PDA

Επιστροφή στο Forum : Πατερας με καρκινο


katerinars
06-02-11, 21:32
Καλησπερα, γραφω εδω μηπως καποιος απο εσας ειχε καποια παρομοια εμπειρια και μπορει να με βοηθησει.
Ειμαι 28 χρονων και διανυω τον εκτο μηνα της πρωτης εγκυμοσυνης που εγινε μετα απο εξωσωματικη. Το προβλημα μου ειναι οτι ο πατερας μου, ετων 63, το καλοκαιρι διαγνωστηκε με καρκινο στο παγκρεας με μεταστασεις και τα προγνωστικα δεν ειναι καλα. Ετσι αποφασισαμε με τον αντρα μου να επισπευσουμε την εξωσωματικη για να προλαβει και ο μπαμπας μου να δει το εγγονακι του. Σημειωνω οτι ειναι κατι που θα καναμε ουτως η αλλως, απλα θελαμε να μαζεψουμε λιγα λεφτα ακομα. Τελοσπαντων, μας λενε οι γιατροι του πατερα μου οτι δεν μπορει να εγχειριστει γιατι το ποσοστο επιβιωσης απο αυτην την εγχειρηση ειναι σχεδον μηδαμινο, οποτε ξεκιναμε χημειοθεραπειες, οι οποιες μεχρι τωρα εχουν πολυ καλα αποτελεσματα, ανελπιστα καλα. Δεν εχει γινει θαυμα, απλα διατηρειται ο καρκινος και δεν εξαπλωνεται και ο πατερας μου απο εκει που ειχε φοβερους πονους τωρα δεν εχει. Μας εχουν πει οσο κρατησει ετσι ειναι καλα. Δεν ελπιζουμε σε κατι καλυτερο δυστυχως.
Το θεμα μου ειναι το ψυχολογικο κομματι της αρρωστιας και γενικα ολη η αντιδραση του πατερα μου σε αυτην. Οι γιατροι ειπαν οτι του βγηκε ο καρκινος απο στεναχωρια και οντως τα τελευταια σχεδον 10 χρονια εχει κανει πολλες λανθασμενες και ατυχες επιλογες στην εργασια του με συνεπεια τεραστια οικονομικα προβληματα. Αυτο τον φθειρει ολα αυτα τα χρονια. Στην αρχη της αρρωστιας ειχε καταπεσει απιστευτα, τοσο που πιστευαμε οτι δεν ειχε τη διαθεση να το παλεψει καθολου. Μετα καθως καλυτερευε και δεν ποναγε, ανεβηκε η ψυχολογια του και φανηκε να εχει πολυ μεγαλη διαθεση να παλεψει, να περασει χρονο μαζι μας και γενικα να κανει πραγματα. Αυτο ομως κρατησε πολυ λιγο, καθως παλι η ψυχολογια του επεσε και ειναι ολη μερα στο κρεβατι, χωρις να ποναει το τονιζω, δεν εχει ορεξη να φαει, δεν κανει αυτα που του λενε οι γιατροι για να βοηθησει τον εαυτο του, φωναζει στη μητερα μου συνεχεια, τα θελει ολα στο χερι, και οποτε παω κι εγω ουτε που μου μιλαει, ενω ειχαμε υπεροχη σχεση, και σημερα μαλιστα μου εβαλε τις φωνες επειδη του ειπα να παμε μια βολτα, με αποτελεσμα να με πιασουν τα κλαμματα, φταινε και οι ορμονες τωρα βεβαια, και γενικα ολο αυτο σιγουρα δε μου κανει καλο στη φαση που ειμαι.
Πιστευετε οτι υπαρχει καποιος τροπος που να μπορω να τον βοηθησω στην ψυχολογια του; Εννοειται οτι δε θελει να παει σε ψυχολογο..
Συγγνωμη για το τεραστιο ποστ..

Thaumataki
06-02-11, 21:41
Κατερινάκι μου σε νιώθω αφάνταστα!
Πριν 4 χρόνια ο πατέρας μου διαγνώστηκε με ραβδομυοσάρκωμα προστάτη! Αυτό σημαίνει 5η βαθμίδα καρκίνου! Ο πιο επιθετικός καρκίνος, στο τελευταίο του στάδιο! Το πολεμήσαμε με χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες. Οι γιατροί δε μας έδιναν καμία ελπίδα. Κι όμως φτάσαμε στο σήμερα και ζει! Ναι ζει! Από ψυχολογία ο πατέρας μου μηδέν! Ό,τι κάναμε το κάναμε εμείς στο σπίτι... Υπομονή κορίτσι μου κι όλα θα πάνε καλά....
Εάν θές καμία πληροφορία από γιατρούς μπορείς να μου στείλει π.μ..

katerinars
06-02-11, 21:56
Σε ευχαριστω, κοπελα μου. Ο πατερας σου θεραπευτηκε εντελως;
Ξερεις ποιο ειναι το θεμα, οτι θελω να τον βοηθησω αλλα δε μου μιλαει η φωναζει κι εγω στεναχωριεμαι και φοβαμαι οτι κανω κακο στον μπεμπη μου.. Επισης στεναχωριεμαι που βλεπω τη μαμα μου που τα εχει φτυσει απο την κουραση και τις στεναχωριες στην κυριολεξια και φοβαμαι μην παθει κι εκεινη τιποτα..

κλάρα
06-02-11, 21:56
Η ψυχολογια αυτων των ανθρωπων ειναι πολυ ευθραυστη....ξερουν πως εχουν ημερομηνια ληξεως....και οτι θα υποφερουν....και καμμια φορα αυτο ειναι πισωγυρισμα στις θεραπειες τους....
Οντως ειναι δυσκολες καταστασεις οχι μονο για τον αρρωστο αλλα και για την οικογενεια....το εχω ζησει με την πεθερα μου σε ολο του...το μεγαλειο....ειμασταν μεσα στο ιδιο σπιτι......ειχα και 3 μικρα παιδια τοτε...να τρεχουν πανω κατω και να μην μπορουν να καταλαβουν οτι καποιος στο σπιτι ειναι σοβαρα αρρωστος.........
Οι γιατροι μας ειχαν πει τοτε πως η ζωη μεσα στο σπιτι πρεπει να συνεχιζεται.....σαν να μην ειναι κανενας αρρωστος...δλδ να οργανωνουμε εξοδους....να καλουμε κοσμο στο σπιτι...να μην απομακρινω τα παιδια μου απο διπλα της....να της συμπεριφερομαι δλδ σαν να μην εχει τπτ....και το σπουδεοτερο να μην την ρωταμε συνεχεια πως αισθανεται και να ποναει ή αν ειναι καλα......απλα να μην αναφερουμε τπτ.......και οταν την εβλεπα πως ηταν καλα και μπορουσε της ζητουσα να μαγειρεψει...να μου προσεξει τα παιδια(εγω δουλευα τοτε...)να κανει τελως παντων οτι δουλεια θελει.....με λιγα λογια της εδειχνα πως την εχω αναγκη και πως χρειαζομαι την βοηθεια της.........αλλα και παλι υπηρχαν φορες η ψυχολογια της ηταν τοσο χαλια ....που ...τι να πω τωρα....
Τετοιες καταστασεις θελουν δυναμη και υπομονη.....απο ολους....
Σου ευχομαι το καλυτερο για τον μπαμπα σου και με το καλο να ερθει το μωρακι σου.....

gavramid
06-02-11, 21:58
Κοριτσακι καντε υπομονη..ειναι πολυ νωρις για να συμβιβαστει με την ιδεα ο πατερας σου.Το λεω αυτο γιατι ζω την κατασταση με την μητερα μου.Ειχε ενα πολυ επιθετικο ειδος καρκινου που το πηραμε χαμπαρι και εγχειρηστικε πριν 2 χρονια.Εκανε ενα χρονο χημειοθεραπιες οι οποιες της προκαλεσαν και καρδιακη ανεπαρκεια και παραλιγο να πεθανει απο την καρδια της(ειχε μπει σεπιεραματικο προγραμμα φαρμακων.Η ητερα μου ειναιπολυ αισιοδοξος ανθρωπος γενικα και απο την τοση αισιοδοξια και χαρα της ειχαν να το λενε ολοι την ωρα της χειμιοθεραπειας εφτιαχνε το κεφι ολων..μεχρικαι πιτσες με ειχε βαλει να τους φερω την ωρα που περναν τα φαρμακα..Παρολα αυτα εγω την εβλεπα οτι δεν τη παλευε..Εκανε ενα χρονο να βγει απο το σπιτι οχι γιατι δεν ενιωθε καλα αλλα γιατι ηταν φρικαρισμενη.Δεν ηθελε να την δουν με περουκα,φοβοταν μην παθει κατι στο δρομο..δεν ηθελε να δει γνωστους και να τους εξηγει τι εχει και γιατι εξαφανιστηκε..οσο ζουσε την κατασταση ομως και οσο ειδε οτι τελικα ανθτωποι μεκαρκινο ζουν και ζουν αρκετα χρονια και καλα(οσο μπορεις να πεις ουι ειναι καλα με συνεχεις επισκεψεις σε γιατρους και το φοβο) χαλαρωσε..εχει λιγους μηνες που βγαινει απο το σπιτι μονη της ,φτιαχνεται παλι και βλεπει της φιλες της.Ο καρκινος εχει περιοριστει σε ενα σημειο στον πνευμονα που δεν εξελισετε και εχει σταματησει τις χειμειο.
Την φερνω σαν παραδειγμα γιατι η μητερα μου που δεν ειναι αγχωδης και ειναι αισιοδοξη φρικαρε και συνηλθε μετα απο ενα χρονο απο το σοκ φαντασου ο πατερα σου που απο οτι κατα λαβα ειναι αγχωδης ανθρωπος
Πρεπει να καταλαβει σιγα σιγα οτι ειναι κατι που μπηκε πια στη ζωη του και θα ζησει με αυτο.Ενας καρδιοπαθης σε αυτη την ηλικια θα ζησει περιπου 10 χρονια κομα(λεω εγω τωρα)Ειδα ανθρωπους να παλευουν με τον καρκινο και να ζουν φυσιολογικα εως 15 χρονια και αυριο μπορει και εμας να μας κοψει ενα αυτοκινητο..
Οι επιπτωσεις της χειμιοθεραπειας ειναι τεραστιες στην ψυχολογια .καντε υπομονη και αφηστε τον να χαλαρωσει με υπομονη και αισιοδοξια
Το μωρακι θα βοηθησει πολυ πιστεψε με..Η μητερα μου παντα ελεγε οτι καλα την εκανε η εγγονουλα της
ακουρσγιο και περατσικα

gavramid
06-02-11, 22:01
Η ψυχολογια αυτων των ανθρωπων ειναι πολυ ευθραυστη....ξερουν πως εχουν ημερομηνια ληξεως....και οτι θα υποφερουν....και καμμια φορα αυτο ειναι πισωγυρισμα στις θεραπειες τους....
Οντως ειναι δυσκολες καταστασεις οχι μονο για τον αρρωστο αλλα και για την οικογενεια....το εχω ζησει με την πεθερα μου σε ολο του...το μεγαλειο....ειμασταν μεσα στο ιδιο σπιτι......ειχα και 3 μικρα παιδια τοτε...να τρεχουν πανω κατω και να μην μπορουν να καταλαβουν οτι καποιος στο σπιτι ειναι σοβαρα αρρωστος.........
Οι γιατροι μας ειχαν πει τοτε πως η ζωη μεσα στο σπιτι πρεπει να συνεχιζεται.....σαν να μην ειναι κανενας αρρωστος...δλδ να οργανωνουμε εξοδους....να καλουμε κοσμο στο σπιτι...να μην απομακρινω τα παιδια μου απο διπλα της....να της συμπεριφερομαι δλδ σαν να μην εχει τπτ....και το σπουδεοτερο να μην την ρωταμε συνεχεια πως αισθανεται και να ποναει ή αν ειναι καλα......απλα να μην αναφερουμε τπτ.......και οταν την εβλεπα πως ηταν καλα και μπορουσε της ζητουσα να μαγειρεψει...να μου προσεξει τα παιδια(εγω δουλευα τοτε...)να κανει τελως παντων οτι δουλεια θελει.....με λιγα λογια της εδειχνα πως την εχω αναγκη και πως χρειαζομαι την βοηθεια της.........αλλα και παλι υπηρχαν φορες η ψυχολογια της ηταν τοσο χαλια ....που ...τι να πω τωρα....
Τετοιες καταστασεις θελουν δυναμη και υπομονη.....απο ολους....
Σου ευχομαι το καλυτερο για τον μπαμπα σου και με το καλο να ερθει το μωρακι σου.....
Συμφωνο πολυ και με αυτο...Πρεπει να φερεστε απολυτως φυσιλογικα.μην τον πιεζετε πχ να φαει και μην φερεστε σαν να ειναι αρρωστος.του το θυμιζετε συνεχως

katerinars
06-02-11, 22:06
Σας ευχαριστω πολυ. Gavramid, ευχομαι κι εγω ο,τι καλυτερο για τη μητερα σου.
Εμεις γενικα προσπαθουμε να του φερομαστε φυσιολογικα αλλα ειναι αρνητικος στα παντα.. Και δεν κανει αυτα που του εχουν πει οι γιατροι οποτε καποιος πρεπει να τον πιεσει.. Δεν ξερω..

Thaumataki
06-02-11, 22:12
Σε ευχαριστω, κοπελα μου. Ο πατερας σου θεραπευτηκε εντελως;
Ξερεις ποιο ειναι το θεμα, οτι θελω να τον βοηθησω αλλα δε μου μιλαει η φωναζει κι εγω στεναχωριεμαι και φοβαμαι οτι κανω κακο στον μπεμπη μου.. Επισης στεναχωριεμαι που βλεπω τη μαμα μου που τα εχει φτυσει απο την κουραση και τις στεναχωριες στην κυριολεξια και φοβαμαι μην παθει κι εκεινη τιποτα..
Τώρα είναι τελείως κάλα! Δόξα τω Θεώ. Κάνουμε ανά 6μηνο όμως αξονικές κλπ., αλλά όλα καλά!
Τα ξεσπάσματα θυμού, είναι από τις θεραπείες. Τα ίδια και ο πατέρας μου. Κυρίως τις πρώτες μέρες από τη θεραπεία, δε μπορούσε να του μιλήσει άνθρωπος! Να φανταστείς, 1 χρόνο που κράτησε αυτή η ιστορία δεν ήθελε καν κόσμο σπίτι. Με το καιρό, όλα έφτιαξαν και επανήλθαμε σε κανονικούς ρυθμούς. Όλα θέλουν χρόνο!
Εάν νομόζεις πως σου κάνουν κακό τα ξεσπάσματά του, καλύτερα να απέχεις για λίγο, μέχρι να ηρεμήσει. Να ξέρεις όμως, πως και μόνο στη σκέψη πως είσαι δίπλα του, τού δίνει κουράγιο! Οι ίδιοι ίσως να μην έχουν ''δύναμη'', αλλά την αντλούν από εμάς!;)

katerinars
06-02-11, 22:20
Τελεια για τον πατερα σου, ειναι φοβερο!! Μακαρι τα πραγματα να εξελιχθουν ετσι και για εμας, αλλα δε μας εχουν δωσει πολλες ελπιδες.. Εγω θελω να ειμαι μαζι του, αλλα φαινεται οτι εκεινος δε με θελει, μου λεει οτι με αγαπαει αλλα δε θελει να περασει χρονο μαζι μου.

Thaumataki
06-02-11, 22:25
Τελεια για τον πατερα σου, ειναι φοβερο!! Μακαρι τα πραγματα να εξελιχθουν ετσι και για εμας, αλλα δε μας εχουν δωσει πολλες ελπιδες.. Εγω θελω να ειμαι μαζι του, αλλα φαινεται οτι εκεινος δε με θελει, μου λεει οτι με αγαπαει αλλα δε θελει να περασει χρονο μαζι μου.
Οι γιατροί λένε πάντα τα χειρότερα για να είναι καλυμμένοι...;)
Σ'αγαπάει, απλά δε θέλει να σε στεναχωρεί, πόσο μάλλον στη κατάστασή σου και δε θέλει να το λυπάσαι! Συγκρίνουν απίστευτα αυτοί οι άνθρωποι, το πώς ήταν πέρυσι και πώς είναι φέτος....Που δεν εξαρτιόνταν από κανένα και τώρα τους έχουν ανάγκη όλους. Που όλοι είναι καλά και αυτοί είναι άρρωστοι. Που πιθανό σε ένα μήνα οι υγειείς θα ζούμε, ενώ αυτοί δε ξέρουν ούτε καν για αύριο....

katerinars
06-02-11, 22:28
Εχεις δικιο.. Απλα στεναχωριεμαι πολυ γιατι θα ηθελα να τον βλεπω να το παλευει..

katerinars
10-02-11, 19:06
Το επαναφερω μηπως υπαρχει και καποιος αλλος που εχει παρομοια εμπειρια.

renakig
11-02-11, 09:48
Καλημέρα,
Εγώ έχασα τον πατέρα μου πριν 7 μήνες από καρκίνο στον πνεύμονα. Το πάλευε για αρκετό καιρό και φαντάσου ότι παράλληλα είχαμε και την αδερφή μου στο νοσοκομείο με καρκίνο στις ωοθήκες (δυστυχώς δεν τα κατάφερε κι αυτή, η οποία κι αυτή το πάλεψε).
Το μεγαλύτερο όπλο που έχουν αυτοί οι άνθρωποι ενάντια σε αυτόν τον διάλο, τον καρκίνο, είναι η ψυχολογία. Σε αυτό παίζουν μεγάλο ρόλο και οι τρίτοι. Να μην τον κοιτάτε με συμπόνοια, θα πρέπει να του συμπεριφέρεστε σαν να μην έχει τίποτα. Τα ξεσπάσματα οφείλονται στη θεραπεία, που μόνο ΑΥΤΟΙ ξέρουν τι τραβάνε. Εμείς ούτε στο ελάχιστο δεν μπορούμε να φανταστούμε τι παρενέργειες που έχουν. Και να ξέρεις ότι ξεσπάνε σε αυτούς που αγαπάνε και σε αυτούς που θέλουν να προστατέψουν από στεναχώριες δεν τους μιλάνε...

katerinars
11-02-11, 10:37
Λυπαμαι παρα πολυ για τον πατερα σου και την αδερφη σου ειλικρινα.. Ευχομαι ο,τι καλυτερο απο εδω και περα και να χαιρεσαι τα παιδακια σου!!
Το καταλαβαινω αυτο πολυ μου λες κι εμεις οντως προσπαθουμε να του φερομαστε εντλως φυσιολογικα, εκεινος φερεται σαν να ειναι αρρωστος, που ειναι εννοειται, απλα δεν κανει καμια προσπαθεια και δεν ξερω πως να τον αφυπνισω για να κανει.

renakig
11-02-11, 11:07
Θα πρέπει να έχετε πάρα πολύ υπομονή μαζί του. Μην τον αδικείς, είναι λογικό να είναι αρνητικός. Όσο αυτός δεν κάνει προσπάθεια, τόσο εσείς θα επιμένετε... Θέλει πάρα πολύ υπομονή και κουράγιο!!!!

katerina_s
11-02-11, 11:20
Κατερινάκι να που σε βρίσκω και εδώ.!!

Η δική μας ιστορία άρχισε και τελείωσε μέσα σε 9 μήνες. κανένας δεν φανταζόταν ότι εκείνη η ενόχληση που ένιωθε ο πατέρας μου στο στομάχι ήταν καρκίνος. Η διάγνωση άσχημη αλλά μας έδιναν πολλές ελπίδες.
Μπαίνει χειρουργείο και εκεί κάπου τελειώνουν όλα. Του αφαιρούν όλο το στομάχι και τον καλούν να ζήσει μόνο με τον οισοφάγο, ο οποίος με τον καιρό θα δημιουργούσε "στομάχι".. κεραυνός εν αιθρία. Χάσαμε τον κόσμο κάτω από τα πόδια μας. Ζητήσαμε από τουσ γιατρούς να μην του πουν όλη την αλήθεια, βασισμένοι στην "ψυχολογία" του ασθενούς! Ελα όμως που ο βοηθός του...του τα ξεφούρνισε όλα. Ο πατέρας μου έχασε κάθε ελπίδα για τη ζωή. Δεν ήθελε να το παλέψει. Εκεί πιστεύω ότι χάσαμε και το παιχνίδι. Για κάποιους μήνες, και παραποιώντας τις εξετάσεις του, έπαιρνε κουράγιο και κάπως αλλά ήταν για λίγο...!!
Δεν είχε όρεξη για τίποτα, καμια διάθεση. Ενας απίστευτα δραστήριος άνθρωπος δεν είχε όρεξη για τη ζωή...
Δυστυχώς έφυγε με πόνους πολλους και πίκρα. Αν δεν είχε μάθει την αλήθεια πιστεύω ότι θα ζούσε κάπως καλύτερα.Δεν ξέρω, έτσι νιώθω.
Όσο για το οτι είναι απόμακρος... κοριτσι μου έτσι τους κάνει η άτιμη αρρώστια. Μην δείνεις σημασία. Να είσαι κον΄τα σου. Να του μιλας και να κάνετε σχέδια για τον μπόμπιρα σου. Βάλτον όσο μπορεις να σκεφτεί το μέλλον με τα παιδια καιτα εγγόνια του!
Ευχομαι ολοψυχα να το ξεπεράσει και να έχει τη χαρά να μεγαλώσει το εγγονάκι του!

Θα ήθελα να γράψω και άλλα αλλά πραγματικά δεν νομίζω ότι θα βοηθήσουν….

katerinars
11-02-11, 11:32
Κατερινα μου, δεν ειχα ιδεα.. Λυπαμαι πολυ για τον πατερα σου.. Τι ατιμη αρρωστια ειναι αυτη..
Και ο μπαμπας μου καπως ετσι αντιδρα σαν τον δικο σου.. Εγω προσπαθω οσο μπορω, του λεω για τον μπεμπη, χαιρεται για λιγο και μετα επιστρεφει στα δικα του.

katerina_s
11-02-11, 11:41
Απλά οπλίσου με κουράγιο και δύναμη. Δείξει υπομονή και πάντα κοντά του να χαμογελάς.Να ντύνεσαι ωραία, ακόμα και να βάφεσαι. Όταν μας ρωτούσε "Δεν πάω καλα ε;" του έλεγα "Μα αν τα πράγματα ήταν χάλια εμεις θα είμασταν έτσι, μέσα στην τρελή χαρά;¨" Καταλαβαινεις...:?

Ειναι δύσκολη η αρρώστια κυρίως γι αυτον που την περνάει, αλλά και για τους γύρω του. Αναγκαζόμασταν να κάνουμε τον κλόουν απλά γαι να νιώθει καλυτερα...

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, του Αγιου Πνεύματος, ήθελα να πάω μονοήμερη εκδρομή, για να ξεσκάσω κιόλας. Πρώτη φορά στη ζωή του "Δεν με άφησε" (25 χρονών κοπέλα)..Ηθελε όλοι μας να είμαστε δίπλα του στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Και έτσι έγινε. Πως να του χαλάσεις χατηρι?? Αλλωστε νιώθαμε-όσο και αν δεν το θέλαμε- ότι έρχεται το τέλος. Ας ήταν τουλάχιστον ικανοποιημένος..

Συγνώμη αν σε φορτίζω. Μετα από χρόνια βρήκα ευκαιρία να ξαναμιλήσω...

katerinars
11-02-11, 11:53
Δε με φορτιζεις καθολου, ισα ισα με βοηθας. Αυτο κανουμε, παντα μαζι του ειμαστε μες την καλη χαρα. Επισης φοβαμαι μηπως η στεναχωρια μου επηρεασει τον μπεμπη μου, για αυτο προσπαθω να ειναι λιγο αποτραβηγμενη, αν και δεν ειναι σωστο, το ξερω.. Παντως εμενα δε μου εχει πει ποτε να κατσω μαζι του, ισα ισα που οποτε ειμαι εκει δε μου μιλαει η βλεπει αθλητικα η κοιμαται. Παλια ειχαμε τελεια σχεση, τωρα ομως σαν να μη με θελει ειναι. Κανεναν δηλαδη δε θελει..

love4four
11-02-11, 15:53
.... Σε θέλει ο μπαμπάς σου, όλους σάς έχει ανάγκη... απλά, μπορεί να απομονώνεται με τις σκέψεις του...έχει μπροστά του ένα αβέβαιο και δύσκολο μέλλον, όπως θες πες το... ειδικά μαζί σου που είσαι έγκυος ίσως να σε "αποφεύγει" επίτηδες μη θέλοντας να σε επιβαρύνει στην κατάστασή σου, αλλά στην πραγματικότητα ο άνθρωπος αυτός ΦΟΒΑΤΑΙ.... Θέλει αγάπη αγάπη και μόνο αγάπη, κατανόηση και ανθρώπους που δεν θα τον κοιτάζουν με οίκτο... όσο και να στεναχωριέστε ΜΗΝ του το δείχνετε. Μιλήστε για τον καιρό, το ΔΝΤ, τα αθλητικά, για το μωράκι που έρχεται... αγκάλιασέ τον σφιχτά κι ένα φιλάκι στο μέτωπο... θα είναι σαν να του τα έχεις πει όλα... και η μαμά σου χρειάζεται στήριξη επειδή εκείνη έχει να αντιμετωπίσει πολύ περισσότερα πράγματα κατά μέτωπο...
Στο λέω εγώ που χάσαμε τον πατέρα μου μετά από 11 χρόνια μάχης με τον καρκίνο... Και μιλάμε για έναν απίστευτα δυνατό άνθρωπο, ο οποίος μόλις διαγνώστηκε η πάθηση είπε την τρομερή ατάκα στην μητέρα μου "Μην φοβάσαι αγάπη μου. Μαζί θα το πολεμήσουμε"... ώσπου μετά από ένα χειρουργείο ολικής λαρυγγεκτομής κι ενώ οι γιατροί μάς είπαν πως όλα πλέον είναι καλά (Χριστούγεννα του 2008)και να μην ξαναπάει για ckeck-up... ξαφνικά μερά με την μέρα έλιωνε στην κυριολεξία... είχε κάνει παντού μεταστάσεις (αίμα/κόκκαλα/πνεύμονες) δεν του είχε αφήσει τπτ το ρημάδι... και ξέρεις κάτι ? Δεν βρέθηκε ούτε ένας γιατρός να μας πει την αλήθεια... κοιμόμασταν οικογενειακώς. Ο πατέρας μου όλο έλεγε ο άνθρωπος "Πονάω" κι εμείς του δίναμε να πιει βιταμίνες... δεν έτρωγε, απομακρύνθηκε, παραιτήθηκε... ώσπου κάναμε εισαγωγή Σάββατο πρωί και οι γιατροί μίλαγαν μετά βίας για 24ωρο... όσο αντέξει η καρδιά ! Τρίτη πρωί "έφυγε" στις 07/04/2009... η μαμά μου μην μπορώντας να πιστέψει αυτό που συνέβη, ο αδερφός μου ΑΜΙΛΗΤΟΣ κι εγώ έγκυος για 2η φορά στον 3ο μήνα....
Και ξέρεις γιατί δεν μας είπαν ? Επειδή έβλεπαν πως δεν υπήρχε περίπτωση θεραπείας και προτίμησαν να τον αφήσουν στη ζεστασιά του σπιτιού του με την φροντίδα της μαμάς μου, με τα παιδιά και τα εγγόνια του... και ίσως να ήταν καλύτερα έτσι...
Εύχομαι μόνο εκείνος να μην υπέφερε πάρα πολύ....
Οπλιστείτε λοιπόν με υπομονή και κουράγιο και μακάρι ο μπαμπάς σου να βγει νικητής ! Στο εύχομαι μέσα από την καρδιά μου !
Αν θελήσεις κάτι, στείλε μου μνμ...

katerina_s
11-02-11, 16:04
Πόσα κοινά πράγματα...με τη διαφορά love4four οτι οι δικοί μας οι γιατροι βρήκαν το τέλειο "θυμα" για να κάνουν τα πειράματά τους...Σκάω γιατι αν ξέραμε την αληθεια, δεν θα του κάναμε εγχειρηση. Θα ζούσε ίσως 2-3 μήνες λιγότερο αλλα δεν θα υπέφερε.

maria- elpida
11-02-11, 19:12
Επισης φοβαμαι μηπως η στεναχωρια μου επηρεασει τον μπεμπη μου, για αυτο προσπαθω να ειναι λιγο αποτραβηγμενη, αν και δεν ειναι σωστο, το ξερω.. Παντως εμενα δε μου εχει πει ποτε να κατσω μαζι του, ισα ισα που οποτε ειμαι εκει δε μου μιλαει η βλεπει αθλητικα η κοιμαται. Παλια ειχαμε τελεια σχεση, τωρα ομως σαν να μη με θελει ειναι. Κανεναν δηλαδη δε θελει..
καλη μου κατερινα, τα εχουμε πει και σε πμ αλλα βλέπω την αγωνια σου και θελω αν σου και εδω δυο λογια...
μην φοβασαι για τον μπεμπη, ειναι πολυ καλα προστατευμενος στην κοιλιτσα σου και εσυ ειναι αολυτα λογικο να στεναχωριεσαι και να εισαι ετσι.
Αλλα ολα δυστηχως μεσα στην ζωη ειναι και τα καλα και τα κακα.
κοιτα να εισαι δυνατη μπροστα του και αυτο που λες οτι εκεινος δεν σε θελει κοντα του, μαλλον το κανει για να μην σε στεναχωρει...

katerina_s και εσυ καλη μου εχεις περασει απο αυτο?
λυπαμαι πολυ...:sad:

katerinars
11-02-11, 21:58
love4four (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=10132), σε ευχαριστω πολυ για την απαντηση σου. Λυπαμαι πολυ για την απωλεια σου και για το ποσο ταλαιπωρηθηκε ο ανθρωπος. Το σκεφτομαι παρα πολυ αυτο, το να μην ταλαιπωρηθει, δεν ξερω αν ειναι εφικτο αυτο με αυτην την αρρωστια, αλλα το ευχομαι..
Κατερινα μου και Μαρια μου, σας ευχαριστω πολυ, το ξερω οτι μου συμπαραστεκεστε, σαν να ειστε δικοι μου ανθρωποι νιωθω και σας ευχαριστω για αυτο.

love4four
11-02-11, 22:45
love4four (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=10132), σε ευχαριστω πολυ για την απαντηση σου. Λυπαμαι πολυ για την απωλεια σου και για το ποσο ταλαιπωρηθηκε ο ανθρωπος. Το σκεφτομαι παρα πολυ αυτο, το να μην ταλαιπωρηθει, δεν ξερω αν ειναι εφικτο αυτο με αυτην την αρρωστια, αλλα το ευχομαι..
Κατερινα μου και Μαρια μου, σας ευχαριστω πολυ, το ξερω οτι μου συμπαραστεκεστε, σαν να ειστε δικοι μου ανθρωποι νιωθω και σας ευχαριστω για αυτο.

Katerinars,
έχοντας ζήσει την τόσο τραυματική εμπειρία που δεν περιγράφεται ο πόνος με λόγια έχω να πω ότι..... το πιο άσχημο είναι πως πολλές φορές στην προσπάθειά μας να κρατηθούμε από κάπου τους αφήνουμε να τους κάνουν "πειραματάζωα"... ότι θες -κι ας μην σε ξέρω- είμαι εδώ...
Και μην φοβάσαι για το μωράκι σου. Η φύση προνοεί και τα προστατεύει. Το σοκ που πέρασα εγώ δεν θα το ξεχάσω... ακόμα και σήμερα που κοιτάζω το Σεμινάκι μας στα μάτια αισθάνομαι τύψεις που σίγουρα της μετέφερα -άθελά μου- όλη μου την θλίψη... βγήκε όμως υγιής και τόσο μα τόσο σπίρτο και χαρούμενη που λέω "αποκλείεται, δεν το έζησα εγώ αυτό στην εγκυμοσύνη μου..." κι έχει τα μάτια του... και κάπως έτσι πορευόμαστε και είναι πάντα κοντά μου ο μπαμπάς μου....
υ.γ. άλλαξε σε παρακαλώ αν θες τον τίτλο από "πατέρας" σε "παππούς" :roll:

katerinars
11-02-11, 22:58
Σε ευχαριστω για αυτο το "ειμαι εδω", αυτο το εχω νιωσει πραγματικα μονο απο τον αντρα μου.. Ειναι απιστευτο το πως εξαφανιζονται οι φιλοι σε τετοιες καταστασεις.
Παντως οι γιατροι του μπαμπα μου δε φαινεται να εχουν τετοιες διαθεσεις, πανε πολυ συντηρητικα και εκ του ασφαλους, οποτε αυτο τουλαχιστον ειναι καλο. Κι εμεις στον μπεμπη θα δωσουμε το ονομα του μπαμπα μου.
Σου ευχομαι ο,τι καλυτερο απο εδω και περα και να χαιρεσαι τα παιδακια σου!
Δεν ξερω πως να αλλαξω τιτλο, αλλα γιατι να τον αλλαξω, αφου ειναι ο μπαμπας μου..:(

love4four
11-02-11, 23:14
Δεν ξερω πως να αλλαξω τιτλο, αλλα γιατι να τον αλλαξω, αφου ειναι ο μπαμπας μου..:(

.....με ισοπέδωσες.... συγγνώμη αλλά πήρα το θάρρος να το πω επειδή το δικό μου μυαλό στροφάρισε αλλιώς.... αχ Βρε Κατερίνα πόσο θα ήθελα να σου δώσω μια αγκαλιά :oops: .....

katerinars
11-02-11, 23:23
Ευχαριστω πολυ..:)
Ξερεις, οσο γραφω τοσο συνειδητοποιω την κατασταση, δεν μπορω να καταλαβω πως εχει συμβει ολο αυτο και πως αλλαξε ετσι η ζωη μας μεσα σε οχτω μηνες.. Ευχομαι μονο οταν γεννηθει ο μπεμπης μας με το καλο να του δωσει το κουραγιο και τη δυναμη που χρειαζεται για να παλεψει γιατι εγω δεν τα καταφερνω δυστυχως.

elenik
12-02-11, 01:52
Αρχικα να ευχηθω να πανε ολα καλα.

Μετα θα ηθελα να σου τονισω οτι οι χημειοθεραπειες ειναι μια επιπονη θεραπεια με πολλες παρενεργιες. Ειναι δυσκολο να εχει ανεβασμενη ψυχολογια ενας ανθρωπος που υποφερει απο τις παρενεργειες. Αυτο και μονο φτανει να σε τρομαξει.

Προσπαθηστε απλα να μην του φερεστε σαν αρρωστο. Οταν βλεπουν πολυ προσοχη νομιζουν οτι ειναι επειδη ειναι πολυ ασχημα και πανικοβαλλονται χειροτερα.

katerinars
12-02-11, 21:32
Elenik, σε ευχαριστω πολυ. Το ξερω οτι ειναι πολυ βαριες οι χημειοθεραπειες, αλλα φαινεται οτι ιατρικα αντιδρα πολυ καλα ο οργανισμος του, δεν εχει καποια παρενεργεια εκτος απο καταπτωση. Ειναι καθαρα ψυχολογικο πιστευω το θεμα αυτη τη στιγμη. Κι εμεις προσπαθουμε να του φερομαστε σαν να μην ειναι αρρωστος, αλλα οταν καθεται ολη μερα στο κρεβατι και δεν κανει καμια προσπαθεια λογικο δεν ειναι να νιωθει και αυτος και εμεις οτι ειναι αρρωστος και μαλιστα βαρια; Και που προσπαθω να του μιλησω για ασχετα πραγματα δε μου δινει σημασια παρα μονο για δυο λεπτα. Και αν του πεις να σηκωθει η να παμε καμια βολτα η να φαει η να μην καπνιζει βαζει τις φωνες.. Οποτε δεν ξερω τι να κανω..

mariakou
12-02-11, 22:05
Katerinars Καλησπέρα. Εχοντας περάσει πάρομοια εμπειρία, η οποία με πονάει ακόμα πάρα πολύ, νομίζω ότι αν δε θέλει ο ίδιος ο ασθενής, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Εχασα τη μαμά μου όταν ήμουν 5 μηνών έγκυος στην κόρη μου. πάλεψε με τον καρκίνο 2,5 χρόνια.¨΄Ηταν επιθετική μόνο με τον πατέρα μου. Απο την άλλη όωμς ήθελε μονάχα εκέινον δίπλα της στα δύσκολα. Όπως έλεγε ένιωθε άνετα μαζί του ότι δε θα την παρεξηγήσει σε ό, τι κι αν του πει αλλά ταυτόχρονα ασφάλεια και σιγουριά. Εκτός από τις θεραπειες, τις ακτινοβολίες, τα χειρουργεία ταυτόχρονα της κάναμε ομοιοπαθητική, την πήγαμε σε ψυχολόγο, της έδινα τροφές που άκουγα ότι βοηθούν να μην εξαπλωθεί ο καρκίνος(κυρίως φρούτα εννοώ κι όχι γλυκά γιατί είχα διαβάσει ότι η ζάχαρη θρέφει τον καρκίνο). Είχα πέσει πάνω της σε όλη τη διάρκεια της αρρώστιας της, ήθελα να γίνει καλά, είχα στραφεί πάρα πολύ ακόμη και στο Θεό, ακόμη δεν πιστευω ότι εφυγε.Η ίδια όμως ποτέ δεν πίστεψε ότι θα γίνει καλά! Της έλεγαν κι οι γιατροί ψέματα, σκέψου να της έλεγαν ολόκληρη την αλήθεια. Μας είπαν ότι της δίνουν μερικούς μήνες κι έζησε 2, 5 χρόνια. Εκείνη όμως φοβόταν (με το δίκιο της φυσικά) κι ό, τι κι αν κάναμε έμείς, δεν τη βοηθούσε. Όταν έμαθε ότι ήμουν έγκυος, μου είπε:Αμάν βρε κορίτσι μου. Γιατί βιάστηκες; Δεν περίμενες να τελειώσεις πρώτα με εμένα; Πώς θα τα παλέψεις τώρα όλα μαζι; Ήταν σίγουρη ότι θα πεθάνει!Το κοριτσάκι μου είναι ένα πολύ χαρούμενο παιδί, πάρα πολύ χαμογελατο, γερό και θα της δώσω το όνομα της γιαγιά της φυσικά.Και πίστεψε με κι εγώ εκλαψα πολύ στην εγκυμοσύνη μου. Συγνώμη που έγραψα τόσα... Ήθελα μόνο να σου πω ότι μπορούμε να τους βοηθήσουμε μόνο ως ένα σημέιο και μόνο αν το θέλουν κι εκείνοι... Καλή δύναμη...Πίστεψέ με σε νιώθω απόλυτα...

katerinars
12-02-11, 22:15
Mariakou, ειλικρινα λυπαμαι παρα πολυ για την απωλεια σου.. Σε ευχαριστω για τα καλα σου λογια, χαιρομαι που τουλαχιστον ο μπεμπης μου δεν επηρεαζεται συμφωνα με αυτα που μου λετε.. Απλα δυσκολευομαι να το πιστεψω οτι συνεβη αυτο, μερικες φορες νιωθω οτι το εχω δει σε ονειρο.. Να εισαι καλα και να χαιρεσαι την οικογενεια σου.

elenik
13-02-11, 01:31
Τα μαλλια του τα εχει χασει? Συνηθως ντρεπονται αν συμβει αυτο και κλεινονται σπιτι.

Γνωριζει τι εχει?

Παντως ολα αυτα ειναι φυσιολογικα ..

Δες και αυτα

Ψυχολογική Υποστήριξη
Η εμπειρία μιας δυνητικά μοιραίας νόσου δεν μπορεί παρά να ασκεί τρομερή ψυχολογική πίεση στον ασθενή και τους οικείους του. Οι πιθανόν επώδυνες θεραπευτικές προσεγγίσεις, οι εκάστοτε παρενέργειες - ιδιαίτερα εκείνες που επηρεάζουν την εμφάνιση του ασθενή - ο φόβος της εξέλιξης και της κατάληξης της νόσου επιδρούν επιβαρυντικά στον ψυχικό και συναισθηματικό κόσμο όλων των εμπλεκομένων. Για τους λόγους αυτούς, η υποβοήθηση μέσω ενός ειδικού σε θέματα ψυχική υγείας μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά πολύτιμη.
Η υποστήριξη από έναν ειδικό είναι σημαντική, όχι γιατί ο ασθενής έχει χάσει εξαιτίας της νόσου την ικανότητα για λογική σκέψη, αλλά επειδή αντιμετωπίζει έξαφνα μία κατάσταση που δικαιολογημένα του προξενεί ιδιαίτερη θλίψη, σύγχυση, οργή, πόνο και άγχος. Δυστυχώς, σπάνια οι ασθενείς και οι θεράποντες ιατροί αναγνωρίζουν την ανάγκη για ψυχολογική υποστήριξη, παρ’ ότι είναι αποδεδειγμένο πως το ψυχικό σθένος και η θετική διάθεση μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της νόσου, καθώς διατηρούν τον ασθενή αποφασισμένο να ολοκληρώσει την αγωγή και να μην παραιτηθεί από τον αγώνα για τη ζωή του. Έχει τεκμηριωθεί από δεκάδες σχετικές έρευνες πως η διάθεση του ασθενή βελτιώνει τη γενικότερη λειτουργία του οργανισμού και την ανταπόκρισή του στην εκάστοτε θεραπεία.
Συνεπώς, ανεξάρτητα από τις δηλώσεις του ίδιου του ασθενή, ο οποίος πιθανόν αρνείται πως έχει επηρεαστεί ψυχολογικά εξαιτίας της νόσου ή των παρενεργειών της αγωγής, ο θεράπων ιατρός και οι οικείοι του ασθενή θα πρέπει να είναι ευαίσθητοι όσον αφορά τις ψυχολογικές και συναισθηματικές του ανάγκες.
Ένας ειδικός είναι σε θέση να βοηθήσει ένα καρκινοπαθή να αποδεχτεί και να αφομοιώσει με υγιή τρόπο τις όποιες αλλαγές – σωματικές, σεξουαλικές, οικογενειακές, εργασιακές - επιφέρει στη ζωή του η νόσος. Ας σημειωθεί πως η «υγιής αποδοχή» περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, αισθήματα θλίψης και πένθους, τα οποία είναι απολύτως φυσιολογικά. Μπορεί, επίσης, να τον βοηθήσει να αποσυμπιέσει αισθήματα οργής, ενοχών ή φόβου που ελλοχεύουν μέσα του, με αποτέλεσμα να δηλητηριάζουν τη διάθεση και τον ψυχισμό του. Η έκφραση των συναισθημάτων αυτών θα τον ανακουφίσει και θα του δώσει την ευκαιρία να μειώσει την όποια ένταση μπορεί να προκύψει στις διαπροσωπικές του σχέσεις. Ας υπογραμμιστεί πως, για τους ίδιους λόγους, εξίσου υποβοηθητική μπορεί να είναι η ψυχολογική υποστήριξη και για κάποιους συγγενείς του ασθενή.
Η ψυχολογική υποστήριξη είναι μία παράμετρος που, πρώτα και πάνω απ’ όλα, είναι σε θέση να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του ασθενή, και είναι σχετικά εύκολο να βρεθεί: παρέχεται από πληθώρα εθελοντών ειδικών που εργάζονται υπό την αιγίδα αντικαρκινικών ενώσεων, συλλόγων και οργανισμών. Συνεπώς, δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεται κάποιος ασθενής ή συγγενής του προσβεβλημένος ή ενοχλημένος σε περίπτωση που προταθεί η προσφυγή σε μία τέτοια πηγή βοήθειας. Αντίθετα, η επιζήτηση υποστήριξης είναι ένδειξη ισορροπημένης και φυσιολογικής αντιμετώπισης του προβλήματος.
Για την πληρέστερη κατανόηση των ωφελειών που μπορεί να προκύψουν από τη λήψη ψυχολογικής υποστήριξης, ακολουθούν μερικές διαφωτιστικές επισημάνσεις σχετικά με τη φύση και το αντικείμενο εργασίας ορισμένων ειδικών σε θέματα ψυχικής υγείας.
http://www.karkinos24.gr/index.php/ypostiriksi

Επισης

Συμβουλές
:arrow:Πληροφορηθείτε σωστά. Μάθετε διάφορα θέματα σχετικά με τον καρκίνο και τις μεθόδους θεραπείας του. Αυτό θα σας βοηθήσει να καταλάβετε καλύτερα την κατάσταση που αντιμετωπίζει το άτομο. Να είστε όμως προσεκτικοί όταν δίνετε συμβουλές.

:arrow: Παρατηρείστε τις αντιδράσεις τους ώστε να διαπιστώσετε εάν είναι έτοιμοι να συζητήσουν για την ασθένειά τους.

:arrow: Ακούστε τους προσεκτικά. Έτσι θα μάθετε πως νιώθουν και τις ανησυχίες τους για τη θεραπεία, τις παρενέργειες, τα οικονομικά τους και γενικά για το μέλλον.

:arrow: Να είστε κοντά τους όσο μπορείτε. Τότε θα αισθάνονται λιγότερο απομονωμένοι και θα γνωρίζουν ότι ενδιαφέρεστε για αυτούς.

:arrow: Προσπαθήστε να καταλάβετε τα συναισθήματά τους. Ενδεχομένως να φοβούνται για το τι κρύβει το μέλλον.

:arrow: Μιλήστε τους για τα δικά σας συναισθήματα. Προσπαθήστε να μην αλλάξετε συζήτηση ακόμη και αν το θέμα σας προκαλεί δυσφορία.

:arrow: Μην στεναχωρείστε εάν δεν γίνεται καμία συζήτηση και υπάρχει απόλυτη ησυχία. Η σιωπή ίσως δημιουργήσει μια δύσκολη ατμόσφαιρα, αλλά βρισκόμενοι πλησίον του ατόμου ή κρατώντας το χέρι τους δείχνετε ότι νοιάζεστε για αυτούς.

:arrow: Προσφερθείτε να τους συνοδεύσετε στο γιατρό ή στο νοσοκομείο. Πάρτε μέρος στη συζήτηση, κάντε σημειώσεις ή απλώς παρακολουθήστε τη συζήτηση.

:arrow: Προσφέρετε πρακτική βοήθεια. Πάτε τα παιδιά στο σχολείο, ή ετοιμάστε φαγητό.

:arrow: Μην προσπαθήστε όμως να κάνετε πάρα πολλά. Δώστε στον ασθενή την ευκαιρία να κάνει κάτι από μόνος του. Η διάγνωση αφορά την ασθένεια του καρκίνου και όχι την ανικανότητα. Θα εκτιμήσουν αν τους δοθεί η ευκαιρία να φανούν και αυτοί χρήσιμοι.

:arrow:Αφήστε τους να συμμετάσχουν σε όλες τις πτυχές της ζωής. Ακόμη και αν το άτομο, ο φίλος ή συγγενής σας είναι στο νοσοκομείο, ή στο σπίτι, μπορούν να πάρουν μέρος σε συζητήσεις αναφορικά με τα παιδιά ή με το τι γίνεται στο χώρο εργασίας τους. Ακούστε τις συζητήσεις τους σχετικά με τις προσεχείς δραστηριότητες και σχέδιά τους.

:arrow: Μιλήστε τους και για άλλα θέματα. Οι καρκινοπαθείς δεν σημαίνει ότι έχουν χάσει τον ενδιαφέρον τους για το ποδόσφαιρο, τον αθλητισμό, τα αγαπημένα τους τηλεοπτικά προγράμματα και σειρές ή για τον καιρό.

:arrow: Να προσέχετε όμως και τον εαυτόν σας. Προσπαθήστε να βρείτε χρόνο για ξεκούραση. Θα πρέπει και εσείς να προσέχετε την υγεία σας ώστε να έχετε την αντοχή να προσφέρετε υποστήριξη στο φίλο ή συγγενή σας.

:arrow: Στην παροχή υποστήριξης μπορούν να συμμετάσχουν και άλλα άτομα. Ζητήστε βοήθεια από τις υπάρχουσες υπηρεσίες που παρέχουν βοήθεια.
http://www.cancercouncil.com.au/html/patientsfamiliesfriends/ccmis/greek/downloads/greek_emotionbklet_providing_support.pdf (μεγαλο αλλα πολυ ενδιαφερον)

και

Οι 4 βασικές συναισθηματικές καταστάσεις που συναντούν συχνότερα οι θεραπευτές είναι ο φόβος, η οργή-θυμός, η ενοχή και η απελπισία, καταστάσεις που απαιτούν μακρόχρονη αντιμετώπιση. Ο ασθενής πρέπει να μάθει να περνά στην απαραίτητη δράση, αντί να επιβαρύνει την ποιότητα ζωής του με άσκοπες, βασανιστικές, κυκλωτές σκέψεις ή να καταπιέζει το θυμό, την οργή του. Με την αντιμετώπιση τέτοιων «δυσάρεστων» συναισθηματικών καταστάσεων, μαθαίνει ο ασθενής να αναγνωρίζει και να εκφράζει τα συναισθήματά του γενικότερα και να παίρνει αποφάσεις, επιτυγχάνει «συναισθηματική αυτάρκεια και ισορροπία».

http://www.altlife.gr/index.cfm?content=leftcat&catID=4&contentID=49

elenik
13-02-11, 01:39
Εθνική γραμμή υποστήριξης για καρκινοπαθείς 1069
http://www.paratiritis-news.gr/ckfinder/userfiles/images/2010/02/mixa.jpgΑπό την Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 9.00 π.μ., ξεκίνησε η λειτουργία της πρότυπης για τα ελληνικά δεδομένα γραμμής υποστήριξης, μέσω του εθνικού τετραψήφιου αριθμού 1069, που έχει σαν στόχο την ψυχοκοινωνική στήριξη των ανθρώπων που εμπλέκονται με τον καρκίνο. Γιατί με τον καρκίνο δεν εμπλέκεται μόνο ο ασθενής, αλλά και το οικείο περιβάλλον.

Η γραμμή δημιουργήθηκε από την μη κυβερνητική οργάνωση «Μείνε δυνατός» που εδώ και τρία χρόνια από την ημέρα λειτουργίας της καταβάλλει προσπάθειες για την ψυχοκοινωνική στήριξη των καρκινοπαθών. Ένα θέμα ταμπού ακόμη στην Ελλάδα του 2010, όπως λέει και ο ιδρυτής και ψυχή της όλης προσπάθειας Παναγιώτης Μιχαήλ.

Η οργάνωση «Μείνε Δυνατός»

Η οργάνωση ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2007. Εμπνευστής της ο Παναγιώτης Μιχαήλ. «Είμαι δύο φορές επιζών του καρκίνου, μια το 1997 και μία το 2007 και επειδή δεν βρήκα πουθενά υποστήριξη σε αυτό το δεκάχρονο ταξίδι μέσα στα νοσοκομεία, από τον κρατικό μηχανισμό, αλλά και από μη κυβερνητικές οργανώσεις που υφίστανται στο χώρο μας, ώστε να βρω ψυχολογική υποστήριξη για να αντιμετωπίσω τις συνέπειες του καρκίνου, αποφάσισα την τελευταία φορά, όταν γίνω καλά, να κάνω κάτι το οποίο θα διαφοροποιηθεί και θα ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες οργανώσεις».

Εδώ και δύο χρόνια η οργάνωση δουλεύει μέσω του site www.bestrong.org.gr/, το οποίο αυτή τη στιγμή έχει πάνω από 2000 ιστοσελίδες πληροφοριών όπου μπορεί κάποιος να πληροφορηθεί όχι μόνο για θέματα καρκίνου, αλλά και για την ψυχοκοινωνική στήριξη και των ιδίων καρκινοπαθών, αλλά και του περιβάλλοντός τους.

«Συνήθως επειδή οι σύλλογοι και οι κυβερνητικές οργανώσεις μιλούν μόνο για καρκινοπαθείς, εμείς αναφερόμαστε και στο οικείο περιβάλλον αυτών των ανθρώπων, γιατί θεωρώ πολύ σημαντικό τον κύκλο που υπάρχει γύρω από έναν καρκινοπαθή και πολλές φορές αυτοί οι άνθρωποι επειδή δεν γνωρίζουν πώς να διαχειριστούν μια τέτοια ιστορία χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη μεγαλύτερη από αυτή των καρκινοπαθών, για αυτό και μιλάμε για γραμμή υποστήριξης ανθρώπων που εμπλέκονται με τον καρκίνο. Με αυτόν τον τρόπο δεν στιγματοποιούμε τους ανθρώπους που έχουν καρκίνο γιατί εν έτει 2010 και ειδικότερα εκτός Αθηνών υπάρχει ταμπού για αυτό το θέμα, δηλαδή άνθρωποι οι οποίοι έχουν βιώσει καρκίνο ή βιώνουν το κρύβουν και το κουβαλάνε μαζί τους αυτό το μυστικό μέχρι το τέλος της ζωής τους και είναι αυτό το μυστικό που μπορεί μακροπρόθεσμα εξαιτίας του ότι ο άλλος δεν το έχει λύσει μέσα του να του επανεμφανισθεί».

Αυτή τη στιγμή την ιστοσελίδα επισκέπτονται τριάντα χιλιάδες μηνιαίως, «νούμερο απίστευτο».

Τηλεφωνική γραμμή 1069

Ο δεύτερος στόχος της οργάνωσης που ξεκίνησε από ανάγκη του κ. Μιχαήλ γιατί ο ίδιος όταν το 2007 έκανε επέμβαση και λόγω επιπλοκής της επέμβασης βρέθηκε να είναι στο σπίτι του, σε ένα δωμάτιο κλεισμένος, η γυναίκα του δούλευε, οι φίλοι του δεν μπορούσαν να διαχειρισθούν την κατάσταση με διάφορες δικαιολογίες, του γεννήθηκε η ανάγκη να επικοινωνήσει με ανθρώπους, έστω και αγνώστους μέσω τηλεφώνου. Τηλέφωνα τέτοιου τύπου υπάρχουν από άλλες ΜΚΟ, τα οποία δεν είναι ίσως γνωστά και λειτουργούν σε τοπικό επίπεδο. Εμείς σκεφτήκαμε, όπως η οργάνωση «Χαμόγελο του παιδιού» έχει έναν τετραψήφιο αριθμό, να κάνουμε ακριβώς το ίδιο και με ένα τετραψήφιο πρόθεμα οποιοσδήποτε από όλη την Ελλάδα να μπορεί να πάρει τηλέφωνο ακόμη και σε κινητό και να υπάρχουν πίσω άτομα ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, κοινωνιολόγοι, ακόμη και εθελοντές επιζώντες του καρκίνου ώστε να μιλήσουν και να πάρουν δύναμη.

Έτσι από την Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 9.00 π.μ., ξεκίνησε η λειτουργία της πρότυπης για τα ελληνικά δεδομένα γραμμής υποστήριξης, μέσω του εθνικού τετραψήφιου αριθμού 1069, που έχει σαν στόχο την ψυχοκοινωνική στήριξη των ανθρώπων που εμπλέκονται με τον καρκίνο. «Είναι κάτι πρότυπο γιατί δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο που να αφορά στον καρκίνο»

Οι ημέρες και ώρες λειτουργίας της γραμμής υποστήριξης 1069 θα είναι, καθημερινά από τις 9.00 π.μ. το πρωί έως τις 21.00 μ.μ. το βράδυ, πλην του Σαββατοκύριακου. Οποιοσδήποτε πολίτης από όλη την Ελλάδα θα μπορεί να καλεί το 1069, μέσω σταθερής ή κινητής τηλεφωνίας. Η χρέωση για τον καλούντα θα είναι αυτή της αστικής κλήσης, του τηλεπικοινωνιακού παρόχου που έχει σχετική σύμβαση. Η γραμμή λειτουργεί με 4 ειδικούς ψυχικής υγείας ως μόνιμο προσωπικό, αλλά και με εθελοντές.

Ο χώρος όπου στεγάζεται το πρότυπο τηλεφωνικό και διαδικτυακό κέντρο υποστήριξης 1069, βρίσκεται στην Κυψέλη, στην οδό Άγιας Ζώνης 1Α. Είναι ένας χώρος συνολικής επιφάνειας 200 τ.μ., φτιαγμένος με πολύ μεράκι και αγάπη για τον άνθρωπο. Για την δημιουργία του τηλεφωνικού κέντρου έχουν χρησιμοποιηθεί όλες οι προηγμένες τεχνολογικές και τηλεπικοινωνιακές υποδομές εκείνες, ώστε η λειτουργία του να γίνεται με αρτιότητα παρέχοντας το ποιοτικότερο αποτέλεσμα στην επικοινωνία.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι δίνεται η δυνατότητα στον κάθε ενδιαφερόμενο που εμπλέκεται με τον καρκίνο να επισκεφτεί το χώρο. Μέσα σε αυτόν θα πραγματοποιούνται διάφορες δραστηριότητες και θα παρέχονται επιπλέον υπηρεσίες όπως προσωπικές συνεδρίες με ψυχολόγους, θεραπευτικές ομάδες, ομάδες αυτοβοήθειας, παροχή διατροφικών προγραμμάτων (από κλινικούς διατροφολόγους) αλλά και ειδικά προγράμματα εναλλακτικών σωματικών δραστηριοτήτων, έναντι ενός συμβολικού ποσού.

Τα προγράμματα αυτά παρέχονται όχι μόνο στους ασθενείς, αλλά και στο οικείο περιβάλλον αυτών. «Μέσω όλων αυτών των υπηρεσιών θεωρούμε ότι δίνουμε τα κατάλληλα όπλα, στους εμπλεκομένους για να διαχειριστούν τον καρκίνο, αλλά και να επανέρθουν στην κοινωνία πιο δυνατοί ώστε να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της.

Εκτός της τηλεφωνικής γραμμής 1069, η οργάνωση παρέχει την δυνατότητα σε κάθε ενδιαφερόμενο, να έχει υποστήριξη και μέσω του διαδικτύου. Στα πλαίσια του εθνικού σχεδίου δράσεως κατά του καρκίνου και πιο συγκεκριμένα στον 2ο άξονα πρόληψη και δράση 3, αξιοποιώντας την τεχνολογία του διαδικτύου, παρέχουμε τις υπηρεσίες εκείνες όπου οποιοσδήποτε μπορεί να έρθει σε επαφή, ακόμη και ανώνυμα, με την επιστημονική μας ομάδα για να τον υποστηρίξουμε.

Οι τρόποι επικοινωνίας θα είναι μέσω e-mail, chat και video chat. Έχουμε δημιουργήσει μια πλατφόρμα επικοινωνίας το Chat Support, όπου οι επισκέπτες της ιστοσελίδας μας www.bestrong.org.gr θα μπορούν να έρθουν σε επαφή μαζί μας on line και να έχουν την υποστήριξη που χρειάζονται σε πραγματικό χρόνο. Για το video chat θα χρησιμοποιήσουμε για όσους ενδιαφέρονται να έχουν και οπτική εικόνα του ειδικού ψυχικής υγείας, την γνωστή πλατφόρμα επικοινωνίας του Skype». Μέχρι και σήμερα έχουν βοηθηθεί εκατό άτομα.

Στήριξη από το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος»

Για να δημιουργηθεί όλο αυτό το project, όπως τονίζει ο κ. Μιχαήλ, συνάντησε πάρα πολλές δυσκολίες. «Απευθυνθήκαμε σε πολλούς φορείς σε πολλές εταιρείες όπου και καταθέταμε συγκεκριμένη πρόταση. Καμία από αυτές, επειδή δεν είμαστε επώνυμοι -γιατί περί αυτού βρίσκεται όλη η ιστορία, γιατί αν είσαι επώνυμος έρχονται κοντά σου για να πάρει λίγη δόξα, πριν όμως κανένας δεν ρωτά για να σε βοηθήσει- δεν ανταποκρίθηκε. Στείλαμε επτακόσιες επιστολές σε διάφορες κατευθύνσεις με στόχο τη βοήθεια. Αυτές τις έστειλα προσωπικά. Από όλες αυτές τις εταιρείες η μόνη που επικοινώνησε μαζί μας και μας ρώτησε τι ακριβώς κάνουμε ήταν το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» που μετά από ένα δίωρο ραντεβού τους πείσαμε για την ανάγκη που έχει η ελληνική κοινωνία από ένα τέτοιο τηλεφωνικό νούμερο. Θα μας χρηματοδοτήσει για ένα χρόνο. Η αρχή όμως είναι το ήμισυ του παντός. Έτσι υλοποιείται ένα όνειρο που είχα πριν τρία χρόνια».

Το κράτος απών

Την έλλειψη παρουσίας και στήριξης του κράτους σημειώνει ο κ. Μιχαήλ. «Στις 3 Φλεβάρη, Παγκόσμια Ημέρα Καρκίνου, κάναμε εγκαίνια. Στείλαμε προσκλήσεις σε όλους τους φορείς. Δεν ήρθε κανένας από το επίσημο ελληνικό κράτος. Θα θέλαμε την παρουσία του μόνο ως ηθική δικαίωση. Ως καρκινοπαθής έχω την απαίτηση από το κράτος να έχω την τηλεφωνική αυτή στήριξη. Κανένας δεν ήρθε στα εγκαίνια. Δεν πειράζει».

Ανταγωνισμός μεταξύ των μη κυβερνητικών οργανώσεων

Πέραν του κράτους, όμως, στα εγκαίνια δεν παρέστησαν και εκπρόσωποι των άλλων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που κάνουν παρεμφερές έργο. «Είκοσι μία οργανώσεις υπάρχουν στην Αθήνα που ασχολούνται με τον καρκίνο. Τις κάλεσα όλες. Τρεις ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μου. Η «Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία», η οποία έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στην οργάνωσή μας και μπράβο της, η οποία μετά το Υπουργείο Υγείας κατά την άποψή μου αυτή θα έπρεπε να δημιουργήσει αυτή τη γραμμή εφόσον ασχολείται στον συγκεκριμένο τομέα πενήντα δύο χρόνια, ο Πρόεδρος της «Πίστις» που ενημέρωσε ότι δεν μπορεί να παρευρεθεί και η πρόεδρος του «ΚΕΦΥ», σύλλογος που υποστηρίζει τους καρκινοπαθείς. Ούτε ένας άλλος δεν ήρθε. Όταν έχουμε ένα κοινό θέμα τον καρκίνο θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη την ματαιοδοξία και την ματαιότητα. Υπάρχει ανταγωνισμός και το ήξερα, αλλά όταν το αντιμετωπίζεις στην πράξη θλίβεσαι περισσότερο. Μου το έλεγαν, αλλά επειδή είμαι ρομαντικός δεν ήθελα να το πιστέψω, γιατί πίστευα ότι μια τέτοια γραμμή που μπορεί να υποστηρίξει όλους τους έλληνες είναι πολύ σημαντική.

Για παράδειγμα, μια οργάνωση, «Άλμα ζωής», έκανε αγώνα δρόμου τον Οκτώβριο και συγκεντρώθηκαν επτά χιλιάδες άτομα και έτρεξαν σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης του κόσμου στον καρκίνο, κάτι που είχα στο μυαλό μου να κάνω. Όταν λοιπόν το έκανε αυτή η οργάνωση ήμουν στον αγώνα παρών ως εκπρόσωπος του «Μείνε δυνατός» και εκατό άτομα. Δεν με νοιάζει ποιος το κάνει, με ενδιαφέρει να παράγουμε έργο».

Οικονομικά της Οργάνωσης

Στα χρόνια λειτουργίας της η Οργάνωση έχει δημιουργήσει ένα αποθεματικό. «Τα ενοίκια του χώρου δεν μας τα πληρώνει κανείς, ούτε και το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος που πληρώνει συγκεκριμένα τα τηλεπικοινωνιακά έξοδα της γραμμής, τους ανθρώπους που δουλεύουν πίσω από τη γραμμή και την τηλεπικοινωνιακή υποδομή. Όλα τα υπόλοιπα τα πληρώνουμε εμείς, με αποθεματικό που έχουμε δημιουργήσει από τα έσοδα του βιβλίου που έχω γράψει που είναι αυτοβιογραφικό, από κάποιες εκδηλώσεις που έχουμε κάνει. Ζητάμε βοήθεια από οποιονδήποτε έρθει. Με απλά λόγια, όπως έχει δομηθεί το όλο θέμα το κόστος του για ένα χρόνο είναι περίπου ογδόντα χιλιάδες ευρώ, που συμπεριλαμβάνει τα πάντα. Εάν με ένα νοητό τρόπο συγκεντρώνονταν εκατό πενήντα άνθρωποι και δεσμεύονταν ότι κάθε μέρα θα έβαζαν στην άκρη για το «Μείνε Δυνατός», ώστε να λειτουργούμε εσαεί και χωρίς ποτέ να ζητήσουμε από κάποιον, αυτό το ποσό θα ήταν ημερησίως για τον καθένα ενάμισι ευρώ».



*Είμαι θυμωμένος

http://www.paratiritis-news.gr/ckfinder/userfiles/images/2010/02/mixa2.jpgΤις τελευταίες ημέρες γίνεται λόγος πολύς για τις κυβερνητικές οργανώσεις και για τα οικονομικά τους. Μιλώντας επί του θέματος ο κ. Παναγιώτης Μιχαήλ τονίζει ότι «εμείς σαν οργάνωση δεν έχουμε μπει σε αυτή τη διαδικασία. Μας έκλεισαν την πόρτα. Ούτε γνωριμίες είχαμε, ούτε τίποτα. Επειδή ακούγονται πολλά για μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, προκαλώ κάποιον να δημιουργήσει μια μη κερδοσκοπική οργάνωση και να δούμε χωρίς γνωστούς και χωρίς γνωριμίες πόσο γρήγορα μπορεί να δημιουργήσει αποθεματικό στο ταμείο. Είναι μια πρόσκληση. Ένας χρόνος να περάσει, δύο ή τρεις τίποτα δεν θα βάλει στην άκρη γιατί κανείς δεν θα την εμπιστευτεί, γιατί κανείς δεν σε ξέρει. Όλα πάνε μιλημένα. Να σας πω για παράδειγμα ότι πέρσι κάναμε αίτηση στον ΟΠΑΔ, και μάλιστα δύο φορές, να μας δώσουν 30.000 για να υλοποιήσουμε αυτό το έργο και μας έδειξαν πόρτα και εκταμίευσαν 200.000 ευρώ όταν έκαψαν το δένδρο στην Αθήνα; Ήταν πιο σημαντικό το δένδρο από τις 25.000 ανθρώπους που φεύγουν κάθε χρόνο από καρκίνο; Ή έδωσε ο ΟΠΑΔ 15.000 ευρώ σε μια τραγουδίστρια για να γίνει μια συναυλία στην Καρδίτσα, στην οποία ήμουν παρών και την παρακολούθησαν εκατό άτομα. Θέλαμε να βάλουμε αιρ κοντίσιον στο χώρο μας.

Αποταθήκαμε στις εταιρείες για χορηγία. Καμία δεν ανταποκρίθηκε και για να μην εκταμιεύσω από το αποθεματικό της οργάνωσης, και υπάρχουν αποδείξεις, τα έβαλα μέσω πιστωτικής δόσεων στο όνομά μου. Είμαι θυμωμένος. Και δεν το λέει ένας άνθρωπος που βγάζει χρήματα από αυτό. Εγώ βγάζω χρήματα από τη δουλειά μου. Είμαι γυμναστής. Δουλεύω, είμαι στην οργάνωση όλη ημέρα και το βράδυ δουλεύω. Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου, γιατί βοηθώ ανθρώπους. Εκατό άνθρωποι ήρθαν σε επαφή μαζί μας μέσω του τηλεφώνου χωρίς να έχουμε κλείσει μήνα λειτουργίας. Είναι σπουδαίο νούμερο, γιατί ακόμη δεν είμαστε γνωστοί».


*Σκοποί και Στόχοι

- Απάλειψη των προκαταλήψεων σχετικά με τον καρκίνο.
Εκρίζωση των στιγμάτων που σχετίζονται με τον καρκίνο, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η νόσος ως μία βιολογική πάθηση που θεραπεύεται και όχι ως μια κοινωνική κατάσταση. Για αυτό απαιτείται η ενεργός συμμετοχή όλων των πολιτών ενάντια στον καρκίνο. Παροχή πληροφοριών (πρόληψη, διάγνωση, θεραπεία κ.α.).

- Παροχή πληροφοριών (πρόληψη, διάγνωση, θεραπεία κ.α.).
Η εκλαϊκευμένη επιστημονική ενημέρωση των ασθενών, συγγενών και οικείων προσώπων, ώστε να αντιλαμβάνονται καλύτερα την διαδικασία της διάγνωσης και θεραπείας και να επικοινωνούν ευχερέστερα με την ιατρική ομάδα.

- Υποστήριξη (ψυχολογική, συναισθηματική, πρακτικά θέματα κ.α.).
Η υποστήριξη ενημέρωσης, ψυχολογικής, συναισθηματικής, ή πρακτικής φύσης σε όσους εμπλέκονται με τον καρκίνο με όλα τα διαθέσιμα μέσα.
Ειδικευμένοι επιστήμονες εθελοντές ή μη θα είναι στην διάθεση της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης για την παροχή αυτών των υπηρεσιών.

- Η αύξηση των ευκαιριών με κάθε τρόπο, για την ενημέρωση και πληροφόρηση όλων των πολιτών για θέματα που αφορούν τον καρκίνο.

- Η πρόσβαση όλων των πολιτών στην πληροφόρηση, σε ότι αφορά τον καρκίνο την πρόληψη, τη διάγνωση, τη θεραπεία, την ανακουφιστική φροντίδα, την ψυχολογική, συναισθηματική και πρακτική υποστήριξη.

- Η πρόληψη του καρκίνου.
α) Τεκμηριωμένη & επιστημονική πληροφόρηση του κοινού.
β) Η προαγωγή της ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ.
γ) Η προαγωγή του πληθυσμιακού έλεγχου.
δ) Η προαγωγή του υγιεινού τρόπου ζωής (διατροφικές συνήθειες - καλή φυσική κατάσταση - αθλητισμός - φυσικές δραστηριότητες κ.α.).

- Η αναγνώριση και υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ασθενών με καρκίνο.

- Η ισότιμη πρόσβαση στην ποιοτική φροντίδα του ασθενούς με καρκίνο, σύμφωνα με όλα τα διαθέσιμα σήμερα επιστημονικά στοιχεία.

- Η επιδίωξη ανάδειξης ως βασικής προτεραιότητας του κράτους της αύξησης των πόρων για τον έλεγχο, πρόληψη του καρκίνου καθώς και της βελτίωσης των συνθηκών των ασθενούντων από αυτόν.

- Η επιδίωξη της υποχρεωτικής από τους γιατρούς όλων των νοσοκομείων παραπομπής των ασθενών με καρκίνο στις κατάλληλες ομάδες στήριξης.

- Η επιδίωξη της λήψης των αναγκαίων αποφάσεων από το Υπουργείο Υγείας ώστε κάθε νοσοκομειακό ίδρυμα στην χώρα, να υποχρεωθεί από το Υπουργείο Υγείας, να έχει όλο το χρόνο αφίσες-έντυπα που πληροφορούν και ενημερώνουν όλους τους πολίτες για τον καρκίνο.

- Η επιδίωξη της υποχρεωτικής δημιουργίας σε κάθε νοσοκομείο της χώρας της επιστημονικής ειδικευμένης ομάδας, που θα παρέχει στήριξη σε όσους εμπλέκονται με τον καρκίνο.

- Η εκπροσώπηση των ασθενών με καρκίνο ή συγγενών τους, στα αρμόδια όργανα, τα οποία παίρνουν αποφάσεις που τους αφορούν, καθώς και στην δικαιοσύνη.

Άννα Πατρωνίδου
http://www.paratiritis-news.gr/detailed_article.php?id=133334&categoryid=9

Σας καλωσορίζουμε, στον δικτυακό τόπο της κοινωφελούς μη κερδοσκοπικής οργάνωσης φίλων του καρκίνου ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ. Στην ιστοσελίδα μας θα βρείτε πάνω από 1000 σελίδες, αξιόπιστων και επίκαιρων πληροφοριών που αφορούν τον καρκίνο, την πρόληψη, την υγιεινή ζωή, την υποστήριξη, πρακτικές συμβουλές για τους ασθενείς, την οικογένεια, τους φίλους, το οικείο περιβάλλον. Γιατί με τον καρκίνο δεν εμπλέκονται μόνο οι ασθενείς αλλά και οι υπόλοιποι γύρω τους.

Όλοι, θέλουμε ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον και προπάντων για τα παιδιά μας. Στην οργάνωσή μας, έχουμε ως αρχή ότι, η συλλογικότητα και η γνώση αποτελούν την δύναμη, ενώ η νοοτροπία τα πάντα γι’ αυτό, ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ!
http://www.bestrong.org.gr/

Το παραπανω θα ελεγα να το δεις οπωσδηποτε

Ευχομαι ολα να πανε καλα.

elenik
13-02-11, 01:50
Ο Σύλλογος "Κ.Ε.Φ.Ι" ΑΘΗΝΩΝ ιδρύθηκε και ολοκλήρωσε τη νόμιμη σύστασή του την άνοιξη του 2004.

Τρεις ήταν οι κοινές διαπιστώσεις όσων πρωτοστάτησαν στην ίδρυση του Συλλόγου αυτού:

* η Αθήνα είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα χωρίς Σύλλογο ασθενών με καρκίνο για όλες τις μορφές της νόσου συνολικά η ραγδαία εξάπλωση της νόσου οδηγεί σε ταχύτατα αυξανόμενο αριθμό ογκολογικών ασθενών στα Νοσοκομεία της Αθήνας και της ευρύτερης περιοχής της Αττικής οι ογκολογικοί ασθενείς δίνουν τη μάχη μόνοι τους οι ίδιοι ή και μαζί με τις οικογένειές τους
* Το "Κ.ΕΦ.Ι" ΑΘΗΝΩΝ έρχεται να καλύψει αυτό το κοινωνικό έλλειμμα.
* Στο "Κ.ΕΦ.Ι" ΑΘΗΝΩΝ αναπτύσσεται πνεύμα αλληλοβοήθειας, αλληλοστήριξης και φροντίδας για την προσωπική και κοινωνική αποκατάσταση του ογκολογικού ασθενούς.
* Το "Κ.ΕΦ.Ι" ΑΘΗΝΩΝ δίνει τη δυνατότητα στους ογκολογικούς ασθενείς να αποκτήσουν φωνή!


Οι ογκολογικοί ασθενείς ως ενεργά μέλη της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ αποφασίζουν να πάρουν την ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ !

ΤΟ "Κ.ΕΦ.Ι" ΑΘΗΝΩΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
Το δικαίωμα των ογκολογικών ασθενών για πλήρη ενημέρωση και γνώση της αλήθειας της διάγνωσης και των θεραπειών.

Η αλήθεια κινητοποιεί τις δυνάμεις του ασθενή για να δώσει τη μάχη!

Η "υπερπροστασία" γιατρών και συγγενών μειώνει τη δυνατότητα του ασθενούς να ενεργοποιήσει τις εσωτερικές του δυνάμεις και να δώσει τη μάχη!

Η "υπερπροστασία" του στερεί το δικαίωμα να απαιτήσει αξιοπρέπεια και ποιότητα ζωής κατά τη διάρκεια των θεραπειών, χωρίς φόβο κατά τους κλινικούς ελέγχους, που θα ακολουθήσουν κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης ζωής του.

Το δικαίωμα των ογκολογικών ασθενών
για ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ
είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ.
ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ
ΘΑ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ!

ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ
Συναισθηματική, ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη στους ογκολογικούς ασθενείς και τα μέλη των οικογενειών τους.

ΜΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
Ομάδων συζήτησης και μοίρασμα εμπειριών
Ομαδικής ψυχολογικής υποστήριξης
Ομάδων δημιουργικής απασχόλησης

ΜΕ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
Ομιλιών, ημερίδων για πρόληψη και ενημέρωση σχετικά με τις επιστημονικές εξελίξεις για την αντιμετώπιση του καρκίνου από ειδικούς γιατρούς και εξειδικευμένους επιστήμονες
Εκπαιδευτικών σεμιναρίων για εθελοντές προνοιακού και κοινωνικού έργου
Καλλιτεχνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων

ΜΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
Για τις ειδικές κοινωνικές παροχές υπέρ των ογκολογικών ασθενών
Για τα ασφαλιστικά δικαιώματα που παρέχουν οι Ασφαλιστικοί Φορείς υπέρ των ογκολογικών ασθενών

ΜΕ ΠΑΡΟΧΗ
Κοινωνικής και προνοιακής φροντίδας στο σπίτι των ογκολογικών ασθενών
Ενημέρωσης και ενίσχυσης των ογκολογικών ασθενών στο Νοσοκομείο

http://www.anticancerath.gr/el/profile/

θεωρω σιγουρα οτι το να μοιραστει αυτα που νοιωθει με αλλα ατομα που το βιωνουν θα τον αποφορτισει. Αλλωστε αυτο δεν κανουμε και εμεις εδω στο parents σαν μανουλες?:D

katerinars
13-02-11, 11:15
Elenik, δεν εχω λογια να σε ευχαριστησω για ολο αυτο το υλικο, το μελεταω τωρα. Για αυτα πολυ ρωτησες πιο πανω, ειχε χασει πολλα μαλλια, αλλα ξαναβγηκαν τωρα παρολο που συνεχιζει χημειοθεραπειες, ξερει ακριβως τι εχει, αλλα το θεμα ειναι οτι αρνειται καθετα να παμε σε ψυχολογο η σε καποια ομαδα στηριξης. Και δεν ειναι απλως οτι αρνειται, ειναι οτι βαζει και τις φωνες αν του πεις το οτιδηποτε. Δεν ξερω πως θα μπορουσα να τον πεισω να παμε..

Φλορα
13-02-11, 13:32
Δεν εχω να πω και πολλα....με καλυψε η ελενικ...
Το μονο που εχω να πω ειναι οτι χρειαζεται ηρεμια,υπομονη και μεγαλο κουραγιο γιατι ο αγωνας ειναι μεγαλος...
Κι ο αντρας μου καπως ετσι αντιδρα....νευρα ειδικα οταν του προτεινουν να παρει ψυχολογικη στηριξη...η χημειοθεραπεια και η ακτινοβολια ειναι μεγαλο σοκ γι αυτους,εχουν πολλες παρενεργειες....ο,τι μπορει να βαλει ο νους του ανθρωπου...τα περναμε τωρα κι εμεις και τον καταλαβαινω τον πατερα σου Κατερινα μου!!!
Ο δρομος μπροστα ειναι μακρυς κι ο αγωνας δυσκολος.....προσπαθηστε να του φερεστε οπως και πριν....κι οσον αφορα το οτι δε σ ακουει,παρα μονο για λιγα λεπτα,μη ξεχνας οτι μια ακομη παρενεργεια ειναι κι η αδυναμια συγκεντρωσης...
Ευχομαι να πανε ολα καλα μεσα απο την καρδια μου!!!

katerinars
13-02-11, 13:36
Φλορα, σε ευχαριστω πολυ. Ευχομαι κι εγω να πανε ολα καλα για τον αντρα σου και να βγει νικητης απο αυτον τον αγωνα. Καλη δυναμη και καθε καλο σας ευχομαι!!

Φλορα
13-02-11, 13:41
Απλα δυσκολευομαι να το πιστεψω οτι συνεβη αυτο, μερικες φορες νιωθω οτι το εχω δει σε ονειρο.. .
Ετσι ακριβως αισθανομαι κι εγω........
Σ ευχαριστω κοριτσι μου!!!

fido-dido
13-02-11, 15:47
κουραγιο κοριτσι μου...
εχω χασει αρκετους δκους μου ανθρωπος απο καρκινο και μαλιστα καποιοι πολυ νεοι, χω και πολλα περιστατικα στην οικογενεια που που τη γλιτωσαμε. εμενα μου εχουν διαγνωσει δυο φορες καρκινο, την πρωτη φορα εια στο λαρυγγα, αφου αφερεθηκε ο ογκος με επεμβαση δεν ηθελα να κανω θεραπειες, γενικα τοτε ημουν σε φαση που δεν εδινα κ πολλη σημασια. μετα απο 6 μηνες αφου ειχε προηγηθει εα γεγοος πουμε ειχε καταβαλει ψυχολογικα εμφανισα στο εντερο, στο σημειο που ενωνεται με τη σκωληκωειδιτιδα. πονουσα μεν στο σημειο,ειχα πυρετο αλλα δεν ηταν διογκωενη η σκωληκοειδιτιδα, αλλα ο ιατρος επεμενε για εγχειρηση και ειδαν ενα μικρο ογκ περιπου εναμιση εκατοστο. μου το αφαιρεσαν επιτοπου, δε μου ειπαν τιποτα τοτε και με πηραν τηλεφωνπ μετα απο κανα μηνα να παρω τα αποτελεσματα της βιοψιας. εεινη τη μεα γυρνουσα στο δρομο ολη μερα κ δεν ηθελα να μιλησω σε κανεναν. ο ογκολογος που πηγα μου συνεστσε καποιες εξετασεις τις εκανα κ ευτυχως δν εδειξαν κατι αλλο. εκανα κ 12 χημειοθεραπειες. τα μαλλακια μου αραιωσαν μεν αλλα δεν πεσανε.
βεβαια ημουν αρκετα τυχερη καθως οι ογκοι ηταν σε αρχικο σταδιο και δεν ειχαν κανει μεταστασεις.
ετυχαν ομως και περιπτωσεις που ανθρωποι με πο σοβαρες μορφες καρκινου ζουν κ ειναι μια χαρα.
αυτο που πρεπει να κανετε ειναι να του συμπεριφερεστε σαν να μην εχει τιποτα. δυστυχως σ αυτη την αρρωστια το μεγαλυτερο οπλο ειναι να μην την αφησεις να σε καταβαλει. η καλη ψυχολογια ειναι το παν.

katerinars
14-02-11, 10:54
dimi.dimi (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=37018), σε ευχαριστω πολυ για τις ευχες σου. Εχεις ταλαιπωρηθει κι εσυ πολυ, ευτυχως που εισαι καλα τωρα. Καθε καλο ευχομαι απο εδω και περα!!

zouzounel
14-02-11, 11:46
Στην αρχη της αρρωστιας ειχε καταπεσει απιστευτα, τοσο που πιστευαμε οτι δεν ειχε τη διαθεση να το παλεψει καθολου. Μετα καθως καλυτερευε και δεν ποναγε, ανεβηκε η ψυχολογια του και φανηκε να εχει πολυ μεγαλη διαθεση να παλεψει, να περασει χρονο μαζι μας και γενικα να κανει πραγματα. Αυτο ομως κρατησε πολυ λιγο, καθως παλι η ψυχολογια του επεσε και ειναι ολη μερα στο κρεβατι, χωρις να ποναει το τονιζω, δεν εχει ορεξη να φαει, δεν κανει αυτα που του λενε οι γιατροι για να βοηθησει τον εαυτο του, φωναζει στη μητερα μου συνεχεια, τα θελει ολα στο χερι, και οποτε παω κι εγω ουτε που μου μιλαει, ενω ειχαμε υπεροχη σχεση, και σημερα μαλιστα μου εβαλε τις φωνες επειδη του ειπα να παμε μια βολτα, με αποτελεσμα να με πιασουν τα κλαμματα, φταινε και οι ορμονες τωρα βεβαια, και γενικα ολο αυτο σιγουρα δε μου κανει καλο στη φαση που ειμαι.

δεν ξερω πώς να αρχίσω... είναι ενα θεμα που πονάει ακόμα...

Εχασα τον πατέρα μου πριν 3 χρόνια, από καρκίνο στην ουροδόχο κύστη... ήταν 69 ετών...
Αφαίρεσε την ουροδόχο κύστη κι ενώ όλα υποτίθεται πήγαιναν καλά, είχε ήδη κάνει μεταστασεις που οι γιατροί δεν είχαν δει. Δεν εκανε καν χημειοθεραπεία μετά την επέμβαση.
Ξεκίνησε χημειοθεραπείες όταν βρέθηκαν οι πρωτες μεταστασεις στους λεμφαδένες, στο συκωτι και στον πνεύμονα. Ηταν σχετικά ελαφριά χημειοθεραπεία, δεν είχε καμια παρενέργεια, ούτε τα μαλλιά του έπεσαν (δεν είχε και πολλά, αλλά τεσπα). Μόνο που με την αρχική επέμβαση είχε κολλήσει από το χειρουργείο ενα μικρόβιο (ψευδομονάδα) που του δημιουργούσε διαρκώς ουρολοιμώξεις. Και δυστυχώς πόναγε πολύ, και συνέχεια... Μονο τα misulid τον ανακουφιζαν και επειδή είναι βαρια παυσιπονα, προσπαθούσε να μην τα παιρνει συχνά.
Μετά τον πρώτο κύκλο χημειοθεραπείας, ο γιατρός ήταν ενθουσιασμένος, "εχουμε τέλεια ίαση" μας είπε. Οι πόνοι του περασαν για 2 βδομάδες περίπου, μετά άρχισαν ξανα, κανεις απ' τους γιατρούς δεν μας υποψίασε, χειρουργήθηκε δυο φορές με ραγάδα δακτυλίου (ουσιαστικά χωρίς λόγο), τρέχαμε σε ορθοπεδικούς γιατί ποναγε στα πλευρά, πήγαμε μεχρι και σε νευρολόγο μήπως εχει φλεγμονή στην ιππουρίδα... τελικά ειχε προχωρήσει η μετάσταση στα οστά, στους λεμφαδένες, στο συκώτι, στο πάγκρεας, στους πνεύμονες, δε θυμάμαι πού αλλού, η τελευταια αξονική του ήταν δυο σελιδες...
Πήγα στον οικογενειακό μας γιατρό με τις εξετάσεις του πατέρα μου, αυτός ήταν ο μόνος ειλικρινής μαζί μου "αφήστε τον να φύγει" μου ειπε... Ειχε χασει κι εκεινος τον πατέρα του από καρκίνο, οπότε ηξερε να μου πει δυο λόγια περα από τα ιατρικά... Μου έγραψε παυσίπονα αυτοκολλητα επιθέματα και μου ειπε να εχω υποψιν μου ότι θα αλλάξει ο χαρακτήρας του, θα γίνει επιθετικός και δε θα σταματήσει να τρώει. Οπως συμβαίνει και με τους ναρκομανείς. Πράγματι δεν ειχε καθολου ορεξη για φαγητο, ειδικα το κρεας ούτε να το μυρίσει (αργοτερα ειδα ότι όλοι οι καρκινοπαθείς έχουν το ίδιο θεμα με το κρεας), ήταν συνέχεια ξαπλωμένος, δεν ειχε διάθεση για τίποτα, καπνιζε συνέχεια πρωί βραδυ, δεν κοιμόταν τη νύχτα, ξαπλωνε στον καναπε συνηθως ή εβγαινε στο μπαλκόνι για να καπνίσει, φωναζε και εκνευριζόταν με το καθε τι, ακομα και σε μενα φωναζε, που μου ειχε -και του ειχα- μεγαλη αδυναμια. Αυτα που γραφεις ειναι ακριβως αυτά που εζησα katerinars... Δεν το κανουν επιτηδες, δεν το θελουν ούτε κι εκεινοι, απλά δεν ειναι ο ανθρωπος που ηξερες πια. Εγώ τι εκανα? Του ειπα ότι πηγα στον οικογενειακό μας γιατρό και οτι τα αυτοκολλητα αυτά εχουν τις συγκεκριμένες παρενέργειες. Καθε φορά που φεροταν ετσι του ελεγα μπαμπα θυμάσαι? προσεχε, σε παρακαλώ, τα αυτοκόλλητα φταίνε... όταν δεν ετρωγε, παλι το ίδιο του έλεγα και πήγαινα στο κρεββατι με ενα μικρό πιατάκι φαγητό με κατι που ηξερα ότι του άρεσε πχ τυρι... πιστεύω ότι κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια για να φαει και το έκανε για μενα, για να μου κάνει τη χάρη... Και όσο αυξάναμε τη δόση στα αυτοκόλλητα, τοσο χειροτερευε η κατάσταση...Τεσσερις μηνες μετά την "τέλεια ίαση" μπήκαμε στον Αγιο Σάββα και 20 περίπου μερες μετά τον χάσαμε... Μεσα στο νοσοκομείο ήταν ακόμα πιο δύσκολα, ειχε καλές μερες που συνειδητοποιούσε τι γινοταν και ήταν πεσμενος ψυχολογικά είχε και μερες που ήταν κάπου "αλλού"... Μια μερα πριν καταλήξει, σηκώθηκε από το κρεββάτι και τράβαγε τους ορούς, ήθελε να φύγει, να γυρίσει σπίτι... ήταν ένας άλλος άνθρωπος... ήταν ενας άνθρωπος που έπαιρνε μορφίνη για τον πόνο... Ακομα απορώ πού βρηκε τη δύναμη να σηκωθεί και να μείνει ορθιος...

Προσωπικα πιστεύω ότι δεν πρεπει να του φερεσαι σα να μην τρεχει τίποτα. Να συζητάτε τι συμβαίνει και τι αισθανεται, πώς αισθάνεται, πώς μπορει να το αντιμετωπίσει... και να ξερει ότι δεν φταιει εκεινος για τη συμπεριφορά του. Πρεπει να νιωθει ότι είστε δίπλα του, ακόμα και αν -αθελα του- σας διωχνει. Δε φταιει... αυτό να θυμάσαι...

Συγχωρήστε με για το μεγάλο μήνυμα. Θα μπορούσα να γραφω σελίδες...

katerinars
14-02-11, 11:59
zouzounel (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=9763), λυπαμαι πολυ για την απωλεια σου, ποσο ταλαιπωρηθηκε ο ανθρωπος.. Λυπαμαι..
Αυτα τα αυτοκολλητα που λες τα εβαζε και ο δικος μου μπαμπας στην αρχη γιατι ειχε φριχτους πονους, αλλα τωρα που εχει μικρυνει ο ογκος στο παγκρεας δεν ποναει και δεν τα χρειαζεται, οποτε δεν οφειλεται σε αυτο η συμπεριφορα του. Και σε αυτο που λες οτι πρεπει να του μιλαω, εχεις απολυτο δικιο, και προσπαθω να το κανω, αλλα δε μου μιλαει και αν τον πιεσω βαζει τις φωνες.. Ειναι πραγματικα αλλος ανθρωπος και δεν μπορω να περιγραψω το ποσο με ποναει αυτο.. Και φοβαμαι για τα χειροτερα..

demi
14-02-11, 12:56
το 2004 κοντεψα να χασω τον πατερα μου απο καρκινο στο παχυ εντερο ..
τον ειχα στο διαβαλκανικο θεωρωντας οτι ηταν οτι καλυτερο ,τον εβγαλα νυχα και τον πηγα στο θεαγενειο..μεγαλος αγωνας εγχειρησεις ,χημιοθεραπειες επωδυνες εξετασεις...
παλεψε..παλεψε πολυ με αριστη ψυχολογια (μας βοηθησε το θεαγενειο σε αυτο..
το 2006 γεννηθηκε ο εγγονος και ξαναγεννηθηκε και ο πατερας μου.

το 2010 και ενω ετοιμαζαμε την βαφτιση του 2 παιδιου μου ο ιος του δυτικου νειλου το αθλιο αυτο κουνουπι θα εστελνε τον πατερα μου στον αλλο κοσμο...

το κρισιμο βραδυ που η ψυχη παλευε να μεινει η να φυγει ζητουσε τον εγγονο του ..ηθελε να τον δει..1 τα μεσανυχτα με την συμφωνη γνωμη τον γιατρων πηγαμε τον 4χρονο γιο μου στο νοσοκομειο και επανηρθε..

στα γραφω ολα αυτα για να ενισχυσετε την ψυχολογια του .αμεσα...ειναι οτι καλυτερο μπορειτε να του κανετε.. πρεπει να δει το εγγονι..

katerinars
10-03-11, 15:22
Δυστυχως ο μπαμπας μου εχει χειροτερεψει πολυ. Εχει γινει μετασταση στους πνευμονες, ειναι συνεχεια με οξυγονο και δεν εχει δυναμεις να σηκωθει. Δεν εχει πολυ χρονο ακομα.. Κι εγω δεν μπορω να παω στο νοσοκομειο λογω της γριπης. Τωρα διανυω την 28η βδομαδα και φοβαμαι μην κανω κακο στο μωρο μου απο τη στεναχωρια. Προσπαθω να ειμαι ψυχραιμη και ηρεμη, αλλα ο μπαμπας μου ειναι στο τελος του κι εγω δεν μπορω να ειμαι μαζι του.. Δεν ξερω τι να κανω..

kardoulini
10-03-11, 15:52
Κουράγιο κοριτσάκι....είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό που παιρνάς...προσπάθησε όσο μπορείς να είσαι καλά για το μωράκι σου... που τα καταλαβαίνει όλα!!!
Φαντάζομαι στα λόγια είναι όλα έυκολα....αλλά τουλάχιστον προσπάθησε...δυστυχώς υπάρχουν και αυτά στην ζωή μας και πρέπει να μαθαίνουμε να επιβιώνουμε και να συνεχίζουμε.

Να είσαι καλά γιατι ο μπαμπάκας σου είμαι σίγουρη ότι τρελαίνεται ακόμα περισσότερο ξέροντας ότι είσαι χάλια...και που νοιώθει ότι ανησυχεις τοσο πολύ.

Ευχομαι ολόψυχα απλά να μην ταλαιπωρηθεί πολύ...απλά αυτό...

Και να δει το μπεμπάκι σου....και να δεις....μετά θα ειναι πιο δυνατος.

Σου στέλνω μια ζεστή αγκαλιά και θετικές σκέψεις για όλους σας!

maria- elpida
10-03-11, 15:58
Κατερινακι, σε ειχα στο μυαλο μου σημερα, ειδα και το μην. σου στο cafe.
κριμα μωρε που ο μπαμπας σου ταλαιπωρειτε ετσι.
Τουλαχιστον να μην κουραζοταν ετσι...
οι γιατροι τι λενε;
κανε κουραγιο και υπομονη αγαπη μου, και προσεχε τον μπεμπακο σου..

katerinars
10-03-11, 16:03
ilektra2 (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=28032), σε ευχαριστω πολυ.. Δεν ξερω δυστυχως αν θα προλαβει να δει το εγγονακι του.
Μαρακι μου, τα ξερεις εσυ.. Οι γιατροι δε λενε κατι, αλλα νομιζω οτι ειναι ξεκαθαρο.. Δεν υπαρχει ελπιδα ανακαμψης απο αυτο τωρα πια.. Και το κακο ειναι οτι ταλαιπωρειται και φοβαμαι οτι θα ταλαιπωρηθει κι αλλο, δε θελω να ποναει..

militsa
10-03-11, 16:12
Δυστυχως ο μπαμπας μου εχει χειροτερεψει πολυ. Εχει γινει μετασταση στους πνευμονες, ειναι συνεχεια με οξυγονο και δεν εχει δυναμεις να σηκωθει. Δεν εχει πολυ χρονο ακομα.. Κι εγω δεν μπορω να παω στο νοσοκομειο λογω της γριπης. Τωρα διανυω την 28η βδομαδα και φοβαμαι μην κανω κακο στο μωρο μου απο τη στεναχωρια. Προσπαθω να ειμαι ψυχραιμη και ηρεμη, αλλα ο μπαμπας μου ειναι στο τελος του κι εγω δεν μπορω να ειμαι μαζι του.. Δεν ξερω τι να κανω..
Γειά σου Κατερίνα. Εγώ θα σου έλεγα να κάνεις το έξής..βάλε μια μάσκα αν φοβάσαι μην κολλήσεις και πήγαινε να τον δεις..είναι μεγάλη χαζομάρα που κάθεσαι στο σπίτι ενώ ξέρεις ότι ο μπαμπάς σου είναι εκεί και μετράει μέρες ίσως και ώρες..τώρα είναι ζωντανος!! Τωρα να πας να τον δεις!!!! Είμαι σίγουρη ότι κ εκείνος ενώ ξέρει για ποιο λόγο δεν πας να τον δεις και σε δικαιολογεί , θέλει πολύ ν ασε δει..ακόμη κ αν σου λέει να μην πας..θέλει να πας και πρέπει να πας!!! Δεν είναι τόσο τεράστιος ο κίνδυνος να κολλήσεις γρίπη αν δεν έρθεις σε επαφή με άρρωστο..ετσι στα καλά καθουμενα δεν κολλάς!! Νομιζεις πως στο σουπερ μάρκετ δεν κινδυνεύεις; Το καρότσι που πιάνεις ποιος το έχει πιάσει προηγουμένως ή ο διπλανος σου δεν έχει μολις κολλήσει και φταρνιζεται; Ελα..ασε τις χαζομάρες και πήγαινε στον μπαμπάκα σου να τον αγκαλιασεις και να χαρεί κ εκείνος!!!

maria- elpida
10-03-11, 16:27
Και το κακο ειναι οτι ταλαιπωρειται και φοβαμαι οτι θα ταλαιπωρηθει κι αλλο, δε θελω να ποναει..
μακαρι τουλαχιστον να μην ποναει..
Συμφωνω με την Μηλιτσα, να πας να το δεις.
πηγε μια ξαδελφη της μαμας μου στο νοσοκομειο να δει τον μπαμπα της με το μωρακι της, 5μηνων.
εβαλαν μασκα και πηγαν και πραγματικα ο μπαμπας της φανηκε πολυ ευχαριστημενος.
να πας αγαπη μου, εγω χτες που ειμουν στο Ικα ξερεις ποσοι εβηχαν και φαινοντουσαν αρρωστοι;
να κοιταξεις να πας..

katerina_s
10-03-11, 16:54
Κατερινακι μου γλυκο και εγώ συμφωνώ. Βάλε μια μάσκα και πήγαινε να δεις τον πατέρα σου!!
Κάνε κουράγιο καλή μου! Δυστυχως ότι ειναι να γίνει θα γίνει. Απλά πήγαινε να τον δεις και να σε δει!
Σε φιλώ..

love4four
12-03-11, 22:07
Δυστυχως ο μπαμπας μου εχει χειροτερεψει πολυ. Εχει γινει μετασταση στους πνευμονες, ειναι συνεχεια με οξυγονο και δεν εχει δυναμεις να σηκωθει. Δεν εχει πολυ χρονο ακομα.. Κι εγω δεν μπορω να παω στο νοσοκομειο λογω της γριπης. Τωρα διανυω την 28η βδομαδα και φοβαμαι μην κανω κακο στο μωρο μου απο τη στεναχωρια. Προσπαθω να ειμαι ψυχραιμη και ηρεμη, αλλα ο μπαμπας μου ειναι στο τελος του κι εγω δεν μπορω να ειμαι μαζι του.. Δεν ξερω τι να κανω..

katerinars,

ειλικρινά σε σκεφτόμουν πώς να είναι άραγε ο μπαμπάς σου... μπαίνω και διαβάζω τα δυσάρεστα... να πας κορίτσι μου στον πατέρα σου, σε χρειάζεται. Νομίζω πως σε περιμένει -μπορεί βέβαια να σου πατήσει και τπτ φωνές και καλά γιατί πήγες στην κατάστασή σου κλπ- πες του γλυκά ότι έγκυος είσαι, όχι άρρωστη...βάλε μασκούλα και να πηγαίνεις να τον βλέπεις όσο και όποτε αντέχεις. Δεν ξέρεις πόσος χρόνος του μένει του ανθρώπου και, πίστεψέ με, θα σε βασανίζει μετά αυτό...
Εύχομαι να μην ταλαιπωρείται πάντως, τί να γράψω. Λυπάμαι...Κουράγιο !:-|

katerinars
12-03-11, 22:50
Σας ευχαριστω πολυ.. Πηγα χτες, ειναι χαλια ο μπαμπας μου. Το κακο ειναι οτι μολις γυρισα ειχα καφε υγρα μαλλον απο κουραση και στεναχωρια και μου ειπε ο γιατρος να μεινω ξαπλα. Οποτε τωρα δεν ξερω ποτε θα μπορεσω να ξαναπαω.. Ευτυχως ο μπεμπης μου ειναι καλα. Ευχομαι να μην τον επηρεαζει ολη η αυτη η στεναχωρια..

elenik
13-03-11, 01:40
Δυστυχως ο μπαμπας μου εχει χειροτερεψει πολυ. Εχει γινει μετασταση στους πνευμονες, ειναι συνεχεια με οξυγονο και δεν εχει δυναμεις να σηκωθει. Δεν εχει πολυ χρονο ακομα.. Κι εγω δεν μπορω να παω στο νοσοκομειο λογω της γριπης. Τωρα διανυω την 28η βδομαδα και φοβαμαι μην κανω κακο στο μωρο μου απο τη στεναχωρια. Προσπαθω να ειμαι ψυχραιμη και ηρεμη, αλλα ο μπαμπας μου ειναι στο τελος του κι εγω δεν μπορω να ειμαι μαζι του.. Δεν ξερω τι να κανω..

Τιποτα παραπανω απο αυτο που αντεχεις.
Κουβαλας μια ψυχη ...... προστατευσε τη!!!!

Για να καταλαβεις τι εννοω.
Η μητερα μου ηταν εγκυος στο πρωτο παιδι.
Στο Γ τριμηνο και λιγο πριν γεννησει εχασε τον πατερα της απο ανευρισμα.
Σαν λατρεμενη κορη και αδυναμια του μπαμπα (ακουγοντας και καποιες γυρω :evil::evil:) πηγε στην κηδεια.
Το αποτελεσμα.... :sad:

Οχι κουκλα μου. Καταλαβαινω πως νιωθεις και ειναι δυσκολη η θεση σου.
Αλλα μην ξεχνας οτι σε χρειαζεται και καποιος αλλος.

Εχοντας ζησει τετοια κατασταση ξερω οτι ειναι πολυ επωδυνο ψυχολογικα. Κουραγιο.

Καταλαβαινει ο πατερας σου? Εχει επαφη?

katerinars
13-03-11, 09:38
Καταλαβαινει τα παντα, που και που λεει κατι ασυναρτησιες αλλα αμεσως το συνειδητοποιει και λεει το σωστο.

katerinars
16-03-11, 11:16
Δυστυχως τα νεα ειναι πολυ ασχημα. Ο καρκινος εχει παει παντου και οι γιατροι ειπαν οτι τα χρονικα περιθωρια ειναι πολυ μικρα, δε μας λενε δηλαδη ποσο εχει ακομα να ζησει. Ξερει καποιος τι σημαινει αυτο;

christiana08
16-03-11, 11:27
Τιποτα παραπανω απο αυτο που αντεχεις.
Κουβαλας μια ψυχη ...... προστατευσε τη!!!!

Για να καταλαβεις τι εννοω.
Η μητερα μου ηταν εγκυος στο πρωτο παιδι.
Στο Γ τριμηνο και λιγο πριν γεννησει εχασε τον πατερα της απο ανευρισμα.
Σαν λατρεμενη κορη και αδυναμια του μπαμπα (ακουγοντας και καποιες γυρω :evil::evil:) πηγε στην κηδεια.
Το αποτελεσμα.... :sad:

Οχι κουκλα μου. Καταλαβαινω πως νιωθεις και ειναι δυσκολη η θεση σου.
Αλλα μην ξεχνας οτι σε χρειαζεται και καποιος αλλος.

Εχοντας ζησει τετοια κατασταση ξερω οτι ειναι πολυ επωδυνο ψυχολογικα. Κουραγιο.

Καταλαβαινει ο πατερας σου? Εχει επαφη?

Συμφωνω με την elenic.

Κi'εγω δεν ημουν κοντα στον πατερα μου τον τελευταιο μηνα της ζωης του,γιατι ημουν εγκυος στον γιο μου.Στην κηδεια πηγα,αλλα ολοι με προστατευσαν,δεν με αφησαν να πλησιασω να τον δω....Και παρολα αυτα,λιγο μετα,επαθα ακατασχετη αιμορραγια και στο τσακ γλυτωσαμε μην χασουμε το μωρο.Περασα 3 μηνες στο νοσοκομειο,μεχρι που γεννησα.
Ο μπαμπας σου καταλαβαινει και σιγουρα δεν θελει να ριψοκινδυνευσεις.Οσο για αυτα που λεει,πιστεψε με,ειναι απο τις χημειοθεραπειες,ετσι ηταν και ο μπαμπας μου.
Λυπαμαι για τα τελευταια νεα σου.
Το πως θα παει απο'δω και περα ειναι θεμα θελησης και οργανισμου...αυτο εχω καταλαβει εγω...

katerina_s
16-03-11, 11:28
Κατερινάκι μου κανεις δεν μπορει να ξέρει...Μπορει να ειναι μηνας μπορει και εξάμηνο..τι να σου πω. Πολλες φορές οι γιατροι λένε κάτι αλλα ο ασθενης τους διαψευδει. Δεν θέλω να σε στεναχωρώ, αλλα να εισαι έτοιμη για όλα. Ευχομαι, στην φάση πλέον που ειστε, να γίνει ότι ειναι καλυτερο για να μην υποφέρει εκεινος....Λυπάμαι για την τροπη της υγείας του... Μην ξεχνάς και το σποράκι σου ε;;

katerinars
16-03-11, 11:54
Ευχαριστω, κοριτσια.. Κατερινα μου, φυσικα και δεν ξεχναω τον μπεμπη μου, αυτον θελω να προστατευσω. Απλα θα ηθελα να ξερω ποσο εχει ακομα με αυτα τα δεδομενα που μας ειπαν. Το πιο πιθανο ειναι οτι δε θα ξαναβγει απο το νοσοκομειο.

katerina_s
16-03-11, 11:56
Ευχαριστω, κοριτσια.. Κατερινα μου, φυσικα και δεν ξεχναω τον μπεμπη μου, αυτον θελω να προστατευσω. Απλα θα ηθελα να ξερω ποσο εχει ακομα με αυτα τα δεδομενα που μας ειπαν. Το πιο πιθανο ειναι οτι δε θα ξαναβγει απο το νοσοκομειο.


Κάνε υπομονή Κατερινα μου και οπλίσου με δυναμη.. Θα τη χρειαστεις!!
Το ξέρω ότι σκέφτεσαι το μπεμπάκο σου..Ειμαι σίγουρη.
Υπομονη...

ουφ..δεν ξέρω τι να σου πω για να σε κάνω να νιώσεις λιγάκι καλυτερα. Συγνώμη αν σε στεναχωρώ....

katerinars
16-03-11, 12:01
Καλε, εσυ με στεναχωρεις; Οχι βεβαια. Ξερω πως εχει η κατασταση και προσπαθω να ειμαι προετοιμασμενη. Απλα δεν καταλαβαινω γιατι δε μας λενε για χρονο. Δεν ξερουν; Δε θελουν να μας στεναχωρησουν; Αφου και ετσι οπως ειναι τωρα ταλαιπωρειται πολυ.. Αυτο με στεναχωρει πιο πολυ, το ποσο εχει ταλαιπωρηθει μεσα σε εννια μηνες που ξεκινησε ολο αυτο..

katerina_s
16-03-11, 12:05
Γιατι και αυτοι δεν ξέρουν...Σου ειπα, οι ασθενεις τους διαψευδουν...Σιγουρα όμως για να λένε λίγος χρονος, μαλλον θα ειναι όντως έτσι.

maria- elpida
16-03-11, 12:08
Δυστυχως τα νεα ειναι πολυ ασχημα. Ο καρκινος εχει παει παντου και οι γιατροι ειπαν οτι τα χρονικα περιθωρια ειναι πολυ μικρα, δε μας λενε δηλαδη ποσο εχει ακομα να ζησει. Ξερει καποιος τι σημαινει αυτο;
Κατερινακι μου τωρα ειδα τα νεα σου...
αχ, δεν εχω τι να σου πω..
Κριμα να ταλαιπωρητε ετσι ο ανθρωπος..
οσο για τον χρονο που λες..ποτε δεν ξερεις ουτε οι γιατροι μπορουν να σου πουν, αυτα τα κανονιζει αλλος....
κοιτα να του συμπαρασταθειτε οσο μπορειτε και να μην του δειχνετε την αληθεια...
Αχ, μωρε ποσο σκεφτομαι τι περνας...

katerinars
16-03-11, 12:12
Μαρακι μου, ευχαριστω. Οχι, δεν του το εχουμε πει. Τωρα δεν ξερω αν ξερει, νιωθω οτι ξερει παντως..

love4four
16-03-11, 12:17
Δυστυχως τα νεα ειναι πολυ ασχημα. Ο καρκινος εχει παει παντου και οι γιατροι ειπαν οτι τα χρονικα περιθωρια ειναι πολυ μικρα, δε μας λενε δηλαδη ποσο εχει ακομα να ζησει. Ξερει καποιος τι σημαινει αυτο;

Κατερινάκι,

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ λυπάμαι που θα στο γράψω, αλλά, να παρακαλάτε πλέον να ξεκουραστεί όσο γίνεται νωρίτερα ο άνθρωπος.... ούτε οι γιατροί μπορούν να σας πουν το πότε... είναι αυτό το σημείο που απλά προσεύχεσαι (εάν πιστεύεις) και περιμένεις.
Εύχομαι καλό κουράγιο σε όλους σας -ιδιαιτέρως σε εσένα που είσαι εγκυούλα-. Να προσέχεις !!!

katerinars
16-03-11, 12:21
love4four (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=10132), ευχαριστω πολυ. Δυστυχως ετσι ειναι, εφοσον δεν υπαρχει ελπιδα ανακαμψης, τουλαχιστον να μην ταπαιπωρειται. Γιατι ειναι και ενας ανθρωπος που ποτε δεν ειχε μπει νοσοκομειο και τωρα ειναι κατακοιτος, με οξυγονο, και χωρις να μπορει να κανει τιποτα.. Τι να πω, τι τραγικη αρρωστια ειναι αυτη.. Μακρια απο ολους ευχομαι!!

basic
16-03-11, 12:36
κ εγω εχασα τον πατερα μου απο καρκινο στο παγκρεας:cry: να ξερες ποσο πολυ με αγγιζουν ολα αυτα που γραφεις. ουτε οι γιατροι ξερουν ακριβως ποσο χρονο εχει ακομη ο πατερας σου, ξερουν μονο οτι δεν εχουν κατι αλλο να κανουν για να τον βοηθησουν. προσπαθηστε να του δειξτε πολυ αγαπη.. αυτο μονο θα τον κανει να νιωσει καλυτερα.. ακομα κ με το να του κρατατε το χερι, ειναι τοσο σημαντικο για αυτους τους ανθρωπους. οσο για το μωρακι σου καταλαβαινει οτι δεν νιωθεις καλα γι αυτο προσπαθησε να παιρνεις δυναμη απο αυτο κ να εισαι οσο καλυτερα γινεται οσο πιο δυνατη μπορεις. τουλαχιστον ο πατερας σου ξερει οτι θα φερεις ενα αγορακι στον κοσμο και θα εχει και το ονομα του! εμενα δεν προλαβε να μαθει οτι εκανα μωρακι κ ουτε θα του δωσω το ονομα του γιατι τα πεθερικα μου διαφωνουν. νιωθω τεραστιο πονο... αλλα αυτο ειναι ενα αλλο θεμα! να ξερεις οτι σε καταλαβαινω απολυτα.. να εισαι δυνατη.....

katerinars
16-03-11, 12:43
Νατασα μου, λυπαμαι παρα πολυ για την απωλεια σου. Ευχομαι μονο τα καλυτερα απο εδω και περα και να χαιρεσαι το παιδακι σου.. Μπορω να σε ρωτησω σε ποσο καιρο απο τοτε που το μαθατε εφυγε ο ανθρωπος; Ειναι τελικα πολυ επιθετικος αυτος ο καρκινος..

basic
16-03-11, 12:51
περιπου δυο χρονια ειχε την αρρωστια. ειναι απο τις πιο δυσκολες μορφες καρκινου. εκανε επεμβαση .. χημειοθεραπειες.. μετα εκανε μετασταση στο συκωτι και καπου εκει πηρε την κατω βολτα.. δεν ετρωγε, δεν ειχε καλη ψυχολογια.. βοηθαει αρκετα το να τρεφεται σωστα! εχουν περασει 7,5 χρονια αλλα ποναω το ιδιο. ο ερχομος του παιδιου μου μονο με εχει βοηθησει. ειναι οτι πιο σημαντικο εχω, νιωθω ευθυνη για τον μικρο μου θελω να μεγαλωσει με μια χαρουμενη μαμα γι αυτο προσπαθω να ειμαι καλα.. οσο μπορω γιατι απο κανεναν δεν εχω συμπαρασταση. γι αυτο να προσπαθεις κ εσυ για το μωρακι σου. μπορεις να παρεις απιστευτη δυναμη απο αυτο το μικρο πλασματακι.. σε εχει αναγκη κ τωρα κ αφου γεννηθει, να γελας, να τραγουδας κ να χαιδευεις την κοιλιτσα σου. εγω οταν τον εχασα σκεφτομουν οτι ο πατερουλης μου επαψε να ταλαιπωρειται κ τωρα θα ειναι καλα εκει ψηλα.. μονο αυτο σκεφτομουν κ αντεξα τοσα χρονια για να μην καταληξω σε κανα τρελοκομειο. οταν πεθανε ημουν 19.

katerinars
16-03-11, 13:17
Ποπο, κοριτσι μου, πολυ μικρη τον εχασες τον μπαμπα σου.. Εμεις οταν το μαθαμε πριν 9 μηνες ειχαν γινει ηδη μεταστασεις σε συκωτι και σπληνα και τωρα οπως διαβασες εχει παει παντου.. Κι εγω το παιδακι μου σκεφτομαι και μου δινει κουραγιο..

basic
16-03-11, 13:26
ευχομαι να αντεξει πολυ πολυ ο πατερας σου... να χαρει το εγγονακι του... απολαυσε την εγκυμοσυνη σου κ ολα θα πανε καλα... ενας μπομπιρας περιμενει να δει μια χαρουμενη κ τρελαμενη μαζι του μανουλα... αυτο προεχει και μετα ολα τ΄αλλα.. οτι χρειαστεις εγω εδω.. οσο μεγαλο κ ακουγεται! μπορω να καταλαβω και αυτο φτανει.. :)

katerinars
16-03-11, 13:31
Σε ευχαριστω πολυ ειλικρινα.

katerinars
21-03-11, 15:20
Τα νεα μας ειναι οτι οι γιατροι μαλλον θα τον αφησουν να παει σπιτι. Ξερει καποιος να μου πει πως θα τα καταφερει η μητερα μου εφοσον ειναι κατακοιτος; Πρεπει να παρουμε κρεβατι; Νοσοκομα; Πως γινεται σε αυτες τις περιπτωσεις;

tzini
21-03-11, 16:18
Τα νεα μας ειναι οτι οι γιατροι μαλλον θα τον αφησουν να παει σπιτι. Ξερει καποιος να μου πει πως θα τα καταφερει η μητερα μου εφοσον ειναι κατακοιτος; Πρεπει να παρουμε κρεβατι; Νοσοκομα; Πως γινεται σε αυτες τις περιπτωσεις;

η κουμπαρα μου ειχε το ιδιο θεμα με τον μπαμπα της στο τελευταιο σταδιο.

η μαμα της κ μια κυρια τον προσεχανε. παμπερσ για μεγαλους, προστατευτικα καγκελα για το κρεββατι, κρεμα πολυ δυνατη ενυδατικη για τον αρρωστο. αυτο που θυμαμαι ειναι οτι ειχαν καποιες μερες γυναικα-νοσοκομα απο το ικα. για ψαξτο.

απλα να ευχηθω να ανακουφιστει γρηγορα ο ανθρωπος.
τη μαμα σου να προσεχετε.

κ με το καλο το μπεμπε.

katerinars
21-03-11, 18:09
Α, σου δικαιολογει το ικα γυναικα; Θα το κοιταξω, σε ευχαριστω πολυ!!

elenik
22-03-11, 06:42
Τα νεα μας ειναι οτι οι γιατροι μαλλον θα τον αφησουν να παει σπιτι. Ξερει καποιος να μου πει πως θα τα καταφερει η μητερα μου εφοσον ειναι κατακοιτος; Πρεπει να παρουμε κρεβατι; Νοσοκομα; Πως γινεται σε αυτες τις περιπτωσεις;

Νοσηλεία στο σπίτι - 10. Παροχές - Αποζημιώσεις από τα Ασφαλιστικά Ταμεία http://www.perithalpin.gr/images/spacer.gif http://www.perithalpin.gr/images/spacer.gif ΙΚΑ
Το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ ορίζει στα περισσότερα είδη το αποδοτέο ποσό στο οποίο θα προστίθεται ο ΦΠΑ και στη συνέχεια θα αφαιρείται το ποσοστό 25% της συμμετοχής, για τα είδη και τους ασφαλισμένους που προβλέπεται συμμετοχή. Ταυτόχρονα, με την απόδοση της σχετικής δαπάνης θα ενημερώνεται, υποχρεωτικά, το βιβλιάριο υγείας του ασφαλισμένου και η πινακίδα παροχών του με όλα τα απαραίτητα στοιχεία για κάθε χορηγούμενο είδος (S/N, εγγύηση, τεχνικά χαρακτηριστικά, ημερομηνία χορήγησης, αποδοτέο ποσό κλπ)
Στον πίνακα που ακολουθεί όπου αναφέρεται αποζημίωση είναι το αποδοτέο ποσό. Επειδή τα είδη σε κάθε κατηγορία είναι αρκετά αναφέρονται ενδεικτικά ορισμένα. Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε μαζί μας για να σας ενημερώσουμε.

Είδος Αποζημίωση
Μηχανισμός αεροστρώματος - αντλία 120 Ευρώ
Στρώμα κατακλίσεως 58 Ευρώ
Στήριγμα πλάτης (ερεσίνωτο) 51 Ευρώ
Ανυψωτικό λεκάνης 43 Ευρώ
Νοσοκομειακό κρεβάτι 321 Ευρώ
Πλαϊνά στηρίγματα 115 Ευρώ
Στρώμα αφρολέξ 87 Ευρώ

Το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ δικαιολογεί για τους ασφαλισμένους του κάποιες ποσότητες για τα παρακάτω αναλώσιμα υγειονομικά υλικά: ουροσυλλέκτες, περιπεϊκοί καθετήρες, τραχειοσωλήνες, καθετήρες αναρρόφησης, χαρτοβάμβακα, γάζες,ελαστικούς επιδέσμους, πάνες ακράτειας, σύριγγες, γάντια, υποσέντονα κ.α.

http://www.perithalpin.gr/products8.php?wh=1&lang=1&the1id=4&the2id=97&theid=97&open1=4&open2=97 (δεν ειναι αυτο που τα ειχαμε παρει εμεις και δεν θυμαμαι καθολου τιμες αλλα εχει καποια στοιχεια και γι αυτο στο εβαλα. Στην Πειραιως εχει πολλα και επισης απεναντι απο τα νοσοκομεια .)

Να προσθεσω επισης σε αυτα που σου ειπαν ηδη.
Καλο ειναι να νοικιασετε ενα νοσοκομειακο κρεβατι ωστε να μπορει να ανεβοκατεβαινει.
Ενα στρωμα κατακλισεως παντως κρινετε απαραιτητο για να μην .. ανοιξει (συγνωμη που τα λεω ετσι αλλα δεν ξερω πως να τα θεσω ωστε να γινει κατανοητο τι εννοω ...).
Θα πρεπει να τον σηκωνετε να αεριζετε η πλατη του.
Επισης ενα καροτσακι θα ηταν χρησιμο ωστε να μπορει να αλλαζει παραστασεις.

Ειναι πολυ βολικο να σηκωνετε την πλατη του κρεβατιου πριν τον σηκωσετε (ειναι πιο ευκολο γι αυτο που τον σηκωνει απο αποψη βαρους). Και αυτο νοικιαζετε.

Ενα pulvo ή ενα αντιστοιχο σπρευ θα ειναι χρησιμο για τις πληγες απο την ακινησια. Συζητησε το με τον γιατρο.

Διαβασε και αυτο. Θα σε βοηθησει στο να μπορεις να δεις τι μπορει να σας παρεχει το ΙΚΑ. http://www.oekk.gr/index2.php?option=com_docman&task=doc_view&gid=52&Itemid=171

Κουραγιο κοριτσακι....

katerinars
22-03-11, 11:19
Ελενικ, σε ευχαριστω πολυ. Μολις συνειδητοποιησα οτι εχει τεβε ο μπαμπας μου , εχω χαζεψει εντελως, μη με παρεξηγειτε, οποτε πρεπει να δουμε απο εκει τι παιζει..

katerinars
22-03-11, 15:26
Λοιπον, σημερα μιλησαν οι γιατροι με τη μαμα μου και ειπαν οτι οντως θα τον αφησουν να παει σπιτι και οτι εχει το πολυ δυο μηνες.. Το ειρωνικο ειναι οτι σε κατι λιγοτερο απο δυο μηνες γενναω.. Θα χρειαστει οξυγονο και νεφελοποιητη και θα δουμε και με το κρεβατι τι θα γινει. Σκεφτομαι το εξης, τωρα ταλαιπωρειται γιατι ειναι κατακοιτος αλλα τουλαχιστπν δεν ποναει. Πως θα ειναι στη συνεχεια, θα εχει πονους; Πως θα ειναι η καταληξη;

pashalitsa
22-03-11, 15:35
Κορίτσι μου κουράγιο...:(

katerina_s
22-03-11, 15:38
Λοιπον, σημερα μιλησαν οι γιατροι με τη μαμα μου και ειπαν οτι οντως θα τον αφησουν να παει σπιτι και οτι εχει το πολυ δυο μηνες.. Το ειρωνικο ειναι οτι σε κατι λιγοτερο απο δυο μηνες γενναω.. Θα χρειαστει οξυγονο και νεφελοποιητη και θα δουμε και με το κρεβατι τι θα γινει. Σκεφτομαι το εξης, τωρα ταλαιπωρειται γιατι ειναι κατακοιτος αλλα τουλαχιστπν δεν ποναει. Πως θα ειναι στη συνεχεια, θα εχει πονους; Πως θα ειναι η καταληξη;

Κανεις δεν την ξέρει. Μπορει να "φυγει" ησυχος στον υπνο του, μπορει όμως και να περάσει πόνους. σε κάθε περιπτωση ο γιατρος σας θα σας συμβουλευει..Ισως και να ξαναμπει στο νοσοκομειο....κανε κουράγιο γλυκια μου Κατερινα...

katerinars
22-03-11, 15:50
Ευχαριστω, κοριτσια..

love4four
22-03-11, 15:55
Ποιός να μπορεί να σας πει την κατάληξη βρε Κατερινιώ μου... κουράγιο. Εσύ να σκέφτεσαι όσο μπορείς το bebe σου και να στηρίξετε και την μανούλα σου οπωσδήποτε. Είναι απίστευτα δύσκολο και για εκείνη που θα επωμιστεί την φροντίδα του...

Vanilla
22-03-11, 16:23
Κατερινάκι τώρα είδα το θέμα για τον μπαμπούλη σου,,,
Θέλω να σου κάνω μια τεράστια αγκαλιά,,,,

katerinars
22-03-11, 16:51
Κατερινάκι τώρα είδα το θέμα για τον μπαμπούλη σου,,,
Θέλω να σου κάνω μια τεράστια αγκαλιά,,,,

Ευχαριστω, κοριτσακι μου!

love4four (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=10132), το ξερω οτι θα ειναι πολυ δυσκολα για τη μαμα μου, ηδη εχει ταλαιπωρηθει πολυ κι εγω δεν μπορω να βοηθησω. Πως ηρθαν ετσι τα πραγματα..

maria- elpida
22-03-11, 17:58
Κατερινακι μου, τωρα ειδα τα νεα σου,
Λυπαμαι βρε αγαπη.. πως ερχονται ετσι καμια φορα αυτη..
η ζωη μας τα φερνει.....
κουραγιο κοριτσι μου.
δεν ξερεις ποσο θα αντεξει ο μπαμπας σου..
ισως να ειναι και καλυτερα στο σπιτι, θα νιωθει πιο καλα, αρκει να μην ποναει..
αχ, μωρε κριμα..

Alex Cross
22-03-11, 20:48
Διάβασα όσα έχεις γράψει. Πραγματικά λυπάμαι πάρα πολύ. :(
Εύχομαι όσο το δυνατόν λιγότερο πόνο για όλους. Και για το μπαμπάκα σου και για την οικογένεια όλη.

Ellemphriem
22-03-11, 21:29
Κατερινα επειδη εχω γειροκομησει κατακοιτο. Αν το καλυπτει η ασφαλεια του μπορειτε να παρετε αποκλειστικη την οποια μεν θα πληρωνετε εσεις αλλα περνετε τα λεφτα αναδρομικα. Επισης θα χρειαστειτε κατα μεγαλη πιθανοτητα κρεββατι νοσοκομειακο. Τοτε που το ειχαμε εμεις πληρωναμε 40 ευρω τον μηνα αλλα ηταν πριν 5 χρονια. Και επισης την τουαλετα του. Δεν ξερω αν μπορει να μετακινηθει. Αν μπορει με δυσκολια χρειαζεται ειδικο ανηψομενο καθισμα τουαλετας αν οχι γιογιο για ενηλικες. Τι αλλο να πω κοπελα μου παρα το καλυτερο για εκεινον και για εσας. Κουραγιο......

spyni
22-03-11, 22:04
κουραγιο κοριτσακι μου!!!

ego-roula
22-03-11, 22:19
κουραγιο κοπελα μου.

fouskitsa
23-03-11, 01:17
εχασα την μαμα μου 5 μερες αφου εμαθα οτι ημουν εγκυος στον γιο μου.ειχε καρκινο στο στηθος πολλα χρονια με εγχειρησεις και ολα τα επακολουθα απλα υποτροπιαζε στο ιδιο σημειο.οταν εφτασε σε σημειο να κανει μετασταση μεσα σε ενα μηνα γεμησε παντου και μεσα σε εναμιση μηνα απο τοτε που μας ειπαν την κατασταση εφυγε.ειχαμε σπιτι συσκευη οξυγονου οπου την ειχαμε νοικιασει απο μαγαζι πληρωναμε 110 ευρω αν θυμαμαι καλα το μηνα και με την αποδειξη τα περναμε αμεσως τα λεφτα πισω.βεβαια δεν χρειαστηκε να πληρωσουμε δευτερο μηνα γιατι την χασαμε.ειχαμε παρει μια συσκευη για κατι εισπνοες που εβαζες κατι αμπουλες σαν θεραπεια και την πληρωσαμε κανονικα 450 ευρω περιπου αλλα παλι πηραμε ενα μεγαλο ποσοστο πισω απο το ταμειο.κανε υπομονη δεν τους αφηνουν να πονανε εμες βαζαμε κατι αυτοκολλητα οπιουχα ειχαμε ξεκινησει με 25 mg και καταληξαμε στα 150 mg!!!!!υπομονη και δεν μπορεις να κανεις κατι αλλο.οσο για την κηδεια εμενα δεν με αφησαν να παω και ακομη και τωρα 2.5 χρονια μετα δεν μπορω να παω στο νεκροταφειο,οπως δεν παω με τιποτα και ουτε προκειται να παω στο πατρικο μου(οχι δεν εχω μπαμπα πεθανε απο καρκινο κι αυτος οταν ημουν 8!!!!!!!)

katerinars
23-03-11, 10:09
Σας ευχαριστω πολυ ολους ειλικρινα.
Φουσκιτσα, λυπαμαι πολυ για τις απωλειες σου.. Ευχομαι μονο καλα απο εδω και περα.

elenik
24-03-11, 01:07
Ελενικ, σε ευχαριστω πολυ. Μολις συνειδητοποιησα οτι εχει τεβε ο μπαμπας μου , εχω χαζεψει εντελως, μη με παρεξηγειτε, οποτε πρεπει να δουμε απο εκει τι παιζει..

το λινκ που σου εβαλα στο τελος εχει για ολα τα ταμεια ;-)

http://www.oekk.gr/index2.php?option=com_docman&task=doc_view&gid=52&Itemid=171 (σελ 11 τεβε-οαεε)

elenik
24-03-11, 01:15
Πως θα ειναι στη συνεχεια, θα εχει πονους; Πως θα ειναι η καταληξη;

Σιγουρα θα του δινουν μορφινη για τους πονους οποτε λογικα δεν θα ποναει σωματικα.
Συνηθως οταν γινουν αφορητοι και δεν πιανει πια η μορφινη τους ριχνουν σε καταστολη... (αχ.... δεν ξερω αν κανει να στα λεω στην κατασταση σου γμτ....)

katerinars
24-03-11, 11:41
Ελενικ, θα ερθει στο σπιτι ο πατερας μου, παραγγειλαμε τον εξοπλισμο. Αν εχει πονους θα ξαναπαει νοσοκομειο δηλαδη; Τοτε γιατι τον βγαζουν και γινεται ολη αυτη η αναστατωση; Αχ, δεν καταλαβαινω..:(

elenik
27-03-11, 07:13
Αποκλειεται να τον στειλαν σπιτι χωρις παυσιπονα.

katerinars
27-03-11, 10:26
Αποκλειεται να τον στειλαν σπιτι χωρις παυσιπονα.

Παιρνει παυσιπονα, απλα ρωταω για τη μορφινη που λες. Φανταζομαι οτι αν οι πονοι ειναι πολυ δυνατοι, τα παυσιπονα δεν κανουν τιποτα. Οποτε πρεπει να ξαναπαει νοσοκομειο σε αυτην την περιπτωση. Τελοσπαντων, τι ψαχνω να βρω τωρα, ετσι οπως ειναι τα πραγματα..
Σε ευχαριστω πολυ και συγγνωμη που σε εχω ζαλισει.

eirhnh/mar
28-03-11, 18:26
kalhspera!prin 17 meres exasa k egw ton mpampa mou!eixe karkino sto pagreas edw k 1,5xrono!!htan 15meres sto nosokomio k ekei pou oi giatroi ton thaymazan gia to poso geros organismos htan ksafnika ena prwi efyge!!xwris pono xwris tipota!!eytyxws prin 7mhnes prolave na dei thn eggonoyla tou,vavaia den gnwrize oti eixe karkino,tou eixame pei oti exei mia sovarh loimwksh!!ton vohthhse polu to oti den gnwrize ti exei!!dystyxws omws mesa se 5meres ekane metastash kai..!den yparxoun logia..

katerinars
29-03-11, 14:03
Ειρηνη, λυπαμαι πολυ για την απωλεια σου.. Κουραγιο και να χαιρεσαι το παιδακι σου.

Ο μπαμπας μου ηρθε σπιτι χτες, τα εχουμε στησει ολα, βρηκαμε και μια νοσοκομα να βοηθαει καποιες ωρες. Ειναι εντελως κατακοιτος και χειροτερευει ωρα με την ωρα. Μας ειπαν οτι ουτε μηνα δεν εχει και οτι συντομα θα πεσει σε κωμα και θα πεθανει. Το μονο καλο ειναι οτι δε θα εχει πονους μας ειπαν. Τωρα αφου πεσει σε κωμα, τι γινεται; Ο γιατρος μας ειπε οτι η τον παμε στο νοσοκομειο οπου θα τον διασωλησωσουν η τον αφηνουμε στο σπιτι να φυγει και οτι καλυτερα να τον αφησουμε να φυγει. Πως ομως το κανεις αυτο;

kardoulini
29-03-11, 14:09
αχ Κατερινάκι......κουράγιο και δύναμη σε όλους σας.

Πραγματικά δύσκολες καταστάσεις και ΠΟΛΥ δύσκολες αποφάσεις....

Ευχομαι να είστε δυνατοι και να κάνετε το καλύτερο...αφού δυστυχώς ήρθαν έτσι τα πράγματα.

Προσπάθησε να είναι δυνατη για το μωράκι σου και να μας γραφεις νέα σας.

Σου στέλνω μια γλυκιά αγκαλία

maria- elpida
29-03-11, 15:13
καλο μου Κατερινακι... ποσο λυπαμαι που ηρθαν ετσι τα πραγματα γαι τον μπαμπα σου..
σου ευχομαι ολοψυχα καλο κουραγιο και δυναμη και ο,τι αποφαση παρετε να ειναι για καλο ολων σας..
σου στελνω μια αγκαλια..

katerinars
02-04-11, 10:04
Ευχαριστω πολυ, κοριτσια..

citron
03-04-11, 12:43
Λυπαμαι παρα πολυ για οσους χασανε ετσι αδικα τους γονεις τους. Ευχομαι ολοψυχα δυναμη και κουραγιο. Ο πεθερος μου ειναι στο τελευταιο σταδιο με καρκινο στον εγκεφαλο ( απο μερα σε μερα λενε οι γιατροι αλλα το στεναχωρο ειναι οτι τα εχει ακομα τετρακοσια..) και τα ζω ολα αυτα απο κοντά. Παρ'πλα αυτα, δεν μπορω να φανταστω να ηταν ο πατερας μου στην θεση του.
Κατερίνα, ειναι πολυ κριμα που ενω περιμενεις ενα τετοιο ευχαριστο γεγονος στην ζωη σου να εχεις παραλληλα και ενα τοσο δυσαρεστο. Να εισαι δυνατη για το μωρακι σου και να βλεπεις τον πατερα σου οσο φυσικα μπορεις. Εχεις τις σκεψεις μου και τις ευχες μου για οτι καλυτερα δυνατο σε τετοιες στιγμες. Οτι χρειαστεις να ξερεις οτι ειμαστε εδω.

katerinars
06-04-11, 22:29
citron (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=9682), σε ευχαριστω πολυ ειλικρινα. Ευχομαι κι εγω ο,τι πιο ανωδυνο για τον πεθερο σου.

gavramid
06-04-11, 23:07
Κατερινα μουπολυ λυπαμαι και λυπαμαι και για ολους οσους εχασαν με αυτον τον τροπο οτυς δικους τους
Σου ειχα γραψει στην αρχη του θεματος για την απιστευτα δυνατη μητερα μου που το ξεπερασε ..ετσι νομιζαμε τελικα..Τωρα της εκανε μετασταση στο ιδιο σημειο και το ζουμε απο την αρχη.Καντε κουραγιο και υπομονη και αλωστε ποτε δεν ξερεις.Δεν σου δινω ελπιδες για να σου φτιαξω τη διαθεση απλα εχω πιστεψει πως ολα πια ειναι θελημα Θεου για ολους μας.Οπατερας μου βασανιστηκε απιστευτα απο ΟΛΕΣ τις αλλες αρρωστιες και οχι απο την κ...αρρωστια και οταν ηρθε η ωρα του τον χασαμε ..απο μια λοιμωξη:(.Τι να πω ολα γραμμενα ειναι.

katerinars
06-04-11, 23:22
gavramid (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=17190), σε ευχαριστω πολυ. Ευχομαι κουραγιο σε εσας και ο,τι καλυτερο για τη μητερα σου, ευχομαι να το ξεπερασει παλι και να βγει νικητρια. Για εμας δυστυχως δεν υπαρχει ελπιδα και η αληθεια ειναι οτι ετσι οπως ειναι τωρα ο πατερας μου ταλαιπωρειται πολυ..

kardoulini
11-04-11, 13:25
Καλημέρα Κατερινάκι, πως είστε ????? Εσύ, ο μπαμπάς, το μωράκι ????

Ευχομαι να ειστε καλά και να έχετε κουράγιο.


Φιλακια πολλα πολλα

katerinars
12-04-11, 10:31
Καλημέρα Κατερινάκι, πως είστε ????? Εσύ, ο μπαμπάς, το μωράκι ????

Ευχομαι να ειστε καλά και να έχετε κουράγιο.


Φιλακια πολλα πολλα


Καλημερα, ο μπεμπης ειναι μια χαρα ευτυχως αν και τον ταλαιπωρω που ειμαι συνεχεια στο ποδι. Ο μπαμπας μου ειναι ψιλοσταθερα μονο που χειροτερευει πολυ η δυσπνοια του ακομα και με το οξυγονο και ταλαιπωρειται πολυ. Τι να πω..

zouzounel
12-04-11, 12:13
κατερινα μου δεν ειχα δει τις εξελιξεις...

συγνωμη κιόλας, χωρίς να θελω να σε αγχώσω... αλλά γιατί δεχθήκατε να τον πάρετε σπίτι? απ΄ό,τι καταλαβα ειναι προχωρημενη η κατάσταση... πώς θα ανταπεξέλθει η μητέρα σου χωρίς εξειδικευμένες γνώσεις? στο νοσοκομείο θα του κάνουν εξετάσεις αίματος, θα του χορηγούν αίμα/αιμοπετάλια όταν χρειάζεται, ενέσιμα παυσίπονα, ορούς... θα τον παρακολουθούν συνέχεια... κι ο δικός μου πατέρας με οξυγόνο ήταν τον τελευταίο καιρό, αλλά τι να σου κάνει το οξυγόνο, ειχε κανει μετάσταση στους πνεύμονες... πώς να αναπνεύσει... δε θελω να ακούγομαι σκληρή, είσαι και σε ευαισθητη περίοδο τώρα... η δύσπνοια ίσως δεν αντιμετωπίζεται με απλή παροχή οξυγόνου... και αυτά που σου είπαν οι γιατρόι, δε θελω να τα χαρακτηρίσω... πώς ξερουν ότι δε θα πονάει??? και πώς ειναι τόσο σίγουροι ότι θα πέσει σε κώμα? ο δικός μου πατέρας το πρωί της μερας που τον χάσαμε μου μίλησε και ηθελε να τον ανασηκώσω να καθίσει, γιατι δε μπορούσε να αναπνεύσει... το μεσημέρι έφυγε ήσυχα, σα να κοιμόταν...

katerinars
12-04-11, 12:32
zouzounel (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=9763), τι να σου πω, κι εγω τα ιδια πραγματα σκεφτομαι. Δεν τον κρατουσαν στο νοσοκομειο αλλο με τιποτα, μας ειπαν οτι δεν εχει ουτε μηνα να ζησει, οποτε να τον παρουμε σπιτι και να παρουμε βεβαια και ολο τον εξοπλισμο. Εν τω μεταξυ ολα αυτα ειναι πανακριβα, βαλε και τη γυναικα. Δεν ξερω τι αλλο θα μπορουσαμε να κανουμε εφοσον δεν τον κρατουσαν. Και η ιδιωτικη κλινικη αφενος ειναι πολυ ακριβη και αφετερου ο μπαμπας μου δεν ηθελε να παει, προτιμουσε σπιτι. Εν τω μεταξυ μια λεει οτι θα γινει καλα και μια λεει οτι πεθαινει, δεν μπορω να φανταστω πως νιωθει. Για τους πονους οι γιατροι ειπαν οτι ετσι οπως εχει εξαπλωθει ο καρκινος δε θα εχει πονους, τωρα τι να πω.. Βεβαια ειναι κατακοιτος και δεν μπορει καθολου να κουνησει τα ποδια του, μονο απο τη μεση και πανω κινειται, αυτο δεν ξερω πως εχει γινει. Οσο για το κωμα, ουτε αυτο το ξερω, ειλικρινα σαν χαμενη ειμαι, αλλα τι να κανω..

zouzounel
12-04-11, 12:46
σε ποιο νοσοκομείο τον είχατε? είχατε καποιον δικό σας γιατρό να τον παρακολουθεί εκεί?
εσύ και η μητέρα σου προτιμάτε να τον εχετε σπίτι? αν ναι, πάω πάσο...
αν θελετε να παει ξανα στο νοσοκομείο (θα στο πρότεινα), μπορείς να κανεις κατι...
εχετε κάποιον μικροβιολόγο εκεί κοντά, να μπορεί να έρθει σπίτι για αιμοληψία?
αν ναι, κανόνισέ το... θα ειναι σίγουρα χαμηλά τα στοιχεία του... αιματοκρίτης, αιμοπετάλια... αν εχετε γιατρό, παρτον τηλεφωνο με τα αποτελέσματα της εξετασης και πίεσέ τον να τον δεχθεί παλι στο νοσοκομείο... πες οτι δεν ειναι καλά, δεν αναπνέει καλά, δεν τρώει, και δλδ τι? ετσι τους αφήνουν τους ανθρώπους να πεθάνουν??? δε δικαιούται περίθαλψης επειδή ειναι καρκινοπαθής τελευταίου σταδίου??? ήμαρτον δλδ!
παρε στο εκαβ και ρώτησε αν μπορούν να κανονίσουν μεταφορά με ασθενοφόρο. κατι διαφορετικό ισχύει για τους καρκινοπαθής που παρακολουθούνται σε συγκεκριμένα νοσοκομεία, αλλά δε θυμάμαι... (εγώ είχα κανονίσει με ιδιωτικό ασθενοφόρο).
κάποια στιγμή που ειχα θεμα με τη μητέρα μου μου είχαν δωσει ενα τηλεφωνο στο υπουργείο υγείας για να κανω καταγγελία... θα το βρω και θα στο δώσω, ίσως σου δώσουν κάποια κατεύθυνση του τι μπορείς να κανεις...

...το "δεν πονάει" και "δεν καταλαβαίνει" εγώ τα ακούω βερεσε...

katerinars
12-04-11, 12:51
Στο Μεταξα τον ειχαμε. Εννοειται πως θα προτιμουσαμε να ειναι στο νοσοκομειο γιατι η μαμα μου δεν μπορει να του προσφερει και πολλα αν συμβει κατι και φυσικα τα εχει φτυσει απο την κουραση, η νοσοκομα που εχουμε καθεται οχταωρο, οχι ολη τη μερα. Αλλα βασικα αυτο μας ειπαν, οτι πεθαινει σε ενα μηνα, οποτε δεν εχει νοημα ο,τι και να κανουμε, μονο το οξυγονο και τα φαρμακα του. Δεν ξερω, οντως λες να κανω κατι τετοιο;

zouzounel
12-04-11, 12:52
Λοιπον τα βρήκα τα τηλεφωνα στο υπ.υγείας:
Γραφείο Εξυπηρέτησης Πολιτών: τηλ. 210. 5239 328
Υπηρεσία Προστασίας Δικαιωμάτων Ασθενών, τηλ. 210. 5235 650

στο δεύτερο να παρεις, εμενα με εξυπηρετησανε πρεπει να ομολογήσω.
ελπίζω μόνο να ισχύουν, γιατί τα χρησιμοποίησα περιπου εναν χρόνο πριν...

zouzounel
12-04-11, 12:59
Στο Μεταξα τον ειχαμε. Εννοειται πως θα προτιμουσαμε να ειναι στο νοσοκομειο γιατι η μαμα μου δεν μπορει να του προσφερει και πολλα αν συμβει κατι και φυσικα τα εχει φτυσει απο την κουραση, η νοσοκομα που εχουμε καθεται οχταωρο, οχι ολη τη μερα. Αλλα βασικα αυτο μας ειπαν, οτι πεθαινει σε ενα μηνα, οποτε δεν εχει νοημα ο,τι και να κανουμε, μονο το οξυγονο και τα φαρμακα του. Δεν ξερω, οντως λες να κανω κατι τετοιο;

Κοιτα, και τον πατερα μου ήθελαν να τον βγάλουν απ το νοσοκομείο... εμεις δεν το δεχθηκαμε. Ηταν μεν γνωστός ο γιατρός, και νομίζω ότι εβαλε ενα χεράκι...
Για το Μεταξα ξερω ότι εχει θεμα με τα κρεββατια... νοσηλευτηκε εκει ο αδελφός του πατερα μου, μεχρι τέλους... αλλά κι εκεί ειχε μεσον (τι να πω, ντρεπομαι και που το λεω, να θες μεσον για να νοσηλευτείς...)
Η δική μου αποψη, που τα εζησα από πρώτο χερι, ειναι αν μπορείς, να τον ξαναβαλεις στο νοσοκομείο. Δεν το καταλαβαίνω αυτό το "αστον να πεθάνει"... και δεν ξερω και πόσο νόμιμο είναι, εδω που τα λέμε... ενταξει, καρκινοπαθής... ενταξει, δεν μπορούν να κανουν πολλά... αλλά να αρνούνται τη νοσηλεία?... ειναι νομιμο??? μήπως το κανουν εκει που τους παιρνει? σε αυτούς που δεν αντιδρούν?
θα σου ελεγα να το ψαξεις λίγο...

katerinars
12-04-11, 13:07
Ευχαριστω για τα τηλεφωνα. Τι να πω, ειναι τραγικα τα πραγματα στην ελλαδα.. Δυστυχως δεν εχουμε δικο μας γιατρο εκει, ουτε πουθενα αλλου βεβαια. Θα δω, θα το συζητησω και με τη μητερα μου. Ειναι και το θεμα οτι αν κρατησει παραπανω ο μπαμπας μου, εκτος βεβαια οτι ειναι ταλαιπωρια για εκεινον, ειναι και δυσβασταχτα τα εξοδα για εμας. Το ξερω οτι ακουγεται λιγο ασχημο, αλλα ειναι η πραγματικοτητα. Οποτε δεν ξερω τι κανουμε σε αυτην την περιπτωση. Ειναι τραγικο παντως οτι σε διωχνουν απο το νοσοκομειο επειδη πεθαινεις.. Σε ευχαριστω πολυ για τη βοηθεια και το ενδιαφερον.

zouzounel
12-04-11, 13:16
Τι να πω κοριτσι μου... σου εύχομαι ό,τι καλύτερο... να σκεφτεσαι το μωράκι σου που ερχεται και να παιρνεις κουράγιο... μακαρι να μπορούσαμε να βοηθήσουμε περισσότερο...

maria- elpida
12-04-11, 13:17
καλη μου κατερινα παρακολουθω το θεμα με τον μπαμπα σου και το ξερεις οτι σε σκεφτομαι..
πραγματικα τα πραγματα ειναι τραγικα στην ελλαδα με τα νοσοκομεια..
καλη δυναμη καλη μου..

katerinars
12-04-11, 13:21
Ευχαριστω πολυ, ζουζουνελ.
Μαρακι μου, το ξερω και σε ευχαριστω..

asdft
12-04-11, 13:57
πριν απο ενα μήνα εχασα και εγω τον μπαμπά μου απο καρκίνο πνευμονα με εγκεφαλικές μεταστάσεις.Προσωπική μου αποψη είναι οτι είναι καλύτερα στο σπίτι. το νοσοκομειο δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ας είναι τουλάχιστον στο χώρο του ο άνθρωπος.
Σου ευχομαι υγεία και κουράγιο.

katerinars
12-04-11, 14:07
asdft (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=40713), λυπαμαι πολυ για την απωλεια σου. Ευχομαι ο,τι καλυτερο απο εδω και περα και να τον θυμαστε παντα..
Και με εσας το ιδιο εγινε, ηταν στο νοσοκομειο και σας ειπαν να τον παρετε γιατι δεν μπορουν να κανουν τιποτα αλλο;

τιτινα
12-04-11, 15:30
Κατερινα μου καταλαβα απο το καφε οτι κατι με θεμα υγειας παιζει,αλλα σημερα ειδα το θεμα με τον μπαμπα σου.
ο,τι κ να σου πω ειναι λιγο.εγω το περασα κ με τους δυο γονεις μου.
το θετικο με το να ειναι ο μπαμπας σου στο σπιτι ειναι οτι σας εχει ολους κοντα του πολυ πιο ευκολα απ'ότι σε νοσοκομειο και σιγουρα ειναι στο δικο του χωρο,που ειναι πιο οικειος.
απο την αλλη τη νοσηλεια και την εξειδικευμενη φροντιδα του νοσοκομειου δεν μπορει να την υποκαταστησει μια αποκλειστικη για 8 ωρες και σιγουρα η ασφαλεια κ η σιγουρια που θα νιωθετε κ εσεις και ο μπαμπας σου στο νοσοκομειο ειναι αλλη.
οσο για το οτι εχει ενα μηνα ακομη,συγνωμη κιολας Θεοι ειναι και το ξερουν?λογω επαγγελματος(ειμαι νοσηλευτρια)εχω δει ανθρωπους να ζουν για χρονια μετα το καταδικαστικο εχει μονο τοσο χρονο ζωης.η ψυχολογια ειναι πολυ σημαντικη.εσεις ξερετε τον μπαμπα σου και μπορειτε να κρινετε τι θα τον βοηθησει περισσοτερο.το σπιτι ή το νοσοκομειο(ψυχολογικα εννοω).οποτε χρειαστεις να μιλησεις και να ξεσπασεις εμεις ειμαστε εδω παντως.πολλα φιλακια και να προσεχεις την κατερινα και τον μπεπουλη σου
sorry για το μεγαλο ποστ

katerinars
12-04-11, 16:38
Τιτινα μου, σε ευχαριστω πολυ, ειμαι σιγουρη πως καταλαβαινεις απολυτα αφου εχεις περασει απο αυτον τον γολγοθα κι εσυ και λυπαμαι πολυ..
Για αυτο που λες, κι εγω εχω ακουσει πολλες περιπτωσεις που ζουν πολυ περισσοτερο οι ασθενεις, αλλα ειλικρινα ετσι οπως ειναι ο μπαμπας μου τωρα δεν εχει αξια δυστυχως γιατι ταλαιπωρειται πολυ και δεν υπαρχει ελπιδα ανακαμψης εφοσον ο καρκινος εχει παει παντου. Ειναι κατακοιτος, δεν μπορει να αυτοεξυπηρετηθει, ειναι συνεχεια με οξυγονο, μερικες φορες τα χανει για λιγο.. Και ειναι ενας ανθρωπος που ηταν παντα πολυ περηφανος.. Δυστυχως αυτη τη στιγμη ειναι καλυτερο για εκεινον να φυγει και ευχομαι να γινει οσο πιο ανωδυνα γινεται.. Μας εχει πει οτι προτιμαει να ειναι στο σπιτι, βεβαια του εχουμε πει οτι θα καλυτερεψει, τωρα δεν ξερω τι πιστευει και τι νιωθει εκεινος.

elenik
13-04-11, 01:59
Ειναι ψυχοφθορο να βλεπεις αγαπημενο σου προσωπο να περναει αυτα που περναει ο πατερας σου και να μην μπορεις να κανεις τιποτα :sad:

Και οντως οσοι το εχουμε περασει ξερουμε τι παει να πει "παρε τον θεουλη μου , να ξεκουραστει επιτελους... να ησυχασει ...να μην ποναει πια :sad:"

Κουραγιο και βαστα γερα για το μωρο σου.

katerinars
13-04-11, 11:22
Ελενικ, σε ευχαριστω πολυ.. Το ξερω οτι καταλαβαινεις απολυτα..

katerinars
14-04-11, 15:49
Η ελληνικη πραγματικοτητα http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=185072. Τραγικο μου φαινεται!!

elenik
15-04-11, 00:44
Ποτε θα αρπαξουμε μια πετρα....:evil::evil::evil:

love4four
26-04-11, 15:03
katerinars,

Χρόνια πολλά σου εύχομαι !
Πώς πάει ο μπαμπάς σου κοπέλα μου ? Είναι σπίτι ακόμη ? Εσύ με το μωράκι σου, είστε καλά ? Σας σκεφτόμουν...

momitsi
26-04-11, 15:39
Καλησπερα, γραφω εδω μηπως καποιος απο εσας ειχε καποια παρομοια εμπειρια και μπορει να με βοηθησει.
Ειμαι 28 χρονων και διανυω τον εκτο μηνα της πρωτης εγκυμοσυνης που εγινε μετα απο εξωσωματικη. Το προβλημα μου ειναι οτι ο πατερας μου, ετων 63, το καλοκαιρι διαγνωστηκε με καρκινο στο παγκρεας με μεταστασεις και τα προγνωστικα δεν ειναι καλα. Ετσι αποφασισαμε με τον αντρα μου να επισπευσουμε την εξωσωματικη για να προλαβει και ο μπαμπας μου να δει το εγγονακι του. Σημειωνω οτι ειναι κατι που θα καναμε ουτως η αλλως, απλα θελαμε να μαζεψουμε λιγα λεφτα ακομα. Τελοσπαντων, μας λενε οι γιατροι του πατερα μου οτι δεν μπορει να εγχειριστει γιατι το ποσοστο επιβιωσης απο αυτην την εγχειρηση ειναι σχεδον μηδαμινο, οποτε ξεκιναμε χημειοθεραπειες, οι οποιες μεχρι τωρα εχουν πολυ καλα αποτελεσματα, ανελπιστα καλα. Δεν εχει γινει θαυμα, απλα διατηρειται ο καρκινος και δεν εξαπλωνεται και ο πατερας μου απο εκει που ειχε φοβερους πονους τωρα δεν εχει. Μας εχουν πει οσο κρατησει ετσι ειναι καλα. Δεν ελπιζουμε σε κατι καλυτερο δυστυχως.
Το θεμα μου ειναι το ψυχολογικο κομματι της αρρωστιας και γενικα ολη η αντιδραση του πατερα μου σε αυτην. Οι γιατροι ειπαν οτι του βγηκε ο καρκινος απο στεναχωρια και οντως τα τελευταια σχεδον 10 χρονια εχει κανει πολλες λανθασμενες και ατυχες επιλογες στην εργασια του με συνεπεια τεραστια οικονομικα προβληματα. Αυτο τον φθειρει ολα αυτα τα χρονια. Στην αρχη της αρρωστιας ειχε καταπεσει απιστευτα, τοσο που πιστευαμε οτι δεν ειχε τη διαθεση να το παλεψει καθολου. Μετα καθως καλυτερευε και δεν ποναγε, ανεβηκε η ψυχολογια του και φανηκε να εχει πολυ μεγαλη διαθεση να παλεψει, να περασει χρονο μαζι μας και γενικα να κανει πραγματα. Αυτο ομως κρατησε πολυ λιγο, καθως παλι η ψυχολογια του επεσε και ειναι ολη μερα στο κρεβατι, χωρις να ποναει το τονιζω, δεν εχει ορεξη να φαει, δεν κανει αυτα που του λενε οι γιατροι για να βοηθησει τον εαυτο του, φωναζει στη μητερα μου συνεχεια, τα θελει ολα στο χερι, και οποτε παω κι εγω ουτε που μου μιλαει, ενω ειχαμε υπεροχη σχεση, και σημερα μαλιστα μου εβαλε τις φωνες επειδη του ειπα να παμε μια βολτα, με αποτελεσμα να με πιασουν τα κλαμματα, φταινε και οι ορμονες τωρα βεβαια, και γενικα ολο αυτο σιγουρα δε μου κανει καλο στη φαση που ειμαι.
Πιστευετε οτι υπαρχει καποιος τροπος που να μπορω να τον βοηθησω στην ψυχολογια του; Εννοειται οτι δε θελει να παει σε ψυχολογο..
Συγγνωμη για το τεραστιο ποστ..
ακριβως την ιδια κατασταση ζησαμε και μεις πριν κατι χρονια με τον πατερα μου μετα τις χημειοθεραπειες...επαθε καταθλιψη-εκλεγε συνεχεια και δεν ηθελε να παει σε ψυχολογο.μεχρι που ο ψυχολογος που δε ειδε ποτε,εμεις τον βλεπαμε μας ειπε να του δωσουμε χαπια με ζαχαρινη το γνωστο πλασεμπο....οτι και καλα μας τα εδωσε γιατρος που ειναι ειδικος σε καρκινογεννεσεις και πολλα αλλα και οτι θα του κανουν πολυ καλο στη αμυνα του οργανισμου για τον καρκινο οτι βοηθαει να μην εξαπλωθει-οτι θα ανεβει ψυχολογικα και πολλα πολλα παραμυθια...με τα χιλια ζορια τα πηρε και ΘΑΥΜΑ ενιωθε καλυτερα...πετουσε......γιατι ολοι οι γιατροι μας ειπαν οτι το ψυχολογικο ειναι το Α και Ω σε εναν καρκινοπαθη, για να μην τα πολυλογω περασαμε την επικυνδινη 5ετια χωρις μετασταση και του ειπαμε μετα ολη την αληθεια...φυσικα θυμωσε αλλα τελικα καταλαβε!δυστυχως δεν εχουμε ολοι την ιδια καταληξη και λυπαμε πραγματικα γιατι αυτη η καταραμενη αρρωστια θεριζει.μετα ειχαμε και την μητερα μου αλλα το αντιμετωπισε με πολυ θαρρος και το πολεμαει ακομα....με μεγαλο σθενος και πυγμη....φετος κλεινει και αυτη 5 χρονια και ελπιζουμε στα καλυτερα αποτελεσματα τον Σεπτεμβριο!

katerinars
26-04-11, 15:55
love4four (http://www.parents.gr/forum/member.php?u=10132), χρονια πολλα επισης, να χαιρεσαι την οικογενεια σου. Ο μπαμπας μου ειναι σπιτι ακομα, εχει χειροτερεψει πολυ, η δυσπνοια ειναι πολυ χειροτερη και εχει αρχισει να τα ψιλοχανει κιολας ακομα και οταν ειναι ξυπνιος. Ειναι παρα πολυ ανησυχος συνεχεια και σημερα το πρωι μου ειπε η μαμα μου οτι της ελεγε οτι πεθαινει, δεν ξερω τι θα γινει.. Και το φοβερο ειναι οτι η γιαγια μου, η μαμα της μαμας μου, επαθε εγκεφαλικο σημερα και ειναι στο νοσοκομειο.. Δεν ξερω ποιον θα πρωτοφροντισει η μαμα μου. Ο μπεμπης κι εγω ειμαστε καλα, προσπαθω να εχω καλη ψυχολογια, με βοηθαει πολυ ο αντρας μου σε αυτο. Αν δεν ειχα και αυτον δεν ξερω τι θα εκανα ειλικρινα..

Momitsi, σε ευχαριστω για την συμπαρασταση. Χαιρομαι παρα πολυ οταν ακουω οτι ανθρωποι βγαινουν νικητες απο αυτην την ιστορια. Ευχομαι ειλικρινα να συνεχισουν τα καλα αποτελεσματα και να μην ταλαιπωρηθειτε αλλο.

momitsi
26-04-11, 16:09
μακαρι κοριτσι μου ολα να πανε καλα!ειναι δυσκολα σε νιωθω αλλα να ειστε εσεις καλα με τον αντρα σου και το παιδακι γιατι οπως και να το κανουμε υπαρχουν και χειροτερα!

katerina_s
26-04-11, 21:37
katerinaki και εγώ σε ειχα στο μυαλό μου..Υπομονη κοριτσάκι μου..υπομονη!

love4four
27-04-11, 10:14
Υπομονή Κατερινάκι... πω πω κι αυτή η μαμά σου πόσα κομμάτια να γίνει η γυναίκα...

katerinars
29-04-11, 10:16
Χτες εφυγε ο μπαμπας μου, ευτυχως χωρις πονους, ξεκουραστηκε. Σας ευχαριστω πολυ ολους για τα καλα σας λογια και ευχομαι μεσα απο την καρδια μου οσοι παλευουν με αυτην την αρρωστια να βγουν νικητες.

zouzounel
29-04-11, 10:29
ας ξεκουραστεί ο άνθρωπος... κανεις δε θα επρεπε να ταλαιπωρείται από αυτήν την παλιοαρρώστεια...
να είστε καλά, να τον θυμάστε
θα παραθεσω ενα ποίημα του Ουράνη, με άγγιξε πολύ όταν εχασα κι εγώ τον πατέρα μου:


"Η Ζωντανή Νεκρή"

Δὲν πέθανες! Στὴν κάμαρα ἀκόμα τ᾿ ἄρωμά σου
εἶναι ἁπλωμένο ὡς τώρα δὰ νὰ μ᾿ ἄφησες, κι ἀπάνω
στὸν καναπὲ ἀτέλειωτο μένει τὸ κεντημά σου
καὶ τὸ κομμάτι πού ῾παιζες εἶναι ἀνοιχτὸ στὸ πιάνο.

Ἀπάνω στὸ τραπέζι μου πάντα ἡ δική σου εἰκόνα,
ποῦ πάντα μὲ τὴν ἥμερη ματιά της μὲ κοιτάζει,
καὶ δὲν εἶναι ὁ ἄνεμος, μὰ εἶσαι ἐσύ, τὴν πόρτα
ποὺ μισανοίγεις γιὰ νὰ μπεῖς τὴν ὥρα ποὺ βραδυάζει.

Δὲν πέθανες. Εἶσαι παντοῦ καὶ εἶσαι μέσα σὲ ὅλα:
στῶν ρόδων τὸ ξεφύλλισμα, στὸ στεναγμὸ τοῦ ἀγέρα,
στὰ νέφη ποὺ χρυσίζουνε σὰν πάει νὰ σβήσει ἡ μέρα
κι ὡς καὶ τὶς νύχτες δίπλα μου σὲ νοιώθω ξαπλωμένη...

Δὲν πέθανες. Ἀδιάφορο οἱ μῆνες κι ἂν περνᾶνε:
τότε οἱ νεκροὶ πεθαίνουνε, ὅταν τοὺς λησμονᾶνε!


δεν τους ξεχνάμε τους αγαπημενους μας και ετσι δεν πεθαίνουν ποτέ... εστω μεσα στην καρδιά μας...

καλό ταξίδι...

pashalitsa
29-04-11, 10:30
Πολλά συλλυπητήρια... Κι εμένα "έφυγε" ο πεθερός μου πριν από λίγες μέρες εντελώς ξαφνικά, από καρδιά, μόλις 65 ετών... ακόμα δεν το πιστεύω...

love4four
29-04-11, 10:37
Χτες εφυγε ο μπαμπας μου, ευτυχως χωρις πονους, ξεκουραστηκε. Σας ευχαριστω πολυ ολους για τα καλα σας λογια και ευχομαι μεσα απο την καρδια μου οσοι παλευουν με αυτην την αρρωστια να βγουν νικητες.

:sad: Κατερίνα (μου),

Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια... Είναι πολύ δύσκολες ώρες για όλους σας, τα λόγια μοιάζουν φτωχά... Να είστε καλά κορίτσι μου να τον θυμάστε. Ας ξεκουραστεί ο άνθρωπος που τόσο ταλαιπωρήθηκε. Να είναι ελαφρύ το χώμα του....
Πρόσεχε, όσο μπορείς, τον μπέμπη σου ...

kardoulini
29-04-11, 10:47
Ολόθερμα συλληπητηρια για τον μπαμπάκα σου !!! Να είσαι δυνατή για να στηρίξεις και την μανούλα σου και οσο μπορείται να χαμογελάτε που ξεκουράστηκε (αφού δυστυχώς του έτυχε αυτο) και να σκεφτεστε ότι ειναι κάπου εκεί δίπλα σας και σας προστατευει και θέλει να είστε καλά.
Με το καλό και ο μπεμπούλης σου...που θα ερθει να σας ομορφύνει την ζωή.

Σου στελνω μια γλυκια αγκαλιά.

Να μας γράφεις τα νέα σου....και όπως είπαμε.....σας βλέπει........

katerinars
02-05-11, 22:23
Σας ευχαριστω πολυ ειλικρινα. Ευχομαι καθε καλο σε ολους. Εμεις ειμαστε καλα, εγινε η κηδεια, ολα ηρεμα ηταν. Ο μπεμπης ειναι καλα και ετοιμαζομαστε για γεννα, εχουμε μεγαλωσει πολυ.

elenik
02-05-11, 23:45
Θερμα συλληπητηρια κοριτσακι.
Ας αναπαυθει η ψυχουλα του....
Να θυμασαι. Εκει ψηλα σε κοιταει ... και δεν ποναει πια.... απλα σε καμαρωνει και θελει να φανεις δυνατη και να συνεχισεις...
Το bebe και τα ματια σου.

Messinia
13-05-11, 17:18
Κατερινάκι μου σε νιώθω αφάνταστα!
Πριν 4 χρόνια ο πατέρας μου διαγνώστηκε με ραβδομυοσάρκωμα προστάτη! Αυτό σημαίνει 5η βαθμίδα καρκίνου! Ο πιο επιθετικός καρκίνος, στο τελευταίο του στάδιο! Το πολεμήσαμε με χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες. Οι γιατροί δε μας έδιναν καμία ελπίδα. Κι όμως φτάσαμε στο σήμερα και ζει! Ναι ζει! Από ψυχολογία ο πατέρας μου μηδέν! Ό,τι κάναμε το κάναμε εμείς στο σπίτι... Υπομονή κορίτσι μου κι όλα θα πάνε καλά....
Εάν θές καμία πληροφορία από γιατρούς μπορείς να μου στείλει π.μ..


Εχει και ο μπαμπας μου καρκινο στον προστατη(αδενοκαρκινωμα),με gleason sccore 8 (3+5),ξερεις τι ειναι αυτο?Ποσο εχει ο μπαμπας σου?
Αναρωτιεμαι ποια η διαφορα ραβδοσαρκωματος με αδενοκαρκινωμα!
Ο μπαμπας σου εχει μεταστασεις?
Ευχομαι να συνεχισει να ειναι καλα!!!!!!!Ποιος γιατρος τον παρακλουθει?
Εμεις πηγαινουμε στο ΓΝΑ!Ειμαι πολυ ευχαριστημενη απο τους γιατρους!Πολυ φιλικοι,πολυ μορφωμενοι και προθυμοι να σε βοηθησουν!Ειμαι τυχερη σε αυτο,πιστευω!

ΙΩΑΝΝΑ_30
21-12-13, 00:38
Καλησπέρα.Ήθελα και 'γω να μοιραστώ την δική μου αγωνία γιατί νιώθω να καταρρέω ψυχολογικά και σωματικά.Πριν 2 εβδομάδες μάθαμε ότι ο πατέρας μου έχει καρκίνο του προστάτη με glison αν το λεω και καλά 6 (3+3). Κάναμε και αξονικές εχουν βγεί καθαρές. Μένει το σπινθιρογράφημα αλλα δεν μπορούμε να το κάνουμε γιατί μολύνθηκε από τη βιοψία μάλλον και έχει ουρολοίμωξη. Είναι στο νοσοκομείο εδώ και 4 μέρες με ενέσιμη αγωγή.Του είπαμε με την αδερφή μου ότι είναι ένα προκαρκινικό στάδιο και όχι όλη την αλήθεια γιατί είναι δύσκολος και αγχώδης άνθρωπος και πιστέυαμε οτι θα το έπερνε πολυ άσχημα. Ακόμα και έτσι βέβαια έχει πέσει πολυ η ψυχολογία του δεν τρώει τίποτα δεν συνεργάζεται καθόλου σε αυτά που του λένε οι γιατροί και μας έχει κάνει όλους χάλια. Οι γιατροί μας είπαν ότι αν βγει και το σπινθιρογράφημα οστών καθαρό τότε θα γίνει ολική αφαίρεση του προστάτη και θα έχει μέχρι και 99% ίαση.
Έχει κάνει και 3 μπαλονάκια στην καρδιά και φοβόμαστε μην πάθει τίποτα στο χειρουργείο. Ξέρει κανείς σας αν γίνετε με ολική νάρκωση
ή με επισκληρίδιο; κάποιοι ΄λένε πως γίνετε με επισκληριδιο άρα γλιτώνουμε αυτόν τον κίνδυνο. Βοηθήστε με σας παρακαλώ αν γνωρίζετε κάτι. Εχω τρελαθεί δεν τρώω έχω μείνει 48 κιλά ζαλίζομαι όλη μέρα πηγαίνω στη δουλειά και βάζω τα κλάματα γυρνάω στο σπίτι και η μικρή μου 3 χρονών μου λέει ωχ μαμά βαρέθηκα να σε βλέπω να κλαις. Μπροστά του βέβαια προσπαθώ να είμαι δυνατή δεν του έχω δείξει τίποτα, εκείνος μου λέει καλύτερα να πέθαινα από την καρδιά μπαμ και κατω και άλλα τέτοια και με κάνει ράκος.

Jarett
21-12-13, 10:04
Οι γιατροί μας είπαν ότι αν βγει και το σπινθιρογράφημα οστών καθαρό τότε θα γίνει ολική αφαίρεση του προστάτη και θα έχει μέχρι και 99% ίαση.


Αυτό ακριβώς.
Και ο πατέρας μου είχε με στάδιο gleason 6 και λόγω της υγείας του δεν μπορεί να μπει καθόλου χειρουργείο (δεν θα βγει ζωντανός).
Όλες οι υπόλοιπες εξετάσεις του βγήκαν καθαρές, έκανε ακτινοβολίες και τώρα είναι οκ. Κάνουμε κάθε εξάμηνα μια εξέταση αίματος PSA και το παρακολουθούμε.
Θεωρώ ότι θα περάσει (όπως και του δικού μου) και θα'ναι μια χαρά μετά. Φτάνει που το προλάβατε σε αρχικό στάδιο.
και αφού έχει και τη δυνατότητα να βγάλει τον προστάτη χειρουργικά ακόμα καλύτερα. Θα γίνει μια χαρά μετά.
Κοιτάχτε να ανεβάσετε την ψυχολογία σας λίγο γιατί αυτό μετράει πολύ.

lazariska
21-12-13, 17:04
Εμείς το ζήσαμε αυτό με τον πατέρα μου πριν 7,5 χρόνια, τον Ιούλιο του 2006.Το PSA δεν ήταν εκτός ορίων αλλά πάλι καλά η μαμά μου είναι νοσηλεύτρια κ κάτι την παραξένεψε κ το έψαξε κ όντως ήταν καρκίνος. Εμάς το glison ήταν 8(άρα επιθετικός) δε θυμάμαι όμως τα 2 νούμερα πως ήταν. Έκανε σχεδόν αμέσως το χειρουργείο κ απ'ότι φαίνεται είναι καλά. Ελέγχει σχεδόν κάθε τρίμηνο ή εξάμηνο το PSA. Κάποια στιγμή το 2011 αυξήθηκε πάλι λίγο κι έκανε κάτι ακτινοβολίες κ τώρα πάλι είναι μηδενισμένο. Γενικά φαίνεται μια χαρά απλά η επέμβαση του δημιοούργησε έντονο πρόβλημα ακράτειας κ τον έχει επηρεάσει αρκετά ψυχολογικά αλλά κατά τ'άλλα δείχνει καλά. Βέβαια κάθε φορά που κάνει εξέταση τρέμει η καρδούλα μου αλλά τι να κάνουμε. Γενικά μου έχουν πει ότι στον προστάτη ο καρκίνος δεν είναι κ τόσο επικίμδυνος.

ΙΩΑΝΝΑ_30
21-12-13, 19:41
Αχ ρε κορίτσια μου δώσατε ελπίδες τώρα να ΄στε καλά. Εγώ μόνο την λέξη καρκίνο που άκουσα λέω πάει τον χάνω τον πατέρα μου.Σήμερα μιλήσαμε το πρωί πριν φύγω στη δουλειά και ήταν ευδιάθετος μου είπε κιόλας ότι αύριο μάλλον θα βγει απο το νοσοκομείο και θα τον δώ όταν σχολάσω και είμαι πολύ χαρούμενη έχω να τον δω απο την Δευτέρα γιατί είναι στο νοσοκομείο του πολυγυρου. 'Ηθελα αν γνωρίζετε να μου πείτε για γιατρούς,μάθαμε ότι ο Ιωαννίδης στο Παπαγεωργίου έιναι κορυφή σε αυτές τις εγχειρήσεις στη θεσσαλονίκη αλλά είναι πολύ κακός σαν άνθρωπος,και με το χρηματικο ότι είναι γδάρτης.

Χαρά-Μαρία
22-12-13, 00:18
Δυστυχως ο πατερας μου διαγνωστηκε με ογκο στον εγκεφαλο....οταν το ειδα στο διαγνωστικο δεν το πιστευα επαθα μεγαλο σοκ γιατι δεν το περιμεναμε.
Πηγαμε στο Γεννηματα μας ειπαν κατι σαν "αφηστε τον". δεν του το ειπαμε, πηγε στο Υγεια απο μονος του με την ασφαλεια που εχει.
Εχετε ακουσει καλα λογια-ξερετε τιποτε για το εν λογω νοσοκομειο? Ρωτω διοτι μετα την πρωτη χημειοθεραπεια, τον κρατουν μεσα εδω και 10 μερες με ορους και αλλα φαρμακα, ενω ηξερα οτι την επομενη πας σπιτι σου. Εχει πεσει πολυ η ψυχολογια του, δεν τρωει, δεν μιλιεται. Ενας γλυκυτατος ανθρωπος...
Περιμενα να ειμαι δυνατη αλλα τις προαλλες ενιωσα να μουδιαζει το προσωπο μου απο την αριστερη πλευρα, κρατησε μια εβδομαδα και μου ειπαν οι γιατροι να προσεχω και να ηρεμησω αλλα πως? Ουτε να τον δω δεν μπορω γιατι εχω κολλησει μια ιωση απο τη μικρη και δεν με αφηνουν :(

stasinopoulou
22-12-13, 10:30
Η αληθεια ειναι οτι αυτη η αρωστια εχει μεγαλη εξπλωση και με στατιστικα στοιχεια 1στους 3 θα νοσησει με καρκινο...Καλυτερα αποτελεσματα εχει εκεινος που θα το εχει καταλβει στο πρωτο σταδιο..Αυτο δε σημαινει οτι θα παει καλα αλλα σιγουρα καλυτερα απο εκεινον που το καταλβει μετα απο ενα δυο χρονια που θα ειναι φορεας...Εμεις στην οικογενεια εχουμε το παιδακι μας 9 χρονων..εγκαιρα ειδαμε στη κατω γναθο ενα γρουμπαλακι ,ο παιδιατρος ειπε οτι ισως εχει πετρωσει σαλιο,μετα απο μια εβδομαδα μια και ειχε ταχυ αναπτυξη καταλαβαμε οτι ηταν ογκος ,σαρκωμα ewing ,πηγαμε στο ελπιδα το ογκολογικο και ολα πηγαν κλαλα χημειοθεραπειες αφαιρεση ογκου χημειοθεραπειες και ζουμε με την ΕΛΠΙΔΑ οτι δεν θα εμφανιστει ξανα..Κανουμε ελενχους καθε δυο μηνες στο ογκολογικο και το κερακι μας στο θεουλη...
Η ψυχολογια ηταν το μεγαλυτερο οπλο για το παιδι...ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...Ηταν το Α και το Ω..Ακομα και σημερα αλλα και παντα πρεπει να εχει καλη ψυχολογια...Δε ξερω τι αλλο να πω ,για μας ειπαν οι ψυχολογοι οτι πρεπει να το δουμε σαν μια ιωση ωστε μεσα κ απο εμασ το παιδι να μην καταλαβει ολη αυτη τη διαδικασια.Βεβαια ηξερε το παιδι οτι ηταν εκει γιατι μια μπαλα που μεγαλωσε επρεπε να αφαιρεθει στο καλυτερο νοσοκομειο μιας και ειμαστε απο επαρχια.......Ξερω πως ειναι να βλεπεις το δικο σοιυ ανθρωπο και να εχει καρκινο ,ακομα καλυτερα ξερω πως ειναι να βλεπεις το παιδι σου και τα συμπτωματα που ακολουθουν μεσα απο αυτην την αρωστια ....ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ,,Ομως καταλαβα οτι αυτες οι δοκιμασιες συμβαινει να δοκιμαζονται στις καλυτερες οικογενεις μονο......Αλλα αυτο δεν εχει σημασια ,,...Ας ειμαστε κοντα στους ανθρωπους μας στην οικογενεια μας και να μοιραζουμε αγαπη κ στοργη νομιζω ειναι οτι καλυτερο ........

miriki
22-12-13, 12:00
ΧΑΡΑ- ΜΑΡΙΑ καλύτερα απευθυνθείτε σε ένα ογκολογικό νοσκομείο όπως το Μεταξά στον Πειραιά ή και το Άγιος Σάββας. Νομίζω και το Αγία Όλγα έχει ογκολογική. Στα ιδιωτικά μπορεί να τον ταλαιπωρούν με νοσηλείες που δε χρειάζεται για να εισπράττουν. Για κοιτάξτε το. Από το Μεταξά είχα μείνει πολύ ικανοποιημένη όταν παρακολουθούσαν και νοσηλευόταν η μητέρα μου. Όχι χλιδές, μόνο ιατρική και ανθρωπιά.

Δύσκολα πράγματα πολύ. Κοιτάξτε πολύ τη διατροφή του (κόψτε εντελώς τη ζάχαρη) και ψάξτε να βρείτε και κανένα καλό πρωτόκολλο αποτοξίνωσης. Σε κάποιες περιπτώσεις βοηθάει και η ομοιοπαθητική. Φυσικά όχι στο επίπεδο της ίασης, αλλά της ποιότητας ζωής. Καλά κουράγια και να ξεσπάς όποτε μπορείς. Αν θες να κλαις, να κάνεις γενική καθαριότητα, να πλατσουρίζεις στη μπανιέρα, να σπας πιατικά, βρες τρόπο να το κάνεις.... Για να μην πάθεις κι εσύ τίποτα. Επίσης βρες ένα ψυχολόγο. Μεγάαααααααααλο στήριγμα.


stasinopoulou υποκλίνομαι

Λαΐδα
22-12-13, 13:08
Δακρυσα stasinoppulou οχι απο λυπη αλλα απο χαρα που πηγαν ολα καλα στο παιδακι σας!!!! Χαρα μαρια, στο μεταξα! Επειδη δικοι μου ανθρωποι δουκευουν εκει, ( γιατρος και νοσηλευτρια) ξερω απο πρωτο χερι τον αγωνα που κανουν καθημερινα και οτι εχουν πολυ καλα προγνωστικα σε σχεση με τα υπολοιπα νοσοκομεια.
Ο,τι καλυτερο μεσα απο την καρδια μου!!!

nspi
22-12-13, 16:51
Aν και στο Υγεία έχει διευθυντή πολύ καλό ογκολόγο, θα σου πρότεινα να φύγετε από εκεί. ΄Οχι σε ιδιωτικά νοσοκομεία σε τέτοιες περιπτώσεις. Υπάρχουν ογκολογικά νοσοκομεία που είναι πολύ καλά, όπως ο Αγ. Σάββας, οι Αγ. Ανάργυροι (εξαιρετικοί γιατροί), το Μεταξά όπως είπαν τα κορίτσια και πολυ καλή ογκολογική κλινική έχει το Ιπποκράτειο. Στα ιδιωτικά πάντα κρατούν τους ασθενείς περισσότερες μέρες για να εισπράττουν.
Επειδή έχω μεγάλη εμπειρία από τα παραπάνω νοσοκομεία αλλά και από ιδιωτικά μιας και είχαμε την 'τύχη' να νοσηλευτεί ο σύζυγός μου σε αρκετά από αυτά (πήγαμε όπου ήταν δυνατόν για να μπορέσει να σωθεί) σου λέω και πάλι να προτιμήσετε τα κρατικά.
Αν χρειαστείς οποιαδήποτε πληροφορία για γιατρούς ογκολόγους, χειρουργούς, ακτινολόγους και για νοσοκομεία , μπορώ να σε βοηθήσω.
Εύχομαι περαστικά

Χαρά-Μαρία
23-12-13, 10:06
Ευχαριστω για τις πληροφοριες παιδια…στο Μεταξα που λετε ποιους προτεινετε αν ειναι μου στελνετε μηνυμα? Αν και μενει Ν Μακρη, η μετακινηση θα ειναι θεμα δεν εχουν αυτοκινητο. Στο υγεια ειναι με ιδιωτικη ασφαλεια παντως γι αυτο πηγε εκει.

Stasinopoulou δεν εχω λογια μπραβο κοριτσι μου η ψυχολογια τελικα ειναι το Α και το Ω σε αυτες τις καταστασεις…

ΜΑΡΙΑΛ
15-01-14, 22:00
πάντως εγώ για το υγεία έχω να πω μόνο τα καλύτερα...
άμεση εξυπηρέτηση, εξαιρετική οργάνωση και για τις χρεώσεις που αναφέρθηκε απλά καμία σχέση κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να χρεωθούμε λιγότερα

Tia Mia
12-05-14, 23:09
Πριν οκτώ χρόνια πρωτοφλέρταρα με τον καρκίνο, μάλλον εγώ την γλύτωσα φτηνά.
Το φλέρτ επιδεινώθηκε πριν πέντε χρόνια με τον καρκίνο του πατέρα μου. Τον έχασα προ διετίας, από καρκίνο του παχέως εντέρου με πνευμονικές μεταστάσεις.
Πριν δύο μήνες διεγνώσθη με καρκίνου μαστού και η μητέρα μου. Χειρουργήθηκε πρόσφατα και ετοιμαζόμαστε για τις αναπόφευκτες θεραπείες.
Τα δικά μου συμπεράσματα είναι τα εξής : ο καρκίνος έχει γίνει πιο συχνός και από γρίπη. Δεν ξέρω οικογένεια που να μην τον έχει αντιμετωπίσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθούμε να προστατευτούμε κάνοντας όσο το δυνατόν πιο συχνά τους απαραίτητους προληπτικούς ελέγχους. Το να βρεις τον καρκίνο νωρίς είναι ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις.
Οσον αφορά γιατρούς και νοσοκομεία, επειδή τα έχω γυρίσει σχεδόν όλα, αυτό που είδα είναι ότι καλοί και κακοί γιατροί και υπηρεσίες υπάρχουν παντού, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Προσπαθήστε πάντα να πάρετε και μια δεύτερη και μια τρίτη γνώμη, και από εκεί και πέρα, ο θεός βοηθός. Καλό κουράγιο σε όλους μας.

sofi@p
13-05-14, 08:44
την Πρωταπριλιά διαγνώστηκε και η μητέρα μου με πορώδες αδενοκαρκίνωμα δεξιού μαστού, βαθμού 3. ο μαστολόγος που πήγαμε μας είπε ότι φαινόταν και στην περυσινή και ίσως στην προπέρσινη μαστογραφία, αλλά οι γιατροί (ακτινοδιαγνώστης και γυναικολόγος) δεν το είδαν... αυτό έφτασε για να καταρρεύσει ψυχολογικά η μαμά μου. είναι 67 χρονών και δεν το περιμέναμε με τίποτα.

αμέσως έκανε όλες τις εξετάσεις και ευτυχώς δεν φαίνεται να έχουν γίνει μεταστάσεις. έκανε μαστεκτομή στον Αγ. Σάββα και τώρα, στις 20 του μήνα, ξεκινάει χημειοθεραπείες. θα κάνει και ακτινοβολίες και ορμονοθεραπεία (όλο το πακέτο δηλαδή).

ειλικρινά, δεν ξέρω ποιόν να πρωτοστηρίξω. τη μάνα μου που κλαίει όλη μέρα και δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδυα? τον πατέρα μου που τρέχει και ταλαιπωρείται όλη μέρα? την αδερφή μου, που πριν 2 μήνες γέννησε δίδυμα και δεν πρόλαβε να χαρεί και έχει κι όλα τα ξενύχτια, την ταλαιπωρία και τις ορμόνες της λοχείας?
και μέσα σε όλα, τις μέρες που η μαμά μου ήταν στο νοσοκομείο, σκέφτηκα να πάω κι εγώ την μαστογραφία μου σε μαστολόγο να τη δει και μου είπε ότι βλέπει μία ύποπτη περιοχή και με έστειλε για εντοπιστική μαστογραφία. την έκανα την επόμενη μέρα από το χειρουργείο της μητέρας μου. η ψυχολογία μου στο πάτωμα. ευτυχώς όλα ήταν καλά.

Θεέ μου, δώσε μας υγεία και δύναμη να αντέξουμε!!! μακάρι όλα να πάνε καλά σε όλους μας....

mpoumpounitsa
13-05-14, 19:24
την Πρωταπριλιά διαγνώστηκε και η μητέρα μου με πορώδες αδενοκαρκίνωμα δεξιού μαστού, βαθμού 3. ο μαστολόγος που πήγαμε μας είπε ότι φαινόταν και στην περυσινή και ίσως στην προπέρσινη μαστογραφία, αλλά οι γιατροί (ακτινοδιαγνώστης και γυναικολόγος) δεν το είδαν... αυτό έφτασε για να καταρρεύσει ψυχολογικά η μαμά μου. είναι 67 χρονών και δεν το περιμέναμε με τίποτα.

αμέσως έκανε όλες τις εξετάσεις και ευτυχώς δεν φαίνεται να έχουν γίνει μεταστάσεις. έκανε μαστεκτομή στον Αγ. Σάββα και τώρα, στις 20 του μήνα, ξεκινάει χημειοθεραπείες. θα κάνει και ακτινοβολίες και ορμονοθεραπεία (όλο το πακέτο δηλαδή).

ειλικρινά, δεν ξέρω ποιόν να πρωτοστηρίξω. τη μάνα μου που κλαίει όλη μέρα και δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδυα? τον πατέρα μου που τρέχει και ταλαιπωρείται όλη μέρα? την αδερφή μου, που πριν 2 μήνες γέννησε δίδυμα και δεν πρόλαβε να χαρεί και έχει κι όλα τα ξενύχτια, την ταλαιπωρία και τις ορμόνες της λοχείας?
και μέσα σε όλα, τις μέρες που η μαμά μου ήταν στο νοσοκομείο, σκέφτηκα να πάω κι εγώ την μαστογραφία μου σε μαστολόγο να τη δει και μου είπε ότι βλέπει μία ύποπτη περιοχή και με έστειλε για εντοπιστική μαστογραφία. την έκανα την επόμενη μέρα από το χειρουργείο της μητέρας μου. η ψυχολογία μου στο πάτωμα. ευτυχώς όλα ήταν καλά.

Θεέ μου, δώσε μας υγεία και δύναμη να αντέξουμε!!! μακάρι όλα να πάνε καλά σε όλους μας....


Καταρχήν εύχομαι τα καλύτερα.

Κατά δεύτερον είμαι μαμά με καρκίνο. Διαγνώστηκα τον Σεπτέμβριο με καρκίνο στον τράχηλο σε στάδιο ΙΙβ. Ευτυχώς χωρίς μεταστάσεις, αλλά ανεγχείρητο. Ο καρκίνος στον τράχηλο χειρουργείται άνετα μόνο μέχρι το στάδιο ΙΙα γιατί σε πιο προχωρημένα στάδια μπορεί να γίνει διάχυση. Έκανα όλο το υπόλοιπο πακέτο : 30 ακτινοβολίες, 3 βραχυθεραπείες και 6 χημειοθεραπείες. Δεν έκανα υστερεκτομή, αλλά τα όργανα δεν λειτουργούν πλέον και δεν θα λειτουργήσουν ξανά. Δεν μπορώ να κάνω άλλο παιδί και δεν με νοιάζει. Καθόλου!

Το βασικό είναι η ψυχολογία. Ο καρκίνος δεν είναι το τέλος. Και εγώ θα μπορούσα να είχα διαγνωστεί νωρίτερα αν ο γυναικολόγος που είχα ήταν σωστός. Δεν το έβαλα κάτω.

Το πάλεψα όσο μπορούσα, και ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ μέχρι στιγμής όλα πάνε καλά. Έκανα επανεξέταση τον Φλεβάρη και ήταν όλα καθαρά. Έκανα και την Παρασκευή. Οι δείκτες είναι πολύ καλοί, και η μαγνητική θα βγει αύριο.

Κανείς δεν το περιμένει. Και εγώ ετοιμαζόμουν για τα βαφτίσια της μικρής και τον θρησκευτικό γάμο μου. Ο γάμος δεν έγινε ποτέ γιατί έπρεπε να κάνω άμεσα την μαγνητική (η βιοψία βγήκε Τετάρτη, ο γάμος ήταν για Πέμπτη). Τα βαφτίσια έγιναν κανονικά το Σάββατο.

Μην το βάζεις κάτω. Μπορείς να μιλήσεις με το Μείνε Δυνατός στο 1069. Θα σε βοηθήσει πολύ. Και αν θέλεις στείλε μου και πμ.

sofi@p
13-05-14, 20:21
Καταρχήν εύχομαι τα καλύτερα.

Κατά δεύτερον είμαι μαμά με καρκίνο. Διαγνώστηκα τον Σεπτέμβριο με καρκίνο στον τράχηλο σε στάδιο ΙΙβ. Ευτυχώς χωρίς μεταστάσεις, αλλά ανεγχείρητο. Ο καρκίνος στον τράχηλο χειρουργείται άνετα μόνο μέχρι το στάδιο ΙΙα γιατί σε πιο προχωρημένα στάδια μπορεί να γίνει διάχυση. Έκανα όλο το υπόλοιπο πακέτο : 30 ακτινοβολίες, 3 βραχυθεραπείες και 6 χημειοθεραπείες. Δεν έκανα υστερεκτομή, αλλά τα όργανα δεν λειτουργούν πλέον και δεν θα λειτουργήσουν ξανά. Δεν μπορώ να κάνω άλλο παιδί και δεν με νοιάζει. Καθόλου!

Το βασικό είναι η ψυχολογία. Ο καρκίνος δεν είναι το τέλος. Και εγώ θα μπορούσα να είχα διαγνωστεί νωρίτερα αν ο γυναικολόγος που είχα ήταν σωστός. Δεν το έβαλα κάτω.

Το πάλεψα όσο μπορούσα, και ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ μέχρι στιγμής όλα πάνε καλά. Έκανα επανεξέταση τον Φλεβάρη και ήταν όλα καθαρά. Έκανα και την Παρασκευή. Οι δείκτες είναι πολύ καλοί, και η μαγνητική θα βγει αύριο.

Κανείς δεν το περιμένει. Και εγώ ετοιμαζόμουν για τα βαφτίσια της μικρής και τον θρησκευτικό γάμο μου. Ο γάμος δεν έγινε ποτέ γιατί έπρεπε να κάνω άμεσα την μαγνητική (η βιοψία βγήκε Τετάρτη, ο γάμος ήταν για Πέμπτη). Τα βαφτίσια έγιναν κανονικά το Σάββατο.

Μην το βάζεις κάτω. Μπορείς να μιλήσεις με το Μείνε Δυνατός στο 1069. Θα σε βοηθήσει πολύ. Και αν θέλεις στείλε μου και πμ.
κοπελα μου, σε ευχαριστω παρα πολυ για το κουραγιο που μου δινεις. Ψαχνω να βρω απο καπου να κρατηθω. σε μας το θετικο ειναι οτι ο αντρας μου εργαζεται στον Αγ. Σαββα και ολα γινονται γρηγορα χωρις ταλαιπωριες.
σου ευχομαι να πανε ολα καλα απο δω και περα και να ζησεις μια ομορφη ζωη με την οικογενεια σου. υγεια και τυχη. Σε ολους μας.

mpoumpounitsa
13-05-14, 23:25
κοπελα μου, σε ευχαριστω παρα πολυ για το κουραγιο που μου δινεις. Ψαχνω να βρω απο καπου να κρατηθω. σε μας το θετικο ειναι οτι ο αντρας μου εργαζεται στον Αγ. Σαββα και ολα γινονται γρηγορα χωρις ταλαιπωριες.
σου ευχομαι να πανε ολα καλα απο δω και περα και να ζησεις μια ομορφη ζωη με την οικογενεια σου. υγεια και τυχη. Σε ολους μας.

Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.
Εμενα απο το Αλεξάνδρας με έστειλαν σε μια ιδιωτική κλινική που δεν μου άρεσε καθόλου η συμπεριφορά τους. Έτσι άλλαξα ακτινολόγο και συνέχισαστο Ιασώ.

Ελπίζω η μαμά σου να γίνει γρήγορα καλά για να χαρεί τα εγγονάκια της!

Οπότε θελήσεις στείλε μου πμ. Θα χαρώ ειλικρινά να βοηθήσω :)

ΜΑΡΙΑΛ
13-05-14, 23:32
μπουμπουνιτσα εύχομαι κάθε καλό

mpoumpounitsa
14-05-14, 00:18
μπουμπουνιτσα εύχομαι κάθε καλό

Σε ευχαριστώ πολύ Μαριάλ! Να είσαι και εσύ και η οικογένεια σου πάντα καλά:)