expectant mother who is constantly made to feel that her baby could have
problems. I do not want to suggest that some tests are not necessary as
they are – but many of them are not – and I also found myself wondering
who benefits financially from this situation as many private gynecologists
recommend that you also go privately for tests and it is common knowledge
that they often receive a cut of the fee charged by the labs. I had many of
the tests I decided to do, and I didn’t do them all, at public hospitals which
involved a longer wait, but was fine. I had the scans and a couple of blood
tests done privately mostly because I couldn’t get an appointment on the
crucial day necessary for them to be done. I was also made to feel that my
diet (I don’t eat meat or dairy) would almost certainly result in an iron and
calcium deficiency – in actuality my iron and calcium levels were above
average throughout my pregnancy as I was being really careful to make sure
I was eating plenty of non-meat, non-dairy sources. I felt that my
experience or knowledge on the subject of pregnancy, birth and my own
body was not considered relevant and I was expected to follow without
asking any questions. I wanted to find practitioners I could work with as
equals and who would consider my wishes and that of my partner.
Things became even more alarmist when we started to discuss the
birthing options and both myself and my partner felt that our happy event
was being treated like an emergency medical intervention for someone with
a serious illness – rather than the joyous occasion that it should be. Most
Greek women and non-Greek women with the financial means go to a
private clinic to give birth. Not only is this a very expensive option, with bills
running into thousands of euros, but there are certain things that I read up
about beforehand that really really scared me, such as the very high rate of
caesarean sections, routine episiotomy in vaginal delivery, the amount of
drugs given during labor, and the fact that the baby is removed from the
mother at certain times of the day unless she pays for a private room. The
caesarean section is one of the most commonly performed operations in the
developed world (cited in Goer 1995: 21) and often ‘doctors [who perform
large numbers] share a fervent belief that the natural processes of
pregnancy and birth are inherently problematic and that technology is the
solution’. In actuality, such a procedure is rarely necessary for the wellbeing
of the mother or child. It is a major operation that requires recovery
time for a woman also trying to cope with being a new mother and was
something I wanted to avoid at all costs. Although there are a small number
of cases where caesarean is necessary, it is nothing close to the everincreasing
amount currently performed in Greece. Mossialos et al (2005)
carried out some research into the reasons behind the increase in Greece
and found that ‘the results of [our] study lend support to the hypothesis that
physicians are motivated to perform CS for financial and convenience
incentives’ [online source downloaded November 2006]. They even found
that the time of day when labor occurred played a role in whether a Csection
was performed with doctors being less amenable to vaginal delivery
at night! Public hospitals have a lower rate overall, as well as the added
advantage of being free for women who have IKA or other public insurance,
but it is not possible to be certain who your practitioner will be until the day
you give birth. I felt it was important to have established a relationship with
the people who would help me through this experience and I also felt
strongly that I wanted the team around me to comprise mainly of women – I
believe they are better able to provide the kind of support I needed, both
physical and mental, particularly if they have gone through giving birth
themselves. So, I found myself caught in a difficult situation with neither of
the mainstream options of hospital or clinic seeming to fit what I wanted.
This is why my partner and I set about trying to organize an alternative.
It was not an easy task to begin with simply because it was almost
impossible to locate information. This is strange considering that quite a
number of women do give birth at home here in Greece but are perhaps
scared to talk about it. First I located a midwife – in my opinion this is the
most important person both for the pregnant woman and new parents as
she will also help after the birth in the process of getting used to looking
after and caring for a new baby - rather than leaving the parents to struggle
alone which is often the case once they have left the clinic or hospital. My
midwife was the centre of the whole procedure and was like the anchor that
held it all together – I cannot stress enough how brilliant she was in helping
me through. In our first meeting it was the midwife who pointed out to me
that in Greece you have to make a definite choice – either you go to the
clinic or hospital and accept what the conditions are there or you give birth
at home and have complete control over the process yourself. Unfortunately
the option of a natural birthing centre which combines the best of both
worlds (as you might find in the US or UK) does not exist. It is perfectly
legal to give birth at home with a midwife; we decided to have a doctor as
an additional part of our team incase of any medical emergencies. We
located a gynecologist who specializes in home birth and who was willing to
join us – her expertise and extensive experience provided us with another
perspective in making the right choices. She also gave us numerous audiovisual
and written resources on home birth so we knew what we were both
up against. I had several consultations with both the midwife and the
gynecologist pre-birth, and on their advice I arranged an emergency plan
with a clinic should anything go wrong at home and there was a need for
more intensive medical intervention. As labor is a slow process and problems
would be identifiable early on, there would be plenty of time to transfer to a
clinic should the need arise. With all bases covered, it was just a question of
waiting…
And the wait wasn’t long as my daughter decided to come 10 days early
– my waters broke on the Friday night and I was in labor for most of
Saturday. The midwife and doctor arrived in due course and they were with
me every step of the way continually checking the baby’s heartbeat and my
vital signs, both of which were fine throughout. Maia was born on Sunday at
4am in the morning. This might seem a long labor, but it is quite normal for
a first child and for a woman who has not had any stimulation drugs to
speed up the contractions – perhaps the main reason why clinics and private
doctors become impatient as they work on a no birth-no fee basis after all.
Was it painful? Yes, there are elements of birth that require a lot of energy
and effort, there is no denying that. But I did not find it unbearable at any
point and felt completely safe in the hands of the two women who were
there to support me, and my partner who was beside me though the whole
experience. I found getting the breathing right and also learning to make
the most of the breaks between contractions really helped me. I spent some
of my labor in the bath as the water was soothing, some of it walking
around, some of it eating and drinking small amounts of energy giving
foods, some of it being given fantastic massages by the midwife and doctor,
and some of it on the bed which is where I delivered my daughter – but I
was able to decide for myself what was best for me. At one point towards
the end I did wonder if the baby would ever be born as she took a long time
coming, but the constant encouragement of those around me made me
believe I could find the energy for that final push. The joy of seeing Maia
born completely relaxed and alert and to have her placed on my chest and
left there (rather than being whisked away for tests) cannot be put into
words. The baby’s vital signs were checked discreetly without taking her
away from me and I was therefore able to breast feed immediately which
research shows is really important – as summarized by the La Leche League
(1997:46) ‘the sucking reflex of a full-term healthy newborn is usually at a
peak around twenty to thirty minutes after he/she is born, provided he/she
is not drowsy from drugs or anesthesia used in labor and delivery. If this
prime time to begin nursing is missed, the baby’s sucking reflex may be less
acute for about a day and a half’ – in other words, taking the new born baby
away from the mother disrupts the natural process of bonding that is
important for both of them and may make the experience of breast feeding
harder to start, a common problem experienced by many new mothers.
Having the baby at home also meant that we were in our own
environment from the start. I did have some recovering to do as I was
exhausted and needed a couple of stitches from some minor tearing during
the birth (again the expertise of the doctor and midwife was essential here),
but after a few days I was walking around normally and feeling my old self
again. I am sure that this is partly due to the psychological empowerment I
felt during the process of giving birth and the continued support of the
doctor and midwife who visited me post-birth to check on our progress, as
well as the fact that I didn’t have large quantities of medication to work out
of my system. My partner was also able to be fully involved with Maia from
the start rather than worrying about visiting times or working around the
schedule of a clinic or hospital. As we didn’t have the expense of the clinic
stay (more pricy than a top-grade hotel if you want a private room and the
right to have the baby with you at all times), we were also able to afford the
cost of the birth more easily.
Finally, if reading this article has made you wonder if giving birth at
home might be something you would like to do, perhaps you might think
about reading some of the cited articles or further reading suggestions, or
you can contact me for details of the team that I had at my home birth or
just for an informal chat on the experience. I am more than happy to discuss
this with anyone. Several people have asked me if I would do it the same
way again based on my experience, and the answer would be a resounding
yes! I think the positive elements of the experience far outweigh the more
challenging parts such as managing the contractions. But I do want to
stress as a last word that a homebirth is recommended only for women who
have not had any complications during pregnancy. Additionally I firmly
support a woman’s right to choose her own pathway during childbirth and do
not want this article to appear critical of those women who decide to give
birth in clinics or hospitals. I hope all women get the birthing experience
they want, whatever that might be, and respect individual choice on the final
decision. I wrote this article to show that there is an alternative road if you
wish to take it.
By Sara Hannam shannam@otenet.gr





Οι ιστορίες της Δούκισσας


Η Γέννηση του Εύστρατου

Αν και Δεκέμβριος το πρωινό θυμίζει Άνοιξη. Από τις 3 τα χαράματα
έχουμε σηκωθεί και κάνουμε βόλτες στο μεγάλο χώρο του σπιτιού που δεν
έχει καθόλου έπιπλα.
Ένα χαλί, πινάκες στους τοίχους, όμορφη μουσική και κεράκια τριγύρω
ζεσταίνουν την ατμόσφαιρα. Η διάθεσή μας είναι υπέροχη. Περιμέναμε
τόσους μήνες αυτή τη στιγμή. Βουρκώνουμε από συγκίνηση και γελάμε από
χαρά, λέμε αστεία και πάλι έρχεται ο πόνος και αγκαλιαζόμαστε και
βουρκώνουμε.. και πάλι περπατάμε. Βαθιές εισπνοές , εκπνοές από το στόμα,
τα μάτια πάντα ανοιχτά και όσο το δυνατόν βαθύ κάθισμα.
Από νωρίς έκανα ένα ζεστό μπάνιο, όπως με συμβούλευσε η μαία. «Είναι
νωρίς ακόμη. Λογικά έχεις ακόμη 10 μέρες για τον τοκετό. Κάνε ένα ζεστό
μπάνιο και ξάπλωσε, θα σου περάσουν οι πόνοι.»
Είναι ήδη 7 το πρωί και ο Ιωάννης δε μπορεί να περιμένει άλλο.
Σχηματίζει τον αριθμό, τον ακούω να περιγράφει την κατάσταση. Σε περίπου
1 ώρα είναι εδώ και οι δύο μαίες και πίνουν καφέ με τον άντρα μου. Συνεχίζω
τις βόλτες, τις ανάσες , τα βαθιά καθίσματα και αν ακούσω τίποτε ενδιαφέρον
παίρνω κι εγώ μέρος στη συζήτηση.
«Θα ήθελες να πάμε μία βόλτα εδώ γύρω στα χωράφια; Τι ωραία που
είστε εδώ. Πατάτε χώμα και είστε μακριά από τους ήχους της πόλης.» Μία
ώρα περπάτημα και οι πόνοι κάθε 7 λεπτά περίπου. Ας γυρίσουμε πίσω.
Γύρισε και ο Ιωάννης. Είχε πάει για τα απαραίτητα. Τυρόπιτες και
διάφορα καλούδια για τις κοπέλες , πάνες για μένα και το μωρό και έναν
κέδρο για να φυτευτεί πάνω από τον πλακούντα του γιού μας. Το δεντράκι
του Εύστρατου.
Στις 2 παρά τέταρτο επέμεναν να πάω στην τουαλέτα. Η θέληση μου είχε
αλλοιωθεί λόγω των φυσικών ενδορφινών που παρήγαγε το σώμα μου. Ας
πάω. Και ξαφνικά το μπάνιο γεμίζει κόσμο, 2 μαίες , ο άντρας μου, κι εγώ
καθήμενη στη λεκάνη τους κοιτάζω με απορία. Μα τι κάνουν όλοι αυτοί εδώ
μαζί μου; Νοιώθω κάτι..«Χαλάρωσε γλυκιά μου σπάσανε τα νερά. Το μωράκι
σου πλησιάζει..»
«Που θέλεις να γεννήσεις στο πάτωμα ή στο κρεβάτι; Θέλουμε να
στρώσουμε.».
Στο κρεβάτι καλύτερα, θα είναι πιο αναπαυτικά. Γονατισμένη πάνω στο
κρεβάτι και με τις παλάμες ακουμπισμένες στο στρώμα..Νοιώθω το κεφαλάκι
του στον κόλπο μου, άλλη μια εξώθηση και τον ακούω να κλαίει. 3 παρά 10
το μεσημέρι.
Τον τυλίγουν σε μια πετσετούλα και μου τον δίνουν. Η αίσθηση
πρωτόγνωρη , παράξενη και αυτός τόσο μικρός . Είμαι κουρασμένη και
πανευτυχής. Μένουμε εκεί αγκαλιά και οι τρεις μέχρι να σταματήσει να
πάλλεται ο λώρος. Προτείνουν το ψαλίδι στον Ιωάννη και εκείνος κόβει
σταθερά και αποφασιστικά το λώρο.
«Έλα, γλυκιά μου, άλλη μία εξώθηση να βγάλουμε και τον πλακούντα.
Όλα καλά, μόνο μια μικρή ραγάδα στο περίνεο. Βιάστηκες λιγάκι στο τέλος. »
«Έλα να ντυθείς και να τον θηλάσεις». Πόσο πολύ το θέλω..Έχω
διαβάσει τόσο πολλά, το έχω φαντασιωθεί ξανά και ξανά..Ήρθε η ώρα. Με
βοηθούν να τον βάλω στο στήθος μου. Μου δείχνουν πώς να πιάνω το παιδί,
πώς να πιάνω το στήθος μου και να του το προσφέρω. Είμαι λίγο
αγχωμένη..Το κάνω καλά; «Εντάξει, χαλάρωσε..Θα μάθετε, μην ανησυχείς.
Αν θέλεις να το κάνεις θα τα καταφέρεις.»


Η Γέννηση του Μορφέα

Οι πόνοι έχουν αρχίσει εδώ και 2 μέρες. Το βράδυ 3 με 5 και την
υπόλοιπη μέρα τίποτα. Το πρωί της Δευτέρας είδα λιγάκι αίμα και κατάλαβα
πως επρόκειτο για το «πώμα». Τηλεφώνησα στη μαία και ήρθε να με δει.
«Έχεις από 2 ως 5 μέρες καιρό. Δεν έχεις καθόλου διαστολή. Μη βιάζεσαι. Θα
ετοιμαστεί και θα έρθει.» Τι θα κάνουμε με το άλλο παιδί, τον Εύστρατο, αν
γεννήσω ημέρα. «Μην ανησυχείς, οι μανούλες που έχουν κι άλλα παιδιά τα
ταχτοποιούν όλα και μετά γεννάνε» λέει χαριτολογώντας.
Το επόμενο πρωί έχω πιο τακτικούς πόνους και αποφασίζουμε προς το
μεσημέρι να πάμε τον Ευστρατούλη στη γιαγιά. Καθόμαστε με τον άντρα μου
να φάμε και κάθε δέκα λεπτά σηκώνομαι και κάνω μια οδύνη με τον γνωστό
πλέον τρόπο . Βαθιά εισπνοή. αργή εκπνοή με ήχο και όσο το δυνατόν βαθύ
κάθισμα. Κοιτιόμαστε και χαμογελάμε. Ξέρουμε πως το μωρό μας πλησιάζει
και είμαστε πολύ συγκινημένοι και χαρούμενοι.
Είναι ώρα να φέρουμε το παιδί στο σπίτι. Του έχουμε πάρει καινούριο
παιχνίδι και αποφασίζουμε να του το δώσουμε. Είναι πολύ όμορφο. Ξύλινα
κυβάκια που φτιάχνουν γεφυρούλες για να περάσει μια μπίλια. Καθόμαστε
στο πάτωμα και παίζουμε όλοι μαζί. Εγώ κάθε δέκα λεπτά σηκώνομαι και
βγαίνω στην αυλή για να κάνω την οδύνη μου , κάτω από το φως του
ολόγιομου φεγγαριού. Το παιδάκι δεν καταλαβαίνει τι γίνεται. Είναι 3 χρονών
και το παιχνίδι τόσο εντυπωσιακό. Τον προετοιμάζουμε ότι το αδελφάκι του
θα γεννηθεί σύντομα. Ώρα να πάει για ύπνο. Πάμε και εμείς επάνω, στο
εργαστήρι ζωγραφικής, να ετοιμάσουμε το χώρο. Έχει μόνο ένα καναπέ αλλά
θα τα βολέψουμε. Μη μείνουμε κάτω και ανησυχήσουμε το παιδάκι.
Η μαία ανησυχεί περισσότερο από εμάς. «Καλύτερα κάτω, να έχεις κοντά
και την τουαλέτα». Δεν πειράζει θα κατέβω αν χρειαστεί. «Μα τι λες, θα
παγώσεις, είναι Γενάρης». Μην ταράζεσαι, όλα θα πάνε καλά. Θα τυλιχτώ
στην κάπα μου και θα κατέβω. Πράγματι, μετά από λίγο θέλω να πάω στην
τουαλέτα. Έξω έχει ένα ξεροβόρι..
Τυλίγομαι την κάπα μου και ξεκινάω. Ο άντρας μου με ακολουθεί. Μέχρι
να γυρίσουμε έχω κάνει 3 οδύνες. Μια στην τουαλέτα, που ήταν και πολύ
επώδυνη γιατί ήμουν καθισμένη, μια στο σαλόνι και μια στα πρώτα σκαλιά. Το
μπουμπουκάκι μου ερχόταν ακάθεκτο.
Οι οδύνες γίνονται ποιο ταχτικές. Κάνω βόλτες γύρω- γύρω στο χαλί.
Όλο και κάνω εισπνοές, εκπνοές και βαθιά καθίσματα. Κουράστηκα λιγάκι.
Μου δείχνει μια βολική στάση στο πάτωμα με τα χέρια πάνω στο κρεβάτι. Να
ξεκουραστούν λίγο τα πόδια μου.
Δεν ξανασηκώθηκα. Σε λίγο σκαρφάλωσα στο κρεβάτι και ανάσκελα,
γυρισμένη στο πλάι, έκανα μια εξώθηση. Έσπασαν τα νερά. Σε 2 λεπτά έκανα
άλλη μια και ένιωσα το κεφαλάκι του να βγαίνει. Απόλυτη ησυχία. Βλέπω τον
Ιωάννη κι εκείνος εμένα. Περιμένουμε. Κανείς δεν βιάζεται. Κι όμως ο χρόνος
είναι σα να έχει σταματήσει. Ησυχία. Είναι ώρα να σπρώξω και πάλι. Νοιώθω
το κορμάκι του να βγαίνει από μέσα μου. Παύση… το πρώτο κλάμα.
Ο Μορφέας. Ήταν τόσο ήσυχα και όμορφα, όπως κι εκείνος. Τον τύλιξαν
σε μια πετσετούλα και μου τον έδωσαν. Τόσο αμόλυντος, τόσο καθαρός. Ούτε
ένα τόσο δα σημαδάκι στην επιδερμίδα του, μια ελίτσα, ένα σπυράκι, τίποτε.
Τον παρατηρώ και δεν τον χορταίνω. Του βάζει το μανταλάκι και σε λίγο ο
πατέρας του πιάνει το λώρο και αφού πλέον δε πάλλεται, τον κόβει. Τώρα
είμαστε δύο σώματα.
Τον έβαλα να θηλάσει. Σε μισή ώρα περίπου άρχισαν οι συσπάσεις της
μήτρας και ήταν ώρα να γεννηθεί και ο πλακούντας. Καθαρός και αρυτίδωτος
κι εκείνος. Όλα καλά.
«Αυτή τη φορά ήξερες και δε βιάστηκες Δούκισσά μου. Δεν έχεις
απολύτως τίποτα. Κανένα τραύμα , είσαι μια χαρά.» Το ξέρω, το νοιώθω.
Είμαι έτοιμη να σηκωθώ και να αρχίσω..
Άλλα για στάσου.. Έχω στην αγκαλιά μου το μικρό Μορφέα, είναι ώρα να
γνωριστούμε. Η μαία φεύγει, και ο Ιωάννης είναι τόσο κουρασμένος. Πέσε να
κοιμηθείς καλέ μου, είμαστε μία χαρά.
Στην ήρεμη αυγή θηλάζω το μικρό μου θησαυρό, δε θέλω τίποτε άλλο.



Η Γέννηση της Ιοκάστης




Είναι η τρίτη φορά που είμαι έγκυος και πλέον διαθέτω την ηρεμία της
γνώσης. Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά, αν το πιστέψω. Δεν χρειάζονται πολλές
εξετάσεις, γιατί δεν είμαι άρρωστη. Δεν χρειάζεται τίποτα το ιδιαίτερο γιατί
πρόκειται για μια τόσο φυσιολογική διαδικασία, σαν την αναπνοή. Αν και δεν
έχω πολύ ελεύθερο-προσωπικό χρόνο, τα άλλα δύο παιδιά, όταν γεννιέται η
Ιοκάστη, είναι 4,5 ετών και 18 μηνών, είμαι όλη μέρα σε επαφή με το μικρό
εμβρυάκι που μεγαλώνει μέσα μου. Εκτός από αυτή την επικοινωνία
λειτουργώ κανονικά. Κάνω της δουλειές του σπιτιού, έχω το Μορφέα αγκαλιά
και ταυτοχρόνως μαγειρεύω, κάνω Κουγκ Φου, διδάσκω Αγιογραφία και
στήνω εκθέσεις δηλαδή ζω. Φυσιολογικά.
Και να που ένα βράδυ του Ιούλη με πιάνουν κάτι ύποπτα πονάκια. Λες;
Έχω μέρες ακόμη. Αλλά και τα άλλα παιδιά τα γέννησα λίγο ποιο νωρίς. Με
το καλό να μας έρθεις. Έτσι κι αλλιώς, αν και δε σε έχω δει ήδη μου λείπεις.
Οι μαίες θέλουν να με δουν και, φυσικά. δε τους χαλάω το χατίρι. «Ο
τράχηλος είναι ακόμη σκληρός και πίσω. Θα περιμένουμε..»
Μετά από 2 μέρες οι πόνοι ξεκινούν από το πρωί. Ετοιμάζω τα παιδιά,
μαγειρεύω και συνεχίζουμε τη μέρα μας κανονικά, μόνο που στέλνω τον
Ιωάννη για τις τελευταίες απαραίτητες αγορές. Μάλλον αυτή είναι Η ΜΕΡΑ. Ή,
μάλλον, η νύχτα. Ξέρω ότι μόνο όταν βάλω τα παιδάκια μου για ύπνο θα
αφεθώ στο Θαύμα της Γέννησης.
Το απόγευμα πηγαίνουμε όλη μαζί μια βόλτα στη γειτονιά. Μας
συναντούν και ρωτούν πως πάω. «Μάλλον θα γεννήσω απόψε.» Με κοιτούν
έκπληκτοι και φοβισμένοι μαζί γιατί μια τέτοια απάντηση θα την περίμεναν να
ακουστεί σε άλλο τόνο και με άλλη χροιά.
Ώρα για ύπνο. «Ίσως αύριο να είναι μαζί μας και η αδελφούλα σας. Θα
δούμε.» Φαίνονται ενθουσιασμένα και χαρούμενα. Όνειρα γλυκά κουκλιά
μου.
Άρχισαν να έρχονται οι φίλοι για το Κουγκ Φου. «Έλα Δούκισσα
ξεκινάμε» Απόψε λέω να μη κάνω. Μάλλον γεννάω. «ΓΕΝΝΑΣ!;!;!;!». «Να
φύγουμε, να μείνουμε; Τι να κάνουμε;» Κάντε την προπόνηση σας. Εγώ θα
ξεκουραστώ εδώ λιγάκι. Μάλλον θα έχω μακριά νύχτα.
Στις 11 το βράδυ φεύγουν. Ο Ιωάννης, ένας καλός μας φίλος και ‘εμείς’
κατεβαίνουμε στον κήπο. Όλως παραδόξως, αν και Ιούλιος ,στην Αττική, το
βράδυ είναι δροσερό και το φεγγάρι τεράστιο. Κάνω τις οδύνες μου
περπατώντας στον κήπο και παρακαλώ τους συντρόφους μου να
παρακολουθήσουν τη συχνότητα τους. «Είσαι σαν καλοκουρδισμένο ρολόι.
Ακριβώς κάθε 2 λεπτά.» Περπατάω γύρω-γύρω από την αιωνόβια ελιά,
κρατιέμαι από τις προεξοχές του κορμού της και μόλις περνά η οδύνη είναι
σαν να μην πόνεσα ποτέ. Είμαι ευδιάθετη, λέμε αστεία και πάλι.. Βαθιά
εισπνοή, εκπνοή και βαθύ κάθισμα.. Αυτή τη φορά πιάστηκα από την
ανεμόσκαλα του Εύστρατου.
Το φως της πανσελήνου δίνει μια ασημένια θαλπωρή στον κήπο και είναι
πανέμορφα. Στις 1:30 καταφτάνουν και οι μαίες. «Που θα γεννήσεις; Πάνω;
Άντε έλα να σε εξετάσω λίγο» «Θέλω να σε εξετάσω σε οδύνη. Έχεις
διαστολή 2 αλλά σχεδόν εξαλειμμένο τράχηλο.»
Σηκώθηκα αμέσως. Ήταν ο χειρότερος πόνος που ένιωσα ως τα τώρα.
Όρθια δεν πονάω. Έρχεται και φεύγει, σαν κύμα, σαν πνοή ανέμου.. Κι εγώ
εκεί το δέχομαι και το αφήνω να περάσει.. χωρίς σκέψεις.. και συνεχίζουμε.
Τώρα μένω στο μπαλκόνι και πηγαίνω πέρα δώθε. Οι υπόλοιπη συζητάνε
διάφορα. Ρωτάω τη μαία, γιατί συνήθως ακούω να σπάνε τα νερά ώρες πριν
ενώ σε μένα αυτό συμβαίνει την τελευταία στιγμή. Ξεκινάει να μου πει μα
σταματά. Άλλος ένας πόνος και συνεχίζουμε. «Εμείς πάντως λέμε ότι αυτά τα
παιδιά είναι τυχερά. Δεν ταλαιπωρούνται και ο σάκος με τα υγρά βοηθάει στο
πιο εύκολο πέρασμα του μωρού από τα οστά της λεκάνης.»
Ας πάμε μέσα. Οι πόνοι έχουν πυκνώσει πολύ. «Θέλεις να ξαπλώσεις;»
Ναι, τώρα θέλω.
Μία εξώθηση και νοιώθω το σάκο να σπάει. Έλα γλυκιά μου σε
περιμένω. Στο χώρο υπάρχει απόλυτη ησυχία. Δύο κεράκια είναι η μοναδική
φωτεινή πηγή στο χώρο. Άλλη μια εξώθηση και να το κεφαλάκι της. «Είχε το
χεράκι της στο μάγουλο». Σιγή.. Περιμένουμε. Βλέπω τον Ιωάννη μου δίπλα
μου να με κοιτά και του χαμογελάω. Εξώθηση. Την νοιώθω να βγαίνει από
μέσα μου. Και υπάρχει μια ιερή στιγμή, μια τόσο μοναδική στιγμή που δεν
ακούγεται απολύτως τίποτα.
Το πρώτο κλάμα και η φωνή της Ευαγγελίας «3 παρά 10». Την
τυλίγουν σε μια πετσετούλα και μου την δίνουν. Είμαι γυμνή και τη βάζω
πάνω στο στήθος μου. Έχουμε ακριβώς την ίδια θερμοκρασία και είναι τόσο
μικρή. Καλώς ήρθες γλυκιά μου Ιοκάστη. Δε χορταίνω να τη βλέπω. Τη
φιλάω, τη χαϊδεύω και την απολαμβάνω. Αγκαλιαζόμαστε και οι τρεις σε μια
ατμόσφαιρα γεμάτη σεβασμό. Οι μαίες κάτι συζητάνε ψιθυριστά. Ο λώρος
σταματά να πάλλεται και τώρα αναλαμβάνει ο πατέρας. Αυτό που μας ένωνε
τόσους μήνες τώρα έχει πια κοπεί. «Έλα καλή μου να βγει και ο πλακούντας.
Ας ανάψουμε το φακό καλύτερα μη τους ενοχλήσουμε με έντονα φώτα… Ο
πλακούντας είναι μια χαρά.» Ας τον φυλάξουμε, για τη ρίζα του δέντρου της.
Ένα λυγερό πλατανάκι.
Mε την Ιοκάστη μείναμε αγκαλιά 4 ώρες. Την έβαζα μια στο ένα στήθος
και μια στο άλλο. Δεν φαινόταν καθόλου κουρασμένη και συνέχιζε να
θηλάζει. Η εμπειρία, αυτή της επαφής, ήταν μοναδική. Εγώ ήμουν σίγουρη
για αυτό που έκανα και το απολάμβανα. Εκείνη ένιωθε ασφάλεια και έκανε
αυτό που την ευχαριστούσε… Να εξακολουθεί να νοιώθει το γνώριμο κτύπο
της καρδιά μου.
Μας βρήκε η αυγή αγκαλιασμένες και ευτυχισμένες. Κατά τις 12
έρχεται ο Ιωάννης μου να με ρωτήσει πως είμαστε και αν θα μπορούσαν να
έρθουν τα παιδιά, που εδώ και ώρα τον παρακαλούν να γνωρίσουν την
αδελφούλα τους. Το μωρό μας κοιμάται αλλά βεβαίως και μπορούν να
έρθουν. Πλησιάζουν σχεδόν ευλαβικά. Την αγγίζουν τρυφερά και εξαιρετικά
προσεκτικά. Την παρατηρούν και τα προσωπάκια τους λάμπουν. Κάνουν
σχόλια.. Είναι τόσο μικρούλα, είναι πολύ όμορφη.. κουκλίτσα σωστή. Ο
Μορφέας κουρνιάζει στην αγκαλιά μου την βλέπει και γελάει, γελάει.. κοιτάει
εμένα με απορία και χαρά μαζί. Ο Εύστρατος θέλει να τη φιλήσει. Μα φυσικά
και μπορείς, γλυκέ μου. Είναι στιγμές που χαράζονται στο νου με ανεξίτηλο
τρόπο και κάθε φορά, που τις ανακαλώ, πλημμυρίζω από συναισθήματα και
δάκρυα. Είναι στιγμές χαράς, στιγμές αγάπης.
Δούκισσα 2010, Αθήνα
www.birthchoices.gr

kinkajoujou
21-12-10, 07:36
σήμερα είχα αυτή τη συζήτηση με μια φίλη, και είπα να τα γράψω κι εδώ (προειδοποίηση: θα μακρυγορήσω! :p)

όπως έχω ξαναγράψει, ζήτησα από το γιατρό πρόκληση, σε περίπτωση που το μωρό δεν γεννιόταν από μόνο του μέχρι την ΠΗΤ, γιατί ακριβώς στην ΠΗΤ ο σύζυγος έπρεπε να φύγει για εξωτερικό (και θα έμενε εκεί). συμφωνήσαμε λοιπόν ότι μόνο αν συντρέχουν κάποιες προϋποθέσεις (τράχηλος έτοιμος ή/ και μωρό εμπεδωμένο) θα την κάναμε, αλλιώς μου είπε ότι αν το ζητούσα θα προτιμούσε να μου κάνει κατευθείαν καισαρική και να μην μπω αναίτια σε διαδικασία πρόκλησης.

πλησιάζοντας η ΠΗΤ, είπαμε με το σύζυγο μήπως βοηθήσουμε την κατάσταση (με εννοείτε, φαντάζομαι ;)) και τελικά η θεραπεία μάλλον απέδωσε, γιατί γύρω στις 15 μέρες νωρίτερα είδα το γνωστό βύσμα. 2 μέρες αργότερα με εξέτασε ο γιατρός, είδαμε ότι είχα μια μικρή διαστολή και παρόλο που το μωρό ήταν ψηλά, μου είπε ότι μπορούσαμε να προχωρήσουμε, και τελικά το κλείσαμε για Παρασκευή, με ένα τελευταίο NST την Τετάρτη. ο γιατρός μου μού είπε να μην ανησυχώ, θα γεννήσω φυσιολογικά κι εύκολα.

η διαδικασία ήταν η γνωστή, τα προκαταρκτικά (ξύρισμα, κλύσμα κλπ) μπορώ να πω ότι δεν με ενόχλησαν ιδιαίτερα. ούτε στους ορούς και στα τρυπήματα είχα θέμα. μου βάλανε το φάρμακο, άρχισαν κάποιοι μικροπόνοι και περιμέναμε. Λίγο αργότερα ο γιατρός μου μού έσπασε τα νερά και οι πόνοι κάπως δυνάμωσαν.

Δυστυχώς, παρόλο που πήγαινα με πρόθεση να αποφύγω την επισκληρίδιο, όταν άρχισαν οι ζόρικοι πόνοι δεν άντεξα και πολύ. νομίζω ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε το ότι μου ήρθε εμετός, κάτι που έχει να μου συμβεί από το δημοτικό και είναι το χειρότερο συναίσθημα για μένα, κι εκεί λίγο έχασα τη μπάλα και ενέδωσα. Θα ήθελα να έχω αντέξει λίγο περισσότερο (κόταααααα :p) αλλά δεν...

περιμένοντας τον αναισθησιολόγο, πονούσα αρκετά και ήμουν και με το νεφροειδές παραμάσχαλα, και ήρθε μια μαία μικρότερή μου ή το πολύ συνομήλικη, με πλατινέ μαλλί και νύχι, και μου μίλησε πολύ υποτιμητικά, ότι κάνω κακό στο μωρό μου που δεν κάνω αναπνοές φου-φου-φου γιατί δεν το βοηθάω να οξυγονωθεί. ενώ από μέσα μου οραματιζόμουν ότι της αδειάζω το νεφροειδές στο κεφάλι, της απάντησα ήρεμα-ήρεμα ότι δεν μπορώ να το κάνω αυτό γιατί παθαίνω υπερκαπνία και ζαλίζομαι, αλλά αυτή συνέχισε να με ψέλνει πάνω από το κεφάλι μου να κάνω αναπνοές. ευτυχώς ήρθε ο αναισθησιολόγος και ήταν ήπιος άνθρωπος και κάπως αποσοβήθηκε η κρίση :p

του αναισθησιολόγου του είπα ότι δεν θέλω σε καμία περίπτωση βαριά δόση, απλά να μου πάρει τον πολύ πόνο, και πρόσθεσα "εσείς βέβαια ξέρετε καλύτερα" για καλόπιασμα ;) η αλήθεια είναι ότι ηρέμησα πολύ με την αναισθησία και πέρασαν οι ώρες των ωδινών άνετα, παρόλο που τα πόδια μου τα κουνούσα κανονικά.

αφού έχουν περάσει αρκετές ώρες, έρχεται η προϊσταμένη μαία (λίγο γκεστάπο αλλά όχι απότομη, είχε ένα no-nonsense ύφος "βοήθησέ με να σε βοηθήσω" κι εμένα τουλάχιστον σε εκείνη τη φάση μου ταίριαζε, ήθελα κάποιον χωρίς πολλούς συναισθηματισμούς, να με κατευθύνει σωστά και με μια σχετική κατανόηση της κατάστασής μου.

στις πρώτες εξωθήσεις η μικρή σφήνωσε στραβά στη λεκάνη (ανεμπέδωτη γαρ). παρόλο λοιπόν που έκανα καλές εξωθήσεις, βοηθούσε και η μαία με το χέρι της, δεν μπορούσαμε να της αλλάξουμε πορεία. προσπαθήσαμε αρκετά, και κάποια στιγμή φώναξαν το γιατρό μου να δει τι γίνεται και να δώσει οδηγίες. τους είπε να με γυρίσουν σε διάφορες στάσεις (κυρίως στο πλάι) και να συνεχίσουμε. παρόλα αυτά, για δεύτερη φορά δεν έγινε κάτι, και μάλιστα εκείνη την ώρα πέρασε και η δόση της αναισθησίας και τα είδα όλα! τους ζήτησα κι άλλη δόση και στην αρχή μου αρνήθηκαν, αλλά τους εξήγησα ότι δεν μπορώ να συνεργαστώ έτσι, γιατί από τον πόνο δεν έσπρωχνα αποτελεσματικά, οπότε μου κάνανε μια δεύτερη μικρή. βέβαια πιστεύω ότι πιο πολύ placebo λειτούργησε, αλλά κάτι είναι κι αυτό! εκείνη την ώρα ξαναήρθε ο γιατρός μου και είδε την κατάσταση, άκουσα μια μαία (από την καινούρια βάρδια) που κάτι του ψιθύρισε για καισαρική, αλλά εκείνος της απάντησε "όχι βέβαια, θα γεννήσει φυσιολογικά". τους έδωσε πάλι οδηγίες, με ξαναγυρίσανε σαν το κοκορέτσι, και τελικά τα καταφέραμε! πήγαμε γρήγορα-γρήγορα χειρουργείο, κι εκεί με 1-2 εξωθήσεις ακόμη γεννήθηκε το κοριτσάκι μας!

Συμπερασματικά, πιστεύω ότι είχα έναν εύκολο τοκετό, παρά την ταλαιπωρία του σφηνώματος (για το μωρό με νοιάζει δλδ, εγώ κομμάτια να γίνει). ήταν μια ευχάριστη εμπειρία σε γενικές γραμμές, και τώρα που έχει περάσει και καιρός βλέπω τα εξής καλά και κακά:

στα καλά μετράω το γιατρό μου. τήρησε όσα είπε, ήμουν η τελευταία που γέννησε εκείνη την ημέρα (κι από ό,τι μου είπε ο ίδιος οι καισαρικές Παρασκευή είναι στα ύψη), δεν ήταν φαφλατάς για να φανεί ότι έκανε το σπουδαίο τοκετό (όπως άκουσα άλλους γιατρούς στο δωμάτιο) στην παρακολούθηση της εγκυμοσύνης δεν μου έπαιρνε χρήματα και ΠΑΝΤΑ μου έδινε μηδενική απόδειξη, ό,τι χρήματα πήρε ήταν με απόδειξη και χωρίς προσαύξηση λόγω αυτού, με ηρέμησε όταν μου είπαν ότι το παιδί έχει κοντό χαλινό και χρειάζεται επέμβαση να μην κάνω τίποτα και να το δει ο παιδίατρός μου πρώτα, γενικά ήταν σωστός. το μόνο σημείο που δεν μου άρεσε ήταν όταν πριν από τον τοκετό του έλεγα ότι δεν θέλω επισκληρίδιο με το ύφος του μου έλεγε εμμέσως ότι θα είναι βλακεία να μην κάνω, αφού θα με ανακουφίσει. βέβαια δεν επέμεινε ποτέ, πάντα μου έλεγε "άσε να έρθει η ώρα και βλέπουμε".

ένα άλλο σημείο που θα προσέξω σε επόμενη γέννα (και γι' αυτό ίσως ευθύνεται ο γιατρός) είναι η κοπή του ομφάλιου λώρου. η μικρή έχει χαμηλό σίδηρο αυτή τη στιγμή, απλά ακόμη δεν ξέρω αν φταίει το θέμα του λώρου ή αν έχει στίγμα, αλλά σε επόμενο τοκετό θα το ζητήσω να κοπεί αφού σταματήσει να πάλλεται.

και τώρα το μεγάλο θέμα της επισκληριδίου: δεν το συζητώ ότι με ανακούφισε τρελά. όσο περνάει ο καιρός όμως, μου δίνεται η αίσθηση ότι σε μια φάση που και το μωρό μου έδινε τον αγώνα του να βγει (και μάλιστα χωρίς να το έχει επιλέξει από μόνο του), αυτό πάλευε κι εγώ κοιμόμουν :oops:. δεν λέω μεγάλη κουβέντα, γιατί όπως είπα η δυνατότητα να μην πονάς πιστεύω δεν είναι αμελητέα, αλλά μια επόμενη γέννα θα ήθελα να τη δοκιμάσω χωρίς αναισθησία, όσο αντέξω τέλος πάντων. δεν ξέρω μάλιστα αν αυτό έφταιγε για τη νωθρότητα της μικρής μετά τη γέννα, όταν ζήτησα να μου τη φέρουν στην ανάνηψη για το θηλασμό δεν μπορούσε με τίποτε να θηλάσει, σαν να μην ήξερε τι να κάνει στο στήθος.

πιστεύω λοιπόν ότι σαν μια πρώτη γέννα ήταν καλή, δεν είχα κάποια τραυματική εμπειρία και πήρα και το βάπτισμα του πυρός. από όλη αυτή την εμπειρία προσπαθώ να βγάλω και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για τυχόν επόμενη και καταλήγω ότι ναι μεν δεν είμαι "φανατική" του φυσικού τοκετού, με την έννοια ότι κάποιες παρεμβάσεις (κλύσμα, περινεοτομή κλπ) δεν με ενοχλούν, αλλά κάποια πράγματα θα τα έχω υπόψη μου να γίνουν διαφορετικά.