PDA

Επιστροφή στο Forum : εχασα και εγω το μωρακι μου


taptap
18-09-10, 09:19
Πριν 4 μερες εγινε αυτο που καμια μανουλα δεν θελει να περασει . Ημουν 21 εβδομαδων εκει σταματησε το ονειρο μου ! Ξυπνησα 6 30 το πρωι και πηγα τουαλετα ενιωσα κατι να σπαει στον κολπο μου και γεμισα αιματα πηρα αμεσωσ τον γιατρο και φυγαμε για το νοσοκομειο . Μου εκαναν υπερηχο το κοριτσακι μου φαινοταν καλα αλλα ο τραχηλοσ ειχε ανοιξει μου εκαναν μια ενεση μηπωσ σταματησει αλλα μετα απο μια ωρα μου εσπασαν και τα νερα δυστηχωσ γεννουσα ενα πλασματακι που δεν ηταν ετοιμο να βγει και να τα καταφερει .Δεν υπηρχε καμια ελπιδα για το μωρο μου ειχε κανει και κακα του και ειχε και μολυνθει .Χρησιμοποιησαν και τεχνιτους πονους γιατι δεν επρεπε να μεινει αλλο μεσα μου. Γεννησα φυσιολογικα χωρισ επισκλειριδιο αν και ζητουσα ολικη ναρκωση για να μην το ζησω ολο αυτο . Δεν ηθελα να την αφησω να βγει απο μεσα μου αλλα δεν μπορουσα να κανω τιποτα . Οταν μου ειπαν σπρωξε Μαρια το εκανα και ενιωθα πωσ την σκοτωνα εγω η ηδια . Δυο ειναι η πιθανοι λογοι που συνεβει αυτο η επαθα ανεπαρκεια τραχηλου και επειδη ειχε ανοιξε ο τραχηλοσ κολλησα καποιο μικροβιο που μολυνε το κοριτσακι μου η' κολλησα καποιο μικροβιο και μετα ανοιξε ο τραχηλοσ τι εγινε απο τα δυο δεν μπορουν να μου πουν οι γιατροι .Αναρωτιεμαι μηπωσ φταιω εγω σε κατι μηπωσ ακουμπησα τον κολπο μου καποια στιγμη στην τουαλετα και ειχα καποιο μικροβιο στα χερια μου που περασε και στον κολπο μου , τα παντα σκεφτομαι ακομα και το οτι ισωσ να μην ημουν παντα καλοσ ανθρωποσ και ηταν η τιμωρια μου αυτη. Την ζηταω κοριτσια πιανω την κοιλια μου και ειναι αδεια ποναει η ψυχη μου !

gioli
18-09-10, 09:42
Καρδούλα μου λυπάμαι πραγματικά. Δε μπορω να σου πω να μη στεναχωριέσαι γιατι αυτό ξέρω πως δε γίνετε. Ευχομαι ο χρόνος που θα περνά να απαλύνει τον πόνο σου και αυτό το ίδιο μωράκι σύντομα να έρθει και να μπεί πάλι στη κοιλίτσα σου. Ο Θεός μαζί σου.

culte
18-09-10, 10:49
κοριτσάκι μου κουράγιο!!
μην γεμίζεις τον ευατό σου με τύψεις και ενοχές, εσύ το αγαπούσες το μωράκι σου, δεν ήθελες να του κάνεις κακό!!
εύχομαι, σύντομα να ξαναγεμίσει η κοιλιτσα σου, και αυτό να μείνει στην ψυχή σου σαν ένα κακό όνειρο....

aleca
18-09-10, 10:54
πολυ λυπαμαι.....υπομονη κοριτσακι.....τι αλλο??

veti
18-09-10, 11:00
Πριν 4 μερες εγινε αυτο που καμια μανουλα δεν θελει να περασει . Ημουν 21 εβδομαδων εκει σταματησε το ονειρο μου ! Ξυπνησα 6 30 το πρωι και πηγα τουαλετα ενιωσα κατι να σπαει στον κολπο μου και γεμισα αιματα πηρα αμεσωσ τον γιατρο και φυγαμε για το νοσοκομειο . Μου εκαναν υπερηχο το κοριτσακι μου φαινοταν καλα αλλα ο τραχηλοσ ειχε ανοιξει μου εκαναν μια ενεση μηπωσ σταματησει αλλα μετα απο μια ωρα μου εσπασαν και τα νερα δυστηχωσ γεννουσα ενα πλασματακι που δεν ηταν ετοιμο να βγει και να τα καταφερει .Δεν υπηρχε καμια ελπιδα για το μωρο μου ειχε κανει και κακα του και ειχε και μολυνθει .Χρησιμοποιησαν και τεχνιτους πονους γιατι δεν επρεπε να μεινει αλλο μεσα μου. Γεννησα φυσιολογικα χωρισ επισκλειριδιο αν και ζητουσα ολικη ναρκωση για να μην το ζησω ολο αυτο . Δεν ηθελα να την αφησω να βγει απο μεσα μου αλλα δεν μπορουσα να κανω τιποτα . Οταν μου ειπαν σπρωξε Μαρια το εκανα και ενιωθα πωσ την σκοτωνα εγω η ηδια . Δυο ειναι η πιθανοι λογοι που συνεβει αυτο η επαθα ανεπαρκεια τραχηλου και επειδη ειχε ανοιξε ο τραχηλοσ κολλησα καποιο μικροβιο που μολυνε το κοριτσακι μου η' κολλησα καποιο μικροβιο και μετα ανοιξε ο τραχηλοσ τι εγινε απο τα δυο δεν μπορουν να μου πουν οι γιατροι .Αναρωτιεμαι μηπωσ φταιω εγω σε κατι μηπωσ ακουμπησα τον κολπο μου καποια στιγμη στην τουαλετα και ειχα καποιο μικροβιο στα χερια μου που περασε και στον κολπο μου , τα παντα σκεφτομαι ακομα και το οτι ισωσ να μην ημουν παντα καλοσ ανθρωποσ και ηταν η τιμωρια μου αυτη. Την ζηταω κοριτσια πιανω την κοιλια μου και ειναι αδεια ποναει η ψυχη μου !

Κουραγιο κοριτσακι μου,μπορω να σε καταλαβω γιατι και εγω 22 αυγουστου εκανα διακοπη κυησης γιατι ειχε προβλημα το μωρακι μου,ημουνα 23 εβδομαδων και το γεννησα κανονικα.
Μπορω να σε καταλαβω ειναι μεγαλος ο πονος αλλα δυστηχως για καποιο λογο γινονται ολα.
Ο χρονος ειναι ο καλυτερος γιατρος που λενε,την επομενη φορα θα πανε ολα καλα και θα κανεις ενα πανεμορφο μωρακι8)

χριστινα1975
18-09-10, 11:01
υπομονή, καλή μου. Ήταν να το περάσεις. Μακάρι σύντομα να μας γράψεις ευχάριστα.
Υπομονή κ δύναμη

happymummy
18-09-10, 11:08
Aληθινα στενοχωρηθηκα πολυ.Κουραγιο κοριτσι μου.

προβατάκι
18-09-10, 11:18
κοριτσάκι έκλαψα όταν διάβασα ότι νομίζεις πως έγινε επειδή είσαι κακός άνθρωπος... Καταλαβαίνω έστω και ελάχιστα πώς νιώθεις γιατί προσπαθώ καιρό για παιδί, και τον προηγούμενο μήνα τα κατάφερα αλλά το έχασα "ευτυχώς" νωρίς, την 5η εβδομάδα. Κι εγώ πέρασα μέρες να πιστεύω ότι έγινε επειδή είμαι κακός άνθρωπος, σκεφτόμουν πόσες φορές έχω τσακωθεί με τους γονείς μου, με τον άντρα μου... Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος, να είσαι σίγουρη! Η Φύση έχει άλλα κριτίρια, μετράει αλλιώς το Δίκαιο και το Άδικο, πολύ διαφορετικά από εμάς... Δεν συγκρίνομαι μαζί σου, σίγουρα σου συνέβη κάτι πολύ χειρότερο από μένα και ίσως να μπορέσουν ν α σε βοηθλήσουν περισσότερο κορίτσια που ήταν στη θέση σου. Σου λέω μόνο ΚΟΥΡΑΓΙΟ κοριτσάκι, και ξέρω πόσο εύκολο είναι στα λόγια, μακάρι να βρεις μέσα σου δύναμη να το αντιμετώπίσεις! "when you feel that hope is gone, look inside you and be strong. And you ll finallly see the truth: that a hero lies in you..."

ladycat
18-09-10, 11:36
lypamai πολυ

LA LATINA
18-09-10, 11:46
ψυχουλα μου και βεβαια δε φταις εσυ.... δεν εχω λογια παρηγοριας, να παρακαλας το Θεο να σου δωσει συντομα ενα αλλο παιδακι...κανε κι ενα ταμα σε καποιον αγιο και βαλε το ονομα του...καποιοες φορες οι γιατροι ειναι πολυ μικροι και κοιτουν κι εκεινοι ψηλα στον ουρανο

Marigoula
18-09-10, 11:46
Σου εύχομαι σύντομα όλα να πανε καλά και να έχεις ένα υγιές μωράκι στην αγκαλιά σου!!!
Καλή δύναμη...

πουλακι1989
18-09-10, 12:00
υπομονη καλη μου..ευχομαι κι εγω συντομα ενα μωρακι στην κοιλιτσα σου.κουραγιο

patousaki mou
18-09-10, 12:01
Την ζηταω κοριτσια πιανω την κοιλια μου και ειναι αδεια ποναει η ψυχη μου !

μου έκοψες τα λόγια με αυτή τη φράση! ειλικρινά δεν ξέρω τί να σου πώ...!!!!!!!!!!

dwraki
18-09-10, 13:10
τι κριμα καλη μου.....ευχομαι απο τα βαθη της καρδιας μου γρηγορα η μικρη σου αγγελουδιτσα να σου στειλει το αδερφακι της...γερο κ τελειομηνο!!!!!!!!!!!!!!κουραγιο καλη μου.σου στελνω μια ζεστη αγκαλιτσα!!!!!

ΑΝΝΑ4
18-09-10, 13:27
Πριν 4 μερες εγινε αυτο που καμια μανουλα δεν θελει να περασει . Ημουν 21 εβδομαδων εκει σταματησε το ονειρο μου ! Ξυπνησα 6 30 το πρωι και πηγα τουαλετα ενιωσα κατι να σπαει στον κολπο μου και γεμισα αιματα πηρα αμεσωσ τον γιατρο και φυγαμε για το νοσοκομειο . Μου εκαναν υπερηχο το κοριτσακι μου φαινοταν καλα αλλα ο τραχηλοσ ειχε ανοιξει μου εκαναν μια ενεση μηπωσ σταματησει αλλα μετα απο μια ωρα μου εσπασαν και τα νερα δυστηχωσ γεννουσα ενα πλασματακι που δεν ηταν ετοιμο να βγει και να τα καταφερει .Δεν υπηρχε καμια ελπιδα για το μωρο μου ειχε κανει και κακα του και ειχε και μολυνθει .Χρησιμοποιησαν και τεχνιτους πονους γιατι δεν επρεπε να μεινει αλλο μεσα μου. Γεννησα φυσιολογικα χωρισ επισκλειριδιο αν και ζητουσα ολικη ναρκωση για να μην το ζησω ολο αυτο . Δεν ηθελα να την αφησω να βγει απο μεσα μου αλλα δεν μπορουσα να κανω τιποτα . Οταν μου ειπαν σπρωξε Μαρια το εκανα και ενιωθα πωσ την σκοτωνα εγω η ηδια . Δυο ειναι η πιθανοι λογοι που συνεβει αυτο η επαθα ανεπαρκεια τραχηλου και επειδη ειχε ανοιξε ο τραχηλοσ κολλησα καποιο μικροβιο που μολυνε το κοριτσακι μου η' κολλησα καποιο μικροβιο και μετα ανοιξε ο τραχηλοσ τι εγινε απο τα δυο δεν μπορουν να μου πουν οι γιατροι .Αναρωτιεμαι μηπωσ φταιω εγω σε κατι μηπωσ ακουμπησα τον κολπο μου καποια στιγμη στην τουαλετα και ειχα καποιο μικροβιο στα χερια μου που περασε και στον κολπο μου , τα παντα σκεφτομαι ακομα και το οτι ισωσ να μην ημουν παντα καλοσ ανθρωποσ και ηταν η τιμωρια μου αυτη. Την ζηταω κοριτσια πιανω την κοιλια μου και ειναι αδεια ποναει η ψυχη μου !

κοριτσακι μου ποσο σε καταλαβαινω,επαθα ακριβως το ιδιο στην 23εβδομαδα τον Απριλιο...κ εγω γεννησα το δικο μου κοριτσακι χωρις επισκλ φυσιολογ κ χωρις να το κρατησω επανω μου...σκεφτηκα τα ιδια πραγματα,αλλα πιστεψε με δεν φταιμε εμεις...ομως με τιποτα μην το αφησεις στο τυχαιο γεγονος...ψαξε το κ την επομενη φορα θα ειναι ολα τελεια για ερθει το μωρακι μας...
σε φιλω κ σε νιωθω...

taptap
18-09-10, 13:52
Ευχαριστω κοριτσια για τα λογια σασ...
Αννα4, εσυ γιατι εχασεσ το κοριτσακι σου? Μαθατε ακριβωσ το λογο?

good luck
18-09-10, 14:57
Μην το κανεις αυτο στον εαυτο σου Μαρακι μου.
Κι'εγω ετσι ακριβως ενιωθα. Ημουν σιγουρη οτι εφταιγα σε κατι εγω ή οτι αυτη ηταν η τιμωρια μου για κατι που δεν επρεπε να ειχα κανει στη ζωη μου.
Ειναι λαθος ομως. Απλα σου πολλαπλασιαζει τον πονο. Δεν φταις εσυ καρδουλα μου.
Το μωρακι σου απλά ήταν τοσο υπεροχο πλασμα που ο Θεος το θελησε κοντα του.
Για ανταμοιβη θα σου στειλει συντομα ενα αλλο μωρακι υγιεστατο, που θα απαλυνει τον πονο σου και θα σε κανει ευτυχισμενη. Κουραγιο...
Σου στελνω μια πολυ ζεστη αγκαλια.

elizaa
18-09-10, 15:27
Μαρακι λυπαμαι πολυ για αυτο που συνεβει...σιγουρα δεν μπορω να καταλαβω απολυτα πως νιωθεις γιατι δεν εχω περασει ποτε κατι παρομοιο...
το μονο σιγουρο ειναι οτι για αυτο που εγινε δεν φταις εσυ...
το μωρακι σου τωρα ειναι ενα αγγελακι διπλα στο θεουλη και θα ειναι παντα διπλα σε σενα και στο καινουριο μωρακι (που ευχομαι να ερθει πολυ συντομα) και θα σας προσεχει...

mpoumpoukaki29
18-09-10, 16:09
den exw logia ... kouragio pragmatika ... pantws na eisai sigouri oti auto gia kapoio logo egine ... kai den exei sxesi me esena ... ι fusi pronoei gia kapoia pragmata prin apo emas ... na skeftesai thetika, tha xanameineis suntoma egkuos kai tha genniseis ena ugiestato mwraki! sou to euxomai olopsuxa! ola tha pane kala tha to deis !

miamama
18-09-10, 16:17
λυπάμαι πολύ,κουράγιο!!
σου εύχομαι να είσαι σύντομα έγκυος ξανά!!

sternchen
18-09-10, 16:54
Αχ η ζωή είναι έτσι απρόβλεπτη και γεμάτη δυσκολίες.
Έζησες έναν εφιάλτη και ειλικρινά λυπάμαι πολύ.
Προσπάθησε να σταθείς στα πόδια σου και να ψάξεις πάρα πολύ τι έφταιξε, ώστε στο μέλλον να μην ξανά συμβεί.
Μια μεγάλη αγκαλιά και από εμένα.

xenia:-)
18-09-10, 17:48
ειλικρινα λυπαμαι παρα πολυ,σε νιωθω.......ευχομαι απο τα βαθη της ψυχης συντομα να κρατησεις μια μπεμπουλα στην αγκαλια σου και να σου απαλυνει τον πονο.κουραγιο

mamabamia
18-09-10, 18:53
Δεν μπορώ να σου πω λόγια παρηγοριάς, γιατί δεν πιάνουν. Το έχω βιώσει το Φλεβάρη που μας πέρασε γέννησα νεκρά τα διδυμάκια μου στις 23 βδομάδες. Δεν φταις αν κόλλησες κάποιο μικρόβιο, γιατί δυστυχώς αυτό μπορεί να συμβεί σε μια κύηση. Μην κατηγορείς τον εαυτό σου γιατί γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που είναι κακοί, συμφεροντολόγοι και κοιτάν πως να ρίξουν τους άλλους κι όμως όλα καλά τους πάνε!!! Δυστυχώς η ζωή δεν είναι δίκαιη!
Το μωράκι σου το λάτρευες είμαι σίγουρη και πονάς πολύ. Η φυσιολογική γέννα στις δικές μας περιπτώσεις είναι τραγική συναισθηματικά, αλλά οργανικά σου δίνει το "δικαίωμα" να αναρρώσεις γρήγορα και να προσπαθήσεις ξανά! Να έχεις αγκαλιά τον άντρα σου γιατί μόνο οι δυο σας βιώνεται τον ιδιο πόνο τώρα. Σου εύχομαι όλα καλά στη ζωή σου στη συνέχεια!

xxristinoula
18-09-10, 19:52
καλη μου ειναι δυσκολο να μην στεναχωριεσαι.... αλλα ειμαι σιγουρη εσυ και ολες οσες εχουμε χασει παιδακι δεν θα καναμε ποτε και τιποτα που θα σκοτωνε το παιδακι μας....αντιθετα θα καναμε ο,τι δεν μπορουν πολλοι ουτε καν να φανταστουν προκειμενου να σωθει η ψυχουλα που κουβαλαμε μεσα μας.....
πριν μια εβδομαδα χασαμε και μεις το παιδακι μας , εμενα μου το βγαλανε με αποξεση, και νομιζα οτι ειμαι η μοναδικη που ποναει τοσο και οτι καμια αλλη δεν εχει νιωσει οπως εγω....
μια εβδομαδα μετα νιωθω πολυ καλυτερα, πρεπει να κρατηθω δυνατη να ειμαι καλα ωστε μετα απο λιγο καιρο ισως να εχω ενα αλλο μωρακι στην κοιλιτσα μου....
οτι κι αν εγινε , οποια κι αν ειναι η αιτια που εγινε αυτο ,σου λεω ακομα και να εγινε κατι απο δικη σου απροσεξια....
ενα ειναι σιγουρο ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ ΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΒΛΑΨΕΙΣ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΣΟΥ....
σε φιλω ,σου ευχομαι δυναμη , υπομονη και κουραγιο!!

nouka
18-09-10, 19:57
Ποοοοοοσο λυπαμαι... ευχομαι συντομα να ξαναμεινεις εγκυος και να κρατησεις στα χερια σου ενα υγιεστατο νινακι...

κατερινα81
18-09-10, 20:56
η φυση προνοει για πραγματα που εμεις οι ανθρωποι δεν κατανοουμε... δεν θα σου πω λογια παρηγοριας.... του χρονου τετοιο καιρο να δεις που θα μας γραφεις για το μωρακι που θα κρατας στην αγκαλια σου!!!!!

aleka09
18-09-10, 22:11
Eιλικρινά λυπάμαι...δε νομίζω να υπάρχουν λόγια παρηγοριάς...
Σου εύχομαι ολόψυχα να ξανανιώσεις τη χαρά της εγκυμοσύνης.

ΦΟΥΝΙΤΣΑ
18-09-10, 22:18
λυπαμαι πολυ σε καταλαβενω οταν γεμισει η κοιλητσα ξανα θα νιοσεις καλητερα στο ευχομαι συντομα.....

taptap
18-09-10, 22:22
Μακαρι καποτε να καταφερω να αποκτησω και εγω ενα μωρακι δεν θα ξεχασω ομωσ ποτε ολα οσα εζησα και την χαμενη ψυχουλα ...

garifallia
18-09-10, 23:07
Κοριτσακι μου κρατα δυνατα και μην τα βαζεις με τον εαυτο σου ηταν θελημα θεου να γινει.Σε καταλαβαινω πως νοιωθεις γιατι και εμενα πριν 13 μερες μου πηραν το μωρακι μου και ημουν 12 εβδομαδων και το εκανα με μεγαλο κοπο (με εξωσωματικη),μεχρι τωρα που σου γραφω κλαιω και ρωταω στον εαυτο μου ΓΙΑΤΙ;Μου πεθανε ξαφνικα και οταν ρωτησα γιατι μου ειπαν τυχαιο γεγονος.τωρα τα μωρακια μας ειναι αγγελακια κοντα στο θεο και εμεις πρεπει να ειμαστε δυνατες και προσπαθησουμε ξανα παρακαλωντας το θεο να μας δωσει ενα μωρακι που θα μας κανει να νοιωσουμε λιγο καλυτερα.σε φιλω και σου ευχομαι καλο κουραγιο και σε ολες τις μανουλες που βιωνουν τετοια πικρα.

ιανουαριος 2010
18-09-10, 23:19
Μακαρι καποτε να καταφερω να αποκτησω και εγω ενα μωρακι δεν θα ξεχασω ομωσ ποτε ολα οσα εζησα και την χαμενη ψυχουλα ...
θα περασουν οι μερες.. δεν θα ξεχασεις.. απλα θα προχωρησεις.. οπως εσυ και γω.. οπως εγω.. πολλες μανουλες εδω μεσα.. οσο μπορεις ψηλα το κεφαλι.. οι ψυχουλες τους θα ειναι παντα μαζι μας.. κουραγιο.. ευχομαι συντομα μανουλα με ενα καταγερο μπεμπακι αγκαλια.. φιλια..

veti
18-09-10, 23:46
Μακαρι καποτε να καταφερω να αποκτησω και εγω ενα μωρακι δεν θα ξεχασω ομωσ ποτε ολα οσα εζησα και την χαμενη ψυχουλα ...

Δεν θα τα ξεχασεις ποτε ολα αυτα και ειναι λογικο,ολες οι γυναικες που εχουνε βιωσει κατι αντιστοιχο και βαζω και τον εαυτο μου μεσα σε αυτες ειναι δυσκολο να το ξεγραψουν απο το μυαλο τους.
Ομως πρεπει να συνεχισεις και να κοιταξεις μπροστα,πιστεψε με σε νιωθω απολυτα πως αισθανεσαι,και εμενα προσφατο ειναι και πολλες φορες χανομαι στις σκεψεις μου.
Θα δεις οτι σιγα σιγα θα νιωσεις καλυτερα και θα ξανα πατησεις στα ποδια σου,και πρεπει να το κανεις μην βασανιζεις τον εαυτο σου.

BEBE
18-09-10, 23:51
έχασα το πρώτο μου παιδί ήταν αγόρι στην 20η εβδομαδα. το γέννησα φυσιολογικά. από τότε απέκτησα άλλα δύο παιδιά ............ αυτό πάντα θα με βαραίνει......... πάντα θα το κουβαλάω.

Victoria μπεμπακος
19-09-10, 00:02
παρα πολυ στενοχωρηθηκα που διαβασα την εμπειρια σου.πραγματικα, μεσα απο την καρδια μου και απο τα γεματα δακρυα ματια μου, ευχομαι σε σενα ο καλοσ Θεουλησ να γεμισει την κοιλιτσα σου με ενα αλλο μωρακι που θα το γεννησεισ ευκολα και ζωντανο πια θα σου το ακουμπησουν στο στηθοσ σου. και οταν σε κοιταξει με τα μικρα του τα ματακια , τοτε ισωσ θα μαλακωσει μεσα σου ο πονοσ που νιωθεισ αυτη τη στιγμη. γρηγορη αναρρωση σου ευχομαι και μια νεα ,υγιη εγκυμοσυνη, σε σενα και στα υπολοιπα κοριτσια που εζησαν μια τετοια εμπειρια.

xenia:-)
19-09-10, 09:33
Μακαρι καποτε να καταφερω να αποκτησω και εγω ενα μωρακι δεν θα ξεχασω ομωσ ποτε ολα οσα εζησα και την χαμενη ψυχουλα ...
ποτε να μην την ξεχασεις.παιδακι σου ηταν .κρατα την σκεψη και την αναμνηση της.

Mickey
19-09-10, 10:37
Αγαπητή μου taptap σε καταλαβαίνω απόλυτα! Στις 13/08 έχασα και γω το μωράκι μου!!! Ήμουν 5 μηνών στο αγοράκι μου και ο γιατρός , μετά την αμνιοπαρακέντηση που έκανα με έβαλε αμέσως στο νοσοκομείο για διακοπή κύησης!!! Και ξέρεις πώς ειναι να σου δίνουν χάπια για να δηλητηριάσεις το μωράκι σου και παράλληλα να σου προκαλέσουν πόνους, ενώ σε έχουν βάλει σε θάλαμο με μαμά που μόλις έχει γεννήσει και θηλάζει το μωράκι της? Καταλαβαίνω πως νιώθεις , αλλά τουλάχιστον εσύ δεν προκάλεσες θάνατο, ενώ εγώ...Είναι κάτι που θα το κουβαλάω πάντα μαζί μου...
Και τελικά προτιμότερο είναι που η διαδικασία ήταν ο φυσιολογικός "τοκετός" , διότι ενώ εγώ προσπαθούσα 17 ώρες , τελικά μου το πήραν με καισαρική. Διότι αντί να έχω τα αναμενόμενα αποτελέσματα, είχα παρενέργειες, μέχρι και πυρετό 39 με ρίγη.
Δεν θα ήθελα πραγματικά ούτε ο χειρότερος εχθρός μου να ζήσει όλα όσα πέρασα, σωματικά και πάνω από όλα ψυχολογικά.... Όμως ο Θεός δίνει δύναμη να προχωράμε. Σίγουρα όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Απο δω και περα πρέπει να κοιτάμε θετικά τα πράγματα και όλα θα πανε καλά για όλους μας. Ο χρονος πίστεψε με είναι ο καλύτερος γιατρός. Σίγουρα μία τέτοια εμπειρία δεν ξεχνιέται, όμως πρέπει να επουλώνουμε τις πληγές μας και να προχωράμε. Είναι μονοδρομος και πρέπει να τον ακολουθήσουμε....

taptap
19-09-10, 10:42
Σασ ευχαριστω ολες για τα λογια σας για την υποστιριξη εστω και
με αυτον τον τροπο .Η ζωη κρυβει πολυ πονο αλλα και χαρεσ ελπιζω να μασ δωσει και εμασ ο Θεουλησ ενα μωρακι . Ελπιζω ο χρονοσ να απαλυνει τον πονο μου και να σταθω παλι στα ποδια μου ... σε εσασ ευχομαι υγεια και τα καλυτερα ...

taptap
19-09-10, 10:47
Mickey πριν ενα μηνα ειχα κανει και εγω αμνιοπαρακεντηση γιατι η αυχενικη ηταν λιγο αυξημενη για την ακριβεια 2.6 τα αποτελεσματα ηταν ολα φυσιολογικα . Γνωριζεισ αν μια αμνιοπαρακεντηση μετα απο περιπου 25 μερεσ μπορει να προκαλεσει αποβολη μετα τοσο μεγαλο διαστημα???

ΑΝΝΑ4
19-09-10, 11:02
καλημερα σου εστειλα πμ με τα δικα μας αποτελεσματα!!!

Mickey
19-09-10, 11:08
Κοίτα και οι δικές μου εξετάσεις ήταν πεντακάθαρες!!!Δεν φαινόταν απολύτως κανένα προβλημα και μόνο η αμνιοπαρακέντηση το έδειξε. Στην αρχή , επειδή φοβόμουν το ενδεχόμενο αποβολής λόγω αμνιοπαρακέντησης ,δεν ήθελα να υποβληθώ σε αυτή την εξέταση. Ο γιατρος μου όμως μου είπε ότι ειναι ακίνδυνη (υπάρχει ένας μικρός κίνδυνος, αν θυμάμαι καλά 1/200). Γενικότερα από όσο είχα διαβάσει και στο internet θεωρείται σχετικά ακίνδυνη διαδικασία. Εξάλλου για αυτόν τον λόγο μετά την αμνιοπαρακέντηση απαιτείται για κάποιες μέρες να είμαστε στο κρεββάτι και εμένα ο γιατρος μου εκτός από την αντιβίωση μου είχε δώσει να κάνω και μία ένεση.

pastakia
19-09-10, 11:24
taptap ειλικρινά λυπάμαι....δεν έχω λόγια.....Πίστευε στον Θεό και στον εαυτό σου, όσο μπορείς αυτή τη στιγμή, και θα δεις θα σου δώσει δύναμη.
Εγώ είμαι έξω από τον χορό, δηλ. δεν έχω ζήσει κάτι τέτοιο, αλλά να ξέρεις οτι όλες σε έχουμε μές στην καρδιά μας. Βάστα γερά και εύχομαι ένα παιδάκι που θα σε κάνει να χαμογελάς και ΜΟΝΟ! Να είσαι καλά και έχε κουράγιο.....

ιωάννα25
20-09-10, 16:43
κοριτσάκι μου κουράγιο, σε καταλαβαίνω έχασα το μωράκιμου σε ηλικία 9 εβδ και πραγματικά πονάει. ένα μήνα μετά όμως έμεινα έγκυος και γέννησα το κοριτσάκι μου. Κουράγιο και πιστεύω πραγματικά πως σε πολύ λίγο θα θα γεμήσει πάλι η κοιλίτσα σου.

mimika68
20-09-10, 17:58
Κουράγιο κουκλίτσα μου. Δεν υπάρχει πιο επώδυνη κατάσταση για μια μανούλα από το να χάσει το μωράκι της. Σου εύχομαι ολόψυχα να στρογγυλέψει και πάλι η κοιλίτσα σου πολύ σύντομα. Το κυριότερο είναι να μην κατηγορείς τον εαυτό σου για αυτό που έγινε και βασανίζεσαι. Το μωράκι σου το αγάπησε ο Θεούλης και το πήρε κοντά του για να το κάνει αγγελάκι και να σε προσέχει.
Μια μεγάλη αγκαλιά και από εμένα και καλή δύναμη....

Thaumataki
20-09-10, 21:54
Το έχασα κι εγώ..... 1 μήνα και δε το γνώριζα ακόμη. Έχω αίμα, πήγα σήμερα στο γιατρό και πέλον περιμένω να καθαρίσω από μόνη μου, μού έδωσε κάτι χάπια.

ΝΤΟΛΗ
20-09-10, 22:30
Είμαι ένας ακόμη από τους ανθρώπους που μπορούν να καταλάβουν τι περνάς...και αυτό είναι πολύ σημαντικό... να νιώθεις ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που μπορούν να σε καταλάβουν απόλυτα.
Τουλάχιστον έτσι ένιωθα εγώ όταν βρέθηκα στην θέση που είσαι εσύ τώρα.
Γέννησα κι εγώ το μωρό μου στις 29 Ιανουαρίου στις 18 εβδομάδες γιατί δεν ήταν υγιές..Δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μην τον σκεφτώ, όμως ο τρόπος που το αντιμετωπίζω πια είναι διαφορετικός. Κάποιες στιγμές πέφτω, αλλά σηκώνομαι ξανά. Δεν πρόκειται να ξεχάσει καμιά μας, απλά θα μάθουμε να ζούμε και με αυτήν την εμπειρία...Να εξωτερικεύεις όσο μπορείς τα συναισθήματά σου, να μιλάς όταν το έχεις ανάγκη...Δεν φαντάζεσαι πόση δύναμη αντλήσαμε εδώ μέσα η μία από την άλλη...άσε το χρόνο να κάνει αυτό που τόσο καλά ξέρει...Και όταν θα είσαι έτοιμη το αγγελούδι σου θα σου στείλει ένα αδελφάκι του...Σου εύχομαι η αυριανή ημέρα να φέρει μαζί της μία, έστω μικρή, αχτίδα από τον ήλιο.

BEBE
20-09-10, 22:39
έμενα με βοήθησε πολύ ψυχολόγος στην οποία πήγαινα τουλάχιστον για ένα χρόνο. Βρήκα δρόμους διαφυγής όταν το μυαλό μου είχε σκοτεινιάσει.

ismin
21-09-10, 07:48
Λυπαμαι πολυ για το μωρακι σου.
Εχω χασει και εγω ενα μωρο στην 25η εβδομαδα απο αναπαρκεια τραχηλου. Να ξερεις πως στην ανεπαρκεια τραχηλου ο τραχηλος κανει διαστολη χωρις πονο , χωρις επωδυνες συσπασεις , εγω ειχα συσπασεις μονο λιγο πριν τη γεννα για μια ωρα περιπου. Αν υπαρχει ανεπαρκεια τραχηλου γινεται στις επομενες εγκυμοσυνες περιδεση του τραχηλου στο τελος του πρωτου τριμηνου. Αν ο γιατρος δεν μπορει να σου πει με σιγουρια τι εφταιξε για τον προωρο τοκετο μπορεις να κανεις σαλπιγγογραφια ( εκτος εγκυμοσυνης ) και να δεις αν οντως εχει προβλημα ο τραχηλος.
Για να σου στειλω και ενα αισιοδοξο μηνυμα εγω εμεινα εγκυος τρεις μηνες μετα τον τοκετο και τωρα εχω ενα ζουζουνι 22 μηνων και προσπαθω για το επομενο.
Ασε τον εαυτο σου να θρηνησει , μην τον κατηγορεις δεν φταις σε τιποτα , παρηγορησε τον οπως θα εκανες σε καποιον αλλο αν ηταν στη θεση σου , βοηθησε τον εαυτο σου να νιωσει λιγο καλυτερα . Αυτο ειναι το πιο σημαντικο αυτη τη στιγμη .
Οσο απιθανο και αν σου φαινεται τωρα αυτο ,θα ερθουν παλι χαρες και γελια στο σπτι σου και στην ψυχη σου.

apricot
21-09-10, 08:58
:-(:-(:-(:-(
ευχομαι γρηγορα ενα αλλο μωρακι να απαλυνει τον πονο σου!

candy1234
21-09-10, 09:39
Δεν ξέρω τι να πω...μόνο κουράγιο και δύναμη...αν και ξέρω..τέτοιες ώρες για εσένα αυτές οι λέξεις..δεν είναι παρά μόνο απλά..λέξεις...Λυπάμαι και σου εύχομαι μέσα απο την καρδιά μου...ό,τι καλύτερο στο μέλλον!

taptap
21-09-10, 09:39
Ευχαριστω ειλικρινα μεσα απο την καρδια μου το λεω που νιωθετε τον
πονο μου .Ειναι σημαντικο να ξερεισ πωσ υπαρχουν ανθρωποι που σε καταλαβαινουν ... ολοι μου λενε να περιμενω ενα χρονο κυριωσ για να αναρρωσει ο ψυχικοσ μου κοσμοσ γιατι σωματικα μπορω να ξεκινησω μετα απο 4 μηνεσ τισ προσπαθειεσ . Εγω ομωσ νιωθω πωσ μονο ετσι θα γινω καλυτερα με ενα μωρακι βεβαια θα ειμαι τρομοκρατημενη μετα απο αυτα που περασα αλλα το εχω αναγκη. Εχθεσ πηγα στο γιατρο και οταν μου εκανε υπερηχο και ειδα αδεια τη μητρα μου επαθα σοκ λεσ και περιμενα μετα απο ολα αυτα να ηταν εκει η ψυχουλα μου... ευχομαι ολεσ οι γυναικεσ ειτε εχουν χασει ενα μωρακι ειτε οχι να ειναι δυνατεσ το χρειαζομαστε πολυ αυτο απ οτι φαινεται.

ValiaK
21-09-10, 13:53
Ευχαριστω ειλικρινα μεσα απο την καρδια μου το λεω που νιωθετε τον
πονο μου .Ειναι σημαντικο να ξερεισ πωσ υπαρχουν ανθρωποι που σε καταλαβαινουν ... ολοι μου λενε να περιμενω ενα χρονο κυριωσ για να αναρρωσει ο ψυχικοσ μου κοσμοσ γιατι σωματικα μπορω να ξεκινησω μετα απο 4 μηνεσ τισ προσπαθειεσ . Εγω ομωσ νιωθω πωσ μονο ετσι θα γινω καλυτερα με ενα μωρακι βεβαια θα ειμαι τρομοκρατημενη μετα απο αυτα που περασα αλλα το εχω αναγκη. Εχθεσ πηγα στο γιατρο και οταν μου εκανε υπερηχο και ειδα αδεια τη μητρα μου επαθα σοκ λεσ και περιμενα μετα απο ολα αυτα να ηταν εκει η ψυχουλα μου... ευχομαι ολεσ οι γυναικεσ ειτε εχουν χασει ενα μωρακι ειτε οχι να ειναι δυνατεσ το χρειαζομαστε πολυ αυτο απ οτι φαινεται.

Μαρία, λυπάμαι πάρα πολύ για αυτό που συνέβη! Έχασα κι εγώ το μωρό μου, αλλά εγώ ήμουν 9 εβδομάδων τότε. Καταλαβαίνω πόσο πιο δύσκολο είναι όταν έχεις φτάσει στα μισά της εγκυμοσύνης και μάλιστα όταν χρειαστεί να το γεννήσεις... Κι εγώ κατηγορούσα τον εαυτό μου αλλά δε θα σε βγάλει πουθενά. Σχεδόν τέσσερις μήνες μετά είμαι καλύτερα, αλλά ξέρω ότι στην επόμενη εγκυμοσύνη θα φοβάμαι ακόμα περισσότερο! Δεν σταματάω να ελπίζω όμως και να ανυπομονώ να ξαναμείνω έγκυος! Όταν οι γιατροί σου δώσουν το πράσινο φως, ξεκίνα! Αν κρίνω από εμένα, πάλι θα ανησυχείς, αλλά ταυτόχρονα θα έχεις και κάτι να ελπίζεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι "ξεχνάς" το μωράκι που έφυγε...

x.g.
21-09-10, 15:05
Na koitas ton ourano na ths xamogelas kai na mhn papseis na elpizeis...

fenaki
21-09-10, 15:25
είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μια γυναίκα......σκέψου πως δεν φταίς και πως ήταν γραφτό να γίνει.....δεν υπάρχουν λόγια παριγοριάς....απλά μόνο ο χρόνος θα σε βοηθήσει.....
όλες μας έχουμε βιώσει κατι ανάλογο.....μακάρι να το ξεπεράσεις γρήγορα...........

angel4
21-09-10, 17:14
Λυπαμαι παρα πολυ κοριτσακι μου! Δυστυχως και εγω σε καταλαβαινω γιατι εμενα ηταν στην 25η εβδομαδα το αγγελουδι μου οταν μου ειπαν οτι δεν ηταν υγειες και επρεπε να το παρουν. Γεννησα και εγω με φυσιολογικο χωρις επισκληριδιο.Οντως καρδουλα μου ενα επομενο μωρακι θα απαλυνει τον πονο σου.εγω εμεινα εγκυος 40 μερες αφου εχασα το μωρακι μου και με βοηθησε παρα πολυ ψυχολογικα.Δεν ξερω αν θα αντεχα να περιμενω παραπανω.Σου ευχομαι συντομα ενα μωρακι και η Παναγια να σου δεινει δυναμη.

madipemi
21-09-10, 23:12
διαβαζοντας αυτο το θεμα αισθανομαι πολυ αχαριστη που γκρινιαζω καθε μερα γιατι δηθεν κουραζομαι απο τα μωρα μου κ εκνευριζομαι που εχω κλειστει στο σπιτι, που εχω χοντρυνει, που δεν κοιμαμαι οσο θα ηθελα, που δεν μπορω να παω βολτες ή ταξιδια ή για γουστα, που πρεπει να τα μαγειρευω να τα καθαριζω, να τα σιδερωνω, να τα φροντιζω, να κανω υπομονη κτλ κτλ κτλ

κανονικα θα πρεπε καθε μερα να λεω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΕ ΜΟΥ κ να ευγνωμονω για την καλη μου τυχη....

λυπαμαι πραγματικα παρα πολυ που καποιες απο εσας εχουν περασει ολα αυτα κ ευχομαι απο καρδιας οτι καλυτερο για τη συνεχεια...

λυπαμαι πολυ.....

G.STONE
22-09-10, 11:01
Λυπάμαι πολύ...:-( καταλαβαίνω πόσο επώδυνο ήταν όλο αυτό που έζησες αλλά σκέψου μονο θετικά από δώ και πέρα. Ο Θεούλης σίγουρα θα σου χαρίσει ένα παιδάκι θα δείς.
Μην το βάζεις κάτω.

ΑΦΡΟΔΙΤΑΚΙ
22-09-10, 12:25
Κουράγιο.....Δεν θα την ξεχάσεις ποτέ αλλά να σκέφτεσαι πως θα κάνεις άλλα παιδάκια με το καλό και όλα θα πάνε καλά. Όταν έχασα το πρώτο μωρό μου ( ήταν πολύ νωρίς δεν συγκρίνεται σαν εμπειρία ) φύτεψα ένα δεντράκι στον κήπο των γονιών μου. Όταν το κοιτάω σκέφτομαι το μωρό μου και χαμογελάω. Τώρα θα πήγαινε νηπιαγωγείο αλλά δεν θα είχα στην θέση του τα κοριτσάκια μου.... Σου εύχομαι τα καλύτερα στην ζωή σου.

garifallia
22-09-10, 13:01
Καλημερα σε ολα τα κοριτσια. στην προηγουμενη σελιδα θα δειτε οτι και εχω εχασα το μωρακι μου στην 12 εβδομαδα ομως ενω ακομα ειναι πολυ νωπη η πληγη που εχω στην καρδια μου γιατι πραγματι ποναει πολυ εγω προσπαθω μονη μου και παντα με μοναδικο στηριγμα τον αντρουλη μου να σταθω στα ποδια μου γιατι πρεπει κοριτσια να ξαναγινουμε δυνατες και να ξαναπροσπαθησουμε οσο πιο συντομα γινεται να κανουμε ενα μωρακι παρακαλωντας αυτη την φορα τον Θεο να ειναι γερο και να το κρατησουμε στην αγκαλια μας γιατι μονο αυτο θα απαληνει της πονεμενες καρδιες μας.Γι αυτο λοιπον να σηκωσουμε ολες τα κεφαλια μας ψηλα και να νικησουμε τον πονο που νοιωθουμε.Φιλια σε ολες και δυναμη!!!!!!!!!!!!!!!!

taptap
22-09-10, 14:42
σασ ευχαριστω για την υποστηριξη , μπαινω καθημερινα και διαβαζω τα
μηνυματα σασ.Προσπαθω να στηριξω τον εαυτο μου και να σταθω στα ποδια μου προσ το παρον ειναι δυσκολο ... να εισαστε ολεσ κάλα!

vasdeli
26-09-10, 03:06
Καλή μου....

Ό,τι τώρα σου φαίνεται άχρωμο και ανούσιο μόλις ξαναμείνεις έγκυος θα σε συναρπάσει...Μετά από μια επίπονη απώλεια την 18 εβδ κύησης η ζωή χαμογελά ξανά...

Για κοίτα το τικεράκι μου....;)

Θα ξαναγίνεις μανούλα...θα δεις....αλλά πάντα θα θυμάσαι!

mariaefi
26-09-10, 17:47
δωσε χρονο στον εαυτο σου να γινει πιο δυνατος..να βιωσει την απωλεια....
θα δεις οτι δεν θα ξεχασεις το μωρο σου αλλα θα προχωρησεις.
Συντομα θα εχεις ενα αγγελο στην αγκαλια σου!
οπως και ολες οι κοπελες που εχουν χασει ενα μωρακι..
Δες την vasdeli και εμενα επισης...

πεσαμε ναι και καποιες φορες χαθηκαμε ναι αλλα τα αγγελουδια μας εκει ψηλα μας σηκωσαν και μας εδωσαν θαρρος να προχωρησουμε....

καποια στιγμη θα ειμαστε και παλι ολοι μαζι!!

Mary Poppins
27-09-10, 01:13
Καλή μου taptap λυπάμαι πάρα πολύ για ό,τι σου συνέβη. Δυστυχώς είχα και εγώ αυτή την εμπειρία στις 23 εβδομάδες πριν από δύο περίπου χρόνια. Δες, όμως, τώρα το τικεράκι μου. Έχω ένα αγοράκι πέντε μηνών! :D
Στο διάστημα που θα ακολουθήσει θα ακούσεις διάφορες εκδοχές και πιθανές αιτίες για την απώλειά σου. Μερικοί γιατροί μπορεί να σου πουν πράγματα που να σε τρομάξουν. Μην τους πιστέψεις! Έχε πίστη στη ζωή! Έχε πίστη στη φύση!
Θα δεις ότι σύντομα θα συλλάβεις ξανά και ότι όλα θα πάνε καλά. Εγώ δεν έκανα ούτε περίδεση και γέννησα με καισαρική στις 37 εβδομάδες. Ο τράχηλος παρέμεινε μακρύς και στενός ως το τέλος.
Φρόντισα για τα εξής :
- να είμαι ήρεμη (απομάκρυνα κάθε "φορέα" αρνητικής ενέργειας)
- να είμαι απολύτως ξεκούραστη (δεν έκανα καμμία δουλειά στο σπίτι, κοιμόμουν πάρα πολύ)
- να είμαι απασχολημένη (έκανα χειροτεχνίες και διάβαζα πολύ)
- να είμαι καλά με τον άντρα μου
- να παίρνω τα συμπληρώματά μου (... και τα χάπια μου που ήταν ουκ ολίγα)
Θα σου πω κουβέντες που μου είπε μια γιατρός στην Αθήνα "Κανένας τράχηλος δεν ανοίγει "έτσι"... Με τη ζωή δεν μπορεί να τα βάλει κανείς. Είναι τόσο το μεγαλείο της που μας ξεπερνά. Μην ψάχνεις το πώς και το γιατί. Δεν υπάρχουν πάντα απαντήσεις... Είσαι τυχερή που έγινε έτσι. Υπάσρχουν και χειρότερα. Μωρά που γεννιούνται και δεν "αντέχουν" τη ζωή..."
Τα κράτησα τα λόγια της και είχε τόσο δίκιο. Όντως υπάρχουν χειρότερα. Μου το έλεγε και δεν την πίστευα τότε.
Μην το ξεχνάς το κοριτσάκι σου. Του αξίζει να το θυμάσαι με αγάπη. Άσ΄το, όμως, να φύγει. Μάθε να ζεις με τον πόνο που σου άφησε. Προσπάθησε να διώξεις το φόβο που σου άφησε προίκα αυτή η εμπειρία. Το επόμενο παιδάκι, που σίγουρα θα έρθει, αξίζει να έρθει χωρίς "βάρη". Πάρε το χρόνο σου. Μην βιαστείς. Το επόμενο παιδάκι δεν είναι σωστό να είναι το βάλσαμό σου, δεν χρειάζεται να έχει το βάρος να σε κάνει να ξεπεράσεις την εμπειρία σου και να ξεχάσεις. Γίνε εσύ καλά γιατί εσύ πρέπει να του δίνεις τη χαρά και τη διάθεση για ζωή και όχι το αντίστροφο.
Έχεις τις καλύτερες ευχές μου και πολλή αγάπη και μια μεγάλη αγκαλιά!

vasdeli
27-09-10, 01:41
Mary Poppins.....έχω μείνει άφωνη....

mariaefi
27-09-10, 11:14
mary poppins εχεις απολυτο δικιο!

alexele
27-09-10, 11:36
Μarry poppins τα λόγια σου αγγίζουν κάθε μανούλα που δυστυχώς έχει βιώσει κάτι τόσο θλιβερό!! Εγώ το πέρασα στις 38 εβδομάδες πριν 3μιση χρόνια, τώρα έχω ένα 2χρονο αγοράκι και περιμένω το τρίτο μωράκι μου, και όντως τώρα πια μπορώ να πω ότι υπάρχουν και χειρότερα!!!

greenchoco
02-10-10, 20:14
Mary Poppins έχεις απόλυτο δίκιο.. Μια φίλη μου γέννησε ένα παιδάκι στον 9ο μήνα το οποίο βγήκε νεκρό και πνιγμένο από τον ομφάλιο λώρο. Το παιδάκι το κήδεψαν κιόλας.
Πρέπει πρώτα να πάρεις την δύναμη για τον εαυτό σου, για να είναι το επόμενο εστία ευτυχίας και όχι το πλασματάκι που θα την 'πληρώσει'..
Κουράγιο σε όλες τις μανούλες που περνούν τα ίδια..

ΑΝΝΑ4
02-10-10, 20:27
Καλή μου taptap λυπάμαι πάρα πολύ για ό,τι σου συνέβη. Δυστυχώς είχα και εγώ αυτή την εμπειρία στις 23 εβδομάδες πριν από δύο περίπου χρόνια. Δες, όμως, τώρα το τικεράκι μου. Έχω ένα αγοράκι πέντε μηνών! :D
Στο διάστημα που θα ακολουθήσει θα ακούσεις διάφορες εκδοχές και πιθανές αιτίες για την απώλειά σου. Μερικοί γιατροί μπορεί να σου πουν πράγματα που να σε τρομάξουν. Μην τους πιστέψεις! Έχε πίστη στη ζωή! Έχε πίστη στη φύση!
Θα δεις ότι σύντομα θα συλλάβεις ξανά και ότι όλα θα πάνε καλά. Εγώ δεν έκανα ούτε περίδεση και γέννησα με καισαρική στις 37 εβδομάδες. Ο τράχηλος παρέμεινε μακρύς και στενός ως το τέλος.
Φρόντισα για τα εξής :
- να είμαι ήρεμη (απομάκρυνα κάθε "φορέα" αρνητικής ενέργειας)
- να είμαι απολύτως ξεκούραστη (δεν έκανα καμμία δουλειά στο σπίτι, κοιμόμουν πάρα πολύ)
- να είμαι απασχολημένη (έκανα χειροτεχνίες και διάβαζα πολύ)
- να είμαι καλά με τον άντρα μου
- να παίρνω τα συμπληρώματά μου (... και τα χάπια μου που ήταν ουκ ολίγα)
Θα σου πω κουβέντες που μου είπε μια γιατρός στην Αθήνα "Κανένας τράχηλος δεν ανοίγει "έτσι"... Με τη ζωή δεν μπορεί να τα βάλει κανείς. Είναι τόσο το μεγαλείο της που μας ξεπερνά. Μην ψάχνεις το πώς και το γιατί. Δεν υπάρχουν πάντα απαντήσεις... Είσαι τυχερή που έγινε έτσι. Υπάσρχουν και χειρότερα. Μωρά που γεννιούνται και δεν "αντέχουν" τη ζωή..."
Τα κράτησα τα λόγια της και είχε τόσο δίκιο. Όντως υπάρχουν χειρότερα. Μου το έλεγε και δεν την πίστευα τότε.
Μην το ξεχνάς το κοριτσάκι σου. Του αξίζει να το θυμάσαι με αγάπη. Άσ΄το, όμως, να φύγει. Μάθε να ζεις με τον πόνο που σου άφησε. Προσπάθησε να διώξεις το φόβο που σου άφησε προίκα αυτή η εμπειρία. Το επόμενο παιδάκι, που σίγουρα θα έρθει, αξίζει να έρθει χωρίς "βάρη". Πάρε το χρόνο σου. Μην βιαστείς. Το επόμενο παιδάκι δεν είναι σωστό να είναι το βάλσαμό σου, δεν χρειάζεται να έχει το βάρος να σε κάνει να ξεπεράσεις την εμπειρία σου και να ξεχάσεις. Γίνε εσύ καλά γιατί εσύ πρέπει να του δίνεις τη χαρά και τη διάθεση για ζωή και όχι το αντίστροφο.
Έχεις τις καλύτερες ευχές μου και πολλή αγάπη και μια μεγάλη αγκαλιά!


προσωπικα σε ευχαριστω!!!!!!!!περασα τα ιδια με σενα τον απρλιο,εχασα το μωρο μου στην 23η εβδομαδα...κ ναι τα λογια σου μου εδωσαν αλλον αερα!!!!
να σαι γερη κ να χαιρεσαι το παιδακι σου!!!
σε ευχαριστωωωωωωωωωωωωω!!!!

chrisa1980
02-10-10, 22:30
Mary Poppins έχεις απόλυτο δίκιο.. Μια φίλη μου γέννησε ένα παιδάκι στον 9ο μήνα το οποίο βγήκε νεκρό και πνιγμένο από τον ομφάλιο λώρο. Το παιδάκι το κήδεψαν κιόλας.
Πρέπει πρώτα να πάρεις την δύναμη για τον εαυτό σου, για να είναι το επόμενο εστία ευτυχίας και όχι το πλασματάκι που θα την 'πληρώσει'..
Κουράγιο σε όλες τις μανούλες που περνούν τα ίδια..

Το μωράκι πέθανε κατα την διάρκεια του τοκετού η απο πριν;Ρωτάω γιατί θέλω να γεννήσω φυσιολογικά αλλα διαβάζω κάτι τέτοια και το ξανασκέφτομαι.

Stellinula
02-10-10, 23:08
Κορίτσι μου λυπάμαι πολύ!!!

georgiamami
02-10-10, 23:28
Καλή μου taptap λυπάμαι πάρα πολύ για ό,τι σου συνέβη. Δυστυχώς είχα και εγώ αυτή την εμπειρία στις 23 εβδομάδες πριν από δύο περίπου χρόνια. Δες, όμως, τώρα το τικεράκι μου. Έχω ένα αγοράκι πέντε μηνών! :D
Στο διάστημα που θα ακολουθήσει θα ακούσεις διάφορες εκδοχές και πιθανές αιτίες για την απώλειά σου. Μερικοί γιατροί μπορεί να σου πουν πράγματα που να σε τρομάξουν. Μην τους πιστέψεις! Έχε πίστη στη ζωή! Έχε πίστη στη φύση!
Θα δεις ότι σύντομα θα συλλάβεις ξανά και ότι όλα θα πάνε καλά. Εγώ δεν έκανα ούτε περίδεση και γέννησα με καισαρική στις 37 εβδομάδες. Ο τράχηλος παρέμεινε μακρύς και στενός ως το τέλος.
Φρόντισα για τα εξής :
- να είμαι ήρεμη (απομάκρυνα κάθε "φορέα" αρνητικής ενέργειας)
- να είμαι απολύτως ξεκούραστη (δεν έκανα καμμία δουλειά στο σπίτι, κοιμόμουν πάρα πολύ)
- να είμαι απασχολημένη (έκανα χειροτεχνίες και διάβαζα πολύ)
- να είμαι καλά με τον άντρα μου
- να παίρνω τα συμπληρώματά μου (... και τα χάπια μου που ήταν ουκ ολίγα)
Θα σου πω κουβέντες που μου είπε μια γιατρός στην Αθήνα "Κανένας τράχηλος δεν ανοίγει "έτσι"... Με τη ζωή δεν μπορεί να τα βάλει κανείς. Είναι τόσο το μεγαλείο της που μας ξεπερνά. Μην ψάχνεις το πώς και το γιατί. Δεν υπάρχουν πάντα απαντήσεις... Είσαι τυχερή που έγινε έτσι. Υπάσρχουν και χειρότερα. Μωρά που γεννιούνται και δεν "αντέχουν" τη ζωή..."
Τα κράτησα τα λόγια της και είχε τόσο δίκιο. Όντως υπάρχουν χειρότερα. Μου το έλεγε και δεν την πίστευα τότε.
Μην το ξεχνάς το κοριτσάκι σου. Του αξίζει να το θυμάσαι με αγάπη. Άσ΄το, όμως, να φύγει. Μάθε να ζεις με τον πόνο που σου άφησε. Προσπάθησε να διώξεις το φόβο που σου άφησε προίκα αυτή η εμπειρία. Το επόμενο παιδάκι, που σίγουρα θα έρθει, αξίζει να έρθει χωρίς "βάρη". Πάρε το χρόνο σου. Μην βιαστείς. Το επόμενο παιδάκι δεν είναι σωστό να είναι το βάλσαμό σου, δεν χρειάζεται να έχει το βάρος να σε κάνει να ξεπεράσεις την εμπειρία σου και να ξεχάσεις. Γίνε εσύ καλά γιατί εσύ πρέπει να του δίνεις τη χαρά και τη διάθεση για ζωή και όχι το αντίστροφο.
Έχεις τις καλύτερες ευχές μου και πολλή αγάπη και μια μεγάλη αγκαλιά!

Mary Poppins, σου αξιζουν συγχαρητηρια για οσα κατεγραψες στο ποστ σου.

Να εχεις υγεια κι εσυ και ολοι οσοι ειναι γυρω σου.
Μα ιδιαιτερα να χαιρεσαι το παλικαρι σου και να αποκτησεις οσα ακομη επιθυμεις.

Mary Poppins
03-10-10, 00:21
προσωπικα σε ευχαριστω!!!!!!!!περασα τα ιδια με σενα τον απρλιο,εχασα το μωρο μου στην 23η εβδομαδα...κ ναι τα λογια σου μου εδωσαν αλλον αερα!!!!
να σαι γερη κ να χαιρεσαι το παιδακι σου!!!
σε ευχαριστωωωωωωωωωωωωω!!!!

Άννα, πριν λίγο είχα επικοινωνία με μια κοπέλα που πέρασε τα ίδια και τώρα έχει και αυτή ένα μωράκι έξι μηνών! Τρελλάθηκα όταν πήρα το μήνυμά της! Πέρσι το καλοκαίρι ανταλλάσσαμε μηνύματα συμπαράστασης και τώρα ευχές για τα μωράκια!
Ξέρω κι άλλες κοπέλες στο φόρουμ με ιστορικό σαν το δικό μας, όλες μαμάδες πλέον. Αυτές είχαν αναλάβει να με ενισχύσουν εμένα όταν ήμουν στα χάλια μου.
Κουράγιο Άννα και δύναμη. Μην τα ψάχνεις αλλού. Δικά σου, αλλιώς δεν θα σε έβρισκε αυτό. Δοκιμάζονται όσοι αντέχουν, έτσι δεν λένε;
Σύντομα θα έχουμε τα δικά σου ευχάριστα νέα! :D

Mary Poppins
03-10-10, 00:25
Mary Poppins, σου αξιζουν συγχαρητηρια για οσα κατεγραψες στο ποστ σου.

Να εχεις υγεια κι εσυ και ολοι οσοι ειναι γυρω σου.
Μα ιδιαιτερα να χαιρεσαι το παλικαρι σου και να αποκτησεις οσα ακομη επιθυμεις.

Ευχαριστώ πολύ και ανταποδίδω τις καλύτερες ευχές μου για σένα και την οικογένειά σου! :D

aphroditig
10-01-11, 20:04
και εγώ πριν ένα μήνα έχασα το μωρό μου στον 7ο μήνα. 30 εβδομάδων ήμουνα. Δεν είχα κανένα πρόβλημα. Τουλάχιστον έτσι έδειχναν οι εξετάσεις. Πήγα στο νοσοκομείο επειδή δεν την άκουγα και εκεί διαπιστώθηκε πως δε ζει. Η καρδιά της σταμάτησε την ημέρα των γενεθλίων μου στις 7/12, ενώ όταν μάθαμε πως δε ζει ήταν τα γενέθλια του άντρα μου στις 10/12. Ωραίο δώρο πήραμε και οι δυο. Το βράδυ έκανα εισαγωγή στο νοσοκομείο και ο άντρας μου έμεινε και αυτός μαζί μου. Όλο το βράδυ έκλαιγα και όποτε πήγαινε να με πάρει ο ύπνος ξυπνούσα και έλεγα: όνειρο είναι, δεν μπορεί να είναι αλήθεια, τώρα θα ξυπνήσω και θα είμαι στο κρεββάτι μου και όλα θα είναι όπως πριν. Και μετά η απογοήτευση... Ακουγα τα άλλα μωράκια να κλαίνε και να σκέφτομαι πως το δικό είναι νεκρό. Καμιά άλλη μητέρα να μην περάσει αυτό το μαρτύριο. Καμιά.

veti
11-01-11, 10:45
Κοριτσακι μου λυπαμαι πολυ για το μωρακι σου:-(:-(:-(
Σε καταλαβαινω απολυτα πως νιωθεις,και πως ειναι η αισθηση να αποχωριζεσαι το μωρακι σου,νιωθεις κενη και δεν βρισκεις κανενα νοημα για να συνεχισεις.
Και εγω εχασα το μωρακι μου,εμενα ομως βρεθηκε προβλημα στην β επιπεδου ημουν 23 εβδομαδων και αναγκαστηκα να κανω διακοπη κυησης,περασα πολλα απο τοτε μεχρι να ξανα πατησω στα ποδια μου.
Απο τον αυγουστο μεχρι και σημερα δεν εχω σταματησει στιγμη να την σκεφτομαι,αλλα δυστηχως δεν μπορω να αλλαξω τιποτα.Θα δεις οτι με τον καιρο θα μαλακωσει ο πονος και θα συνεχισεις να κοιτας μπροστα και θα ξανα χαμογελασεις.
Ολα σου φαινονται βουνο τωρα,καταλαβαινω νιωθεις την απωλεια.ομως προσπαθησε παλεψε το και μην σε ριξει.
Να σκεφτεσαι οτι την επομενη φορα θα πανε ολα καλα.Παρε τον χρονο σου και συνεχισε με τον αντρουλη σου να ονειρευεσαι:p:p:p

aphroditig
11-01-11, 11:34
Ηδη νιώθω καλύτερα από ότι τις πρώτες μέρες. Άλλα κάποιες φορές σου έρχονται στο μυαλό όλες οι άσχημες στιγμές και η απώλεια και τρελαίνεσαι. Εν το μεταξύ την περίοδο της εγκυμοσύνης μου έκανα πολύ παρέα με την γυναίκα του ξαδέρφου του άντρα μου και γίναμε πολύ καλές φίλες. Και τώρα μου είναι τόσο δύσκολο να επικοινωνήσω μαζί της. Ξέρεις νομίζω πως αν την δω με την κοιλίτσα της, θα αισθανθώ πολύ άσχημα που εγώ είχα αυτή την ατυχία. Ενώ θέλω τόσο πολύ να την πάρω τηλ. και τη σκέφτομαι κάθε μέρα, δε μπορώ.

veti
11-01-11, 11:53
Σιγουρα θα σου ερχονται αυτες οι εικονες για καιρο,και θα σκεφτεσαι οταν μενεις μονη σου και θα πονας,δεν ειναι καθολου ευκολο.
Προσπαθησε να κανεις πραγματα και να ξεχνιεσαι,και το κυριοτερο να βγαινεις και να επικοινωνεις με ατομα που εσυ πιστευεις πως θα σε κανουν να νιωσεις καλυτερα.
Οσο για την κοπελα που λες οτι δεν μπορεις να την δεις και να την παρεις τηλεφωνο ειναι λογικο,μην ριχνεις ευθυνες στον εαυτο σου.
Και εγω στην αρχη δεν ηθελα να βλεπω εγκυους με επιανε κατι.
Παρε τον χρονο σου και θα ηρεμησεις,η κοπελα θα καταλαβει και δεν θα σε κατηγορησει.

Σνουφελ μου
12-01-11, 18:36
και εγώ πριν ένα μήνα έχασα το μωρό μου στον 7ο μήνα. 30 εβδομάδων ήμουνα. Δεν είχα κανένα πρόβλημα. Τουλάχιστον έτσι έδειχναν οι εξετάσεις. Πήγα στο νοσοκομείο επειδή δεν την άκουγα και εκεί διαπιστώθηκε πως δε ζει. Η καρδιά της σταμάτησε την ημέρα των γενεθλίων μου στις 7/12, ενώ όταν μάθαμε πως δε ζει ήταν τα γενέθλια του άντρα μου στις 10/12. Ωραίο δώρο πήραμε και οι δυο. Το βράδυ έκανα εισαγωγή στο νοσοκομείο και ο άντρας μου έμεινε και αυτός μαζί μου. Όλο το βράδυ έκλαιγα και όποτε πήγαινε να με πάρει ο ύπνος ξυπνούσα και έλεγα: όνειρο είναι, δεν μπορεί να είναι αλήθεια, τώρα θα ξυπνήσω και θα είμαι στο κρεββάτι μου και όλα θα είναι όπως πριν. Και μετά η απογοήτευση... Ακουγα τα άλλα μωράκια να κλαίνε και να σκέφτομαι πως το δικό είναι νεκρό. Καμιά άλλη μητέρα να μην περάσει αυτό το μαρτύριο. Καμιά.


πω πω βρε κοριστι μου....με πηρανε τα κλαματα....:cry::cry::cry:Εχω βιωσει το φοβο της απωλειας.Πικρα.....

mari-anna
02-05-12, 01:19
πω πω βρε κοριστι μου....με πηρανε τα κλαματα....:cry::cry::cry:Εχω βιωσει το φοβο της απωλειας.Πικρα.....
exo xasei kai ego to moro mou 27 edbomadon...o ponos einai aperigraftos...,eyxomai kamia ma kamia mama ston kozmo na min pernaei pote mia tetoia katastasi..

egoeimai
02-05-12, 13:17
Πραγματικά λυπάμαι βρε κορίτσια για όλα τα μωράκια.. Εμείς χάσαμε τον μπεμπούλη στην 25 εβδομάδα και ενώ όλα πήγαιναν καλά, εξαιτίας ενός οικογενειακού περιστατικού στεναχωρήθηκα,με έπιασαν οι πόνοι γέννησα και τον χάσαμε. Ακόμα δεν το πιστεύω τρεις μήνες μετά και κατηγορώ τον εαυτό μου που δεν κατάφερα να είμαι ήρεμη ή δεν έκανα κάτι να το προλάβω.Ελπίζω να έχετε όλες την αγάπη του συντρόφου σας, όπως και γω, και με πολύ δύναμη να ξαναπροσπαθήσουμε.

egoeimai
02-05-12, 13:24
Mary Poppins έχεις απόλυτο δίκιο.. Μια φίλη μου γέννησε ένα παιδάκι στον 9ο μήνα το οποίο βγήκε νεκρό και πνιγμένο από τον ομφάλιο λώρο. Το παιδάκι το κήδεψαν κιόλας.
Πρέπει πρώτα να πάρεις την δύναμη για τον εαυτό σου, για να είναι το επόμενο εστία ευτυχίας και όχι το πλασματάκι που θα την 'πληρώσει'..
Κουράγιο σε όλες τις μανούλες που περνούν τα ίδια..

Και εμείς μπήκαμε στην ίδια διαδικασία(της κηδείας εννοώ) παρόλο που ήμουν στον 6ο. Το νοσοκομείο δεν μας κατηύθυνε σωστά νομίζω, δεν ήξεραν και αυτοί τι έπρεπε να γίνει... μπάχαλο! Εμάς γεννήθηκε ζωντανό βέβαια δεν ξέρω αν αλλάζει κάτι. Τελικά ζήσαμε αυτή την πολύ οδυνηρή εμπειρία και ακόμα βλέπω εφιάλτες.

depybal
02-05-12, 13:30
καρδούλα μου,δεν έχω λόγια..στενοχωρήθηκα για το τι πέρασες και περνάς. σε παρακαλώ..μη κάνεις τέτοιες σκέψεις..δεν φταις εσύ για ότι συνέβει...δεν θέλω να σε κουράσω...να κάνεις μια υπέροχη οικογένεια!κοίτα να μην εξαντληθείς και κοίταξε λίγο να ηρεμήσεις..

Renatadros
12-05-12, 18:52
Και εγώ δυστυχώς έχασα τα πρώτα μωράκια μου, που ήταν δίδυμα και τώρα μετά από 1 1/2 μήνα έχω το κουράγιο να διαβάσω ανάλογες εμπειρίες στο φόρουμ. Τελικά ο χρόνος βοηθάει, αλλά δεν σβήνει τα σημάδια:-(. Πάντως τα λόγια της mary poppins ήταν καταπληκτικά, τα διαβάζω ξανά και ξανά και με παρηγορούν!
Ελπίζω όλες μας να μπορέσουμε να βρούμε την δύναμη να πάμε παρακάτω και να μας πάνε καλύτερα τα πράγματα, γιατί κανείς δεν αξίζει τέτοιο πόνο!!