Κορίτσια καλημέρα!
Θέλω την βοήθειά σας και την εμπειρία σας για μια ακόμη φορά.
Έχω μπει αισίως στην 18η εβδομάδα και εκεί που έλεγα ότι οι ορμόνες μου ελέγχονται νοιώθω ότι έχω τρελαθεί...
Εγώ που ήμουν ένας άνθρωπος με κατανόηση και υπομονή έχω γίνει "σκύλα". Και επειδή δεν έχω που αλλού να ξεσπάσω, τα πληρώνει ο αρραβωνιαστικός μου. Χωρίς να το θέλω γκρινιάζω και δημιουργώ καυγάδες με το παραμικρό!Ο άνθρωπος τρέχει όλη μέρα με την δουλειά και έχει και μένα να σηκώνομαι μες στα μεσάνυχτα και να λέω ότι θα φύγω από το σπίτι γιατί πχ άργησε στην δουλειά!
Τι να κάνω?Πως να ελέγξω λίγο την κατάσταση?Υπάρχει για παράδειγμα κάποιο αφέψημα ή βιταμίνη που βοηθάει σε όλο αυτό?
Είμαι πολύ στενοχωρημένη με τον εαυτό μου για αυτό το λόγο και συνάμα κάνω και κακό με τα νεύρα μου και τις φωνές μου και στο αγγελάκι μας...
θα ηρεμησεις δεν ειναι παντα ετσι τα πραγματα,παντως κ εγω ετσι ημουν κ οι πιο πολλες ειμαστε ετσι δεν φταιμε εμεις αλλα οι ορμονες,εγω ειχα τρελα νευρα θυμαμαι μια φορα ειχα μαγειρεψει κατι κ δεν ηθελε ο αντρα μου να φαει κ με πιανει μια κρισαρα κ του ελεγα οτι θα τρως οτι θελω εγω κ οχι οτι θελεις εσυ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
καλο??????????????????
αφου το γραφω τωρα κ κλαιω απο τα γελια κ αναρωτιεμαι πως μπορεσα κ του ειπα κατι τετοιο.Παντως τα νευρα που εχεις τωρα δεν ειναι τιποτα σε αυτα που θα εχεις μετα την γεννα, γιατι εκει θα σε πιασει κ το αγχος εαν τα κανεις ολα καλα,εμενα με ειχε πιασει κ μια μανια με την καθαριοτητα ανα δυο μερες εβγαζα τα παντα στο μπαλκονι κ εκανα γενικη σε ολο το σπιτι,για να ειναι καθαρα για το μωρο.Με ειχε επηρεασει πολυ ολη η κατασταση
Κορίτσια, εγώ δεν έχω αντιμετωπίσει έντονο πρόβλημα με υπερβολές και υστερίες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Μια-δυο φορές, χωρίς σημαντικό λόγο έβαλα τα κλάμματα και είχα θυμώσει με τον άντρα μου ΑΛΛΑ εν γνώσει μου (και κατά τη διάρκεια της κρίσης) πως παραλογίζομαι.
Νομίζω πως με το να μας λένε συνέχεια γιατροί και επιστήμονες πως οι ορμόνες μας τρελαίνονται, κάπως το δένουμε και μεις σχοινί κορδόνι και αφηνόμαστε να φρικάρουμε και να φέρνουμε τους άλλους στα όρια μας.
Ας μην είμαστε και πολλοί τρελαμένοι. Εγώ νομίζω -τουλάχιστον αυτό βλέπω σε μένα- πως και μέσα στη μούρλα μας ξέρουμε πως παραλογιζόμαστε και μπορούμε να το ελέγξουμε...(άλλο το ότι δεν το κάνουμε πάντα).
Στην τελική και ο άντρας μας στρεσάρεται και αγχώνεται στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Και ο καημένος δεν έχει και που να ξεσπάσει...Να τραβάει και τα δικά μας υστερικά ξεσπάσματα πάει πολύ!!!
Ελπίζω να θυμηθώ τα λόγια μου στην επόμενη κρίση μου!!
χμμμμμμμμμμ οι ορμόνες ύπουλο πράγμα...τα περάσαμε όλες και σας λέω πως πάντα προσπαθούσα να είμαι ψύχραιμη. Στο κάτω κάτω τί φταίει ο άντρας μου;;;
Πως διατηρούσα την ψυχραιμία μου; Κάθε φορά που πήγαινα να ξεσπάσω απλά με σταματούσα λέγοντάς μου "ηρέμησε δεσποινίς...επειδή εσύ τρελλάθηκες δεν φταίνε οι άλλοι" χα χα...
σ΄αυτά που λέει η eirini έχει απόλυτο δίκαιο...μπορούμε να τα κοντρολάρουμε όλα!
__________________ «Να αμφιβάλεις, αν τ' άστρα είναι φωτεινά. Να αμφιβάλεις, αν ο ήλιος κινείται. Να αμφιβάλεις, αν η αλήθεια είναι αλήθεια ή ψέμα. Μα ποτέ μην αμφιβάλεις για την αγάπη μου.»
Εγω ειχα πολλα νευρα στην αρχη αλλα επειδη επρεπε να αλλαξω καποιες συνηθειες οπως το τσιγαρο και τους πολλους καφεδες αλλα ειδικα το τσιγαρο, το τι τραβηξα εκεινη την περιοδο απο νευρα και κλαμματα... Ειχα φτασει σε σημειο να λεω ασχημα πραγματα για το μωρο
Αυτο κρατησε κανενα μηνα και απο τοτε μεχρι τωρα ειμαι πιο ηρεμη απο ποτε. Πιο πολλα νευρα εχει ο αντρας μου απο μενα!
Του λεω καμια φορα, ευτυχως που δεν εισαι εσυ εγκυος γιατι καηκαμε!
Νομίζω πως με το να μας λένε συνέχεια γιατροί και επιστήμονες πως οι ορμόνες μας τρελαίνονται, κάπως το δένουμε και μεις σχοινί κορδόνι και αφηνόμαστε να φρικάρουμε και να φέρνουμε τους άλλους στα όρια μας.
Ας μην είμαστε και πολλοί τρελαμένοι. Εγώ νομίζω -τουλάχιστον αυτό βλέπω σε μένα- πως και μέσα στη μούρλα μας ξέρουμε πως παραλογιζόμαστε και μπορούμε να το ελέγξουμε...(άλλο το ότι δεν το κάνουμε πάντα).
Στην τελική και ο άντρας μας στρεσάρεται και αγχώνεται στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Και ο καημένος δεν έχει και που να ξεσπάσει...Να τραβάει και τα δικά μας υστερικά ξεσπάσματα πάει πολύ!!!
D
Συμφωνω απολυτως!!! ΟΚ, τα χανουμε ωρες - ωρες λογω ορμονων αλλα δεν ειναι και ανεξελεγκτα τα πραγματα. Καποιες φορες και εμεις το παιρνουμ εδεδομενο και κανουμε- φερομαστε οπως θελουμε.
Κατα την γνωμη μου, οποια νευρα εαν εχουμε ειναι πιο πολυ γιατι ζοριζομαστε ψυχολογικα με το φυσιολογικο αγχος μιας εγκυμοσυνης ( εαν θα ειναι καλα το παιδι, αλλαγες στο σωμα μας, εξετασεις, αγχος για την γεννα ) παρα γιατι εχουμε γινει θυματα των ορμονων μας.
Μην ξεχναμε οτι και οι αντρες μας προσπαθουν να ανταπεξελθουν σε ολη αυτη την περιεργη κατασταση και πολλες φορες τα κανουμε εμεις δυσκολα.
Καλα εγω ετσι ειμαι και κατα την εγκυμοσυνη και αφου γεννησα και τωρα που η κορη μου κοντευει τα 2. Απορω πως με αντεχει.Εγω τονεχω κρατησει κια ξυπνιο ολο το βραδυ για να τσακωνομαστε και να ξεσπαω τα νευρα μου και τα ψυχολογικα μου,και πηγε κατ ευθειαν στη δουλεια!!
Κι ομως δεν με εχει χωρισει!! Ειδικα πριν τη περιοδο γινομαι αλλο πραγμα..τρωω σιδερα απο τα νευρα μου !!
Πραγματικά στην εγκυμοσύνη οι ορμόνες τρελαίνονται. Και στην προηγούμενη αλλά και τώρα με τον άντρα μου σκοτωνόμασταν. Κάποιες στιγμές κι εγώ τα ίδια. Ειδικά αν αποφεύγεις και το ¨άθλημα¨. Δεν μπορώ δεν μου βγαίνει καθόλου. Ε μετά είναι δυνατόν να μην υπάρχουν νεύρα όταν δεν μπορείς να κάνεις υποχωρήσεις σε αυτό το κομμάτι για το καλό της ομάδας!.
Eγώ πάντως δε νομίζω οτι κοντρολάρονται όλα και γιαυτό ζήτησα ( και ευτυχώς βρήκα) κατανόηση στη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Θα συμφωνήσω επίσης με την κοπέλα που είπε παραπάνω για το πανηγύρι των ορμονών μετά τη γέννα.......χειρότερη η κατάσταση...
κλάμα και νεύρα πραγματικά χωρίς λόγο! Το καταλάβαινα εκείνη τη στιγμή αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Τα κλάματα μου έρχονταν στο δευτερόλεπτο!!!
και εμενα με πιανουν και καλυτερα να μην ειναι κανεις κοντα μου.
τη τελευταια φορα με επιασαν και τσακωθηκαμε μπροστα στον μικρο και φωναζε το καημενο ,δεν ειχαμε ξανατσακωθει μπροστα του.
εγω του φωναζα να με χωρισεις αν θελεις τωρα .......μετα ομως που συνηδητοποιησα τι εκανα στον μικρο τα ελεγχω οσο μπορω
αυτο με το ''αθλημα''ειναι ενα θεμα ,που θελουν να βρουμε την ορεξη και τη δυναμη μια μερα με ενα παιδι 2,5 χρονων και ενα στομαχι που ειναι καθε μερα χαλια
Εγω ειχα γινει πολυ επιθετικη οσο ημουν εγκυος,γι΄αυτο και ειχα ανοιξει τοτε το topic (που εγινε υπομνημα στη συνεχεια) με τιτλο "Επιθετικη Συμπεριφορα".
Μπορουσα να τσακωθω με τον οποιονδηποτε ανα πασα στιγμη,με μια λεπτομερεια ομως:ΠΟΤΕ με δικα μου προσωπα,παντα με τριτους!!! Δεν ξερω γιατι!!! Ενταξει,ειχα ριξει κι εναν βαρβατο καυγα με την αδελφη μου με ατακες τυπου "Δε θα σου ξαναμιλησω ποτε στη ζωη μου" και κατι τετοια,αλλα μπροστα στους καυγαδες που εριχνα με συναδελφους και περαστικους αυτο ηταν πταισμα. Βεβαια κοιταξτε,με προκαλουσαν κιολας γιατι κατα τη διαρκεια της εγκυμοσυνης μου αντιμετωπισα πολυ ασχημη συμπεριφορα κυριως απο γυναικες στη δουλεια και οχι μονο,τα εχω γραει ολα κι εδω στο forum κι ακομη και τωρα που τα σκεφτομαι καμμια φορα εχοντας πια ηρεμησει απο ορμονες και τετοια,δεν ειχα τελικα και τοσο αδικο. Δε με ειχε σεβαστει σχεδον κανεις (μαλλον καμμια) και αντιθετως εισεπραττα απο πολλες γυναικες ζηλεια και κακια. Απο το δρομο μεχρι το σουπερ μαρκετ και απο τη δουλεια μεχρι την παραλια,εχω να σας διηγηθω περιστατικα με σκηνες απειρου καλλους!!!
Παντως εκει που ημουν οντως αδικη και το παραδεχομαι ειναι που ξεκοψα με τις κολλητες μου απο τον πρωτο κιολας μηνα της εγκυμοσυνης μου.Χωρις να ξερω το γιατι,ετσι ξαφνικα μου καρφωθηκε οτι δε θελω να κανω παρεα με καμμια τους κι οτι μονο κακο θα μου εκαναν σε αυτη τη φαση,κι ετσι εξαφανιστηκα,δε σηκωνα τηλεφωνα και δεν ξαναμιλησα με καμμια τους. Αυτο ειναι κατι για το οποιο μετανιωνω,αν και πιστευω πως η εγκυμοσυνη ηταν απλως αφορμη για να ξεκοψω.
ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ,
ΔΙΑΝΥΩ ΤΟΝ ΕΚΤΟ ΜΗΝΑ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΝΩ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΘ ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ.
ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΘΟΥΜΕΝΑ ΦΟΥΝΤΩΝΩ ΚΑΙ ΒΑΖΩ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ Η ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ Χ ΛΟΓΟΥΣ....
ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΥΤΟΕΞΥΠΗΡΕΤΗΘΩ Π.Χ. ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΑ ΠΑΠΠΟΥΤΣΙΑ ΜΟΥ, ΝΑ ΞΥΡΙΣΤΩ , ΝΑ ΚΑΝΩ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ....ΚΤΛ.
ΔΕΝ ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΚΙΛΑ ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΝΤΑ ΗΜΟΥΝΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΝΕΙ ΣΤΑ ΝΕΥΡΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ...
ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΠΩΣ ΠΑΝΕ??
χε χε χε χε χε συγνώμη που γελάω έτσι πονηρά αλλά μάλλον θα λάβεις απαντήσεις ανάλογες με τη δική σου περίπτωση....πρέπει να είμαστε αρκετές
νευράκια έχω, ευσυγκίνητη έχω γίνει, τα αθλητικά δεν μπορώ πιά να τα δέσω (καλά που έχει αρχίσει και κάνει ζέστη και θα φοράμε μόνο σαγιονάρες), περπατάω και λαχανιάζω σε 10 βήματα (πριν ήμουν ικανή να κάνω το γύρο της Αθήνας σε μια μέρα με τα πόδια), να γυρίζω στο κρεβάτι δε μπορώ, στο ξύρισμα εννοείται πως οι μισές τρίχες μένουν στο πόδι και άλλα τέτοια όμορφα....ελπίζω να σε έκανα να νιώσεις λίγο καλύτερα
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΑΡΑΚΙ76 ΗΜΟΥΝΑ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝΑ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ....ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΩ ΠΑΡΑ ΝΑ ΝΕΥΡΙΑΖΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΑΛΛΑΞΩ.
ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΜΗΝΕΣ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ.!!!!!
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΚΕΤΟΥΣ ΜΑΣ.
ΕΜΕΝΑ ΜΟ ΕΔΩΣΑΝ ΠΙΘΑΝΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΣΤΙΣ 18/9/2010....
ΦΙΛΙΑ
Έχεις μάθει τόσα χρόνια να τα κάνεις όλα μόνη σου και έρχετε η στιγμή που τα κορδόνια είναι κοντά, τα σκαλοπάτια βουνό και οι δουλειές στο σπίτι δίχως τέλος και σε όλα αυτά ο αγαπημένος σου όταν σου γυρνάει το μάτι και πισμώνεις να σε κοιτάει σα χάνος με την απορία στο στόμα "Αγάπη μου γιατί δεν μου ζητάς να σε βοηθήσω?" Τι του απαντάς όμως?!?! Ότι δεν φταίω εγώ αλλά η μητέρα μου που μου έμαθε να είμαι ανεξάρτητη και να μην ζητάω βοήθεια για τόσο απλά πράγματα?!?! Ότι νοιώθω άχρηστη όποτε δε μπορώ να κάνω τόσα απλά πράγματα?!?! ?
Πατάω και ένα κλάμα απελπισίας για 30 λεπτά και ηρεμώ!!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΑΡΑΚΙ76 ΗΜΟΥΝΑ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝΑ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ....ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΩ ΠΑΡΑ ΝΑ ΝΕΥΡΙΑΖΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΑΛΛΑΞΩ.
ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΜΗΝΕΣ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ.!!!!!
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΚΕΤΟΥΣ ΜΑΣ.
ΕΜΕΝΑ ΜΟ ΕΔΩΣΑΝ ΠΙΘΑΝΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΣΤΙΣ 18/9/2010....
ΦΙΛΙΑ
Είχαμε την ίδια ΠΗΤ αλλά βάσει υπερήχων με έβαλε μια εβδομάδα νωρίτερα....καλως να δεχτούμε τα μωράκια μας!!!!
κοριτσια ξερετε αν ειναι φυσιολογικο στην εγκυμοσυνη να μην εχεις ορεξη να κανεις τιποτα και υπερβολικα νευρα????σε εμενα μιλαμε οτι τα νευρα οσο προχωραει η εγκυμοσυνη εχουν χτυπησει ΚΟΚΚΙΝΟσε σημειο να καθομαι μονη μου στο καναπε και αν δεν υπαρχει καποιος ευκαιρος να ξεσπασω να δινω μπουνιες στο δερματινο καναπε...καλα για το αυτοκινητο δεν το συζητω.....αμα μου κανουν κατι στο δρομο..τετοιο στομα ουτε ο τελευταιος νταλικερης δε με φτανει!!επειδη καταλαβαινω οτι ολα αυτα τα νευρα ειναι μαλλον λογω ορμονων προσπαθω να μη ξεσπαω τουλαχιστον στον αντρα μου και μπορω να πω οτι μεχρι στιγμης τα εχω καταφερει επιτυχως στο να μη δημιουργησω προβλημα στη σχεση μας.οκ τα νευρα μπορω να του τα κρυψω αλλα τη μελαγχολικη μου διαθεση...δυστυχως ειδικα τις τελευταιες μερες δεν μπορω να τη κρυψω.απο τη μια θελω να κανω πραγματα και απο την αλλη δεν εχω διαθεση να κνω τπτ.....εχω λιωσει στο καναπε και δεν το αντεχω αυτο!!.ειναι στιγμες που παρακαλαω να δουλευα ετσι ωστε να βγαινω εστω λιγο απο το σπιτι αλλα...ποιος με παιρνει τωρα ετσι εγκυουλα....εχω μουχλιασει πραγματικα και δεν μου αρεσει που βλεπω ετσι τον εαυτο μου....νιωθω εγκλωβισμενη στη κακη μου διαθεση...
Hope γεια σου!
Εγω δεν εχω προσωπικη εμπειρια αλλα η αδερφή μου από τη στιγμή που έμεινε έγκυος μέχρι και που γέννησε ηταν στην ιδια κατάσταση.. Μονο που εκεινη ειχε φτασει σε σημείο να πετάει τα βαζα στο κεφαλι του αντρα της! (αγιος αυτος ο ανθρωπος!) Ασχημες καταστασεις... Ειναι φυσιολογικό, τρελαινονται οι ορμονες... σε αλλες περισσοτερο, σε αλλες λιγοτερο. Ελπιζω κοριτσακι μου εσυ να εχεις μια πιο ηρεμη εγκυμοσύνη για να ειναι ηρεμο και το μωράκι σου.
Σου ευχομαι μια αψογη εγκυμοσύνη και με το καλό να κρατησεις στην αγκαλια σου το μωρακι σου!!
χαχαχαχα...καπου εχω ανοιξει κι εγω ενα παρομοιο θεματακι!!!Ασε...πολλά νευρα!!!Μελαγχολια δεν εχω.Εργαζομαι εγω οποτε λειπω ολη μερα σχεδον απο το σπιτι,ετοιμαζω και το γαμο οποτε χρονο για μελαγχολια δεν εχω.Αλλα η κατασταση με τα νευρα μου δεν παλευεται αλλο.Τελευταια εχω αρχισει και παρεξηγω και κουβεντες λες και ψαχνομαι επιτηδες για καβγα.Ευτυχως το εχουνε βουλωσει ολοι και με ανεχονται...για την ωρα τουλαχιστον.
χαχαχα καλο αυτο με το βαζο!!niki αυτο με τις κουβεντες το ειχα κι εγω...αφου φαντασου αποφευγω τις πολλες κοινωνικες συναναστροφες γιατι τσιτωνω με το παραμικρο που ακουω...εισαι τυχερη που δουλευεις κατα καποιον τροπο!!!εμενα επειδη δεν εχω τι να κανω μου φταινε ολα..ομως κοριτσια μηπως εχω ξεπερασει λιγο τα ορια??ελπιζω να μη με παρεξηγησετε με αυτα που θα πω και με παρετε για τρελη αλλα ειναι στιγμες (συνηθως οταν ειμαι ξαπλωμενη) που απο τον εκνευρισμο θελω κατι να κοπαναω με τα ποδια μου η να κοπαναω με τα χερια μου τα μαξιλαρια...οταν τα παθαινω αυτα γελαμε με τον αντρα μου πολυ αλλα απο την αλλη εγω δεν το κανω για πλακα..νιωθω μεγαλο εκνευρισμο!!!
Μάλλον η απραξία φταίει, hope... Βρες επειγόντως κάτι να απασχολήσεις ευχάριστα τον εαυτό σου, γιατί θα τρελαθείς... Διάβασε βιβλία, πήγαινε για περπάτημα, ασχολήσου με κατασκευές - κάτι για το μωράκι;;;
Φτιάξε την ντουλάπα σου!!! Είμαι σίγουρη ότι αυτό το έχουμε όλοι πάντα σαν εκκρεμότητα!!! Ήρθε η ώρα λοιπόν!!!
Βάλε τις φωτογραφίες σας σε άλμπουμ - Αν είναι ηλεκτρονικές, ξεκαθάρισέ τες και νοικοκύρεψε τα φόλντερ!
Η μελαγχολία είναι νομίζω αναμενόμενη, οι σκέψεις για το πόσο θα αλλάξει η ζωή μας με το μωρό κλπ εμένα μου είχε προκαλέσει αντιφατικά συναισθήματα στη φάση που είσαι τώρα εσύ. Η συνειδητοποίηση της κατάστασής μου ήταν σταθμός στην εγκυμοσύνη...
Τέλος εποχής - αρχή μιας καινούργιας... Μην σε παίρνει από κάτω. Σκέψου ότι περνάς την πιο όμορφη περίοδο της ζωής σου.
δεν το συζητω νιωθω πολυ τυχερη και μονο που ειμαι εγκυος και το μωρακι ειναι μεχρι στιγμης καλα!!!εννοειται οτι τα νευρα οταν δε κανεις τιποτα ειναι πολυ χειροτερα..Thanx για το μηνυματακι σου μου εδωσες ιδεες!
Αχ μπράβο ρε κορίτσια... Με κάνατε και ένιωσα λίγο καλύτερα γιατί νόμιζα οτι μόνο εγώ εχω μεταλλαχτεί σε στρίγγλα!!
Βασικά είχα μέχρι τώρα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη. Ε, και κάπου έπρεπε να ξεδώσουν οι ορμόνες!! Μιλάμε για νεύρα!! Κλάμματα και φωνές χωρίς λόγο, κακιούλες ανευ προηγουμένου. Και μετά στο καπάκι τύψεις απέναντι στον άντρα μου αλλά και στο μωρό. Ο άντρας μου ο κακομοίρης απορώ πως αντέχει ακόμα και δεν έχει μεταναστεύσει. Ευτυχώς έχει πειστεί απόλυτα οτι για όλα φταίνε οι ορμόνες και δεν δίνει σημασία. Κάποια φορά βέβαια που το παρατράβηξα γυρνάει και μου λέει: "θα γεννήσεις, δε θα γεννήσεις; που θα πάει!!"
Πιο πολύ στεναχωριέμαι για το μωρο. Δεν ξέρω κατά πόσο επηρεάζεται το ίδιο από τα νεύρα μου...
Η κολλητη μου που είναι ψυχολόγος με καθησυχάζει πάντως οτι το μωρό δεν παθαίνει τίποτα, και γενικά μου έχει πει οτι είναι απολύτως φυσιολογικό να έχουμε νεύρα πρώτον γιατί είναι ορμονικο και δεύτερον γιατί ζούμε και περιμένουμε να ζήσουμε κάτι εντελώς πρωτόγνωρο και αρα πολύ στρεσσογόνο, και ότι ίσως και να είναι ενας μύθος αυτό που λένε οτι η εγκυμοσύνη για τη γυναίκα είναι η ωραιότερη περίοδος της ζωής της. Και οτι καλό θα ήταν να μην απογοητευόμαστε όταν δεν μας κατακλύζουν αυτά τα συναισθήματα ηρεμίας και ευτυχίας που είχαμε φαντασει, αλλά να αποδεχόμαστε αυτό που αισθανόμαστε, οσο ασχημο κ αν είναι.
Μα άλλωστε αν η εγκυμοσύνη ήταν τοσο γουαου, δεν θα μας εύχονταν όλοι "Καλή λευτεριά!!"
Εγώ πάντως με το που μπήκα στο δεύτερο τρίμηνο - αφού χαλάρωσα λίγο από τις αγωνίες του πρώτου τριμήνου (συνειδητοποίηση της κατάστασης, φόβος αποβολής, φόβος για την υγεία του μωρού) λες και άνοιξε άλλος ορίζοντας μπροστά μου!
Από τότε είμαι μέσα στη χαρά!... Λες και δεν μπορεί κανείς να μου χαλάσει το κέφι. Ξυπνάω κάθε πρωί και γεμίζω από ευτυχία όταν ξαναθυμάμαι ότι είμαι έγκυος! Σαν να ξαναζώ το ίδιο συναίσθημα της συνειδητοποιήσης, κάθε μέρα!
Εύχομαι σε όλες μας όλα να πηγαίνουν καλά μέχρι το τέλος της εγκυμοσύνης μας και έχουμε μόνο "νευράκια" και όχι πραγματικούς λόγους για να μην είμαστε καλά!!!!
Το πρώτο τρίμηνο ήμουν στο κόσμο μου!!! Περνούσα υπέροχα, δεν το είχαμε καταλάβει αφού δεν είχα κανένα σύμπτωμα. Στο δέυτερο τρίμηνο το μόνο άγχος ήταν η καμπύλη που τη πέρασα και αυτή και καλύτερα να μην τη θυμάμαι.. Το κακό άρχισε τώρα στο 3 τρίμηνο που ακόμα δεν μπορούμε να το καταλάβουμε οτι σε 2 μήνες θα έχουμε τον μικρό μας!!! Και εδώ ξεκινάει η τρέλα!! Πώς, που και γιατί να γεννήσω?!?! Καλά δεν περνάμε γιατί να γεννήσω τώρα?!?! Σε 4-5 μηνές δεν γίνετε?!?! Μετά απο αυτά έρχοντε τα νέυρα και μετά και ενα κλάμα και όλα αυτα σε μονόλογο γατι ειλικρινά νοιώθω οτι έχω κάνει το σαλόνι μου σκηνή θεάτρου και ο άνδρας μου είναι ο μόνος θεατής που γουστάρει τρελά το θέαμα!!! Τρελό γέλιο πέφτει και μετά βέβαια στην αναπαράσταση Δεν πάμε καλά το ξέρουμε αλλά τι άλλο να κάνεις?!?!
ΝΕΥΡΑ- ΟΡΜΟΝΕΣ
ΠΩΣ ΠΑΝΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΣΑΣ??
συγνώμη που γελάω έτσι πονηρά αλλά μάλλον θα λάβεις απαντήσεις ανάλογες με τη δική σου περίπτωση....πρέπει να είμαστε αρκετές
της κοντης ...
....καλως να δεχτούμε τα μωράκια μας!!!!
